Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

  

 Αγαπητοί μου,

 η Εκκλησία μας, λίγες ημέρες πριν από την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, μας βάζει σήμερα να ακούσουμε έναν από τους πιο γνωστούς και συγκλονιστικούς λόγους του Ευαγγελίου:

«Ούτως γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον…»

 Αδελφοί μου,

 αν θέλαμε να κρατήσουμε μόνο μία φράση από το σημερινό Ευαγγέλιο, θα μπορούσε να είναι αυτή:

 Ο Θεός μας αγαπάει.   Και δεν μας το είπε μόνο.  Μας το έδειξε.

 Πώς; Με τον Σταυρό. 

 «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν…»

 Δηλαδή, τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον άνθρωπο, ώστε έδωσε τον Μονογενή Του Υιό.

 Και εδώ, αδελφοί μου, βρίσκεται το μεγαλείο της αγάπης του Θεού.

 Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στέκεται με θαυμασμό στη λέξη «ούτως».

 Σαν να μας λέγει: Κοιτάξτε πόσο αγάπησε ο Θεός!  Δεν έστειλε απλώς κάποιον να μας βοηθήσει.  Έδωσε τον Υιό Του.  Και ο Υιός Του έφθασε μέχρι τον Σταυρό.

 Γι' αυτό ο Σταυρός δεν είναι για την Εκκλησία μας ένα σύμβολο ήττας.  Δεν είναι ένα σύμβολο θανάτου.

Είναι το σύμβολο της αγάπης του Θεού.  Είναι η απόδειξη ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.  Και σκεφθείτε, αδελφοί μου, πόσο σημαντικό είναι αυτό για τη ζωή μας.

 Γιατί υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος πονάει.  Έρχεται μια ασθένεια.  Έρχεται μια στενοχώρια.  Μια αδικία. Μια απώλεια.

 Μια δυσκολία στην οικογένεια.  Και τότε ο άνθρωπος μπορεί να πει: «Πού είναι ο Θεός;» 

 Και η Εκκλησία έρχεται σήμερα και μας δείχνει τον Σταυρό.

 Ο Θεός δεν είναι μακριά από τον πόνο μας.  Ο Θεός ήρθε μέσα στον πόνο του ανθρώπου.  Έγινε άνθρωπος.  Πείνασε. Κουράστηκε.  Διώχθηκε.  Αδικήθηκε.  Και τελικά σταυρώθηκε.

 Γι' αυτό, όταν εμείς περνάμε μια δοκιμασία, δεν μπορούμε να πούμε ότι ο Θεός δεν γνωρίζει τον πόνο μας. Τον γνωρίζει.

 Και μάλιστα τον γνωρίζει από τον Γολγοθά.

 Αδελφοί μου,

 ο Σταυρός όμως μας διδάσκει και κάτι άλλο.  Μας διδάσκει πώς να αγαπούμε.  Γιατί ο Χριστός δεν μας λέγει μόνο: «Κοίταξε τον Σταυρό μου».

 Μας λέγει: «Πάρε τον σταυρό σου και ακολούθησέ με».  Και τι σημαίνει αυτό;  Σημαίνει να μάθουμε να συγχωρούμε.  Να μην κρατούμε κακία.  Να μην απαντούμε στο κακό με κακό.  Να μπορούμε να πούμε: «Με πλήγωσε, αλλά δεν θέλω να τον  μισή-σω». «Με αδίκησε, αλλά δεν θέλω η καρδιά μου να γεμίσει με εκδίκηση».

 Αυτός είναι ο Σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε.  Και ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων μας θυμίζει ότι ο Σταυρός του  Χριστού είναι τρόπαιο σωτηρίας.  Εκεί που ο κόσμος βλέπει ήττα, η Εκκλησία βλέπει νίκη.

 Εκεί που ο κόσμος βλέπει θάνατο, η Εκκλησία βλέπει την αρχή της ζωής.

 Γιατί; Γιατί μετά τον Σταυρό έρχεται η Ανάσταση.  Και ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό Ανάγνωσμα, λέγει κάτι που φαίνεται παράξενο:

«Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».

 «Δεν θέλω να καυχώμαι για τίποτε άλλο, παρά μόνο για τον Σταυρό του Χριστού».

 Αυτό είναι το φρόνημα της Εκκλησίας.  Όχι «εγώ». Ο Χριστός.

 Όχι η δύναμή μου. Η χάρη του Θεού.   Όχι τα κατορθώματά μου.

Η αγάπη του Χριστού. 

 Αγαπητοί μου,  αύριο θα υψώσουμε στον Ναό τον Τίμιο Σταυρό.

 Και θα τον προσκυνήσουμε.

 Ας μην τον προσκυνήσουμε μόνο με τα χείλη.

 Ας τον προσκυνήσουμε με τη ζωή μας.

 Ας γίνουμε λίγο πιο συγχωρητικοί.

 Λίγο πιο ταπεινοί.

 Λίγο πιο ελεήμονες.

 Λίγο πιο κοντά στον άνθρωπο που έχει ανάγκη.

 Και κυρίως, ας μην ξεχνάμε ποτέ αυτό που μας είπε σήμερα ο Χριστός: «Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον».

 Δηλαδή: Τόσο πολύ μας αγάπησε ο Θεός.  Και όταν κάποια στιγμή νιώσουμε ότι είμαστε μόνοι…  ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.

 Όταν πονάμε…  ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.  Όταν φοβόμαστε…

 ας κοιτάξουμε τον Σταυρό.  Και όταν πέσουμε…  ας μην απελπι-στούμε.

 Γιατί ο Σταυρός δεν τελειώνει στον Γολγοθά. Ο Σταυρός οδηγεί στην Ανάσταση.  Αυτή είναι η ελπίδα μας.  Αυτή είναι η πίστη μας.

 Αυτό είναι το μήνυμα της Εκκλησίας:

Ο Χριστός σταυρώθηκε για μας, αναστήθηκε για μας και μας περιμένει να ζήσουμε μαζί Του.

 Είθε, λοιπόν, ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου να μας δίνει δύναμη στις δοκιμασίες μας, πίστη στις δυσκολίες μας, αγάπη στην καρδιά μας και ελπίδα στη ζωή μας.

 π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. Υλοποιώντας ο Θεός Πατήρ «βουλήν προαιώνιον», το προ αιώνων σχέδιό του, αποστέλλει στον κόσμο τον Υιό του, για να παραδοθεί στον θάνατο, ώστε να ανασύρει από την αιώνια απώλεια κάθε άνθρωπο που θα πιστεύει σ’ αυτόν και να του χαρίσει «ζωήν αιώνιον» (Κυριακή προ της Υψώσεως). 

Ο Χριστός τόνισε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή (Ιω. 15, 13). Έκτοτε ο Σταυρός, «το σημείον του Υιού του ανθρώπου», έγινε το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας, η εικόνα της απέραντης αγάπης. Από ξύλο κατάρας, έγινε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός. Η πηγή κάθε ευλογίας στη ζωή των ανθρώπων. Και ήταν απολύτως φυσικό να γίνει ο Σταυρός του Χριστού το πιο αγαπημένο ιερό κειμήλιο και αντικείμενο των Χριστιανών. Η αγία Ελένη ήταν η πρώτη που τον αναζήτησε και τον βρήκε. Ανέσκαψε τον τόπο του Γολγοθά, όπου είχε πεταχτεί ο Σταυρός από τους Εβραίους και είχε σκεπαστεί από ποικίλα υλικά. Και ανακάλυψε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τους σταυρούς των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν μαζί του. 

Ποιος από τους τρεις όμως ήταν ο Σταυρός του Χριστού; Για να γίνει η πιστοποίηση αυτή, προσέφυγαν στη θεϊκή ετυμηγορία. Ενώ γινόταν η εξόδια πομπή μιας γυναίκας που είχε εκδημήσει από τα επίγεια, ακούμπησαν διαδοχικά τους τρεις σταυρούς στο νεκρό σώμα της. Με τους δύο σταυρούς δεν άλλαξε τίποτε, αλλά όταν ακούμπησε ο τρίτος σταυρός, η γυναίκα ξαναγύρισε στη ζωή. Αναστήθηκε. Και όλοι κατάλαβαν ότι πρόκειται για τον ζωηφόρο Σταυρό του Κυρίου μας. 

Έκτοτε, διά μέσου των αιώνων, ο κόσμος έχει πλημμυρίσει από τα αναρίθμητα θαύματα του Τιμίου Σταυρού. Το Τίμιο Ξύλο του είναι το ακαταγώνιστο όπλο κατά του διαβόλου, η απόλυτη ευλογία και προστασία των πιστών. Θεία δυνάμει του Σταυρού και του εν αυτώ σταυρωθέντος Χριστού επιτυγχάνονται τα πάντα. Εκδίωξη των πονηρών πνευμάτων, θεραπεία από παντοία κακά, νεκραναστάσεις. 

Αλλά υπάρχει και κάποιο θαύμα που επιτελείται διηνεκώς, αφανώς και μυστικώς με τη χάρη που έρρευσε από τον Σταυρό και τον σταυρωθέντα Κύριο, που υπερβαίνει κάθε άλλο θαύμα. Είναι η ανάσταση των ψυχών. 

Η ανάσταση ενός νεκρού δεν δίνει, παρά μόνο μια μικρή παράταση ζωής. Όσοι και αν αναστήθηκαν, ο Λάζαρος κ. λ. π., πέθαναν ξανά. Δεν είναι η οριστική λύση κατά του θανάτου. Η αναπότρεπτη εξουδετέρωση του θανάτου γίνεται με την αποφυγή του πνευματικού θανάτου, του θανάτου της ψυχής. Που προκαλείται μόνο από την αμαρτία. Αυτόν τον θάνατο συνιστά ο Κύριος να φοβόμαστε. Που ρίχνει ψυχή και σώμα «εν γεέννη» (Ματθ. 10, 28). 

Όποιος λοιπόν με τη χάρη του Σταυρού σταυρώσει τα πάθη του, ψυχικά και σαρκικά, δηλαδή την πολυποίκιλη φιλαυτία του (φιληδονία, φιλαργυρία, φιλοδοξία) και νικήσει την αμαρτία, ανασταίνεται πνευματικά. Γίνεται ο μόνος πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος. Η ανάσταση της ψυχής του «έχει ζωήν αιώνιον», προοπτική ατελεύτητη και όχι προσωρινή, όπως κάποια τυχόν ανάσταση του σώματος. 

Γι’ αυτό, το να νικήσει κανείς τα πάθη του, είναι ανώτερο θαύμα από το να αναστήσει νεκρούς (αγ. Ισαάκ ο Σύρος)! 

ΟΧΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ

«Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ» (Γαλ. 6, 13-14) .

«῎Αλλωστε οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. ῾Απλῶς θέλουν νὰ περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. ῞Οσο γιὰ μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο».

          Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που νιώθουμε ότι οι άλλοι μας χρησιμοποιούν. Άλλοτε για οικονομικά οφέλη, άλλοτε για να μπαίνουμε εμείς μπροστά και εκείνοι να μην εκτίθενται, άλλοτε γιατί παίζουν και διασκεδάζουν μαζί μας, συνήθως επειδή αισθάνονται την ανάγκη να εξουσιάζουν. Και εκείνοι και εμείς λησμονούμε ότι το αληθινό νόημα της ζωής περνά από την αγάπη και την προσφορά, όχι από την εξουσία και την επίδειξη. Ο κόσμος μας όμως είναι έτσι δομημένος, που το «κατέχειν» και «εξουσιάζειν»  να θεωρούνται τα μείζονα, ενώ όποιος είναι δυναμικός, είτε εκ θέσεως είτε εκ χαρακτήρος, και μπορεί να επιβάλλει στους άλλους το θέλημά του, δοξάζεται.

         Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους Γαλάτες, τους επισημαίνει τρία σημεία: το πρώτο, ότι χρειάζεται να επιλέγουν τι είναι σωστό και τι όχι και να μην πέφτουν θύματα σε όσους και στη θρησκευτική πραγματικότητα τους χρησιμοποιούν, για να ικανοποιούνται έχοντας οπαδούς. «Όσοι σας πιέζουν να κάνετε περιτομή, δεν τηρούν απαραίτητα τον νόμο, αλλά θέλουν να δείξουν τη δύναμή τους και να σας χρησιμοποιήσουν ως αφορμή καύχησης και αυτοδοξασμού». Να μην τους ακούτε. Να αντιστέκεστε. Το δεύτερο είναι ότι ο μοναδικός λόγος που ένας χριστιανός επιτρέπεται να καυχιέται είναι ο σταυρός του Χριστού, διότι πάνω σ’ αυτόν τον σταυρό κάθε κοσμική έννοια δόξας, εξουσίας, αμαρτίας, επίδειξης έχει πεθάνει. Το ίδιο και όποιος αποφασίζει να σηκώσει τον σταυρό του. Έχει αφήσει στην άκρη τις προτεραιότητες αυτού του κόσμου. Το τρίτο είναι ότι η σχέση μας με τον Χριστό δημιουργεί έναν καινούργιο κόσμο και όλα κάθε στιγμή ξεκινούν από την αρχή, χωρίς να χρειαζόμαστε τα σύμβολα του παλαιού, όπως ήταν τότε η περιτομή και η ακροβυστία. Αυτός είναι ο κόσμος του Σταυρού, τον οποίο, όταν ο άνθρωπος υιοθετήσει, ο Χριστός και η πίστη θα του δώσουν την ανάσταση.

        Δεν είναι εύκολο να αποφύγουμε όσους μας χρησιμοποιούν και όσους μας χειραγωγούν. Φοβόμαστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Φοβόμαστε τη θέση μας, τις αμοιβές μας, την μοναξιά, τον διασυρμό, τη σύγκρουση. Έτσι όμως παύουμε να είμαστε ελεύθεροι. Το χειρότερο είναι όταν θεωρούμε ότι αγάπη είναι να κάνεις αυτό που θέλει ο άλλος, ακόμη κι αν δεν είναι σωστό. Έτσι όμως καταργείται η προσωπικότητά μας. Και αν στην κοινωνία δεν είναι πάντοτε εύκολο να λέμε όχι, τουλάχιστον ας επιλέξουμε να αντιστεκόμαστε σε ό,τι είναι σημαντικό για την προσωπικότητά μας. Ας έχουμε την παρρησία του λόγου και την παρηγοριά της προσευχής. Και ας μη φοβόμαστε τον σταυρό. Η ζωή είναι και θέλει υπομονή και προσμονή ότι ο Θεός θα μιλήσει. Για το δίκαιο και το αληθινό. Όχι για τη διατήρηση συμβόλων ή εξουσιών που δεν έχουν αξία διάρκειας. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

13 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 - ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ (Ἰωάν. 3, 13-17)

Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος· «Κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνο ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. ῞Οπως ὁ Μωυσῆς ὕψωσε τὸ χάλκινο φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ὥστε ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν νὰ μὴ χαθεῖ ἀλλὰ νὰ ζήσει αἰώνια. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε στὸν θάνατο τὸν μονογενή του Υἱό, γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Γιατί, ὁ Θεὸς δὲν ἔστειλε τὸν Υἱό του στὸν κόσμο γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Γαλ. 6, 11-18)

 

Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ῞Οσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ᾿Εμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ᾿Εν γὰρ Χριστῷ ᾿Ιησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν ᾿Ισραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. ῾Η χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, προσέξτε μὲ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς γράφω τώρα μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι. ῞Οσοι θέλουν ν’ ἀποκτήσουν καλὴ φήμη στοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ σᾶς ὑποχρεώνουν νὰ περιτέμνεστε, μὲ μόνο στόχο νὰ μὴν καταδιώκονται ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους ἐξαιτίας τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. ῎Αλλωστε οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. ῾Απλῶς θέλουν νὰ περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. ῞Οσο γιὰ μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο. Γιὰ ὅσους ἀνήκουν στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστὸ δὲν ἔχει καμιὰ σημασία οὔτε τὸ νὰ κάνεις περιτομὴ οὔτε τὸ νὰ μὴν κάνεις, ἀλλὰ ὅλοι εἶναι νέα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. ῞Οσοι ἀκολουθοῦν αὐτὴ τὴν ἀρχή, θὰ ἔχουν τὴν εἰρήνη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ μαζί τους, αὐτοὶ καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ. Στὸ ἑξῆς κανένας ἂς μὴ μοῦ δημιουργεῖ προβλήματα. ᾿Αρκετὰ ἔχω πάθει γιὰ τὸν ᾿Ιησοῦ, ὅπως δείχνουν τὰ σημάδια στὸ σῶμα μου. ῾Η χάρη τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ εὔχομαι νὰ εἶναι μαζί σας, ἀδελφοί μου. ᾿Αμήν. 

 

«Πάντα ἕτοιμά ἐστι· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους» (Ματθ. 22, 4)

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας μεταφέρει σε ένα βασιλικό συμπόσιο. Ένας βασιλιάς ετοίμασε γάμο για τον υιό του και κάλεσε τους ανθρώπους να συμμετάσχουν στη χαρά του. Όλα ήταν έτοιμα. Το τραπέζι στρωμένο, η χαρά μεγάλη, η πρόσκληση ανοιχτή.

Και όμως, εκείνοι που προσκλήθηκαν δεν θέλησαν να έλθουν.

Άλλος πήγε στο χωράφι του, άλλος στην εργασία του, άλλος ασχολήθηκε με τις δικές του υποθέσεις. Ο καθένας είχε μια δικαιολογία. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο συγκλονιστικά μηνύματα του σημερινού Ευαγγελίου:

Ο Θεός μάς καλεί, αλλά δεν μας αναγκάζει.

Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μια υποχρεωτική παρουσία. Είναι μια πρόσκληση αγάπης. Ο Χριστός στέκεται μπροστά στην πόρτα της καρδιάς μας και λέει: «Έλα». Έλα να γνωρίσεις την αγάπη μου. Έλα να αφήσεις πίσω σου την αμαρτία, τον φόβο, την απελπισία. Έλα να γευθείς τη χαρά της κοινωνίας μαζί μου.

Και εμείς πολλές φορές απαντούμε: «Δεν προλαβαίνω».

Δεν λέμε πάντοτε «όχι» στον Θεό με τα λόγια. Τον αρνούμαστε με τον τρόπο της ζωής μας.

Έχουμε χρόνο για τόσα πράγματα, αλλά όχι για την προσευχή. Έχουμε αγωνία για το σώμα μας, αλλά ξεχνούμε την ψυχή μας. Έχουμε χρόνο να ενημερωθούμε για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά δυσκολευόμαστε να ανοίξουμε το Ευαγγέλιο. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τους άλλους, αλλά λίγη διάθεση να διορθώσουμε τον εαυτό μας.

Και όμως, ο Θεός συνεχίζει να καλεί.

«Πάντα ἕτοιμά ἐστι». Όλα είναι έτοιμα από την πλευρά του Θεού.

Η θυσία του Χριστού έχει πραγματοποιηθεί. Η Εκκλησία μάς ανοίγει την αγκαλιά της. Η συγχώρηση προσφέρεται. Η Θεία Ευχαριστία μάς προσφέρεται ως τροφή ζωής.

Η πόρτα της μετανοίας παραμένει ανοιχτή. Το ερώτημα είναι: Εμείς είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε στην πρόσκληση;

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό σημείο στο σημερινό Ευαγγέλιο. Ο βασιλιάς, όταν ήλθε να δει τους προσκεκλημένους, βρήκε ανάμεσά τους έναν άνθρωπο που δεν φορούσε ένδυμα γάμου.

Τον ρώτησε: «Ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

Τι σημαίνει αυτό το ένδυμα; Οι Άγιοι Πατέρες βλέπουν σε αυτό το ένδυμα την καθαρότητα της ζωής, την πίστη, την αγάπη, τη μετάνοια, τα έργα της αρετής. Δεν αρκεί απλώς να λέμε ότι είμαστε χριστιανοί. Δεν αρκεί να έχουμε ένα όνομα, έναν σταυρό, μια εξωτερική σχέση με την Εκκλησία.

Ο Χριστός ζητά να φορέσουμε το ένδυμα της καινής ζωής. Να αλλάξει η καρδιά μας. Να μάθουμε να συγχωρούμε. Να πάψουμε να κατακρίνουμε.

Να σηκώσουμε τον άνθρωπο που έπεσε. Να επισκεφθούμε εκείνον που είναι μόνος.

Να συμφιλιωθούμε με αυτόν που έχουμε χρόνια μαλωμένο. Να ζητήσουμε συγχώρηση όταν φταίξαμε. Να προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.

Αυτό είναι το ένδυμα που ζητά ο Χριστός. Και υπάρχει κάτι ακόμη που αξίζει να προσέξουμε.

Ο βασιλιάς δεν σταμάτησε να καλεί επειδή κάποιοι αρνήθηκαν. Έστειλε τους ανθρώπους του στους δρόμους και στις πλατείες και κάλεσε όλους όσοι θα δέχονταν την πρόσκληση.

Αυτό φανερώνει την απέραντη φιλανθρωπία του Θεού.

Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται μόνο για τους «καλούς», τους επιτυχημένους, τους δυνατούς ή τους δικαίους. Καλεί τον αμαρτωλό, τον πληγωμένο, τον απογοητευμένο, τον άνθρωπο που έχει απομακρυνθεί.

Καλεί και εμένα. Καλεί και εσένα.

Κανείς δεν μπορεί να πει: «Ο Θεός δεν με θέλει». Το αντίθετο ακριβώς μας λέει σήμερα το Ευαγγέλιο: «Ἔρχεσθε εἰς τοὺς γάμους».

Έλα όπως είσαι, αλλά μην μείνεις όπως είσαι. Έλα με τις αδυναμίες σου, αλλά άφησε τον Χριστό να σε θεραπεύσει. Έλα με τις αμαρτίες σου, αλλά φέρε μετάνοια. Έλα με τις πληγές σου, αλλά άφησε την αγάπη του Θεού να τις αγγίξει.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΡΟΘΥΜΙΑ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου). 

Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε. 

Αλλά υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, που δεν είχαν αντίρρηση να πάνε, αλλά απλώς το αμέλησαν. Δεν το έβαλαν σε άμεση προτεραιότητα. Προτίμησαν να πάνε στις δουλειές τους πρώτα, άλλος στο χωράφι του, άλλος στο μαγαζί του, και τελικά ξεχάστηκαν και δεν πήγαν. Άφησαν τον γάμο και πήγαν για πουρνάρια, που λέμε. 

Αυτοί είμαστε εμείς. Οι Χριστιανοί! 

Δεν λέμε όχι στον Θεό, θέλουμε να πάμε στο τραπέζι του, να μπούμε στη Βασιλεία του, δεν κάνουμε όμως και τίποτε γι’ αυτό. Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. Με το ζόρι να κάνουμε προσευχή, με το ζόρι να νηστέψουμε, με το ζόρι να πάμε στη Λειτουργία (σχεδόν στο «Δι’ ευχών»). Πολλές φορές τα παρατάμε και εντελώς, υπόδουλοι όντες εκούσια, με τη γνώμη μας, στη ραθυμία «των ηδονών του βίου». Προτιμάμε την άνεση, να μη στριμωχτούμε σε τίποτε. Να μην κοπιάσουμε πνευματικά. Τρέχουμε πρόθυμοι στις άλλες δουλειές, αλλά, αν είναι για προσευχή, μας πιάνει απροθυμία, ραθυμία, υπνηλία. 

Η κατάσταση της πνευματικής αμέλειας και αδιαφορίας ονομάζεται ακηδία (αφροντισιά). Είναι κάτι που συνοδεύει κάθε άνθρωπο. Με αυτήν πολεμάει ο διάβολος και τους αγίους. Αισθάνονται και αυτοί πολλές φορές στον πνευματικό τους αγώνα κόπωση. Την τάση να εγκαταλείψουν τα πάντα. Μα αν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να τα χάσουν όλα. Όταν χαλαρώνει ο άνθρωπος, είναι δύσκολο να ξαναμπεί στο πρόγραμμά του. 

Γι’ αυτό, καλό είναι ο Χριστιανός να έχει έναν ήπιο κανόνα προσευχής, για να μπορεί να τον κάνει πάντα, σταθερά, με μικρή σχετικά προσπάθεια. Ώστε και σε δύσκολη κατάσταση αν βρεθεί, να μπορεί με λίγο έστω κόπο να τον κάνει και όχι να τον εγκαταλείψει εντελώς. Να έχει «μικράν εργασίαν και μένουσαν, παρά μεγάλην και ταχέως κοπτομένην». 

Άκριτοι ενθουσιασμοί, υπερβολική προσπάθεια άσκησης, προσευχής κ. λ. π., κουράζουν γρήγορα και οδηγούν συνήθως στην πλήρη εγκατάλειψη. Όσο όμως κουρασμένοι και νυσταγμένοι και αν είμαστε, μια μικρή, ελάχιστη προσευχή μπορούμε πάντα να την κάνουμε. 

Οι άγιοι, έμπειροι στις πνευματικές παγίδες του διαβόλου, δίνουν πολλές συμβουλές για την ακηδία. 

Ο άγιος Αντώνιος σκοτίστηκε κάποτε από πολλούς λογισμούς και έπεσε σε ακηδία. Ζήτησε τότε βοήθεια από τον Θεό και βλέπει κάποιον απέναντί του να ασχολείται με εργόχειρο (να πλέκει καλάθια). Σε λίγο ο άγνωστος σηκώθηκε και έκανε τις προσευχές του και πάλι κάθισε και συνέχισε το εργόχειρό του, πλέκοντας τα καλάθια του. Μετά ξανασηκώθηκε για προσευχή και πάλι κάθισε για εργασία. Ήταν άγγελος σταλμένος από τον Θεό να διδάξει τον Αντώνιο, δείχνοντάς του ένα εύκολα εφαρμόσιμο πνευματικό πρόγραμμα. «Έτσι κάνε και θα σωθείς», του είπε. 

Ναι! Θέλει λίγο αγώνα και υπομονή η ακηδία. 

Αλλά δεν είναι ανίκητη.