Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως Οσίου Ιωάννου Δαμασκηνού (29)

Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως
Οσίου Ιωάννου Δαμασκηνού
Αποτέλεσμα εικόνας για ιωαννησ δαμασκηνος

Ἀπόδοση εἰς τὴν νέα ἑλληνική: Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος Πάπαρης

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 29. Για το φόβο.

Και ο φόβος διαιρείται σε έξι είδη: στο δισταγμό, την ντροπή, την αισχύνη, την κατάπληξη, την έκπληξη και την αγωνία. Δισταγμός λοιπόν είναι ο φόβος για μια μελλοντική μας πράξη. Ντροπή είναι ο φόβος για προσδοκώμενη σε βάρος μας κατηγορία· αυτό το συναίσθημα μάλιστα είναι πολύ καλό. Αισχύνη είναι ο φόβος για αισχρές πράξεις· και αυτό το συναίσθημα καλλιεργεί τη σωτηρία μας. Κατάπληξη είναι ο φόβος απο μεγάλη φαντασίωση. Έκπληξη είναι ο φόβος από ασυνήθιστη φαντασία. Αγωνία είναι ο φόβος της πτώσεως, δηλαδή της αποτυχίας· έχουμε αγωνία από φόβο μήπως αποτύχουμε στις πράξεις μας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 29. Περὶ φόβου.

Διαιρεῖται δὲ καὶ ὁ φόβος εἰς ἕξ· εἰς ὄκνον, εἰς αἰδῶ, εἰς αἰσχύνην, εἰς κατάπληξιν, εἰς ἔκπληξιν, εἰς ἀγωνίαν. Ὄκνος μὲν οὖν ἐστι φόβος μελλούσης ἐνεργείας. Αἰδὼς δὲ φόβος ἐπὶ προσδοκίᾳ ψόγου· κάλλιστον δὲ τοῦτο τὸ πάθος. Αἰσχύνη δὲ φόβος ἐπὶ αἰσχρῷ πεπραγμένῳ· οὐδὲ τοῦτο δὲ ἀνέλπιστον εἰς σωτηρίαν. Κατάπληξις δὲ φόβος ἐκ μεγάλης φαντασίας. Ἔκπληξις δὲ φόβος ἐξ ἀσυνήθους φαντασίας. Ἀγωνία δὲ φόβος διαπτώσεως, ἤγουν ἀποτυχίας· φοβούμενοι γὰρ ἀποτυχεῖν τῆς πράξεως ἀγωνιῶμεν.

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Ο Χριστός θέλει να Τον φωνάξουμε



Ο μακαριστός Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός (+2009) επισημαίνει την αξία της αδιάλειπτης προσευχής, την οποία δέχεται ως εξομολογητική κραυγή του μετανοούντος πιστού ο Χριστός, χαρίζοντας άφθονη τη χάρη Του σε όσους βαδίζουν με αυταπάρνηση την οδό του πνευματικού αγώνα της υπακοής, της φιλοπονίας και της μετάνοιας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ

«ΜΑ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΡΔΙΑ;»




Οι άνθρωποι συχνά αναρωτιόμαστε για εκείνους που η συμπεριφορά τους είναι ανάλγητη έναντι των πολλών: «Μα, δεν έχουν καρδιά;». Ιδίως με τα συχνά γεγονότα βίας, θανάτων, εγκληματικότητας, τρομοκρατίας, όταν η ανθρώπινη ζωή θεωρείται παράπλευρη απώλεια στο όνομα ενός «ιερού σκοπού» ή στο όνομα της ικανοποίησης προσωπικών παθών, κυρίως της εκδίκησης και του μίσους, όπως επίσης και όταν οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται τους άλλους ανθρώπους μέσα από μηχανισμούς όπως η οικονομία και η πολιτική, το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο: «Γιατί δεν έχουν καρδιά;». Ασφαλώς και υπάρχει μεταφορικότητα στην διατύπωση. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε την σωματική, τη βιολογική μας καρδιά. Αυτό που κάποτε στερούμαστε είναι η δοτική μας καρδιά. Την ψυχική και πνευματική. Κυριαρχεί ο νους μας. Οι διαλογισμοί ανεβαίνουν στην καρδιά μας και την αποψυχικοποιούν. Την καθιστούν απλώς το κέντρο της βιολογικής λειτουργίας και δεν την αφήνουν να γίνει το κέντρο της σύνολης ανθρώπινης ύπαρξης. Έτσι, θριαμβεύει η σκληρότητα στον κόσμο.
Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Ρωμαίους, εκφράζει μέσα από μία φράση, το πώς η πίστη βλέπει την καρδιά του ανθρώπου και πώς αυτό μεταφέρεται στον λόγο: «καρδία γαρ πιστεύεται εις δικαιοσύνην, στόματι δε ομολογείται εις σωτηρίαν» (Ρωμ. 10, 10). «Με την καρδιά ο άνθρωπος πιστεύει ό,τι οδηγεί στη δικαίωση, με το στόμα ομολογεί ό,τι οδηγεί στη σωτηρία». Ο Παύλος εμμέσως στηλιτεύει την ανθρώπινη υποκρισία. Να λέμε χωρίς να πιστεύουμε αυτά που λέμε. Δεν είναι ο νους και οι ιδέες που προηγούνται, αλλά η καρδιά. Και καρδιά δε σημαίνει μόνο συναισθήματα. Καρδιά σημαίνει αγάπη που γίνεται πληρωτική της ύπαρξης. Σημαίνει ροπή του ανθρώπου να μοιράζεται τη ζωή και την ελπίδα με τον συνάνθρωπο. Να μη προτάσσει το προσωπικό συμφέρον. Το πνεύμα της εξουσίας. Την ιδιοτέλεια. Της ικανοποίησης των ατομικών επιθυμιών εις βάρος των άλλων, ανεξαρτήτως του πόσο τους πληγώνουμε. Καρδιά σημαίνει χαρά που προέρχεται από την αρετή. Από τον αγώνα για υπερνίκηση των παθών. Από το σβήσιμο της λύπης μέσα από την ελπίδα προς τον Θεό και την πρόνοιά Του. Καρδιά σημαίνει μεταμόρφωση του σύνολου ανθρώπου σε πρόσωπο, αγαπώσα ύπαρξη. Και χαρακτηριστικό της γνήσιας αγάπης είναι η αλήθεια. Η συνέπεια βιώματος, στάσης ζωής και λόγων.
Η καρδιά συνδυάζεται με την δικαίωση του ανθρώπου για τις επιλογές της ζωής του. Κυρίως ενώπιον κρίσεων και σταυρών. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τις περιστάσεις έχει να κάνει με τον τρόπο που βλέπει η καρδιά μας. Με τις προτεραιότητές μας. Δεν είναι εύκολο για τον άνθρωπο να διαχειριστεί τα συναισθήματά του. Κυρίως την λύπη, τον φόβο και την αγωνία για πραγματικές ή επίφοβες δοκιμασίες. Αυτές που απειλούν την επιβίωση τόσο του ιδίου όσο και των ανθρώπων που αγαπά. Συνήθως ο κόσμος βλέπει τη δικαίωση ως την επικράτηση των επιλογών, των θέσεων, των ιδεών, ως την προσωπική δόξα και τον θρίαμβο της προσωπικότητάς μας, ως την αποδοχή από τους άλλους, τους εγγύς και τους μακράν, ως την μέθη από τις επιτυχίες και την εκπλήρωση των στόχων. Ως την απόδειξη ότι έχουμε δίκιο. Όμως η αληθινή δικαίωση έχει να κάνει με το άνοιγμα και την οικείωση της αιωνιότητας. Το να εκπληρώνει ο άνθρωπος το θέλημα του Θεού. Κι αυτό δεν είναι θέμα μόνο διανοητικό. Ιδεολογικό. Είναι κυρίως θέμα καρδιακό. Δεν αρκεί να πιστεύουμε με το μυαλό και το στόμα. Αν η καρδιά μας δεν εμπιστεύεται τον Θεό και την αγάπη Του, με όποιον τρόπο κι αν εκδηλώνεται αυτή, αν δεν είναι εύκολο το «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον», τότε μεταπίπτουμε στον τρόπο της κοσμικής δικαίωσης και αποζητούμε την ανθρώπινη δόξα. Παραδιδόμαστε έτσι στην ματαιότητα του εφήμερου. Και ο θάνατος καραδοκεί, ενώ συχνά προσποιούμαστε. Άλλα θέλουμε, άλλα πιστεύουμε, άλλα παρουσιάζουμε.
Αποτέλεσμα της καρδιάς που πιστεύει στο θέλημα του Θεού είναι και η διά στόματος ομολογία ενώπιον των άλλων ανθρώπων αυτής της πίστης. Η πιστεύουσα και αγαπώσα καρδία έχει νικήσει τον φόβο της απόρριψης. Ομολογεί ενώπιον των ανθρώπων με παρρησία ό,τι και Όποιον πιστεύει. Όχι όμως για να κάνει κακό στους άλλους. Αλλά για να δείξει ότι υπάρχει η οδός της αλήθειας. Αυτή που αγιάζει και σώζει. Αυτή που νοηματοδοτεί την πορεία στο αιώνιο. Και μοιράζεται, από το περίσσευμα ή το υστέρημά της ό,τι έχει, για να δώσει και στους άλλους. Δεν είναι μόνο ο θεωρητικός λόγος. Είναι και η πράξη. Κι εκεί προτιμά να αφήσει κατά μέρος το συμφέρον, προκειμένου να φανερώσει την αγάπη. Αυτή είναι και η διαφορά της αυθεντικής χριστιανικής παράδοσης. Η ομολογία δεν έχει να κάνει με την περιφρόνηση των άλλων, ούτε με την συντριβή τους ή την εξαφάνισή τους, δεν είναι απόδειξη πνεύματος εξουσίας, αλλά ταπεινή έκφραση του σε Ποιον ανήκουμε, δηλαδή στον Χριστό. Και γι’ αυτό η χριστιανική παράδοση μπορεί να συνυπάρξει με όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως διαφορών.
«Γιατί δεν έχουν καρδιά;». Το ερώτημα μάλλον πρέπει να διατυπωθεί αλλιώς. «Σε Ποιον και σε τι πιστεύει η καρδιά τους;». Η απουσία του αληθινού Θεού, της Εσταυρωμένης Αγάπης οδηγεί στην επίδειξη δύναμης, εξουσίας, οίησης. Το έλλειμα της πίστης οδηγεί στην αδιαφορία. Η απάντηση δεν είναι να διώξουμε περαιτέρω τον Θεό από τις ζωές μας, αλλά να Τον καλέσουμε να τις μεταμορφώσει. Να μάθουμε και να πιστέψουμε με την καρδιά μας, για να ζήσουμε την αλήθεια που μοιράζεται και δεν καταστρέφει. Αυτή είναι και η ευθύνη όλων όσων θέλουμε οι κοινωνίες μας να έχουν τουλάχιστον υποδείγματα ζωής.

Κέρκυρα, 24 Ιουλίου 2016
Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Θα ξημερώσει...



Το κερί που θα φωτίσει αυτή την νύχτα, το ανάβω για σένα, που είσαι μόνος και σε βλέπω να κινείσαι μονότονα στο μισοσκόταδο του απεναντινού διαμερίσματος. Για σένα, που σκυμμένη στο κινητό ψάχνεις μια επαφή να σου απαντήσει ή πια αγκαλιά θα σε κρατήσει. Κυρίως όμως για σένα, που σε μπέρδεψε η ζωή από μικρή με σκιές και φαντάσματα, κι όλο προσπαθείς να βγεις στο ξέφωτο μα χάνεσαι. Ξέρω όταν είσαι στο σκοτάδι σε εκνευρίζει να σου μιλάνε για φως, μέσα σου λες, «άσε μας ρε φίλε με τις θεωρίες σου». Ξέρω επίσης ότι θα προτιμούσες να είμαι και εγω χάλια όπως εσένα, μερικές φορές σε παρηγορεί πιο πολύ αυτό, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη στο μαρτύριο αυτό, όμως, ένα θα σου πω και να το θυμάσαι: Μην Απελπίζεσαι!!! Όσο κι αν πονάς, όσο κι αν αισθάνεσαι ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνεις καλά, θα έρθουν καλύτερες μέρες, όσο κι αν αργεί θα ξημερώσει ρε αδερφέ…

π. λίβυος
Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος στις 10:18 μ.μ.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ




Μία από τις δωρεές που ο άνθρωπος λαμβάνει κατά την είσοδό του στην Εκκλησία, όταν τελούνται τα μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος, είναι και η μετοχή του στο προφητικό αξίωμα του Κυρίου. Αυτό σημαίνει ότι έχει τη δυνατότητα να κατανοεί και να ζει τον λόγο του Θεού, αλλά και να τον μοιράζεται με τους άλλους ανθρώπους. Το προφητικό αξίωμα μάς βγάζει από την αυτάρκεια του νου. Από την αίσθηση ότι από μόνοι μας μπορούμε να γίνουμε θεοί. Γνωρίζουμε ότι κληθήκαμε από τον Θεό να πορευόμαστε στον δικό Του δρόμο και να συνοδοιπορούμε προς την αιωνιότητα.
Ο προφητικός λόγος είναι ο λόγος της αλήθειας. Ο χωρίς συμβιβασμούς. Ο χωρίς εκπτώσεις. Είναι ενοχλητικός από ένα σημείο. Διότι μας υπενθυμίζει πού υστερούμε. Πόσο η ζωή, οι σκέψεις και τα έργα μας απέχουν από αυτό που μας δίνει ο Θεός ως πυξίδα. Την αγάπη. Την ακεραιότητα. Την εντιμότητα. Την έξοδο από το εγώ μας. Μας ελέγχει για τα υποκατάστατά μας. Την εκζήτηση του χρήματος ως προτεραιότητας. Τον θρίαμβο της εικονικής πραγματικότητας αντί για το «είναι». Τη θεοποίηση των επιθυμιών μας, των θέλω μας, του εδώ και τώρα. Τους συμβιβασμούς με το πνεύμα του κόσμου δήθεν για να μην απομονωθούμε. Την περιθωριοποίηση της ψυχής μας. Την απουσία συλλογικότητας. Την ανοχή στην αδικία και την παρανομία.
Η Εκκλησία είχε αυθεντική αποδοχή στην Ιστορία όταν άφησε ο προφητικός της λόγος να είναι η επιφάνειά της, τόσο στη ζωή των ξεχωριστών, όσο και στη ζωή των πολλών, οι οποίοι, ακόμη κι αν δεν τα κατάφερναν σε όλα, εντούτοις είχαν τα κριτήρια να διακρίνουν τι είναι αλήθεια και τι όχι. Σήμερα δυσκολεύεται να γίνει κατανοητή, διότι έχει συμβιβαστεί σε πολλά. Όχι κατ’ ανάγκην δογματικά. Κυρίως στην πράξη. Δεν τονίζει το διακριτό της από το εκκοσμικευμένο φρόνημα. Φοβάται να λειτουργήσει ελεγκτικά έναντι του κακού. Υπάρχει ένα αίσθημα αδιαφορίας που βαφτίζεται σύνεση και αυτοπροστασία και μία απουσία φυσικότητας στην αγάπη και την πνευματικότητα.
Συμβιβασμένοι είναι και οι νέοι της εποχής μας. Αρκούνται στο εύκολο. Τα κριτήριά τους είναι μιμητικά των πολλών. Δεν έχουν περιθώρια συνέγερσης από το αυθεντικό, διότι δεν είναι εύκολο ούτε να το δούνε ούτε να το ακούσουν. Όμως ο προφητικός λόγος της πίστης μπορεί να γίνει αφετηρία για καινούργιες αρχές. Στις σχέσεις και στον διάλογο με τους άλλους. Στο να έχουν άποψη με βάση τις αξίες και την αλήθεια της πίστης για το πώς πορεύεται ο κόσμος. Στο να μην είναι αναίσθητοι έναντι του κακού, αλλά να το διακρίνουν, να το απορρίπτουν και να αγωνίζονται εναντίον του. Στο να μη φοβηθούν ακόμη και την μοναχικότητα, εφόσον γνωρίζουν ότι ο Θεός είναι μαζί τους. Κι εδώ χρειάζεται αφύπνιση σε όλους όσους θέλουμε να μετέχουμε στη ζωή της πίστης. Να δείχνουμε με τον δικό μας τρόπο, με το δικό μας χάρισμα την αλήθεια. Δηλαδή Εκείνον που το είπε ξεκάθαρα: «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή». Να εγκαταλείψουμε τη ραστώνη. Μέσα από την άσκηση, την μελέτη, τη συνάντηση να γίνουμε φλεγόμενες καρδιές. Και εκτός και εντός κόσμου. Για να γίνει η μαρτυρία μας αφετηρία νέας ζωής για όλους.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 20 Ιουλίου 2016

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΠΕΡΙΘΕΙΑΣ

Με λαμπρότητα εόρτασε η Περίθεια τον προστάτη της προφήτη Ηλία με  τη συμμετοχή των κατοίκων του χωριού στην πανηγυρική θεία λειτουργία. Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας εκπροσώπησε ο Αρχιμ. π. Πολύκαρπος Ζερβός.