Ο ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Σε κάθε γιορτή της Παναγίας διαβάζεται το Ευαγγέλιο για τις δύο αδελφές, Μάρθα και Μαρία, που φιλοξένησαν κάποτε τον Χριστό. Η Μάρθα είχε καταπιαστεί με την ετοιμασία του φαγητού, ενώ η Μαρία καθόταν και άκουε τον Χριστό. Στο παράπονο της Μάρθας για την απραξία της Μαρίας, ο Χριστός απάντησε ότι η Μαρία διάλεξε το σωστό και έκανε αυτό που ήταν πιο αναγκαίο από όλα. Άκουε τον λόγο του Θεού. 

Μετά από αυτό και άλλα παρόμοια περιστατικά, μια γυναίκα από το πλήθος που άκουε τον Χριστό, μακάρισε τη μητέρα που τον κυοφόρησε στην κοιλιά της και τον θήλασε στο στήθος της, δηλαδή την Παναγία (Απόδοση Κοιμήσεως Θεοτόκου). 

Ήδη ο Γαβριήλ είναι ο πρώτος που εξυμνεί και μακαρίζει την Παναγία κατά τη στιγμή του Ευαγγελισμού. «Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν». 

Αμέσως μετά η Ελισάβετ, στον έκτο μήνα κυοφορίας του Προδρόμου, επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια. «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Είσαι μακάρια, ευτυχισμένη, γιατί πίστεψες ότι θα εκπληρωθούν όσα ειπώθηκαν για σένα από τον Κύριο. 

Και η Παναγία απάντησε: Ναι, πράγματι χαίρομαι πάρα πολύ για όλα αυτά. «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί». Προφητεύει ότι θα είναι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου και θα την καλοτυχίζουν όλες οι ανθρώπινες γενιές. Πράγμα που όντως συμβαίνει, χιλιάδες χρόνια τώρα, μια και όλοι επαναλαμβάνουμε τα λόγια της άγνωστης γυναίκας: «Μακαρία η γαστήρ η χωρήσασα Χριστόν». 

Και ο Χριστός; Πώς στέκεται απέναντι στη Μητέρα του; «Υιοπρεπώς». Επί γης την έχει παντού και πάντα δίπλα του, μαζί του. Την αξιώνει να δει πρώτη από όλους την Ανάστασή του, να τον υποδεχθεί λαμπρό, αναστημένο, ένδοξο. Και τη συνδοξάζει κατά την πάνσεπτη Κοίμησή της, παραλαμβάνοντας στον ουρανό την παναγία ψυχή της «ταις αγίαις αυτού χερσί», αλλά και το «θεοδόχον σώμα» της μετά από τρεις ημέρες, αποδίδοντας πάντα «το σέβας τη εμψύχω κιβωτώ». 

Μα ο Χριστός έκανε και κάτι περισσότερο ακόμα, για χάρη μας. Όταν η γυναίκα από το πλήθος μακάρισε τη Μητέρα του, ο Χριστός της είπε: Δεν έχεις άδικο. Έτσι ακριβώς είναι, όπως το λες. Αλλά κι εσύ μπορείς να είσαι εξ ίσου καλότυχη με τη Μητέρα μου. Πώς; Αν ακούς τον λόγο του Θεού και τον τηρείς. Και κάθε άνθρωπος που θα το κάνει αυτό, θα είναι μακάριος σαν τη Μητέρα μου. 

Ο Χριστός συμφωνεί ότι η Μητέρα του είναι όντως καλότυχη, μακάρια. Μα όχι μόνο επειδή τον γέννησε. Αλλά επειδή άκουε τον λόγο του Θεού και τον τηρούσε πάντα προσεκτικά, «συμβάλλουσα εν τη καρδία αυτής». Είχε γεννήσει τον Χριστό στην καρδιά της, προτού τον κυοφορήσει στην κοιλιά της. Τον γέννησε κατά σάρκα, γιατί συγγένεψε μαζί του πρώτα εξόχως κατά πνεύμα. 

Και όταν κάποτε η Μητέρα του και τα (νομιζόμενα ως) αδέλφια του (παιδιά του Ιωσήφ) τον αναζήτησαν, και λόγω του πλήθους δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν, ο Χριστός είπε το συγκλονιστικό: Για ποια μητέρα και αδέλφια μου μιλάτε; Μα εσείς όλοι που με ακούτε, είστε η μητέρα μου και τα αδέλφια μου. Κάθε άνθρωπος που κάνει το θέλημα του Θεού, είναι αδελφός μου και αδελφή μου και μητέρα μου, γιατί μου επιτρέπει να γεννηθώ στην καρδιά του. 

Δεν είναι η σαρκική συγγένεια το πρώτιστο που μετράει. Στην Παναγία βέβαια συνέβη διπλό το θαυμάσιο. 

Γι’ αυτό και εξαιρέτως η Παναγία είναι η μόνη που μακαρίζεται διττώς, για την απόλυτα μοναδική, κατά σάρκα και κατά πνεύμα, συγγένεια μαζί του. 

Κήρυγμα για την Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

 

 «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Αγαπητοί μου,

Σήμερα, με τη χάρη του Θεού, φθάνουμε στην Απόδοση της μεγάλης και λαμπρής εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, η Εκκλησία μάς καλεί και πάλι να σταθούμε μπροστά στο πρόσωπο της Παναγίας και να αναλογισθούμε το μεγάλο μυστήριο της ζωής, της κοιμήσεως και της μεταστάσεώς της.

Η Εκκλησία δεν ονομάζει τον θάνατο της Παναγίας «θάνατο», αλλά «Κοίμηση». Και αυτή η λέξη έχει βαθύτατο νόημα. Για τον άνθρωπο που ζει εν Χριστώ, ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι κοίμηση και προσδοκία αναστάσεως. Είναι πέρασμα από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, από τον αγώνα στην ανάπαυση, από τη γη στην ουράνια πατρίδα.

Και πρώτη ανάμεσα στους ανθρώπους που αξιώθηκε να γευθεί αυτή τη χαρά είναι η Υπεραγία Θεοτόκος.

Η Παναγία, εκείνη που δέχθηκε μέσα στην καθαρότητα της καρδιάς της τον ίδιο τον Θεό, εκείνη που έγινε «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», παραδίδει την ψυχή της στα χέρια του Υιού και Θεού της.

Πόσο συγκλονιστική είναι αυτή η εικόνα!

Εκείνη που κράτησε στην αγκαλιά της τον Χριστό ως βρέφος, τώρα παραδίδει την ψυχή της στον Χριστό. Εκείνη που Τον συνόδευσε από τη Βηθλεέμ μέχρι τον Γολγοθά, τώρα οδηγείται από Εκείνον στην αιώνια ζωή.

Αδελφοί μου,

Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι ένα μήνυμα ελπίδας για κάθε άνθρωπο. Ο κόσμος μας φοβάται τον θάνατο, επειδή συχνά έχει ξεχάσει την Ανάσταση. Ο άνθρωπος αγωνίζεται να κρατηθεί από τα πρόσκαιρα, επειδή δεν έχει πάντοτε μέσα στην καρδιά του την αιωνιότητα.

Η Εκκλησία όμως μάς λέγει σήμερα: Μη φοβάσαι!

Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο. Και η Παναγία, με τη μετάστασή της, γίνεται για όλους μας ζωντανή μαρτυρία ότι ο προορισμός του ανθρώπου δεν είναι ο τάφος, αλλά η ζωή κοντά στον Θεό.

Γι’ αυτό και ο θάνατος της Θεοτόκου γίνεται πανηγύρι. Το μνήμα της δεν είναι τόπος απελπισίας. Είναι τόπος ελπίδας. Είναι σαν να ανοίγει μπροστά μας ένα παράθυρο προς την αιωνιότητα.

Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη μεγάλο μήνυμα της σημερινής εορτής.

Η Παναγία μάς διδάσκει την απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό.

Από τη στιγμή που ο Αρχάγγελος Γαβριήλ τής ανήγγειλε το μεγάλο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού του Θεού, η ζωή της έγινε ένα συνεχές «Ναι» στο θέλημα του Θεού.

«Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Δεν ρώτησε τι θα κερδίσει. Δεν σκέφθηκε την προσωπική της ασφάλεια. Δεν απαίτησε να γνωρίζει το αύριο. Εμπιστεύθηκε τον Θεό.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου: να μάθει ξανά να εμπιστεύεται τον Θεό.

Πόσες φορές στη ζωή μας αγωνιούμε επειδή θέλουμε να ελέγξουμε τα πάντα! Θέλουμε να γνωρίζουμε τι θα συμβεί αύριο, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, τι θα γίνει με την οικογένειά μας, την υγεία μας, την εργασία μας, τα προβλήματά μας.

Και όταν δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, γεμίζουμε φόβο.

Η Παναγία όμως μάς δείχνει έναν άλλο δρόμο: «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Να πούμε κι εμείς στον Θεό: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω πάντοτε τα σχέδιά Σου. Δεν γνωρίζω τι θα φέρει το αύριο. Όμως Σε εμπιστεύομαι. Ας γίνει το θέλημά Σου».

Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι πίστη.

Αδελφοί μου,

Η Παναγία δεν είναι μακριά από τον ανθρώπινο πόνο. Γνώρισε την προσφυγιά, την αγωνία, την φτώχεια, την αδικία, τον πόνο του Σταυρού. Στάθηκε κάτω από τον Σταυρό και είδε τον Υιό της να πάσχει.

Γι’ αυτό και μπορεί να καταλάβει τον πόνο κάθε ανθρώπου.

Όταν μια μητέρα κλαίει για το παιδί της, η Παναγία είναι κοντά της.

Όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται μόνος, η Παναγία είναι κοντά του.

Όταν κάποιος αρρωσταίνει και φοβάται, όταν κάποιος πενθεί, όταν κάποιος αισθάνεται ότι δεν έχει πια δύναμη να συνεχίσει, η Παναγία γίνεται μητέρα και καταφυγή.

Δεν αντικαθιστά τον Χριστό. Μας οδηγεί στον Χριστό.

Όλη η ζωή της Θεοτόκου δείχνει προς τον Υιό της. Και το ίδιο κάνει και σήμερα.

Σαν να μας λέγει: «Μην απελπίζεσαι. Έχε εμπιστοσύνη στον Χριστό. Κάνε προσευχή. Στάσου κοντά Του. Κράτησε την πίστη σου ακόμη και όταν ο δρόμος είναι δύσκολος».

Αδελφοί μου,

Καθώς σήμερα ολοκληρώνουμε τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ας μην τελειώσει μαζί με την εορτή και η προσευχή μας προς την Παναγία.

Ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας το πρόσωπό της.

Ας μάθουμε από την ταπείνωσή της.

Ας μιμηθούμε την υπακοή της.

Ας ζητήσουμε την πίστη της.

Και κυρίως, ας μάθουμε από εκείνη να λέμε καθημερινά στον Θεό: «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», «Υπεραγία Θεοτόκε, σώζε ημάς».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026- ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Λουκ. 10, 38-42, 11, 27-28)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς κώμην τινά. γυνὴ δέ τις ὀνόματι Μάρθα ὑπεδέξατο αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.  καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία, ἣ καὶ παρακαθίσασα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ ἤκουε τὸν λόγον αὐτοῦ.  ἡ δὲ Μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν· ἐπιστᾶσα δὲ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται.  ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά·  ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς. Εγένετο δὲ ἐν τῷ λέγειν αὐτὸν ταῦτα ἐπάρασά τις γυνὴ φωνὴν ἐκ τοῦ ὄχλου εἶπεν αὐτῷ· μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας.  αὐτὸς δὲ εἶπε· μενοῦνγε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν.    

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

�Εκείνο τον καιρό ο Ιησούς εισήλθε σε κάποιο χωριό. Κάποια γυναίκα, τότε, με το όνομα Μάρθα, τον υποδέχτηκε στο σπίτι της.   Και αυτή είχε μια αδελφή που την καλούσαν Μαρία, η οποία και κάθισε κοντά στα πόδια του Κυρίου και άκουγε το λόγο του.  Αλλά η Μάρθα ήταν απασχολημένη ασταμάτητα για να περιποιηθεί τον Ιησού και τους μαθητές του.  Πήγε λοιπόν δίπλα στον Ιησού και του είπε:   «Κύριε, δε σε μέλει που η αδελφή μου με εγκατέλειψε μόνη να διακονώ; Πες της λοιπόν να με βοηθήσει».   Αποκρίθηκε τότε ο Κύριος και της είπε: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς  για πολλά,  ενώ για ένα πράγμα υπάρχει ανάγκη. Η Μαρία, πράγματι, διάλεξε την αγαθή μερίδα, που δε θα της αφαιρεθεί». Συνέβηκε, λοιπόν, ενώ αυτός έλεγε αυτά, να υψώσει τη φωνή της κάποια γυναίκα από το πλήθος και να του πει: «Χαρά στη μάνα που σε γέννησε και σε θήλασε!»  Και αυτός είπε: «Πιο πολύ χαρά σε εκείνους που ακούν το λόγο του Θεού και τον εφαρμόζουν». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026- ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Φιλιπ. 2, 5-11)

 

 Ἀδελφοί,  τοῦτο γὰρ φρονείσθω ἐν ὑμῖν ὃ καὶ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ,  ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ,  ἀλλ' ἑαυτὸν ἐκένωσε μορφὴν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος,  καὶ σχήματι εὑρεθεὶς ὡς ἄνθρωπος ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ.  διὸ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν ὑπερύψωσε καὶ ἐχαρίσατο αὐτῷ ὄνομα τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα,  ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι ᾿Ιησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων,  καὶ πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται ὅτι Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστὸς εἰς δόξαν Θεοῦ πατρός. 

�Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Αδελφοί, αυτό να φρονείτε μέσα σας που φρονούσε μέσα του και ο Χριστός Ιησούς,  ο οποίος, αν και ήταν Θεός, δε θεώρησε αποτέλεσμα αρπαγής  το να είναι ίσα με το Θεό,  αλλά τον εαυτό του κένωσε και έλαβε μορφή δούλου, έγινε άνθρωπος και όντας πραγματικός άνθρω-πος,  ταπεινώθηκε θεληματικά υπακούοντας μέχρι   το θάνατο, θάνατο μάλιστα σταυρικό.  Γι’ αυτό και ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε το όνομα που είναι πάνω από κάθε όνομα,  ώστε στο όνομα του Ιησού όλα τα επουράνια, τα επίγεια και τα υποχθόνια θα προσκυνήσουν  και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει ότι είναι Κύριος ο Ιησούς Χριστός, προς δόξα του Θεού Πατέρα. 

Η ΑΝΘΡΩΠΑΡΕΣΚΕΙΑ

 

Η ΑΝΘΡΩΠΑΡΕΣΚΕΙΑ

      Είπε η Αμμάς Σάρρα: «καλό είναι για τα μάτια των ανθρώπων να κάνει κάποιος ελεημοσύνη. Γιατί και από την ανθρωπαρέσκεια καταλήγει στην αρέσκεια του Θεού» (από το  «Γεροντικό»)  

         Οι άνθρωποι έχουμε στην ψυχή μας μία επιθυμία που γίνεται κριτήριο των πράξεων της ζωής μας: «να αρέσουμε». Έτσι, κάνουμε πράγματα για να μας επιδοκιμάσουν. Ευχαριστιόμαστε να είμαστε το επίκεντρο της προσοχής. Συχνά, ακούμε από τους γονείς να λένε για κάτι ότι «δεν κάνει να το πράξεις», δεν επιτρέπεται, διότι «τι θα πει ο κόσμος;». Κι έτσι, αν δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε τον έπαινο, τουλάχιστον καλούμαστε να προσέχουμε να μην αποδοκιμαστούμε. 

        Είναι σαν να υπάρχει ένα μάτι ηθικής στον κόσμο αυτό, τη διαχείριση του οποίου σήμερα έχουν αναλάβει τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, όπου, όχι χωρίς υστεροβουλία από αυτούς που κάνουν θόρυβο, κάποιοι αποδοκιμάζονται, για κάποιους υπάρχει αδιαφορία και κάποιοι, ολοένα και λιγότερο, επιβραβεύονται με τον έπαινο . Συνήθως, η αποδοκιμασία είναι το κίνητρο το οποίο προκαλεί θόρυβο. Έτσι, το δόγμα «να φαίνομαι κι ας μην είμαι» κυριαρχεί στους καιρούς μας. 

           Αλλά και στην οικογενειακή ζωή και πραγματικότητα, πολλά παιδιά μεγαλώνουν επιδιώκοντας τον έπαινο των γονέων τους για ό,τι κάνουν. Επιλέγουν όχι γιατί τα ίδια αισθάνονται καλά με τις επιλογές τους, αλλά για να μη δυσαρεστήσουν τους γονείς τους. Και υπάρχουν γονείς, οι οποίοι δεν είναι σε θέση να επαινέσουν ποτέ το παιδί τους, διότι μοιάζουν ανικανοποίητοι ή έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, ώστε να μην μπορούν να φανταστούν ότι τα παιδιά τους θα τους ξεπεράσουν. Κι έτσι, δημιουργούνται τραύματα ψυχικά. Ο νεώτερος βάζει ως σκοπό της ζωής του να δείξει στον μεγαλύτερο ότι αξίζει. Κι όταν εκείνος ή δεν τον προσέχει ή δεν θεωρεί τις επιτυχίες τόσο σημαντικές, η απογοήτευση συσσωρεύεται. Κάποτε μπορεί να γίνει και καταστροφική συμπεριφορά. Ίσως η βία των νεώτερων να είναι μία ένδειξη ότι δεν τους προσέχουν οι γονείς τους όσο θα χρειαζόταν. Δεν τους αναγνωρίζουν την αξία τους, κάποτε ούτε καν ότι υπάρχουν. 

             Στην ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μας επισημαίνεται ότι δεν είναι πάντοτε κακή η ανθρωπαρέσκεια, αλλά είναι ελλιπής. Όταν η γερόντισσα της ερήμου προτείνει την ελεημοσύνη, έστω και για τα μάτια των ανθρώπων, καταλαβαίνει ότι η ανθρώπινη ψυχή έχει ανάγκη από την επιδοκιμασία, καθώς δεν είναι τέλεια. Αρκεί να έχει μέσα του ο άνθρωπος την επίγνωση ότι η κλήση μας είναι να αρέσουμε στον Θεό. Και ο Θεός ευαρεστείται με την αγάπη.  Την ανταποδίδει. Μας ενισχύει, ώστε να πάψουμε να πράττουμε το καλό για να επαινεθούμε και να κάνουμε το καλό θέλημά μας και τρόπο ζωής. Διότι αν μένουμε στην ανθρωπαρέσκεια, τότε αυτοδοξαζόμαστε, μένουμε σε μία συνεχή εκζήτηση του συμφέροντός μας και βλέπουμε τη ζωή στην προοπτική του τι θα κερδίσουμε, ακριβώς όπως λειτουργεί ο πολιτισμός μας. Έτσι, εύκολα μένουμε στην κατάκριση των άλλων, χωρίς να λειτουργούμε αγαπητικά. 

              Οι γονείς ας δίνουμε στα παιδιά μας τον έπαινο με μέτρο, να τα ενθαρρύνουμε χωρίς να τα αποθεώνουμε. Να τα βοηθάμε να οδηγούνται προς ένα ήθος, στο οποίο ο κόσμος, όταν βλέπει με υγιή τρόπο τις σκέψεις και τις πράξεις, να λαμβάνεται υπόψιν, χωρίς όμως το κοσμικό κριτήριο να εμποδίζει το αληθινό να βιωθεί. Ανήκουμε στον κόσμο, αλλά δεν ταυτιζόμαστε. Ό,τι είναι καλό, το αποδεχόμαστε. Δεν συμβιβαζόμαστε όμως με το κακό, επειδή έτσι κάνουν οι πολλοί για να επαινεθούμε. Και κάτι τελευταίο. Ας μη μεγαλώνουν τα παιδιά μας με το παράπονο ότι δεν τα προσέξαμε ή ότι τα οδηγήσαμε προς μια κατεύθυνση, διότι εμείς οι μεγάλοι ξέρουμε. Δύσκολη η ισορροπία, διότι καλούμαστε να παλέψουμε με το τι αρέσει σε μας. Ας μη λησμονούμε όμως την ελευθερία του νεώτερου. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 19 Αυγούστου 2026 

Ο Αγιασμός της Ε’ Κατασκηνωτικής περιόδου στην Ι. Μ. Κερκύρας

     Το εσπέρας της Κυριακής, 16 Αυγούστου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως στην Κασσιώπη Βόρειας Κέρκυρας, όπου τέλεσε τον Αγιασμό για την έναρξη της Ε΄ και τελευταίας κατασκηνωτικής περιόδου της φετινής χρονιάς, η οποία φιλοξενεί αγόρια της Γ΄ Γυμνασίου και του Λυκείου. Ο Σεβασμιώτατος είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους νέους, καθώς και με τα στελέχη της κατασκήνωσης, δίδοντας τις πατρικές του ευχές για μία ευλογημένη και καρποφόρα κατασκηνωτική περίοδο.

Αρχηγοί της Ε΄ κατασκηνωτικής περιόδου είναι ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μπογδάνος, Διευθυντής του Γραφείου Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως και η πρεσβυτέρα κα. Τίνα Βλάχου, ενώ υπαρχηγοί είναι ο κ. Σπυρίδων Βασιλειάδης και ο κ. Ανέστης Ρίζος, πλαισιωμένοι από πολυάριθμα στελέχη και εθελοντές, οι οποίοι με αγάπη και διάθεση προσφοράς διακονούν τα παιδιά καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου.

Η φετινή κατασκηνωτική χρονιά είναι αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο και φέρει τον γενικό τίτλο «Παντάνασσα», με αφορμή τη συμπλήρωση 1.400 ετών από την ψαλμώδηση του Ακαθίστου Ύμνου στην Κωνσταντινούπολη, γεγονός που σφράγισε τη θεομητορική ευσέβεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Οι κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας αποτελούν επί σειρά ετών έναν ζωντανό χώρο συνάντησης, διαπαιδαγώγησης και πνευματικής καλλιέργειας για περισσότερα από εξακόσια παιδιά και νέους, από τις τάξεις του Δημοτικού έως και το Λύκειο. Μέσα σε ένα ασφαλές και δημιουργικό περιβάλλον, οι κατασκηνωτές έχουν την ευκαιρία να καλλιεργήσουν την πίστη τους, να αναπτύξουν σχέσεις αδελφοσύνης και να βιώσουν την εκκλησιαστική ζωή με χαρά και αυθεντικότητα. Η διαρκής αναβάθμιση των εγκαταστάσεων και η εύρυθμη λειτουργία της κατασκήνωσης αποτελούν καρπό της αδιάκοπης ποιμαντικής μέριμνας και της προσωπικής φροντίδας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Νεκταρίου, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια στηρίζει έμπρακτα το σημαντικό αυτό έργο της τοπικής Εκκλησίας. Μάλιστα, τον περασμένο Ιούλιο πραγματοποιήθηκαν και τα επίσημα εγκαίνια των ολοκληρωμένων και ανακαινισμένων πλέον κατασκηνώσεων ως επισφράγηση της πολυετούς αυτής πορείας. 

Κατά το χαιρετισμό του προς τα παιδιά, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε αρχικά στην Εκκλησία ως το χώρο μέσα στον οποίο ο άνθρωπος μαθαίνει την Αλήθεια και βιώνει την πραγματική ελευθερία, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την ελευθεριότητα. Επεσήμανε ότι ο Θεός έχει εμφυτεύσει στην καρδιά του ανθρώπου το δίκαιο και ότι ο νέος καλείται όχι μόνο να το γνωρίζει, αλλά και να το εφαρμόζει στην καθημερινή του ζωή. Μέσα από αυτή την πορεία ο άνθρωπος αποκτά ειρήνη στη ζωή του και μαθαίνει να αποφεύγει την παραβατικότητα και ό,τι τον απομακρύνει από το Θεό και το συνάνθρωπο.

Ακόμη, ο κ. Νεκτάριος, αναφερόμενος στις δυσκολίες και στους πειρασμούς που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οι νέοι στη σύγχρονη εποχή, σημείωσε χαρακτηριστικά ότι «η κοινωνία καλλιεργεί τη διαστροφή» και ότι οι άνθρωποι «σήμερα ζούνε σε έναν ψεύτικο ντουνιά». Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα αντιπαρέβαλε τη ζωή της Εκκλησίας, η οποία δεν περιορίζει βοηθά τον άνθρωπο να ελευθερωθεί από τα πάθη και να μεταμορφώσει τη ζωή του.

Μάλιστα, επικαλέστηκε τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο και την χαρακτηριστική εικόνα με την οποία παρουσιάζει τη μεταμορφωτική δύναμη της Εκκλησίας, στην οποία ο άνθρωπος «εἰσέρχεται λύκος καὶ ἐξέρχεται πρόβατον». Η Εκκλησία, όπως τόνισε ο Σεβασμιώτατος, είναι ένα πνευματικό εργαστήριο που βγάζει αγίους. Ο άνθρωπος εισέρχεται σε αυτήν φορτωμένος με τις αδυναμίες και τα πάθη του, αλλά με τη χάρη του Θεού και μέσα την εκκλησιαστική μυστηριακή ζωή, μεταμορφώνεται πνευματικά. Επιπλέον, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην αξία της κοινής ζωής, προτρέποντας πατρικά τους νέους να «ζήσουν την κοινή ζωή, γιατί σήμερα απομονωθήκαμε». 

Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τους αρχηγούς της περιόδου, τους υπαρχηγούς, τα στελέχη και όλους όσοι προσφέρουν στη λειτουργία των κατασκηνώσεων και ευχήθηκε στους νέους να αξιοποιήσουν τις ημέρες αυτές, ζώντας με χαρά την κοινή ζωή, την αδελφοσύνη και την παρουσία του Θεού.

2026-0-8-15 ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΝΔΡΑΚΙΝΑΣ