ΚΗΡΥΓΜΑ στην 8η Κυριακή Ματθαίου – Εορτή Αγίας Παρασκευής

 

«Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν».

«Δεν χρειάζεται να φύγουν. Δώστε τους εσείς να φάνε».

Αδελφοί μου ,

Το σημερινό Ευαγγέλιο μας μεταφέρει σε έναν έρημο τόπο. Γύρω από τον Χριστό έχει συγκεντρωθεί πλήθος ανθρώπων. Η ημέρα έχει περάσει, ο κόσμος έχει κουραστεί και πεινά.

Οι μαθητές βλέπουν την ανάγκη και λέγουν στον Χριστό:

«Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος, καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους». Με άλλα λόγια: «Ας φύγουν. Δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε κάτι περισσότερο».

Και τότε ο Χριστός τους απαντά: «Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν». «Δεν χρειάζεται να φύγουν. Δώστε τους εσείς να φάνε».

Οι μαθητές κοιτάζουν τι έχουν και βρίσκουν μόνο πέντε άρτους και δύο ψάρια.

Πέντε ψωμιά και δύο ψάρια για χιλιάδες ανθρώπους! Ανθρώπινα, δεν φτάνουν.

Αλλά ο Χριστός δεν ζητά από τους μαθητές να κάνουν αυτό που δεν μπορούν. Τους ζητά να προσφέρουν αυτό που έχουν.

Και παίρνει το λίγο, το ευλογεί και το πολλαπλασιάζει.

Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου:

Ο Θεός δεν περιφρονεί το λίγο που Του προσφέρουμε με πίστη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι ο Χριστός θέλησε να χρησιμοποιήσει τους άρτους των μαθητών, για να τους διδάξει ότι η ευλογία του Θεού αρχίζει από την ανθρώπινη προσφορά.

Οι μαθητές έδωσαν τα λίγα. Ο Χριστός έκανε το θαύμα.

Και αυτό,  είναι ένα μεγάλο μάθημα και για τη δική μας ζωή.

Πολλές φορές λέμε:«Τι μπορώ να κάνω εγώ;», «Η πίστη μου είναι μικρή», «Η δύναμή μου είναι λίγη». «Δεν μπορώ να βοηθήσω». «Δεν έχω τίποτε να προσφέρω».

Και όμως, ο Χριστός μάς λέει: «Δώσε μου αυτό που έχεις».

Έχεις λίγη πίστη; Δώσ' την στον Χριστό.

Έχεις λίγη δύναμη; Χρησιμοποίησέ την για το καλό.

Έχεις λίγο χρόνο; Αφιέρωσέ τον στην προσευχή.

Έχεις μια μικρή δυνατότητα να βοηθήσεις έναν άνθρωπο; Μην την περιφρονήσεις.

Γιατί το θαύμα του Θεού αρχίζει εκεί όπου ο άνθρωπος προσφέρει με εμπιστοσύνη το λίγο που έχει.

Και σήμερα, αδελφοί μου, η Εκκλησία μας οδηγεί και στη μεγάλη μορφή της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Παρασκευής.

Η Αγία Παρασκευή δεν είχε κοσμική δύναμη. Δεν είχε εξουσία ούτε ανθρώπινη προστασία. Είχε όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο:

Είχε πίστη στον Χριστό.

Και αυτό το λίγο, στα μάτια του κόσμου, έγινε στα χέρια του Θεού μεγάλη δύναμη.

Όταν ήρθε η ώρα της δοκιμασίας, η Αγία Παρασκευή δεν αρνήθηκε τον Χριστό. Έμεινε σταθερή. Προτίμησε να προσφέρει ακόμη και τη ζωή της παρά να χάσει την πίστη της.

Οι μαθητές έδωσαν στον Χριστό πέντε άρτους και δύο ψάρια.

Η Αγία Παρασκευή έδωσε ολόκληρη τη ζωή της.

Και ο Χριστός ευλόγησε και τις δύο προσφορές.

Οι άρτοι έγιναν τροφή για χιλιάδες.

Η ζωή της Αγίας Παρασκευής έγινε πνευματική τροφή και παράδειγμα πίστεως για αμέτρητες γενιές ανθρώπων.

ίσως και εμείς σήμερα να αισθανόμαστε ότι έχουμε μόνο «πέντε άρτους και δύο ψάρια». Μην απογοητευόμαστε. Μην περιφρονούμε το λίγο. Μην περιμένουμε να γίνουμε τέλειοι για να πλησιάσουμε τον Χριστό.

Ας Του προσφέρουμε αυτό που έχουμε. Την προσευχή μας. Την προσπάθειά μας.

Την αγάπη μας. Τη μετάνοιά μας. Και Εκείνος θα κάνει το θαύμα.

Ας ζητήσουμε, λοιπόν, σήμερα από την Αγία Παρασκευή να μας χαρίσει τη δική της σταθερή πίστη. Να μας βοηθήσει να μη φοβόμαστε τις δυσκολίες, να μη ντρεπόμαστε για την πίστη μας και να μένουμε πάντοτε κοντά στον Χριστό.

Και ας κρατήσουμε βαθιά στην καρδιά μας το μήνυμα του σημερινού Ευαγγελίου:

Μην κοιτάζεις πόσο λίγο έχεις. Κοίτα σε ποιον το προσφέρεις.

Γιατί το λίγο, όταν προσφέρεται στον Χριστό με πίστη, γίνεται πολύ. Η μικρή θυσία, όταν γίνεται με αγάπη, γίνεται μεγάλη ευλογία.

Και η ζωή που παραδίδεται στα χέρια του Θεού, γίνεται αιώνια μαρτυρία.

Με τις πρεσβείες της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Παρασκευής, είθε ο Κύριος να ευλογεί όλους μας και να μας αξιώσει να ζούμε με πίστη, αγάπη και ελπίδα.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΕΡΗΜΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΤΟΠΟΣ

 

Οψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα (Ματθ. 14,15) 

Αργά  το απόγευμα προσήλθαν οι μαθητές και του είπαν· “ο τόπος είναι έρημος και η ώρα έχει περάσει· διάλυσε τα πλήθη, ώστε να πάνε στα   γύρω χωριά και να αγοράσουν για τον εαυτό τους τροφές ”. 

 Ο Χριστός συγκεντρώνει πλήθος κόσμου σε μία ερημική περιοχή. Για μία ολόκληρη μέρα μιλά στους ανθρώπους κι εκείνοι στέκονται άφωνοι και Τον ακούνε, λαμβάνοντας τροφή πνευματική, η οποία τους κάνει να ξεχνούν κάθε υλική ανάγκη. Όμως έρχεται το απόγευμα και οι μαθητές Του υπενθυμίζουν ότι ήρθε η ώρα να διαλύσει τα πλήθη και να τα στείλει στα γύρω χωριά, για να αγοράσουν για τον εαυτό τους τροφές. Και ο Χριστός θα κάνει το μεγάλο θαύμα του πολλαπλασιασμού διά της ευλογίας των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων, θα κάνει όλους τους ανθρώπους να χορτάσουν και θα δώσει την εντολή στους μαθητές Του να συγκεντρώσουν και τα περισσεύματα, τα οποία θα ανέλθουν σε δώδεκα κοφίνια, ένα για κάθε φυλή του Ισραήλ. 

 “Έρημος εστίν ο τόπος”. Για να ακούσουμε τον λόγο του Θεού χρειάζεται έρημος τόπος. Δεν είναι κατ’ ανάγκην τόπο έρημος από ανθρώπους, αλλά τόπος καρδιάς έρημης από αγωνίες, άγχη, μέριμνες, λογισμούς που μας κρατούνε δεμένους σ’ αυτήν την πραγματικότητα, χωρίς να επιτρέπουν στον λόγο του Θεού να αλλάξει τη ζωή μας.

 “Έρημος εστίν ο τόπος”. Για να ακούσουμε τον λόγο του Θεού χρειάζεται έρημη καρδιά από ατομοκεντρισμό, κακίες, αδυναμία πρόταξης της κλήσης μας να σχετιζόμαστε με τον Θεό και τους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα ο έρημος τόπος είναι ένα σύμβολο της Εκκλησίας, η οποία υπάρχει εν κόσμω, αλλά δεν είναι εκ του κόσμου. Και όποιος μετέχει στη ζωή της Εκκλησίας, ιδίως στη θεία λειτουργία, νιώθει αυτή την απομάκρυνση από το κοσμικό πνεύμα, που κρατά για λίγο, αλλά είναι τόσο αναζωογονητική πνευματικά, καθώς μας καθιστά δεκτικούς στον λόγο του Θεού. Και δεν ήταν τυχαίο ότι τόσες χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν την εργασία τους, τον ρυθμό της καθημερινότητάς τους, ακολουθώντας τον Χριστό σε μία εκδρομή εξόδου από τη ρουτίνα τους, όχι όμως για να ξεσκάσουν, αλλά για να κοινωνήσουν τη ζωή με το πρόσωπο του Κυρίου και να τραφούν από τον λόγο Του, λόγο αγάπης και ζωής.

 “Έρημος εστίν ο τόπος”. Και δεν ήταν μόνο ο τόπος, αλλά και ο χρόνος. Οι άνθρωποι που ακολούθησαν τον Χριστό, άφησαν τον εαυτό τους εκτός του χρόνου του κοσμικού, δόθηκαν με την καρδιά τους στον χρόνο που ο Χριστός τους προσέφερε να είναι μαζί Του και να τραφούν από Αυτόν. Δεν χόρταιναν να Τον ακούνε και να Τον βλέπουν, δείχνοντάς μας ότι όπου κι αν βρίσκεται ο άνθρωπος, αν πεινά και διψά για τον Χριστό και την αλήθεια, τότε η ζωή του δεν λογαριάζει τον χρόνο της, καθώς την έχει εναποθέσει εις χείρας του Θεού που τον αγαπά. 

 Μοιάζουν μη ρεαλιστικές αυτές οι προϋποθέσεις στους καιρούς μας. Κι αυτό διότι κι εμείς οι χριστιανοί κινούμαστε στη λογική τού “όλα ή τίποτα”. Κι επειδή δεν μπορούμε να ζήσουμε με όλη μας τη δύναμη και τον πόθο τον Χριστό, παραδιδόμαστε στο τίποτα τού ότι δεν προλαβαίνουμε, δεν μπορούμε, δεν έχουμε διάθεση, υπάρχουν άλλες προτεραιότητες και άλλες μέριμνες. Κι έτσι, δεν νιώθουμε την έρημο της Εκκλησίας, την έρημο της θείας λειτουργίας, την έρημο του λόγου του Θεού ως αρχή μιας νέας πορείας στη ζωή μας, χωρίς να υπολογίζουμε ότι αν ξεκινήσουμε να ακολουθούμε τον Χριστό, όσο μπορούμε, τότε Αυτος θα μας θρέψει πνευματικά και, όπου χρειαστεί, διά της προνοίας Του, θα συμπληρώσει τις ανάγκες μας. Αρκεί να Τον ακούμε, να Τον εμπιστευόμαστε και να μένουμε εν Αυτώ. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026

Η’ Ματθαίου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026- Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ματθ. 14, 14-22)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. Οψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. Ο δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. Οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. Ο δὲ εἶπε· Φέρετέ μοι αὐτούς ὧδε. Καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. Οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εκείνο τον καιρό,  όταν βγήκε ο Ιησούς από εκεί που έμενε, είδε πολύ λαό, τους σπλαχνίσθηκε και θεράπευσε  όλους όσοι ήσαν άρρωστοι. Αργά  το απόγευμα προσήλθαν οι μαθητές και του είπαν· “ο τόπος είναι έρημος και η ώρα έχει περάσει· διάλυσε τα πλήθη, ώστε να πάνε στα   γύρω χωριά και να αγοράσουν για τον εαυτό τους τροφές ”. Ο δε Ιησούς τους είπε· “δεν έχουν ανάγκη να πάνε· δώστε τους σεις να φάγουν”. Εκείνοι του είπαν· “εδώ δεν έχουμε παρά μόνο πέντε άρτους και δύο ψάρια”. Ο δε Ιησούς είπε “φέρετέ τα εδώ σε μένα ”. Και αφού συνέστησε στα πλήθη να καθήσουν επάνω στα χόρτα, πήρε τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, σήκωσε τα μάτια στον ουρανό, για να ευχαριστήσει τον ουράνιο Πατέρα, ευλόγησε, έκοψε τους άρτους σε κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές και οι μαθητές στους όχλους. Έφαγαν δε όλοι και χόρτασαν και μάζεψαν ο,τι περίσσευσε από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα. Εκείνοι που έφαγαν ήσαν πέντε περίπου χιλιάδες, εκτός από τις γυναίκες και τα παιδιά. Και αμέσως ο Ιησούς ανάγκασε τους μαθητές να εισέλθουν στο πλοίο και να πάνε πριν από αυτόν στο απέναντι μέρος, μέχρις ότου αυτός απολύση τα πλήθη του λαού.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026- ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ (Γαλ. 3, 23-29, δ’ 5)

 

 Ἀδελφοί πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι.  ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν·  ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν. Πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ' ἐπαγγελίαν κληρονόμοι. Ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Αδελφοί μου, προτού να ισχύσει η πίστη,  μας φρουρούσε περικλεισμένους μέσα στην εξουσία του ο νόμος, ώσπου να ισχύσει η πίστη η οποία επρόκειτο να αποκαλυφθεί στο μέλλον. Άρα ο νόμος έχει γίνει ο παιδαγωγός μας για το Xριστό με σκοπό να δικαιωθούμε μέσω της πίστης. Kαι από τότε που ίσχυσε η πίστη, δεν είμαστε πια κάτω από την κυριαρχία παιδαγωγού.   Έτσι, λοιπόν, είστε όλοι παιδιά του Θεού μέσω της πίστης στον Ιησού Xριστό. Γιατί, βέβαια, όσοι βαφτιστήκατε στο όνομα του Xριστού, το Xριστό περιβληθήκατε.  Δεν υπάρχει πια Ιουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άντρας και γυναίκα, γιατί όλοι εσείς είστε ένας χάρη στον Ιησού Xριστό.  Kαι αφού εσείς είστε του Xριστού, άρα είστε απόγονοι του Αβραάμ και επομένως κληρονόμοι του, σύμφωνα με την υπόσχεση.  Όταν, όμως, έφτασε ο προκαθορισμένος καιρός, απέστειλε ο Θεός τον Υιό του, που ήρθε μέσω γυναίκας και υποτάχθηκε στο νόμο,  με σκοπό να εξαγοράσει εκείνους που βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία του νόμου, ώστε να αποκτήσουμε την υιοθεσία.

Ο ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου

 Ο ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους, αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός, βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού». 

Έφτασε το βράδυ, αλλά κανένας δεν έφευγε. Οι μαθητές εξέφρασαν την αγωνία τους: Απόλυσέ τους, να ψάξουν για τροφή στα πλησιέστερα χωριά. Μα ο Χριστός είπε: «Δώστε τους εσείς να φάνε». Οι μαθητές έπεσαν από τα σύννεφα! «Έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Πώς είναι δυνατόν να φάει τόσος κόσμος; Μπορούμε εμείς να πάμε να αγοράσουμε τροφές για τόσο λαό; Ούτε το τεράστιο ποσό των διακοσίων δηναρίων δεν θα έφτανε, όχι για να χορτάσουν, αλλά ούτε για να πάρει ο καθένας ένα κομματάκι (Κυριακή Η΄ Ματθαίου). 

Ο Χριστός μάλιστα πείραζε κιόλας τον Φίλιππο, λέγοντάς του: «Πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιω. 6, 5). Τον ίδιο προβληματισμό εξέφρασαν οι μαθητές και λίγο αργότερα, όταν χρειάστηκε να τραφούν άλλοι «τετρακισχίλιοι άνδρες χωρίς γυναικών και παιδίων». 

Αν και είχαν δει το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων με πέντε μόνο άρτους και δύο ψάρια, όμως και πάλι αναρωτήθηκαν με αμηχανία: Πώς είναι δυνατόν να βρεθούν στην ερημιά τόσα ψωμιά για να χορτάσει τόσος όχλος; Αν και είχαν δει εν τω μεταξύ πολλά άλλα θαύματα, ο σκεπτικισμός και η ολιγοπιστία δεν έλειψαν. 

Ο Χριστός χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα απέναντί τους, επειδή αδυνατούσαν να απαγκιστρωθούν από τον στείρο, στενόμυαλο ορθολογισμό τους. Τους λέει: Τόσα είδατε και ακούσατε και ακόμα δεν καταλαβαίνετε τίποτε; «Ούπω νοείτε ουδέ συνίετε; Έτι πεπωρωμένην έχετε την καρδίαν υμών;» (Μαρκ. 8, 17). Δεν υπάρχει μόνο η λογική στον κόσμο. 

Όλα αυτά θυμίζουν τη στάση των Εβραίων στην έρημο, όπου, αν και είχαν δει συγκλονιστικές παρεμβάσεις του Θεού, γόγγυζαν πολλές φορές εναντίον του. Όπως, όταν μετά από πορεία τριών ημερών από το Σινά, θυμήθηκαν την «καλοπέραση» που είχαν στην Αίγυπτο. Ξέχασαν το μαστίγιο και θυμόντουσαν μόνο τα ψάρια, τα πεπόνια, τα αγγούρια, τα πράσα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα που έτρωγαν. Βαρέθηκαν το μάννα που έστελνε ο Θεός κάθε μέρα και πεθύμησαν κρέας. 

Ακόμα και ο μέγας Μωυσής λιγοψύχησε. Ξέχασε προς στιγμήν ποιον είχε απέναντί του. 

«Πού θα βρω εγώ κρέας να δώσω σε όλον αυτόν τον λαό;» ρώτησε. Μα ο Κύριος του είπε ότι θα τους προμηθεύσει κρέας, όχι για μια και δυο και πέντε και δέκα και είκοσι μέρες, αλλά για ένα ολόκληρο μήνα. 

Κάτι τέτοιο όμως φάνηκε ακόμα και στον Μωυσή απίστευτο. «Εξακόσιες χιλιάδες μάχιμους άνδρες έχει ο λαός αυτός και λες πως θα τους δώσεις κρέας για ολόκληρο μήνα; Πόσα πρόβατα και βόδια θα σφαγούν για να επαρκέσουν; Ή θα συγκεντρωθούν όλα τα ψάρια της θάλασσας για να τους φτάσουν;» Ο Θεός όμως είπε: «Μήπως το χέρι του Κυρίου δεν μπορεί να κάνει τέτοιο πράγμα; Θα δεις λοιπόν τώρα μπροστά σου αν θα πραγματοποιηθεί ο λόγος μου ή όχι». 

Και έστειλε ο Θεός γύρω από την κατασκήνωση του λαού αμέτρητα ορτύκια. Σχημάτισαν ένα τεράστιο στρώμα, πλάτους μιας ημέρας δρόμου και ύψους δύο πήχεων. Όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα και όλη την επόμενη μέρα μάζευαν ορτύκια. Τα ξήραναν και επί ένα μήνα έτρωγαν. 

Γιατί άραγε ο άνθρωπος είναι πάντα τόσο σκεπτικιστής απέναντι σε ό,τι δεν υποτάσσεται στη λογική του; 

Μήπως αυτή και μόνο είναι ο θεός του, αυτήν και μόνο έχει πρόθεση να προσκυνάει; 

Η εορτή της Αγίας Άννης στην Κέρκυρα

      Το Σάββατο, 25 Ιουλίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την κοίμηση της Αγίας Άννης, της μητρός της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη στο Βιρό, αναπτυσσόμενο προάστιο της πόλεως της Κέρκυρας. Εκεί, με τη μέριμνα και τους κόπους του Σεβασμιωτάτου, ανεγείρεται περικαλλής Ιερός Ναός αφιερωμένος στην Αγία Άννα, ο οποίος πρόκειται να καλύψει τις αυξανόμενες ποιμαντικές ανάγκες της περιοχής. Έτσι, ο κ. Νεκτάριος λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό, πλαισιωμένος από τον Ιεροκήρυκα της Μητροπόλεως και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλο Τριαντάφυλλο, τον προϊστάμενο της ενορίας, Πανοσιολογιώτατο Αρχμανδρίτη Ανδρέα Γκιόκα, Ιερείς εκ των πλησιόχωρων ενοριών και τους Διακόνους του.  

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την ομιλία του, αναφέρθηκε στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, υπογραμμίζοντας ότι ο Χριστός είναι «αγενεαλόγητος» εκ Πατρός, ως ο άχρονος και άκτιστος Λόγος του Θεού, αλλά και «γενεαλογημένος» εκ μητρός, αφού προσέλαβε τη δική μας ανθρώπινη φύση από την Υπεραγία Θεοτόκο. Τόνισε ότι ο άκτιστος Θεός είναι ο Δημιουργός του κτιστού, δηλαδή ολόκληρης της κτίσεως και του ανθρώπου, οι οποίοι δημιουργήθηκαν για να βρίσκονται σε πλήρη αρμονία και κοινωνία με τον Θεό.

Όπως επεσήμανε, όταν διακόπηκε αυτή η κοινωνία του κτιστού με το Άκτιστο, εισήλθε η αμαρτία στον κόσμο και «υποστασιάστηκε», με αποτέλεσμα να συμπαρασυρθεί ολόκληρη η κτίση και να διασαλευθούν τα πάντα. Αναφερόμενος στη σύγχρονη πραγματικότητα, σημείωσε χαρακτηριστικά ότι πολλές φορές ο άνθρωπος απορεί και αναρωτιέται γιατί συμβαίνουν όλα όσα βλέπει σήμερα στον κόσμο. Η απάντηση, όμως, βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη διακοπή της συνεργασίας του κτιστού με το Άκτιστο, από την οποία προέρχεται κάθε πνευματική και ηθική αλλοίωση που βιώνει η ανθρωπότητα.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ακόμη ότι ο Θεός δεν άφησε τον άνθρωπο μέσα στην κατάσταση του πνευματικού σκότους. Ο ίδιος ο Δημιουργός προσλαμβάνει το κτιστό, ώστε να το ανακαινίσει και να το επαναφέρει στην κοινωνία μαζί Του. Ο άχρονος Λόγος του Θεού σαρκώνεται εκ της Υπεραγίας Θεοτόκου και διά της ενανθρωπήσεως, της θυσίας και της Αναστάσεώς Του, προσφέρει στον άνθρωπο την απαλλαγή από την αμαρτία και την πτώση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία δεν απέρριψε το θέλημα του Θεού, αλλά απάντησε στον Ευαγγελισμό με το «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου» (Λουκ. 1,38). Όπως τόνισε, στο πρόσωπό της συντελείται το υπέρτατο μυστήριο της καθάρσεως του κτιστού, αφού με την ελεύθερη συγκατάθεσή της πραγματοποιείται η ενανθρώπηση του Θεανθρώπου, διά της οποίας ανοίγει για τον άνθρωπο η οδός της σωτηρίας και της θεώσεως.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην εορτή της Κοιμήσεως της Αγίας Άννης, επισημαίνοντας ότι η Εκκλησία την τιμά ιδιαιτέρως, διότι προσέφερε στον κόσμο την Υπεραγία Θεοτόκο. Υπενθύμισε ότι η Παναγία αφιερώθηκε από τους θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα στον Ναό του Σολομώντος, όπου προετοιμάσθηκε για τη μεγάλη αποστολή της, ενώ χαρακτήρισε την Αγία Άννα πρόσωπο ευγνωμοσύνης για όλους τους Χριστιανούς, αφού, όπως σημείωσε, χωρίς την Παναγία «θα ήμασταν ακόμη βυθισμένοι στην αμαρτία».

Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να καταφεύγουν με εμπιστοσύνη στις πρεσβείες της Αγίας Άννης, υπενθυμίζοντας τη ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας και τα πολυάριθμα θαυμαστά σημεία που συνδέονται με τη χάρη της, ιδιαιτέρως προς τα άτεκνα ζευγάρια που με πίστη προστρέχουν στην προστασία της. Μάλιστα, αναφέρθηκε στο εικόνισμα της Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος, το οποίο είναι γεμάτο με πλήθος φωτογραφιών από μικρά παιδιά, τα οποία προήλθαν από τη θαυματουργική επέμβαση της Αγίας Άννης. 

Ακόμη, ευχήθηκε η Αγία Άννα να ευλογεί τον τόπο και το νέο Ιερό Ναό και όλους όσοι προσέρχονται σε αυτόν με πίστη και ευλάβεια. Ιδιαιτέρως, η Αγία να προστατεύει τα παιδιά μας και τις νέες οικογένειες οι οποίες συχνά δοκιμάζονται από ποικίλους πειρασμούς όπως οι ασθένειες. Τέλος, ευχήθηκε ώστε άπαντες να δεχθούμε στη ζωή τους το Πανάγιον Πνεύμα, ώστε να προσλάβουμε τη χάρη του Θεού στη ζωής μας. Μόνον τότε θα είμαστε προστατευμένοι από τους διαφόρους αρνητικούς εξωτερικούς παράγοντες της σύγχρονης εποχής οι οποίοι βάλλουν εναντίον της πίστεως, της νεότητας και της οικογένειας.

2026-07-25 ΕΟΡΤΗ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ