Ο Αγιασμός της Ε’ Κατασκηνωτικής περιόδου στην Ι. Μ. Κερκύρας

     Το εσπέρας της Κυριακής, 16 Αυγούστου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως στην Κασσιώπη Βόρειας Κέρκυρας, όπου τέλεσε τον Αγιασμό για την έναρξη της Ε΄ και τελευταίας κατασκηνωτικής περιόδου της φετινής χρονιάς, η οποία φιλοξενεί αγόρια της Γ΄ Γυμνασίου και του Λυκείου. Ο Σεβασμιώτατος είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους νέους, καθώς και με τα στελέχη της κατασκήνωσης, δίδοντας τις πατρικές του ευχές για μία ευλογημένη και καρποφόρα κατασκηνωτική περίοδο.

Αρχηγοί της Ε΄ κατασκηνωτικής περιόδου είναι ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μπογδάνος, Διευθυντής του Γραφείου Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως και η πρεσβυτέρα κα. Τίνα Βλάχου, ενώ υπαρχηγοί είναι ο κ. Σπυρίδων Βασιλειάδης και ο κ. Ανέστης Ρίζος, πλαισιωμένοι από πολυάριθμα στελέχη και εθελοντές, οι οποίοι με αγάπη και διάθεση προσφοράς διακονούν τα παιδιά καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου.

Η φετινή κατασκηνωτική χρονιά είναι αφιερωμένη στην Υπεραγία Θεοτόκο και φέρει τον γενικό τίτλο «Παντάνασσα», με αφορμή τη συμπλήρωση 1.400 ετών από την ψαλμώδηση του Ακαθίστου Ύμνου στην Κωνσταντινούπολη, γεγονός που σφράγισε τη θεομητορική ευσέβεια της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Οι κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας αποτελούν επί σειρά ετών έναν ζωντανό χώρο συνάντησης, διαπαιδαγώγησης και πνευματικής καλλιέργειας για περισσότερα από εξακόσια παιδιά και νέους, από τις τάξεις του Δημοτικού έως και το Λύκειο. Μέσα σε ένα ασφαλές και δημιουργικό περιβάλλον, οι κατασκηνωτές έχουν την ευκαιρία να καλλιεργήσουν την πίστη τους, να αναπτύξουν σχέσεις αδελφοσύνης και να βιώσουν την εκκλησιαστική ζωή με χαρά και αυθεντικότητα. Η διαρκής αναβάθμιση των εγκαταστάσεων και η εύρυθμη λειτουργία της κατασκήνωσης αποτελούν καρπό της αδιάκοπης ποιμαντικής μέριμνας και της προσωπικής φροντίδας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Νεκταρίου, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια στηρίζει έμπρακτα το σημαντικό αυτό έργο της τοπικής Εκκλησίας. Μάλιστα, τον περασμένο Ιούλιο πραγματοποιήθηκαν και τα επίσημα εγκαίνια των ολοκληρωμένων και ανακαινισμένων πλέον κατασκηνώσεων ως επισφράγηση της πολυετούς αυτής πορείας. 

Κατά το χαιρετισμό του προς τα παιδιά, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε αρχικά στην Εκκλησία ως το χώρο μέσα στον οποίο ο άνθρωπος μαθαίνει την Αλήθεια και βιώνει την πραγματική ελευθερία, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με την ελευθεριότητα. Επεσήμανε ότι ο Θεός έχει εμφυτεύσει στην καρδιά του ανθρώπου το δίκαιο και ότι ο νέος καλείται όχι μόνο να το γνωρίζει, αλλά και να το εφαρμόζει στην καθημερινή του ζωή. Μέσα από αυτή την πορεία ο άνθρωπος αποκτά ειρήνη στη ζωή του και μαθαίνει να αποφεύγει την παραβατικότητα και ό,τι τον απομακρύνει από το Θεό και το συνάνθρωπο.

Ακόμη, ο κ. Νεκτάριος, αναφερόμενος στις δυσκολίες και στους πειρασμούς που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οι νέοι στη σύγχρονη εποχή, σημείωσε χαρακτηριστικά ότι «η κοινωνία καλλιεργεί τη διαστροφή» και ότι οι άνθρωποι «σήμερα ζούνε σε έναν ψεύτικο ντουνιά». Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα αντιπαρέβαλε τη ζωή της Εκκλησίας, η οποία δεν περιορίζει βοηθά τον άνθρωπο να ελευθερωθεί από τα πάθη και να μεταμορφώσει τη ζωή του.

Μάλιστα, επικαλέστηκε τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο και την χαρακτηριστική εικόνα με την οποία παρουσιάζει τη μεταμορφωτική δύναμη της Εκκλησίας, στην οποία ο άνθρωπος «εἰσέρχεται λύκος καὶ ἐξέρχεται πρόβατον». Η Εκκλησία, όπως τόνισε ο Σεβασμιώτατος, είναι ένα πνευματικό εργαστήριο που βγάζει αγίους. Ο άνθρωπος εισέρχεται σε αυτήν φορτωμένος με τις αδυναμίες και τα πάθη του, αλλά με τη χάρη του Θεού και μέσα την εκκλησιαστική μυστηριακή ζωή, μεταμορφώνεται πνευματικά. Επιπλέον, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην αξία της κοινής ζωής, προτρέποντας πατρικά τους νέους να «ζήσουν την κοινή ζωή, γιατί σήμερα απομονωθήκαμε». 

Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τους αρχηγούς της περιόδου, τους υπαρχηγούς, τα στελέχη και όλους όσοι προσφέρουν στη λειτουργία των κατασκηνώσεων και ευχήθηκε στους νέους να αξιοποιήσουν τις ημέρες αυτές, ζώντας με χαρά την κοινή ζωή, την αδελφοσύνη και την παρουσία του Θεού.

2026-0-8-15 ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΝΔΡΑΚΙΝΑΣ

Κερκύρας: «Η κατάσταση της εποχής μας ομοιάζει με αυτήν του Νώε»

     Την Κυριακή, 16 Αυγούστου 2026, ΙΑ΄ Ματθαίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας. Κατά τη Θεία Λειτουργία, το Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν ο προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος, Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Βλάχος, καθώς και οι Διάκονοί του, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός είχε κατακλυστεί από πλήθος ευλαβών προσκυνητών, προερχομένων από διάφορες Ορθόδοξες χώρες, οι οποίοι προσήλθαν για να συμμετάσχουν στη Θεία Λειτουργία και να προσκυνήσουν το άφθαρτο και θαυματουργό Ιερό Σκήνωμα του πολιούχου της Κέρκυρας, Αγίου Σπυρίδωνος.

Ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, αναφέρθηκε στη σημερινή ευαγγελική παραβολή του οφειλέτου των μυρίων ταλάντων, επισημαίνοντας ότι ο λαός της εποχής εκείνης δεν είχε την πνευματική ωριμότητα να κατανοήσει τα πράγματα στην πνευματική τους διάσταση. Έτσι, ο Κύριός μας, με απλότητα, διηγήθηκε την παραβολή του ανθρώπου που χρωστούσε στο βασιλέα μύρια τάλαντα, ένα τεράστιο ποσό, και αδυνατώντας να εξοφλήσει το χρέος του, τον παρακάλεσε ζητώντας πίστωση χρόνου.

Στάθηκε ιδιαίτερα στο λόγο «μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί» (Ματθ. 18,26), υπογραμμίζοντας τη μεγάλη πνευματική σημασία της μακροθυμίας. Τόνισε ότι, εάν ο άνθρωπος συλλάβει πραγματικά τη μακροθυμία στο νου και στην καρδιά του, τότε δε θα μπορούσαμε να έχουμε διαφορές ο ένας με τον άλλο. «Όταν έχουμε μακροθυμία μέσα μας, τότε δεν υπάρχει κανένα χρωστούμενο από τον ένα προς τον άλλο. Η μακροθυμία τα διαγράφει όλα». Ο βασιλεύς πράγματι μακροθύμησε και του χάρισε ολόκληρο το χρέος, πιστεύοντας ότι ο μεγάλος αυτός οφειλέτης θα ελάμβανε το μήνυμα της μακροθυμίας και θα το έκανε πράξη. Όμως, το μήνυμα δεν επικοινωνήθηκε και καθώς, μόλις εξήλθε, συνάντησε ένα σύνδουλό του που τού χρωστούσε μόλις εκατό δηνάρια, απαίτησε με σκληρότητα να του τα επιστρέψει.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο Κύριός μας δε μάς κρίνει και δε μάς αξιολογεί με αυτό που είμαστε, αλλά μάς αντιμετωπίζει με τη μακροθυμία, τη συγχωρητικότητα και τη μεγαλοκαρδία Του. Το ίδιο, όμως, απαιτεί και από εμάς. Γι’ αυτό και στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής ζητεί η συγχώρηση να γίνεται «ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν» (Ματθ. 18,35). Δεν αρκεί, επομένως, να λέγουμε υποκριτικά και εξωτερικά «σε συγχωρώ», διότι, εάν η συγχώρηση δεν προέρχεται από την καρδιά μας, δεν είναι αληθινή συγχώρηση.

Το ίδιο συμβαίνει, συνέχισε, όταν προσευχόμαστε, εξομολογούμαστε και ζητούμε τη μετάνοια και την άφεση από τον Κύριό μας, πιστεύοντας πολλές φορές ότι «τελειώσαμε με το χρέος». Εάν όμως δε θυμόμαστε το πνευματικό μας χρέος, «όλες τις πτώσεις μας, όλες τις μικρότητες, όλες τις κακίες, όλα τα ανθρώπινα» με τα οποία καθημερινά φθειρόμαστε πνευματικά, τότε πολύ εύκολα επανερχόμαστε στα ίδια και οι πτώσεις μας γίνονται χειρότερες. Η άφεση των παραπτωμάτων των αδελφών μας από την καρδιά αποτελεί προϋπόθεση, ώστε να αισθανόμαστε πραγματικά ανάλαφροι και ξεκάθαροι στη ζωή μας.

Ακολούθως, ο Σεβασμιώτατος συνέδεσε το μήνυμα της παραβολής με τη σύγχρονη πραγματικότητα, τονίζοντας ότι η κοινωνία στην οποία ζούμε θυμίζει όσα ο ίδιος ο Κύριος είπε για τις ημέρες του Νώε, οι άνθρωποι έπιναν, έτρωγαν, αμάρταναν, διασκέδαζαν και αδικούσαν, χωρίς να παίρνουν είδηση τι συνέβαινε στη ζωή τους, μέχρις ότου ήλθε ο κατακλυσμός. 

Υπενθύμισε ακόμη τις προειδοποιήσεις του Ευαγγελίου για τα σημεία των καιρών, όταν θα εγείρεται «ἔθνος ἐπὶ ἔθνος» και θα ακούγονται πόλεμοι, ενώ θα υπάρχουν σεισμοί κατά τόπους, πείνες και ασθένειες. Η ίδια η ζωή, όπως σημείωσε, έρχεται πλέον και μας προειδοποιεί, ενώ εμείς δεν κατανοούμε ότι είμαστε οφειλέτες όχι μόνο «μυρίων ταλάντων» απέναντι στον Θεό, αλλά και απέναντι στους συνανθρώπους μας.

Κλείνοντας, κάλεσε όλους να αλλάξουμε «ρότα» στη ζωή μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι η πορεία του ανθρώπου είναι πορεία θεώσεως και για αυτό υπάρχουμε. Οφείλουμε να κινούμαστε προς το Θεό και όχι «προς τα κάτω, προς την καταστροφή, προς το σκότος». Η φωνή του Ευαγγελίου και η φωνή του Κυρίου παραμένουν διαχρονικές και όσο κι αν οι άνθρωποι σήμερα θελήσουν να διαγράψουν και να αφανίσουν το λόγο του Θεού, η απομάκρυνση από αυτόν καθιστά τη ζωή μας ολοένα και χειρότερη. 

Τέλος, απηύθυνε μέσα από την καρδιά του τις πατρικές του ευχές προς όλους, μετά τη μεγάλη εορτή της Παναγίας μας και την εορτή του Αγίου μας, δύο γεγονότα τα οποία, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, για τους Κερκυραίους «πλημμυρίζουν και κατακλύζουν τη ζωή μας και την καρδιά μας».

2026-08-16 ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κερκύρας: «Σήμερα κινδυνεύουμε από όπλα ιδεολογικά»

     Το Σάββατο, 15 Αυγούστου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την πάνσεπτο Κοίμηση της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης, Αγίου Βλασίου και Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστης, στο ιστορικό κέντρο της Κέρκυρας.

Κατά τη Θεία Λειτουργία, τον Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο προϊστάμενος του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού, Πρωτοπρεσβύτερος Σπυρίδων Προβατάς, καθώς και οι Διάκονοί του, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Ακόμη, μεταξύ του πυκνού εκκλησιάσματος παρέστη και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας.

Με την ευλογία του Σεβασμιωτάτου, τον θείο λόγο διηκόνησε ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας, π. Δοσίθεος Παπαμήτρος. Λαμβάνοντας αφορμή από το Απολυτίκιο της εορτής, «ἐν τῇ γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς», τόνισε ότι η Παναγία φύλαξε την παρθενία της και κατέστη πρότυπο ταπεινώσεως, υπακοής και εμπιστοσύνης στο θέλημα του Θεού. Μετά την Κοίμησή της ανεβαίνει στους ουρανούς ψυχικώς και σωματικώς, χωρίς όμως να εγκαταλείπει τον κόσμο. Παραμένει η Υπέρμαχος Στρατηγός, το λιμάνι της σωτηρίας και η προστάτιδα της πατρίδος μας, η κλίμαξ που ανεβάζει τον κάθε άνθρωπο από τα φθαρτά στα άφθαρτα και τον οδηγεί προς την αληθινή ζωή.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος, αφού ευχαρίστησε τον π. Δοσίθεο για το θεομητορικό και οικοδομητικό του λόγο, έλαβε αφορμή από όσα εκείνος ανέφερε και τόνισε ότι η Παναγία μας δεν εγκατέλειψε ποτέ τον κόσμο και ιδιαίτερα, δεν εγκατέλειψε την πατρίδα μας, την Ελλάδα. «Τότε που οι εχθροί κυκλόθεν μας εκύκλωσαν και επιτέθησαν, η Παναγία μας, μάς σκέπασε και μας παρέδωσε αυτόν τον τόπο, για να ζούμε με ελευθερία την πίστη εις τον Κύριόν μας», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι σήμερα η Ελλάδα και η πατρίδα μας κινδυνεύουν εκ νέου. «Αυτές οι επιθέσεις δεν είναι με όπλα πολεμικά, αλλά είναι με όπλα ιδεολογικά, με όπλα υβριστικά εναντίον του Θεού και της Παναγίας μας», υπογράμμισε. Αναφέρθηκε στα νέα ρεύματα που επιχειρούν να πείσουν τους ανθρώπους ότι «δεν χρειάζεται σήμερα οικογένεια, δεν χρειάζεται παιδεία, δεν χρειάζονται οι αξίες», σημειώνοντας με θλίψη ότι «τα πάντα τα έχουν διαγράψει».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους νέους ανθρώπους που δεν αποφασίζουν να δημιουργήσουν οικογένεια και επιλέγουν να ζουν μόνοι τους, «ζώντας έτσι μία ικανοποίηση του εγωισμού τους», διότι, όπως είπε, δεν θέλουν να ταπεινωθούν και να γίνουν συνδημιουργοί με το Θεό. Επεσήμανε ακόμη ότι ο πληθυσμός της Ελλάδος ήδη συρρικνώνεται και εξέφρασε την αγωνία του για την αντικατάστασή του από αλλοπίστους και αλλοδόξους, ώστε τα ιερά και τα όσια του τόπου μας να περιέλθουν σε άλλους, ενώ οι πατέρες μας πολέμησαν και μας παρέδωσαν έναν τόπο ελεύθερο, «για να λατρεύουμε τον Θεόν, για να ζούμε την οικογενειακή μας εστία, για να γνωρίζουμε την ιστορία μας».

Κλείνοντας, εξέφρασε την ακλόνητη ελπίδα του στην προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου ώστε να Εκείνη να μάς σκεπάζει και να περιφρουρεί τη νεολαία μας. Τέλος, ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα, η κραταιά σκέπη της Παναγίας να σκεπάζει και να ευλογεί τη ζωή όλων, τα σπίτια μας και την πατρίδα μας, απευθύνοντας ιδιαιτέρως τις ευχές του προς όλους όσοι και όσες εορτάζουν στο ευλογημένο όνομα της Παναγίας μας.

2026-08-15 ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΙΑ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 «Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;»

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα ο Κύριός μας μάς βάζει μπροστά σε έναν καθρέφτη. Και ο καθρέφτης αυτός δεν δείχνει το πρόσωπό μας, αλλά την καρδιά μας.

Το Ευαγγέλιο μας διηγείται την παραβολή του ανθρώπου που χρωστούσε στον βασιλιά του «μύρια τάλαντα». Ήταν ένα χρέος αδύνατο να εξοφληθεί.

Ο άνθρωπος αυτός πέφτει στα πόδια του βασιλιά και λέει:«Κύριε, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί».

Και ο βασιλιάς κάνει κάτι που ξεπερνά κάθε ανθρώπινη λογική: Του χαρίζει όλο το χρέος.

Δεν του δίνει απλώς παράταση. Δεν του λέει να πληρώσει αργότερα. Τον ελευθερώνει από ολόκληρο το χρέος.

Αυτό, αδελφοί μου, είναι η εικόνα της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.

«Μύρια τάλαντα» είναι το δικό μας χρέος. Ποιο είναι αυτό το τεράστιο χρέος; Είναι η αμαρτία μας.

Είναι όλα εκείνα που έχουμε κάνει και όλα εκείνα που αφήσαμε να περάσουν χωρίς να κάνουμε το καλό.

Είναι οι φορές που αδικήσαμε. Οι φορές που κατακρίναμε. Οι φορές που πληγώσαμε. Οι φορές που θυμώσαμε. Οι φορές που απομακρυνθήκαμε από τον Θεό.

Και όμως, όταν επιστρέφουμε με μετάνοια, ο Θεός δεν μας αντιμετωπίζει σύμφωνα με το χρέος μας.

Μας αντιμετωπίζει σύμφωνα με το έλεός Του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στέκεται ιδιαίτερα στη διαφορά ανάμεσα στα «μύρια τάλαντα» και στα «εκατό δηνάρια». Θέλει να μας δείξει πόσο απέραντη είναι η ευεργεσία που δεχόμαστε από τον Θεό και πόσο μικρότερο είναι αυτό που καλούμαστε εμείς να συγχωρήσουμε στον συνάνθρωπό μας.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία μάς καλεί κάθε φορά που στεκόμαστε μπροστά στον Θεό να θυμόμαστε:

«Εγώ πρώτος έχω ανάγκη από το έλεος του Θεού».

Και τότε έρχεται η μεγάλη δοκιμασία. Ο άνθρωπος εκείνος βγαίνει από το παλάτι έχοντας λάβει την απέραντη συγχώρηση του βασιλιά.

Και συναντά έναν άνθρωπο που του χρωστά μόλις εκατό δηνάρια.

Τον αρπάζει και απαιτεί: «Ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις».

Ο άλλος τον παρακαλεί με τα ίδια σχεδόν λόγια: «Μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοί».

Όμως ο πρώτος δούλος δεν δείχνει κανένα έλεος. Και τότε αποκαλύπτεται η τραγωδία.

Είχε λάβει τη συγχώρηση, αλλά δεν είχε γίνει άνθρωπος της συγχωρήσεως.

Είχε δεχθεί το έλεος, αλλά δεν είχε αφήσει το έλεος να αλλάξει την καρδιά του.

Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας.

Μπορεί να πηγαίνουμε στην Εκκλησία.Μπορεί να προσευχόμαστε. Μπορεί να ζητούμε από τον Θεό: «Κύριε, ελέησον».

Αλλά αν μέσα στην καρδιά μας κρατούμε μίσος, κακία και μνησικακία, τότε δεν έχουμε ακόμη καταλάβει τι σημαίνει το έλεος που ζητούμε.

«Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι;» Και τότε ακούγεται η φοβερή ερώτηση του βασιλιά:

«Οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα;»

«Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις τον σύνδουλό σου, όπως εγώ σε ελέησα;»

Αυτή η ερώτηση απευθύνεται σήμερα και στον καθένα από εμάς.

Δεν έπρεπε κι εσύ να συγχωρήσεις; Εσύ που τόσες φορές ζήτησες συγχώρηση από τον Θεό; Εσύ που τόσες φορές είπες: «Κύριε, ελέησόν με τον αμαρτωλό»; Εσύ που γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η δική σου αδυναμία; Δεν έπρεπε κι εσύ να ελεήσεις;

Ο Χριστός είναι το πρότυπο της συγχωρήσεως

Ο Χριστός δεν μας δίδαξε μόνο με λόγια τη συγχώρηση. Μας τη δίδαξε με τη ζωή Του. Επάνω στον Σταυρό, ενώ Τον σταυρώνουν, δεν ζητά εκδίκηση. Δεν καταριέται εκείνους που Τον αδικούν. Αλλά προσεύχεται:

«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θαυμάζει αυτή τη στάση του Χριστού και μας καλεί να βλέπουμε στη συγχώρηση τον δρόμο που μας κάνει να μοιάσουμε στον Θεό.

Γιατί, αδελφοί μου, ο άνθρωπος δεν γίνεται ποτέ τόσο όμοιος με τον Χριστό όσο όταν συγχωρεί από καρδιάς.

Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι η αδικία δεν συνέβη. Ίσως κάποιος πει:

«Πάτερ, με αδίκησε. Με πλήγωσε. Πώς να τον συγχωρήσω;»

Η Εκκλησία δεν μας λέει ότι η αδικία δεν έγινε.

Δεν μας ζητά να αρνηθούμε την πληγή. Μας ζητά όμως να μη γίνει η πληγή μίσος. Να μη γίνει η αδικία δηλητήριο μέσα στην ψυχή μας.

Μπορεί να θυμόμαστε αυτό που συνέβη, αλλά να μην ευχόμαστε το κακό του άλλου.

Μπορεί να μην μπορούμε αμέσως να αποκαταστήσουμε μια σχέση, αλλά μπορούμε να προσευχηθούμε: «Κύριε, ελέησέ τον. Κι εμένα ελέησέ με».

Και αυτή η προσευχή είναι ένα μεγάλο βήμα προς τη συγχώρηση.

«Ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν» Κάθε μέρα προσευχόμαστε:

«Πάτερ ἡμῶν... ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν».

Αλλά αμέσως προσθέτουμε: «Ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν».

Αυτό είναι συγκλονιστικό.

Ζητούμε από τον Θεό:

«Συγχώρησέ με, όπως συγχωρώ κι εγώ».

Δεν μπορούμε να ζητούμε το έλεος του Θεού και συγχρόνως να κλείνουμε την καρδιά μας στον αδελφό μας.

Γι’ αυτό ο Χριστός σήμερα μάς καλεί να κάνουμε μια εξέταση της καρδιάς μας.

Ας γίνει, λοιπόν, η συγχώρηση όχι απλώς λόγος στα χείλη μας, αλλά κατάσταση της καρδιάς μας.

Γιατί εκεί όπου υπάρχει συγχώρηση, εκεί υπάρχει Χριστός.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ