ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (Ματθ. 21, 33-42)

 

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπος τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησεν πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς, καὶ ἀπεδήμησεν. Ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. Καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. Ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. Οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ.   Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν. Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις;  λέγουσιν αὐτῷ· Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν παραβολή· «῞Ενας γαιοκτήμονας φύτεψε ἕνα ἀμπέλι, τὸ περιέφραξε, ἔσκαψε σ᾿ αὐτὸ πατητήρι, ἔχτισε πύργο, τὸ νοίκιασε σὲ γεωργοὺς καὶ ἔφυγε γιὰ ἄλλον τόπο. ῞Οταν πλησίαζε ἡ ἐποχὴ τῆς καρποφορίας, ἔστειλε τοὺς δούλους του στοὺς γεωργοὺς νὰ πάρουν τὸ μερίδιό του ἀπὸ τοὺς καρπούς. Οἱ γεωργοὶ ὅμως ἔπιασαν τοὺς δούλους του, κι ἄλλον τὸν ἔδειραν, ἄλλον τὸν σκότωσαν κι ἄλλον τὸν λιθοβόλησαν. Ξανάστειλε ἄλλους δούλους, περισσότερους ἀπὸ τοὺς πρώτους καὶ τοὺς ἔκαναν τὰ ἴδια. Τελευταῖον τοὺς ἔστειλε τὸν γιό του μὲ τὴ σκέψη· “θὰ σεβαστοῦν τὸν γιό μου”. Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν γιό, εἶπαν μεταξύ τους· “αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. ᾿Εμπρός, ἂς τὸν σκοτώσουμε καὶ ἂς ἁρπάξουμε τὴν κληρονομιά του”. ῎Ετσι, τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλι καὶ τὸν σκότωσαν. ῞Οταν λοιπὸν ἔρθει ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ, τί θὰ κάνει σ᾿ ἐκείνους τοὺς γεωργούς;» «Εἶναι κακοί», τοῦ λένε. «Γι᾿ αὐτὸ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσει μὲ τὸν χειρότερο τρόπο καὶ θὰ νοικιάσει τὸ ἀμπέλι σ᾿ ἄλλους γεωργούς, ποὺ θὰ τοῦ δίνουν τοὺς καρποὺς στὴν ἐποχή τους». Τοὺς λέει ὁ ᾿Ιησοῦς· «Ποτὲ δὲν διαβάσατε στὶς Γραφές; ῾Ο λίθος ποὺ τὸν πέταξαν σὰν ἄχρηστον οἱ οἰκοδόμοι, αὐτὸς ἔγινε ἀγκωνάρι· ὁ Κύριος τὸ ἔκανε αὐτό, καὶ εἶν᾿ ἀξιοθαύμαστο στὰ μάτια μας».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (Α’ Κορ. 16, 13-24)

 

 Ἀδελφοί, γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω. Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί· οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας καὶ εἰς διακονίαν τοῖς ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς·  ἵνα καὶ ὑμεῖς ὑποτάσσησθε τοῖς τοιούτοις καὶ παντὶ τῷ συνεργοῦντι καὶ κοπιῶντι. Χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Στεφανᾶ καὶ Φορτουνάτου καὶ Ἀχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμῶν ὑστέρημα οὗτοι ἀνεπλήρωσαν· ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ τὸ ὑμῶν. Ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους. Ἀσπάζονται ὑμᾶς αἱ ἐκκλησίαι τῆς Ἀσίας. ἀσπάζονται ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ πολλὰ Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα σὺν τῇ κατ' οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίᾳ. Ἀσπάζονται ὑμᾶς οἱ ἀδελφοὶ πάντες. ἀσπάσασθε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ. Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. μαρὰν ἀθᾶ. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ' ὑμῶν. Ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ἀμήν.

�Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα  

Ἀδελφοί, ἀγρυπνεῖτε! Μένετε στέρεοι στὴν πίστη! Νὰ εἶστε γενναῖοι καὶ δυνατοί! ῞Ολες τὶς πράξεις σας νὰ τὶς ἐμπνέει ἡ ἀγάπη. ῎Εχω νὰ σᾶς ζητήσω κάτι, ἀδελφοί· Γνωρίζετε τὴν οἰκογένεια τοῦ Στεφανᾶ, ποὺ τὰ μέλη της ὑπῆρξαν ὁ πρῶτος καρπὸς τοῦ κηρύγματος στὴν ᾿Αχαΐα, κι ἀφιέρωσαν τὸν ἑαυτό τους στὴν ὑπηρεσία τῶν πιστῶν. Γι’ αὐτὸ κι ἐσεῖς πρέπει νὰ ἀκοῦτε τέτοιους ἀνθρώπους καθὼς καὶ ὅποιον ἐργάζεται καὶ κοπιάζει μαζί τους. Εἶμαι πολὺ χαρούμενος ἀπὸ τὴν παρουσία κοντά μου τοῦ Στεφανᾶ, τοῦ Φουρτουνάτου καὶ τοῦ ᾿Αχαϊκοῦ, γιατὶ αὐτοὶ ἀναπλήρωσαν τὸ κενὸ τῆς ἀπουσίας σας. Μοῦ ξεκούρασαν τὴν ψυχή, ὅπως καὶ τὴ δική σας. Σὲ τέτοιους ἀνθρώπους ὀφείλετε ἀναγνώριση. Σᾶς στέλνουν χαιρετισμοὺς οἱ ἐκκλησίες τῆς ᾿Ασίας. Πολλοὺς χριστιανικοὺς χαιρετισμοὺς σᾶς στέλνουν ὁ ᾿Ακύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα καὶ ὅλη ἡ ἐκκλησία ποὺ συναθροίζεται σπίτι τους. Σᾶς στέλνουν χαιρετισμοὺς ὅλοι οἱ ἀδελφοί. Χαιρετῆστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ ἀδελφικὸ φίλημα. ῾Ο χαιρετισμὸς αὐτὸς γράφεται ἀπὸ μένα τὸν Παῦλο μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι. ῞Οποιος δὲν ἀγαπάει τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ Χριστὸ ἂς εἶναι χωρισμένος ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας. Μαρὰν ἀθά -ὁ Κύριος ἔρχεται! ῾Η χάρη τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ νὰ εἶναι μαζί σας. Στὸ ὄνομα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς ἑνώνει, ἡ ἀγάπη μου εἶναι μαζὶ μὲ ὅλους σας. α

ΝΑ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ;

 

      Σε μία εποχή στην οποία τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης γεννούν ένα κλίμα απαιτήσεων για να εξηγούν οι άνθρωποι τι κάνουν και γιατί το κάνουν, ιδίως όταν είναι δημόσια πρόσωπα, έχει πέσει το σύνθημα: «Ζήσε χωρίς εξηγήσεις». Οι παλιοί έλεγαν «να ζεις χωρίς να σ’ ενδιαφέρει ο κόσμος τι θα πει». Αυτό θεωρούνταν σημάδι ελεύθερης ψυχής, αίσθησης ανεξαρτησίας, κάποτε και γενναιότητας. Στους έρωτες που μοιάζανε αταίριαστοι κοινωνικά, ηθικά, οικονομικά το ζευγάρι που προχωρούσε, παρά τις αντιδράσεις, ήταν αυτό που πολλοί θαύμαζαν κρυφά, αλλά και άλλοι ζήλευαν και απέρριπταν. Σήμερα, ο δικαιωματισμός ως στάση ζωής έχει δικαιώσει την αντίληψη της αδιαφορίας για εξηγήσεις. Έχει όμως θέσει και στο περιθώριο την ντροπή, την αιδώ, με αποτέλεσμα να έχουμε σύγχυση στο τι είναι σωστό και τι είναι λάθος και η ηθική διάσταση του ανθρώπου να μην έχει πραξιακή πλευρά.

          Προφανώς και δεν είναι απαραίτητο να δίνουμε εξηγήσεις για τις αποφάσεις μας, εφόσον αυτές δεν βλάπτουν το σύνολο. Έχουμε όμως σκεφτεί ότι ο καθένας μας έχει εντός του τη φωνή που ονομάζεται συνείδηση; Η συνείδηση, ανεξαρτήτως αν κάποιος πιστεύει στον Θεό, ανήκει στην ψυχή και την διαμορφώνει, κάνοντάς της να λογοδοτεί, ακόμη κι αν αυτή η λογοδοσία περιορίζεται μόνο στον εαυτό. Έχουμε σκεφτεί άραγε ότι η έλλειψη λογοδοσίας στη συλλογική μας ζωή, η περιφρόνηση προς τους θεσμούς ή η χρήση τους προς ίδιον όφελος είναι σημάδια ατροφικής συνείδησης, που δεν θέλει να δώσει εξηγήσεις  για τις επιλογές της; Έχουμε σκεφτεί άραγε ότι η δυσκολία μας να κοιμηθούμε το βράδυ συχνά οφείλεται στο ότι η συνείδησή μας δεν είναι αναπαυμένη από τις αποφάσεις μας, ιδίως όταν αυτές μπορεί να είναι νόμιμες, αλλά πληγώνουν τους άλλους και δεν δίνουν σταθερότητα σε μας;

           Στην πνευματική μας παράδοση διαβάζουμε τη φράση: «να μπορείς να δίνεις λόγο σε καθέναν που σου το ζητά για την ελπίδα που ζούμε», δηλαδή τον Χριστό (Α’ Πέτρ. 3, 15). Αυτή η φράση, αν ερμηνευθεί διασταλτικά, είναι μία προτροπή όχι για να δικαιολογούμε τις πράξεις μας ελαφρά τη καρδία, αλλά για να μπορούμε να σκεπτόμαστε τις συνέπειές τους από πριν, ώστε να επιλέγουμε τι αληθινά μπορούμε να πράξουμε και τι όχι. Το να πορευόμαστε με ένα άγχος, ότι θα πρέπει να ευαρεστούμε τους ανθρώπους, σε μία εποχή μάλιστα σχετικοποίησης των πάντων, είναι παγίδα, η οποία κρύβει μία κρυφή υπερηφάνεια. Να αγαπάμε δηλαδή τη δόξα των ανθρώπων, την ανθρωπαρέσκεια, κάτι που μπορεί να μας οδηγήσει και στην άρνηση του Θεού. Από την άλλη, η συνείδησή μας δεν υπάρχει μόνο για το εγώ. Αποτελεί κριτήριο για να ζήσουμε στο σύνολο, να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε και τον εαυτό μας και το κοινωνικό «εμείς», αλλά και να πατάμε σε σταθερές οι οποίες δεν γκρεμίζουν την αγάπη και την αλήθεια.

             Η ανάγκη για χαρά που να υπερβαίνει την ενοχή δεν χρειάζεται να καταργήσει το σωστό. Γι’ αυτό και στην ανατροφή των παιδιών θέλουμε όρια. Θέλουμε ανάληψη ευθύνης. Η συνείδηση και η καλλιέργειά της είναι ο πρώτος κριτής. Αλλά και η συλλογικότητα, είτε είναι οικογένεια είτε σχολείο είτε εργασιακός χώρος είτε πολιτική είτε ενορία, αποτελούν όρια που μας δείχνουν ότι δεν μας επιτρέπονται όλα. Η αγάπη είναι και θυσία. Αυτό βεβαίως δεν δικαιολογεί ασφυκτικές συμπεριφορές, που να κάνουν τον άνθρωπο να μην μπορεί να χαρεί τίποτα, αλλά να καταπιέζεται ψυχικά. Η ταμπέλα του καλού παιδιού δεν σώζει, αλλά δεν είναι και για πέταμα. Το μέτρο είναι το άριστο.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”

Στο φύλλο της Τετάρτης 26 Αυγούστου 2026 

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΧΕΙΡΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων 

κ. Νεκταρίου

 Καθώς επιστρέψαμε στην Ελλάδα, έχοντας μεταφέρει στη Ρωσία το σεπτό λείψανο της δεξιάς χειρός του Αγίου και θαυματουργού Σπυρίδωνος προς προσκύνηση υπό του ευλαβούς ρωσικού λαού, θεωρούμε απαραίτητο να καταγράψουμε, εν είδει πρώτου απολογισμού, κάποιες σκέψεις και εντυπώσεις μας, αλλά και να δώσουμε κάποιες αναγκαίες, κατά την κρίση μας, διευκρινίσεις στα όσα πληροφορηθήκαμε ότι διημείφθησαν τις προηγούμενες ημέρες και δημοσιεύθηκαν, άλλοτε από καλή προαίρεση, άλλοτε από άγνοια, άλλοτε από κακοπιστία και εμπαθή διάθεση, την οποία ως Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συγχωρούμε και προσπερνούμε.

 1. Η πρόσκληση που λάβαμε από την Εκκλησία της Ρωσίας την 10η Ιανουαρίου 2026 ήτο αρχικά για προσκυνηματική μεταφορά του ιερού λειψάνου για την Μητρόπολη Αστάνας και Καζακστάν από 14ης έως 30ής Σεπτεμβρίου 2026. Για τον λόγο αυτό αποστείλαμε σχετικό έγγραφο προς την προϊσταμένη μας αρχή, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στις 24 Μαρτίου 2026. Η μεταφορά εγκρίθηκε δι’ εγγράφου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος την 5η Μαΐου 2026.

 Στις 22 Ιουνίου 2026 εστάλη από την Εκκλησία της Ρωσίας νέα επιστολή, διά της οποίας, ύστερα από προφορική επικοινωνία που είχε προηγηθεί, ζητείται και εγκρίνεται από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. κ. Κύριλλο η μεταφορά του ιερού λειψάνου από 17ης Αυγούστου έως 17ης Σεπτεμβρίου 2026 και για την Μόσχα και για άλλες περιοχές της Ρωσίας. Για τον λόγο αυτό υποβάλαμε νέο αίτημα προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος την 26η Ιουνίου 2026, ζητώντας την άδεια και την έγκριση της προϊσταμένης μας αρχής, η οποία μας εδόθη δι’ εγγράφου την 1η Ιουλίου 2026.

 Επομένως, η μετάβασις και το προσκύνημα πραγματοποιούνται με την ευλογία και την έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας, των σχετικών εγγράφων υπογεγραμμένων από τον Πρόεδρο Αυτής Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερώνυμο.

 2. Το ταξίδι αυτό έρχεται σε συνέχεια ανάλογων ταξιδιών κατά το παρελθόν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (το 2017), στην Κύπρο, στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στη Σερβία, στη Ρουμανία, στην Πολωνία, στη Λευκορωσία, στη Γεωργία και αλλού, αλλά και σε Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όλες οι μεταβάσεις πραγματοποιήθηκαν κατόπιν προσκλήσεων των οικείων εκκλησιαστικών αρχών, με τη σύμφωνη γνώμη, την ευλογία και την γραπτή άδεια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 3. Όπως και στο διεξαγόμενο ιερό προσκύνημα στην Εκκλησία της Ρωσίας, έτσι και όπου αλλού, αποκλειστικός σκοπός της μεταφοράς της δεξιάς χειρός του Αγίου Σπυρίδωνος είναι οι ανά τον κόσμο ορθόδοξοι χριστιανοί, οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να έλθουν στην Κέρκυρα, να μπορέσουν να λάβουν την ευλογία του Αγίου, να τονωθεί η πίστη τους, να ενισχυθεί ο αγώνας τους σε μία εποχή εκκοσμικεύσεως, αποϊεροποιήσεως, μεταλλάξεως αξιών, συγχύσεως των πάντων, όπως βιώνουμε και στην πατρίδα μας. Οι εικόνες, όπου κι αν πήγαμε, όπως και στο ταξίδι στη Ρωσία, ήταν και είναι άκρως συγκινητικές και ελπιδοφόρες. Ο Άγιος Σπυρίδων είναι ο οικουμενικός άγιος της απλότητος, της ταπεινώσεως, της αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο, ο άγιος που μας υπενθυμίζει την αξία της θείας λειτουργίας και της προσευχής, αλλά και της ακαινοτομήτου πίστεως, καθώς υπερασπίστηκε τα άγια δόγματά μας κατά την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, από την διεξαγωγή της οποίας μόλις πέρυσι συμπληρώθηκαν 1600 χρόνια. 

 Ζούμε την ευλογία του Αγίου, προγευόμαστε συνεχώς την εμπειρία της Αναστάσεως την οποία το άφθαρτο σκήνωμά του φέρει, στην έδρα της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως, στην Κέρκυρα. Βλέποντας από κοντά την αγάπη, την ευσέβεια, την ευλάβεια, την πίστη των ανθρώπων στα μέχρι τώρα προσκυνηματικά ταξίδια με την μεταφορά της δεξιάς χειρός του Αγίου μας, σκέφτηκα για μία ακόμη φορά ότι τελικά το θέλημα του Θεού ήταν αυτό, να μπορούν άνθρωποι ανά τον κόσμο να λαμβάνουν και διά του προσκυνήματος του ελαχίστου αυτού τμήματος του ιερού λειψάνου, την χάρη του Θεού διά πρεσβειών του Αγίου. Όποιος έχει συμμετάσχει στις τέσσερις κατ’ έτος λιτανείες του αφθάρτου σκηνώματος του Αγίου στην Κέρκυρα, το οποίο ουδέποτε άλλοτε μετακινείται εκ του Ιερού ναού, πλην των λιτανειών και δι’ ολίγον, βλέπει την δεξιά χείρα να προηγείται του ιερού σκηνώματος, ενώ στην ακολουθία των “Μπασμάτων” ο φέρων αυτήν ιερεύς ευλογεί πριν τον Επίσκοπο τον λαό δι’ αυτής, όπως η κερκυραϊκή τάξις και παράδοσις ορίζει.

 4. Ό,τι βιώσαμε αυτές τις ημέρες στην Ρωσία πραγματικά ξεπερνά κάθε προσδοκία. Χιλιάδες λαού, με απίστευτη κατά άνθρωπον υπομονή, με τάξη και σειρά, ανέμεναν επί ώρες, όπου κι αν πήγαμε, να προσκυνήσουν το ιερό λείψανο και να πάρουν την ευλογία του Αγίου. Αναφωνήσαμε και αναφωνούμε: “Ζει Κύριος ο Θεός”! Χαρήκαμε! Συγκινηθήκαμε! Δεν θεωρούμε ότι έπρεπε οι άνθρωποι αυτοί να στερηθούν της ευλογίας του Αγίου δια λόγους, οι οποίοι δεν άπτονται της θρησκευτικής πίστεως, αλλά είναι γεωπολιτικοί. Αυτοί οι λόγοι θα εκλείψουν, ελπίζουμε και προσευχόμαστε, κάποια στιγμή. Η ευλογία όμως του Αγίου ξεπερνά τα πρόκαιρα και τα παρόντα. 

 5. Αναφορικά με τη συμμετοχή μας στην θεία λειτουργία, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. κ. Κυρίλλου, επιθυμώ να υπενθυμίσω προς άπαντας, τους γινώσκοντας και τους αγνοούντας, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, στην οποία και ανήκω, ουδέποτε διέκοψε την κοινωνία μετά της Εκκλησίας της Ρωσίας (όπως δεν έχει κάνει ούτε το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, ούτε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας). Για τον λόγο αυτό και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος επέτρεψε την πραγματοποίηση του προσκυνήματος. Δεν είμεθα αρμόδιοι να λύσουμε διαφορές, ούτε να τις θεωρήσουμε ως επαρκείς λόγους για να μην προσκυνήσει ο λαός τον Άγιο Σπυρίδωνα. Προσευχόμαστε “υπέρ της των πάντων ενώσεως” και “υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου” και αισθανθήκαμε αυτές τις ημέρες ότι υπάρχει και η ελπίδα και η δυνατότητα, στηριγμένοι στην αγάπη και τις πρεσβείες των Αγίων μας, να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις όποιες διαφωνίες και διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες εκφράζονται κάποτε και με ενέργειες που κανείς δεν θα ήθελε να συμβούν, αλλά γίνονται στην μακραίωνη ιστορία της Εκκλησίας. Η παρουσία του Αγίου για μας είναι σημείο ότι, ανεξαρτήτως διαφορών, είμεθα όλοι Ορθόδοξοι και ορθοτομούμε τον λόγον της Αληθείας, που είναι η κοινή μας πίστη στον Τριαδικό Θεό και η ζωή μας εν τη μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Ορθόδοξη. 

 6. Τέλος, οφείλω να υπενθυμίσω ότι στην Κέρκυρα έρχονται όσοι Επίσκοποι, ιερείς και πιστοί επιθυμούν και, πληρούντες το κριτήριον της εκκλησιαστικής κανονικότητος, λειτουργούν και κοινωνούν στον Άγιο Σπυρίδωνα και μοιράζονται μετά του Επισκόπου της Κερκύρας, του ιερού κλήρου και του πληρώματος της τοπικής Εκκλησίας την χαρά να λαμβάνουν την ευλογία του προστάτου μας Αγίου Σπυρίδωνος και να την μεταφέρουν στις κατά τόπους Εκκλησίες, τις οποίες ποιμαίνουν και διακονούν, αλλά και είναι ενεργά μέλη τους. “Δωρεάν ελάβομεν, δωρεάν δίδομεν”! Ο φιλόχριστος και φιλάγιος κερκυραϊκός λαός το βλέπει και το γνωρίζει, όπως επίσης και διαπιστώνει συνεχώς τα έργα αγάπης, φιλανθρωπίας, ιεραποστολής και συμπαραστάσεως που η Εκκλησία του αντιπροσφέρει. 

 Επιστρέψαμε, η πρώτη αποστολή, με δοξολογία στον Πανάγαθο Θεό. Ενισχύθηκε και η δική μας πίστη. Ευχαριστούμε την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την προϊσταμένη μας αρχή, διότι μάς έδωσε την κανονική άδεια και ευλογία να μοιραστούμε το μεγάλο δώρο το οποίο ο Θεός επέτρεψε να έχουμε στην Κέρκυρα, τον Άγιό μας Σπυρίδωνα, με έναν ευλαβή λαό, όπως είναι ο ρωσικός, με τον οποίο μας συνδέουν μακραίωνοι δεσμοί, αυτοί που ξεκίνησαν όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Ελληνική Βυζαντινή Πολιτεία έφεραν την χριστιανική πίστη στο Κίεβο το 988 μ. Χ. Αυτοί οι δεσμοί των λαών, με αφετηρία την ορθόδοξη πίστη και ταυτότητα, δεν μπορούν να διαγραφούν για λόγους γεωπολιτικούς, οι οποίοι δεν θα κρατήσουν για πάντα. Η Εκκλησία ήταν, είναι και θα παραμείνει η βάση της από κοινού πορείας και ενότητος. Οι χειρισμοί των ανθρώπων κρίνονται και θα κρίνονται, αναλόγως των σκέψεων, των στρατηγικών, των συνθηκών κάθε εποχής. Την πίστη όμως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αμφισβητούμε.

Άγιος Διονύσιος – Λιτάνευση του Σεπτού Σκηνώματος στην πόλη της Ζακύνθου |

Η Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υ. Θεοτόκου στην κατασκήνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας

    Με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια τελέστηκε η Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Ε΄ Κατασκηνωτική Περίοδο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων.

Στελέχη και παιδιά τίμησαν την Παναγία με τη συμμετοχή τους στον Εσπερινό και, στη συνέχεια, στην Ιερά Αγρυπνία, η οποία τελέστηκε στον νεόδμητο Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου και Αγίου Νέστορος, που κοσμεί το κατασκηνωτικό κέντρο.

Με ιδιαίτερη χαρά και ευλάβεια, τα παιδιά λιτάνευσαν τον Επιτάφιο της Παναγίας στους χώρους της κατασκήνωσης και έψαλαν τα Εγκώμια προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, βιώνοντας με έναν ξεχωριστό τρόπο την πλούσια εκκλησιαστική παράδοση της Κέρκυρας.

Η πέμπτη και τελευταία κατασκηνωτική περίοδος, η οποία φιλοξενεί περίπου 80 αγόρια Γ΄ Γυμνασίου και Λυκείου, ολοκληρώνεται αύριο, Δευτέρα 24 Αυγούστου, επισφραγίζοντας μία ιδιαίτερα επιτυχημένη κατασκηνωτική χρονιά.

Αρχηγοί της Ε΄ Κατασκηνωτικής Περιόδου είναι ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μπογδάνος, Διευθυντής του Γραφείου Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως, και η Πρεσβυτέρα κ. Τίνα Βλάχου. Υπαρχηγοί είναι ο κ. Σπυρίδων Βασιλειάδης και ο κ. Ανέστης Ρίζος, ενώ την κατασκηνωτική περίοδο πλαισιώνουν πολυάριθμα στελέχη και εθελοντές, συμβάλλοντας με την προσφορά και την αγάπη τους στην επιτυχή ολοκλήρωση και της φετινής κατασκηνωτικής χρονιάς.

Άγιος Διονύσιος – Ζωντανά ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός | Κυριακή 23 Αυγούστου 2026