ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ "ΛΥΧΝΟΣ"

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ π. ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΤΣΙΤΣΑ (VIDEO)












ΓΙΑΤΙ Η ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΩΡΙΜΑΖΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ;


ΓΙΑΤΙ Η ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΩΡΙΜΑΖΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ; – Η ΠΕΜΠΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Το απόγευμα του Σαββάτου 3 Δεκεμβρίου 2016 συνεχίστηκαν οι συνάξεις του κύκλου Γονέων της Ενορίας Αγίων Πάντων Κέρκυρας για το ιεραποστολικό έτος 2016-2017. Το θέμα των συνάξεων αρύεται από τα «Έργα Ασκητικά» του αββά Δωροθέου της Γάζης.
Θέμα της πέμπτης συνάντησης ήταν το «Γιατί η ταπεινοφροσύνη ωριμάζει τη σχέση του γάμου;». Η ασκητική παράδοση επισημαίνει ότι «περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχουμε ανάγκη από την ταπεινοφροσύνη, να είμαστε έτοιμοι για κάθε λόγο που θα ακούσουμε να λέμε συγχώρεσέ με». Έγινε συζήτηση πάνω στο χωρίο και επισημάνθηκε η δυσκολία μας να αποδεχτούμε τους λόγους του άλλου. Λόγια λέμε διότι αισθανόμαστε οικείοι με τον σύντροφό μας, έχουμε αναλάβει εκ του αυτομάτου να τον παιδαγωγούμε, καίτοι ο γάμος έχει ισοτιμία και η σχέση των συζύγων δεν είναι όπως η σχέση γονέα- παιδιού ή δασκάλου—μαθητή, όπου εκεί η αυθεντία οδηγεί στην παιδαγωγία. Λόγια λέμε ακόμη ο ένας εις βάρος του άλλου εξαιτίας του εγωισμού μας. Κάποτε μπορεί να έχουμε καλές προθέσεις. Συχνά όμως οι λόγοι μας πηγάζουν από διάθεση επιβολής στον άλλο. Γι’ αυτό δεν είναι ταπεινοί.
Αν έχουμε ή επιδιώκουμε την ταπεινοφροσύνη, δεχόμαστε τον λόγο του ανθρώπου που αγαπούμε, διότι μας δείχνει τα όριά μας. Ότι δεν είμαστε αλάθητοι. Ότι έχουμε αδυναμίες. Ότι δεν γνωρίζουμε όλα τα θέματα της ζωής. Ότι έχουμε ανάγκη από συμπαράσταση με σκοπό την αυτογνωσία. Πάνω στη φιλονικία δύο ανθρώπων που δεν είναι ταπεινοί δύσκολα αναγνωρίζεται το λάθος κάποιου από τους δύο. Πρέπει να περάσει χρόνος, να ηρεμήσει η διάθεση και πάλι είναι αμφίβολο να αναγνωριστεί το λάθος. Η ταπείνωση βεβαίως μας βοηθά να δούμε τον εαυτό μας και να μην θεοποιούμε το εγώ μας. Μας βγάζει από τη λογική της εξουσίας και μας εντάσσει στην οδό της προσφοράς.
Παράλληλα, ο αββάς αναφέρει ότι «η ταπείνωση κάνει τον άνθρωπο να μην οργίζεται ούτε να εξοργίζει κανέναν». Δεν οργίζομαι σημαίνει ότι δεν βλέπω τον άλλο ως αντίπαλο, δεν βλέπω τον άλλο ούτε ως μαθητή μου, δεν το παίζω ανώτερος, γέροντάς του, με αποτέλεσμα να μπορώ με νηφαλιότητα και ταπεινό φρόνημα να μιλήσω για τα λάθη του, όχι για να τον εξουδενώσω, αλλά για να τον βοηθήσω να δει τα όριά του και την ίδια στιγμή να δω και τα δικά μου στη σχέση. Δεν εξοργίζω σημαίνει ότι τρέχω να αγαπήσω και αυτό με κάνει να βλέπω από πριν τόσο τα δικά μου λάθη όσο και τις αντοχές του άλλου.
Η ταπεινοφροσύνη συνεπάγεται την εμπιστοσύνη. Αν είμαι ταπεινός, τότε εμπιστεύομαι τον άλλο διότι ξέρω ότι σε κάποια θέματα εκείνος βλέπει καλύτερα από μένα και αντίστροφα. Η εμπιστοσύνη έχει να κάνει τόσο με το θέλημα του Θεού όσο και με το πρόσωπο που αγαπούμε. Η ωρίμαση μιας σχέσης τελικά γίνεται πολύ πιο γρήγορα και όμορφα αν υπάρχει η ταπεινοφροσύνη, η προσευχή, η καλή διάθεση!
Η επόμενη συνάντηση θα γίνει το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2016 και ώρα 4 το απόγευμα στο Πνευματικό Κέντρο "Γωνιά", με θέμα «ο σωματικός κόπος και η διάθεση της ψυχής».
Όσοι γονείς ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν στον κύκλο γονέων, μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους να συμμετέχουν στην κατηχητική συνάντηση που γίνεται γι’ αυτά από τις 3.30 έως τις 5.30 το απόγευμα στον Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων.

Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός για την Αγία Βαρβάρα στην Ι.Μ. Κερκύρας


Τελέστηκε το απόγευμα του Σαββάτου 3 Δεκεμβρίου 2016, στον Ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου πόλεως, Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός μετά αρτοκλασίας, για την Αγία Βαρβάρα, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.
Στο κήρυγμά του ο κ. Νεκτάριος ανέφερε ότι οι πρώτοι Χριστιανοί τελούσαν τη Θεία Ευχαριστία πάνω στους τάφους των Μαρτύρων. Με το αίμα αυτό των Μαρτύρων της Πίστεώς μας ποτίστηκε το δέντρο της Εκκλησίας του Χριστού. Είναι οι διάττοντες αστέρες του νοητού στερεώματος. Στους Μάρτυρες αυτούς ανήκει και η Αγία Βαρβάρα, που έζησε μεταξύ 3ου και 4ου αιώνος, η οποία ομολόγησε τον εν Τριάδι προσκυνούμενο Θεό, θυσιάζοντας τη ζωή της, για το Νυμφίο Χριστό. Την αποκεφάλησε ο ίδιος της ο πατέρας, φθονώντας την για την πίστη της στον αληθινό Θεό.
Κατόπιν ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η τότε εποχή προσιδιάζει στη σημερινή, όπου η παγκοσμιοποίηση επελαύνει καταστρέφοντας θρησκείες και πολιτισμούς των λαών της γης. Επιχειρείται απηνής διωγμός κατά της διδασκαλίας του Σωτήρος Χριστού και κατά της Εκκλησίας Του. Προβάλλεται ως τρόπος ζώης η ευμάρεια και η πίστη του ανθρώπου στις δικές του δυνάμεις, εξοβελίζοντας τον Παντοκράτορα Θεό, από τη ζωή του.
Καταλήγοντας ο Μητροπολίτης Κερκύρας υπογράμμισε ότι το αίμα του μαρτυρίου της Αγίας Βαρβάρας, μάς καλεί να οπλιστούμε με πίστη και ανδρεία και να ομολογήσουμε τον Κύριό μας, τον Ιησού Χριστό.















ΟΥΚ ΕΔΕΙ ΛΥΘΗΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΔΕΣΜΟΥ ΤΟΥΤΟΥ;


Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας στις οποίες καλούμαστε να σκεφτούμε ποια σημασία έχουν άνθρωποι του περιβάλλοντός μας για μας. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο τους αγαπούμε. Κυρίως έχει να κάνει με το πόσο το χρειαζόμαστε, πώς τους χρησιμοποιούμε. Μιά τέτοια θέαση, η οποία συνήθως γίνεται όταν οι άλλοι φεύγουν για κάποιον λόγο από τη ζωή μας, είτε οριστικά είτε προσωρινά, αποκαλύπτει τον χαρακτήρα μας, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον πλησίον μας, αλλά και τι είναι εκείνος για μας. Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε ποιος είναι ο χαρακτήρας μας, αλλά και ποια είναι η κοσμοθεωρία μας. Αυτή η σκέψη για το τι είναι οι άλλοι στη ζωή μα θα μας βοηθήσει τελικά να δούμε το αληθινό μας πρόσωπο. Να δούμε πόσο και αν αγαπάμε. Αν είμαστε περιχαρακωμένοι στον εαυτό μας. Αν είμαστε εύκολοι στο να κατακρίνουμε τους άλλους. ουσιαστικά μας βοηθά να καταλάβουμε πόση ταπεινοφροσύνη έχουμε και την ίδια στιγμή πόσο κοντά ή μακριά από τις εντολές του Θεού βρισκόμαστε.
Ο Χριστός κάποιο Σάββατο, όπως συνήθιζε, βρέθηκε σε μία συναγωγή για να διδάξει. Εκεί συνάντησε μία συγκύπτουσα γυναίκα, κυρτωμένη από δαιμονική επίδραση. Η γυναίκα αυτή βρίσκονταν ανάμεσα στους πιστούς Ιουδαίους και παρά την ασθένειά της, η οποία την καθιστούσε, σύμφωνα με τη νοοτροπία της εποχής, καταραμένη από τον Θεό, δε δίσταζε να θέλει να είναι μέλος της κοινότητα, επί δεκαοκτώ τότε χρόνια. Ο Χριστός της λέει ότι παίρνει την απόλυση από την ασθένειά της, σα να ήταν στο στρατό, να εξέτισε τη θητεία της και να μπορεί πλέον να επιστρέψει στο σπίτι της ελεύθερη. Και τότε ο αρχισυνάγωγος διαμαρτύρεται με θυμό στους άλλους ανθρώπους, διότι δεν τολμά ευθέως να μιλήσει στον Χριστό που έκανε το θαύμα της θεραπείας, και τους ζητά να έρχονται να θεραπεύονται τις έξι ημέρες της εβδομάδας και όχι τη έβδομη, στην οποία από τον μωσαϊκό νόμο απαγορεύονταν κάθε εργασία. Και ο Χριστός, αφού τον χαρακτηρίζει «υποκριτή» και του περιγράφει πώς για την άλογη κτίση οι άνθρωποι παραβιάζουν την αργία του Σαββάτου, του αναφέρει σχετικά με την θεραπευμένη γυναίκα: «ταύτην δε θυγατέρα Αβραάμ ούσαν, ην έδησεν ο σατανάς ιδού δέκα και οκτώ έτη, ουκ έδει λυθήναι από του δεσμού τούτου τη ημέρα του σαββάτου;» (Λουκ. 13, 16). «Αυτή, που είναι απόγονος του Αβραάμ, και ο σατανάς την είχε δεμένη δεκαοκτώ χρόνια, δεν έπρεπε να λυθεί απ’ αυτά τα δεσμά το Σάββατο;».
Για τον αρχισυνάγωγο «ουκ έδει». Έβλεπε την γυναίκα ως μέτρο σύγκρισης για την δική του πνευματική κατάσταση. «Δεν είμαι σαν κι αυτή», μπορεί να σκεφτόταν. Τόσα χρόνια μέσα στη συναγωγή η γυναίκα αυτή πιθανόν να έκανε τον αρχισυνάγωγο να αισθάνεται ότι η δική του πορεία ήταν ευλογημένη, διότι ο ίδιος δεν είχε καμιά ασθένεια, αλλά είχε την επιφανή θέση, δηλαδή την χάρη και την ευλογία του Θεού, όπως πίστευε. Το ίδιο πιθανόν να πίστευαν και οι άλλοι συμμετέχοντες στη ζωή της συναγωγής. Η συγκύπτουσα γυναίκα ήταν ένα παράδειγμα δικαίωσης για τους ίδιους. «Αφού δεν είμαστε άρρωστοι, επομένως δεν είμαστε σαν κι αυτή και άρα ο Θεός είναι ευχαριστημένος από εμάς». Μπορεί να την συμπονούσαν για τη δοκιμασία της. Στην ουσία όμως μέσα από αυτήν δικαίωναν τον εαυτό τους, υποκριτικά. Γι’ αυτό και όταν ο Χριστός την θεραπεύει, ο αρχισυνάγωγος οργίζεται. Με ποιον θα συγκρίνει πλέον τον εαυτό του; Ποιο θα είναι το κριτήριο της δικαίωσής του; Πιθανόν και κάποιοι άλλοι αυτό να σκέφτηκαν. Ο Χριστός δεν τους αφήνει κανέναν περιθώριο αμφισβήτησης της απόφασής Του να θεραπεύσει τη συγκύπτουσα. Το θέλημα του Θεού είναι άλλο σε σχέση με τους δικούς μας ιδιοτελείς λογισμούς.
Οι άνθρωποι συχνά χρησιμοποιούμε τους άλλους ως υπηρέτες μας. Απαιτούμε από αυτούς να κάνουν το δικό μας θέλημα, αν μάλιστα τους δίνουμε την αίσθηση ότι τους αγαπούμε. Παγιδευμένοι σ’ αυτό που είναι ή νομίζουν ότι είναι η αγάπη, αισθάνονται ότι θα πρέπει να κάνουν αυτό που τους λέμε και ζητάμε, διότι εμείς το δικαιούμαστε ακριβώς επειδή τους αγαπούμε. Και αν εκείνοι ωφελούνται από αυτή την κατάσταση, εμείς άραγε δικαιούμαστε να φερόμαστε έτσι; Εκείνοι ταπεινώνονται και αγαπούν. Εμείς τους αγαπούμε όμως αληθινά ή αγαπάμε τον εαυτό μας έτσι, ώστε να θέλουμε να μας υπηρετούν; Είναι ένα ερώτημα το οποίο θέτει ο Χριστός για τις ανθρώπινες σχέσεις. Θέλουμε να εξουσιάζουμε τους άλλους ή εμείς πρώτοι τους διακονούμε; Τι γίνεται όταν αυτοί αποφασίζουν ότι δε θέλουν άλλο να μας διακονούν ή όταν αλλάξει η κατάσταση τους; Είμαστε έτοιμοι να συνεχίζουμε να τους αγαπούμε ή οργιζόμαστε μαζί τους, όπως ο αρχισυνάγωγος, διότι παύουμε να χάνουμε τα προνόμια της χρήσης τους και την εξουσία μας επάνω τους;
Άλλοτε πάλι οι άνθρωποι χρησιμοποιούμε τους άλλους ως μέτρο αυτοδικαίωσης. Είναι η κάποια λύση για την αυτοεκτίμησή μας. Για την αίσθηση ότι αξίζουμε. Ότι ο Θεός μας έχει ευλογήσει. Και όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, πώς αντιδρούμε; Η απουσία ταπεινοφροσύνης, διότι περί αυτού πρόκειται, είναι σημείο υπερηφάνειας. Όταν ο άλλος γίνεται από εμάς αντικείμενο λοιδορίας, όταν τον εξουθενώνουμε για να δείξουμε ότι εμείς είμαστε ανώτεροι, τότε δεν είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε την αληθινή πνευματική μας κατάσταση. Ότι κληθήκαμε από τον Θεό να έχουμε ως μέτρο των σχέσεών μας με τους άλλους την ταπεινοφροσύνη. Δηλαδή να πιστεύουμε ότι μέσα από εκείνους μπορούμε να ωφεληθούμε. Από τα χαρίσματά τους. Από τις αρετές τους. Ακόμη και από την αρνητική τους όψη, εμείς μπορούμε να διδαχθούμε. Υπομονή και μετάνοια, όπως ήταν η στάση της συγκύπτουσας. Είναι δύο δρόμοι στους οποίους οι άλλοι, αν εργαζόμαστε για την ταπεινοφροσύνη, μπορούν να μας διδάξουν.
Τέλος, υπάρχει και ο δρόμος της αγάπης. Η απόφαση δηλαδή οι άλλοι να μην είναι χρήσιμα αντικείμενα, αλλά εικόνες Θεού. Στο πρόσωπό τους, ακόμη κι αν κάτι δεν πάει καλά, να βλέπουμε το τραυματισμένο άνθρωπο, ο οποίος έχει ανάγκη τη συμπάθειά μας και την καλοσύνη μας. Και την ίδια στιγμή να ισχύει και για μας και για εκείνους το αποστολικό «αλλήλων τα βάρη βαστάζετε και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ. 6, 2), να σηκώνουμε δηλαδή ο ένας το φορτίο του άλλου, για να εφαρμόζουμε πλήρως τον νόμο του Χριστού. Αν έχουμε λάβει αυτή την απόφαση και παλεύουμε και στην οδό της ταπεινοφροσύνης, τότε ο άλλος γίνεται ευλογία για μας κι εμείς για εκείνον. Η σχέση μας μαζί του είναι σχέση που οδηγεί στον Χριστό. Η αγάπη τελικά θεραπεύει την υποκρισία να βλέπουμε τον άλλον υπό το πρίσμα του συμφέροντος, είτε αυτό είναι υλικό, είτε κοινωνικό, είτε εξουσιαστικό, είτε θρησκευτικό, και μας κάνει να χαιρόμαστε με τη χαρά του και να μοιραζόμαστε τη λύπη του, προσευχόμενοι στον Θεό να αντέχει τους σταυρούς του και οι χαρές του να κρατούνε.
Ο πολιτισμός μας έχει χρησιμοθηρικό χαρακτήρα. Μας χρησιμοποιεί ως καταναλωτικά όντα των ιδεών, των προϊόντων, της λογικής του. Είναι πολιτισμός εξουσίας επάνω μας. Μας κάνει γνήσια τέκνα του, όταν μας μεταδίδει αυτό το πνεύμα της χρήσης των άλλων. Η πίστη μάς βοηθά να βρούμε την οδό της ταπεινοφροσύνης, της αγάπης και της κατανόησης προς τους άλλους και τις αδυναμίες τους, όχι για να τους χρησιμοποιούμε αλλά για να συμπορευόμαστε, ακόμη κι αν ο δρόμος είναι δύσβατος. Διότι οι χαρακτήρες μας δεν ταιριάζουν εύκολα, αλλά και πάντοτε έχουμε μέσα μας το ερώτημα αν είμαστε καλύτεροι από τους άλλους. Κι αυτή η σύγκριση κάνει την αγάπη να μην μπορεί να νικήσει. Η ζωή με τον Χριστό στην Εκκλησία μας δίνει την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τον εαυτό μας πώς βλέπει τους άλλους και να αλλάξουμε με τη βοήθειά Του προσανατολισμό. Διά της ταπεινοφροσύνης να περάσουμε από τη χρήση, στην αγάπη.

Κέρκυρα, 4 Δεκεμβρίου 2016

Ημερίδα για τον Πρωτ. Αθανάσιο Τσίτσα




Η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων πραγματοποίησε την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016, στο Πνευματικό Κέντρο, σε συνεργασία με την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών, Επιστημονική Ημερίδα, αφιερωμένη στον πολυτάλαντο και διαπρεπή, αείμνηστο Κληρίκο π. Αθανάσιο Τσίτσα.
Πρώτος ομιλητής της Ημερίδας ήταν ο κ. Ιωάννης Πιέρρης, Πρόεδρος της Αναγνωστικής Εταιρείας Κέρκυρας με θέμα : “ Ο τελευταίος Κερκυραίος Κληρικός “.
Εν συνεχεία το λόγο πήρε ο κ. Περικλής Παγκράτης , Πρόεδρος της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών, με θέμα : “ Οι νοσταλγικές αναδρομές του π. Αθανασίου Χ. Τσίτσα “.
Έπειτα ομίλησε ο κ. Λουκιανός Ζαμίτ, Ερευνητής- Μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών, με θέμα : “ + π. Αθανάσιος Χ. Τσίτσας. Η προσφορά του στη πνευματική Κέρκυρα και ειδικότερα στην Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών “.
Αμέσως μετά ανέπτυξε την εισήγησή του ο Αιδ. Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Δρ. Θεολογίας – Φιλόλογος, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας με θέμα : “ Ο Χριστός πάσχων : Οι λόγοι του π. Αθανασίου Τσίτσα για την Μεγάλη Παρασκευή. Θεολογικό Σχόλιο “.
Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Αιδ. Πρωτ. Δημήτριος Κοσκινάς, με θέμα : “ π. Αθανάσιος Τσίτσας, ένας λόγιος Κληρικός”.
Έπειτα έγινε η παρουσίαση με πολυμέσα της ζωής και του έργου του π. Αθανασίου Τσίτσα, την οποία επιμελήθηκε ο Πρωτ. Γεώργιος Βλάχος.
Τέλος χαιρετισμό απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος και αναφέρθηκε στην πολυσχιδή προσωπικότητα του π. Αθανασίου, αν και δυστυχώς δεν τον γνώρισε. Η αποψινή ημερίδα αποτελεί ένα φιλολογικό μνημόσυνο, πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος. Η θύμηση δίνει σε όλους μια ευθύνη. Ευθύνη για το σήμερα και το αύριο, που μας κληροδοτεί η προσωπικότητα του π. Αθανασίου.
Κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε να είναι αιωνία η μνήμη του π. Αθανασίου.
Αμέσως μετά ο κ. Κωνσταντίνος Θύμης, Θεολόγος – master Ιστορίας και Γραμματέας της Ι.Μ. Κερκύρας - ο οποίος και συντόνισε τη συζήτηση- ανέγνωσε την Μητροπολιτική Γνώμη, σύμφωνα με την οποία, ο π. Αθανάσιος Τσίτσας τιμάται post mortem, δια του παρασήμου, του Χρυσού Σταυρού μετά Αστέρος, του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, δυνάμει της υπ. Αριθμ. Πρωτ. 1240/342/20.10.2016, Πράξεως του Μητροπολιτικού Συμβουλίου.
Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος απένειμε στην πρεσβυτέρα Σοφία Τσίτσα τον Χρυσούν Σταυρό.

















Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία ενός πρώην μάγου



Η ιστορία ενός πρώην μάγου
Ιησούς Χριστός Νικά
(μοναχός Ιωσήφ).

Διαβάστε την ιστορία ενός πρώην μάγου που γνωρίζει θρησκειολογία τόσο όσο κανένας άλλος, και όχι μόνο εξωτερικά αλλά εσωτερικά, βιωματικά, τον βουδισμό, κομφουκιανισμό, ινδουισμό, πνευματισμό, μασονισμό, μαγεία, γιόγκα, δαιμονολατρία και άλλα πολλά. Επίσης καταλήγει στο ότι όλες αυτές οι θρησκείες έχουν κοινή σχέση, δηλαδή έχουν στο κέντρο τους τον Εωσφόρο.
Το κείμενο πού ακολουθεί, εστάλη από τον μοναχό Ιωσήφ εις τους εν Χριστώ αδελφούς του εις Κύπρον:
Τελευταίως ήρθεν εδώ στο Άγιον Όρος ένα παιδάκι 16­-17 . Γεννήθηκε στην Αθήνα. Τριών χρόνων οί γονείς του το έδωσαν σε κάτι μάγους εις την Κίναν και το έβαλαν σε Κινέζικο μοναστήρι, οπού πιστεύουν εις τον Βούδα. Μέχρι 11 χρόνων το παιδί έγινε τέλειος μάγος. Διηγείται ό ίδιος ότι μπορούσε να καλέσει οποίον δαίμονα ήθελε. Έχει λέγει άλλον δαίμονα για την πορνείαν, άλλον του θυμού, της κατακρίσεως,κ.τ.λ.
'Ηξερε να τους φωνάζει και να του φανερώνονται και να τους προστάζει ότι ήθελε. Πολλές φορές περπατούσε στον αέρα όταν ήθελε και γενικά είχε τους δαίμονες εις την υπηρεσία του, πολλούς των οποίων γνωρίζει τα ονόματα, μεγαλύτερος των οποίων είναι ό Εωσφόρος και ακολουθούν άλλοι οχτώ αρχηγοί.
Εις το μοναστήρι ησκήθη επίσης είς την πάλην και έχει τόση τέχνη να χτυπήσει πέτραν να την σπάσει με το χέρι του, πράγμα πού είδαμε να πράττει και εδώ. Γνωρίζει σε τέλειον βαθμόν την πάλη καράτε και φοράει ζώνη μαύρη (των τελείων παλαιστών).
Εις ηλικία 11 ετών έγινε τέλειος μάγος, εννοώ μάγος οπού δεν υπάρχει όμοιος του εις την Ευρώπην. Χαρακτηριστικόν και θλιβερόν είναι και το εξής περιστατικόν:
Επισκέφθη το Θιβέτ κάποιος Καρδινάλιος, εις δε το πρόγραμμα υποδοχής ό Δαλάϊ­Λάμα κάλεσε τους ηγουμένους των μοναστηριών μαζί με τους εκλεκτότερους μαθητάς, εις των οποίων ήτο και ό πιτσιρίκος Γιώργος (ηλικίας8­9 ετών επελέγη μεταξύ των αρίστων μαθητών έκαστος ηγούμενος επέλεγε ένα ή δύο).
Εις την υποδοχήν εκάλεσεν ό Δαλάϊ­Λάμα τον Εωσφόρο όστις παρουσιάσθη σε μορφήν μαύρου γίγαντος. Εν πρώτοις έπεσαν όλοι και τον προσεκύνησαν. Ακολούθως προσεφώνησεν ό Εωσφόρος τον Καρδινάλιον στον οποίο υπέσχετο δόξας και τιμάς...
Ως τέλειος μάγος, έλαβε ό μικρός βαθμόν 11 1/2.
Ό 12ος βαθμός είναι ό μείζων πλην εστερείτο ηλικίας.
Εις ηλικία 20 ετών θα εσφραγίζετο ως ιερεύς 12ου βαθμού.
Αφού τελείωσε τάς σπουδάς του ό νέος, σκέφθηκε να μάθη και γράμματα και ξένες γλώσσες. Το δε θαυμαστόν, αφού γύρισε ανά την υφήλιο, εμάνθανεν εντός ολίγου την γλώσσαν εκάστης χώρας. Εις την Αμερική επεσκέφθη τους σατανιστάς και παρέστη εις ανθρωποθυσίαν. Όσα δε φρικτά επιτελούνται εκεί, αδύνατον να περιγράφουν. Κάποτε ένας συνάδελφος του, του είπε: Συνάδελφε άστα. Είδα εγώ, μάγον πού ούτε νήπια δεν λογιζόμαστε κοντά τον... Πήγα στους χριστιανούς και είδα τον ιερέα να παίρνει βρέφος να το σφάζει, να το τρώει και να δίνη και στους άλλους. Πράγματι, οι δύο νέοι διεπίστωσαν ότι στους χριστιανούς υπάρχει ένα φοβερό μυστήριο. (Είδαν ιδίοις όμμασιν την αναίμακτον θυσίαν τον Χριστού μας).
Περίεργον πώς ό εκ των γονέων εγκαταλειφθείς νεαρός ανακάλυψε τα ίχνη τους εις την Σουηδίαν ασχολούμενους με επιχειρήσεις.
Κατά θείαν οικονομία συναντά Ορθόδοξον ευλαβή ιερέα τον οποίον και επεσκέφθη και εις τον οποίον άρχισεν επίδειξιν μαγικής τέχνης: υψώθηκε στον αέρα, κάλεσε το νερό να έλθει με το ποτήρι στα χείλη του μόνο του να πιει, κουνούσε τραπεζάκια, κ.λ.π.
Ό ιερεύς έβλεπε με απάθεια.
Λέγει ό μικρός. Πώς εσύ δεν θαυμάζεις όπως και οι άλλοι; Η μήπως μπορείς να κάνεις τα όμοια: Λέγει ό ιερεύς: «εγώ δεν κάνω τέτοια, μπορώ όμως να σε κάνω να μην κάνης εσύ τέτοια» και του φοράει ένα ξύλινο σταυρό. «Ορίστε, ξαναπέταξε», του λέγει.
Δοκιμάζει μια, δυο, τίποτε. Καλεί τον Εωσφόρο εις βοήθειαν.
Ή απάντησης: «Δεν μπορώ αν δεν πετάξεις εκείνο το ξύλο».
Γέλασεν ό ιερεύς. Ό μικρός τα έχασε, συνάμα όμως σοφίστηκε και ρωτά τι είναι αυτό το ξύλο και τοιουτοτρόπως εκατάλαβεν ότι οί δαίμονες δεν είναι τίποτε μπροστά στον Χριστόν. Αφού κατηχήθη αρκετά περί της Ορθοδόξου πίστεως, ήκουσε μεταξύ των άλλων θαυμάσιων της πίστεως μας και περί του Άγιου Φωτός το οποίον αναβλύζει εκ του Τάφου του Κυρίου, διό και απεφάσισε το ερχόμενο Πάσχα να μεταβεί είς Ιεροσόλυμα.
Ήκουσεν εις Σουηδίαν περί ενός περίφημου φακίρη, ό οποίος μάζευε πλήθος κόσμου δια να τον θαυμάσουν. Μεταβαίνει ό μικρός (νεοφώτιστος ήδη) με ένα ξύλινον σταυρόν ως όπλον προς παρακολούθησιν δήθεν των θαυμάτων του φακίρη και, ώ των θαυμάσιων Σταυρέ πανάγιε! Πάσα τέχνη του μεγάλου τεχνίτου έμεινε ανενέργητος!
Ό ίδιος εξετέθη ενώπιον του ακροατηρίου, το οποίον διελύθη με διαμαρτυρίες,κ.λ.π.
Μόνος δε έμεινε ό μικρός Γιώργος τον οποίον υποπτεύθη ως υπαίτιο. Αυτός δε εξήγαγεν τον Τίμιον Σταυρόν και του απεκάλυψε ότι αυτό το μικρό ξύλο του χάλασε όλα τα σχέδια, πλην όμως, προσθέτει ό μικρός ως τεχνίτης, ό φακίρης ούτος νήπιον ελογίζετο κοντά του και λέει επί λέξει: «Έπεκαλείτο κάτι διαβολάκια τόσο δα μικρά (ίσα με το δάκτυλο) στα οποία εγώ ούτε να μιλήσω δεν καταδεχόμην, κι αν ποτέ τα καλούσα, τους απαγόρευα να εμφανιστούν».
Με τον ερχομό του Πάσχα έφθασεν ό Γιώργος εις τα Ιεροσόλυμα. Πράγματι, διεπίστωσεν το αληθές περί του Αγίου Φωτός, πλην όμως του μπήκεν ή υπόνοια μήπως υπογείως υπάρχουν μηχανήματα και ανάβουν το Φως.
Καλεί λοιπόν τον Εωσφόρο. Ό Εωσφόρος γεμάτος χαράν εμφανίζεται εμπρός εις την ανέλπιστο πρόσκλησιν και διατίθεται να εξυπηρέτηση τον φίλον του με προθυμίαν.
Του λέγει ό Γιώργος: «Δάνεισε μου την δύναμίν σου να κοιτάξω μέσα στον τάφον».
Αμέσως ανοίγει ό τόπος και βλέπει μέχρις ορισμένου σημείου εις απόστασιν αρκετήν πίσω από τον Τάφον. Από εκεί και πέρα σκότος. Του ξαναλέγει: «Δεν βλέπω τον Τάφον, βοήθησέ με να δω».
Απάντησης: «Δέν μπορώ να πλησιάσω, καίγομαι».
Εν συνεχεία φωνάζει, δεύτερον δαιμόνιον. Απάντησης, ή αυτή.
Αυθόρμητα ό μικρός δόξασε τον Θεόν και έβαλε τον σταυρόν του, ό δε
διάβολος του έδωσε μια δυνατή σπρωξιά και από τη δύναμη του σταυρού έφυγε με κραυγάς «καίγομαι, καίγομαι». Όταν ό αδελφός μας Γιώργος επέστρεψε εις την Σουηδίαν, λέγει εις τον ευεργέτη του ιερέα. «Τώρα βρίσε όσο θέλεις και τον Βούδαν και την θρησκείαν του. Σ' ευχαριστώ, διότι διεπίστωσα ότι ή Θρησκεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι αληθής».
Ό διψασμένος νέος ακολούθως επισκέπτεται το Άγιον Όρος. Κατά θείαν οικονομίαν επέρασεν και από εδώ οπού και εξομολογήθηκε όλα όσα του συνέβησαν. Ό Γέροντας τον δίδαξε νοεράν προσευχήν (το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλό), πλην όμως ό διάβολος είχε λυσσάξει: Δύο τρεις ευχές όταν έλεγε, ζαλιζότανε και σταματούσε. Αφού όλοι τον βοήθησαν με τάς προσευχάς των, μπορούσε κοντά στον Γέροντα να προσευχηθή λίγο. Αλλά ό διάβολος, επειδή είχε εξουσία επάνω του, τον εβασάνιζεν σφόδρα. Συνέχεια εκινούντο τα χέρια του σπασμωδικά, έκαμνε μορφασμούς, κινήσεις, κ.λ.π. Στο δωμάτιο συνεχώς εμφανιζόταν και τον απειλούσε, αν δεν πετάξει τα κομποσχοίνια και σταματήσει την ευχή θα τον σπάσει στο ξύλο. Παρ' όλα αυτά ό μικρός νέος την ζώνην του καράτε την εφορούσε και έλεγε: «Αυτήν δεν την βγάζω έστω και αν μου κόψουν το κεφάλι». Επίσης έσπαζε τούβλα, έκαμνε επιδείξεις δυνάμεως, κ.λ.π. Βλέπεις του είχε γίνει δευτέρα φύσις. Τελικά, ή πίεσης του εχθρού ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αυτό επερίμενεν ό διάβολος: αφού τον βρήκε άοπλο, τον βάζει στον δρόμο κάτω και τον έσπασε στο ξύλο. Συνάμα δε τον καλούσε να πάει γρήγορα πίσω στην Νίμα.
Ό μικρός θυμήθηκε την τέχνη του καράτε να αμυνθεί, πλην ό διάβολος διαπερνούσε τα χέρια του και τον κτυπούσε μέχρι πού φώναξε «Χριστέ, βοήθα με». Έρχεται τραυματισμένος πίσω και διηγείται το πάθημα, συνάμα δε με παρακλητικήν δέησιν ρωτά πώς θα γλιτώσει το ξύλο από τον διάβολον. Του λέγω εγώ «με το καράτε». Δεν κάνει λέγει τίποτε το καράτε. Τότε επείσθη εις την συμβουλήν του γέροντα και επέταξε την ζώνην.
Ό Γέροντας κατόπιν μελέτης απεφάσισε ότι εφ' όσον εξομολογήθη και κατ' άγνοια αλλαξοπίστησε, δεν εκωλύετο να κοινωνήσει, διότι έτσι μόνον θα έσπανε ή δύναμης του σατανά, πλην όμως επροβάλετο το ερώτημα: είναι βαπτισμένος ή όχι. Γράψαμε στην Αθήνα να μάθουμε.
Εν τω μεταξύ ό πόλεμος ήταν αφόρητος. Κατά τάς 24 ώρας του ημερονυκτίου δεν τον άφηνε ό διάβολος να κλείσει μάτι. Μόλις άρχιζεν ή Θεία Λειτουργία του έφερνε ένα φοβερό λήθαργον, εξάπλωνε και κοιμόταν. Τον ετραβούσαμε από τα πόδια να έλθει έστω και λίγην ώραν και μεθυσμένος του ύπνου απαντούσε «όχι». Τελικά ό διάβολος τον απειλούσε συνεχώς αν δεν αφήσει τα κομποσχοίνια και την ευχήν. Δεν άντεξε ό μικρός και τα πέταξε (τρία κομβοσχοίνια: ένα στο λαιμό και τα δύο στα χέρια).
Του έκανε παρατήρηση ό Γέροντας, πλην όμως δεν άντεχε πλέον και έτσι πάλιν έφυγε. Συμβουλή όλων μας: «πρόσεχε, ποτέ στην Κίνα». Κατά θείαν οικονομίαν συνηντήθη με Σιμωνοπετρίτες μοναχούς. Τον έπεισαν και τους ακολούθησε. Κατά θείαν νεϋσιν, επειδή έχουν και τα μέσα, τηλεφωνούν αμέσως στην Αθήνα και μαθαίνουν ότι ό μικρός εβαπτίσθη το 61 ή 62 εις Αγίαν Τριάδαν Αμπελοκήπων.
Τότε αμέσως τον εκοινώνησαν και, ώ των θαυμάσιων σου Χριστέ, αμέσως έσκασεν ό διάβολος, ειρήνευσεν ό αδελφός Γιώργος, αρκετά και συνάμα απεφάσισε να παραμείνη ως δόκιμος μοναχός. Επειδή όμως έχει μεγάλη εξουσία πάνω του ό εχθρός, χρειάζεται βοήθειαν και εξορκισμούς. Δι' αυτό και ό άγιος Καθηγούμενος όρισε ευλαβή ιερομόναχον να τον έχει υπό την στενή του επίβλεψιν.
Από βάθους καρδίας ας ευχαριστήσωμεν τον Κύριον δια την ευσπλαχνία πού έδειξεν εις τον αδελφόν μας Γιώργον, οπού τον άρπαξε από τα δόντια του εχθρού και όλοι ας ευχόμεθα να καταπατήσει τελείως τον διάβολον και ελπίζουμεν ότι, όταν στερεωθή εις την αρετή, έχει να αποκαλύψει πράγματα ανήκουστα μέχρι σήμερον.
Γνωρίζει θρησκειολογίαν όσον ουδείς και όχι εξωτερικώς, αλλά εσωτερικώς, βιωματικώς, τον βουδισμόν, κομφουκιανισμόν, ινδουϊσμόν, πνευματισμόν, μασωνισμόν, δαιμονολατρείαν κ.λπ. και συμπεραίνει ότι όλαι αύται αι θρησκείαι έχουν κοινήν σχέσιν.
Εμπράκτως απορρίπτει και πάσα χριστιανική αίρεσιν και πιστεύει εις μόνην την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Ομιλεί με τόσην σοβαρότητα, ώστε νομίζεις ότι αντιμετωπίζεις άνδρα 40 ετών.
Έγραψα ολίγα από τα πολλά οπού είδα και ήκουσα, παρακινούμενος από αδελφική αγάπη, την οποίαν στέλλω ως δώρον εις τους γνησίους εν Κύπρω αδελφούς, οίτινες αγωνίζονται τον καλόν αγώνα και εξ' αιτίας των οποίων ίσως ακόμη ό Κύριος δεν εγκατέλειψε την αμαρτωλήν πατρίδαν μας.
Ό Γέροντας μας αποστέλλει εις όλους τας ευχάς του.
Ό Ιωαννίκιος, σας ασπάζεται όλους με αγάπη.
Όλη ή αδελφότης σας αγκαλιάζει με την αγάπη και ευχάς της.
Σάς ασπάζομαι όλους με αγάπη, ό αμαρτωλός και ελάχιστος αδελφός σας Ιωσήφ.
Η εικόνα είναι του Κωνστ. Ξενόπουλου.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Μία από τις συνηθισμένες δυσκολίες στην καθημερινότητα της οικογένειας είναι η απουσία ουσιαστικού διαλόγου, τόσο μεταξύ του ζευγαριού, όσο και μεταξύ των γονέων και των παιδιών. Οι περισσότερες συζητήσεις έχουν να κάνουν με τη διαχείριση της ζωής, τις υλικές ανάγκες, τα προγράμματα των μελών της οικογένειας. Όμως χωρίς ποιοτικό διάλογο, δηλαδή χωρίς τη δυνατότητα γνήσιας επικοινωνίας με προσπάθεια κατανόησης των σκέψεων, των φόβων, των αρνητικών συναισθημάτων που τόσο οι σύζυγοι όσο και τα παιδιά αναπτύσσουν, η ζωή της οικογένειας δεν μπορεί να στηριχτεί στη βάση της αγάπης. Διότι αγάπη σημαίνει έγνοια για τον άλλον. Μοίρασμα. Άρση του σταυρού του. Απόπειρα διάλυσης όποιων παρεξηγήσεων ή κακών λογισμών. Και την ίδια στιγμή νέα ξεκινήματα στο να γίνουν οι σχέσεις δημιουργικές και να αποκτήσουν διάρκεια χαράς και ελπίδας.
Διάλογος σημαίνει ακρόαση του άλλου. Μόνο που για να γίνει αυτό χρειάζεται να μάθουμε να κρατάμε σιωπή. Να μην είμαστε έτοιμοι να θυμώσουμε. Κι αυτό προϋποθέτει αίσθηση ότι δεν είναι δυνατόν να έχουμε απόλυτο δίκιο στις σκέψεις μας. Αν ισχύει αυτό, τότε μπορούμε να μάθουμε τον άλλο και από τον άλλο. Διάλογος σημαίνει ακόμη εντοπισμός των στοιχείων που μας ενώνουν με τον άλλο. Συνήθως μένουμε σε ό,τι μας χωρίζει. Στα παράπονά μας. Όμως υπάρχουν και πολλά που μας ενώνουν. Κυρίως η αγάπη. Διάλογος σημαίνει απόφαση να αφήσουμε να διαφανεί η αλήθεια, ακόμη κι αν δεν είναι ταυτόσημη με την δική μας αλήθεια. Προϋπόθεση η πειθώ και τα επιχειρήματα, όχι όμως η εμμονή αποκλειστικά στον δικό μας τρόπο σκέψης. Παράλληλα, διάλογος δε σημαίνει απόπειρα να εξουσιάσω τον άλλο, αλλά να συνυπάρξω μαζί του.
Ο διάλογος προϋποθέτει μια ξεχασμένη αρετή. Την ταπείνωση. Είμαι ταπεινός όταν έχω επίγνωση των ορίων μου ή όταν είμαι διαθέσιμος να βρω μέχρι πού φτάνουν, ακούγοντας τον άλλο, ο οποίος μου τα θέτει. Έτσι κι αλλιώς τα πάντα στην οικογένεια είναι από κοινού. Η ταπείνωση βοηθά στη λήψη αποφάσεων με γνώμονα το από κοινού καλό. Βοηθά στην υποχώρηση εκεί όπου χρειάζεται. Στην εκκοπή του ιδίου θελήματος, όταν αυτό λειτουργεί στην οπτική του κατεξουσιασμού του άλλου και της ισοπέδωσης της προσωπικότητάς του, κάτι που έρχεται όταν θέλουμε να γίνεται το δικό μας. Η ταπείνωση μπορεί να γεννήσει τη σύνθεση μέσα από την καταγραφή των αντιθέσεων.
Αν υπάρχει αμοιβαιότητα, τότε και τα παιδιά μπορούν να διδαχθούν. Αλλά και η εκκλησιαστική ζωή βοηθά προς την κατεύθυνση αυτή. Ο τρόπος της πίστης διδάσκει όλους ο λόγος να είναι προς την κατεύθυνση του «ευ». Να μην αποσκοπεί στο να προσβάλει και να εξουθενώσει, αλλά να βρει τις γέφυρες που θα αφήσουν να καλλιεργηθούν υγιή συναισθήματα. Από τον Χριστό διδασκόμαστε να είμαστε αληθινοί και να μην λησμονούμε τον στόχο της Βασιλείας, αυτόν που Εκείνος μας δείχνει μέσω των παραβολών του, καρποί διαλόγου Του με τους ανθρώπους. Η Βασιλεία περνά μέσα από την αγάπη, τη μετάνοια και τη συγχώρεση και συναντά τις ταπεινές καρδιές. Ακόμη κι αν ο ένας από τους δύο διαλεγόμενους δεν είναι ταπεινός, η εγκαρτέρηση του άλλου, συνοδευόμενη όμως από ειλικρίνεια και αυθεντικότητα, θα βοηθήσει στη χάραξη πορείας εξόδου από το εγώ. Για να πάψουν οι ανθρώπινες σχέσεις να δηλητηριάζονται εξαιτίας της απουσίας της εξόδου.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 30 Νοεμβρίου 2016