Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίω ἀγαπημένα,
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
"Οἱ ἄνθρωποι καταδικάσαμε τόν Θεό σέ θάνατο. Ὁ Θεός ὅμως, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, μᾶς καταδικάζει σε ἀθανασία. Γιά τά χτυπήματα, μᾶς ἀνταποδίδει τούς ἐναγκαλισμούς. Γιά τίς βρισιές, τίς εὐλογίες. Γιά τόν θάνατο, τήν ἀθανασία. Ποτέ δέν δείξαμε οἱ ἄνθρωποι τόσο μῖσος πρός τόν Θεό, ὅσο ὅταν Τόν σταυρώσαμε. Καί ποτέ δέν ἔδειξε ὁ Θεός τόση ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους, ὅση ὅταν ἀναστήθηκε. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά καταστήσουν τόν Θεό θνητό, ἀλλά ὁ Θεός, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, κατέστησε τούς ἀνθρώπους ἀθάνατους. Δέν ὑπάρχει πλέον θάνατος. Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ ἀνθρώπινη φύση ὁδηγήθηκε τελεσίδικα στήν ὁδό τῆς ἀθανασίας καί ζεῖ αἰώνια".
Τά λόγια αὐτά ἑνός συγχρόνου θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, μᾶς δείχνουν ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας εἶναι το κορυφαῖο γεγονός τῆς Ἱστορίας τοῦ κόσμου. Ὁ Ἀναστημένος Χριστός δέν ἀφήνει μόνο κενό τό μνημεῖο τῆς ταφῆς Του. Ἀνοίγει τήν ἀνθρώπινη καρδιά καί τήν κάνει νά ἀφήνει πίσω, ἐφόσον ὑπάρχει ἡ πίστη, τό βάρος τῆς ματαιότητος καί τοῦ φόβου. Τήν ὁδηγεῖ ἀπό τήν φθορά πρός τήν ἀφθαρσία, ἀπό τήν ἀπομόνωση πρός τήν κοινωνία. Καί ἀλλάζει τήν πορεία τοῦ κόσμου, μολονότι οἱ ἄνθρωποι ἐξακολουθοῦμε νά ἀπορρίπτουμε τόν Θεό εἴτε μέ τήν ἀπιστία εἴτε μέ τήν ἀδιαφορία μας. Ἐξακολουθοῦμε νά ἀγνοοῦμε τά δῶρα τῆς εἰρήνης, τῆς συμφιλιώσεως, τῆς ἑνότητας, τῆς ἀγάπης πού μᾶς ἔδωσε καί νά ἐπιλέγουμε τήν κατάρα τοῦ πολέμου καί τῆς ἐξοντώσεως τοῦ ἄλλου, τήν πρόταξη ἑνός δικαιωματισμοῦ πού μᾶς κάνει νά θεωροῦμε τόν πλησίον μας εἴτε ἐχθρό εἴτε ἄξιο μόνο γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων μας. Ἐξακολουθοῦμε νά φοβόμαστε τόν θάνατο καί νά κλείνουμε τά μάτια στήν Ἀνάσταση, παραδομένοι σέ ἕναν τεχνοκρατικό μηδενισμό, μέ τόν ὁποῖο φιμώνουμε τή συνείδησή μας, γιά νά περάσουμε καλά, χωρίς νά βλέπουμε ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέρμα τῆς ὑπάρξεώς μας, ἀλλά τό Πάσχα, τό πέρασμα στήν αἰωνια ζωή καί κοινωνία μέ τόν Χριστό.
Γι' αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία δέν θά πάψει νά μᾶς προτρέπει, μέ τή ζωή καί τήν παράδοσή της, νά καταστήσουμε τήν Ἀνάσταση τό κορυφαῖο γεγονός καί τῆς δικῆς μας, τῆς προσωπικῆς μας ἱστορίας. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία καί τό κακό διά τῆς μετανοίας. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τήν διχόνοια διά τῆς συγχωρήσεως. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τό πάθος τῆς αὐτοθεώσεως διά τῆς ταπεινώσεως. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τήν ματαιότητα τῆς ἐπικρατήσεως εἰς βάρος τῶν ἄλλων διά τοῦ πολέμου, τῶν ὅπλων, τῆς χρήσεως τῆς τεχνολογίας πρός ὑποδούλωση, διά τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας, τῆς ψυχῆς δηλαδή πού δέν κλείνεται στά παρόντα, ἀλλά ἐλπίζει στά αἰώνια. Διά τῆς εἰρηνικῆς καρδιᾶς, πού δέν ζητᾶ τήν ἐπικράτηση, ἀλλά τή συνύπαρξη. Διά τῆς ἀληθείας, πού μόνο τό Ἀνέσπερο Φῶς τοῦ Χριστοῦ προσφέρει, δοκιμασμένο στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων, τῶν γνησίων φίλων τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι οἱ ψεύτικες ὑποσχέσεις ἑνός κόσμου πού δέν μπορεῖ νά καταλάβει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ὑπερηφάνεια καί ἀλαζονεία ἔχουν τέλος.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς ξαναδίνει τόν ἀληθινό προορισμό μας. Οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε πλασμένοι «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» (Γεν. 1,26). Ἡ ἀξία μας δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τή χρησιμότητα, οὔτε ἀπό τήν ἀπόδοση, οὔτε ἀπό τήν κοινωνική μας θέση καί ἐπιφάνεια, ἀλλά ἀπό τό κατά πόσον μποροῦμε νά πιστέψουμε στόν Χριστό καί νά ζήσουμε τή ζωή πού ὁ Ἴδιος μᾶς προσφέρει μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τό Εὐαγγέλιό Του. Νά νικήσουμε κάθε τι πού ἔχει σχέση μέ τόν θάνατο, δηλαδή τήν ἀδικία, τόν φόβο, τό ἄγχος, τό ψέμα, τή βία, τήν ἐκμετάλλευση τοῦ συνανθρώπου. Ἡ Ἀνάσταση μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μία βιολογική ὕπαρξη, πού νικιέται ἀπό τόν χρόνο. Εἶναι πρόσωπο πού γιά χάρη του ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, σταυρώθηκε, ἀναστήθηκε καί μᾶς περιμένει στή βασιλεία Του, τήν ὁποία προγευόμαστε στήν Ἐκκλησία.
Αὐτή τή συγκλονιστική στιγμή, πού ἑορτάζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ὄχι ὡς ἔθιμο, ἀλλά ὡς γεγονός, ὡς παρόν καί μέλλον πού μᾶς περιμένει, ἄς θυμηθοῦμε τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: "οὔτε θάνατος οὔτε ζωή οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἄλλες οὐράνιες δυνάμεις οὔτε παρόντα οὔτε μέλλοντα οὔτε κάτι ἄλλο εἴτε στόν οὐρανό εἴτε στόν ἅδη οὔτε κανένα ἄλλο δημιούργημα θά μπορέσουν ποτέ νά μᾶς χωρίσουν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς, ὅπως αὐτή φανερώθηκε στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ"(Ρωμ. 8, 38-39). Ἄς μοιραστοῦμε λοιπόν τή χαρά, ἄς γίνουμε μάρτυρες τοῦ Ἀναστημένου Θεοῦ μας μέ ἐλεήμονα καρδία, μέ συγχώρηση, μέ ἀλήθεια, μέ ἐλπίδα, μέ ἀνάταση ψυχῆς, ἀγκαλιάζοντας τόν κάθε συνάνθρωπο, προσευχόμενοι γιά τήν εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου, κοινωνῶντας Τον στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού εἶναι ἡ συνεχής βίωση τοῦ Πάσχα, προσπαθῶντας νά κρατήσουμε τήν πίστη ὡς τήν τελική μας ἐλπίδα! Καί Ἐκεῖνος θά εἶναι μαζί μας "ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας, ὥς τή συντέλεια τοῦ κόσμου" (Ματθ. 28, 20), ὡς ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας!
Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη! Κάθε εὐλογία, ἀδελφοί, καί σέ σᾶς καί στίς οἰκογένειές σας!
Ἱκέτης ἐνώπιόν τοῦ κενοῦ μνημείου ὑπέρ πάντων Ὑμῶν
+ Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων
ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ
