Η Κυριακή των Μυροφόρων και καθαγιασμός Ιερού Θυσιαστηρίου στην Κέρκυρα

    Την Κυριακή 26 Απριλίου 2026, Κυριακή των Αγίων Μυροφόρων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Ευαγγελιστρίας Ποταμίου Λευκίμμης στη Νότια Κέρκυρα. Ο εν λόγω Ιερός Ναός, του οποίου εφημέριος είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Στασινούλας, έχει προσφάτως ανακαινισθεί, συμπεριλαμβανομένης και της Αγίας Τραπέζης αυτού. Έτσι, ο Σεβασμιώτατος καθαγίασε το Ιερό Θυσιαστήριο κατά την προσήκουσα εκκλησιαστική τάξη τελώντας την ακολουθία «ἐπὶ διασαλεύσει Ἁγίας Τραπέζης». Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος πλαισιώθηκε από τον Πανοσιολογιώτατο Ιεροκήρυκα Νοτίου Κερκύρας, Αρχιμ. Σεραφείμ Λινοσπόρη, τον Πρωτ. Αθανάσιο Κοκκινόπουλο, ο οποίος είχε και την τελετουργική επιμέλεια, τον Αρχιερατικό Επίτροπο Νοτίου Κερκύρας, Πρωτ. Κωνσταντίνο Κάντα, καθώς και τους Διακόνους του, π. Ευσέβιο Πανδή, π. Σπυρίδωνα Πηγή και π. Αντώνιο Ρόντο. Επίσης, στη Θεία Λειτουργία παρέστη και ο Δήμαρχος Νοτίου Κερκύρας, κ. Ιωάννης Καββαδίας.

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, επεξήγησε τα τελούμενα και αναφέρθηκε στη βαθιά πνευματική σημασία του καθαγιασμού της Αγίας Τραπέζης, τονίζοντας ότι πρόκειται για μία ιερά πράξη, άρρηκτα συνδεδεμένη με την ίδια τη ζωή της Εκκλησίας. Υπενθύμισε ότι η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το θεμέλιο της πίστεώς μας, καθώς ο Κύριος κατήργησε το θάνατο και χάρισε στον άνθρωπο τη δυνατότητα της μετοχής στην αιώνια ζωή. Μέσα σε αυτό το αναστάσιμο φως, η Εκκλησία συνεχίζει την αποστολική της πορεία, καθώς οι Απόστολοι, υπακούοντας στην εντολή του Κυρίου «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Μτ. 28, 19), ίδρυσαν κατά τόπους Εκκλησίες και έπηξαν θυσιαστήρια, τα οποία αποτελούν έως σήμερα το κέντρο της λατρευτικής ζωής.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι το Ιερό Θυσιαστήριο δεν είναι ένα απλό κατασκεύασμα, αλλά ο τόπος όπου τελείται η αναίμακτος θυσία και όπου ο άνθρωπος αγιάζεται και σώζεται διά της Θείας Ευχαριστίας. Υπογράμμισε ακόμη ότι η χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι εκείνη που καθαγιάζει και ζωοποιεί τα πάντα μέσα στην Εκκλησία, ενώ η παρουσία των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων υπενθυμίζει τη ζωντανή συνέχεια της πίστεως και τη μαρτυρία εκείνων που θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό. Έτσι, κάθε πράξη της Εκκλησίας γίνεται ευκαιρία δοξολογίας και ευχαριστίας προς το Θεό, ο οποίος αγιάζει και ανακαινίζει τον άνθρωπο και την κτίση.

Στη συνέχεια, ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στο πρόσωπο των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών, τονίζοντας ότι εκείνες, μαζί με τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και το Νικόδημο, αποτέλεσαν παραδείγματα θάρρους και αφοσιώσεως προς το Χριστό. Υπογράμμισε, δε, ότι σε μία εποχή φόβου και απειλής, δε δίστασαν να σταθούν κοντά στον Κύριο μέχρι τέλους και να ομολογήσουν την πίστη τους με παρρησία, καθιστάμενες οι πρώτες κήρυκες της Αναστάσεως. Αντιπαραβάλλοντας τη στάση αυτή με τη σύγχρονη πραγματικότητα, επεσήμανε ότι, σήμερα, οι άνθρωποι της πίστεως συχνά χαρακτηρίζονται από υποτονικότητα και έλλειψη τόλμης, αποφεύγοντας να ομολογήσουν ανοιχτά τον Χριστό και να υπερασπιστούν τις αξίες της Εκκλησίας. Χαρακτηριστικά είπε, «Τι ζητάει ο Κύριός μας από εμάς; Το θάρρος μας, την παρρησία μας, την πίστη μας, αυτό το οποίο έχουμε στην καρδιά μας να το εκφράζουμε, να μιλούμε, να υπερασπιζόμαστε, να μην ντρεπόμαστε για αυτό το οποίο έχουμε».

Μάλιστα, με έντονο ποιμαντικό λόγο, στάθηκε στις προκλήσεις της εποχής μας, την εποχή της «ταχύτητος», κάνοντας λόγο για μία γενικευμένη αλλοτρίωση, η οποία εκδηλώνεται και μέσα από το οξύ δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Τόνισε ότι η οικογένεια, ως θεμέλιο της κοινωνίας, δοκιμάζεται και αλλοιώνεται, ενώ προωθούνται πρότυπα ζωής που απομακρύνουν τον άνθρωπο από το «κατά φύσιν», την παράδοση και το ήθος της Εκκλησίας. Επεσήμανε ακόμη ότι οι σύγχρονες αντιλήψεις και πρακτικές, οι οποίες συχνά επιβάλλονται ως δήθεν πρόοδος, οδηγούν σε σύγχυση και αποδυνάμωση των πνευματικών αντιστάσεων. Καταλήγοντας, κάλεσε τους πιστούς να αναλάβουν την προσωπική τους ευθύνη, να ζήσουν την εν Χριστώ ελευθερία και να αποκτήσουν θάρρος και παρρησία, ώστε να ομολογούν ζωντανά την πίστη τους, χωρίς συμβιβασμούς, μέσα σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία και απομακρύνεται από το Θεό.

Επίσης, ο Σεβασμιώτατος δεν παρέλειψε να επαινέσει το έργο του εφημερίου του Ιερού Ναού, Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Στασινούλα, επισημαίνοντας τον κόπο, την επιμονή και την πίστη με την οποία προχώρησε στην ανακαίνιση του Ιερού Ναού. Εξέφρασε, δε, την ευαρέσκειά του και ευλόγησε τόσο τον ίδιο όσο και τους συνεργάτες και ενορίτες που συνέβαλαν στην υλοποίηση των έργων ανακαίνισης.

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος απηύθυνε προς όλους τον αναστάσιμο χαιρετισμό «Χριστός Ανέστη!» και ευχήθηκε Χρόνια Πολλά και ευλογημένα, προτρέποντας άπαντες να παραμένουν στο φως του Αναστάντος Χριστού.

2026-04-26 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Κερκύρας Νεκτάριος: «Σήμερα, επιχειρείται η αλλοίωση του θεσμού της οικογένειας»

 Το Σάββατο, 25 Απριλίου 2026, εορτή του Αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό του ομωνύμου πανηγυρίζοντος χωρίου της Βορείου Κερκύρας. Οι ύμνοι της εορτής απεδόθησαν με μουσική αρτιότητα και κατανυκτικό ύφος από χορό Ιεροψαλτών υπό τη διεύθυνση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Υ. Θ. Υψηλής Μαγουλάδων, Αρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Σκορδίλη. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το εκκλησίασμα υπήρξε πολυπληθές, ενώ μεγάλος ήταν ο αριθμός των πιστών που προσήλθαν και μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων.

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε, κατ’ αρχάς, στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως, τονίζοντας ότι η χαρά του Αναστάντος Κυρίου πλημμυρίζει τις καρδιές των πιστών και διαλύει κάθε πνευματικό σκότος της ανθρωπότητος. Επεσήμανε ότι πριν το Πάθος του Κυρίου οι άνθρωποι ζούσαν υπό την κατάρα της αμαρτίας και της φθοράς, δεσμευμένοι ακόμη και οντολογικά εις τον Άδη. Με την Ανάστασή Του όμως ο Χριστός συνέτριψε τα δεσμά του Άδου και χάρισε στον άνθρωπο την ελευθερία, καταργώντας τον έσχατο εχθρό, το θάνατο, προσφέροντας τη δυνατότητα της κοινής αναστάσεως μαζί Του, ως Πρωτοτόκου εκ των νεκρών. Υπογράμμισε ότι ο πιστός που δεν παρατηρεί απλώς, αλλά βιώνει την Ανάσταση, απαλλάσσεται από τον φόβο του θανάτου, διότι είναι «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός» (Κλ 3,11). Μόνον όποιος δεν γνώρισε και δεν «ανέπνευσε» τον Χριστό δε δύναται να κατανοήσει τον αληθινό Θεό, ενώ όποιος Τον δεχθεί εντός της καρδίας του εισέρχεται στην εμπειρία της θεογνωσίας και βρίσκει την αληθινή ζωή.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο υπογραμμίζοντας ότι εκείνος εκήρυξε τον Αναστάντα Κύριο και έγινε μάρτυς των γεγονότων του Πάθους και της Αναστάσεως. Μνημόνευσε το γεγονός της συλλήψεως του Κυρίου στον κήπο της Γεθσημανή, όπου οι διώκτες Του ήλθαν «ἄνευ ὄχλου», διότι εφοβούντο το λαό που Τον αγαπούσε και Τον είχε αναγνωρίσει ως αληθινό Θεό, επισημαίνοντας ότι διαχρονικά η καθεστηκυία τάξη είναι εκείνη που αντιστρατεύεται το Θεό. Μάλιστα, στάθηκε στο πρόσωπο του νέου «περιβεβλημένου σινδόνα», ο οποίος ακολούθησε το Χριστό και διέφυγε αφήνοντας το ένδυμά του, ταυτίζοντάς τον με τον ίδιο τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Αναφέρθηκε ακόμη και στα περί της οικίας του όπου κατέφευγαν οι Απόστολοι και κατά την εκκλησιαστική παράδοση, έλαβε χώρα και ο Μυστικός Δείπνος.

Τόνισε ότι ο Μάρκος, όντας ένας Απόστολος εκ των Εβδομήκοντα, παρακολούθησε από μακριά τη ζωή του Κυρίου μας αλλά κυρίως τα τελευταία γεγονότα της επιγείου ζωής Του και κατόπιν ακολούθησε τους Αποστόλους. Έτσι, έλαβε και αυτός την εντολή του Κυρίου περί της κήρυξης του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη ενώ, μαθητεύσας πλησίον του Αποστόλου Πέτρου, διδάχθηκε τη Θεολογία. Επίσης, όντας γραμματιζούμενος συνέγραψε το Ευαγγέλιο και συνεργασθείς με τον Απόστολο Παύλο και τον Απόστολο Βαρνάβα, κατέστη τελικά πρώτος Επίσκοπος Αλεξανδρείας, όπου και εμαρτύρησε. Ακόμη, ο κ. Νεκτάριος σημείωσε ότι οι Απόστολοι εδιώχθησαν, κατά τον λόγο του Κυρίου «εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσι», διότι εκήρυξαν την Αλήθεια, οδηγώντας λαούς από την ειδωλολατρία εις την γνώσην του αληθινού Θεού, ενώ όσοι παρέμειναν σκληροκάρδιοι έγιναν διώκτες της Εκκλησίας.

Εν συνεχεία, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι όπως και κατά τους χρόνους του Χριστού, έτσι και στις ημέρες μας, η καθεστηκυία τάξη είναι εκείνη που αντιστρατεύεται τον λόγο της Αληθείας. Υπογράμμισε ότι ο λόγος του Αναστάντος Κυρίου, λόγος δικαιοσύνης, ειρήνης, αγάπης και μακροθυμίας, αναταράσσει τα «λιμνάζοντα ύδατα» της κοινωνίας και γι’ αυτό συχνά δε γίνεται αποδεκτός, ενώ η Εκκλησία αντιμετωπίζει ποικίλες μορφές περιθωριοποιήσεως, πολλές φορές με τρόπο υπόγειο.

Αναφέρθηκε με ποιμαντική αγωνία σε σύγχρονες εξελίξεις που μέσα από δικαστικές αποφάσεις επικυρώνονται νομοθετήματα τα οποία αλλοιώνουν το θεσμό της οικογενείας ως θεμέλιο της κοινωνίας και την αποπροσανατολίζουν. Έτσι, η δικαιοσύνη ενίοτε ενεργεί ως άλλος Πόντιος Πιλάτος ο οποίος και επικύρωσε την καταδίκη του Ιησού. Όλα αυτά δημιουργούν σύγχυση και απομακρύνουν τον άνθρωπο από την Αλήθεια του Θεού, ενώ επιφέρουν ασύμμετρες επιπτώσεις στην πατρίδα μας καθώς η αποδυνάμωση της οικογένειας διογκώνει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας, με τον κίνδυνο της εθνικής αλλοίωσης να γίνεται πλέον πραγματικότητα. Οι θεσμοί και η κοινωνία σήμερα, δυστυχώς, κινούνται από ξενικά κέντρα αποφάσεων και αντίθεες δυνάμεις που έχουν καταστήσει το κέρδος και το συμφέρον ως σύγχρονες μορφές ειδωλολατρίας, με αποτέλεσμα ο λαός να χάνει την παρρησία του και τη δυνατότητα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του. Τέλος, η Εκκλησία, αν και ορισμένες φορές δείχνει αποδυναμωμένη, διατηρεί πλήρως την προφητική της φωνή, κατά το παράδειγμα του Τιμίου Προδρόμου, καθώς ο ρόλος της είναι να μαρτυρεί την Αλήθεια με παρρησία.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε προς όλους πατρικές ευχές, ευχόμενος το ανέσπερο φως της Αναστάσεως να πλημμυρίζει τις καρδιές των πιστών με χαρά, ειρήνη και ελπίδα. Ευχήθηκε δε «χρόνια πολλά» σε όλους τους πιστούς και ιδιαιτέρως στους εορτάζοντες, προτρέποντας άπαντες να ακολουθούν το φωτεινό παράδειγμα του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, μένοντας σταθεροί στην πίστη, μαρτυρώντας το Χριστό με παρρησία και διαφυλάσσοντας την ενότητα της Εκκλησίας, ώστε να καταστούν κοινωνοί της αληθινής ζωής εν Χριστώ.

2026-04-25 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

 

"Καί ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπό τοῦ μνημείου· εἶχε δέ αὐτάς τρόμος καί ἔκστασις, καί οὐδενί οὐδέν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ." (Μαρκ. 16,8)

«Και αφού βγήκαν, έφυγαν γρήγορα από το μνημείο· γιατί τις είχε κυριεύσει τρόμος και έκσταση, και δεν είπαν τίποτε σε κανέναν, επειδή φοβούνταν.»

Αγαπητοί μου  Χριστός Ανέστη!

Οι Μυροφόρες γυναίκες πηγαίνουν στο μνημείο με αγάπη, με πόνο, με διάθεση διακονίας. Δεν περιμένουν την Ανάσταση. Περιμένουν να τιμήσουν έναν νεκρό. Και όμως, βρίσκονται μπροστά στο άδειο μνημείο και στο μήνυμα ότι «ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε».

Εδώ ακριβώς αρχίζει το μυστήριο. Δεν αντιδρούν με χαρά, αλλά με τρόμο. Δεν μιλούν, αλλά σιωπούν. Δεν τρέχουν να διακηρύξουν, αλλά φεύγουν.

Και αυτό, αδελφοί μου, δεν είναι αδυναμία· είναι η πρώτη ανθρώπινη αντίδραση μπροστά στο θείο.

Ο Άγιος  Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας ανάλογες ευαγγελικές σκηνές, μας διδάσκει ότι όταν ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με το υπερφυσικό, καταλαμβάνεται από ιερό δέος. Ο φόβος αυτός δεν είναι απελπισία· είναι σεβασμός, είναι συντριβή, είναι η αίσθηση ότι ο Θεός είναι παρών.

Ο Άγιος επισημαίνει ακόμη ότι ο Θεός δεν αποκαλύπτει αμέσως όλο το μεγαλείο Του, γιατί ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Γι’ αυτό και οι Μυροφόρες περνούν πρώτα από τον φόβο και τη σιωπή, για να φτάσουν αργότερα στη βεβαιότητα και στη χαρά.

Ας σταθούμε λίγο στη σιωπή τους: «καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον».

Σε έναν κόσμο γεμάτο λόγια, αυτή η σιωπή φαίνεται παράξενη. Όμως είναι γεμάτη νόημα. Είναι η σιωπή της καρδιάς που συγκλονίζεται. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος δεν μπορεί ακόμη να εκφράσει αυτό που έζησε.

Ο Ιερός  Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει ότι η πίστη δεν είναι μόνο ομολογία με το στόμα, αλλά και εσωτερική εμπειρία. Πολλές φορές ο Θεός εργάζεται μέσα μας σιωπηλά, πριν μας καλέσει να μιλήσουμε.

Αδελφοί μου,

Πόσες φορές και εμείς στεκόμαστε μπροστά σε «άδεια μνημεία» της ζωής μας; Μπροστά σε καταστάσεις που δεν κατανοούμε, σε γεγονότα που μας προκαλούν φόβο, σε εμπειρίες που μας ξεπερνούν;

Ο λόγος του Θεού σήμερα μας διδάσκει ότι ο φόβος αυτός μπορεί να γίνει αρχή πίστεως.

Οι Μυροφόρες δεν έμειναν για πάντα στη σιωπή. Ο φόβος τους μεταμορφώθηκε. Έγιναν οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεως. Εκείνες που σιώπησαν αρχικά, έγιναν εκείνες που ανήγγειλαν το χαρμόσυνο μήνυμα.

Έτσι εργάζεται ο Θεός: παίρνει τον φόβο και τον κάνει χαρά, παίρνει τη σύγχυση και τη μετατρέπει σε βεβαιότητα, παίρνει τη σιωπή και τη μεταμορφώνει σε ομολογία.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, τρία πράγματα:

Πρώτον, να μην φοβόμαστε τον «τρόμο» που γεννά η παρουσία του Θεού. Είναι σημείο ότι ο Θεός μας πλησιάζει.

Δεύτερον, να μην απογοητευόμαστε όταν δεν κατανοούμε αμέσως τα έργα Του. Η πίστη ωριμάζει με τον χρόνο.

Τρίτον, να επιτρέψουμε στον Θεό να μεταμορφώσει τη ζωή μας, ώστε και εμείς, όπως οι Μυροφόρες, να γίνουμε μάρτυρες της Αναστάσεως.

Διότι, όπως διδάσκει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα γεγονός που συνέβη τότε· είναι δύναμη που ενεργεί και σήμερα μέσα στην Εκκλησία και στις καρδιές των πιστών.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον φόβο να γίνει πίστη και τη σιωπή να γίνει δοξολογία.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΑ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ π. Δημητρίου Μπόκου

 ΤΑ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στις δύσκολες ώρες του σταυρικού θανάτου του Χριστού και ενώ οι μαθητές του διασκορπίστηκαν «εις τα ίδια» τρομοκρατημένοι, αναλαμβάνουν δράση και κηδεύουν τον Ιησού οι κρυφοί μαθητές Ιωσήφ και Νικόδημος, συνεπικουρούμενοι από τις πανταχού παρούσες Μυροφόρες, που πλαισίωναν πάντα τη Μητέρα του Κυρίου (Κυριακή των Μυροφόρων). 

«Άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας» ήταν ο Ιωσήφ και «ευσχήμων βουλευτής». Κατείχε το αξίωμα του βουλευτή, ήταν δηλαδή σεβαστό και επίσημο μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου. Αλλά ήταν και μαθητής του Ιησού, «κεκρυμμένος δε διά τον φόβον των Ιουδαίων». Είχε μαθητεύσει στον Χριστό, αλλά κρυφά, για να μη διακινδυνεύσει τη θέση του. Είχε εγκολπωθεί το κήρυγμα του Χριστού περί της Βασιλείας του Θεού και ανέμενε και αυτός τον ερχομό της. 

Παρομοίως και ο Νικόδημος ήταν μέλος του συνεδρίου, από την τάξη των Φαρισαίων, «άρχων των Ιουδαίων» και «διδάσκαλος του Ισραήλ». Για να αποφύγει την πολεμική εκ μέρους των Φαρισαίων, πήγαινε και συνομιλούσε με τον Χριστό κρυφά τη νύχτα. Και πολλοί άλλοι «εκ των αρχόντων επίστευσαν» στον Χριστό, αλλά από τον φόβο των Φαρισαίων δεν το ομολογούσαν αυτό φανερά, για να μην τους διώξουν από τη συναγωγή. «Ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται». 

Θα έλεγε κανείς ότι ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος και άλλοι άρχοντες που πίστευαν κρυφά στον Χριστό, δεν τηρούσαν στάση σωστή. Μήπως αγάπησαν και αυτοί τη δόξα των ανθρώπων περισσότερο από τη δόξα του Θεού, όπως λέει για κάποιους ο ευαγγελιστής Ιωάννης; Όμως οι βιαστικές κρίσεις είναι πάντα επισφαλείς. Καλό είναι να αποφεύγονται. Όταν δεν περιμένουμε την τελική έκβαση των πραγμάτων, αλλά προδικάζουμε το αποτέλεσμα, μπορεί να πέσουμε έξω. 

Έτσι και τα γεγονότα που συνόδευσαν το Πάθος του Χριστού, έφεραν τα άνω κάτω, ανέτρεψαν άρδην τις υπάρχουσες ισορροπίες. Οι φανεροί μαθητές κρύφτηκαν περιδεείς, ενώ οι κρυφοί τόλμησαν το αδιανόητο. Ο Ιωσήφ διαχώρισε τη θέση του στο συνέδριο και, κόντρα στη γνώμη των πολλών, αρνήθηκε ευθαρσώς να συνυπογράψει την καταδίκη του Χριστού. Και επειδή οι καταδικασμένοι σε σταυρικό θάνατο δεν θάπτονταν, αλλά ρίπτονταν βορά στα θηρία, ο Ιωσήφ δεν δίστασε να παρουσιαστεί στον Πιλάτο και να ζητήσει άδεια ταφής του Χριστού, την οποία και πραγματοποίησε με τη βοήθεια του Νικοδήμου. «Θάρσος έλαβον οι πρώην δειλιώντες». 

Πόσο θα τους αδικούσαμε, αν σπεύδαμε να τους κρίνουμε πρόωρα, προ του τέλους, επιπόλαια! 

Τον παλιό καιρό κάποτε ένα δεκάχρονο παιδί μπήκε σε κάποιο ζαχαροπλαστείο, κάθισε σ’ ένα τραπέζι και ρώτησε τη σερβιτόρα: 

«Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα με αμύγδαλα;» 

«Εξήντα δραχμές», απάντησε εκείνη. 

Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μια χούφτα κέρματα κι άρχισε να μετράει. 

«Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα;» ρώτησε ξανά λίγο μουδιασμένο. 

Άλλοι πελάτες περίμεναν, η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της με το παιδί που την καθυστερούσε. 

«Σαράντα πέντε δραχμές», του είπε ενοχλημένη. 

Το παιδί μέτρησε πάλι τα κέρματα και είπε: 

«Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα». 

Η σερβιτόρα έφερε την παραγγελία με την απόδειξη. Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε. Όταν η σερβιτόρα ήρθε στο τραπέζι να μαζέψει, τα μάτια της δάκρυσαν. Δίπλα στο άδειο πιατάκι, τακτοποιημένα όμορφα, βρίσκονταν κέρματα αξίας δέκα πέντε δραχμών. Το παιδί στερήθηκε τα αμύγδαλα στο παγωτό του για να της αφήσει φιλοδώρημα. 

Μήπως ανήκεις και συ σ’ αυτούς που βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα; 

ΑΓΟΡΑΣΑΣ ΣΙΝΔΟΝΑ

«Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου» (Μάρκ. 15, 46).

«᾿Εκεῖνος ἀγόρασε ἕνα σεντόνι, κατέβασε τὸν ᾿Ιησοῦ, τὸν τύλιξε μ’ αὐτὸ καὶ τὸν τοποθέτησε σ’ ἕνα μνῆμα ποὺ ἦταν λαξεμένο σὲ βράχο· μετὰ κύλησε ἕνα λιθάρι κι ἔκλεισε τὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος».

            Δύο Κυριακές μετά από το Πάσχα και η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει δύο άνδρες και επτά γυναίκες, που δεν δείλιασαν και  δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό μόνο στο μαρτύριο του Σταυρού και στον θάνατο. Οι Μυροφόρες γυναίκες, Μαρία η Μαγδαληνή, Μαρία η του Κλωπά, Μάρθα και Μαρία, οι αδελφές του Λαζάρου, Σαλώμη, Ιωάννα, σύζυγος του Χουζά, βασιλικού επιτρόπου του Ηρώδη, και  Σωσσάνα, στάθηκαν στο πλευρό της Παναγίας αυτές τις απίστευτα δύσκολες ώρες και στιγμές. Και όλες, άλλες νωρίτερα, άλλες αργότερα  έμαθαν το μήνυμα της Ανάστασης και συναντήθηκαν με τον Αναστημένο Χριστό, ο Οποίος τις προσφώνησε με τη φράση «Χαίρετε», να έχετε χαρά, διότι ο θάνατος πατήθηκε θανάτω, διότι ο πόνος και το κακό καταργούνται ως βάσανα του ανθρώπου και γίνονται πεδία άθλησης προς την αγιότητα και την ανάσταση, διότι ο Θεάνθρωπος Κύριος παίρνει μαζί Του στη βασιλεία Του όλους, όσοι πιστεύουν σ’ Εκείνον και ζούνε την Εκκλησία ως σπίτι τους. Μόνο χαρά λοιπόν ταιριάζει στην Ανάσταση!

             Υπάρχουν όμως και οι δύο άνδρες, ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, βουλευτής, ο οποίος έχει αποδεχτεί στην καρδιά του τη βασιλεία των ουρανών, και ο Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής, ο οποίος τόλμησε να πάει ενάντια στο Μεγάλο Συνέδριο των θρησκευτικών αρχόντων των Ιουδαίων, επισκεπτόμενος νύχτα τον Χριστό και συζητώντας μαζί Του για την άνωθεν αναγέννηση εξ ύδατος και Πνεύματος, αλλά και αντιστεκόμενος στην απόρριψη και ισοπέδωση του προσώπου του Χριστού από τους θρησκευτικούς ηγέτες, όταν αυτοί δεν ήθελαν να επιτρέψουν στον Ιησού να απολογηθεί για όσα Τον κατηγορούσαν, για παραβίαση δηλαδή των διατάξεων του Μωσαϊκού Νόμου. Η παράδοση αναφέρει ότι τόσο ο Ιωσήφ, όσο και ο Νικόδημος μειοψήφησαν στην απόφαση του Συνεδρίου να καταδικάσει τον Ιησού σε θάνατο και γι’ αυτό και τόλμησαν να φροντίσουν το σώμα του νεκρού Διδασκάλου, αψηφώντας τις περαιτέρω αντιδράσεις. 

         Ο ευαγγελιστής Μάρκος επισημαίνει ότι ο Ιωσήφ αγόρασε σεντόνι, όταν πήρε την άδεια από τον Πιλάτο να κατεβάσει τον Ιησού από τον Σταυρό. Το σεντόνι ήταν στα νεκρικά έθιμα των Ιουδαίων, για να τυλίγουν τους νεκρούς, πριν τους αλείψουν με αρώματα και τους καταδέσουν με τις ταινίες, τα εντάφια σπάργανα, για να τους τοποθετήσουν στον τάφο.  Ο Ιωσήφ πλήρωσε ο ίδιος την αγορά του σεντονιού, δείχνοντας την αγάπη, τον σεβασμό, αλλά και την αφοσίωση προς τον Κύριο, ο Οποίος δεν είχε χρήματα, ούτε καμία ιδιοκτησία, αλλά και για την τελευταία του κατοικία δέχτηκε την ελεημοσύνη και την αγάπη των ανθρώπων. Και βρέθηκαν ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, οι οποίοι ως άντρες μπορούσαν να αγοράσουν και να προσφέρουν στον νεκρό Ιησού τα απαραίτητα για την ταφή, χωρίς να υπολογίζουν ότι η αφή του νεκρού σώματος του καθιστούσε μολυσμένους σύμφωνα με την ιουδαϊκή παράδοση και ότι έπρεπε να περάσουν μέρες καθαρμού, κάτι που θα τους έκανε να χάσουν τη δυνατότητα να εορτάσουν το Πάσχα με τους οικείους τους. Δεν το υπολόγισαν όμως αυτό, μπροστά στην αγάπη και την αφοσίωση στον Κύριο. 

           Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, όπως και ο Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής, αποτελούν παράδειγμα ανθρώπων, οι οποίοι μπροστά στην αγάπη νικούν την άποψη της κοινής γνώμης, νικούν την τυπολατρία, νικούν τον φόβο, νικούν τη νοοτροπία ότι «κάποιος άλλος ας κάνει κάτι για έναν ανήμπορο».  Η αγάπη τούς κάνει να μην υπολογίζουν χρήματα, αποδοκιμασία, ηρεμία,  τον ρυθμό της ζωής τους, αλλά τους οδηγεί στην ομολογία του Χριστού, στην φροντίδα του Χριστού, στο να κάνουν αυτό που ούτε οι μαθητές του Κυρίου δεν θέλησαν ούτε μπόρεσαν: να προσφέρουν τις τελευταίες φροντίδες που ένας άνθρωπος έχει ανάγκη, όταν πεθάνει. Αυτοί φρόντισαν το σώμα, δείχνοντας όμως ότι η ψυχή τους ήταν γεμάτη από την αγάπη που νικά τον θάνατο. 

         Ο Ιωσήφ, εκτός από το σεντόνι, προσέφερε στον Ιησού και τον οικογενειακό τάφο, που είχε ο ίδιος, για να ταφεί ο Κύριος. Η αγάπη δεν είναι θεωρία, αλλά θυσία και προσφορά. Και γι’ αυτό η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του την Τρίτη Κυριακή μετά το Πάσχα, μαζί με τη μνήμη του Νικοδήμου και των επτά μυροφόρων γυναικών, για να μας παραδειγματίσει, ότι ο Χριστός την αγάπη έφερε στον κόσμο και έδειξε και όσοι Τον ακολουθούν, την αγάπη καλούνται να δείξουν και να προσφέρουν. Δύσκολος δρόμος, που θέλει τόλμη, αυταπάρνηση, πίστη, αφοσίωση στον Κύριο. Δρόμος αιωνιότητας και αγιότητας όμως, ο οποίος μάς σώζει. Ας τον ακολουθήσουμε!

 Χριστός Ανέστη! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

26 Απριλίου 2026

Κυριακή των Μυροφόρων