Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΘΕΛΟΝΤΕΣ ΕΥΣΕΒΩΣ ΖΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΙΗΣΟΥ ΔΙΩΧΘΗΣΟΝΤΑΙ



Είναι ανθρώπινο να θέλουμε την αποδοχή των άλλων. Να αισθανόμαστε ότι η παρουσία μας στη ζωή δεν γεννά αποδοκιμασία και αντιδράσεις, αλλά αγάπη και ενδιαφέρον ή τουλάχιστον ανοχή. Διαπιστώνουμε όμως, στο διάβα των καιρών, ότι αυτό δεν είναι πάντοτε εφικτό. Είτε λόγω πτυχών του χαρακτήρα μας, είτε λόγω των ιδεών και πεποιθήσεών μας, είτε λόγω της προόδου μας είτε λόγω των χαρισμάτων μας εν γένει, αντιμετωπίζουμε απόρριψη, κάποτε και διωγμό από τους άλλους. Ιδίως αυτό βιώνεται όταν η χριστιανική μας ιδιότητα θεωρείται από εμάς προτεραιότητα. Όταν η ζωή μας και η καθημερινότητά μας διαπνέονται από την πίστη και το ήθος του Ευαγγελίου. Όταν θέλουμε να μας χαρακτηρίζει η ευσέβεια.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Από την πρώτη στιγμή που αποκαλύφθηκε η Εκκλησία στο προσκήνιο ο λόγος του Χριστού «ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν, ει τον λόγον μου ετήρησαν και τον υμέτερον τηρήσουσιν»(Ιωάν. 15, 20) επιβεβαιωνόταν καθημερινά. Ο απόστολος Παύλος, ο οποίος πριν την μεταστροφή του διετέλεσε διώκτης του χριστιανισμού, καθώς συμμετείχε στο πρώτο μεγάλο έγκλημα μετά την σταύρωση του Χριστού, που ήταν το μαρτύριο και ο λιθοβολισμός του πρωτομάρτυρος και αρχιδιακόνου Στεφάνου, γνωρίζοντας από τον εαυτό του και τα όσα υπέμεινε για την πίστη τι σημαίνει να είναι κάποιος χριστιανός σε έναν κόσμο αντίθετο και αλλότριο, αναφέρει στον μαθητή του απόστολο Τιμόθεο: «και πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται» (Β’ Τιμ. 3, 12). «Και όλοι όσοι θέλουν να ζήσουν με ευσέβεια, σύμφωνα με το θέλημα του Ιησού Χριστού, θα αντιμετωπίσουν διωγμούς».
Η ιστορία της Εκκλησίας επιβεβαιώνει συνεχώς αυτόν τον λόγο. Δεν είναι μόνο οι μάρτυρες του αίματος. Είναι και οι μάρτυρες της συνείδησης. Είναι όλοι αυτοί οι οποίοι επέλεξαν να μην προσαρμοσθούν στο κοσμικό πνεύμα, δηλαδή στην όψη της αμαρτίας. Είναι αυτοί που μάτωσαν εσωτερικά για να συγχωρήσουν ενώ μπορούσαν να τιμωρήσουν και να εκδικηθούν. Αυτοί που δεν απάντησαν, ενώ μπορούσαν να ανταποδώσουν τα λεκτικά και άλλα χτυπήματα. Αυτοί που εγκατέλειψαν την κοσμική πραγματικότητα και πάλεψαν με τον εαυτό τους και τα πάθη τους στα μοναστήρια, στις σπηλιές, στις οπές της γης, στην έρημο και στα όρη. Είναι αυτοί οι οποίοι πάλεψαν να κρατήσουν τίμιο τον γάμο τους και την κοίτη τους αμίαντο. Αυτοί οι οποίοι είχαν τη δυνατότητα, αφήνοντας κατά μέρος τον νόμο του Θεού, να γίνουν πλούσιοι και ισχυροί, αλλά διάλεξαν να μείνουν πιστοί στα όσα το Ευαγγέλιο και η Εκκλησία λέει, και ας χάσουν. Είναι αυτοί που βλέπουν τους άλλους εντός της Εκκλησίας να συμπεριφέρονται και να ζουν εκκοσμικευμένα, να προκόβουν στο χειρότερο, εξαπατώντας και αρνούμενοι να ζήσουν κατά το Ευαγγέλιο, αλλά έχοντας την εξουσία, και αποφάσισαν με ταπείνωση να μη συμβιβαστούν για να κερδίσουν τον παρόντα κόσμο, χάνοντας την αιωνιότητα.
Γιατί όμως διώκονται όλοι όσοι θέλουν να ζούνε με ευσέβεια, η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με την εξωτερική συμπεριφορά, αλλά με την ταπείνωση της ψυχής και την απόφαση το Ευαγγέλιο να είναι «ο λύχνος τοις ποσί και το φως ταις τρίβοις» τους (Ψαλμ. 118, 105);
Η απόρριψη του κόσμου και ο διωγμός δεν έχει να κάνει μόνο με την μισαλλοδοξία που γεννά ένας άλλος τρόπος σκέψης και ζωής σε εκείνους που αισθάνονται ότι ελέγχονται από αυτόν, σ’ εκείνους που θεωρούν ότι ο εγωισμός και η αποδοχή τους από τους άλλους κινδυνεύουν όταν εμφανίζεται ένας άνθρωπος που ακολουθεί μιαν άλλη πορεία. Έχει να κάνει και με το πρόσωπο αυτού που θέλει να ζήσει ευσεβώς. Αν ήταν η απόρριψη μόνο ως προς τις πεποιθήσεις, τότε αυτός που τον απορρίπτουν θα έμενε μόνος του. Θα περιθωριοποιούνταν. Όμως δεν είναι αρκετό αυτό. Εκδηλώνεται μισανθρωπία εις βάρος του. Ενοχλούνται από την ίδια την ύπαρξή του, διότι τους υπενθυμίζει τι είναι αυτό που δεν ζούνε εκείνοι. Τους υπενθυμίζει Ποιον και Τι απορρίπτουν ή ζούνε πλημμελώς, δηλαδή τον Χριστό και το Ευαγγέλιο. Και το πρόσωπο που παλεύει να ζήσει ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού προκαλεί αντιδράσεις. Ειρωνείες. Απόρριψη. Θα ήταν καλό να μην υπάρχει. Η απόρριψη δεν έχει να κάνει δηλαδή μόνο με την πίστη. Έχει να κάνει και με τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ο διωγμός έχει να κάνει και με τον πειρασμό. Με το πρόσωπο του διαβόλου, το οποίο πειράζει τους ανθρώπους. Αυτόν που αγωνίζεται, τον πειράζει με την θλίψη, τον φόβο του μαρτυρίου και την ανθρώπινη αυθόρμητη αντίδραση του παράπονου και της ανταπόδοσης. Αυτόν που που απορρίπτει τον αγωνιστή, τον πειράζει με την ενόχληση γιατί ο άλλος να είναι διαφορετικός, γιατί να τον αγαπούνε περισσότερο για την καλοσύνη και τον φωτισμό του, γιατί να υπάρχει και να υπενθυμίζει τις αμαρτίες, γιατί να θέτει υπό αμφισβήτηση τις ιδέες που δεν περιλαμβάνουν τον Θεό. Ο διάβολος γεννά και συντηρεί ένα παιχνίδι λογισμών στις καρδιές των ανθρώπων και τους πειράζει για να τους οδηγήσει στην αυτοθέωση. Ο αγωνιστής να νομίσει ότι τα καταφέρνει μόνος του να προοδεύσει πνευματικά, χωρίς την χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ακόμη να αναλάβει να διορθώσει τον κόσμο, επιτιθέμενος σε όσους είναι αντίθετοι. Ο αρνητής να πιστέψει ότι εξοντώνοντας με κάθε τρόπο και μέσα, είτε φυσικά είτε ψυχικά είτε ιδεολογικά, τους αγωνιστές της ευσέβειας θα καταφέρει να σβήσει και την πίστη από το προσκήνιο και να κάνει να επικρατήσουν οι δικές του πεποιθήσεις. Η Ιστορία έδειξε ότι το δεύτερο είναι μάταιο. Η πίστη δε νικιέται, ακόμη κι αν περιορίζεται σε λίγους. Αλλά και το πρώτο εμπεριέχει κινδύνους. Αν ο αγωνιστής δεν εμπιστεύεται την Εκκλησία, δεν ζητά την χάρη του Θεού και προσπαθήσει να αυτοδικαιωθεί ή να κατακρίνει τον κόσμο, τότε ο κόπος του θα αποβεί μάταιος, διότι θα του λείπει η αγάπη και η ταπείνωση.
Όσοι είμαστε χριστιανοί χρειάζεται να γνωρίζουμε ότι η ιδιότητά μας αυτή δεν μας εξασφαλίζει άνεση στη ζωή, αλλά το αντίθετο: διωγμό. Όμως εδώ είναι το μεγάλο δώρο: ο Χριστός είναι παρών και μας ενισχύει και δεν μας αφήνει στη μοναξιά, τον φόβο, τον πειρασμό της αυτοθέωσης που γεννά αυθόρμητα ο εγωισμός μας. Ας αγαπήσουμε την ευσέβεια, όπως αυτή βιώνεται στην εκκλησιαστική ζωή. Την τήρηση του Ευαγγελίου, την μαρτυρία της αγάπης, την μετοχή μας στην λειτουργική ζωή τόσο με τους τύπους όσο και με την ουσία της. Ας δώσουμε με σταθερότητα την μαρτυρία μας και ας μην υποκύψουμε στον πειρασμό και την κοσμικότητα. Κυρίως, ας μη φοβηθούμε. Η πίστη δε νικιέται ούτε από την μισαλλοδοξία ούτε από την μισανθρωπία!

Κέρκυρα, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΗΡΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΤΗΧΗΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


Ξεκίνησε για δέκατη πέμπτη συνεχόμενη χρονιά τη λειτουργία του το Φροντιστήριο Κατηχητών και Στελεχών της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, το απόγευμα της Δευτέρας 20 Σεπτεμβρίου 2017, στο Πνευματικό Κέντρο (Ακαδημίας 2).
Πρώτος ομιλητής ήταν ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Νικόλαος Ξιώνης, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα «Η κατάρτιση στη δογματική παράδοση και αλήθεια της Εκκλησίας».
Ο ομιλητής επεσήμανε ότι ο κατηχητής καλείται να γνωρίζει και να προσφέρει γνώση, να ζει τη πνευματική ζωή της πίστης, να διαπαιδαγωγεί τον εαυτό του πρώτα και μετά να προσφέρει στους άλλους, ιδίως στους νέους, την αλήθεια της πίστης. Δεν επιτρέπεται στον κατηχητή να έχει επιπόλαια γνώση των δογματικών αληθειών της παράδοσής μας, όπως επίσης και να επαναπαύεται στην «ευλάβεια των ακουόντων», ούτε να ασκεί το κατηχητικό έργο απροετοίμαστος. Η κατάρτιση πρέπει να είναι στην θεολογία της Εκκλησίας, αλλιώς η κατήχηση γίνεται ηθική και ηθικισμός. Η ηθική συγκρίνεται με την ηθική της φιλοσοφίας και τω άλλων θρησκειών, όπως και του πολιτισμού, με αποτέλεσμα να προκύπτει η ανάγκη για εκσυγχρονισμό. Όμως η πίστη μας έχει σταθερότητα. Όταν ο άνθρωπος επιθυμεί να γνωρίσει και να αγαπήσει τον Θεό, τότε το ήθος θα προκύψει από μόνο του, μέσα από την σχέση με τον Χριστό. Αν ξεκινούμε την κατήχηση από την ηθική, δηλαδή την αλλαγή της συμπεριφοράς του ανθρώπου, τότε θα αποτύχουμε, διότι θα γίνουμε υποκριτές, καθώς ή δεν θα μπορούμε να τηρήσουμε τα όσα λέμε ή θα αρκούμαστε στην επιφανειακή βίωση της πίστης και όχι στο βάθος της μετοχής στα του Θεού. Ο κατηχητής οφείλει να μη βλέπει τον Θεό τυπολατρικά, αλλά οντολογικά, να περάσει στα παιδιά την πεποίθηση και το βίωμα ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας μας και να καλλιεργήσει συνολικά την προσωπικότητά τους με λόγο σαφή, απλό και περιεκτικό.
Ο δεύτερος ομιλητής ήταν ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Σεβαστιανός Τοπάλης, ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, ο οποίος, διερχόμενος από την Κέρκυρα, ανταποκρίθηκε στην παράκληση του Μητροπολίτου κ. Νεκταρίου και απευθύνθηκε στους ιερείς και κατηχητές της τοπικής Εκκλησίας.
Ο π. Σεβαστιανός τόνισε ότι ο κατηχητής καλείται να αγαπά Θεό κι ανθρώπους. Ότι πρέπει να είναι προσωπικό Ευαγγέλιο του Χριστού. Να αγαπά τα παιδιά και να διδάσκεται από την ευαισθησία τους. ΝΑ έχει θυσιαστικό φρόνημα και φρόνημα προσευχής, η οποία είναι η ανώτερη έκφραση αγάπης. Χρέος του δεν είναι να πείσει, αλλά να σπείρει την αλήθεια του λόγου του Θεού. «Μη κρύπτε λόγον Θεού», είναι το μήνυμα της κατήχησης. Να έχει αγιογραφική και αγιολογική κάλυψη στη διδαχή του και α μην απελπίζεται, διότι τίποτε δεν πάει χαμένο από όσα λέει, κατά τον αποστολικό λόγο «ουκ έστι κόπος κενός εν Κυρίω».
Η προσευχή, το ευαγγέλιο, ο εκκλησιασμός και η θεία κοινωνία, αλλά και η ελευθερία από τους καταναγκασμούς είναι στοιχεία που πρέπει να διακρίνουν την κατηχητική συνάντηση.
Μετά τις εισηγήσεις έγινε ενδιαφέρων διάλογος.





Αγιασμός στο Δικαστικό Μέγαρο Κέρκυρας


Το πρωί της Πέμπτης 21 Σεπτεμβρίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος μετέβη στο Δικαστικό Μέγαρο Κέρκυρας, όπου και τέλεσε τον Αγιασμό.
Ο κ. Νεκτάριος έτυχε θερμής υποδοχής από τους δικαστικούς λειτουργούς και στον λόγο του τόνισε ότι εκείνοι βρίσκονται στο μεταίχμιο, μεταξύ της δικαιοσύνης του Θεού και εκείνης των ανθρώπων. Η Εκκλησία προσεύχεται και για εκείνους, προκειμένου να φωτισθούν από τον Χριστό, για την απονομή της δικαιοσύνης. Ο δικαστικός παίρνει δύναμη ατενίζοντας την εικόνα του Δεσπότου Χριστού.
Ακόμη ο Σεβασμιώτατος σημείωσε ότι αν οι άνθρωποι τηρούσαν τον νόμο του Θεού, θα εξέλειπαν οι λόγοι ύπαρξης των ανθρώπινων νόμων. Είναι παρήγορο το γεγονός ότι σήμερα στην εποχή του θρησκευτικού αποχρωματισμού, υπάρχουν ομάδες ανθρώπων, εν προκειμένω δικαστικοί λειτουργοί, οι οποίοι και φόβο Θεού έχουν και σεβασμό στους Κληρικούς. Με αυτή την μικρή “μαγιά” ο Χριστός δεν θα μας αφήσει να καταστραφούμε, αρκεί εμείς να μην τον προδίδουμε με τον εν γένει βίο μας, πρόσθεσε ο Μητροπολίτης Κερκύρας.

Τέλος ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε στους δικαστικούς λειτουργούς ο Κύριος, δια πρεσβειών όλων των Αγίων να φωτίζει τον νου και την καρδιά τους, στις αποφάσεις που παίρνουν. 












ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΙΕΡΑΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΡΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΑΣ (ΠΛΗΡΕΣ VIDEO)






ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

Οι πιο δύσκολες περιστάσεις στην ζωή της οικογένειας είναι ο θάνατος και το διαζύγιο. Απώλεια είναι και ο χωρισμός. Η οικογένεια ζει τον ξεριζωμό της σχέσης με πρωταγωνιστές τους συζύγους. Τα παιδιά βιώνουν μία σειρά από διλήμματα, όταν διαπιστώσουν ότι αυτό που γνώριζαν ως οικογένεια αλλάζει ριζικά. Δεν θα είναι και οι δύο γονείς στο σπίτι, αλλά θα χρειάζεται τα παιδιά να μοιράζονται τον χρόνο τους ξεχωριστά. Οι γονείς δεν θα είναι άμεσα διαθέσιμοι. Στην παιδική ψυχή, συνειδητά ή ασυνείδητα, θα δεσπόζει το ερώτημα ποιος φταίει περισσότερο. Πιθανόν να χρησιμοποιηθούν είτε από τον ένα γονέα είτε από τον άλλο ως μέσο πίεσης. «Ποιον να αγαπώ περισσότερο;». «Γιατί να χρειαστεί να επιλέξω τον έναν εις βάρος του άλλου;». «Πόσο φταίω εγώ που οι γονείς μου χώρισαν;».
Ακόμη κι αν το διαζύγιο είναι συχνά ανακουφιστικό για την ένταση που έχει συσσωρευτεί στη σχέση του ζευγαριού, το παιδί δεν αισθάνεται άνετα στην νέα κατάσταση. Έχει χάσει, όχι βεβαίως οριστικά, την ελπίδα ότι οι γονείς του θα βρούνε λύση στα προβλήματα της σχέσης τους, ότι θα επιστρέψουν ο ένας στον άλλον, ότι κάποιο θαύμα θα γίνει και η αγάπη θα νικήσει. Ο χρόνος που περνά κάνει το παιδί να συμβιβάζεται με την απώλεια της από κοινού ζωής, ιδίως αν οι γονείς καταφέρουν να βρούνε έναν «βελούδινο» τρόπο επικοινωνίας και συνεννόησης σχετικά με τα θέματα που εκ των πραγμάτων θα προκύψουν για την ζωή των παιδιών. Η εμπειρία της απώλειας και του διχασμού όμως είναι δεδομένη.
«Ούς ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω», δηλώνει η Εκκλησία στο μυστήριο του γάμου. Εμείς συχνά κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διαψεύσουμε τον βιβλικό λόγο. Οι γονείς του ζευγαριού παρεμβαίνουν στην ζωή του. Τρίτοι άνθρωποι δεν διστάζουν να εκμεταλλευτούν τα προβλήματα ή τους πειρασμούς της στιγμής και να καταστήσουν την απιστία αναφαίρετο λόγο διαζυγίου. Το «εγώ» που δεν έχει μάθει να προσφέρει και να ανέχεται, που καθιστά την σχέση δικαίωμα και όχι άθλημα, αλλά και η ευκολία με την οποία η εκκοσμικευμένη πραγματικότητα παρουσιάζει το διαζύγιο περίπου ως φυσική κατάσταση κάνουν τον γάμο επισφαλή. Παράλληλα, τα προβλήματα των καιρών μας, ιδίως η οικονομική κρίση που γεμίζει μελαγχολία και ανασφάλεια τους ανθρώπους, κάνουν την απώλεια της ενότητας στην οικογένεια συνηθισμένη πραγματικότητα.
Η Εκκλησία, μέσα από την συμβουλευτική της εξομολόγησης, προσπαθεί να βοηθήσει τα παιδιά να μην επιλέγουν στρατόπεδο. Να κρατήσουν ζωντανή την αγάπη και για τους δύο γονείς. Να καταλάβουν ότι μπορεί κάποτε το διαζύγιο να είναι η λιγότερο κακή λύση, όμως δεν παύει να είναι ήττα της αγάπης, ήττα της υπομονής και της ανεκτικότητας, ήττα της πίστης. Μπορεί τα παιδιά να πρέπει να μείνουν με τον έναν γονέα. Η προσευχή στον Θεό όμως και για τους δύο να έχουν φώτιση και να μείνουν σε επικοινωνία με αξιοπρέπεια είναι αυτή που προφυλάσσει τα παιδιά από άνευ νοήματος ενοχές και εκλογές. Γιατί είναι βέβαιο ότι τα παιδιά δεν φταίνε.
Ο γάμος προϋποθέτει ωριμότητα, ευθύνη και πίστη στον Θεό, αρχές που η εποχή μας περιφρονεί. Στο χέρι όλων τα παιδιά να τις διδαχθούν και να τις βιώσουν, για να μην φτάσουν, μεγαλώνοντας, να επιλέξουν ανάμεσα στα «εγώ».

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Τετάρτης 20 Σεπτεμβρίου 2017

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Αγιασμός Φροντιστηρίου Στελεχών και Σχολής Εκκλησιαστικής Μουσικής της Ι.Μ. Κερκύρας



Το απόγευμα της Τετάρτης 20 Σεπτεμβρίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος τέλεσε τον Αγιασμό του Φροντιστηρίου Στελεχών και της Σχολής Εκκλησιαστικής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως, στο Πνευματικό Κέντρο.
Ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε καλή και ευλογημένη χρονιά στους σπουδαστές των δύο τμημάτων, σημειώνοντας για τους  κατηχητές ότι χρειάζεται να οπλιστούν με πίστη στον Χριστό και να μην διστάζουν, ώστε να αντιμετωπίσουν την πολυποίκιλη κακία του κόσμου. Η Εκκλησία μας σήμερα βάλλεται πανταχόθεν. Η εποχή στην οποία ζούμε ομοιάζει, με την Ρωμαϊκή, όπου είχε επιβληθεί στους ανθρώπους η λατρεία του αυτοκράτορα ως θεού. Έτσι και τώρα οι ισχυροί του κόσμου, εξοβελίζουν τον αληθινό Θεό, από τις ζωές των ανθρώπων, απαιτώντας υποταγή και πιστή εφαρμογή των αντίχριστων σχεδίων τους.
Ακόμη ο Μητροπολίτης Κερκύρας επεσήμανε ότι οι καθηγητές της Σχολής Εκκλησιαστικής Μουσικής της τοπικής Εκκλησίας καλούνται να διδάξουν στους σπουδαστές τον τρόπο της Δοξολογίας του Τριαδικού Θεού, αποδίδοντας μουσικά τα νοήματα της Πίστεώς μας στο πλήρωμα της Εκκλησίας, χωρίς υπερβολές και αισθήματα αυτοπροβολής. Όλα είναι δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο, εκείνος απλώς αντιπροσφέρει τα δώρα αυτά στον Δημιουργό του και γιατί όχι να επαυξήσει τα τάλαντα που του έχουν δοθεί, είπε κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος.











Χειροτονία Ιερέως στην Ι.Μ. Κερκύρας


Την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος ιερούργησε στον Ι.Ν. του Αγίου Στεφάνου, στο χωριό Σκριπερό, όπου και χειροτόνησε Ιερέα τον Ιεροδιάκονο Μοναχό Ευδόκιμο.
Στον λόγο του ο π. Ευδόκιμος αναφέρθηκε στην μεγάλη ευθύνη που τον διακατέχει, αφού ο Κύριος, μέσω του Επισκόπου, τον εμπιστεύεται να τελεί τα Άχραντα Μυστήρια και να οδηγεί τις ψυχές των ανθρώπων στη σωτηρία και στη Θέωση.
Ακόμη ο π. Ευδόκιμος ευχαρίστησε τον πνευματικό του π. Μύρωνα Αγιορείτη, την Αδελφότητα της Ι.Μ. Υ.Θ. Πλατυτέρας, τον Σχολάρχη, τους διδασκάλους και συμφοιτητές του στην Ιερατική Σχολή Βελλάς Ιωαννίνων, τους οικείους του, μα πάνω απ’όλους τον κ. Νεκτάριο για την πατρική του αγάπη και εμπιστοσύνη.
Εν συνεχεία ο κ. Νεκτάριος τόνισε στον π. Ευδόκιμο ότι σήμερα ο Κύριος τον καλεί να βιώσει  την πληρότητα της Ιερωσύνης. Καλείται να διακονήσει τον Χριστό, να κηρύξει το Ευαγγέλιο της αληθείας, να δώσει την άφεση των αμαρτιών στους ανθρώπους και να τους δείξει τον δρόμο της σωτηρίας. Προϋπόθεση φυσικά όλων των ανωτέρω είναι η απερίσπαστη προσήλωση του Ιερέως και δη του Ιερομονάχου, στον Κύριο της Δόξης. Δεν μπορεί ο Ιερέας την ώρα που βρίσκεται έμπροσθεν της Αγίας Τραπέζης, να περισπάται ο νους και η προσοχή του, στις κοσμικές “σειρήνες”. Καλείται να έχει αυταπάρνηση του εαυτού του, του ατομικισμού του, καλείται να γίνει η θυσία τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τους ανθρώπους και να διαφυλάξει την παρακαταθήκη που του δίδεται έως τον θάνατο.
Επιπροσθέτως ο Σεβασμιώτατος προέτρεψε τον π. Ευδόκιμο να δώσει ολάκερο το είναι του στην διακονία των ανθρώπων, στην Άνω Κορακιάνα, όπου και θα τοποθετηθεί. Ένα χωριό που έχει αναδείξει φωτισμένες ψυχές, που αγάπησαν πολύ τον Χριστό.

Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Κερκύρας ευχήθηκε στον π. Ευδόκιμο να πορευθεί τον δρόμο της Χάριτος, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου, Εφόρου και Σκέπης όλων των Μοναχών και πάντων των Αγίων.