Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Και είδον και ιδού πλήρης δόξης ο οίκος Κυρίου!- Ηλίας Μηνιάτης



Ιδού η μεγαλύτερα θυσία, όπου να έγεινε προς τον Θεόν, αφού εκτίσθη ο κόσμος. Μαρία, η αειπάρθενος κόρη, εις την ηλικίαν τριών χρόνων προσφέρεται να αφιερωθή προς τον Κτίστην, εις τον ναόν της Ιερουσαλήμ. Καθώς δεν εστάθη άλλο ένα τελειότερον πράγμα, έτσι δεν εστάθη άλλη μία τιμιωτέρα προσφορά και εις τον Θεόν πλέον ευπρόσδεκτος. Όθεν, όταν εγώ με ευλαβητικήν θεωρίαν στοχάζομαι την σεβάσμιον ταύτην είσοδον, φαίνεται μοι να βλέπω ένδοξον αλη­θινά και λαμπράν πανήγυριν εδώ κάτω εις την γην, μέσα εις την αγίαν πάλιν άλλ' όμως και άλλην ενδοξοτέραν και λαμπροτέραν φαν­τάζομαι εκεί επάνω εις τον ουρανόν, μέσα εις τον παράδεισον. Βλέ­πω εδώ να προπορεύωνται λαμπαδηφόροι παρθένοι, πανηγυρίζουσαι χαρμασύνως την αειπάρθενον και εκεί αστραπομόρφων αγγέλων ταξιαρχίαι να χορεύουσιν, υμνολόγουσαι φαιδρώς την εν σώματι καθαρωτέραν των Ασωμάτων.

Εδώ ο μέγας αρχιερεύς απλώνει τας ευλαβητικάς χείρας και, θεία επιπνοία εμφορηθείς, εισάγει μέσα εις τα άγια των αγίων την έμψυχον κιβωτόν τού αγιάσματος˙ και εις τον ίδιον καιρόν ανοίγει τους μακαρίους κόλπους ο προαιώνιος πατήρ και δέχεται εκ δεξιών τού θρόνου της θείας μεγαλειότητος τού υιού αυτού την προορισθείσαν μητέρα. Διπλή είναι η είσοδος της κεχαριτωμένης Θεόπαιδος· μία μεν ορατή εδώ εις το ιερόν, και άλλη νοερά εκεί εις τας λαμπρότητας των αγίων και δια τούτο, εδώ πλήρης θείας φωτοφανείας ακτινοβολεί ο ναός τού Σολομώντος, και εκεί διπλούν αστράπτει της τρισηλίου θεαρχικής αίγλης το τρισόλβιον φως· όθεν ίσως εις τούτο αφεώρα ο Ιεζεκιήλ, όταν έλεγε˙ «και είδον, και ιδού πλή­ρης δόξης ο οίκος Κυρίου»· ο οίκος Κυρίου, και επίγειος δηλαδή και ουράνιος.

Όμως εγώ, φιλέορτοι ακροαταί, δεν θέλω σήμερον να στοχασθώ άλλο, ούτε εις την γην ούτε εις τον ουρανόν, παρά αυτήν την θοοχαρίτωτον Κόρην, την οποίαν, βλέποντας να εμβαίνη εις τον ναόν τού Θεού, την στοχάζομαι αληθινά ένα έμψυχον ναόν της Θεότητας, περί τού οποίου ημπορώ να ειπώ αρμοδιώτερον «και είδον, και ιδού πλήρης δόξης ο οίκος Κυρίου».

Αυτή η Παρθένος το ομολογεί: «εποίησέ μοι μεγαλεία ο δυνατός· εποίησε κράτος εν βραχίονι αυτού»· οπού θέλει να ειπή: δια να την πλάση ο Θεός, έκαμε τόσον, όσον εδύνατο να κάμη ένας Θεός παντοδύναμος. Την έπλασε με ένα κάλλος σωματικόν, οπού παραβαλλόμενον, αυξάνει πολύ αυτό το κάλλος των άυλων πνευμάτων. Με μίαν ψυχήν, σκεύος δεκτικόν όλων ομού των υπερφυών χαρισμάτων τού πνεύματος· Με ένα νουν, φωτισμένον προς την γνώσιν της αληθείας, με όλας τας ακτίνας των θείων εκλάμψεων. Με θείαν θέλησιν, αναμμένην προς την έφεσιν τού αγαθού, με όλας τας φλόγας τού θείου έρωτος, οπού εστάθη ακατά­παυστα ενεργούν και συνεργούν το πανάγιον Πνεύμα. Ο Ιερός Αυ­γουστίνος ονομάζει την πλάσιν της παρθένου: «έργον αϊδίου βουλής». Τούτος ο κόσμος, οπού βλέπομεν.......................
Πράγμα εξαίσιον εστάθη εις την οικοδομήν τού ναού˙ διατί λέ­γει «και ο οίκος εν τω οικοδομείσθαι αυτόν, λίθοις ακροτόμοις ολοκλή-ροις ωκοδομήθη˙ και σφύρα και πέλεκυς και παν σκεύος σιδήρου ουκ ηκούσθη», και τα εξής... Αλλά διατί τόση έξοδος και τόση επιμέλεια εις την οικοδομήν; διατί· και τα εξής...................
Αλλά πλέα εξαίσιον πράγμα εστάθη εις την Παρθένον, η οποία, επειδή και έμελλε να είναι (καθώς ψάλλει η Εκκλησία) ο καθαρώτατος ναός τού Σωτήρος, το ιερόν θησαύρισμα της δόξης τού Θεού, το κατοικητήριον της σεσαρκωμένης Θεότητος, το έμψυχον παλάτιον τού ουρανίου Βασιλέως, ήτον και κατά το σώμα και κατά την ψυχήν—λέγει ο θεολόγος — προετοιμασμένη, προκαθαρμένη, τετελειωμένη, κεχαριτωμένη. «Άνθρωπος Θεός κυηθείς εκ Παρθένου, και ψυχήν και σάρκα προκαθαρθείσης τω Πνεύματι»· εις τρόπον ότι η Παρθένος Μαρία, όταν έγεινεν από τον Θεόν, υπερέβη την φύσιν τού νόμου, και όταν εγέννησε τον Θεόν, υπερέβη τον νόμον της φύσεως.

Εννέα πράγματα ήτον μέσα εις τον ναόν τού Σολομώντος, τα ιερώτερα και σεβασμιώτερα· πρώτον η Επτάφωτος λυχνία· δεύτερον η τράπεζα της προθέσεως των άρτων τρίτον το χρυσούν θυμιατήριον τέταρτον, η στάμνος η χρυσή, όπου είχε το μάννα· πέμπτον, αι πλά­κες της Διαθήκης, όπου ήτον γραμμένος ο δεκάλογος· έκτον, η ράβδος τού Ααρών, όπου εβλάστησεν εβδομον, η κιβωτός· όγδοον τα Χερουβίμ, όπου επεσκίαζον το Ιλαστήριον και έννατον τα άγια των άγιων όλα τύπος, όλα αινίγματα και σκιαί των προνομίων της Θεομήτορος. Αυτή ήτον όντως η επτάφωτος λυχνία των επτά χαρισμάτων τού α­γίου Πνεύματος, με τα οποία έλαμπε — λέγει ο μέγας Αθανάσιος — από τους πρώτους χρόνους της ηλικίας. Αυτή ήτον η ζωηφόρος τρά­πεζα του άρτου της ζωής. Αυτή το χρυσούν θυμιατήριον όπου εκράτησεν αφλέκτως το πυρ της Θεότητος. Αυτή η στάμνος η χρυσή, οπού εβάσταξε το ουράνιον μάννα. Αυτή η πλάκα, οπού έφερε σωματούμενον τον ενυπόστατον Λόγον. Αυτή η ράβδος, όπου εβλάστησε παραδό­ξως το άνθος της αφθαρσίας. Αυτή η κιβωτός, οπού έσωσεν εκ τού κα­τακλυσμού της αμαρτίας το ανθρώπινον γένος. Αυτή το θείον ιλαστήριον, οπού επεσκίαζεν, όχι τα Χερουβίμ, άλλ' αυτή η δύναμις τού Υψίστου. Αυτή η θεοδόχος γαστήρ, τα όντως άγια των αγίων, οπού άπαξ εισήλθεν ασπόρως και εξήλθεν αφθόρως ο αθάνατος Αρχιερεύς, όταν ο Λόγος σαρξ εγένετο.

Και ιδού η Παρθένος Μαρία, ναός έμψυχος τού Θεού, τον οποίον επροεικόνιζε τυπικώς εκείνος τού Σολομώντος· όθεν και η δό­ξα εκείνη, οπού επλήρωσε μετά την καθιέρωσιν τον ναόν τού Σολο­μώντος, αίνιγμα μόνον αμυδρόν ήτον της απειρουσίου δόξης, οπού επλήρωσε την Θεομήτορα, περί της οποίας προφητικώς το Πνεύμα το άγιον προανεφώνησε˙ «και είδον, και ιδού πλήρης δόξης ο οίκος Κυ­ρίου». Διατί, τριών χρόνων ούσα η Παρθένος, εισήλθεν εις τον ναόν; εις τους τρεις χρόνους, γνωρίζεται το μέγεθος της ηλικίας τού ανθρώπου˙ όστις, όσος είναι εις τους τρεις χρόνους, δύο φοραίς τόσον ακόμη αυξάνει και όχι περισσότερον ή ολιγώτερον το σημειώνει ο μέγας Βα­σίλειος εις την εξαήμερον: «όσος εν τη τριετία, δις τοσούτος έσται». Τριών χρόνων ήτον η Παρθένος και είχε τόσην αγιότητα οπού ενομίσθη αξία να εισέλθη εις τα άγια των αγίων, όπου δεν εισέβαινε τινάς άλλος, παρά μόνος ο Αρχιερεύς, και τούτος μίαν φοράν τον χρόνον λοιπόν από τούτο απεικάζομεν, πως η Παρθένος με τον καιρόν έμελλε να αυξήση δύο φοραίς τόσον ακόμη εις την αγιότητα˙ ήγουν, καθώς ούσα τριών χρόνων υπερέβαινεν εις την αγιότητα όλους τους δικαίους και προφήτας και πατριάρχας τού παλαιού νόμου· έτσι έμελ­λε να αυξήση άλλο τόσον εις την αγιότητα, άλλο τόσον να υπερέβη όλους τους Αποστόλους και μάρτυρας και οσίους και διδασκάλους της Εκκλησίας· Και πάλιν άλλο τόσον να υπερέβη όλους και Αγγέλους και Αρχαγγέλους και Σεραφείμ και Χερουβείμ του ουρανού. Όθεν, αν τριών χρόνων έφθασεν έως εις τα άγια των αγίων τού ναού, έως τέλους θέλει φθάσει έως εις τα άγια των αγίων τού παραδείσου˙ Έως δηλαδή εις αυτόν τον θρόνον της τρισηλίου Θεότητός. Και εδώ αλη­θινά την προείδεν ανεβασμένην ο προφητάναξ Δαυίδ: «παρέστη η βασίλισσα εκ δεξιών σου»· και τούτο είναι το σωστόν μέγεθος της αγιότητας, οπού έλαβεν η Παρθένος, ο έμψυχος ναός τού Θεού˙ πλήρης χάριτος εδώ εις την γην, πλήρης δόξης εις τον ουρανόν «και είδον, και ιδού πλήρης δόξης ο οίκος Κυρίου».


Αλλά εσύ, δεδοξασμένη Παρθένε, εσύ εμβαίνεις σήμερον εις τον ναόν τού Θεού, ο έμψυχος ναός τού Θεού· εμβαίνεις εις τα άγια των αγίων, το ηγιασμένον σκήνωμα τού Υψίστου· εμβαίνεις εις το ιλαστήριον τού Κυρίου, ο ιλασμός των ψυχών ημών˙ και ημείς, ωσάν αι λαμπηδοφόροι Παρθένοι, με καρδίας αναμμένος από ευλάβειαν, σε δορυφορούμεν νοερώς και πανηγυρίζομεν εν αγαλλιάσει πνευματική τα ένδοξά σου εισόδια.

ηλία μηνιάτη,επισκ Κερνίκης και Καλαβρύτων, λόγος εις τα εισόδια της θεοτόκου
You might also like:


Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/#ixzz4z0VtAhu1

Ο ΚΑΘΑΡΩΤΑΤΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΗΜΕΡΟΝ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΕΝ ΤΩ ΟΙΚΩ ΚΥΡΙΟΥ



«Ο ζωντανός ναός της χάριτος του Θεού συναντά τον πέτρινο ναό του Μωσαϊκού Νόμου». Ο λόγος αυτός του π. Αλέξανδρου Σμέμαν δείχνει τι ακριβώς γιορτάζουμε την εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου. Στον πέτρινο ναό της θρησκείας, της προετοιμασίας του κόσμου για την αλήθεια, που ενίοτε γίνεται τυπολατρία, αυτάρκεια, αίσθημα ανωτερότητας, εισάγεται η μικρή κόρη που πρόκειται να λάβει εντός της ύπαρξής της τον ίδιο τον Θεό, το πλήρωμα της χάριτος, αυτή που εκφράζει την καρδιά που πάλλεται από ζωή, αγάπη, υπακοή, πίστη!
Οι άνθρωποι που θεωρούμε ότι πιστεύουμε συχνά λειτουργούμε σε ένα άσαρκο κέλυφος κανόνων, τυπολατρίας, αυτοδικαίωσης. Είμαστε βέβαιοι ότι ξέρουμε Ποιος είναι ο Θεός και ότι είμαστε πιστά τέκνα Του και την ίδια στιγμή ξέρουμε ποιους να απορρίψουμε. Άραγε είμαστε ζωντανοί ναοί Του; Αγαπάμε τόσο, ώστε την στιγμή που μπαίνουμε στον επίγειο ναό Του να έχουμε στην καρδιά μας την αθωότητα του βλέμματος της Παναγίας, την ταπεινότητα να περιμένουμε το αγκάλιασμα του Θεού και την αγάπη να απλώσουμε τα χέρια προς όλους τους συνανθρώπους μας, σεσωσμένους και μη, καθαρούς και μη, βλέποντάς τους να περιμένουν από μας λίγη προσευχή, λίγη ελεημοσύνη ή τουλάχιστον να μη γινόμαστε πρόσκομμα φαρισαϊκό στην έγνοια τους για σωτηρία;
Η Παναγία ας μας φωτίσει!

π. Θ.
21-11-2017

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Γ΄ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ


ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ (88).

ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ (88).



Ἀπόδοση στην νέα ἑλληνική:
Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος Πάπαρης


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 88. Περὶ τῶν ἁγίων καὶ τῆς τῶν λειψάνων αὐτῶν τιμῆς

Για την τιμή των Αγίων και των λειψάνων τους.
Πρέπει να τιμάμε τους αγίους σαν φίλους του Χριστού, σαν τέκνα και κληρονόμους του Θεού, όπως λέει ο θεολόγος Ιωάννης ο ευαγγελιστής: «όσοι τον αποδέχθηκαν, τους έδωσε τη χάρη να γίνουν παιδιά του Θεού». «Επομένως, καθόλου δεν είναι δούλοι, αλλά παιδιά· και εφόσον είναι παιδιά, είναι και κληρονόμοι· είναι κληρονόμοι του Θεού και συγκληρονόμοι του Χριστού. Και ο Κύριος, επίσης, στα ιερά ευαγγέλια λέει στους αποστόλους: «Εσείς είστε φίλοι μου.
Δεν σας καλώ πλέον δούλους· διότι ο δούλος δεν γνωρίζει τί κάνει ο Κύριός του». Και αν ο Δημιουργός του σύμπαντος και Κύριος ονομάζεται «Βασιλιάς των βασιλέων, Κύριος των αρχόντων και Θεός των θεών», τότε οπωσδήποτε οι Άγιοι ονομάζονται θεοί, κύριοι και βασιλείς.
Ο Θεός και Κύριος και βασιλιάς είναι και ονομάζεται Θεός αυτών (των αγίων). Λέει στο Μωϋσή: «Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και ο Θεός του Ιακώβ. Επίσης, ο Θεός ανέδειξε το Μωϋσή Θεό του Φαραώ. Λέγοντας θεούς, βασιλείς και κυρίους δεν εννοώ ότι είναι από τη φύση τους. Επειδή όμως εξουσίασαν και κυριάρχησαν στα πάθη και διαφύλαξαν απείραχτη τη θεία εικόνα, σύμφωνα με την οποία πλάσθηκαν –διότι και η εικόνα του βασιλιά βασιλιάς καλείται– και επειδή ενώθηκαν με το Θεό με τη θέλησή τους και τον δέχθηκαν ένοικό τους και έγιναν κατά χάρη, με την κοινωνία τους μ’ αυτόν, ό,τι είναι ο ίδιος στη φύση του, (γι’ αυτό τους ονομάζω έτσι). Πώς, λοιπόν, δεν πρέπει να τιμάμε αυτούς που έγιναν υπηρέτες, φίλοι και παιδιά του Θεού; Διότι η τιμή προς τους άξιους συνδούλους μας αποδείχνει την καλή διάθεσή μας προς τον κοινό Δεσπότη.
Αυτοί έχουν αναδειχθεί καθαρά κατοικητήρια και καταλύματα του Θεού. Διότι ο Θεός λέει, «θα εγκατασταθώ μέσα τους, θα περπατήσω και θα είμαι Θεός τους». Και ακόμη η Αγία Γραφή βεβαιώνει ότι «οι ψυχές των δικαίων είναι στα χέρια του Θεού και ο θάνατος δεν τις αγγίζει· διότι ο θάνατος των αγίων είναι περισσότερο ύπνος παρά θάνατος. «Κόπιασαν δηλαδή στη ζωή τους και στο τέλος θ’ απολαύσουν τη ζωή»· και ακόμη (λέει η Αγία Γραφή): «ο θάνατος των αγίων του Κυρίου είναι πολύτιμος». Διότι τι πολυτιμότερο υπάρχει από το να βρίσκεται κανείς στα χέρια του Θεού; Ο Θεός, λοιπόν, είναι ζωή και φως και όσοι βρίσκονται στα χέρια του Θεού, ζουν μέσα στη ζωή και το φως. Επίσης, ο απόστολος βεβαιώνει ότι ο Θεός κατοίκησε στα σώματά τους μέσω του νου: «Δεν γνωρίζετε, λέει, ότι τα σώματά σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος που ενοικεί μέσα σας;». Επίσης (λέει): «Ο Κύριος είναι πνεύμα» και «αν κάποιος καταστρέφει το ναό του Θεού, θα τον καταστρέψει με τη σειρά του ο Θεός». Πώς, λοιπόν, δεν πρέπει να τιμάμε τους έμψυχους ναούς του Θεού, τα έμψυχα κατοικητήριά του; Αυτοί, όντας στη ζωή, στέκονται με παρρησία μπροστά στο Θεό Ο Δεσπότης Χριστός μάς χάρισε τα λείψανα των αγίων σαν πηγές σωτηρίας, επειδή παρέχουν τις ευεργεσίες με πολλούς τρόπους και αναβλύζουν ευωδιαστό μύρο. Και κανείς να μην αμφιβάλλει. Διότι, αν ο απόκρημνος και σκληρός βράχος, με τη θέληση του Θεού, ανάβλυσε νερό στην έρημο, και το ίδιο η σιαγόνα του γαϊδουριού, όταν ο Σαμψών δίψασε, πώς είναι απίστευτο τα λείψανα των μαρτύρων να μην αναβλύζουν ευωδιαστό μύρο; Καθόλου δεν είναι, γι’ αυτούς που γνωρίζουν τη δύναμη του Θεού και την τιμή που Αυτός αποδίδει στους αγίους. Σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο, όποιος άγγιζε νεκρό γινόταν ακάθαρτος· αλλά αυτοί (οι άγιοι) δεν είναι νεκροί. Αφότου, δηλαδή, η αυτοζωή και πηγή της ζωής συγκαταριθμήθηκε στους νεκρούς, δεν ονομάζουμε νεκρούς αυτούς που κοιμήθηκαν με την ελπίδα της αναστάσεως και την πίστη σ’ Αυτόν. Διότι, πώς νεκρό σώμα μπορεί να θαυματουργεί; Πώς με αυτά (τα λείψανα των αγίων) τα δαιμόνια φυγαδεύονται, οι ασθενείς θεραπεύονται, οι τυφλοί βλέπουν, οι λεπροί καθαρίζονται, οι πειρασμοί και οι θλίψεις εξαφανίζονται,
και μέσω αυτών κάθε καλή δωρεά κατέρχεται από τον Πατέρα των φώτων σ’ αυτούς που με ακλόνητη πίστη την ζητούν;
Πόσα θα έδινες, για να βρεις μεσάζοντα να σε παρουσιάσει σε θνητό βασιλιά και να πει σ’ αυτόν καλό λόγο για σένα;
Αναλογικά, δεν πρέπει να τιμάμε τους προστάτες όλου του ανθρωπίνου γένους που προσεύχονται στο Θεό για μας; Ασφαλώς πρέπει να τους τιμάμε, και ναούς ν’ ανεγείρουμε στο Θεό με τ’ όνομά τους, και καρπούς να τους προσφέρουμε, και να τιμάμε τις μνήμες τους και να πανηγυρίζουμε πνευματικά σ’ αυτές, ώστε η χαρά να τους είναι αρεστή, που μας συνάζουν, για να μην συμβαίνει το αντίθετο, στην προσπάθειά μας να τους τιμήσουμε, να τους εξοργίζουμε. Διότι μ’ αυτά που ο Θεός λατρεύεται, μ’ αυτά και οι εκλεκτοί υπηρέτες του θα χαρούν· και με όσα ο Θεός δυσαρεστείται, μ’ αυτά και οι ακόλουθοί του θα δυσαρεστηθούν. Ας τιμήσουμε, λοιπόν, (αγαπητοί μου) πιστοί, τους αγίους «με ψαλμούς, ύμνους και πνευματικά άσματα», με κατάνυξη και ελεημοσύνη των φτωχών, με τα οποία κατεξοχήν ο Θεός λατρεύεται. Ν’ ανεγείρουμε προς τιμή τους προσκυνητάρια και ορατές εικόνες, και οι ίδιοι ν’ αναδειχθούμε έμψυχα προσκυνητάρια και εικόνες τους με τη μίμηση των αρετών τους. Ας τιμήσουμε τη Θεοτόκο κατεξοχήν και αληθινά σαν μητέρα του Θεού· τον προφήτη Ιωάννη σαν πρόδρομο, βαπτιστή, απόστολο και μάρτυρα·διότι, όπως είπε ο Κύριος, «καμιά γυναίκα δεν γέννησε μεγαλύτερη προσωπικότητα από τον Ιωάννη»· αυτός αναδείχθηκε ο πρώτος κήρυκας της βασιλείας του. (Ας τιμήσουμε) τους αποστόλους σαν αδελφούς του Κυρίου, μάρτυρας και διακόνους των παθών του, «τους οποίους ο Θεός και Πατέρας, κατά την πρόγνωσή του, τους προόρισε να είναι σύμμορφοι με την εικόνα του Υιού του· πρώτα αποστόλους, έπειτα προφήτες και τρίτο ποιμένες και δασκάλους». (Ας τιμήσουμε) τους μάρτυρες του Κυρίου, που έχουν διαλεχτεί από κάθε τάξη, σαν στρατιώτες Χριστού και σαν ανθρώπους που έχουν πιεί το ποτήρι του και βαπτίσθηκαν το βάπτισμα του ζωοποιού θανάτου του και σαν μετόχους στα παθήματα και τη δόξα, των οποίων ηγέτης είναι ο πρωτοδιάκονος, απόστολος και πρωτομάρτυρας του Χριστού Στέφανος. (Ας τιμήσουμε) τους οσίους
πατέρες μας και θεοφόρους πατέρες, που αγωνίσθηκαν το πιο μακροχρόνιο και επίπονο μαρτύριο της συνειδήσεως· «αυτοί τριγύρισαν με μηλωτές, με δέρματα προβάτων, με στερήσεις, θλίψεις, κακουχίες, περιπλανώμενοι στις ερήμους, τα όρη, τα σπήλαια, τις τρύπες της γης· ο κόσμος δεν είναι αντάξιός τους». (Ας τιμήσουμε) τους προ Χριστού προφήτες, τους πατριάρχες, τους δικαίους οι οποίοι προκατήγγειλαν την έλευση του Κυρίου. Εξετάζοντας όλων αυτών την βιωτή, ας ποθήσουμε
την πίστη, την αγάπη, την ελπίδα, το ζήλο, το βίο, την αντοχή στα παθήματα, την υπομονή μέχρι να χύσουν το αίμα τους, για να γίνουμε συμμέτοχοι και στα στεφάνια της δόξης τους.

Ἡ Ὀρθοδοξία ἑνωμένη ὑπεκλήθη στόν Ἃγιο Ἀπόστολο Ἀνδρέα στήν Πάτρα.



Μὲ λαμπρότητα καὶ μὲ τὴν συμμετοχὴ χιλιάδων πιστῶν ἀπὸ τὴν Πάτρα καὶ ἀλλοῦ, ἐτελέσθη τὴν Κυριακὴ 19.11.2017, Διορθόδοξο Συλλείτουργο στὸν Νέο Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου Πατρῶν, ἐπί τῇ λήξει τοῦ Διορθοδόξου Συνεδρίου, πού πραγματοποιήθηκε στήν Πάτρα μέ θέμα: « Εὑρήκαμε τόν Μεσσίαν. Τό μήνυμα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στόν σύγχρονο κόσμο».

Τῆς Θείας Λειτουργίας προεξῆρχε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας καὶ Κυνουρίας κ. Ἀλέξανδρος, ἐκ Προσώπου τοῦ Παναγιωτάτου καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Ἐπίσης συμμετεῖχαν ὃσοι Έκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, παρέμειναν μετά τό Συνέδριο.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βόστρων κ. Τιμόθεος, Ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ. Θεοφίλου,

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Μπαλαχνᾶ κ. Ἠλίας, Ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριάρχου Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κυρίλλου,

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νὶς κ. Ἀρσένιος, Ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριάρχου τῆς Σερβίας κ .Εἰρηναίου,

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Μπελογκραντσὶγκ κ. Πολύκαρπος, Ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριάρχου Βουλγαρίας κ. Νεοφύτου,

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Καρπασίας κ. Χριστοφόρος, Ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου,

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ζαπορόζιε και Μελιτουπόλεως κ. Λουκᾶς (Οὐκρανία)

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ .Χρύσανθος καὶ ὁ οἰκεῖος Ποιμενάρχης, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος.

Κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας καί Κυνουρίας κ. Ἀλέξανδρος, προέβη εἰς τήν εἰς Διάκονον χειροτονία τοῦ Μοναχοῦ Ἀλεξάνδρου Παναγοπούλου, ἀδελφοῦ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρῶν, πρός τόν ὁποῖο ἀπηύθυνε πατρικές συμβουλές γιά τήν νέα του διακονία.

Πρὸ τῆς ἀπολύσεως, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, εὐχαρίστησε, τόσο τοὺς Ἐκπροσώπους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, γιὰ τὴν συμμετοχή τους στὸ Διεθνὲς Διορθόδοξο Συνέδριο καὶ στὴν πανηγυρική Θεία Λειτουργία, ὅσο καὶ τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Μπαλαχνᾶ κ. Ἠλία καὶ τὴν Γερόντισσα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Ντιβέγιεβο τῆς Ρωσίας Μοναχὴ Σεργία, οἱ ὁποῖοι μέ εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας καί πασῶν τῶν Ρωσιῶν κ. Κυρίλλου καί συγκατάθεση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κάτω Νόβγκοροντ κ. Γεωργίου μετέφεραν στήν Πάτρα ἱερό Λείψανο τοῦ Ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ, πρός εὐλογία καί ἁγιασμό τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ καί τούς παρεκάλεσε νά μεταφέρουν πρός τόν Μακαριώτατο Πατριάρχη Μόσχας κ. Κύριλλο, στόν ἐπί τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίωνα καί στόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κάτω Νόβγκοροντ κ. Γεώργιο, τίς θερμές του εὐχαριστίες.

Ἐπίσης, ὁ Σεβασμιώτατος εύχαρίστησε ἰδιαιτέρως τὸν Πρόεδρο τοῦ Ἱδρύματος «Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας τῆς Μόσχας», κ. Βλαντιμὴρ Γιακούνιν καὶ τοὺς συνεργάτας του στήν Μόσχα, ὡς καί τόν ὑπεύθυνο στό Γραφεῖο τοῦ Ἱδρύματος στήν Ἀθήνα, τόν κ. Σεργκέι Γκολοβίν καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ γραφείου, γιά τήν συνεργασία τους καί τήν μεγάλη βοήθειά τους ὣστε νά πραγματοποιηθῇ ἡ μεταφορά τοῦ ἱεροῦ Λειψάνου καί τό Συνέδριο.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

 












































ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΕΥΡΗΚΑΜΕ ΤΟΝ ΜΕΣΣΙΑΝ. ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ».

Ολοκληρώθηκε σήμερα 18 Νοεμβρίου 2017 στο Συνεδριακό Κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών το διήμερο Διεθνές Διορθόδοξο Συνέδριο με θέμα: «Ευρήκαμε τον Μεσσίαν. Το μήνυμα του Αποστόλου Ανδρέου στον σύγχρονο κόσμο».

Το Συνέδριο συνδιοργανώθηκε από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών και το Ίδρυμα «Άγιος Απόστολος Ανδρέας» της Μόσχας. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος και ο Πρόεδρος του Ιδρύματος κ. Βλαντιμήρ Γιακούνιν, κατά την Εναρκτήρια Συνεδρία απηύθηναν χαιρετισμούς, εκθέτοντας τους στόχους του παρόντος Συνεδρίου και τις μελλοντικές προοπτικές συνεργασίας και ποιμαντικής προσφοράς.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Σεβασμιώτατος, στα θύματα της καταστροφικής θεομηνίας, που έπληξε τις προηγούμενες ημέρες την Δυτική Αττική και ευχήθηκε όπως Κύριος ο Θεός αναπαύη αυτούς εν τη αγήρω αυτού μακαριότητι και στους οικογενείς τους να δίδη την εξ’ ύψους παραμυθία, ενώ εξέφρασε την συμπάθειά του, τόσο προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεγάρων και Σαλαμίνος κ. Κωνσταντίνο, όσο και προς τους πληγέντες, αλλά και την ολοπρόθυμη διάθεση της τοπικής Εκκλησίας για παροχή υλικής τε και άλλης βοηθείας.

Χαιρετισμοὺς ἐπίσης ἀπηύθυναν οι Eκπρόσωποι των κατά τόπους Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών και Εκπρόσωποι Αρχών και Φορέων από Ρωσία, Ελλάδα και άλλες χώρες.

Υπήρξε μεγάλος αριθμός εισηγητών προερχομένων από τον εκκλησιαστικό, ακαδημαϊκό και ευρύτερο πνευματικό και κοινωνικό χώρο, από την Ελλάδα, την Ρωσία, την Σερβία, την Γεωργία, την Ουκρανία, την Βουλγαρία, την Κύπρο, τις ΗΠΑ και την Ιταλία.

Αφού πραγματοποιήθηκαν οι Εισηγήσεις, το Συνέδριο κατέληξε στα παρακάτω συμπεράσματα:

Ετόνισε την σωτηριολογική αποκλειστικότητα στο Πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την πραγματικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως ταμιούχο της Αληθείας της θείας Χάριτος, ενώ ανεδείχθη η πανορθόδοξη τιμή στο πρόσωπο του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου και η σημασία της στο σύγχρονο κόσμο της πολυπολιτισμικότητος και των ποικίλων κοινωνικών προβλημάτων.

Η πνευματική και η δογματική ενότητα του Ορθοδόξου κόσμου μπορεί να συμβάλη δημιουργικά στην οικοδόμηση των πνευματικών και κοινωνικών αρετών, της αλληλεγγύης, της θρησκευτικής ελευθερίας, της φιλανθρωπίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης στην σύγχρονη Ευρωπαϊκή και παγκόσμια κοινωνία.

Οι θεματικές ενότητες του Συνεδρίου περιελάμβαναν την προσφορά του χριστιανικού κόσμου έναντι των συγχρόνων προκλήσεων, την αξία της ορθοδόξου παιδείας για την νεολαία, τους θεσμούς του Γάμου και της οικογένειας στο πλαίσιο των παγκόσμιων μετασχηματισμών, τις διώξεις των Χριστιανών στην σύγχρονη εποχή και την πολιτισμική ευθύνη του Ορθοδόξου κόσμου, θέματα Εκκλησιολογίας και Θεολογίας, το ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας και τους κινδύνους της Παγκοσμιοποίησης για την εθνική και πολιτισμική ταυτότητα και ιδιοπροσωπεία των Λαών.

Μέσα από τις εισηγήσεις του Συνεδρίου τονίσθηκε ότι, σήμερα γκρεμίζονται τα είδωλα της ανθρώπινης αλαζονείας, τα θρησκευτικά υποκατάστατα του υλισμού, του αθέου ουμανισμού και της γνώσης χωρίς πίστη, που οδηγούν στο μεταμοντέρνο κόσμο της κρίσης, του σχετικισμού και του αμοραλισμού.

Στο Συνέδριο υπογραμμίστηκε επίσης η αξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Κράτους Δικαίου και Προνοίας, στοιχεία του συγχρόνου πολιτισμού, στα οποία κατά κόρον συνέβαλε ο Χριστιανισμός, με τις ευαγγελικές και αγιοπνευματικές αναφορές του.

Επίσης τονίσθηκε, ότι η ελευθερία είναι δώρο του Θεού στους ανθρώπους, που πρέπει όμως να εκλαμβάνεται όχι μόνο ως δικαίωμα, αλλά και ως καθήκον, θυσία και προσφορά κατά το πρότυπο του Θεανθρώπου Χριστού.

Ο ορθολογισμός, ο ατομικισμός, η εκκοσμίκευση, ο νομικισμός, η θεοκρατία και ο αμοραλιστικός τεχνοκρατικός εκσυχρονισμός, αποτελούν αρνητικές εξελίξεις της κοινωνίας μας, στις οποίες η βιωματική ορθόδοξη πνευματικότητα ασκεί τον θεραπευτικό της ρόλο, ως κοινότητα ανθρωπίνων προσώπων.

Οι Σύνεδροι καλούν όλες τις κοινωνικές δυνάμεις στον Ορθόδοξο κόσμο, να ενώσουν τις προσπάθειές τους για την εδραίωση και την προστασία των εγγενών αξιών του: της αλληλεγγύης, της φιλανθρωπίας, της αγάπης για την γήινη πατρίδα τους, της ανοχής, του σεβασμού προς τους ηλικιωμένους, της φροντίδος για τα παιδιά, του διαφωτισμού της νεολαίας, της πνευματικής και της πολιτιστικής ανάπτυξης του ανθρώπου, καθώς και της προστασίας των Χριστιανών που βιώνουν διωγμούς κατά τη σύγχρονη εποχή.

Αναγνωρίζοντας την ιδιαίτερη σημασία της οικογενείας για την ίδια την ανθρώπινη φύση, την αναπαραγωγή των γενεών, τη διατήρηση και την ανάπτυξη των πολιτισμικών και πολιτιστικών αρχών, οι Σύνεδροι πρότειναν το επόμενο Συνέδριο να είναι αφιερωμένο στο θέμα της οικογενείας. Οι εργασίες του θα μπορούσαν να συμπεριλάβουν ζητήματα πνευματικής διαμόρφωσης και ποιμαντικής φροντίδος για τον οικογενειακό βίο, της επιστημονικής ανάλυσης των συνθηκών της ύπαρξης της οικογένειας στον σύγχρονο κόσμο, δραστηριότητες – έργα με οικογενειακού προσανατολισμού κοινωνικές πρωτοβουλίες.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος ευχαρίστησε τον συνδιοργανωτή του Συνεδρίου, το «’Ιδρυμα του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου» της Μόσχας, τους Εκπροσώπους των Ορθοδόξων Εκκλησιών, τους Ομιλητές και κάθε παράγοντα που συνέβαλε στην ευόδωση των εργασιών του Συνεδρίου. Ευχήθηκε όπως το μήνυμα του Αποστόλου Ανδρέου «ευρήκαμε τον Μεσσίαν» επικρατήση σε ολόκληρο τον κόσμο και οδηγήση αυτόν στην ειρήνη, την ενότητα και την καταλλαγή.