Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 18 Αυγούστου 2019, Θ’ Ματθαίου

Κυριακή 18 Αυγούστου 2019
† Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Φλώρου & Λαύρου μ., Ἀρσενίου ἐν Πάρῳ, Λέοντος & Ἑρμοῦ μάρτυρος

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Προς Κορινθίους Α΄ (γ΄ 9-17)
Ἀδελφοί, Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός.
Εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει.

Εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται· εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός.
Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς..

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

Ἀδελφοί, ἐμεῖς εἴμεθα συνεργάται τοῦ Θεοῦ, καὶ σεῖς εἶσθε χωράφι τοῦ Θεοῦ, οἰκοδομὴ τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ποὺ μοῦ ἐδόθηκε, σὰν σοφὸς ἀρχιτέκτων ἐγὼ ἔβαλα θεμέλιον, ἄλλος δὲ κτίζει τὴν οἰκοδομήν. Ὁ καθένας ἂς προσέχῃ μὲ ποιὸν τρόπον οἰκοδομεῖ.
Ἄλλο θεμέλιον κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ βάλῃ παρὰ ἐκεῖνο ποὺ ἔχει τεθῆ, τὸ ὁποῖον εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ἐὰν κανεὶς κτίζῃ ἐπάνω εἰς τὸ θεμέλιον αὐτὸ χρυσάφι, ἀσῆμι, πολυτίμους λίθους, ξύλα, χορτάρι, καλάμια, τοῦ καθενὸς τὸ ἔργον θὰ γίνῃ φανερόν· ἡ Ἡμέρα θὰ τὸ φανερώσῃ, διότι ἡ ἡμέρα ἐκείνη ἀποκαλύπτεται μὲ φωτιὰ καὶ ἡ φωτιὰ θὰ δοκιμάσῃ τί εἴδους ἔργον ἔκανε ὁ καθένας.
Ἐὰν τὸ ἔργον ποὺ ἔκτισε ἕνας μείνῃ, αὐτὸς θὰ ἀνταμειφθῇ. Ἐὰν κάποιου τὸ ἔργον καῇ, θὰ ὑποστῇ ζημίαν, ὁ ἴδιος ὅμως θὰ σωθῇ, ἀλλὰ κατὰ τέτοιον τρόπον ὅπως σώζεται κανεὶς ἀπὸ πυρκαϊάν.
Δὲν ξέρετε ὅτι εἶσθε ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ κατοικεῖ μέσα σας; Ἐὰν καταστρέφῃ κανεὶς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν καταστρέψῃ ὁ Θεός, διότι ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, καὶ ὁ ναὸς αὐτὸς εἶσθε σεῖς.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κατά Ματθαίον (ιδ΄ 22-34)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους. Καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. Ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ. Τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος.
Τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν.
Εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε. Ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα. Ὁ δὲ εἶπεν, ἐλθέ. Καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν.
Βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. Εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;
Καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος· οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ. Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ.

Απόδοση στη νεοελληνική:

Τον καιρό ἐκείνο, ἀνάγκασε ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς νὰ μποῦν εἰς τὸ πλοιάριον καὶ νὰ πᾶνε πρὶν ἀπὸ αὐτὸν στὴν ἀπέναντι ὄχθην, ἕως ὅτου διαλύσῃ τὸν κόσμον. Καὶ ἀφοῦ διάλυσε τὸν κόσμον, ἀνέβηκε εἰς τὸ ὄρος διὰ νὰ προσευχηθῇ μόνος του. Ὅταν δὲ ἐβράδιασε, ἦτο ἐκεῖ μόνος. Τὸ πλοιάριον εὑρίσκετο ἤδη εἰς τὸ μέσον τῆς λίμνης καὶ ἐπάλευε μὲ τὰ κύματα, διότι ὁ ἄνεμος ἦτο ἀντίθετος.
Κατὰ τὴν τετάρτην δὲ νυχτερινὴν βάρδια ἦλθε σὲ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περπατώντας ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν. Οἱ μαθηταί, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περπατῇ ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, ἐταράχθηκαν καὶ ἔλεγαν ὅτι εἶναι φάντασμα καὶ ἀπὸ τὸν φόβον τους ἐφώναξαν.
Ἀμέσως τοὺς ἐμίλησε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε, «Ἔχετε θάρρος, ἐγὼ εἶμαι· μὴ φοβᾶσθε». Τότε τοῦ ἀπεκρίθη ὁ Πέτρος, «Κύριε, ἐὰν εἶσαι ἐσύ, τότε δῶσε μου διαταγὴν νὰ ἔλθω σ’ ἐσὲ ἐπάνω στὰ νερὰ». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε, «Ἔλα». Καὶ ὅταν ὁ Πέτρος κατέβηκε ἀπὸ τὸ πλοιάριον, ἄρχισε νὰ περπατῇ ἐπανω στὰ νερά, διὰ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν Ἰησοῦ.
Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔβλεπε τὸν ἄνεμον δυνατὸν ἐφοβήθηκε, καὶ ἐπειδὴ ἄρχισε νὰ βυθίζεται, ἐφώναξε, «Κύριε, σῶσέ με». Ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἅπλωσε τὸ χέρι, τὸν ἔπιασε καὶ τοῦ λέγει, «Ὄλιγόπιστε, γιατὶ ἐδίστασες;».
Καὶ ὅταν ἀνέβηκαν εἰς τὸ πλοιάριον, ἔπαυσε ὁ ἄνεμος. Ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν εἰς τὸ πλοιάριον τὸν προσκύνησαν καὶ τοῦ εἶπαν, «Ἀληθινὰ εἶσαι Θεοῦ Υἱός». Καὶ ἀφοῦ διέσχισαν τὴν λίμνην, ἦλθαν καὶ ἀπεβιβάσθησαν εἰς τὴν Γεννησαρέτ.



Ευλογημένη Κυριακή

ΕΜΒΑΝΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΛΟΙΟΝ ΕΚΟΠΑΣΕΝ Ο ΑΝΕΜΟΣ



«Καί ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τό πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος» (Ματθ. 14, 32)
«Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι κόπασε ο άνεμος».


Οι άνθρωποι βλέπουμε τον χρόνο στην προοπτική της αμεσότητας, του «εδώ και τώρα». Η επιθυμία μας, ο λογισμός μας, ο στόχος μας πρέπει να εκπληρωθεί άμεσα, για να μην καθυστερήσει η ευχαρίστηση. Ό,τι παρατείνεται, ό,τι δεν εκπληρώνεται σύντομα, ό,τι αντιμετωπίζει εμπόδια μας κάνει ή να φοβόμαστε ή να απογοητευόμαστε. Φοβόμαστε την ήττα, την αδυναμία, την αποτυχία που παίρνουν την μορφή του θανάτου. Απογοητευόμαστε ότι δεν είμαστε ικανοί να οργανωθούμε, να πετύχουμε, να ξελογιάσουμε, να γίνουμε αποδεκτοί, να κάνουμε τις σωστές επιλογές στα πρόσωπα που επιλέγουμε σε κάθε δοκιμασία της ζωής μας. Ο φόβος φέρνει κριτική και απόρριψη. Η απελπισία φέρνει αυτο-απαξίωση.
Τα αισθήματα αυτά μεταφέρονται και στην σχέση μας με τον Θεό. Έχουμε την πεποίθηση ότι εφόσον πιστεύουμε, εφόσον παλεύουμε για τον Θεό, ότι είμαστε εκλεκτοί, ότι δεν πρέπει να περάσουμε δοκιμασίες ή ότι ο Θεός θα ακούσει τις προσευχές και τα αιτήματά μας εδώ και τώρα. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Θεός έχει τον δικό Του τρόπο με τον οποίο βλέπει τον χρόνο και αυτός ο τρόπος συχνά λειτουργεί στην προοπτική του μυστηρίου, δηλαδή ενός μυστικού τρόπου θέασης και δράσης, δια του οποίου το αποτέλεσμα αποσκοπεί στο πραγματικά καλό μας και όχι στην ευχαρίστηση της στιγμής. Το πραγματικά καλό έχει να κάνει με το μέγεθος της πίστης μας, η οποία στο Ευαγγέλιο περιγράφεται ως «κόκκος σινάπεως». Όπως το ασήμαντο σπυρί του σιναπιού γίνεται ένα δέντρο που κάνει σκιά και τα πουλιά κάθονται πάνω σ ’αυτό, έτσι και η πίστη, που δεν φαίνεται, σε χρόνο πάλι που δεν αναμένεται, γίνεται δέντρο που αγκαλιάζει όλους όσους βρίσκονται γύρω μας και σκιάζει και ξεκουράζει. Η πίστη δεν αποδεικνύεται ούτε αυξάνει με τα λόγια και τις δηλώσεις. Επωάζεται εντός μας μέσα από την σχέση εμπιστοσύνης με τον Θεό, η οποία δεν φανερώνεται άμεσα. Λειτουργεί εν ταις περιστάσεσι και έχει ως σήμα κατατεθέν την προσμονή του Χριστού σε κάθε τρικυμία, σε κάθε σκοτάδι, σε κάθε περικύκλωση από τις ζάλες του βίου.
Μετά το θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων ο Χριστός αφήνει τους μαθητές Του να φύγουν και ο Ίδιος προσεύχεται στο όρος κατ’ ιδίαν. Οι μαθητές περνούν με το πλοίο την θάλασσα της Τιβεριάδος και πέφτουν σε νυχτερινή φουρτούνα. Φόβος και απόγνωση τους συνοδεύουν γιατί η πίστη ήταν στα λόγια. Και όταν βλέπουν τον Χριστό να περπατά στα κύματα περισσότερο φωνάζουν, συνδέοντας την θαλασσοταραχή με το φάντασμα που νομίζουν ότι βλέπουν. Εκείνη την στιγμή ο Χριστός τους καλεί να μην φοβούνται, αλλά να εμπιστευθούν την παρουσία Του και ο Πέτρος αναφωνεί με σκεπτικισμό: «Αν είσαι εσύ, Κύριε, απόδειξέ το κάνοντάς με να έρθω προς Εσένα περπατώντας κι εγώ στα κύματα». «Αν είσαι εσύ, απόδειξέ το με ένα θαύμα που να μη μένει μόνο σε Σένα, αλλά που να συμπεριλαμβάνει κι εμένα». Μόνο που το θαύμα δεν έχει να κάνει με την πίστη που είναι σαν τον κόκκο του σιναπιού, αλλά με την πίστη των ματιών και του νου, την πίστη του ορθολογισμού, την πίστη που ζητά αποδείξεις «εδώ και τώρα». Κι όμως, ο Χριστός τον καλεί, για να διαπιστώσει ο Πέτρος πως αυτό το «εδώ και τώρα» που ζητά απαιτεί απόλυτη εμπιστοσύνη, κλείσιμο των ματιών του σώματος και άνοιγμα των ματιών της καρδιάς. Βουλιάζει, αλλά ο Χριστός τον σώζει. Και τότε ακούμε τον λόγο του ευαγγελιστή ως συμπέρασμα: «μόλις ανέβηκαν στο καΐκι, κόπασε ο άνεμος». Ο Χριστός κρατά από το χέρι τον Πέτρο και του δείχνει την δύναμη της εμπιστοσύνης. Και δεν σταματά τον άνεμο και την θαλασσοταραχή, αλλά αφού ανέβουν και οι δύο στο πλοίο, αφού πειστούν οι άλλοι μαθητές για την δύναμη της πίστης, για τον χρόνο που ο Θεός ορίζει, τότε θα τερματιστεί η δοκιμασία!
Πίστη στον Θεό και εμπιστοσύνη στον δικό του τρόπο θέασης του χρόνου για όλους μας μάς χρειάζονται! Αναζήτηση του Θεανδρικού Προσώπου στην Εκκλησία, που είναι το πλοίο στο οποίο συνταξιδεύουμε με όσους επίσης θέλουν να Τον αναζητούν και να Τον αγαπούν. Άνοιγμα των ματιών της καρδιάς και καλλιέργεια της πίστης που φωλιάζει μέσα μας σαν κόκκος σιναπιού, με έγνοια για τους άλλους! Και αναζήτηση της χαράς που καλύπτει κάθε πρόσκαιρη λύπη, με ταυτόχρονη αντίσταση στο «εδώ και τώρα» του κόσμου μας, που έχει ταυτίσει την ευτυχία με την ηδονή της στιγμής και όχι με την υπομονή της προσμονής και την βίωση της αγάπης του Θεού.
Ας ζούμε στον πολιτισμό της στιγμής. Το εφόδιο της πίστης θα υπάρχει περιμένοντάς μας να το οικειωθούμε!

Κέρκυρα, 18 Αυγούστου 2019
Κυριακή Θ’ Ματθαίου

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας στις κατασκηνώσεις στην Κασσιώπη




Την Παρασκευή 16 Αυγούστου 2019 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, με την έναρξη της γ’ κατασκηνωτικής περιόδου, τέλεσε τον Αγιασμό των αγοριών στις  ανακαινισμένες κατασκηνώσεις της τοπικής Εκκλησίας στην Κασσιώπη.

Μιλώντας στα παιδιά και στα στελέχη της κατασκήνωσης ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στο μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού (θέμα της φετινής κατασκήνωσης), που αποτελεί το κέντρο της πίστεώς μας. Όπως τονίζει ο Απόστολος Παύλος, αν  ο Χριστός δεν αναστήθηκε από τους νεκρούς, τότε η πίστη μας είναι μάταιη.
Ο Μητροπολίτης Κερκύρας αναφέρθηκε ακόμη στις καινούργιες εγκαταστάσεις των κατασκηνώσεων. Η Ιερά Μητρόπολις επιτέλεσε αυτό το πολύ μεγάλο έργο της ανακαίνισης της κατασκήνωσης. Η εργασίες κράτησαν δύο χρόνια και θα συνεχιστούν το φθινόπωρο, ώστε να δημιουργηθεί ένας σύγχρονος χώρος, γεμάτος αγάπη και καλαισθησία για τους νέους ανθρώπους. 
Τέλος ο Σεβασμιώτατος τόνισε την σημασία της φιλίας που σφυρηλατείται ιδίως μέσα στον χώρο της κατασκήνωσης και επεσήμανε ότι για έναν πνευματικό πατέρα, όπως είναι ο Επίσκοπος, όλα τα παιδιά είναι πνευματικά του τέκνα.












Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΥ ΕΝ ΓΥΝΑΙΞΙ: Η ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ;

Γιορτή χαράς το Δεκαπενταύγουστο! Γιορτή οικογενειακή και κοινοτική. Στα νησιά, αλλά και στα ορεινά και παραθαλάσσια χωριά επανέρχονται οι ξενιτεμένοι, για να συναντήσουν τους οικείους και να γιορτάσουν. Αλλά και στις πόλεις, όσοι εξακολουθούν να ζούνε την παράδοση της Εκκλησίας, κατακλύζουν τους ναούς, στη συνέχεια τρώνε μαζί κι αισθάνονται ότι η Μάνα του Θεού γίνεται η αιτία για να ξαναβρεί η οικογένεια την εστία της, που είναι το σπίτι, η συγγένεια, η σχέση!
Η Μάνα του Θεού όμως μας δείχνει και μιαν άλλη οδό. Είναι αυτή που αποτυπώνει η Ελισάβετ στον χαιρετισμό της, όταν την επισκέπτεται η Παναγία στην ορεινή της πόλεως Ιούδα. Έγκυες και οι δύο, έτοιμες να φέρουν στον κόσμο τον Πρόδρομο του Θεού και τον Ίδιο τον Θεό. « Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου», αναφωνεί η Ελισάβετ. Πέρα από το θεολογικό νόημα του χαιρετισμού, μπορούμε να διακρίνουμε μία ακόμη μεγάλη αλήθεια: ότι η γυναίκα είναι ευλογημένη όταν εκπληρώνει μία από τις αποστολές που εκ φύσεως και δωρεάς Θεού έχει: να κυοφορεί και να γεννά. Όχι μόνο διότι το ανθρώπινο γένος συνεχίζει να υπάρχει δια της δημιουργίας, αλλά διότι η ίδια η γυναικεία φύση βρίσκει προορισμό μέσα από την μητρότητα. Δεν είναι μια ξεπερασμένη αντίληψη, παρότι οι καιροί μας, επηρεασμένοι από την εν πολλοίς εύλογη ανάγκη η γυναίκα να μην καταπιέζει τα φυσικά και επίκτητα χαρίσματά της, καθιστάμενη μόνο νοικοκυρά και υποχείριο του άνδρα, έχουν φτάσει να θεωρούν την μητρότητα μη προτεραιότητα. Ότι η ευτυχία της γυναίκας εξαρτάται κυρίως από την καριέρα, από την σεξουαλική της ζωή, από την θέση της όχι ως προσώπου, αλλά ως φύλου στην κοινωνία.
Ο χαιρετισμός της Ελισάβετ μιλά για ευλογία. Η δωρεά του Θεού δεν περιορίζεται στην μητρότητα ως βιολογική λειτουργία. Είναι και η παιδαγωγία. Είναι η ανάπτυξη σχέσης με το παιδί, η ανατροφή του με σχέδιο, αφιέρωση, αγάπη, μέριμνα για τις ανάγκες του και ταυτόχρονα με στόχευση την ελευθερία του! Η μητρότητα δεν είναι δουλεία. Η αγάπη δεν είναι δουλεία. Είναι ξενύχτι προσφοράς, έγνοιας, φροντίδας και την ίδια στιγμή επίγνωση ότι το παιδί δεν ανήκει στην μάνα, αλλά προορίζεται να την εγκαταλείψει. Δεν είναι κτήμα της γυναίκας, αλλά ύπαρξη που χρειάζεται να σπουδάσει το «σχετίζεσθαι» σε πλήρη και απόλυτη χρόνο, με τις χαρές και τις λύπες, το μοίρασμα, αλλά και την ευθύνη, τα δικαιώματα, αλλά και τις υποχρεώσεις. Κι εκεί η μάνα αισθάνεται ότι η ζωή της έλαβε ένα μοναδικό νόημα. Έφερε άνθρωπο στον κόσμο και τον οδήγησε στην απόκτηση ταυτότητας, προσωπικότητας, τον ετοίμασε ώστε να φύγει από κοντά της.
Αυτήν την σχέση αγάπης και ελευθερίας η Ελισάβετ χαρακτηρίζει ευλογία μοναδική! Όλες οι μητέρες γεννούν και μεγαλώνουν παιδιά που απευθύνονται σε ένα μέρος των ανθρώπων. Η Παναγία γέννησε τον Υιό του Θεού, ο Οποίος προσέλαβε σύμπασα την ανθρώπινη φύση, σχετίστηκε, σχετίζεται και θα σχετίζεται με τον καθέναν διαχρονικά, για να μοιραστεί την αγάπη που οδηγεί στην ελευθερία της αιωνιότητας. Γι’ αυτό και η Θεοτόκος είναι η πιο ευλογημένη!
Στην εκκλησιαστική και οικογενειακή σύναξη του Δεκαπενταυγούστου, γυναίκες και άνδρες, μεγαλύτεροι και μικρότεροι, ας σπουδάσουμε την χαρά της θεϊκής ευλογίας να υπάρχει και για μας η Μητέρα της ζωής!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην « Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 14 Αυγούστου 2019

Η ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΤΟΥ Ι.Ν. Υ.Θ. ΜΑΝΔΡΑΚΙΩΤΙΣΣΗΣ


ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΗΝ Ι.ΜΟΝΗ ΥΨΗΛΗΣ ΜΑΓΟΥΛΑΔΩΝ


Το απόγευμα της Τετάρτης 14 Αυγούστου ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον Εσπερινό στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Υ.Θ. Υψηλής Μαγουλάδων.
Ο Μητροπολίτης Κερκύρας στο κήρυγμά του ανέλυσε ένα από τα αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης και συγκεκριμένα το όραμα που είδε ο προφήτης Ιεζεκιήλ, ενόσω βρισκόταν στον ναό του Σολομώντος. Εκεί, καθώς οι ιερείς πρόσφεραν θυσίες εξιλεώσεως προς τον Θεό, ο προφήτης θέλησε να εισέλθει στο εσωτρικό του ναού από την ανατολική είσοδο. Η πόρτα αυτή όμως ήταν σφραγισμένη και η πρόσβαση επιτρεπόταν μόνο από τις υπόλοιπες θύρες. Οι Πατέρες της Εκκλησίας αναφέρουν ότι αυτή η κεκλεισμένη πύλη απετέλεσε προτύπωση της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία με τον πνευματικό Της αγώνα πολέμησε τον πειρασμό και την  αμαρτία και έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Μέσα στα παρθενικά Της σπλάχνα προσέλαβε το ανθρώπινο φύραμα ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η Κυρία Θεοτόκος είναι η πύλη που οδηγεί στην σωτηρία, στην κοινωνία δηλαδή μετά του Χριστού. Η Παναγία είναι ήδη πολίτης της Βασιλείας των Ουρανών και παρεδρεύει στον θρόνο του Θεού, μεσιτεύοντας για όλους εμάς. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης σε έναν εξαίσιο ύμνο του : “Χαίροις μετά Θεόν η Θεός τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα”.

Επιπροσθέτως ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι η Παναγία μας είναι η κεκλεισμένη πύλη καθότι πρώτον, διά Αυτής μόνο ο ίδιος ο Θεός εισήλθε και εκφράστηκε το “σεσιγημένον Μυστήριον” της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους.

Δεύτερον, η Παναγία μας παρέμεινε προ του τόκου, κατά τον τόκο και μετά τον τόκο Παρθένος. Αυτό άλλωστε είναι το Αειπάρθενο της Μητέρας του Θεού και αποτελεί την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας έδωσε για τον λόγο αυτό μεγάλους αγώνες κατά των αιρετικών. Η Γ’ εν Εφέσω συνελθούσα Οικουμενική Σύνοδος το 431 οδηγούμενη από το Πανάγιο Πνεύμα, απεφάνθη ότι η Παναγίας μας είναι Θεοτόκος και όχι Χριστοτόκος, όπως υποστήριζαν οι αιρετικοί.

Τρίτον, η Κυρία Θεοτόκος είναι η κεκλεισμένη πύλη, διότι δι’ Αυτής μπορούμε να εισέλθουμε στην αιωνιότητα. Διά της Θεοτόκου μπορούμε να γίνουμε οικείοι του Χριστού και αληθινά παιδιά του Θεού. Μόνο διά της Παναγίας μας μπορούμε να προσεγγίσουμε το Υπέρτατο Μυστήριο της Αγίας Τριάδος.

Και τέταρτον, η Παναγία μας είναι η κεκλεισμένη πύλη, καθότι την ώρα του θανάτου μας, Εκείνη μόνο μπορεί να μας εισαγάγει στα Ουράνια, με τις θερμές πρεσβείες Της. Στην Παράκλησή Της, Την ικετεύουμε : “Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει.

Ακόμη ο κ. Νεκτάριος σημείωσε ότι η ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι γιορτή και χαρά και όχι ημέρα θλίψης και πένθους. Η Παναγία μας μετέστη στον ουρανό και πλέον βρίσκεται στα δεξιά του Θεού και Πατρός.

Καταλήγοντας ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να γονατίσουν μπροστά από την εικόνα της Θεομήτορος, ώστε η κεκλεισμένη Αυτή πύλη να είναι ανεωγμένη στον ουρανό.








Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στoν Ι. Μητροπολιτικό Ναό Κερκύρας



Με  λαμπρότητα εορτάστηκε η Κοίμηση της Θεοτόκου στο νησί της Κέρκυρας, όπου το πρωί της Πέμπτης 15 Αυγούστου 2019 τελέστηκε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Υ.Θ. Σπηλαιωτίσσης,  ο Όρθρος και Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.