2026-11-01 Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα Α΄ Κορ. 12,27 – 13,8 (ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ)

 

 «Υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους»

Ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, μας υπενθυμίζει μια μεγάλη αλήθεια της πίστεώς μας: «Υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους».

Όλοι εμείς, οι πιστοί, αποτελούμε το ένα Σώμα του Χριστού, την Αγία Του Εκκλησία. Ο καθένας έχει τη δική του θέση, το δικό του χάρισμα και τη δική του διακονία. Κανείς δεν είναι περιττός και κανείς δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους.

Όπως στο ανθρώπινο σώμα όλα τα μέλη συνεργάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται, έτσι και στην Εκκλησία καλούμαστε να ζούμε με ενότητα, αλληλοσεβασμό και αγάπη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτόν του Αποστόλου, τονίζει ότι κανείς δεν πρέπει να υπερηφανεύεται για τα χαρίσματά του ούτε να περιφρονεί εκείνον που φαίνεται ασθενέστερος. Διότι όλοι είμαστε μέλη του ίδιου πνευματικού σώματος.

Στη συνέχεια, ο Απόστολος Παύλος μάς αποκαλύπτει ποιο είναι το σπουδαιότερο χάρισμα, εκείνο που δίνει αξία σε όλα τα υπόλοιπα είναι η αγάπη.

Και λέγει χαρακτηριστικά:

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».

Ακόμη κι αν κάποιος έχει μεγάλη γνώση, πίστη και χαρίσματα, ακόμη κι αν προσφέρει όλα τα υπάρχοντά του, χωρίς αγάπη όλα παραμένουν άκαρπα.

Διότι ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο λόγια, γνώσεις και εξωτερικές εκδηλώσεις ευσεβείας. Είναι κυρίως ζωή αγάπης.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει την υπεροχή της αγάπης έναντι όλων των χαρισμάτων, διότι αυτή συγκρατεί τους ανθρώπους ενωμένους και τους οδηγεί στην ομοίωση με τον Θεό.

Και ο Απόστολος δεν περιορίζεται σε γενικούς ορισμούς, αλλά μας περιγράφει τα γνωρίσματα της αληθινής αγάπης:

«Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, ου ζηλοί, ου περπερεύεται, ου φυσιοίται».

Η αγάπη έχει υπομονή, συγχωρεί, δεν ζηλεύει, δεν υπερηφανεύεται, δεν ζητά το προσωπικό της συμφέρον.

Και ιδιαίτερα τονίζει: «Ου λογίζεται το κακόν».

Η αγάπη δεν κρατά κακία, δεν εκδικείται, δεν θυμάται συνεχώς τα σφάλματα των άλλων. Αντίθετα, συγχωρεί και προσπαθεί να θεραπεύσει τις πληγές.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι η αληθινή αγάπη ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη και τον οδηγεί να βλέπει κάθε συνάνθρωπο με καθαρή καρδιά, χωρίς μίσος και εμπάθεια.

Αδελφοί μου,

Ας αναρωτηθούμε: Μπορούμε να λέμε ότι αγαπούμε τον Χριστό, όταν δεν συγχωρούμε τον αδελφό μας; Μπορούμε να κοινωνούμε από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και συγχρόνως να διατηρούμε μέσα μας έχθρα και μνησικακία;

Η Θεία Ευχαριστία μάς καλεί να γίνουμε ένα σώμα, ενωμένοι με τον Χριστό και μεταξύ μας.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να κάνουμε την αγάπη καθημερινό τρόπο ζωής: στην οικογένειά μας, στην ενορία μας, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας.

Ας θυμόμαστε ότι δεν έχει σημασία πόσα γνωρίζουμε ή πόσα προσφέρουμε, εάν η καρδιά μας παραμένει κλειστή απέναντι στον αδελφό μας.

Και ας κρατήσουμε ως τελευταίο μήνυμα τα αιώνια λόγια του Αποστόλου Παύλου:

«Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει».

Διότι όλα τα ανθρώπινα παρέρχονται, ενώ η αγάπη παραμένει αιώνια, επειδή πηγή και πλήρωμά της είναι ο ίδιος ο Θεός.

Είθε ο Κύριος να μας αξιώσει να είμαστε ζωντανά μέλη του Σώματός Του, με πίστη, ταπείνωση, συγχωρητικότητα και ανιδιοτελή αγάπη.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

Κήρυγμα ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων* (1.11.2026)

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,

ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

Τό μεγαλύτερο χάρισμα

Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησίας ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ. Κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία, ἀπὸ εὐσεβῆ μητέρα, τὴν Θεοδότη, καὶ ἀπὸ πατέρα εἰδωλολάτρη· ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστό, ἄλλαξε τὸν βίο του. Ἡ δὲ μητέρα τους, ἀφοῦ ἔμεινε χήρα, πέρασε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἀρετή, καί ἀνέθρεψε τὰ παιδιά της μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Αὐτοὶ λοιπόν, ἀφοῦ ἔμαθαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, θεράπευαν ὄχι μόνο ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ ζῶα, χωρὶς νὰ παίρνουν τίποτε ἀπὸ κανέναν· γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. Ἀφοῦ δὲ πέρασαν τὸν βίο τους ὁσίως καὶ θεαρέστως, ἀναπαύθηκαν ἐν εἰρήνῃ σὲ τόπο ποὺ λεγόταν Φερεμάν, ἀνάμεσα στήν Συρία καί τήν Μεσοποταμία.

Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει ὅτι ὅλοι οἱ πιστοί εἴμαστε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ· καί ὅπως τά μέλη διαφέρουν μεταξύ τους, ἔτσι καί ὁ Θεός μοίρασε τά χαρίσματα στήν Ἐκκλησία καί ἄλλους ἔθεσε ἀποστόλους, ἄλλους προφῆτες, ἄλλους διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, διάφορα εἴδη γλωσσῶν. Ἀφοῦ λοιπόν δέν γίνεται νά ἔχουν ὅλοι τό ἴδιο χάρισμα ἤ ὅλα μαζί, μᾶς προτρέπει νά ἐπιδιώκουμε μέ ζῆλο τά σπουδαιότερα χαρίσματα. «Καὶ ἀκόμη», προσθέτει, «σᾶς δείχνω ἕναν δρόμο ποὺ ξεπερνᾶ τὰ πάντα. Ἂν μιλῶ τὶς γλῶσσες τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, ἔγινα χαλκὸς ποὺ ἠχεῖ ἢ κύμβαλο ποὺ ἀλαλάζει. Καὶ ἂν ἔχω προφητεία καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλη τὴ γνώση, καὶ ἂν ἔχω ὅλη τὴν πίστη ὥστε νὰ μετακινῶ βουνά, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, τίποτα δὲν εἶμαι. Καὶ ἂν μοιράσω ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἂν παραδώσω τὸ σῶμα μου γιὰ νὰ καεῖ, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, σέ τίποτα δὲν ὠφελοῦμαι».

Τό μεγαλύτερο καί καλύτερο καί τό πλέον ὠφέλιμο χάρισμα τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, εἶναι ἡ ἀγάπη· «ἐκεῖνος πού δέν ἀγαπᾶ», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, «δέν ἔχει γνωρίσει τόν Θεό· γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη» [1].

 Χωρίς ἀγάπη, τά μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ γινόμαστε μονάδες καί καταλήγουμε, μέ πρόφαση τήν ἀγάπη, νά χρησιμοποιοῦμε τά ὅποια χαρίσματα μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός γιά νά ὑψώνουμε τόν ἑαυτό μας, ἀδιαφορῶντας στήν πραγματικότητα γιά τούς ἀδελφούς μας. Αὐτό ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά γεννιοῦνται ἀντιζηλίες, φθόνοι, ἔριδες, ἀπαιτήσεις, διεκδικήσεις πραγμάτων καί «δικαιωμάτων», φιλονικίες καί μύρια ὅσα φανερά ἤ κρυφά πάθη, τά ὁποῖα φυγαδεύουν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός μᾶς προειδοποίησε, λέγοντας: «Πολλοὶ θὰ μοῦ ποῦν ἐκείνη τὴν ἡμέρα· “Κύριε, Κύριε, δὲν προφητεύσαμε στὸ ὄνομά σου, καὶ στὸ ὄνομά σου δὲν διώξαμε δαιμόνια, καὶ στὸ ὄνομά σου δὲν κάναμε πολλὲς δυνάμεις;” Καὶ τότε θὰ τοὺς ὁμολογήσω ὅτι “Ποτὲ δὲν σᾶς γνώρισα· φύγετε ἀπὸ μένα σεῖς ποὺ ἐργάζεστε τὴν ἀνομία”» [2].

Ἡ ἀληθινή ἀγάπη δέν εἶναι συναίσθημα, ἀλλά στάση καί τρόπος ζωῆς, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό βαθειά αὐτογνωσία. Δηλαδή, ὅτι ὁ Θεός ἀπό ἄπειρη ἀγάπη μᾶς ἔπλασε καί μᾶς προόρισε νά εἴμαστε δοχεῖα καί κοινωνοί τῆς ἀγάπης του· ὅτι παρ’ ὅλο πού ἐμεῖς ἀποτύχαμε, ἀφοῦ ἔγινε γιά χάρη μας ἄνθρωπος, προσέφερε ὁ θεάνθρωπος Χριστός τόν ἑαυτό του ὡς ἐξιλαστήριο θῦμα καί τροφή γιά ἐμᾶς, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον» [3]· καί ὅτι ὄχι μόνο δέν ἔχει χαθεῖ ἡ ἐλπίδα, ἀλλά ἔχει ἀνατείλει ἡ Ἀνάσταση καί ἡ ὄντως ζωή, ἄν θέλουμε νά Τόν ἀκολουθήσουμε. Καί πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό, νά ἀποκτήσουμε δηλαδή ἀληθινή ἀγάπη; Καλλιεργῶντας τά ἐπί μέρους γνωρίσματά της, ὅπως τά περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, εἶναι ἔμπρακτη καλωσύνη· ἡ ἀγάπη δὲν ζηλεύει, ἡ ἀγάπη δὲν καυχιέται, δὲν ὑπερηφανεύεται, δὲν συμπεριφέρεται ἄσχημα, δὲν ζητᾶ τὰ δικά της, δὲν παροξύνεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακό, δὲν χαίρεται μὲ τὴν ἀδικία, ἀλλὰ συγχαίρει μὲ τὴν ἀλήθεια· ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ὅλα τὰ ἐλπίζει, ὅλα τὰ ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν ἐκπίπτει».

Αὐτή τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶχαν πρῶτα μέσα τους οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς πίστεώς μας, καί ἐξ  αἰτίας αὐτῆς εἶναι θαυμαστά καί ὅλα τά ἄλλα χαρίσματα, θαύματα ἤ κατορθώματά τους. Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς, ἀδελφοί χριστιανοί, ἄς προσευχόμαστε καί ἄς παρακαλοῦμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, νά μᾶς δίνει αὐτό τό χάρισμα τῆς ἀγάπης, τό σπουδαιότερο ἀπό ὅλα καί τό πλέον σωτήριο. Ἀμήν. 

π. Χ.Β.-----------------

* Α’ Κορ. ιβ’ 27 – ιγ’ 8. 

1. Α’ Ἰω. δ’ 8.

2. Ματθ. ζ’ 22 – 23.

3. Πρβλ. Ματθ. κστ’ 28, Ἰω. στ’ 54

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026- Ε' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 8, 19-31)

 

Εἶπεν ὁ Κύριος· ῎Ανθρωπος τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ᾿Εγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν ᾿Αβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· Πάτερ ᾿Αβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ ᾿Αβραάμ· Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ᾿Ερωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· ῎Εχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ῾Ο δὲ εἶπεν· Οὐχί, πάτερ ᾿Αβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος· «Κάποιος ἄνθρωπος ἦταν πλούσιος, φοροῦσε πολυτελὴ ροῦχα καὶ τὸ τραπέζι του κάθε μέρα ἦταν λαμπρό. Κάποιος φτωχὸς ὅμως, ποὺ τὸν ἔλεγαν Λάζαρο, ἦταν πεσμένος κοντὰ στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ πλουσίου, γεμάτος πληγές, καὶ προσπαθοῦσε νὰ χορτάσει ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. ῎Ερχονταν καὶ τὰ σκυλιὰ καὶ τοῦ ἔγλειφαν τὶς πληγές. Κάποτε πέθανε ὁ φτωχός, καὶ οἱ ἄγγελοι τὸν πῆγαν κοντὰ στὸν ᾿Αβραάμ. Πέθανε κι ὁ πλούσιος καὶ τὸν ἔθαψαν. Στὸν ἅδη ποὺ ἦταν καὶ βασανιζόταν, σήκωσε τὰ μάτια του καὶ εἶδε ἀπὸ μακριὰ τὸν ᾿Αβραὰμ καὶ κοντά του τὸν Λάζαρο. Τότε φώναξε ὁ πλούσιος καὶ εἶπε· “πατέρα μου ᾿Αβραάμ, σπλαχνίσου με καὶ στεῖλε τὸν Λάζαρο νὰ βρέξει μὲ νερὸ τὴν ἄκρη τοῦ δάχτυλού του καὶ νὰ μοῦ δροσίσει τὴ γλώσσα, γιατὶ ὑποφέρω μέσα σ’ αὐτὴ τὴ φωτιά”. ᾿Ο ᾿Αβραὰμ ὅμως τοῦ ἀπάντησε· “παιδί μου, θυμήσου ὅτι ἐσὺ ἀπόλαυσες τὴν εὐτυχία στὴ ζωή σου, ὅπως κι ὁ Λάζαρος τὴ δυστυχία. Τώρα λοιπὸν αὐτὸς χαίρεται ἐδῶ, κι ἐσὺ ὑποφέρεις. Κι ἐκτὸς ἀπ’ ὅλα αὐτά, ὑπάρχει ἀνάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ὥστε αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ διαβοῦν ἀπὸ ᾿δῶ σ’ ἐσᾶς νὰ μὴν μποροῦν· οὔτε οἱ ἀπὸ κεῖ μποροῦν νὰ περάσουν σ’ ἐμᾶς”. Εἶπε πάλι ὁ πλούσιος· “τότε σὲ παρακαλῶ, πατέρα, στεῖλε τον στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου, νὰ προειδοποιήσει τοὺς πέντε ἀδελφούς μου, ὥστε νὰ μὴν ἔρθουν κι ἐκεῖνοι σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο τῶν βασάνων”. ῾Ο ᾿Αβραάμ τοῦ λέει· “ἔχουν τὰ λόγια τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν· ἂς ὑπακούσουν σ’ αὐτά”. “῎Οχι, πατέρα μου ᾿Αβραάμ”, τοῦ λέει ἐκεῖνος, «δὲν ἀρκεῖ· ἀλλὰ ἂν κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκροὺς πάει σ’ αὐτούς, θὰ μετανοήσουν”. Τοῦ λέει τότε ὁ ᾿Αβραάμ· “ἂν δὲν ὑπακοῦνε στὰ λόγια τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν, ἀκόμη κι ἂν ἀναστηθεῖ κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκρούς, δέν πρόκειται νὰ πεισθοῦν”». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 - ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ (Α’ Κορ. 12, 27-13,8)

 

  Ἀδελφοί, ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους.  Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν.  μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις;  μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων;μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; μὴ πάντες διερμηνεύουσι;  ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα. καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι. Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,  οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,  οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·  πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.  ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Αδελφοί, εσείς όμως είστε σώμα Χριστού και μέλη του ο καθένας σας χωριστά. Και αυτούς βέβαια έθεσε ο Θεός μέσα στην εκκλησία: πρώτα αποστόλους, δεύτερο προφήτες, τρίτο δασκάλους, έπειτα θαυματουργικές δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, παροχές βοηθειών, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών.  Μήπως είναι όλοι απόστολοι; Μήπως όλοι προφήτες; Μήπως όλοι δάσκαλοι; Μήπως όλοι κάνουν θαυματουργικές δυνάμεις;  Μήπως όλοι έχουν χαρίσματα ιαμάτων; Μήπως όλοι λαλούν γλώσσες; Μήπως όλοι διερμηνεύουν;  Ποθείτε όμως με ζήλο τα χαρίσματα τα μεγαλύτερα. Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη. Αν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, έχω γίνει χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει.  Και αν έχω προφητεία και ξέρω τα μυστήρια όλα και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε όρη να μετακινώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν είμαι.  Και αν δώσω για τροφή όλα τα υπάρχοντά μου και αν παραδώσω το σώμα μου, για να καώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν ωφελούμαι.  Η αγάπη μακροθυμεί, συμπεριφέρεται με χρηστότητα η αγάπη, δεν ζηλεύει, η αγάπη δεν μεγαλοκαυχιέται, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια,  δεν συμπεριφέρεται άσχημα, δεν ζητά τα δικά της, δεν παροξύνεται, δεν λογίζεται το κακό,  δεν χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια.  Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.  Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην ωραιότατη παραβολή του Χριστού για τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο, διαφαίνεται η μεγάλη δυσκολία του ανθρώπου να αποδεχθεί πράγματα που διαφεύγουν τον άμεσο έλεγχό του, είτε διά της λογικής, είτε διά των αισθήσεών του. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσα ανήκουν στον επέκεινα κόσμο, τον μη βλεπόμενο, που δεν εμπίπτει στην άμεση παρατήρηση ή στην αναντίρρητη λογική απόδειξη, στις μόνες δηλαδή προσιτές και αποδεκτές μεθόδους που προσπορίζουν πιστοποιημένη γνώση στον άνθρωπο. 

Διδασκαλίες για υπερφυσικές πραγματικότητες, για ουράνιες ή υποχθόνιες υποστάσεις, για θεϊκή αποκάλυψη ή πλάνη δαιμονική, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό (Κυριακή Ε΄Λουκά). 

Μπροστά στη δυσκολία αυτή πολλοί καταλήγουν στην προχειρότερη λύση, την απόρριψη. Όσα δεν μπορούν να επαληθευτούν με τους συνήθεις τρόπους που ισχύουν στον φυσικό κόσμο, πάνε στο περιθώριο. Δεν υπάρχουν. Ή δεν αξίζει να ασχολείται κάποιος με αυτά. Θεωρούνται αποκύημα παρωχημένων εποχών, καρπός της αδυναμίας του ανθρώπου μπρος στις ατιθάσευτες δυνάμεις του σύμπαντος. Διακωμωδούνται σήμερα, στον αιώνα της επιστήμης. 

Δεν απορρίπτονται μόνο τα περί υπάρξεως Θεού, αλλά και όσα αφορούν τον κόσμο του κακού. Και επιτείνει την τάση αυτή ο σατανάς, «ο πλανών την οικουμένην», μια και τον βολεύει άριστα να φαίνεται πως δεν υπάρχει. Όποιος περνάει απαρατήρητος, κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Ο ανύποπτος δέχεται πιο καίρια χτυπήματα από τον εχθρό που δεν γίνεται αντιληπτός. 

Έτσι λοιπόν στην τόσο «προοδευμένη» εποχή μας, πίσω από κατάλληλα καμουφλάζ και βιτρίνες αδιάφορες, κάτω από ξενόφερτα κυρίως έθιμα και αθώες δήθεν διασκεδάσεις, κρύβονται πολλά επικίνδυνα στοιχεία, που έρχονται απ’ ευθείας από τον χώρο του αποκρυφισμού, του παγανισμού, της μαγείας. 

Ένα από αυτά είναι και το εισαγόμενο έθιμο του Halloween (Xαλλογουίν). Έχει τις ρίζες του στην κελτική μυθολογία και μαγεία, ντύθηκε προσωρινά με χριστιανικό ένδυμα ως εορτή των αγίων Πάντων, αλλά ξαναγύρισε σήμερα με το αρχαίο αποκρυφιστικό προσωπείο του, κατακλύζοντας τις μέρες αυτές Ευρώπη και Αμερική και τη χώρα μας φυσικά, που συνήθως πιθηκίζει και μιμείται αδιάκριτα ό,τι σερβίρεται από τον «πολιτισμένο» κόσμο. 

Οι υπέρμαχοι του εθίμου διατείνονται ότι είναι μια διασκέδαση απλώς, μια ευκαιρία χαράς. Και βέβαια, μια εμπορική υπόθεση. Τα καταστήματα, κυρίως παιδικών ειδών, κατακλύζονται από τα αξεσουάρ της γιορτής. Ενδυμασίες μαγισσών, ξωτικών, δαιμόνων, φαντασμάτων, με τρομακτικές προσωπίδες, νεκροκεφαλές, σκελετούς και άλλα αποκρυφιστικά σύμβολα. Έτσι ο τρόμος και η φρίκη ανάγονται σε διασκέδαση και προωθείται η εξοικείωση και μύηση των μικρών παιδιών στον αποκρυφισμό-σατανισμό. 

Δεν είναι άσχετες οι δηλώσεις σατανιστών, όπως: 

«Χαίρομαι που οι Χριστιανοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους να λατρεύουν τον διάβολο τουλάχιστον μια νύχτα τον χρόνο». 

«Όταν ντύνεσαι ακόμα και άγγελος ή γοργόνα για το Halloween, δίνεις στον διάβολο τα νόμιμα δικαιώματα να αλλάξει την προσωπικότητά σου». 

«Τη μαγική, ανίερη αυτή νύχτα» οι άνθρωποι «έχουν την ευκαιρία να χορέψουν με τον Διάβολο». 

«Βλέπω σατανιστές σε όλο τον κόσμο να συναντιούνται σε μικρές ομάδες αυτή τη νύχτα στο Halloween, 500 χρόνια μετά, για να σηκώσουν ένα ποτήρι στους κολασμένους». 

«Τα βράδια μεταξύ τέλους Οκτωβρίου και αρχών Νοεμβρίου, εκτός από πολυάριθμες μαγικές τελετές, γίνονταν θυσίες ζώων και, κατά πάσα πιθανότητα, ακόμη και ανθρωποθυσίες». 

Θέλουμε και άλλες ομολογίες για τη φρίκη που κρύβει η «αθώα» βιτρίνα του Χαλλογουίν; 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 

 Η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων Νήσων σε συνεργασία με την Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Κέρκυρας διοργανώνουν την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου στις 18:00 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Ιεράς Μητρόπολης Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων Νήσων (Οδός Ακαδημίας 2), σημαντική ενημερωτική εκδήλωση με στόχο την προστασία των πολιτών και ιδιαίτερα της τρίτης ηλικίας. Η εκδήλωση έχει ως κεντρικό θέμα: «Η εξαπάτηση των ηλικιωμένων από τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας – Μέθοδοι πρόληψης και προστασίας». Με δεδομένη την αύξηση των ψηφιακών απειλών και των τηλεφωνικών ή διαδικτυακών απατών, εξειδικευμένοι αξιωματικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Κέρκυρας, θα παρουσιάσουν πρακτικούς τρόπους και μεθόδους πρόληψης, ώστε οι ηλικιωμένοι και οι οικογένειές τους να αναγνωρίζουν τους κινδύνους και να θωρακίζονται απέναντι σε κακόβουλες ενέργειες. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

2026-10-28 ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ