Κήρυγμα στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας υψώνει μπροστά μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Και μαζί με τον Σταυρό, υψώνει μπροστά μας ολόκληρο το μυστήριο της αγάπης του Θεού.

Το απολυτίκιο της σημερινής εορτής μάς βάζει αμέσως στο κέντρο του νοήματος: «Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου...»

Προσέξτε, αδελφοί μου, τι ζητάμε από τον Θεό. Δεν Του ζητάμε μόνο να μας κάνει τη ζωή εύκολη. Δεν Του ζητάμε να εξαφανίσει όλες τις δοκιμασίες.

Του λέμε: «Σώσε μας, Κύριε».

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να έχει πολλά και να μην έχει ειρήνη. Μπορεί να έχει χρήματα και να είναι φτωχός στην καρδιά. Μπορεί να έχει ανθρώπους γύρω του και να αισθάνεται μόνος. Μπορεί να χαμογελά στα χείλη και να κλαίει μέσα του.

Γι’ αυτό σήμερα στεκόμαστε μπροστά στον Σταυρό. Γιατί εκεί βρίσκεται Εκείνος που γνωρίζει τον πόνο μας.

Αδελφοί μου,

Η παράδοση της Εκκλησίας μάς διηγείται ότι ο Τίμιος Σταυρός είχε χαθεί. Είχε καλυφθεί από τα χώματα και τα χρόνια. Και τότε μία γυναίκα, η Αγία Ελένη, ξεκίνησε να τον αναζητήσει. Δεν σταμάτησε μπροστά στις δυσκολίες.

Δεν είπε: «Δεν αξίζει τον κόπο». Έψαξε. Και βρήκε. Βρήκε τον Σταυρό του Χριστού.

Και όταν ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε, ο λαός τον προσκύνησε με δάκρυα και ευγνωμοσύνη.

Αλλά, αδελφοί μου, υπάρχει εδώ ένα μήνυμα και για εμάς. Όπως ο Τίμιος Σταυρός βρισκόταν κρυμμένος κάτω από τη γη, έτσι πολλές φορές και ο δικός μας σταυρός είναι κρυμμένος. Κανείς δεν γνωρίζει τι κουβαλάμε. Κανείς δεν γνωρίζει πόσες νύχτες αγρυπνήσαμε. Κανείς δεν γνωρίζει πόσα δάκρυα σκουπίσαμε μόνοι μας. Κανείς δεν γνωρίζει πόσες φορές είπαμε: «Θεέ μου, δώσε μου δύναμη να αντέξω». 

Ο Θεός όμως γνωρίζει. Και αυτό αρκεί.

Ο Χριστός γνωρίζει τον δικό μας σταυρό Ίσως κάποιος από εσάς σήμερα να ήρθε εδώ κουρασμένος. Ίσως να υπάρχει μέσα στην καρδιά του ένα μεγάλο «γιατί». «Γιατί, Θεέ μου, αυτό το παιδί;» «Γιατί αυτή η δοκιμασία;» «Γιατί αυτή η αδικία;» «Γιατί έφυγε αυτός ο άνθρωπος που αγαπούσα;» «Γιατί δεν αλλάζουν τα πράγματα;»

Και ίσως πολλές φορές ο ουρανός να φαίνεται σιωπηλός. Αλλά ο Θεός δεν είναι απών. Η σιωπή του Θεού δεν σημαίνει απουσία του Θεού.

Ο Χριστός βρίσκεται κοντά μας ακόμη και όταν δεν Τον αισθανόμαστε. Γιατί Εκείνος πρώτος πέρασε από τον Γολγοθά. Πρώτος γεύθηκε την εγκατάλειψη. Πρώτος σήκωσε τον Σταυρό. Πρώτος πόνεσε. Και γι’ αυτό, όταν εμείς πονάμε, δεν μιλάμε σε έναν Θεό που δεν γνωρίζει τον πόνο.

Μιλάμε στον Εσταυρωμένο Χριστό. Στον Χριστό που άνοιξε τα χέρια Του πάνω στον Σταυρό. Σαν να αγκαλιάζει εμένα. Εσένα. Το παιδί σου. Την οικογένειά σου. Όλους μας.

Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος .   Μετά τον Γολγοθά ήρθε η Ανάσταση.

Γι’ αυτό και ο χριστιανός μπορεί να κλαίει, αλλά δεν απελπίζεται. Μπορεί να πονά, αλλά δεν χάνει την ελπίδα. Μπορεί να πέσει, αλλά σηκώνεται. Μπορεί να περνά από σκοτάδι, αλλά γνωρίζει ότι υπάρχει φως.

Ο Σταυρός μάς διδάσκει να λέμε: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω πάντοτε το σχέδιό Σου.

Αλλά Σε εμπιστεύομαι». Αυτή είναι η πίστη. Όχι να έχουμε απαντήσεις για όλα.

Αλλά να έχουμε εμπιστοσύνη στον Χριστό ακόμη και όταν δεν έχουμε απαντήσεις.

Τι θα αφήσουμε μπροστά στον Σταυρό;

Σε λίγο, όταν θα πλησιάσουμε να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, ας μη σταθούμε μπροστά του βιαστικά. Ας σταθούμε για λίγο. Ας κοιτάξουμε τον Εσταυρωμένο. Και ας Του πούμε κάτι που ίσως δεν έχουμε πει ποτέ:

«Χριστέ μου, Σε ευχαριστώ».

«Σε ευχαριστώ που με κράτησες μέχρι σήμερα».

«Σε ευχαριστώ για τους ανθρώπους που μου έδωσες».

«Σε ευχαριστώ ακόμη και για τις δοκιμασίες που με έμαθαν να γονατίζω και να προσεύχομαι».

Και ύστερα ας Του δώσουμε τον δικό μας σταυρό.

Και ας πούμε:

«Κύριε, πάρε Εσύ αυτό που εγώ δεν μπορώ να σηκώσω».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΣΤΑΥΡΟΥ

           Οι άνθρωποι στη ζωή μας έχουμε προσδοκίες. Θέλουμε να εκπληρώσουμε στόχους, ελπίζουμε ότι οι οικείοι μας θα μας συμπαρασταθούν, ότι θα βρεθούν κάποιοι που θα συμμεριστούν τις σκέψεις και τα οράματά μας, ότι δικαιούμαστε να πετύχουμε και θα έρθουν οι περιστάσεις έτσι, ώστε ό,τι προσδοκούμε να πραγματοποιηθεί. Οι προσδοκίες μας βοηθούν να μη λυγίσουμε στις δυσκολίες, αλλά να ελπίσουμε. Οι προσδοκίες όμως μπορεί να γίνουν αιτία οι όποιες ματαιώσεις να μας καταβάλουν, εάν δεν έχουμε υπ’ όψιν ένα μήνυμα ζωής, το οποίο η πίστη στον Θεό το καθιστά οδηγό στη ζωή. 

        Οι όποιες προσδοκίες μας περνούν μέσα από σταυρό. Σταυρός είναι ο κόπος. Είναι η απόφασή μας να αντέξουμε και στις ήττες μας. Να επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας κάνοντας αυτοκριτική για τις προσπάθειές μας, βλέποντας αν στέκεται ό,τι έχουμε επιλέξει ή όχι, αν όντως πρέπει να περιμένουμε από τους άλλους βοήθεια ή αν ο δρόμος μας είναι εκ των πραγμάτων μοναχικός, διότι είτε δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε αληθινά μαζί τους, να τους καταστήσουμε μετόχους και κοινωνούς των οραματισμών μας είτε όντως χρειάζεται να παλέψουμε με τις αντιθέσεις των ανθρώπων και της ζωής, διότι αυτό που έχουμε επιλέξει δεν είναι το εύκολο. Και είναι σταυρός η αλήθεια, διότι καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι ξεκινάμε από την μοναξιά μας για να πετύχουμε κάτι. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι οι άλλοι τον καταλαβαίνουν αυτόματα; Μόνο αν αγαπάς και σε αγαπάνε μπορεί να βρεθεί η βάση για την αλληλοστήριξη και αυτό θέλει χρόνο.

            Στην εποχή μας κάνουμε ένα άλμα στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, ιδίως τους οικείους μας. Στο ζευγάρι ο ένας θεωρεί ότι ο άλλος καταλαβαίνει τις προσδοκίες του, διότι προϋποτίθεται η αγάπη, διότι υπάρχει γνωριμία, διότι έχει περάσει χρόνος μαζί, διότι αν δεν σε νιώθει ο δικός σου άνθρωπος, τότε ποιος ο λόγος να υπάρχει σχέση; Και θεριεύουν οι λογισμοί, όταν ο άλλος δεν κατανοεί τις προσδοκίες σου. Κι όμως, πολλά προβλήματα θα μπορούσαν να είχαν λυθεί, αν υπήρχε η τόλμη της ειλικρίνειας, που περνά μέσα από τον σταυρό. Η σχέση δεν είναι αυτονόητα διάφανη. Μπορούμε να την κάνουμε. Είναι σταυρός να παραδεχτείς τα λάθη σου. Είναι σταυρός να ζητήσεις χρόνο από τον άλλο, να σε ακούσει και να του εξηγήσεις τι περιμένεις. Μπορεί να σε απορρίψει ή να μη δώσει σημασία. Όμως αν δεν λυγίσεις στον σταυρό αυτό και επιμείνεις αγαπητικά, όπως και υπομονετικά, θα μοιραστείς τις προσδοκίες σου. Αυτό προϋποθέτει όμως και χρόνο από τη δική σου πλευρά για να μοιραστείς τις προσδοκίες του. Ο σταυρός είναι αμφοτέρων.

        Όταν φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, έχουμε την προσδοκία της χαράς, της εξιδανίκευσης ότι γινόμαστε γονείς και ότι αυτό είναι κάτι πανέμορφο. Όμως η γονεϊκότητα είναι σταυρός και ευθύνη ταυτόχρονα. Ο σταυρός έγκειται στο ότι το μεγάλωμα του παιδιού θέλει πολύ κόπο και χρόνο, θέλει θυσία. Η ευθύνη έγκειται στο ότι θα αφήσουμε αυτά που νοηματοδοτούν τη δική μας ζωή, για να δώσουμε προτεραιότητα και σε εκείνα που θα δώσουν νόημα στη ζωή των παιδιών. Και δεν περιορίζονται στις υλικές συνθήκες αυτά ή στα εφόδια που πρέπει να δώσουμε. Ο σταυρός έγκειται στην απόφαση να συγχωρήσουμε την έκφραση του εγώ και του θελήματος του παιδιού μας και να το αγαπήσουμε όπως κι αν είναι. Να παλέψουμε να χτίσουμε δυνατό χαρακτήρα, αλλά να μην απογοητευτούμε για τα λάθη και τις ήττες, ακόμη και την απόρριψη προς εμάς. 

          Ο λόγος του Σταυρού του Χριστού έμοιαζε μωρία για τους καλλιεργημένους της εποχής του και κάθε εποχής. Όμως ο σταυρός είναι η μόνη προσδοκία που φέρνει ανάσταση. Ας αφήσουμε λοιπόν τον Χριστό να μας βοηθήσει και στους δικούς μας σταυρούς και να αντέξουμε κρατώντας την προσδοκία της αγάπης και της ανάστασης ως εφόδιο ζωής. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου 2026 

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

  

 Αγαπητοί μου,

 η Εκκλησία μας, λίγες ημέρες πριν από την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, μας βάζει σήμερα να ακούσουμε έναν από τους πιο γνωστούς και συγκλονιστικούς λόγους του Ευαγγελίου:

«Ούτως γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον…»

 Αδελφοί μου,

 αν θέλαμε να κρατήσουμε μόνο μία φράση από το σημερινό Ευαγγέλιο, θα μπορούσε να είναι αυτή:

 Ο Θεός μας αγαπάει.   Και δεν μας το είπε μόνο.  Μας το έδειξε.

 Πώς; Με τον Σταυρό. 

 «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν…»

 Δηλαδή, τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον άνθρωπο, ώστε έδωσε τον Μονογενή Του Υιό.

 Και εδώ, αδελφοί μου, βρίσκεται το μεγαλείο της αγάπης του Θεού.

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στέκεται με θαυμασμό στη λέξη «ούτως».

 Σαν να μας λέγει: Κοιτάξτε πόσο αγάπησε ο Θεός!  Δεν έστειλε απλώς κάποιον να μας βοηθήσει.  Έδωσε τον Υιό Του.  Και ο Υιός Του έφθασε μέχρι τον Σταυρό.

 Γι' αυτό ο Σταυρός δεν είναι για την Εκκλησία μας ένα σύμβολο ήττας.  Δεν είναι ένα σύμβολο θανάτου.

Είναι το σύμβολο της αγάπης του Θεού.  Είναι η απόδειξη ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.  Και σκεφθείτε, αδελφοί μου, πόσο σημαντικό είναι αυτό για τη ζωή μας.

 Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος πονάει.  Έρχεται μια ασθένεια.  Έρχεται μια στενοχώρια.  Μια αδικία. Μια απώλεια.

 Μια δυσκολία στην οικογένεια.  Και τότε ο άνθρωπος μπορεί να πει: «Πού είναι ο Θεός;» 

 Και η Εκκλησία έρχεται σήμερα και μας δείχνει τον Σταυρό.

 Ο Θεός δεν είναι μακριά από τον πόνο μας.  Ο Θεός ήρθε μέσα στον πόνο του ανθρώπου.  Έγινε άνθρωπος.  Πείνασε. Κουράστηκε.  Διώχθηκε.  Αδικήθηκε.  Και τελικά σταυρώθηκε.

 Γι' αυτό, όταν εμείς περνάμε μια δοκιμασία, δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός δεν γνωρίζει τον πόνο μας. Τον γνωρίζει.

 Και μάλιστα τον γνωρίζει από τον Γολγοθά.

 Αδελφοί μου,

 ο Σταυρός όμως μας διδάσκει και κάτι άλλο.  Μας διδάσκει πώς να αγαπούμε.  Γιατί ο Χριστός δεν μας λέγει μόνο: «Κοίταξε τον Σταυρό μου».

 Μας λέγει: «Πάρε τον σταυρό σου και ακολούθησέ με».  Και τι σημαίνει αυτό;  Σημαίνει να μάθουμε να συγχωρούμε.  Να μην κρατούμε κακία.  Να μην απαντούμε στο κακό με κακό.  Να μπορούμε να πούμε: «Με πλήγωσε, αλλά δεν θέλω να τον  μισή-σω». «Με αδίκησε, αλλά δεν θέλω η καρδιά μου να γεμίσει με εκδίκηση».

 Αυτός είναι ο Σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε.  Και ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων μας θυμίζει ότι ο Σταυρός του  Χριστού είναι τρόπαιο σωτηρίας.  Εκεί που ο κόσμος βλέπει ήττα, η Εκκλησία βλέπει νίκη.

 Εκεί που ο κόσμος βλέπει θάνατο, η Εκκλησία βλέπει την αρχή της ζωής.

 Γιατί; Γιατί μετά τον Σταυρό έρχεται η Ανάσταση.  Και ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό Ανάγνωσμα, λέγει κάτι που φαίνεται παράξενο:

«Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

 «Δεν θέλω να καυχώμαι για τίποτε άλλο, παρά μόνο για τον Σταυρό του Χριστού».

 Αυτό είναι το φρόνημα της Εκκλησίας.  Όχι «εγώ». Ο Χριστός.

 Όχι η δύναμή μου. Η χάρη του Θεού.   Όχι τα κατορθώματά μου.

Η αγάπη του Χριστού. 

 Αγαπητοί μου,  αύριο θα υψώσουμε στον Ναό τον Τίμιο Σταυρό.

 Και θα τον προσκυνήσουμε.

 Ας μην τον προσκυνήσουμε μόνο με τα χείλη.

 Ας τον προσκυνήσουμε με τη ζωή μας.

 Ας γίνουμε λίγο πιο συγχωρητικοί.

 Λίγο πιο ταπεινοί.

 Λίγο πιο ελεήμονες.

 Λίγο πιο κοντά στον άνθρωπο που έχει ανάγκη.

 Και κυρίως, ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που μας είπε σήμερα ο Χριστός: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον».

 Δηλαδή: Τόσο πολύ μας αγάπησε ο Θεός.  Και όταν κάποια στιγμή νιώσουμε ότι είμαστε μόνοι…  ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.

 Όταν πονάμε…  ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.  Όταν φοβόμαστε…

 ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.  Και όταν πέσουμε…  ας μην απελπι-στούμε.

 Γιατί ο Σταυρός δεν τελειώνει στον Γολγοθά. Ο Σταυρός οδηγεί στην Ανάσταση.  Αυτή είναι η ελπίδα μας.  Αυτή είναι η πίστη μας.

 Αυτό είναι το μήνυμα της Εκκλησίας:

Ο Χριστός σταυρώθηκε για μας, αναστήθηκε για μας και μας περιμένει να ζήσουμε μαζί Του.

 Είθε, λοιπόν, ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου να μας δίνει δύναμη στις δοκιμασίες μας, πίστη στις δυσκολίες μας, αγάπη στην καρδιά μας και ελπίδα στη ζωή μας.

 π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. Υλοποιώντας ο Θεός Πατήρ «βουλήν προαιώνιον», το προ αιώνων σχέδιό του, αποστέλλει στον κόσμο τον Υιό του, για να παραδοθεί στον θάνατο, ώστε να ανασύρει από την αιώνια απώλεια κάθε άνθρωπο που θα πιστεύει σ’ αυτόν και να του χαρίσει «ζωήν αιώνιον» (Κυριακή προ της Υψώσεως). 

Ο Χριστός τόνισε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή (Ιω. 15, 13). Έκτοτε ο Σταυρός, «το σημείον του Υιού του ανθρώπου», έγινε το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας, η εικόνα της απέραντης αγάπης. Από ξύλο κατάρας, έγινε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός. Η πηγή κάθε ευλογίας στη ζωή των ανθρώπων. Και ήταν απολύτως φυσικό να γίνει ο Σταυρός του Χριστού το πιο αγαπημένο ιερό κειμήλιο και αντικείμενο των Χριστιανών. Η αγία Ελένη ήταν η πρώτη που τον αναζήτησε και τον βρήκε. Ανέσκαψε τον τόπο του Γολγοθά, όπου είχε πεταχτεί ο Σταυρός από τους Εβραίους και είχε σκεπαστεί από ποικίλα υλικά. Και ανακάλυψε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τους σταυρούς των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν μαζί του. 

Ποιος από τους τρεις όμως ήταν ο Σταυρός του Χριστού; Για να γίνει η πιστοποίηση αυτή, προσέφυγαν στη θεϊκή ετυμηγορία. Ενώ γινόταν η εξόδια πομπή μιας γυναίκας που είχε εκδημήσει από τα επίγεια, ακούμπησαν διαδοχικά τους τρεις σταυρούς στο νεκρό σώμα της. Με τους δύο σταυρούς δεν άλλαξε τίποτε, αλλά όταν ακούμπησε ο τρίτος σταυρός, η γυναίκα ξαναγύρισε στη ζωή. Αναστήθηκε. Και όλοι κατάλαβαν ότι πρόκειται για τον ζωηφόρο Σταυρό του Κυρίου μας. 

Έκτοτε, διά μέσου των αιώνων, ο κόσμος έχει πλημμυρίσει από τα αναρίθμητα θαύματα του Τιμίου Σταυρού. Το Τίμιο Ξύλο του είναι το ακαταγώνιστο όπλο κατά του διαβόλου, η απόλυτη ευλογία και προστασία των πιστών. Θεία δυνάμει του Σταυρού και του εν αυτώ σταυρωθέντος Χριστού επιτυγχάνονται τα πάντα. Εκδίωξη των πονηρών πνευμάτων, θεραπεία από παντοία κακά, νεκραναστάσεις. 

Αλλά υπάρχει και κάποιο θαύμα που επιτελείται διηνεκώς, αφανώς και μυστικώς με τη χάρη που έρρευσε από τον Σταυρό και τον σταυρωθέντα Κύριο, που υπερβαίνει κάθε άλλο θαύμα. Είναι η ανάσταση των ψυχών. 

Η ανάσταση ενός νεκρού δεν δίνει, παρά μόνο μια μικρή παράταση ζωής. Όσοι και αν αναστήθηκαν, ο Λάζαρος κ. λ. π., πέθαναν ξανά. Δεν είναι η οριστική λύση κατά του θανάτου. Η αναπότρεπτη εξουδετέρωση του θανάτου γίνεται με την αποφυγή του πνευματικού θανάτου, του θανάτου της ψυχής. Που προκαλείται μόνο από την αμαρτία. Αυτόν τον θάνατο συνιστά ο Κύριος να φοβόμαστε. Που ρίχνει ψυχή και σώμα «εν γεέννη» (Ματθ. 10, 28). 

Όποιος λοιπόν με τη χάρη του Σταυρού σταυρώσει τα πάθη του, ψυχικά και σαρκικά, δηλαδή την πολυποίκιλη φιλαυτία του (φιληδονία, φιλαργυρία, φιλοδοξία) και νικήσει την αμαρτία, ανασταίνεται πνευματικά. Γίνεται ο μόνος πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος. Η ανάσταση της ψυχής του «έχει ζωήν αιώνιον», προοπτική ατελεύτητη και όχι προσωρινή, όπως κάποια τυχόν ανάσταση του σώματος. 

Γι’ αυτό, το να νικήσει κανείς τα πάθη του, είναι ανώτερο θαύμα από το να αναστήσει νεκρούς (αγ. Ισαάκ ο Σύρος)! 

ΟΧΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ

«Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6, 13-14) .

«῎Αλλωστε οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. ῾Απλῶς θέλουν νὰ περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. ῞Οσο γιὰ μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο».

          Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που νιώθουμε ότι οι άλλοι μας χρησιμοποιούν. Άλλοτε για οικονομικά οφέλη, άλλοτε για να μπαίνουμε εμείς μπροστά και εκείνοι να μην εκτίθενται, άλλοτε γιατί παίζουν και διασκεδάζουν μαζί μας, συνήθως επειδή αισθάνονται την ανάγκη να εξουσιάζουν. Και εκείνοι και εμείς λησμονούμε ότι το αληθινό νόημα της ζωής περνά από την αγάπη και την προσφορά, όχι από την εξουσία και την επίδειξη. Ο κόσμος μας όμως είναι έτσι δομημένος, που το «κατέχειν» και «εξουσιάζειν»  να θεωρούνται τα μείζονα, ενώ όποιος είναι δυναμικός, είτε εκ θέσεως είτε εκ χαρακτήρος, και μπορεί να επιβάλλει στους άλλους το θέλημά του, δοξάζεται.

         Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους Γαλάτες, τους επισημαίνει τρία σημεία: το πρώτο, ότι χρειάζεται να επιλέγουν τι είναι σωστό και τι όχι και να μην πέφτουν θύματα σε όσους και στη θρησκευτική πραγματικότητα τους χρησιμοποιούν, για να ικανοποιούνται έχοντας οπαδούς. «Όσοι σας πιέζουν να κάνετε περιτομή, δεν τηρούν απαραίτητα τον νόμο, αλλά θέλουν να δείξουν τη δύναμή τους και να σας χρησιμοποιήσουν ως αφορμή καύχησης και αυτοδοξασμού». Να μην τους ακούτε. Να αντιστέκεστε. Το δεύτερο είναι ότι ο μοναδικός λόγος που ένας χριστιανός επιτρέπεται να καυχιέται είναι ο σταυρός του Χριστού, διότι πάνω σ’ αυτόν τον σταυρό κάθε κοσμική έννοια δόξας, εξουσίας, αμαρτίας, επίδειξης έχει πεθάνει. Το ίδιο και όποιος αποφασίζει να σηκώσει τον σταυρό του. Έχει αφήσει στην άκρη τις προτεραιότητες αυτού του κόσμου. Το τρίτο είναι ότι η σχέση μας με τον Χριστό δημιουργεί έναν καινούργιο κόσμο και όλα κάθε στιγμή ξεκινούν από την αρχή, χωρίς να χρειαζόμαστε τα σύμβολα του παλαιού, όπως ήταν τότε η περιτομή και η ακροβυστία. Αυτός είναι ο κόσμος του Σταυρού, τον οποίο, όταν ο άνθρωπος υιοθετήσει, ο Χριστός και η πίστη θα του δώσουν την ανάσταση.

        Δεν είναι εύκολο να αποφύγουμε όσους μας χρησιμοποιούν και όσους μας χειραγωγούν. Φοβόμαστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Φοβόμαστε τη θέση μας, τις αμοιβές μας, την μοναξιά, τον διασυρμό, τη σύγκρουση. Έτσι όμως παύουμε να είμαστε ελεύθεροι. Το χειρότερο είναι όταν θεωρούμε ότι αγάπη είναι να κάνεις αυτό που θέλει ο άλλος, ακόμη κι αν δεν είναι σωστό. Έτσι όμως καταργείται η προσωπικότητά μας. Και αν στην κοινωνία δεν είναι πάντοτε εύκολο να λέμε όχι, τουλάχιστον ας επιλέξουμε να αντιστεκόμαστε σε ό,τι είναι σημαντικό για την προσωπικότητά μας. Ας έχουμε την παρρησία του λόγου και την παρηγοριά της προσευχής. Και ας μη φοβόμαστε τον σταυρό. Η ζωή είναι και θέλει υπομονή και προσμονή ότι ο Θεός θα μιλήσει. Για το δίκαιο και το αληθινό. Όχι για τη διατήρηση συμβόλων ή εξουσιών που δεν έχουν αξία διάρκειας. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

13 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 - ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (Ἰωάν. 3, 13-17)

Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος· «Κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνο ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. ῞Οπως ὁ Μωυσῆς ὕψωσε τὸ χάλκινο φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ὥστε ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν νὰ μὴ χαθεῖ ἀλλὰ νὰ ζήσει αἰώνια. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε στὸν θάνατο τὸν μονογενή του Υἱό, γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Γιατί, ὁ Θεὸς δὲν ἔστειλε τὸν Υἱό του στὸν κόσμο γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Γαλ. 6, 11-18)

 

Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ῞Οσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ᾿Εν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. ῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, προσέξτε μὲ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς γράφω τώρα μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι. ῞Οσοι θέλουν ν’ ἀποκτήσουν καλὴ φήμη στοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ σᾶς ὑποχρεώνουν νὰ περιτέμνεστε, μὲ μόνο στόχο νὰ μὴν καταδιώκονται ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους ἐξαιτίας τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. ῎Αλλωστε οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. ῾Απλῶς θέλουν νὰ περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. ῞Οσο γιὰ μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο. Γιὰ ὅσους ἀνήκουν στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστὸ δὲν ἔχει καμιὰ σημασία οὔτε τὸ νὰ κάνεις περιτομὴ οὔτε τὸ νὰ μὴν κάνεις, ἀλλὰ ὅλοι εἶναι νέα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. ῞Οσοι ἀκολουθοῦν αὐτὴ τὴν ἀρχή, θὰ ἔχουν τὴν εἰρήνη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ μαζί τους, αὐτοὶ καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ. Στὸ ἑξῆς κανένας ἂς μὴ μοῦ δημιουργεῖ προβλήματα. ᾿Αρκετὰ ἔχω πάθει γιὰ τὸν ᾿Ιησοῦ, ὅπως δείχνουν τὰ σημάδια στὸ σῶμα μου. ῾Η χάρη τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εὔχομαι νὰ εἶναι μαζί σας, ἀδελφοί μου. ᾿Αμήν.