Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026
Η Κυριακή της Τυρινής στην Κέρκυρα
Την Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2026, Κυριακή της Τυρινής, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Οδηγήτριας στο γραφικό χωριό του Πέλεκα της Μέσης Κέρκυρας. Στην εν λόγω ενορία εφημέριος επί πολλά έτη είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Χαράλαμπος Παντελιός ο οποίος αγωνίζεται με πνευματικό ζήλο για την πνευματική ανάπτυξή της.
Κατά την ομιλία του ο κ. Νεκτάριος, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίαμα, επικεντρώθηκε σε κεντρικά δύο ζητήματα. Αρχικά αναφέρθηκε στο νόημα της σημερινής Κυριακής, της επωνομαζομένης «Κυριακής του χαμένου Παραδείσου» και εν συνεχεία εστίασε σε τέσσερις βασικές προϋποθέσεις κατά τους Αγίους Πατέρες για να εισέλθουμε στο στάδιο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Η Αγία μας Εκκλησία τις περιόδους γύρω από τις μεγάλες εορτές μάς εισαγάγει με τις νηστείες σε ένα ιδιαίτερο πνεύμα, το οποίο μας οδηγεί στο κέντρο της ζωής μας που είναι ο ίδιος ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, κατά το Παύλειο, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2,20). Ο άνθρωπος δεν είναι αυθύπαρκτος, αλλά αποζητά και βρίσκει το Χριστό παντού στη ζωή του καθώς διήλθε όλα τα στάδια της ενσάρκου Οικονομίας για να θεραπεύσει «τὴν καταφθαρεῖσαν» ανθρώπινη φύση και να επέλθει έτσι η αποκατάσταση της προπτωτικής κοινωνίας αγάπης του ανθρώπου με το Θεό.
Την Κυριακή «του χαμένου Παράδεισου» η Αγία μας Εκκλησία μάς υπενθυμίσει ότι ο άνθρωπος ενώ ζούσε σε πλήρη κοινωνία με τον Θεόν και γευόταν της αληθινής αγάπης Του, μετά την πτώση επήλθε μία κατάσταση ψεύδους, υποκρισίας και ανελευθερίας. Ο Υιός και Λόγος του Θεού εναθρώπησε ώστε να μάς ανακαλέσει από αυτήν τη φθορά και να μάς δώσει να κατανοήσουμε την αφθαρσία με την οποία μάς δημιούργησε ο Θεός.
Στην υμνολογία της σημερινής ημέρας αναφέρεται γλαφυρά πώς ο Αδάμ μετά την έξοδο του «εκάθισεν ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, καὶ … θρηνῶν ὠδύρετο» και είπε «Οἴμοι», δηλαδή «αλίμονό μου», που από οικήτωρ του Παραδείσου κατάντησε άποικος. Όμως, αυτή την κατάσταση έχουμε τη δυνατότητα να την αποτινάξουμε και να μπούμε ξανά μέσα σε αυτό το πνεύμα της κοινωνίας του Θεού, στην κατάσταση του Παραδείσου, στην αληθινή κοινωνία. Όμως, χρειάζεται ο άνθρωπος να απαλλαχθεί από την εμπαθή κατάσταση που τον κρατά δέσμιο ώστε να μεταμορφωθεί και να βιώσει τη θεία πραγματικότητα όπως ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης που έγιναν μάρτυρες της αποκαλύψεως της θείας δόξης στο Όρος Θαβώρ και εξεφώνησαν «Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι» (Μτ. 17, 4). Παρά τη συνεχώς μεταλλασσόμενη πολύβουη κοινωνία στην οποία ζούμε, της στείρας πληροφορίας, της τεχνοκρατίας, του ψεύδους και της ακαθαρσίας έχουμε τη δυνατότητα να τρωθούμε από την αγάπη του Θεού, να παραμερίσουμε όλα αυτά και να προσεγγίσουμε την αγάπη του ιδίου του Θεού ζώντας αυτές τις καταστάσεις των Αγίων μας.
Όπως λεν οι Άγιοι Πατέρες «τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκτο». Όπως το στάδιο που δέχεται μέσα τους αγωνιστές για να αθληθούν, έτσι και εμείς οι Χριστιανοί καλούμαστε, όσοι ελεύθερα επιθυμούμε, να παλέψουμε και να λάβουμε αυτήν την μεταμορφωτική εμπειρία της χάριτος που θεραπεύει τον πάσχοντα άνθρωπο. Έτσι, θα εορτάσουμε και εμείς το υπέρτατο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας αντιλαμβανόμενοι το αληθινό νόημα της εν Χριστώ ζωής αντί να μεταφράζουμε την Ανάσταση ως μία εορταστική συνεστίαση στο πασχαλινό τραπέζι.
Προκειμένου να εισέλθουμε σε αυτό το στάδιο της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας θέτουν ορισμένα προαπαιτούμενα. Το πρώτο είναι η συγχώρηση ως προϋπόθεση για να συγχωρεθούμε και εμείς. Διαφορετικά, θα παραμείνουμε στη σκληροκαρδία μας έως το τέλος της ζωής μας. Χωρίς τη μίμηση του Κυρίου μας με τη συγχώρεση του πλησίον αλλά και των εχθρών μας είναι αδύνατον να ζήσουμε την ανακαίνιση του εαυτού μας και να οδηγηθούμε σε μία νέα σχέση αγάπης με το Θεό.
Δεύτερον, η νηστεία δεν είναι απλώς αλλαγή τροφών ούτε εξωτερική συνήθεια, αλλά εκούσια στέρηση και απλότητα ζωής. Καλούμαστε να αποβάλουμε τα περιττά, ώστε να αισθανθούμε την ανάγκη και τον πόνο του άλλου ανθρώπου. Ό,τι έχουμε είναι δωρεά του Θεού και δεν μας ανήκει, αλλά μάς εμπιστεύεται για να το διαχειριζόμαστε και να το αντιπροσφέρουμε δια της ελεημοσύνης στους εμπερίστατους μαθαίνοντας έτσι έμπρακτα την αγάπη.
Τρίτον, η νηστεία δεν πρέπει να γίνεται με φαρισαϊκή επίδειξη και υποκρισία αλλά με ταπείνωση και εσωτερικότητα. Ο Χριστός καλεί να αγωνιζόμαστε κρυφά, με χαρά και απλότητα, ώστε η νηστεία να γίνεται υπόθεση της καρδιάς και όχι των εντυπώσεων.
Τέταρτον, η Αγίας μας Εκκλησία μάς προτρέπει να προσευχηθούμε ταπεινά και μυστικώς στο ταμείο μας, γονατίζοντας, παρακαλώντας και συνομιλώντας με τον Θεόν. Έτσι, αυτές οι πνευματικές πράξεις αποτελούν την αρχή μιας σταδιακής ανόδου και εσωτερικής καλλιέργειας. Μιας πορείας αναβάσεως που μάς οδηγεί βήμα-βήμα έως τη χαρά της Αγίας Αναστάσεως.
Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του που λειτούργησε και επικοινώνησε με τους πιστούς στο παραδοσιακό χωριό του Πέλεκα, ενώ ικέτευσε το Θεό να ευλογεί άπαντες ώστε να διέλθουμε το στάδιο της Αγίας Τεσσαρακοστής κατανοώντας ο καθένας τι σημαίνει η αλλοίωση της εν Χριστώ ζωής.
Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2026
Ο ΠΑΤΗΡ ΣΟΥ Ο ΒΛΕΠΩΝ ΕΝ ΤΩ ΚΡΥΠΤΩ ΑΠΟΔΩΣΕΙ ΣΟΙ ΕΝ ΤΩ ΦΑΝΕΡΩ
«Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ» (Ματθ. 6,17-18)
«᾿Εσύ, ἀντίθετα, ὅταν νηστεύεις, περιποιήσου τὰ μαλλιά σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπό σου, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ νηστεία σου, ἀλλὰ στὸν Πατέρα σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις· καὶ ὁ Πατέρας σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις, θὰ σοῦ τὸ ἀνταποδώσει φανερά».
Η νηστεία είναι μια ευλογημένη συνήθεια στην παράδοση της Εκκλησίας. Είναι εντολή του Θεού από την Παλαιά Διαθήκη. Νηστεία έπρεπε να κάνει ο πρώτος άνθρωπος στον Παράδεισο. Δεν θέλησε. Νηστεία έκαναν οι Εβραίοι στην έρημο πριν λάβουν στο Σινά τις Δέκα Εντολές. Νηστεία γινόταν και γίνεται σε εορτές, σε εβδομαδιαία βάση (δύο φορές, όπως έλεγε ο Φαρισαίος στη γνωστή παραβολή). Νηστεία έκανε ο Χριστός επί 40 ημέρες μετά τη Βάπτισή Του. Νηστεία έχει ορίσει η Εκκλησία την Τετάρτη και την Παρασκευή, καθώς και σε περιόδους προετοιμασίας μας για μεγάλες γιορτές, όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα, η Κοίμηση της Θεοτόκου, η εορτή των Αγίων Αποστόλων. Η νηστεία είναι μία απόφαση στέρησης από ό,τι μας ευχαριστεί, αλλά και περίοδος πένθιμη, με την έννοια της επίγνωσης των αμαρτιών μας, δηλαδή της αποτυχίας μας να είμαστε κοντά στον Θεό, εξαιτίας λαθών μας, που ξεκινούν από την παράβαση των εντολών του Θεού. Πένθος διότι δεν αγαπούμε όσο μπορούμε, ούτε συνειδητοποιούμε την έλλειψη. Γι’ αυτό και η νηστεία είναι μία περίοδος στην οποία τα πολλά γίνονται λίγα, για να γίνουν τα λίγα πολλά στη χαρά της γιορτής, της σχέσης με τον Θεό, της πνευματικής μας ανάστασης.
Ο Χριστός, στην επί του Όρους ομιλία Του, μας υπενθυμίζει μία εικόνα: αυτή των υπερευσεβών Ιουδαίων, οι οποίοι, στη νηστεία, κυκλοφορούσαν αχτένιστοι, άπλυτοι και άνιφτοι, ώστε να τους βλέπουν και να τους επαινούν διότι νήστευαν. Ο Χριστός μάς προτρέπει το πένθος να είναι χαροποιό. Να συνεχίζουμε τη ζωή μας χωρίς επίδειξη της πίστης ή της ευσέβειας ή της απόφασής μας να νηστεύουμε, διότι η σχέση με τον Θεό δεν είναι επίδειξη, αλλά εργασία καρδιακή. Όποιος νηστεύει προσεύχεται. Αποκτά επίγνωση των όσων των χωρίζουν από τον Θεό, αποφασίζει να παλέψει, για να τα υπερβεί, επικαλείται την χάρη του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά του και περιμένει. Ανταπόδοση γι’ αυτόν είναι να νιώθει ότι η υπακοή στην εντολή του Θεού είναι ευλογία, χαρά, ζωή. Και η χαρά αυτή μεταμορφώνει την καρδιά και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή.
Θέλουμε ανταπόδοση οι άνθρωποι για τα έργα μας. Να ενισχυθεί το αίσθημα εμπιστοσύνης του Θεού προς εμάς και ημών προς τον εαυτό μας, ότι αυτό που κάνουμε είναι καλό, ότι ο Θεός το βλέπει και θα μας δώσει ανταμοιβή είτε στην προσωπική και οικογενειακή μας ζωή είτε στη βασιλεία Του. Ο Θεός δεν αφήνει τον άνθρωπο απαράκλητο, απαρηγόρητο. Όντως του ανταποδίδει τον αγώνα, όχι όμως πάντοτε με τον τρόπο που ο άνθρωπος επιθυμεί, αλλά με τη στήριξη στις δοκιμασίες, με την αίσθηση ότι δεν θα τον εγκαταλείψει, ακόμη κι αν δείχνει ότι τον εγκαταλείπει, κάποτε και με μικρότερες ή μεγαλύτερες ευλογίες στην καθημερινότητά του. Κυρίως όμως η αίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι παιδί του Θεού, ότι έχει Πατέρα εν ουρανοίς, ότι έχει φίλο και αδελφό τον Υιό και Λόγο του Θεού που έγινε άνθρωπος δι’ ημάς, είναι μία αίσθηση οικειότητας, που νικά και τον θάνατο.
Τα παραπάνω μοιάζουν λόγια νεκρά για τους καιρούς μας. Κάποτε και για μας τους ίδιους, που περιοριζόμαστε στη νηστεία των τροφών και θεωρούμε τον δρόμο αυτό επαρκή. Ζητούμε μάλιστα ανταπόδοση για το ελάχιστο. Κι όμως, σ’ αυτόν τον σκληρόκαρδο κόσμο, δεν παύει ο Θεός διά της Εκκλησίας να μιλά στις καρδιές μας, ζητώντας να στραφούμε περισσότερο προς τον μέσα κόσμο μας, να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να ελεήσουμε, να μοιραστούμε και νηστεύοντας από τα πάθη να αφεθούμε στη χάρη Του. Όποιος θέλει, μπορεί! Και δεν θα είναι μόνος του!
Καλή Σαρακοστή!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Κήρυγμα στην Κυριακή της Τυρινής ( Ματθ. 6, 14–21)
Κήρυγμα στην Κυριακή της Τυρινής ( Ματθ. 6, 14–21)
Αγαπητοί μου,
Κυριακή της Τυρινής σήμερα . Και το Ευαγγέλιο της ημέρας, από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, μας δίνει τρία κλειδιά:
συγχώρηση – νηστεία – θησαυρός στον ουρανό.
Η συγχώρηση – το πρώτο βήμα:
«Ἐὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος».
Η Σαρακοστή αρχίζει όχι με νηστεία τροφών, αλλά με νηστεία κακίας.
Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος λέει: «Οὐδὲν οὕτως ἡμᾶς ποιεῖ ὁμοίους Θεῷ ὡς τὸ συγχωρεῖν».Τίποτε δεν μας κάνει τόσο όμοιους με τον Θεό όσο η συγχώρηση.
Κρατούμε μέσα μας λόγια που μας πλήγωσαν. Συσσωρεύουμε παράπονα.
Ανακυκλώνουμε προσβολές.
Και όμως, ζητούμε κάθε μέρα στο «Πάτερ ἡμῶν»: «Ἄφες ἡμῖν… ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν».
Η συγχώρηση δεν είναι συναίσθημα. Είναι απόφαση.
Δεν σημαίνει ότι ξεχνώ το τραύμα· σημαίνει ότι αρνούμαι να το αφήσω να με κυβερνά.
Η Εκκλησία θυμάται σήμερα και την έξοδο των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. Ο Αδάμ δεν έχασε απλώς έναν τόπο· έχασε την κοινωνία με τον Θεό.
Στην Γένεσις βλέπουμε ότι, αντί για μετάνοια, υπήρξε μετάθεση ευθυνών.
«Η γυνή…» «Ο όφις…» Η αμαρτία γεννά δικαιολογία. Η μετάνοια γεννά ταπείνωση.
Η Σαρακοστή είναι επιστροφή. Όχι γεωγραφική — υπαρξιακή.
Ο Κύριος λέει: «Μὴ γίνεσθε ὡς οἱ ὑποκριταί σκυθρωποί…»
Η νηστεία δεν είναι επίδειξη.Είναι εσωτερική εργασία.
Ο Μέγας Βασίλειος μας διδάσκει: «Νηστεία ἀληθινή ἐστιν ἀλλοτρίωσις κακίας». Νηστεύω σημαίνει: περιορίζω την επιθυμία, χαλιναγωγώ το πάθος, ελευθερώνω την καρδιά.
Ο Ισαάκ ο Σύρος λέει: «Εἰ νηστεύεις ἀπὸ βρωμάτων, ἀλλὰ μὴ ἀπὸ κακίας, μάτην κοπιᾷς».
Τι νόημα έχει να μη φάω τυρί, αλλά να «φάω» τον αδελφό μου με λόγια πικρά;
«Ὅπου ἐστιν ὁ θησαυρός ὑμῶν…»
Ο Χριστός μεταφέρει το βλέμμα μας: Πού είναι η καρδιά μας; Στις προσβολές; Στα υλικά; Στην αυτοδικαίωση; Ή στον ουρανό;
Ο θησαυρός της Σαρακοστής είναι η καθαρή καρδιά.
Και καθαρή καρδιά σημαίνει συμφιλιωμένη καρδιά.
Απόψε θα ψάλουμε: «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται».
Η Σαρακοστή είναι αγώνας. Αλλά δεν είναι αγώνας απελπισίας. Είναι αγώνας ελπίδας.
Ο Θεός δεν ζητά τελειότητα. Ζητά αρχή.
Μικρά βήματα: περισσότερη προσευχή, λιγότερη κατάκριση, περισσότερη σιωπή, περισσότερη συγχώρηση.
Αδελφοί μου,
Από αύριο αρχίζει ο αγώνας. Ας μπούμε όχι με φόβο, αλλά με χαρά. Ας ζητήσουμε συγχώρηση. Ας δώσουμε συγχώρηση. Ας αρχίσουμε από το απλό και δύσκολο.
Και όταν φτάσουμε στο φως της Αναστάσεως, θα καταλάβουμε ότι η Σαρακοστή δεν ήταν βάρος· ήταν ευλογία.
Καλή και ευλογημένη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου
ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΟΥΡΑΝΟΥ
π. Δημητρίου Μπόκου
Η παλινόστηση ήταν πάντα το μεγάλο ποθούμενο για όσους βρίσκονταν μακριά από την πατρική τους εστία. Το νόστιμον ήμαρ, η μέρα του νόστου, της επιστροφής στην πατρίδα, ήταν μια μέρα ευτυχισμένη.
Μέχρι να συντελεσθεί ο πολυπόθητος γυρισμός στο σπίτι των παιδικών ονείρων, ο χρόνος γέμιζε νοσταλγία, πόνο, λύπη και στεναγμό. Η επιστροφή στην Ιθάκη ήταν στόχος ζωής για τον Οδυσσέα.
Εκκρεμεί όμως για όλους μας και μια πνευματική παλινόστηση. Γι’ αυτό και την τελευταία Κυριακή προ της Σαρακοστής θυμούμαστε τον αδαμιαίο θρήνο, τα δάκρυα και την ασίγαστη νοσταλγία των Πρωτο πλάστων για τον απολεσθέντα Παράδεισο. «Εκάθισεν Αδάμ απέναντι του Παραδείσου και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο» (Κυριακή της Τυρινής).
Πόσο πικρός ήταν ο θρήνος αυτός; Πόσο δυνατή η επιθυμία επιστροφής στον Παράδεισο;
Μια εικόνα μας δίνει η αιχμαλωσία και εξορία των Εβραίων, 600 σχεδόν χρόνια π. Χ., στη Βαβυλώνα. Η Ιερουσαλήμ έχει πέσει στα χέρια του Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά των Βαβυλωνίων. Τα τείχη της κατεδαφίστηκαν, ο περίφημος ναός του Σολομώντα λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, τα χρυσά και αργυρά του σκεύη και όλα τα πολύτιμα υλικά του λαφυραγωγήθηκαν. Οι κάτοικοι εσφάγησαν και μεγάλο μέρος του πληθυσμού οδηγήθηκε στην πικρή βαβυλώνια αιχμαλωσία.
Ένας θαυμάσιος ψαλμός περιγράφει τον βαθύ πόνο των εξορίστων Ιουδαίων: «Επί των ποταμών Βαβυλώνος εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών». Στις ιτιές τους κρεμάσαμε τα μουσικά μας όργανα, γιατί εκεί μας ζήτησαν οι απαγωγείς μας να τραγουδήσουμε, να ψάλουμε από τα άσματα της Σιών. Μα πώς να ψάλουμε «την ωδήν Κυρίου» σε ξένη χώρα; Αν σε λησμονήσω, Ιερουσαλήμ, να παραλύσει το δεξί μου χέρι. Να κολλήσει η γλώσσα μου στον λάρυγγά μου, αν σε ξεχάσω, αν δεν προτάξω την Ιερουσαλήμ ως κορυφαία μου χαρά (Ψαλμ. 136).
Την ίδια και μεγαλύτερη νοσταλγία ένιωθε ο εξόριστος Αδάμ για τον Παράδεισο.
Μα το μεγάλο ερώτημα είναι, τί μένει τώρα από την επιθυμία εκείνη; Όντως με τους αιώνες κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Ο άνθρωπος συμβιβάστηκε τελικά με τη γη. Ατόνησε βαθμηδόν ο ουράνιος πόθος του, εξανεμίστηκε, έσβησε. Πατρίδα του έγινε πλέον η γη, την αγάπησε. Θέλει να ζει αιώνια σ’ αυτήν. Δεν θυμάται σχεδόν την πρώτη πατρίδα του, μα ούτε και πιστεύει πια πολύ σ’ αυτήν. Η επιδίωξη μιας καλής ζωής επί της γης, μιας επίγειας παντοδυναμίας και αθανασίας, είναι το απόλυτο όνειρό του.
Γι’ αυτό έρχεται ο Χριστός και προειδοποιεί: «Προσέχετε, μήποτε βαρηθώσιν υμών αι καρδίαι εν κραιπάλη και μέθη και μερίμναις βιωτικαίς» (Λουκ. 21, 34).
Είναι κορυφαία χαρά για μας η ανάμνηση της ποθεινής ουράνιας πατρίδας μας;
Αν σβήσει μέσα μας η νοσταλγία μας γι’ αυτήν, μια μέρα θα χάσουμε και τα εδώ και τα εκεί ξαφνικά.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 22 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026- ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ (Ματθ. 6,14-21)
Εἶπεν ὁ Κύριος· ἐάν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. ῞Οταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ. Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν.
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Εἶπε ὁ Κύριος· ἂν συγχωρήσετε τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὰ παραπτώματά τους, θὰ σᾶς συγχωρήσει κι ἐσᾶς ὁ οὐράνιος Πατέρας σας. ῍Αν ὅμως δὲν συγχωρήσετε στοὺς ἀνθρώπους τὰ παραπτώματά τους, οὔτε κι ὁ Πατέρας σας θὰ συγχωρήσει τὰ δικά σας παραπτώματα. ῞Οταν νηστεύετε, νὰ μὴ γίνεστε σκυθρωποί, ὅπως οἱ ὑποκριτές, ποὺ παραμορφώνουν τὴν ὄψη τους γιὰ νὰ δείξουν στοὺς ἀνθρώπους πὼς νηστεύουν. Σᾶς βεβαιώνω πὼς ἔτσι ἔχουν κιόλας λάβει τὴν ἀνταμοιβή τους. ᾿Εσύ, ἀντίθετα, ὅταν νηστεύεις, περιποιήσου τὰ μαλλιά σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπό σου, γιὰ νὰ μὴ φανεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ νηστεία σου, ἀλλὰ στὸν Πατέρα σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις· καὶ ὁ Πατέρας σου, ποὺ βλέπει τὶς κρυφὲς πράξεις, θὰ σοῦ τὸ ἀνταποδώσει φανερά. Μὴ μαζεύετε θησαυροὺς πάνω στὴ γῆ, ὅπου τοὺς ἀφανίζει ὁ σκόρος καὶ ἡ σκουριά, κι ὅπου οἱ κλέφτες κάνουν διαρρήξεις καὶ τοὺς κλέβουν. ᾿Αντίθετα, νὰ μαζεύετε θησαυροὺς στὸν οὐρανό, ὅπου δὲν τοὺς ἀφανίζουν οὔτε ὁ σκόρος οὔτε ἡ σκουριά, κι ὅπου οἱ κλέφτες δὲν κάνουν διαρρήξεις καὶ δὲν τοὺς κλέβουν. Γιατὶ ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σας ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδιά σας.