Κυριακή 29 Μαρτίου 2026
Σάββατο 28 Μαρτίου 2026
ΔΥΝΑΜΕΘΑ
“Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα” (Μάρκ. 10, 38-39)
Ο ᾿Ιησοῦς τότε τοὺς εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ πάθους ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ ἢ νὰ βαφτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαφτιστῶ ἐγώ;» «Μποροῦμε», τοῦ λένε.
Καθώς πλησιάζουμε προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία ορίζει την τελευταία Κυριακή των Νηστειών να διαβάζεται ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Μάρκου, το οποίο αναφέρεται σε ένα παράξενο αίτημα δύο από των πρώτων μαθητών του Κυρίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη του ευαγγελιστή. Έρχονται, όταν ο Ιησούς τους ενημερώνει για το τι πρόκειται να Του συμβεί, δηλαδή για τον Σταυρό, την ταφή και την Ανάσταση, το μαρτύριο το οποίο επέρχεται, να Του ζητήσουν στη δόξα Του να τους βάλει ως κριτές του νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού. Μάλιστα, όταν ο Ιησούς τους ρωτά αν μπορούν να πιουν το ποτήρι του πάθους Του και να βαπτιστούν στο βάπτισμα του αίματος, και εκείνοι απαντούν με έναν λόγο κοφτό, σαφή και, ταυτόχρονα, απαιτητικά υπερήφανο: “δυνάμεθα”.
Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν σε όλη του τη διάσταση το πάθος του Κυρίου. Είναι ο ενθουσιασμός να μείνουν μαζί Του μέχρι το τέλος; Είναι η αγάπη τους προς τον Διδάσκαλό τους; Είναι εκείνη η άγνοια κινδύνου που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αναλάβουν έργο ανώτερο από τις δυνάμεις τους; Είναι η δίψα για ανταμοιβή, το κίνητρο αυτό το οποίο πολλές φορές μας κάνει να διεκδικούμε χωρίς να κατανοούμε; Πάντως, ο λόγος “δυνάμεθα” κάνει εντύπωση. Θα μπορούσαμε να τον εκλάβουμε και ως ένδειξη θράσους, ψηλώματος του νου, ο οποίος δεν κάνει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, αλλά να τον θεώσει, οδηγώντας τον σε μια αυταπάτη.
Οι δύο αυτοί μαθητές, όπως και ο απόστολος Πέτρος, αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους άλλους ποιος είναι ο Ιησούς. Γι’ αυτό και ο Κύριος τους παίρνει μαζί Του σε θαύματα, όπως η Μεταμόρφωση και η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, αλλά και θα τους έχει μαζί Του και τους τρεις στην αγωνία Του στον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση του Χριστού θα επαναστατήσει μπροστά στο ξένο του θανάτου. Στο αίτημα των δύο ο Κύριος θα τους πει ότι όντως θα πιούνε το ποτήρι του Πάθους, διότι ο μεν ένας θα Τον εγκαταλείψει και θα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει φόβος, τι υπερτίμηση των δυνατοτήτων του, τι ματαίωση, ο δε άλλος, ο Ιωάννης, θα Τον ακολουθήσει μέχρι τον Σταυρό και την ταφή, βιώνοντας ως αληθινός μαθητής και φίλος το μέγεθος του πόνου του Χριστού και διαπιστώνοντας ότι όσα ο Διδάσκαλός τους τούς είχε πει, βγήκαν αληθινά. Και οι δύο θα βαπτιστούν στο μαρτύριο του αίματος, ο μεν Ιάκωβος καθώς θα είναι ο πρώτος από τον κύκλο των μαθητών που θα μαρτυρήσει, ο δε Ιωάννης διότι θα ζήσει τη δοκιμασία της εξορίας, της απόρριψης, των γηρατειών, της αίσθησης ότι ο Θεός του έχει αναθέσει ένα καθήκον που, εκτός από τη χαρά, περιλαμβάνει την προφητεία, δηλαδή την πρόγευση του μαρτυρίου της ανθρωπότητας μέχρις ότου ο Χριστός ξαναέρθει.
Ο Χριστός όμως θα τους επισημάνει ότι η αποστολή τους, όπως και των υπολοίπων μαθητών, αλλά και του κάθε χριστιανού, δεν έχει να κάνει με τη δόξα ή την κρίση των ανθρώπων, αλλά με την αγάπη και τη διακονία. Ο Χριστός δεν ήρθε για να εξουσιάσει, ούτε για να Τον υπηρετήσουμε οι άνθρωποι, αλλά για να μας δώσει την αγάπη που φτάνει μέχρι τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην οδό της βασιλείας Του, που είναι η αγάπη. Δεν είναι εύκολο να πούμε το “δυνάμεθα” σε μια τέτοια προοπτική. Γι’ αυτό και περισσότερο έχουμε στον νου την δικαίωσή μας, όταν σκεφτόμαστε την πίστη. Την ανταμοιβή. Ένα μέλλον στο οποίο ο Θεός θα μας δοξάσει. Γι’ αυτό και πολλοί εξ ημών υπομένουμε τα βάσανα αυτής της ζωής, μη κατανοώντας ότι τελικά η αγάπη θέλει κόπο.
Ζούμε σε έναν κόσμο που μας υπόσχεται άνεση. Που μας θέλει να έχουμε ισχύ, για να μας υπηρετούν οι άλλοι. Η ισχύς δεν είναι απαραίτητα των όπλων. Είναι και του χρήματος, με το οποίο εξαγοράζουμε πολλά, ίσως και τα πάντα που μας χρειάζονται. Ας μην έχουμε όμως την αυταπάτη του “δυνάμεθα”. Με ταπείνωση ας μάθουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, ώστε το Μεγαλοβδόμαδο να είναι συντονισμένο με τον τρόπο της Εκκλησίας: την αγάπη που γίνεται, ακόμη και χωρίς ανταμοιβή, ζωή. Με τον Χριστό.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
29 Μαρτίου 2026
Κυριακή Ε’ Νηστειών
Το Σάββατο του Ακαθίστου και Χειροτονία Πρεσβυτέρου στην Ι. Μ. Κέρκυρας
Το Σάββατο, 28 Μαρτίου 2026, του Ακαθίστου Ύμνου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Βλαχερνών, στο προάστιο της Γαρίτσας της Κέρκυρας. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου π. Ραφαήλ Ξανθόπουλου, εγγάμου και αποφοίτου της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων, ο οποίος και θα διακονήσει στην εν λόγω ενορία. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η παρουσία των πιστών ήταν αθρόα.
Κατά την προσλαλιά του, ο π. Ραφαήλ εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη του, τον πνευματικό του πατέρα, π. Σπυρίδωνα Κοσκινά, αλλά και όλους όσοι συνέβαλαν στην πνευματική του πορεία μέχρι σήμερα. Παράλληλα, απηύθυνε λόγο αγάπης προς το εκκλησίασμα, καλώντας τους ενορίτες σε συνεργασία και ενότητα, με σκοπό την πνευματική καλλιέργεια της ενορίας, τονίζοντας ιδιαιτέρως τη σημασία της ενεργού συμμετοχής στη λειτουργική ζωή και στα μυστήρια της Εκκλησίας.
Κατά την αντιφώνησή του, ο κ. Νεκτάριος, λαμβάνοντας αφορμή από την ομιλία του π. Ραφαήλ, αναφέρθηκε στην αγωνία της Εκκλησίας να ανοίγεται προς τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος, όπως σημείωσε, έχει σε μεγάλο βαθμό χάσει την εμπιστοσύνη του. Τόνισε ότι η ιερατική κλήση δεν αποτελεί ανθρώπινη επιλογή, αλλά πρόσκληση του ίδιου του Θεού, υπογραμμίζοντας προς τον π. Ραφαήλ ότι «δεν είναι τυχαία τα γεγονότα στη ζωή μας», αλλά καρπός της Θείας Οικονομίας και της πρόνοιας του Θεού.
Στη συνέχεια, επεσήμανε ότι η ιερωσύνη στη σημερινή εποχή συνιστά σταυρική πορεία, «ανάβασις επί του ικριώματος του Σταυρού», μέσα σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από φιληδονία, φιλοδοξία και ταχύτητα, όπου ο άνθρωπος εύκολα παρασύρεται από τις απατηλές υποσχέσεις μιας άνετης ζωής. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ο πειρασμός, όπως ανέφερε, δε στρέφεται απλώς κατά του ανθρώπου, αλλά κατά του ίδιου του Χριστού, χρησιμοποιώντας τον άνθρωπο ως όργανο.
Επίσης, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ακόμη ότι η διακονία του κληρικού έχει αποστολικό χαρακτήρα, καλώντας το νέο πρεσβύτερο να στραφεί όχι προς τους «μεγάλους και τρανούς», αλλά προς τον απλό και δοκιμαζόμενο άνθρωπο, εκεί όπου «στέκεται η χάρις του Θεού», διακονώντας με ταπείνωση, αγάπη και θυσιαστικό πνεύμα.
Επιπλέον, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε με ιδιαίτερη έμφαση στη σύγχρονη κοινωνική και πνευματική πραγματικότητα, επισημαίνοντας ότι ολοένα και περισσότερο διαπιστώνεται ένα πνεύμα εθνομηδενισμού και αποκοπής από την ιστορική μνήμη, την παράδοση του τόπου και την αγάπη για την πατρίδα. Με αφορμή δημόσιες τοποθετήσεις της επικαιρότητας, υπογράμμισε ότι η ιστορική άγνοια και η αλλοίωση της παιδείας οδηγούν σε μία γενιά χωρίς ρίζες, χωρίς φιλοπατρία και χωρίς συνείδηση της ευθύνης απέναντι στην πίστη και την πατρίδα.
Μάλιστα, επικαλέστηκε τα λεγόμενα ενός Άγγλου φιλοσόφου, σύμφωνα με τον οποίο, όταν ένας λαός επιλέγει ανθρώπους ανάξιους να τον διοικήσουν, η ευθύνη δε βαραίνει μόνον εκείνους, αλλά και τον ίδιο το λαό που τούς εμπιστεύεται. Στο πλαίσιο αυτό, έκανε λόγο για πρόσωπα και νοοτροπίες που διακατέχονται από εθνομηδενισμό, αδιαφορία για τις αξίες και απομάκρυνση από την πίστη.
Παράλληλα, αναφέρθηκε με προβληματισμό σε πρόσφατες νομοθετικές ρυθμίσεις, επισημαίνοντας ότι συχνά θεσμοθετούνται επιλογές οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση από την πνευματική παράδοση της Εκκλησίας και από το κατά φύσιν μέτρο της ζωής, όπως αυτό βιώνεται μέσα στην Ορθόδοξη εμπειρία. Τόνισε ότι η εξέλιξη αυτή φανερώνει μία βαθύτερη κρίση προσανατολισμού, κατά την οποία ο άνθρωπος απομακρύνεται από το θέλημα του Θεού και αναζητά πρότυπα ζωής έξω από την Αλήθεια και την ευλογία της Εκκλησίας.
Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, κάλεσε το νέο πρεσβύτερο να σταθεί με θάρρος και διάκριση, έχοντας ως θεμέλιο την πίστη στο Χριστό, την προσευχή και την εμπιστοσύνη στην Παναγία. Υπογράμμισε ότι η αποστολή του κληρικού δεν είναι να αντιπαρατεθεί, αλλά να φωτίσει, να κατηχήσει και να οδηγήσει «το απολωλός» πίσω στην Εκκλησία, με αγάπη, ταπείνωση και προσωπικό παράδειγμα.
Ενισχύοντας τον λόγο του, αναφέρθηκε στους Αγίους της τοπικής Εκκλησίας, όπως τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Ιάσωνα και Σωσίπατρο και τους λοιπούς Μάρτυρες, οι οποίοι έδρασαν σε εποχές πνευματικής σύγχυσης, αλλά παρέμειναν ακλόνητοι στην πίστη. Κλείνοντας, προέτρεψε το νέο κληρικό να μην αποκάμει, αλλά να πορεύεται με ζωντανή πίστη, έχοντας τη βεβαιότητα ότι «ο Θεός δίδει λόγον και σοφίαν» σε όσους Τον υπηρετούν.
Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος ευλόγησε το εκκλησίασμα και ευχήθηκε καλή δύναμη για το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ιδιαιτέρως δε, ευχήθηκε στον νέο πρεσβύτερο, π. Ραφαήλ, να διακονήσει με ταπείνωση και αγάπη, ενώ προέτρεψε τους ενορίτες να αγκαλιάσουν το νέο ποιμένα τους και να συμπορευθούν μαζί του στην πνευματική ζωή της ενορίας.
ΚΑΠΟΙΑ ΜΑΣ ΞΕΠΕΡΑΣΕ π. Δημητρίου Μπόκου
π. Δημητρίου Μπόκου
Στο εκπνοή της Μεγάλης Σαρακοστής και προ της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία θέτει ενώπιόν μας το τρανταχτό «υπόδειγμα μετανοίας» της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η πνευματική μας μάχη εν όψει του Πάσχα πλησιάζει στο τέλος της, το αποτέλεσμα για κάποιους πιθανόν να είναι νικηφόρο, για πολλούς ίσως αμφίρροπο, για άλλους όμως, τους περισσότερους μάλλον από μας, απογοητευτικό, ή, στην καλύτερη περίπτωση, απλώς στάσιμο (Κυριακή Ε΄ Νηστειών).
Έρχεται λοιπόν η αγία Μαρία να μας αφυπνίσει. Όχι με χάδια και αβρότητες. Αλλά με τρόπο βίαιο, επαναστατικό, τρομερά ρηξικέλευθο. Κόντρα σε καθετί που έχουμε συνηθίσει, κόντρα σε κάθε κατεστημένο μέσα μας, κόντρα σε κάθε πνευματικό μας ψιλοβόλεμα, κόντρα σε κάθε κατάσταση πνευματικής ψευδοαυτάρκειας και επανάπαυσης, με την οποία ξεγελάμε την υπνώττουσα, ρέγχουσα συνείδησή μας.
Η αγία Μαρία είναι ένας ηχηρός κόλαφος στα λιμνάζοντα ύδατα των υπαρξιακών μας ψευδαισθήσεων. Η ζωή της ξεπέρασε συνήθεις κανόνες και όρια, σε όποια φάση και αν την παρατηρήσουμε. Αν επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εφάμαρτη βιοτή της, η εκρηκτική της αμαρτωλότητα είναι, το λιγότερο, σοκαριστική. Αν στρέψουμε το βλέμμα στη συγκλονιστική, ανατρεπτική της μετάνοια, ολόκληρος ο κόσμος, φυσικός και πνευματικός, άγγελοι και άνθρωποι, στεκόμαστε μπροστά της άφωνοι, ενεοί.
Σε όποια κατάσταση λοιπόν και αν βρισκόμαστε εμείς, η αγία Μαρία βάζει στο στόμα μας φραγή. Προφασιζόμαστε μήπως αδυναμία να αναχαιτίσουμε την καθοδική μας καταφορά, να αποτινάξουμε τον φονικό εναγκαλισμό της αμαρτίας; Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε δικαίωμα απολογίας, ακυρώνει κάθε δικαιολογία μας. Γιατί εκείνη βούτηξε βαθιά με ακατάσχετη ορμή, περισσότερο από κάθε άλλον, «εν αβύσσω κακών». Και όμως με δύναμη όντως ακαταγώνιστη, απωθώντας ανεπίστροφα «τας των ηδονών ακαθέκτους ορμάς», κατέπαυσε «κυμαινομένην θάλασσαν», τον αφρισμένο κλύδωνα των πειρασμών, ανακατεύθυνε οριστικά το ρεύμα της ψυχής της προς τον Θεό. Με τη χάρη της Θεομήτορος απέκρουσε «λύσσαν παθών βιαίως οχλούντων και κατήσχυνε εχθρόν τον πτερνίσαντα».
Ούτε δικαιολογίες στέκουν εκ μέρους μας λοιπόν, αλλά ούτε και απογοήτευση για το όποιο κατάντημά μας. Αν εκείνη τα κατάφερε, γιατί όχι κι εμείς;
Βρισκόμαστε όμως τυχόν σε καλή πνευματική κατάσταση, σε μετάνοια, αγώνα και άσκηση;
Ας μην παίρνουν αέρα τα μυαλά μας. Η αγία Μαρία μας αφαιρεί κάθε αφορμή για κομπασμό, έπαρση και καμάρι για τις δήθεν αρετές μας. Γιατί υπήρξε ασυγκρίτως πιο δυναμική στη μετάνοιά της από εμάς.
Ανυψώθηκε «προς την ακροτάτην αρετήν παραδόξως, αγγέλων φύσιν καταπλήξασα, …ασώματον πολιτείαν εν σώματι μετελθούσα, …αΰλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα». Ο πάτερ Ζωσιμάς, που χάριτι Θεού την ανακάλυψε εν μέσω της ερήμου, την έβλεπε ως «θαύμα καινόν».
Γέμισε θάμβος, εκστασιάσθηκε. «Άγγελον γαρ εώρα εν σώματι».
Ζεις στην αμαρτία λοιπόν;
Μην απελπίζεσαι, αλλά και μην προφασίζεσαι αδυναμία διόρθωσης.
Ζεις μήπως ενάρετα;
Μην επαίρεσαι.
Η αγία Μαρία σε ξεπέρασε και στο ένα και στο άλλο!
Ε΄ Κυριακή των Νηστειών – Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία
Ε΄ Κυριακή των Νηστειών – Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία
Αγαπητοί μου, Με την χάρη του Θεού φθάνοντας στην Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, η Αγία μας Εκκλησία σοφά προβάλλει μπροστά μας την Οσία Μαρία την Αιγυπτία. Δεν είναι τυχαίο· βρισκόμαστε λίγο πριν το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, και η μορφή της γίνεται ένας καθρέφτης μετανοίας, ένα τελευταίο προσκλητήριο επιστροφής.
Η ζωή της Οσίας Μαρίας αρχίζει με μία τραγική πραγματικότητα: η αμαρτία γίνεται συνήθεια, γίνεται τρόπος ζωής.
Και αυτό είναι το πιο φοβερό: όχι η πτώση, αλλά η συνήθεια της πτώσεως. Όταν όμως φθάνει στα Ιεροσόλυμα και θέλει να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, μία αόρατη δύναμη την εμποδίζει. Δεν μπορεί να μπει.
Εκεί συμβαίνει το θαύμα, η συνείδηση ξυπνά. Και μπροστά στην εικόνα της Παναγία, αναφωνεί: «Δέσποινα, βοήθησέ με!» Αυτή η κραυγή είναι η αρχή της σωτηρίας.
Αδελφοί μου, η μετάνοια της Οσίας δεν είναι συγκίνηση στιγμής. Είναι απόφαση ζωής. Αφήνει τα πάντα και περνά στην έρημο του Ιορδάνου. Εκεί αγωνίζεται επί 47 χρόνια.
Ο αγώνας της είναι φοβερός: πειρασμοί, μνήμες, πάθη, μοναξιά. Όπως θα έλεγαν οι Πατέρες, ο πόλεμος δεν είναι έξω — είναι μέσα μας. Όμως, με τη χάρη του Θεού καθαρίζεται, φωτίζεται, αγιάζεται.
Ο Νικηφόρος Θεοτόκης διδάσκει ότι «Η μετάνοια είναι δεύτερο βάπτισμα» Και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει: «Μετάνοια εστὶ θυγάτηρ ελπίδος και απάρνησις απελπισίας»
Δηλαδή η μετάνοια γεννιέται από την ελπίδα και διώχνει την απόγνωση.
Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία είναι η ζωντανή απόδειξη αυτής της διδασκαλίας.
Η έρημος που έζησε η Οσία δεν είναι μόνο γεωγραφική. Είναι και πνευματική. Και εμείς καλούμαστε να βρούμε τη δική μας «έρημο» λίγη σιωπή, λίγη προσευχή, λίγη εσωτερικότητα. Γιατί μέσα στον θόρυβο του κόσμου δεν ακούγεται η φωνή του Θεού.
Όλη η ζωή της Οσίας συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: νηστεία, προσευχή, μετάνοια.
Όπως διδάσκουν οι Πατέρες: η νηστεία ταπεινώνει το σώμα, η προσευχή φωτίζει την ψυχή, η μετάνοια ενώνει με τον Θεό. Χωρίς αυτά, η πνευματική ζωή μένει επιφανειακή.
Αδελφοί μου, η μεγαλύτερη παγίδα είναι η απόγνωση. Ο διάβολος λέει «Εσύ δεν σώζεσαι».
Η Εκκλησία απαντά: «Όλοι σώζονται, εάν μετανοήσουν». Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία μας βεβαιώνει: δεν υπάρχει «πολύ αργά» δεν υπάρχει «αδύνατον» Υπάρχει μόνο η απόφαση της καρδιάς.
Ας ρωτήσουμε τον εαυτό μας: Έκανα πραγματική μετάνοια αυτή τη Σαρακοστή; Άλλαξε κάτι μέσα μου; Συγχώρησα; Προσευχήθηκα; Αν όχι, έχουμε ακόμη χρόνο.
Ο Θεός περιμένει — σήμερα.
Αδελφοί μου, λίγο πριν το Πάσχα, η Οσία Μαρία η Αιγυπτία στέκεται μπροστά μας και μας λέει: Μην φοβάσαι, Μην απελπίζεσαι, Σήκω και έλα στον Θεό. Ας πούμε κι εμείς σήμερα με καρδιά συντετριμμένη: «Κύριε, όπως έσωσες εκείνην, σώσε κι εμάς».
Και τότε θα ζήσουμε την Ανάσταση όχι μόνο ως εορτή, αλλά ως εμπειρία ζωής.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026- Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μάρκ. ι΄ 32-45)
Τῶ καιρῷ ἐκείνῳ, παραλαμβάνει ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητὰς αὐτοῦ καὶ ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ ᾿Ιάκωβος καὶ ᾿Ιωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ᾿ οἷς ἡτοίμασται. Καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ ᾿Ιακώβου καὶ ᾿Ιωάννου. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Ἐκεῖνο τὸν καιρό, πῆρε ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς δώδεκα μαθητές του κι ἄρχισε νὰ τοὺς λέει τὰ ὅσα ἦταν νὰ τοῦ συμβοῦν. «᾿Ακοῦστε», τοὺς ἔλεγε· «τώρα ποὺ ἀνεβαίνουμε στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου θὰ παραδοθεῖ στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ στοὺς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι θὰ τὸν καταδικάσουν σὲ θάνατο καὶ θὰ τὸν παραδώσουν στοὺς ἐθνικούς. Θὰ τὸν περιγελάσουν, θὰ τὸν μαστιγώσουν, θὰ τὸν φτύσουν καὶ θὰ τὸν θανατώσουν· καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα θὰ ἀναστηθεῖ». Πλησιάζουν τότε τὸν ᾿Ιησοῦ ὁ ᾿Ιάκωβος καὶ ὁ ᾿Ιωάννης, οἱ γιοὶ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τοῦ λένε· «Διδάσκαλε, θέλουμε νὰ μᾶς κάνεις τὴ χάρη ποὺ θὰ σοῦ ζητήσουμε». «Τί θέλετε νὰ κάνω γιὰ σᾶς;» τοὺς ρώτησε ἐκεῖνος. «῞Οταν θὰ ἐγκαταστήσεις τὴν ἔνδοξη βασιλεία σου», τοῦ ἀποκρίθηκαν, «βάλε μας νὰ καθίσουμε ὁ ἕνας στὰ δεξιά σου κι ὁ ἄλλος στὰ ἀριστερά σου». ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε τοὺς εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ πάθους ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ ἢ νὰ βαφτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαφτιστῶ ἐγώ;» «Μποροῦμε», τοῦ λένε. Κι ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς ἀπάντησε· «Τὸ ποτήρι ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ θὰ τὸ πιεῖτε, καὶ μὲ τὸ βάπτισμα τῶν παθημάτων μου θὰ βαφτιστεῖτε· τὸ νὰ καθίσετε ὅμως στὰ δεξιά μου καὶ στὰ ἀριστερά μου δὲν μπορῶ νὰ σᾶς τὸ δώσω ἐγώ, ἀλλὰ θὰ δοθεῖ σ’ αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ἑτοιμαστεῖ». ῞Οταν τ’ ἄκουσαν αὐτὰ οἱ ὑπόλοιποι δέκα μαθητές, ἄρχισαν ν’ ἀγανακτοῦν μὲ τὸν ᾿Ιάκωβο καὶ τὸν ᾿Ιωάννη. Τοὺς κάλεσε τότε ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ τοὺς λέει· «Ξέρετε ὅτι αὐτοὶ ποὺ θεωροῦνται ἡγέτες τῶν ἐθνῶν ἀσκοῦν ἀπόλυτη ἐξουσία πάνω τους, καὶ οἱ ἄρχοντές τους τὰ καταδυναστεύουν. Σ’ ἐσᾶς ὅμως δὲν πρέπει νὰ συμβαίνει αὐτό, ἀλλὰ ὅποιος θέλει νὰ γίνει μεγάλος ἀνάμεσά σας, πρέπει νὰ γίνει ὑπηρέτης σας· καὶ ὅποιος ἀπὸ σᾶς θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, πρέπει νὰ γίνει δοῦλος ὅλων. Γιατὶ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου δὲν ἦρθε γιὰ νὰ τὸν ὑπηρετήσουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετήσει καὶ νὰ προσφέρει τὴ ζωή του λύτρο γιὰ ὅλους.
ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026- Ε' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Ἑβρ. 9, 11-14)
Ἀδελφοί, Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ᾿ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, οὐδὲ δι᾿ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ ῞Αγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος. Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Ἀδελφοί, ὁ Χριστὸς ἦρθε ὡς ἀρχιερέας τῶν ἀγαθῶν πραγμάτων ποὺ προσμένουμε. ῾Η σκηνὴ στὴν ὁποία μπῆκε εἶναι ἀνώτερη καὶ τελειότερη. Δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, μέρος δηλαδὴ αὐτῆς τῆς δημιουργίας. ῾Ο Χριστὸς μπῆκε μιὰ γιὰ πάντα στὰ ἅγια τῶν ἁγίων, γιὰ νὰ προσφέρει αἷμα ὄχι ταύρων καὶ μοσχαριῶν, ἀλλὰ τὸ δικό του αἷμα· κι ἔτσι μᾶς ἐξασφάλισε τὴν αἰώνια σωτηρία. Τὸ αἷμα τῶν ταύρων καὶ τῶν τράγων, καὶ τὸ ράντισμα μὲ τὴ στάχτη τοῦ δαμαλιοῦ ἐξαγνίζουν τοὺς θρησκευτικὰ ἀκάθαρτους καθαρίζοντάς τους ἐξωτερικά. Πόσο μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ! Αὐτός, ἔχοντας τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πρόσφερε τὸν ἑαυτὸ του ἄψογη θυσία στὸν Θεό, κι ἔτσι θὰ καθαρίσει τὴ συνείδησή μας ἀπὸ τὰ ἔργα ποὺ ὁδηγοῦν στὸν θάνατο, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ λατρεύουμε τὸν ἀληθινὸ Θεό.