Translate

Σάββατο 30 Ιουλίου 2022

Κήρυγμα Κυριακής Z’ Ματθαίου (31-07-2022)



«Ἐλέησον ἡμᾶς υἱὲ Δαυίδ»

Ολόκληρη η επί γης ζωή του Κυρίου μας είναι μια προσφορά στον άνθρωπο για σωτηρία. «Και περιῆγεν ὁ Ἱησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας διδάσκων, κηρύσσων… καὶ θεραπεύων πάσαν νόσον…».

Η παρουσία Του είναι φανερή παρουσία του Θεού στην γη. Η διδασκαλία Του, το κήρυγμά Του, τα θαύματά Του αυτό υποδηλώνουν. Μόνον οι  ψυχικά τυφλοί δεν το βλέπουν.

Αλήθεια, έχετε δει τυφλό φωτογράφο; Αδύνατον αυτό να συμβεί θα πείτε. Και όμως. Αυτό παρακολουθούμε και βλέπουμε εμείς σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο. Δύο τυφλοί φωτογράφοι!... δεν βλέπουν καθόλου και όμως φωτογραφίζουν το ομορφότερο, το γλυκύτερο πρόσωπο του κόσμου. Τον Ιησού Χριστό μας. Αυτοί οι δύο τυφλοί που δεν είχαν δει ποτέ το φως, αυτοί που δεν είχαν δει το πρόσωπο του Χριστού, τα θαύματα Του, γνώριζαν πολύ καλύτερα από άλλους την σωστή πληροφόρηση για το πρόσωπο του Χριστού μας. Όταν οι άλλοι Γραμματείς και Φαρισαίοι, ενώ βλέπουν με τα μάτια τους, γνωρίζουν τον Νόμο και τους προφήτες, είναι πνευματικά τυφλοί, λέγοντες «ὅτι ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» και κάνει θαύματα.

Το κενό της οράσεως αυτών των δύο τυφλών το αναπληρώνει όχι η ακοή ή η αφή, αλλά μια άλλη αίσθηση. Η λεγομένη έκτη αίσθηση. Είναι η όραση της καρδιάς και αυτή είναι η πίστη. Αυτή είναι η μυστική όραση. Οι Γραμματείς και Φαρισαίοι δεν διαθέτουν αυτήν την όραση γι αυτό και δεν μπορούν να δουν αυτό που βλέπουν οι δύο τυφλοί του Ευαγγελίου μας. Έχουν σωματικά μάτια αλλά είναι τυφλοί. Τυφλοί πνευματικά.

Πόσο υπέροχοι φωτογράφοι αυτοί οι δύο τυφλοί! Τον φωτογράφισαν ως «Υιό Δαυίδ». Αναμενόμενο Μεσσία, δηλαδή ως Θεάνθρωπο. Οι Φαρισαίοι αντιθέτως τον φωτογραφίζουν ως όργανο του διαβόλου. Τι λένε «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια». Γι αυτούς ισχύει ο λόγος του προφήτη Ησαΐα που λέγει «ἀκοή ἀκούσετε καὶ οὐ μὴ συνῆτε καὶ βλέποντες βλέψετε καὶ οὐ μὴ ἴδητε». Θα ακούσετε και δεν θα καταλάβετε και θα κοιτάζετε αλλά δεν θα βλέπετε.

Αυτό το θαύμα είναι ένα από τα πολλά θαύματα που καθημερινά επιτελούσε ο Κύριός μας. Όμως παρατηρούμε κάποια σημεία που μας βοηθούν να καταλάβουμε και να βγάλουμε κάποιες αλήθειες για την δική μας κατάρτιση και πνευματική ωφέλεια.

Οι τυφλοί κράζουν ακλουθώντας «Ἐλέησον ἡμᾶς Υἱε Δαυίδ». Έχουν πίστη και επιμονή, δεν αποκάμουν, επιμένουν. Ο Χριστός μας κάνει πως αδιαφορεί, θέλει να δοκιμάσει την πίστη τους.

Μπαίνει στο σπίτι, αυτοί επιμένουν! Τους ρωτά «πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιήσαι;».

«Ναι Κύριε» και τότε κάνει το θαύμα, οι τυφλοί βλέπουν, «κατά την πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν», κατά την πίστη σας να γίνει αυτό που επιθυμείτε.

Αδελφοί μου να γνωρίζουμε ότι πάντοτε μας ακούει ο Χριστός μας, όταν με πίστη και αγωνία του ζητάμε αυτό που έχουμε ανάγκη· ίσως να μην ανταποκρίνεται αμέσως. Δοκιμάζει την πίστη μας. Αργεί, αλλά απαντά πάντοτε για την δική μας ωφέλεια.

Οι δύο αυτοί τυφλοί ήταν άξιοι να γνωρίσουν το θαύμα για τρείς κυρίως λόγους: είχαν πίστη και αυτό βεβαιώνεται από την ομολογία τους. Τον αναγνωρίζουν ως Μεσσία – Σωτήρα, Υιό Δαυίδ. Αυτήν την πίστη την αναγνωρίζει ο Χριστός. Δεν διστάζουν να ομολογήσουν ενώπιον πάντων τον Χριστό ως Λυτρωτή. 

Η ομολογία μας και η προσευχή μας είναι θάρρος και  επικοινωνία με τον Θεό.

Είχαν την δύναμη να διαφημίσουν τον Χριστό σ’ όλη την γη εκείνη «οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλη τῇ γῇ ἐκείνῃ». Έχουμε καθήκον να μιλάμε για τον Χριστό και για τις ευεργεσίες που μας προσφέρει και στους άλλους ανθρώπους για να γνωρίσουν και εκείνοι τον Κύριο.

Το φως που προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο ανήκει σε τρείς κατηγορίες. Το σωματικό φως που δίνουν τα σαρκικά μάτια μας. Το εσωτερικό φως της ψυχής μας, που μπορούμε να δούμε τα μεγαλεία του Θεού, και το τρίτο φως είναι το άκτιστο φως που βλέπουν μόνον οι άγιες μορφές. Αυτά τα φώτα να αξιώσει ο Θεός να έχουμε. Αμήν!

          

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως 


Τετάρτη 27 Ιουλίου 2022

Κερκύρας Νεκτάριος: Οι μοναστικές αδελφότητες μαρτυρούν και αντιστέκονται στο κοσμικό φρόνημα.

Στην γυναικεία Ιερά μονή Αγίας Παρασκευής- Αγίου Παντελεήμονος, κοντά στο χωριό των Μακράδων της Κέρκυρας λειτούργησε σήμερα ο Σεβασμιώτατος  μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, επί την εορτή του Αγίου Παντελεήμονος, όπου μια μικρά και νέα αδελφότητα εδώ και πέντε χρόνια έχει εγκατασταθεί στην ως άνω εγκαταλελειμμένη ιερά μονή και που εργάζονται φιλότιμα οι αδερφές αναστηλώνοντας και επεκτείνοντας το έργο της.

Την αδελφότητα την έχουν αγαπήσει οι άνθρωποι και αρκετοί προσκυνητές συμμετείχαν στην θεία λειτουργία. Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του κατά την Θεία Λειτουργία, υπογράμμισε το μοναχικό ιδεώδες στους σύγχρονους καιρούς μας σε σχέση με την μαρτυρική ζωή των αγίων μαρτύρων της πίστεως μας, και ιδιαίτερα της αγίας Παρασκευής και του Αγίου Παντελεήμονος που έναντι του μαρτυρίου τους, ο Θεός τους χάρισε το δώρο της ιάσεως, το οποίον αφειδώς παρέχουν οι άγιοι σε εκείνους οι οποίοι προστρέχουν στην μνήμη τους και τους ικετεύουν στην θεραπεία των ποικίλων νοσημάτων, σωματικών και πνευματικών στην ζωή τους. 

Η μοναχική ζωή μπορεί να μην είναι μαρτύριο του αίματος αλλά ιδιαίτερα στην εποχή των ανακατατάξεων και της απομάκρυνσης των ανθρώπων από την αγάπη του Θεού, οι μοναχοί καλούνται να γίνουν μάρτυρες της συνειδήσεως των, και τούτο το μαρτύριο να ενισχύει την αδυναμία των συγχρόνων ανθρώπων. Όπως ο Θεός χαρίτωσε τους μάρτυρες του αίματος με ποικίλα χαρίσματα έτσι και στον αγώνα του μαρτυρίου της συνειδήσεως των μοναχών δίδει ποικίλα χαρίσματα για την ενάρετη και αγωνιστική ζωή τους. Όσοι λοιπόν προσέρχονται σε τούτα τα πνευματικά κάστρα της εκκλησίας μας, μπορούν να διδάσκονται, πρώτον από την ζωή των αγίων που είναι αφιερωμένες οι μονές και δεύτερον από την ζωή των μοναχών οι οποίοι με τον αγώνα τους, ελκύουν την χάρη του θεού στην ζωή τους. Το θέμα της συμμετοχής μας στη ζωή της εκκλησίας ή στην μοναστηριακή ζωή, εξαρτάται από την προαίρεση του καθενός μας, είτε την αγαθή είτε την πονηρά, προκειμένου ή να οικοδομηθούμε η να σκανδαλισθούμε.

Στο τέλος της θείας Λειτουργίας σε όλους τους προσκυνητές παρατέθηκε μοναστηριακό κέρασμα από τα χέρια των μοναζουσών.









Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΣΤΗΝ Δ’ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΣΤΗΝ ΚΑΣΣΙΩΠΗ

Το απόγευμα της Τρίτης 26 Ιουλίου 2022 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος επισκέφθηκε τις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως στην παραθαλάσσια Κασσιώπη. Από την Δευτέρα έχει ξεκινήσει η τέταρτη κατασκηνωτική περίοδος για κορίτσια Γυμνασίου- Λυκείου, στην οποία την πνευματική ευθύνη έχουν ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός και η πρεσβυτέρα Μαρία Κυτιλή- Μουρτζανού, ενώ υπαρχηγός είναι η εκπαιδευτικός Ευαγγελία Μουρτζανού. 20 στελέχη, φοιτήτριες, διακονούν εθελοντικά στην κατασκήνωση κοντά στα 100 κορίτσια που συμμετέχουν στο πρόγραμμα που είναι αφιερωμένο στις ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, με την συμπλήρωση 100 χρόνων από την Μικρασιατική καταστροφή.

Τα κορίτσια είχαν ετοιμάσει ένα όμορφο μουσικό πρόγραμμα, διανθισμένο με συνθήματα και στοιχεία από την κατασκηνωτική ζωή, το οποίο ενθουσίασε τον Σεβασμιώτατο. Μιλώντας τα παιδιά και στα στελέχη ο κ. Νεκτάριος τόνισε, μεταξύ άλλων, τα εξής:

α. Η κατασκήνωση μαθαίνει στα παιδιά να γίνονται υπεύθυνα για την ζωή τους και γι’ αυτό είναι ένα σχολείο ζωής. Η τοπική Εκκλησία δεν φείδεται κόπων, χρημάτων και ενεργοποίησης του στελεχιακού δυναμικού της, για να δώσει στα παιδιά την ευκαιρία να ζήσουν τον κοινοτικό τρόπο ζωής, αυτόν ο οποίος στηρίζεται στην πνευματική παράδοση της πίστης μας και μαθαίνει στον άνθρωπο να συναισθάνεται τον συνάνθρωπό του με τρεις ωραίες λέξεις ως κριτήριο: “ευχαριστώ, παρακαλώ, συγγνώμη”.

β. Η φετινή κατασκήνωση είναι αφιερωμένη στις αλησμόνητες πατρίδες μας. Ο Ελληνισμός μεγαλούργησε και γι’ αυτό φθονήθηκε και φθονείται ακόμη. Η αποχώρηση των Ελλήνων από την Μικρασία υπήρξε αποτέλεσμα του φθόνου των Μεγάλων Δυνάμεων που δεν ήθελαν την Ελλάδα ισχυρή, ακριβώς λόγω της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας, της ξεχωριστής ταυτότητας που η πίστη στον αληθινό Θεό, η παράδοσή μας, αλλά και οι ικανότητες των Ελλήνων έχουν γεννήσει. Η Ελλάδα από τα αρχαία χρόνια ήταν η Μεγάλη Ελλάδα (Magna Graecia), εκτεινόταν από την Κάτω Ιταλία και την Σικελία, έφτανε μέχρι την Ασία, τον Πόντο και την Αρμενία, αλλά και κατέβαινε στην Αίγυπτο και τη Αφρική. Οι πρόγονοί μας άνοιξαν δρόμους πολιτισμού, αναζήτησης της αλήθειας, αξιοποίησαν τα χαρίσματά τους και έγιναν πρότυπα.  Χρέος όλων και, ιδίως, των νεωτέρων είναι να σπουδάσουμε την ιστορία, να κρατήσουμε τις πατρίδες αυτές αλησμόνητες και να επιμείνουμε στην πνευματική και πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα.

γ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά κυρίως μέσα από την Εκκλησία, χρέος της οποίας είναι να διατηρεί άσβεστη την ενότητα χριστιανισμού και ελληνισμού και να βοηθά μέσα από τον τρόπο ζωής της τους μεγαλύτερους και τους μικρότερους στην ηλικία να μην ξεχνούνε. Η πραγματικότητα του Διαδικτύου σήμερα, αλλά και η πολιτική, όπως και η παιδεία, δεν ενδιαφέρονται για την διάσωση της ιστορίας και της παράδοσής μας. Η Εκκλησία στέκεται στις επάλξεις.

δ. Μέσα από τις συζητήσεις, τον κατασκηνωτικό τρόπο ζωής, την λατρεία του Θεού, την δυνατότητα της συνάντησης των παιδιών μεταξύ τους και με τους υπευθύνους η Εκκλησία δημιουργεί ευκαιρίες αλληλοβοήθειας και προσφοράς, που κάνουν την νέα γενιά να αισθάνεται αποδεκτή και πρωτοπόρα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και φέτος συνεχίστηκαν τα έργα ανακαίνισης των κατασκηνώσεων, παρά τις δυσκολίες των καιρών, ενώ περίπου 400 παιδιά φιλοξενήθηκαν στις εγκαταστάσεις της Κασσιώπης, με τις τρίτεκνες, τις πολύτεκνες και τις μονογονεϊκές οικογένειες να μην καταβάλουν, με απόφαση του Μητροπολίτου κ. Νεκταρίου, ούτε το συμβολικό ποσό των τροφείων των παιδιών, ως σημείο σεβασμού και ενίσχυσης της Εκκλησίας της Κέρκυρας προς τον θεσμό της οικογένειας.







ΧΩΡΙΣ ΧΡΗΜΑ…


                «Η ιατρική επιστήμη προσφέρει αδύναμη ανακούφιση στην πάσχουσα ανθρώπινη φύση, την υποκείμενη στον θάνατο. Μόνο ο Χριστός, ο αληθινός ιατρός, ήρθε να μας χαρίσει την σωτηρία, χωρίς φάρμακα, χωρίς αμοιβή». Αυτή ήταν η διδασκαλία που άκουσε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της χριστιανικής παράδοσης, ο άγιος Παντελεήμων, ιατρός, ανάργυρος και ιαματικός, ο οποίος εορτάζεται στις 27 Ιουλίου. Την διδαχή την έλαβε από έναν ταπεινό ηλικιωμένο ιερέα, τον άγιο Ερμόλαο. Και πορεύθηκε στην ζωή του γιατρεύοντας, χωρίς να λαμβάνει χρήματα, με μόνη του προσδοκία από τους θεραπευμένους να ανοίξουν την καρδιά τους στην πίστη του Χριστού.

                Αδιανόητη η κίνηση του αγίου. Ανέκαθεν η κοινωνία λειτουργούσε και λειτουργεί με τον τρόπο της οικονομίας. Άλλοτε ανταλλακτική, άλλοτε νομισματική, άλλοτε άυλα χρηματική, η επιβίωση και η ποιότητα ζωής δεν νοείται χωρίς χρήμα. Και ο ίδιος ο Χριστός είχε ορίσει ταμία στην συντροφιά των μαθητών Του, τον Ιούδα, ο οποίος κρατούσε το «γλωσσόκομον», για να καλύπτονται κάποιες ανάγκες επιβίωσης, κυρίως όμως για φιλανθρωπία. Διότι τον Χριστό και τους μαθητές Του τους συντηρούσαν οι άνθρωποι που εμπνέονταν από τον λόγο και την μορφή του Κυρίου. Τίποτα δεν έλειψε ποτέ από τους μαθητές, ακόμη κι αν απεστάλησαν «άτερ βαλαντίου και πήρας και υποδημάτων», «χωρίς πορτοφόλι, σακίδιο και παπούτσια» (Λουκ. 22, 35), διότι αυτός που εμπιστεύεται την ζωή του, τόσο την πρόσκαιρη όσο και την αιώνια, στον Θεό, δεν χάνει. Το ταμείο ήταν τελικά για την ελεημοσύνη.

                Εμείς που πιστεύουμε, θέλουμε να ελέγχουμε την ζωή μας. Προσπαθούμε να έχουμε χρήματα, παραπονιόμαστε όταν δεν είναι όσα θέλουμε ή όσα ο πολιτισμός μάς έχει πείσει ότι μας χρειάζονται  για να είμαστε ευτυχισμένοι, κι αυτό διδάσκουμε στα παιδιά μας: την εκζήτηση της αυτάρκειας, που γίνεται πλεονεξία. Λησμονούμε ότι κλειδί της ευτυχίας δεν είναι το χρήμα, αλλά η αγάπη. Και δεν είμαστε έτοιμοι να ελεήσουμε, για να ελεηθούμε.

                Πόσοι από μας θα θέλαμε να είναι η σωτηρία των συνανθρώπων μας ένας από τους στόχους της ζωής μας; Το να μοιραστούμε την πίστη μας, μία αποστολή μοναδική, είναι κάτι που υπερβαίνει τον ατομοκεντρισμό των καιρών μας. Το να μοιραστούμε το πλεόνασμα ή και το υστέρημα των αγαθών μας επιβεβαιώνει την πίστη. Το να δώσουμε χρόνο, αφιέρωση, συγχώρηση μαρτυρεί καρδιά που ελεεί. Το να μη λειτουργούμε στην προοπτική της διαπραγμάτευσης, του «λαμβάνειν» περισσότερο από «το διδόναι» είναι οδός αληθινής ομορφιάς.

                Δεν μπορούμε, προφανώς, να ζήσουμε σε έναν κόσμο χωρίς χρήμα. Όταν όμως η καρδιά μας είναι προσανατολισμένη σ’  αυτό, θα μας κατατρώει η λύπη από την υστέρηση ή την απώλειά του. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα μετρά το χρήμα πιο πάνω από τον άνθρωπο. Το βλέπουμε αυτό στον πόλεμο των καιρών μας. Η τιμωρία του επιτιθέμενου είναι ο οικονομικός στραγγαλισμός του. Αλλά κι εκείνος προσπαθεί, με την σειρά του, να δυσκολέψει την ζωή των άλλων, αδιαφορώντας για την πείνα, τον θάνατο, την καταστροφή.

                Καιρός να αφήσουμε κατά μέρος την υποκρισία ότι είμαστε χριστιανοί, αν δεν ζούμε ως πιστοί. Αν δεν καταφέρνουμε να εμπιστευθούμε τον Θεό και την πρόνοιά Του στην επιβίωσή μας, απέχουμε από την βασιλεία Του. Μπορεί ο κόσμος να μην αλλάζει. Ας αλλάξουμε όμως εμείς και ας βοηθήσουμε και τους νεώτερους, ακολουθώντας στην πίστη και στην αγάπη αγίους, όπως ο άγιος Παντελεήμων.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”

στο φύλλο της Τετάρτης 27 Ιουλίου 2022

Τρίτη 26 Ιουλίου 2022

Η Εορτή της Αγίας Παρασκευής στην Κέρκυρα

Η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, ιδιαίτερα τιμά την Αγία Παρασκευή, αφού στη μνήμη της τιμώνται τρεις Ιερές Μονές και αρκετές ενορίες, τόσο στην Κέρκυρα όσο και στους Παξούς αλλά και στους Οθωνούς. Ο Σεβασμιώτατος την παραμονή της Αγίας Παρασκευής χοροστάτησε και μίλησε στην γυναικεία ιερά μονή Αγίας Παρασκευής Κοινοπιαστών, όπου κατεκλύσθη από ευλαβείς προσκυνητές και ο εσπερινός τελέστηκε υπαιθρίως. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε δι ολίγων στο συναξάρι της Αγίας, και απομόνωσε το «ανδρείον φρόνημα» της γυναικείας φύσεως έναντι της εποχής μας, που οι άνθρωποι σήμερα είτε άντρες είτε γυναίκες δεν χαρακτηριζόμαστε από το ίδιο φρόνημα, αλλά είμαστε παραδομένοι στα κελεύσματα της εποχής και στις προσφορές μιας ζωής, πιστεύοντας ότι είναι ευκολότερη, αλλά μέσα από τις παροχές της, χωρίς να το έχουμε κατανοήσει στερηθήκαμε την ελευθερία μας. Ενώ ο άνθρωπος πλάστηκε με το υπέρτατο δώρο της ελευθερίας όπως ακριβώς ελεύθερος είναι και ο ίδιος ο θεός, και ενώ δεσμεύτηκε στην πορεία της ιστορίας του ο άνθρωπος από την αμαρτία, ο Ιησούς Χριστός με την ενανθρώπηση Του, το πάθος και την Ανάσταση Του, μας ξαναχάρισε την εν Χριστώ ελευθερία, την οποία μας υπενθυμίζει και ο Απόστολος Παύλος, «Τη ελευθερία ημάς Χριστός ηλευθέρωσε· στήκετε ουν και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε» (Γαλ. 5,1).Στον εσπερινό συμμετείχε και ο βουλευτής Στέφανος Γκίκας, καθώς  και ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του κεντρικού Δήμου της Κέρκυρας κ. Δημήτριος Μεταλληνός.

Ανήμερα της εορτής της Αγίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα ιστορικό ναό της Αγίας Παρασκευής κοντά στην πόρτα Ρεμούντα στην Πόλη της Κέρκυρας. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος, αναφέρθηκε στο πρόσωπο της Αγίας Παρασκευής, και την παρομοίασε σαν την οικεία εκείνη, η οποία είναι θεμελιωμένη επάνω σε βράχο κατά τον ευαγγελικό λόγο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που ήρθαν βροχές και πλημμύρες και άνεμοι και παρέμεινε ανέπαφη, σε αντίθεση με εκείνο το σπίτι που είναι θεμελιωμένο επάνω στην άμμο, και με το παραμικρό καιρικό φαινόμενο γκρεμίζεται. Η Αγία Παρασκευή ενώ γεννήθηκε μέσα σε μια πολύβουη και κοσμοπολίτικη για την εποχή της Πόλη, την Ρώμη, όπου κατακλυζόταν από την ποικίλη αμαρτία και κακία, εν τούτοις όλο αυτό το γεγονός δεν την παρέσυρε και δεν αλλοίωσε την πίστη και τη ζωή της από τα φαινόμενα της κακίας και της αμαρτίας, διατηρώντας την καθαρότητα της, την διαύγεια της ζωής της, και την κραταιά πίστη της στον Ιησού Χριστό.

 Ένα δεύτερο κύμα που έπεσε επάνω της ήταν η ορφάνια από πατέρα και μητέρα σε μικρή ηλικία, και παρά το γεγονός ότι ήταν μοναχοκόρη δεν την επηρέασε από την πορεία την οποία είχε χαράξει στον Ιησού Χριστό. Ένα τρίτο κύμα που έρχεται να ταράξει την ζωή της είναι η διαχείριση της μεγάλης περιουσίας που κλήθηκε να διαχειριστεί την οποία κληρονόμησε από τους γονείς της, αλλά εκείνη έπραξε όπως ο Χριστός συνέστησε στον πλούσιο νέο της παραβολής, «ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι». 

Το τέταρτο κύμα που πέφτει επάνω της είναι όταν έγινε γνωστή η χριστιανική ταυτότητα της, στους έχοντας την εξουσία του λαού της Ρώμης. Τότε κλήθηκε να προσκυνήσει τα είδωλα, αλλιώς θα έπρεπε να ακολουθήσει το μαρτύριο των Χριστιανών. Η αγία προτίμησε το μαρτύριο του αίματος για την αγάπη που έτρεφε στον Ιησού Χριστό και την δύναμη της πίστεως που χαλύβδωνε ολόκληρη την ύπαρξη της. Στην εποχή μας όλοι ομοιάζουμε με την οικία εκείνη που είναι χτισμένη πάνω στην άμμο και οι φουρτούνες της ζωής και οι πειρασμοί έχουν ισοπεδώσει την αξία και την τιμή της ανθρώπινης υπόστασης, καθώς ο καθένας μας πλάστηκε από τον θεό με ένα ιδιαίτερο τρόπο και προικίστηκε με τα χαρίσματα του, και κανένας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ότι είναι φτωχός στα δώρα και τα χαρίσματα του θεού. 

Τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε να αντιγράψουμε την ακεραιότητα της ζωής της και να παραμείνουμε εδραίοι στις αρχές τις οποίες μας κληροδότησε η πίστη μας στον αληθινό θεό, αλλά και η καταγωγή μας, που ως Έλληνες Χριστιανοί ζυμωθήκαμε με άλλα ιδεώδη και όχι με τα σύγχρονα, τα οποία έρχονται ως ένας καύσωνας πνευματικός να κατακαύσουν κάθε πνευματική ικμάδα της πατρίδος μας και του λαού μας. 















Κυριακή 24 Ιουλίου 2022

ΙΝΑ ΤΙ ΥΜΕΙΣ ΕΝΘΥΜΕΙΣΘΕ ΠΟΝΗΡΑ ΕΝ ΤΑΙΣ ΚΑΡΔΙΑΙΣ ΥΜΩΝ

“Γιατί εσείς κάνετε πονηρές σκέψεις στην καρδιά σας;”

“ Ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;” (Ματθ. 9, 4)


Μία από τις προκλήσεις της ζωής μας είναι οι σκέψεις μας, οι λογισμοί μας. ΟΙ λογισμοί δεν είναι υπόθεση μόνο του νου. Είναι κυρίως υπόθεση της καρδιάς. Αν ήταν θέμα μόνο νου, θα ήταν αρκετή η αλλαγή νοοτροπίας ή μία λογική συζήτηση για το τι είναι καλό και τι κακό και τα πράγματα θα ήταν διαχειρίσιμα. Οι λογισμοί όμως πηγάζουν από την καρδιά μας και επιστρέφουν σ’ αυτήν, κατακτώντας την, με αποτέλεσμα να μας χαρακτηρίζουν συνολικά ως ανθρώπους, να γίνονται εμμονικοί, να γίνονται πάθη, να μην μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτούς. Πέρα από την πατερική-ασκητική περιγραφή της λειτουργίας των λογισμών, οι οποίοι μας χτυπούν και εξωτερικά, από την επίδραση του διαβόλου και των δαιμόνων, όμως πάντοτε συναντούν ένα υπόστρωμα εσωτερικό, καρδιακό, που έχει να κάνει με την ελευθερία του ανθρώπου, με την επιθυμία του για δόξα, για ηδονή, για αγαθά, για αναγνώριση από τους άλλους, οι λογισμοί προϋποθέτουν τον διάλογο εντός μας μαζί τους, δηλαδή την σύμπραξη νου και καρδιάς, την συγκατάθεσή μας σ’ αυτούς, την υλοποίηση των σεναρίων που έχουμε πλάσει με βάση το τι μας υποδεικνύουν και την έμπρακτη εφαρμογή τους είτε με την στάση μας έναντι των άλλων ανθρώπων (μνησικακία, υποτίμηση, επιβολή) είτε με την χρήση των άλλων ως αντικειμένων για να υλοποιήσουμε την εξουσία που αισθανόμαστε ότι έχουμε ή δικαιούμαστε έναντι τους. 

Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Συχνά οι λογισμοί μάς κάνουν να σχηματίζουμε ταμπέλες, να βάζουμε ετικέτες για τους άλλους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να λειτουργούμε πάγια εις βάρος τους και όχι στην προοπτική της επανεξέτασης. Είναι το φαρμάκι της κατάκρισης που μας κάνει να απορρίπτουμε όχι πράξεις, αλλά ανθρώπους. Και το φαρμάκι αυτό πηγάζει από την καρδιά μας, διότι συνήθως θέλουμε να είναι οι άλλοι έτσι, όπως σκεφτόμαστε γι’ αυτούς, ώστε να δικαιώνουμε τους εαυτούς μας. Εμείς να φαινόμαστε ως οι καλοί. Αν η καρδιά μας είναι αγαθή, τότε η πρώτη μας σκέψη, ο πρώτος μας λογισμός για τους άλλους είναι καλός. Αν η καρδιά μας όμως είναι “γη άνυδρος”, τότε η σκέψη μας για τους άλλους είναι πονηρή. Νους πονηρός και καρδιά πονηρή γεννούν έναν πνευματικά θανάσιμο συνδυασμό, ο οποίος δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να αγαπήσει, να δει τον εαυτό του όπως πραγματικά είναι έναντι του Θεού και του συνανθρώπου και να παλέψει για μετάνοια.

Το “γιατί;” του συνδυασμού αυτού το θέτει ο Χριστός στους γραμματείς της ιουδαϊκής θρησκευτικής παράδοσης, οι οποίοι, όταν είδαν ανθρώπους να φέρνουν μπροστά στον Κύριο έναν παραλυτικό για να τον γιατρέψει, και Εκείνος του συγχώρεσε τις αμαρτίες, αμέσως οι σκέψεις τους έγιναν πονηρές: με ποια εξουσία ο Χριστός συγχωρεί αμαρτίες, αφού δεν είναι ο Θεός. Ίδιον της πονηρής σκέψης η απιστία στον Θεό. Ίδιον της πονηρής σκέψης η ερμηνεία του Θεού κατά το δοκούν. Ίδιον της πονηρής σκέψης η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και μόνο σ’ αυτόν. Και ξεκάθαρο αποτέλεσμα της πονηρής σκέψης το να μην πιστεύουμε σ’ αυτά που βλέπουμε να γίνονται: στον Θεό και στα θαύματά Του, κάθε μορφής. 

Ο Χριστός μάς διδάσκει ότι το κύριο σημείο-θαύμα που πραγματοποιεί ο Ίδιος είναι η άφεση των αμαρτιών μας, η συγχώρηση για το ότι κάναμε τον εαυτό μας θεό, για το ότι νους και καρδιά δεν αγαπούνε, εξερχόμενοι από την προτεραιότητα του εγώ, αλλά μάς καθιστούν έρμαια των παθών μας και, την ίδια στιγμή, κάνουν και τον άλλο δούλο τους και δούλο μας. Η άφεση των αμαρτιών γίνεται δωρεά υγείας και ζωής. Κι εδώ είναι η απάντηση της πίστης στο αδιέξοδο των πονηρών λογισμών, της πονηρής καρδιάς:  το άνοιγμα στον Χριστό και η απόφασή μας να Του επιτρέψουμε να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, αντί να είμαστε περήφανοι ή αδιάφοροι γι’ αυτές. 

Ο Χριστός γιάτρεψε τον παραλυτικό. Ευλόγησε την πίστη, που κατέστησε την καρδιά τόσο εκείνου όσο και εκείνων που τον έφεραν μπροστά στον Κύριο γη αγαθή. Έδωσε ένα μήνυμα σε όσους επιμένουν να κρατούν την δική τους καρδιά “γη άνυδρο”. Και υπενθυμίζει σε όλους μας το θαύμα που ζει όποιος Τον πλησιάσει: την άφεση των αμαρτιών, που κάνει την αγαθή γη της καρδιάς έτοιμη να ξεριζώσει τα ζιζάνια των λογισμών. Προσευχή, μέτρο και άσκηση και πολλή αγάπη για τον Θεό και τον συνάνθρωπό μας ανοίγουν τον δρόμο για να πλησιάσουμε τον Χριστό. Κυρίως, όμως, η αίσθηση ότι δεν είναι η σκέψη το κλειδί, αλλά η καρδιά. Ότι δεν επιτρέπονται όλα, αν αγαπάς, αλλά η αγάπη γίνεται αφετηρία υπέρβασης των λογισμών, ακριβώς διότι νικιέται η ρίζα τους: η υπερηφάνεια.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

24 Ιουλίου 2022

Κυριακή ΣΤ’ Ματθαίου


 

Κήρυγμα Κυριακής ΣΤ’ Ματθαίου (24–07–2022)

 


«Ἵνα τί ἡμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»

 Αγαπητοί μου αδελφοί χρονικά βρισκόμαστε μόλις ο Κύριός μας επέστρεψε από την χώρα των Γεργεσηνών, όπου πραγματοποίησε το θαύμα με τον δαιμονισμένο, που εντός του είχε λεγεώνα δαιμόνων. Εκεί δεν τον δέχθηκαν, προτίμησαν την παρανομία εκτροφής χοίρων. Μην ξεχνάμε ότι η τροφή χοιρινού κρέατος θεωρείται αμαρτία για τους Εβραίους και Μουσουλμάνους μέχρι σήμερα.

Το ιερό Ευαγγέλιο μας λέγει ότι «ἐπέστρεψε εἰς τὴν ἱδίαν πόλιν», την δική του πόλη. Αυτήν που τον δέχτηκε, σ’ αυτήν που έκανε τα περισσότερα θαύματά Του. Την Καπερναούμ. Την αγαπημένη του πόλη. Εκεί που τον περίμεναν άνθρωποι εμπερίστατοι, πονεμένοι σωματικά και ψυχικά. Άνθρωποι που τον είχαν ανάγκη αλλά και άνθρωποι που τον αγαπούσαν και περίμεναν τον λόγο της σωτηρίας. 

Του προσφέρουν έναν παράλυτο, κατάκοιτο στο μεταφερόμενο κρεβάτι του, «παράλυτον ἐπὶ κλίνης βεβλημένον». Το ευσπλαχνικό βλέμμα του Κυρίου μπαίνει παράλληλα στο βάθος της ψυχής του και της ψυχικής του παραλυσίας. Ο πόνος και η απελπισία ζωγραφίζονται στο πρόσωπο του.

«Θάρσει τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Παιδί μου έχε θάρρος, οι αμαρτίες σου συγχωρήθηκαν. Ο Χριστός μας ως Θεός παντογνώστης γνωρίζοντας τα κρύφια των ανθρώπων «ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς» ξέρει ότι η αιτία της τραγικής καταστάσεως αυτού του ανθρώπου είναι η αμαρτωλή ζωή του παρελθόντος του και η παραλυσία το αποτέλεσμα.

Πρέπει λοιπόν να εκλείψει η αιτία, που είναι το αμαρτωλό παρελθόν του και να βρει την υγεία της ψυχής και του σώματος. Γι αυτό του λέγει «θάρσει τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Κτυπά το κακό στην ρίζα του. Γνωρίζει ο Κύριος αδελφοί μου ότι η σωματική ασθένεια είναι αποτέλεσμα της  αμαρτίας. Μην ξεχνάμε ότι «ἡ ἁμαρτία εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος» μας λέγει ο Απ. Παύλος.

Η προπατορική πτώση έφερε όλα εκείνα τα κακά που ταλανίζουν τον ανθρώπινο γένος. Η αμαρτία σαν απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό έφερε και τις οδύνες. Η αμαρτία ως ηδονή μετατρέπεται σε οδύνη. Αυτό έπρεπε να το γνωρίζουν οι νομομαθείς Γραμματείς, γνώστες του Νόμου και της Παλαιάς Διαθήκης. Όμως ενώ γνωρίζουν τον νόμο δεν έχει γίνει κτήμα της καρδιάς τους. Άλλοι λογισμοί κυριαρχούν εντός τους.

Δεν μπορούν να καταλάβουν το πρόσωπο του Κυρίου και να αισθανθούν την δύναμή Του. Είναι τυφλωμένοι από τον εγωισμό και δεν βλέπουν την εξουσία που έχει να συγχωρεί και αμαρτίες. Τους λείπει η απλότητα και η ψυχική καθαρότητα. Δεν έχουν την ταπείνωση που διαθέτει ο λαός του Θεού.

Για να τους αποδείξει ότι έχει αυτήν την εξουσία, λέγει στον παραλυτικό «ἐγερθεὶς ἆρον σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκον σου» αποδεικνύοντας ότι δύναται «τοῦτο ποιήσαι κἀκείνῳ μὴ ἀφιέναι» δηλ. ο Θεός όλα μπορεί να τα κάνει.

Αδελφοί μου είναι μεγάλο πράγμα η ψυχική καθαρότητα και οι καλοί λογισμοί. Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης λέγει «οι λογισμοί είναι μαρτύριον πολυβάσανον και πολυήμερον». Μην ξεχνάμε ότι οι εσωτερικοί λογισμοί καθορίζουν και την πορεία της ζωής μας. Χρειάζεται δύναμη, προσευχή και σύνεση, ώστε να καθορίζουμε καλούς λογισμούς στην καρδιά μας.

Βεβαίως θα έρχονται οι κακοί λογισμοί ως βέλη του διαβόλου. Κάποτε ρώτησαν τον Αγ. Εφραίμ τον Σύρο γιατί να υπάρχουν κακοί λογισμοί και εκείνος απάντησε: «Μήπως ένα νησί μπορεί να εμποδίσει τα κύματα να το χτυπούν; Έτσι και εμείς δεν μπορούμε να αποκόψουμε τους πονηρούς λογισμούς. Μπορούμε όμως να τους εμποδίσουμε να μπουν στην καρδιά μας». Ο Χριστός μας λέγει «ο πονηρός άνθρωπος εκ του πονηρού θησαυρού εκβάλει πονηρά».

Όταν ο Θεός βασιλεύει στην καρδιά μας, τότε οι λογισμοί είναι καλοί και καθαροί. Όταν στην καρδιά μας κυριαρχεί η αμαρτία, τότε οι σκέψεις μας είναι πονηρές και διαβολικές. Ρώτησαν κάποτε τον Αββά Σιλουανό «τι έκαμες γέροντα και απέκτησες τόση γνώση και αυτός αποκρίθηκε. Ποτέ δεν άφησα στην καρδιά μου λογισμό που παρόργιζε τον Θεό». Ο αγώνας για καθαρούς λογισμούς είναι σκληρός στην αρχή, χρειάζεται όμως υπομονή επιμονή και ελπίδα. Αμήν! 

  

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως