Η εορτή του Αγίου Βαρβάρου στην Κέρκυρα

     Την Παρασκευή, 15 Μαΐου 2026, εορτή του Οσίου Πατρός ημών Βαρβάρου του Πενταπολίτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της ενορίας Ποταμού Κερκύρας. Εφημέριος του ως άνω Ιερού Ναού είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Πετράκης, ενώ με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν και ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. Ανδρέας Γκιόκας, ο Πρωτοπρ. Γρηγόριος Γκισδάκης, καθώς και ο Διάκονός του π. Σπυρίδων Πηγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός κατακλύστηκε από μικρά παιδιά των σχολείων της περιοχής, τα οποία συμμετείχαν με ευλάβεια στη Θεία Λειτουργία και κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων.

Ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα και ιδιαιτέρως στα παιδιά που συμμετείχαν στην πανήγυρη, αναφέρθηκε στο βίο του Αγίου Βαρβάρου, τονίζοντας πως η ζωή του αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα της δύναμης της μετανοίας και της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.

Όπως ανέφερε, ο άνθρωπος όταν απομακρύνεται από το Θεό σκληραίνει και γίνεται «βάρβαρος», διότι χάνει την εσωτερική ειρήνη και το ήθος που χαρίζει η παρουσία του Θεού. Επεσήμανε ακόμη ότι η σύγχρονη κοινωνία βιώνει έντονα αυτή την απομάκρυνση από το Θεό, γεγονός που εκφράζεται μέσα από τη βία, την εγκληματικότητα και την ακαταστασία που κυριαρχούν ακόμη και στις ζωές νέων ανθρώπων και παιδιών. Με αφορμή σύγχρονα περιστατικά βίας, υπογράμμισε ότι η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου οδηγεί στην απώλεια της αγάπης, του σεβασμού και της αληθινής κοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην πρώτη ζωή του Αγίου Βαρβάρου, ο οποίος, προερχόμενος από την περιοχή της Αφρικής, έζησε ως πειρατής και άνθρωπος σκληρός, μακριά από το Θεό. Όμως, όπως τόνισε, ήλθε η στιγμή κατά την οποία η χάρις του Θεού άγγιξε την καρδιά του και τον κάλεσε σε αλλαγή ζωής. «Μπορεί όλοι μας να αστοχούμε στην πορεία της ζωής μας», σημείωσε χαρακτηριστικά, «όμως υπάρχει η στιγμή κατά την οποία η αγάπη του Θεού έρχεται και μας καλεί». Ιδιαίτερα προς τα παιδιά, ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε την ανάγκη να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό και να αφήσουν τη χάρη Του να κατοικήσει μέσα τους.

Μάλιστα, επικαλούμενος λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ανέφερε πως η Εκκλησία μεταμορφώνει τον άνθρωπο, καθώς «μπαίνει κάποιος θηρίο ανήμερο και βγαίνει πρόβατο άκακο». Έτσι, εξήγησε ότι η χάρις του Θεού μετέβαλε και τον Άγιο Βάρβαρο από άνθρωπο εγκληματία σε Όσιο και φίλο του Θεού. Ο Άγιος εγκατέλειψε την παλαιά ζωή του, αφιερώθηκε στην άσκηση, στην προσευχή και στη νηστεία, καλλιεργώντας τη μετάνοια και το θείο έρωτα προς τον Χριστό.

Ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, έχουν ανάγκη μετανοίας και αλλαγής τρόπου ζωής. Υπογράμμισε δε ότι η αληθινή αγάπη προς το Θεό μεταμορφώνει ολόκληρη την ύπαρξη του ανθρώπου και τον οδηγεί στην αγιότητα. Αναφέρθηκε ακόμη στο τέλος του Αγίου Βαρβάρου, όταν κυνηγοί τον πέρασαν για άγριο θηρίο και τον τραυμάτισαν θανάσιμα, γεγονός το οποίο ο Άγιος δέχθηκε με ταπείνωση, ευχαριστώντας το Θεό και αναγνωρίζοντας τα σφάλματα της προηγούμενης ζωής του.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Σεβασμιώτατος και στο θαύμα του Αγίου Βαρβάρου στην περιοχή του Ποταμού, όταν, κατά τη μεταφορά του Ιερού Λειψάνου του προς τη Δύση, έγινε στάση στην Κέρκυρα και ένα άρρωστο παιδί θεραπεύθηκε θαυματουργικά μετά την προσκύνηση του λειψάνου του Αγίου. Το γεγονός αυτό χαράχθηκε βαθιά στη μνήμη των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι έως σήμερα τιμούν με ευγνωμοσύνη τον Άγιο. Παράλληλα, εξήγησε ότι το θαύμα αποτελεί φανέρωση της παρουσίας του Θεού μέσα στη ζωή του ανθρώπου και σημείωσε πως πολλές φορές οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι ακόμη και η ίδια η καθημερινή ζωή αποτελεί θαύμα και δωρεά του Θεού.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του που αξιώθηκε να λειτουργήσει στον Ποταμό, προτρέποντας όλους να προσεύχονται για τα παιδιά και τους νέους, οι οποίοι μεγαλώνουν μέσα σε μία εποχή πνευματικής συγχύσεως και σκοτισμού. Ευχήθηκε δε ο Άγιος Βάρβαρος να πρεσβεύει υπέρ όλων, ώστε να παραμένουν κοντά στον Θεό και στο φως της Αναστάσεως του Χριστού.

2026-04-10 ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΑ

Κερκύρας Νεκτάριος: «Όποιος προτιμά το σκοτάδι, τότε ζει το χάος»

    Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου, στο ομώνυμο χωριό της Μέσης Κέρκυρας. Εφημέριος του Ιερού Ναού είναι ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παλαιοκαστρίτσας, Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Δροσόπουλος. Κατά την τοπική παράδοση, την ημέρα αυτή λιτανεύεται η εφέστιος εικόνα της Παναγίας από τη γειτονική ενορία του χωριού της Άφρας προς τον Άγιο Ιωάννη, όπου και παραμένει έως το εσπέρας, οπότε και επιστρέφει εν λιτανεία, μέσα σε κλίμα ευλάβειας και κατάνυξης. Οι ύμνοι της ημέρας αποδόθηκαν με αρτιότητα και εκκλησιαστικό ύφος από χορό Ιεροψαλτών υπό τη διεύθυνση του Μουσικολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου, Νεκταρίου Μπόκου, ο οποίος απέδωσε.

Κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο βαθύ θεολογικό μήνυμα της Ευαγγελικής περικοπής της Κυριακής της Σαμαρείτιδος, τονίζοντας ότι τα δύο κεντρικά πρόσωπα της διηγήσεως, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, αφορούν διαχρονικά κάθε άνθρωπο.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι τίποτε στη ζωή του ανθρώπου δεν είναι τυχαίο, όπως δεν ήταν τυχαία και η συνάντηση της Σαμαρείτιδος με τον Χριστό στην πηγή του Ιακώβ. Εκεί, μέσα από έναν ουσιαστικό και αποκαλυπτικό διάλογο, η γυναίκα εκείνη οδηγήθηκε στη γνώση της αλήθειας και αναγνώρισε στο πρόσωπο του Χριστού τον αναμενόμενο Μεσσία. Ο Κύριος, όπως επεσήμανε, δεν αποκάλυπτε άμεσα τη θεότητά Του, αλλά σταδιακά, όταν η ανθρώπινη καρδιά ήταν έτοιμη να δεχθεί το φως Του.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον εσωτερικό πνευματικό αγώνα που απαιτείται, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να αναγνωρίσει και να αποδεχθεί το Θεό στη ζωή του. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε,«το θέμα της πίστεως είναι κάτι το οποίο δεν ερμηνεύεται, αλλά αποτελεί εσωτερική κατάσταση και δύναμη της ψυχής του ανθρώπου». Μέσα από αυτήν την αναζήτηση, ο ίδιος ο Θεός αποκαλύπτεται στον άνθρωπο και του λέγει, «ἐγώ εἰμι», δίνοντάς του φως, στήριγμα και προσανατολισμό.

Ο κ. Νεκτάριος τόνισε ακόμη ότι εκείνος που πορεύεται στο φως του Χριστού δε χάνεται, ούτε οδηγείται στην απώλεια. Αντίθετα, όποιος αμφισβητεί το φως και επιλέγει το σκοτάδι, βιώνει το χάος και την εσωτερική διάλυση. Αναφερόμενος δε στο «ὕδωρ τὸ ζῶν», για το οποίο μίλησε ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα, εξήγησε ότι πρόκειται για τη χάρη και την παρουσία του Θεού, η οποία ξεδιψά πνευματικά τον άνθρωπο και του χαρίζει αληθινή ζωή.«Εάν ένας πεινάει σωματικά ή διψάει σωματικά, υποφέρει έως και αποθνήσκει. Εκείνος όμως ο οποίος διψάει και πεινάει πνευματικά, τότε λιμοκτονεί πνευματικά για ολόκληρη την πορεία της ζωής του και την αιωνιότητα».

Στη συνέχεια, στάθηκε στη μετάνοια της Αγίας Φωτεινής, η οποία, αφού αναγνώρισε τα σφάλματα και τις πτώσεις της, μεταβλήθηκε σε διαπρύσιο κήρυκα του Ευαγγελίου. Υπενθύμισε μάλιστα ότι η Αγία δεν περιορίστηκε μόνο στη δική της σωτηρία, αλλά οδήγησε και την οικογένειά της στον Χριστό, μαρτυρώντας τελικώς όλοι μαζί για την πίστη.

Με αφορμή το παράδειγμα της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε και στη σύγχρονη πραγματικότητα, εκφράζοντας την αγωνία του για την απομάκρυνση του ανθρώπου από τις εντολές του Θεού. Επισήμανε ότι στη σημερινή εποχή πολλοί θεωρούν πρόοδο την απομάκρυνση από τον ευαγγελικό τρόπο ζωής, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για έκπτωση και αλλοίωση της ανθρώπινης φύσεως σε μία παραφύσιν κατάσταση. Παρατήρησε ακόμη ότι ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά όχι μόνο αμαρτάνει, αλλά και καυχάται για την αμαρτία του, απομακρυνόμενος ολοένα περισσότερο από το φως και την αλήθεια του Θεού.

Επιπλέον, ο Σεβασμιώτατος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα νέα παιδιά, τονίζοντας ότι οι νέοι διαθέτουν καθαρές και αθώες ψυχές, ενώ οι μεγαλύτεροι φέρουν σημαντική ευθύνη για την κατάσταση της κοινωνίας και τα αρνητικά πρότυπα που μεταδίδονται. Ολοκληρώνοντας, ο κ. Νεκτάριος υπενθύμισε ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι βάρος για τον άνθρωπο, αλλά δρόμος ειρήνης, αγάπης, δικαιοσύνης και ενότητας. Μόνον όταν η κοινωνία στηρίζεται στο φως του Χριστού, σημείωσε, μπορεί να επικρατήσει αληθινή γαλήνη και πνευματική συνοχή.

Τέλος, εξέφρασε τη χαρά που λειτούργησε στον Άγιο Ιωάννη, ευχήθηκε σε όλους Χρόνια Πολλά και απηύθυνε πανηγυρικά τον αναστάσιμο χαιρετισμό.

2026-05-10 ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΑΜΑΡΙΤΕΙΔΟΣ

2026-05-09 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΑΜΑΡΙΤΕΙΔΟΣ

Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου

 Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στη συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα παρά το φρέαρ του Ιακώβ τέθηκε και το θέμα πού και πώς είναι πρέπον να προσκυνείται και να λατρεύεται ο Θεός. Οι μεν Ιουδαίοι υποστήριζαν ότι αυτό πρέπει να γίνεται στα Ιεροσόλυμα, κάτι αυτονόητο φυσικά γι’ αυτούς επειδή εκεί βρισκόταν ο ναός του Σολομώντος, οι δε Σαμαρείτες στο όρος Γαριζείν. Ο Χριστός όμως μετέφερε το όλο θέμα σε άλλη βάση. Ο Θεός είναι πνεύμα και ζητάει διαφορετικό τρόπο λατρείας. Στο εξής, οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνούν τον Θεό «εν πνεύματι και αληθεία». Για την αληθινή λατρεία του Θεού δεν μετράει ο τόπος, αλλά ο τρόπος ζωής των ανθρώπων (Κυριακή της Σαμαρείτιδος). 

Τα λόγια αυτά θα εξέπλητταν τους Ιουδαίους. Ο τόπος και ο τρόπος της λατρείας τους ήταν θεόθεν δεδομένα. Δόθηκαν στον μεγάλο προφήτη και θεόπτη Μωυσή με τον πιο εντυπωσιακό και επίσημο τρόπο από τον ίδιο τον Θεό στο όρος Σινά. Με τις οδηγίες του Θεού κατασκευάστηκε ο πρώτος πρόχειρος κινητός ναός, η Σκηνή του Μαρτυρίου, με την Κιβωτό της Διαθήκης, το ιερότερο κέντρο της λατρείας τους, και με όλα τα υπόλοιπα ιερά λατρευτικά αντικείμενα. Με λεπτομερή τρόπο ορίστηκε από τον Θεό και ο τρόπος της λατρείας με τις παντοειδείς αναίμακτες και αιματηρές προσφορές και θυσίες, που έπρεπε να προσφέρουν οι Ισραηλίτες. 

Στη συνέχεια, 440 χρόνια από την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο, ο σοφός Σολομών κατασκεύασε τον μεγαλοπρεπή ναό του Θεού στα Ιεροσόλυμα, ένα μοναδικό οικοδόμημα, με τα πιο πολύτιμα υλικά (αρωματικά κέδρα του Λιβάνου κ.λ.π.) και άφθονο χρυσό. Επί επτάμισυ χρόνια 150.000 εργάτες, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση 3.800 επιστατών, «ητοίμασαν τους λίθους και τα ξύλα» και έχτισαν τον περίφημο ναό. Τα εγκαίνια του ναού γιορτάστηκαν με πρωτοφανή λαμπρότητα επί επτά ημέρες, με τεράστια συγκέντρωση του λαού από όλη τη χώρα. Ο Σολομών θυσίασε 22.000 βόδια και 120.000 χιλιάδες πρόβατα. 

Ο Θεός δεν χρειαζόταν τίποτε από αυτά, αλλά υπέδειξε να γίνουν για την αδυναμία των ανθρώπων, για να μην ξεφεύγουν σε άλλες, ειδωλολατρικές λατρείες. Αν και δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, αποδέχτηκε και αγίασε τον τόπο που του ετοίμασαν. Όταν μεταφέρθηκε στον ναό η Κιβωτός της Διαθήκης, η θεϊκή νεφέλη «έπλησε τον οίκον». Και ο Θεός είπε στον Σολομώντα: Αγίασα αυτόν τον οίκο που έχτισες και αφιέρωσες σε μένα, για να λατρεύεται «το όνομά μου εκεί εις τον αιώνα. Και έσονται οι οφθαλμοί μου εκεί και η καρδία μου πάσας τας ημέρας». 

Ο ναός αυτός ήταν το καμάρι των Ισραηλιτών. Όλοι επιθυμούσαν να προσκυνήσουν κάποτε εκεί, να γιορτάσουν το Πάσχα στα Ιεροσόλυμα. Και όμως, ο Θεός τα απέρριψε όλα αυτά. Προειδοποίησε, ότι, αν δεν φυλάξουν τον νόμο του, θα ξεριζωθούν από τη γη τους, «και τον οίκον τούτον, ον ηγίασα τω ονόματί μου, απορρίψω εκ προσώπου μου» (Γ΄ Βασ. 9, 3-9). Όπερ και εγένετο. Οι Εβραίοι σύρθηκαν αιχμάλωτοι και ο περίφημος ναός λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τον Ναβουχοδονόσορα. 

Και πάλι, όταν οι μαθητές του Χριστού καμάρωναν για τις υπέροχες οικοδομές και την ομορφιά του (νέου) ναού, ο Χριστός δεν δίστασε να τους πει, ότι δεν θα μείνει από αυτά «λίθος επί λίθω» που δεν θα γκρεμιστεί. Όπως και έγινε. Και τα ερείπιά του παραμένουν μέχρι σήμερα. 

Το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνει ο Χριστός στον επίσκοπο της Εκκλησίας της Εφέσου: «Μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον· ει δε μη, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης» (Αποκ. 2, 5). Πολλές λυχνίες έσβησαν, πολλές επιφανείς εκκλησίες χάθηκαν, όταν οι άνθρωποι έπαυσαν να βαδίζουν κατά Θεόν. 

Δεν είναι λοιπόν ο τόπος το παν. 

Θέλεις να λατρεύεις τον Θεό αληθινά; Τήρησε τις εντολές του, ζήσε κατά το πνεύμα του. 

Κήρυγμα στην Κυριακή της Σαμαρίτειδος

 

«Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν…»

Οι μαθητές επιστρέφουν από την πόλη κρατώντας τροφές. Βλέπουν τον Διδάσκαλο κουρασμένο από την οδοιπορία, καθισμένο στο φρέαρ του Φρέαρ του Ιακώβ. Θεωρούν φυσικό ότι πεινά. Του λέγουν: «Ῥαββί, φάγε».

Και τότε ο Χριστός αποκαλύπτει μια άλλη πραγματικότητα: «Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε».

Οι μαθητές σκέπτονται γήινα· ο Χριστός ομιλεί ουράνια. Εκείνοι βλέπουν άρτο· Εκείνος μιλά για το θέλημα του Πατρός. Εκείνοι νοούν την πείνα του σώματος· Εκείνος αποκαλύπτει την πληρότητα της θείας αποστολής.

Αμέσως μετά εξηγεί: «Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ιω. 4,34).

Η τροφή μου είναι να εκπληρώνω το θέλημα του Πατέρα και να ολοκληρώνω το έργο της σωτηρίας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Κύριος χρησιμοποιεί αισθητές εικόνες για να ανυψώσει τους μαθητές στα πνευματικά.

Δεν απορρίπτει τη σωματική τροφή· όμως φανερώνει ότι υπάρχει ανώτερη ζωή.

Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει ότι ο Χριστός: «οὐ περὶ ἄρτου λέγει, ἀλλὰ περὶ σωτηρίας ἀνθρώπων».

Δηλαδή η χαρά Του, η ανάπαυσή Του, η «τροφή» Του, είναι η σωτηρία των ανθρώπων.

Γι’ αυτό, ενώ είναι κουρασμένος από την οδοιπορία, αναζωογονείται μόλις βλέπει τη Σαμαρείτιδα να ανοίγει την καρδιά της στην αλήθεια.

Εδώ αποκαλύπτεται κάτι συγκλονιστικό: Ο Θεός «τρέφεται» από την αγάπη.

Η χαρά Του είναι να σώζει. Η ανάπαυσή Του είναι η επιστροφή του ανθρώπου.

Οι μαθητές δεν καταλαβαίνουν τα λόγια του Κυρίου  «ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε».

Όπως λίγο πριν η Σαμαρείτιδα δεν καταλάβαινε το «ὕδωρ τὸ ζῶν», έτσι τώρα και οι μαθητές δεν κατανοούν τη «βρῶσιν».

Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας τονίζει ότι οι μαθητές βρίσκονται ακόμη σε «νηπιακή» πνευματική κατάσταση· σκέπτονται ανθρώπινα και όχι θεϊκά.

Αυτό συμβαίνει και σε εμάς. Συχνά περιορίζουμε τη ζωή: στο φαγητό, στην εργασία, στην επιβίωση, στην εξασφάλιση, στις μέριμνες.

Και ξεχνούμε ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ύλη. Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος».

Η ψυχή πεινά βαθύτερα: πεινά νόημα, πεινά αλήθεια, πεινά αγάπη, πεινά για Θεό.

Και όταν δεν τρέφεται πνευματικά, ακόμη κι αν έχει τα πάντα, μένει άδεια.

Αντίθετα, όταν ζει μέσα στη χάρη: αποκτά ειρήνη, πληρότητα, εσωτερική δύναμη.

Γι’ αυτό βλέπουμε τους αγίους: να νηστεύουν και όμως να ακτινοβολούν, να υποφέρουν και όμως να έχουν χαρά, να στερούνται και όμως να είναι πλήρεις.

Η τροφή τους είναι άλλη. Είναι η παρουσία του Θεού.

Ο Χριστός χαίρεται επειδή μία ψυχή σώζεται.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά εικόνα Θεού όταν αγαπά ανιδιοτελώς.

Γι’ αυτό και οι άγιοι αναπαύονταν όταν παρηγορούσαν, όταν βοηθούσαν, όταν οδηγούσαν άνθρωπο στη μετάνοια.

Η μεγαλύτερη πείνα της εποχής μας δεν είναι υλική. Είναι η έλλειψη νοήματος και αληθινής κοινωνίας.

Και ο χριστιανός καλείται να γίνει φορέας αυτής της θείας τροφής.

Οι Πατέρες βλέπουν εδώ και προτύπωση της Θεία Ευχαριστία.

Ο Χριστός είναι Εκείνος που τρέφει τον κόσμο, αλλά και Εκείνος που προσφέρει τον Εαυτό Του ως τροφή.

Η «βρῶσις» του Χριστού γίνεται αργότερα: «Λάβετε, φάγετε».  Αυτή είναι η τροφή του Χριστού. Και αυτή καλείται να γίνει και δική μας τροφή. Η κοινωνία με τον Θεό και η αγάπη για τη σωτηρία του ανθρώπου.

Χριστός Ανέστη!!!

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ