ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ

Translate

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

ΓΚΡΙ ΔΙΑΖΥΓΙΑ

 

                Η είδηση μοιάζει παράδοξη, αλλά είναι πραγματικότητα. Ολοένα και αυξάνονται τα λεγόμενα «γκρι διαζύγια». Πολλά ζευγάρια μεγαλύτερων ηλικιών και στην Ελλάδα, ενώ ζούσαν εν διαστάσει, «χωρίς μέχρι τώρα να προχωρούν σε νομική κατοχύρωση του χωρισμού, για λόγους οικονομικούς ή κληρονομικούς», εντούτοις «φαίνεται ότι τελικά χωρίζουν με τη βούλα» (περιοδικό Κ. της εφημερίδας «Καθημερινή της Κυριακής», 1η Νοεμβρίου 2026).

                Το ποσοστό των διαζυγίων στη χώρα μας ανέρχεται με στατιστικά στοιχεία του 2024 στο 42,4 % των γάμων. Μπορεί στους ανθρώπους της Εκκλησίας να υπάρχει έντονη συζήτηση για τις ευθύνες του συστήματος, του Διαδικτύου, των νόμων, την ηθικής χαλαρότητας για την κρίση που διέρχεται ο θεσμός της οικογένειας. Η κριτική αυτή όμως είναι ελάχιστα ενισχυτική στην αδυναμία των εγγάμων ζευγαριών να βρούνε αληθινή ποιότητα στη ζωή τους, έγνοια, αγάπη, κοινές μνήμες και, κυρίως, κοινές προοπτικές. Όταν πολλοί άντρες μένουν στον γάμο έχοντας ως κύριο στόχο τους να υπάρχει η γυναίκα τους που να τους φροντίζει, χωρίς να καλλιεργούν τη συντροφικότητα, χωρίς να σκέφτονται την ψυχική μοναξιά της γυναίκας, χωρίς να αναλαμβάνουν την ευθύνη για όσα δεν έχουν πράξει τα χρόνια στα οποία στο σπίτι υπήρχαν τα παιδιά, όταν το «σ’ αγαπώ» είναι σπάνια λέξη, όταν ο άντρας είναι κουρασμένος και βαριεστημένος, τότε δεν φταίει η ηθική κρίση για το διαζύγιο. Όταν  οι γυναίκες νοιάζονται περισσότερο για την καριέρα τους, όταν έχουν ανεχτεί κακοποίηση, λεκτική και σωματική, όταν κρατούσαν έναν γάμο μόνο και μόνο για τα χρήματα και την οικονομική εξασφάλιση, όταν είναι κι αυτές μονίμως κουρασμένες, όταν έχουν πάψει να θαυμάζουν τους άντρες τους ή συνειδητοποιούν ότι ποτέ δεν τους θαύμαζαν, αλλά ποτέ δεν τους το είπαν κιόλας, τότε η ηθική κρίση δεν φταίει για το διαζύγιο.

                Όταν η Εκκλησία δεν δείχνει ότι ο γάμος είναι μυστήριο, όταν δεν προετοιμάζει τους ανθρώπους και πνευματικά, μιλώντας και δείχνοντας την οδό και τον τρόπο της αγάπης, όταν για πολλούς από τους ιερείς-πνευματικούς η παρθενία και ο μοναχισμός είναι ανώτερες καταστάσεις από τον γάμο και όχι χαρίσματα και ευλογία από τον Θεό για εκείνους που έχουν κλήση και όχι για όλους, όταν οι σύζυγοι δεν νοιάζονται για τον εαυτό τους, το σώμα τους, την ποιότητα της σχέσης τους, αλλά η τεκνογονία θεωρείται σχεδόν αποκλειστικά ο σκοπός του γάμου, τότε η ηθική κρίση δεν φταίει για το διαζύγιο.

                Δίνουμε έμφαση σήμερα στις σχολές γονέων και όχι στις σχολές συζύγων. Προφανώς και τα παιδιά είναι η συνέχεια της ζωής. Προφανώς κανείς δε γεννιέται γονιός, αλλά γίνεται. Όμως κανείς δεν γεννιέται και σύζυγος, αλλά γίνεται. Όταν ο μέσος ηλικιακός όρος σύναψης γάμου φτάνει ή ξεπερνά τα σαράντα χρόνια, τότε πόση όρεξη για ζωή, για αγάπη, για μοίρασμα να υπάρχει; Όταν η εικόνα που έχουν οι νεώτεροι για τον γάμο είναι η υποχρέωση της  φροντίδας και όχι η χαρά της σχέσης και της συνύπαρξης, η οποία φέρνει μαζί της και τη φροντίδα, τότε πόσο εύκολο είναι να προσανατολιστούνε στον γάμο ή να κρατήσει ένας γάμος;

                Δεν είναι τυχαίο φαινόμενο τα «γκρι διαζύγια». Κάποια στιγμή ο άνθρωπος που νιώθει τον θάνατο να έρχεται πιο κοντά, τη ζωή να έχει αδειάσει, χωρίς να έχει κρατήσει μνήμες αγάπης και χαράς, αλλά μόνο «πρέπει», βρίσκει ευκαιρία, αφού η κοινωνική αντίληψη έχει πάψει να είναι επικριτική, να κάνει το μεγάλο βήμα. Το παράδοξο επιτείνεται από το ότι οι άνθρωποι δεν χωρίζουν, κυρίως οι γυναίκες, για να ξαναπαντρευτούν, αλλά γιατί θέλουν να δούνε και τον εαυτό τους. Χρειάζονται γαλήνη, κυρίως όμως χρειάζεται να διαχειριστούν μια παρατεταμένη απογοήτευση από τον γάμο.

                Η πίστη είναι αντίβαρο; Στους καιρούς μας ο άνθρωπος θέλει να νιώσει την ελευθερία να αγαπά όχι από υποχρέωση, αλλά από επιλογή. Ο τρόπος θέασης της ζωής, και διά της πίστεως, μάλλον χρειάζεται αναπροσαρμογή.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Κυριακής 15 Νοεμβρίου 2026

Κερκύρας Νεκτάριος: «Όπου απουσιάζει ο Θεός, εκεί φυτρώνει το δικαίωμα»

    Την Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2026, Η΄ Λουκά, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Χρυσοστέφανης, στο προάστιο της πόλεως της Κέρκυρας, Καστανιά. Μαζί με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού, π. Σπυρίδων Τσιώλης, καθώς και οι Διάκονοί του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο π. Σπυρίδων διακονεί επί σειρά ετών την εν λόγω ενορία με ένθεο ζήλο και ακατάπαυστη φροντίδα, συμβάλλοντας ουσιαστικά τόσο στην πνευματική καλλιέργεια και πρόοδο των ενοριτών, όσο και στην ανακαίνιση και τον ευπρεπισμό του Ιερού Ναού. Επίσης, η συμμετοχή των πιστών στη Θεία Λειτουργία υπήρξε ιδιαιτέρως μεγάλη, γεγονός που προκάλεσε την ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση του Σεβασμιωτάτου.

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την ομιλία του, έλαβε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας, την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη και αναφέρθηκε αρχικά στην έννοια του πλησίον και στην αδιαφορία που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις στη σύγχρονη κοινωνία. Διερωτήθηκε εάν υπάρχει πράγματι σήμερα ο πλησίον μας, επισημαίνοντας ότι ακόμη και στις μικρές κοινωνίες, όπως είναι εκείνες των νησιών και των χωριών μας, οι άνθρωποι έχουν γίνει ξένοι μεταξύ τους. Ανέφερε μάλιστα ότι το φαινόμενο αυτό είναι ακόμη εντονότερο στις μεγαλουπόλεις, όπου οι άνθρωποι ζουν σε απρόσωπες πολυκατοικίες, χωρίς πολλές φορές να γνωρίζουν ούτε τον διπλανό τους, αδιαφορώντας για τον πόνο και τα προβλήματά του. «Υπάρχει τέτοια αδιαφορία σήμερα μέσα στην κοινωνία, που όλοι μας γίναμε όχι άνθρωποι, αλλά απάνθρωποι», τόνισε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον μετανθρωπισμό, ο οποίος, όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε, προωθείται σήμερα από τη λεγόμενη «Νέα Τάξη Πραγμάτων», με σκοπό τη δημιουργία του «μετα-ανθρώπου», ενός ανθρώπου χωρίς πρόσωπο, που ζει αποκλειστικά για το συμφέρον του, χωρίς να γνωρίζει τον σκοπό της ίδιας του της υπάρξεως. Αντιπαρέβαλε σε αυτήν την προοπτική την ωραιότητα της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας, υπογραμμίζοντας ότι ο ίδιος ο Θεός μάς δίνει την ειρήνη, την αγάπη, το πρόσωπο και την ανθρωπιά. Εξήγησε ότι η κατάσταση του Παραδείσου είναι η κοινωνία, η επικοινωνία, η αγάπη, η αλληλοσυμπλήρωση και η αλληλοπεριχώρηση των ανθρώπων. Αντιθέτως, σήμερα έχει ήδη αρχίσει το φαινόμενο να ζούμε σαν ρομπότ, καθιστώντας μόνοι μας τη ζωή μας ολοένα και δυσκολότερη.

Ακολούθως, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε σε ένα δεύτερο σημείο της ευαγγελικής περικοπής, στην προσπάθεια του νομικού να δικαιώσει τον εαυτό του απέναντι στον Θεό. Επεσήμανε ότι όλοι μας ζητούμε να είμαστε δικαιωμένοι ο ένας απέναντι στον άλλον και πολύ περισσότερο, απέναντι στο Θεό, διεκδικώντας διαρκώς το δικαίωμά μας. Τόνισε ότι όλες οι έριδες, οι διχόνοιες, οι διχοστασίες και οι χωρισμοί μεταξύ των ανθρώπων υπάρχουν ακριβώς επειδή επιμένουμε στο δικαίωμά μας. «Το δικαίωμα στην πραγματικότητα είναι η αγάπη του ενός στον άλλον. Αγάπησέ τον και τότε να δεις πώς θα ανακτήσεις το δικαίωμά σου», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι δεν μπορούμε να δικαιώσουμε τον εαυτό μας, εάν πρώτα δε δικαιώσουμε τον αδελφό μας, ακόμη και όταν θεωρούμε ότι μάς αδικεί. «Εσύ σπεύσε να δικαιώσεις τον αδελφό σου και τότε θα σε δικαιώσει ο Θεός», κατέληξε.

Επεκτείνοντας τον προβληματισμό του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στις διεθνείς αντιπαραθέσεις, φέρνοντας ως παραδείγματα τις διαφορές της χώρας μας με τη γείτονα Τουρκία σχετικά με τα δικαιώματα στο Αιγαίο, καθώς και τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, επισημαίνοντας ότι η διαρκής επίκληση και διεκδίκηση των εκατέρωθεν δικαιωμάτων έχει οδηγήσει τους ανθρώπους να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Υπογράμμισε δε ότι η κατάσταση αυτή οφείλεται στην απουσία της αγάπης και της πίστεως στο Θεό, τονίζοντας χαρακτηριστικά πως «όπου απουσιάζει ο Θεός, εκεί φυτρώνει το δικαίωμα». Έτσι, εάν, αντιθέτως, είχαμε στο κέντρο της ζωής μας το Θεό, δε θα σκεφτόμασταν με αυτόν τον τρόπο.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, αναφέρθηκε στην έναρξη του σαρανταημέρου των Χριστουγέννων, καλώντας τους πιστούς σε πνευματική προετοιμασία με νηστεία, προσευχή, αυτοσυγκράτηση και κυρίως με την αποβολή του εγωισμού, του προσωπικού δικαιώματος και του ιδίου θελήματος. Τόνισε ότι, εάν οι άνθρωποι έπαυαν να θυμώνουν και να διεκδικούν ο ένας απέναντι στον άλλον, ο τόπος μας θα γινόταν πραγματικός παράδεισος και θα βιώναμε την αληθινή σωτηρία ήδη από την παρούσα ζωή. Ευχήθηκε, δε, σε όλους καλό σαρανταήμερο και καλά Χριστούγεννα.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του για τη συνάντηση με τους ενορίτες και αναγνωρίζοντας τη δημιουργικότητα, την ακούραστη διακονία και τη φιλοτιμία του π. Σπυρίδωνος, προχώρησε στην προχείρισή του σε Οικονόμο της Εκκλησίας προσφέροντάς του ένα επιγονάτιο με την εικόνα της Παναγίας. Τέλος, ευχήθηκε στον τιμώμενο κληρικό να είναι άξιος και να συνεχίζει την εκκλησιαστική του διακονία με την τον ίδιο ένθερμο ζήλο.













2026-11-15 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΑΙ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ (π. ΔΟΣΙΘΕΟΣ ΠΑΠΑΜΗΤΡΟΣ)

2026-11-15 Η΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ (ΚΑΛΟΥ ΣΑΜΑΡΕΙΤΟΥ)

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

2026-11-14 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Η΄ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΟΥΚΑ

 

Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα της Η΄Κυριακής Λουκά (Καλού Σαμαρείτου)

 

    «Άρα ουν ουκέτι έστε ξένοι και πάροικοι, αλλά έστε συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού». (Προς Εφεσίους 2,19)

Ο Απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους χριστιανούς της Εφέσου, διακηρύσσει μία μεγάλη αλήθεια, η οποία αποτελεί πηγή παρηγοριάς και ελπίδας για κάθε άνθρωπο:

«Άρα ουν ουκέτι έστε ξένοι και πάροικοι, αλλά έστε συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού».

Δεν είστε πλέον ξένοι και περαστικοί, αλλά συμπολίτες των αγίων και μέλη της οικογένειας του Θεού.

Πριν από τον Χριστό, ο άνθρωπος ζούσε μακριά από τον Θεό, αιχμάλωτος της αμαρτίας και αποξενωμένος από την αληθινή ζωή. Με την ενανθρώπηση, τη σταυρική θυσία και την Ανάσταση του Κυρίου, όμως, ανοίχθηκε ο δρόμος της συμφιλιώσεως και της υιοθεσίας.

Ο Χριστός γκρέμισε το μεσότοιχο της έχθρας και ένωσε τους ανθρώπους με τον Θεό και μεταξύ τους. Έτσι, εκείνος που προηγουμένως ήταν μακριά, γίνεται τώρα μέλος της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτόν, επισημαίνει το μέγεθος της δωρεάς του Θεού: οι πιστοί δεν γίνονται απλώς συμμέτοχοι μιας κοινότητας, αλλά αποκτούν την ίδια πνευματική πολιτεία με τους μεγάλους αγίους, όπως ο Αβραάμ, ο Μωυσής και ο Ηλίας. Δεν υπάρχει πλέον διάκριση ως προς τη χάρη του Θεού, διότι όλοι οδηγούνται στον Πατέρα διά του Χριστού και εν Αγίω Πνεύματι.

Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη αλήθεια του σημερινού λόγου: ο Χριστός δεν μας καλεί απλώς να Τον πλησιάσουμε, αλλά να γίνουμε μέλη της οικογένειάς Του.

Ας σταθούμε όμως ιδιαίτερα σε δύο εκφράσεις του Αποστόλου.

Α) «Συμπολίται των αγίων».

Ο χριστιανός δεν είναι ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα και χωρίς προορισμό. Η πραγματική του πατρίδα είναι η Βασιλεία του Θεού. Εκεί ανήκουν οι Άγιοι, οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι και όλοι εκείνοι που αγάπησαν τον Χριστό και έζησαν σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεν καλούμαστε απλώς να θαυμάζουμε τους Αγίους, να προσκυνούμε τις εικόνες τους και να επικαλούμαστε τις πρεσβείες τους. Καλούμαστε να μιμηθούμε την πίστη, την ταπείνωση, την υπομονή και την αγάπη τους.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, στη διδασκαλία του περί αγάπης, υπογραμμίζει ότι ο άνθρωπος που αγαπά αληθινά τον Θεό αγκαλιάζει και τον συνάνθρωπο, χωρίς να περιορίζεται από προσωπικές αντιπάθειες και πάθη.

Επομένως, δεν μπορούμε να θεωρούμε τον εαυτό μας συμπολίτη των Αγίων, εάν η ζωή μας παραμένει μακριά από τις αρετές τους.

Β) «Οικείοι του Θεού».

Αυτή είναι ίσως η πιο συγκλονιστική έκφραση του αποστολικού λόγου. Δεν είμαστε απλώς υπήκοοι ενός ουράνιου Βασιλέως, αλλά οικείοι Του. Ο Θεός μάς δέχεται ως παιδιά Του και μας καλεί σε προσωπική κοινωνία μαζί Του.

Δεν είμαστε ξένοι στο σπίτι του Θεού. Δεν είμαστε ανεπιθύμητοι επισκέπτες. Είμαστε τέκνα Του διά της χάριτος.

Και αυτή η υιοθεσία δεν είναι απλώς ένας τίτλος τιμής. Είναι ευθύνη και τρόπος ζωής. Εάν ο Θεός είναι Πατέρας όλων μας, τότε όλοι οι άνθρωποι είναι αδελφοί μας.

Πώς, λοιπόν, μπορούμε να διατηρούμε μίσος, ζήλια, κατάκριση και μνησικακία; Πώς μπορούμε να ζητούμε το έλεος του Θεού, όταν αρνούμαστε να δείξουμε έλεος στον αδελφό μας;

Η Θεία Λειτουργία που τελούμε αποτελεί ζωντανή φανέρωση αυτής της αλήθειας. Εδώ, γύρω από την Αγία Τράπεζα, δεν υπάρχουν ξένοι και πάροικοι. Είμαστε όλοι προσκεκλημένοι στο ίδιο τραπέζι της Βασιλείας του Θεού.

Εδώ ενωνόμαστε με τον Χριστό και γινόμαστε μέλη του ενός Σώματός Του.

Ας μη ζούμε, λοιπόν, σαν ξένοι προς τον Θεό, αλλά σαν παιδιά που αγαπούν τον Πατέρα τους. Ας μη ζούμε σαν ξένοι μεταξύ μας, αλλά σαν αδέλφια που μοιράζονται την ίδια πίστη και την ίδια ελπίδα.

Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την ενορία μας πραγματική πνευματική οικογένεια, όπου ο καθένας θα βρίσκει αγάπη, κατανόηση, παρηγοριά και αδελφική συμπαράσταση.

Και ας κρατήσουμε βαθιά στην καρδιά μας τον λόγο του Αποστόλου Παύλου:

Δεν είμαστε πλέον ξένοι προς τον Θεό. Είμαστε οικείοι Του. Δεν είμαστε χωρίς πατρίδα. Είμαστε πολίτες της Βασιλείας Του.

π.  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ