«Ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β΄ Κορ. 9,7)
Αδελφοί μου,
Σήμερα ο λόγος του Θεού μάς καλεί να σταθούμε μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια της πνευματικής ζωής: «Ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός». Δηλαδή, ο Θεός αγαπά εκείνον που προσφέρει με χαρά, με προθυμία, με αγάπη και όχι με λύπη ή αναγκασμό.
Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί άνθρωποι μετρούν τα πάντα. Μετρούν τον χρόνο τους, τα χρήματά τους, τις δυνάμεις τους. Φοβούνται μήπως χάσουν κάτι από όσα κατέχουν. Το Ευαγγέλιο όμως μας διδάσκει το αντίθετο. Ο χριστιανός δεν είναι άνθρωπος που κρατά σφιχτά τα δώρα του Θεού στα χέρια του, αλλά άνθρωπος που ανοίγει τα χέρια του και μοιράζεται.
Ο Θεός είναι ο πρώτος και ο μεγαλύτερος Δωρητής. Μας χάρισε τη ζωή, την ύπαρξη, την υγεία, τον αέρα που αναπνέουμε, τον ήλιο που μας φωτίζει και κυρίως τον Μονογενή Υιό Του για τη σωτηρία μας. Όλα είναι δώρα της αγάπης Του. Όταν λοιπόν προσφέρουμε κι εμείς, γινόμαστε μιμητές του Θεού.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι δεν εξετάζει ο Θεός τόσο το ποσό της προσφοράς όσο τη διάθεση της ψυχής. Μπορεί ένας πλούσιος να δώσει πολλά και να μην έχει μισθό ενώπιον του Θεού, ενώ ένας φτωχός να προσφέρει ελάχιστα και να λάβει μεγάλη ευλογία, επειδή έδωσε με αγάπη. Γι' αυτό και ο Χριστός επαίνεσε τη χήρα που πρόσφερε δύο λεπτά στο γαζοφυλάκιο. Οι άλλοι έδωσαν από το περίσσευμά τους. Εκείνη έδωσε από το υστέρημά της και από όλη της την καρδιά.
Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι τα αγαθά που κρατούμε αποκλειστικά για τον εαυτό μας ανήκουν ουσιαστικά και στους αδελφούς μας που έχουν ανάγκη. Το ψωμί που περισσεύει στο σπίτι μας ανήκει στον πεινασμένο. Το ρούχο που μένει αχρησιμοποίητο ανήκει στον γυμνό. Τα χρήματα που φυλάγονται χωρίς αγάπη θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τον πάσχοντα αδελφό.
Όμως ο απόστολος Παύλος προχωρεί βαθύτερα. Δεν μας λέει απλώς να δίνουμε. Μας λέει να δίνουμε με χαρά. Να μη γογγύζουμε, να μη δυσανασχετούμε, να μη θεωρούμε την προσφορά βάρος. Γιατί όταν η καρδιά λυπάται, η ελεημοσύνη χάνει μεγάλο μέρος της πνευματικής της αξίας. Ο Θεός βλέπει το χαμόγελο της ψυχής εκείνου που προσφέρει.
Και η προσφορά δεν είναι μόνο χρηματική. Μπορεί να είναι ένας καλός λόγος σε έναν θλιμμένο άνθρωπο. Μπορεί να είναι ένα συγχωρώ προς εκείνον που μας αδίκησε. Μπορεί να είναι λίγος χρόνος σε έναν ηλικιωμένο που νιώθει μόνος. Μπορεί να είναι μια επίσκεψη σε έναν ασθενή, μια προσευχή για έναν πονεμένο αδελφό. Όλα αυτά είναι δώρα πολύτιμα ενώπιον του Θεού.
Οι άγιοι της Εκκλησίας μας υπήρξαν άνθρωποι γενναιόδωροι. Δεν μοίραζαν μόνο τα υπάρχοντά τους. Μοίραζαν την καρδιά τους. Γι' αυτό και έγιναν φωστήρες του κόσμου. Ο άνθρωπος που αγαπά πραγματικά δεν ρωτά «πόσα πρέπει να δώσω;». Ρωτά «πώς μπορώ να βοηθήσω περισσότερο;».
Αδελφοί μου,
ας εξετάσουμε σήμερα την καρδιά μας. Είμαστε άνθρωποι της προσφοράς ή άνθρωποι της κατοχής; Δίνουμε με χαρά ή με στενοχώρια; Μοιραζόμαστε τα δώρα του Θεού ή τα κρατούμε μόνο για τον εαυτό μας;
Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας χαρίσει καρδιά ελεήμονα, γενναιόδωρη και φωτεινή. Να μας μάθει να προσφέρουμε όχι μόνο από το περίσσευμά μας αλλά και από την αγάπη μας. Και τότε θα νιώσουμε κι εμείς τη χαρά που γεύονται όλοι όσοι γίνονται όργανα της θείας φιλανθρωπίας.
Διότι πράγματι, «ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός».
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
