Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ

«Εἰσῆλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Καπερναοὺμ, καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον» (Μᾶρκ. 2, 1-2).

«Μπῆκε πάλι ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν Καπερναοὺμ καὶ διαδόθηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι. ᾿Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε δὲν ὑπῆρχε χῶρος οὔτε κι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα· καὶ τοὺς κήρυττε τὸ μήνυμά του».

 Εντυπωσιακή η εικόνα να μαζεύεται πλήθος κόσμου σε ένα σπίτι στην Καπερναούμ, όπου ο Χριστός πηγαίνει για επίσκεψη.  Δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο, καθώς οι άνθρωποι, άλλοι από περιέργεια, άλλοι από δίψα για την αλήθεια, άλλοι επειδή είχαν πληροφορηθεί  ότι ο Χριστός έκανε θαύματα, σπεύδουν να τον συναντήσουν και να Τον ακούσουν. Γεμίζουν το σπίτι, αλλά και τον εξωτερικό χώρο. Συμβαίνει αυτό και στους καιρούς μας. Όταν υπάρχει κάποιος καλός ομιλητής ή κάποιος διάσημος που επισκέπτεται έναν τόπο συρρέουν πολλοί άνθρωποι για να τον δούνε και να τον ακούσουνε. Εξωστρεφείς είμαστε οι άνθρωποι. Περίεργοι, θηρευτές των εντυπώσεων, αλλά και και κάποτε αναζητητές του ξεχωριστού. 

 Ο Χριστός όμως δεν δρέπει δάφνες δόξας, επειδή οι άνθρωποι μαζεύουν και συνωστίζονται για να Τον ακούσουν. Τον ενδιαφέρει η αλήθεια, το Ευαγγέλιο. Και τους μιλά. Στο ακροατήριό Του υπάρχουν και γραμματείς, μελετητές, ερμηνευτές και αντιγραφείς του Μωσαϊκού Νόμου, οι οποίοι είχαν μεγάλο κύρος εξαιτίας του ότι το μεγαλύτερο ποσοστό της κοινωνίας ήταν αναλφάβητο και αυτοί και γνώριζαν γράμματα και μπορούσαν να εξηγήσουν την Παλαιά Διαθήκη, κάτι που ενδιέφερε πολύ τον θρησκευόμενο  Ιουδαϊκό λαό.  Γι’ αυτό και έρχονται για να κρίνουν τα λόγια του Χριστού. Τον θεωρούν τολμητία που έρχεται να διδάξει σε ένα περιβάλλον, όπου αυτοί θεωρούνταν οι κύριοι, αν όχι και οι αποκλειστικοί, ερμηνευτές της πίστης. Όμως ο Χριστός δεν φοβάται να μιλήσει για την αλήθεια, που είναι ο Ίδιος. Κι αυτό είναι ένα μήνυμα για μας. Αν πιστεύουμε, αν γνωρίζουμε, αν νιώθουμε ότι κληθήκαμε να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια, με ταπεινότητα να μην κλεινόμαστε στον εαυτό μας ή σε κάποιον φόβο, ορατό ή αδιόρατο, ότι θα μας απορρίψουν. Να μιλάμε και να δείχνουμε τον δρόμο και τον τρόπο του Ευαγγελίου, αρκεί κι εμείς να τον ζούμε. 

 Ο Χριστός θα κάνει κι ένα θαύμα που ήταν απρόσμενο. Τέσσερις άνθρωποι θα κατεβάσουν από την στέγη, που οι ίδιοι άνοιξαν τα κεραμίδια της, έναν παραλυτικό. Ο Χριστός βλέπει ότι η αγάπη τους είναι τέτοια, που δεν λογαριάζουν τον συνωστισμό, το αδύνατο τού να φέρουν τον φίλο τους μέσα από το πλήθος, αλλά επιδιώκουν και καταφέρνουν με έμπνευση να εμφανιστεί μπροστά στον Χριστό. Και Εκείνος θα τον γιατρέψει και πνευματικά- ψυχικά, με την άφεση των αμαρτιών του, αλλά και σωματικά, δίνοντας του τη δυνατότητα να ξαναπερπατήσει. Αυτή είναι η χαρά της πίστης. Η ίαση του σύνολου ανθρώπου, και της ψυχής και του σώματος. Όμως, ακόμη κι αν το σώμα δεν γιατρευτεί, η ίαση της ψυχής είναι η σωτηρία μας από το κακό και τον πνευματικό θάνατο. Κι αυτό είναι δώρο αιωνιότητας.

 Οι γραμματείς, όπως δεν πείστηκαν από τον λόγο του Χριστού, συνέχισαν να Τον αμφισβητούν όταν συγχώρεσε τις αμαρτίες του παραλυτικού. Δεν είχαν όμως το θάρρος να ομολογήσουν την απόρριψη. Φοβήθηκαν τον λαό. Κράτησαν τους λογισμούς για τους εαυτούς τους. Αυτό που κάνουμε συχνά κι εμείς. Δεν έχουμε το θάρρος να θέσουμε τους προβληματισμούς μας ευθέως, αλλά τους κρατάμε με μια πικρότητα και νου και καρδιάς μέσα μας, διότι δεν νιώθουμε την αγάπη για τον Θεό και τον συνάνθρωπο να είναι δυνατή μέσα μας, με αποτέλεσμα η ψυχή μας να αμφισβητεί τόσο την αλήθεια, όσο και την πρόνοια του Θεού. Κυρίως όμως, αισθανόμαστε ότι θέλουμε έναν Θεό στα μέτρα μας. Γι’ αυτό και ο λόγος μας στέκεται ενάντιος στον λόγο του Θεού, προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τον Θεό κατά τα δικά μας. 

 Χρειαζόμαστε κι εμείς συχνά ένα θαύμα: αυτό της αγάπης των τεσσάρων φίλων του παραλυτικού, που ο Χριστός βλέπει. Να αφήσουμε τη σκοτεινιά της κριτικής, που συχνά γίνεται επηρμένη.  Και να αφήσουμε τον λόγο του Χριστού τελικά, το Ευαγγέλιο, να γαληνέψει τις καρδιές μας. Όχι με τα δικά μας μέτρα, αλλά με τον τρόπο που ο Χριστός φέρνει στην παράλυτη εποχή μας. Αυτόν της σταθερότητας, της αλήθειας, της αγάπης.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

8 Μαρτίου 2026

Κυριακή Β’ Νηστειών

Η ΦΥΣΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου  

Ποτέ δεν παύει η Εκκλησία να εμφορείται από τη βαθύτατα ορθόδοξη αυτοσυνειδησία της και να τη διακηρύττει όπου δει με πλήρη, ακριβή και ξεκάθαρη επίγνωση.  

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας που μόλις προηγήθηκε, είναι ένα ορόσημο στον διαχρονικό νικηφόρο αγώνα της επί όλων των αιρέσεων, που ως πύλες του Άδου επιζητούν μάταια να κατισχύσουν επάνω της, αλλά ο διάπλους της Εκκλησίας συνεχίζεται χωρίς στάσεις και ανάπαυση. Τρικυμιώδης μεν, αλλά «θεαρχίω νεύματι» κατευθυνόμενος, φωτίζεται ανελλιπώς από φάρους πνευματικούς, που με εξαιρετική ευκρίνεια δείχνουν σε σκοτεινούς καιρούς την Ορθόδοξη αλήθεια. Ανάμεσά τους ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (Β΄ Κυριακή Νηστειών).  

Οι αγώνες του σημάδεψαν την εκκλησιαστική ιστορία κατά τον 14ο αι., έναντι δυτικών κυρίως επιδράσεων, που είχαν αρχίσει να επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη και τον τρόπο της Ανατολής. Ορθοτόμησε τον λόγο της αληθείας, φέρνοντας στο προσκήνιο τη θεολογία των αγίων Πατέρων και τη βαθειά πνευματική εμπειρία της Εκκλησίας, τα μεγάλα εχέγγυα για τη σωτηρία του ανθρώπου, την ασφαλή δηλαδή πορεία του από την πτώση στην ανόρθωση, στην κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη, στον φωτισμό του νου από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, στην πραγματική, υπαρκτική και όχι απλώς θεωρητική ένωση του ανθρώπου με τον Θεό.  

Κατ’ αρχήν, η Εκκλησία μας δέχεται ότι ο άνθρωπος, θεώμενος τον υπέροχο φυσικό κόσμο, μπορεί να γεμίσει θαυμασμό και να αναγάγει τη σκέψη του στον Θεό. Δεν μπορώ να βλέπω το ρολόι και να αγνοώ τον ωρολογοποιό, έλεγε κάποιος άθεος. «Τα αόρατα αυτού (του Θεού) από κτίσεως κόσμου τοις ποιήμασι νοούμενα καθοράται», λέει και ο απόστολος Παύλος (Ρωμ. 1, 20). Από τα ορατά κτίσματα βλέπεις τον αόρατο Θεό. Και τί δεν έκανε για μας ο φιλάγαθος Δεσπότης «προς βελτίωσιν ηθών και οδηγίαν προς αρετήν»! αναφωνεί ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. «Δι’ ημάς προ ημών γην εθεμελίωσεν, εφήπλωσε θάλασσαν, πλουσίως επ’ αυτά τον αέρα εξέχεε… Αυτόν τον αισθητόν πάντα κόσμον» τον έκανε καθρέφτη των υπερκοσμίων, ώστε, βλέποντάς τον και χρησιμοποιώντας τον σαν μια θαυμάσια σκάλα, να φτάνουμε σε εκείνα (τα υπερκόσμια).  

Ακόμα, ο άνθρωπος μπορεί με τον εγγεγραμμένο μέσα του πνευματικό νόμο, τη συνείδηση, να αποφύγει την πλήρη εξαχρείωσή του. 

Ο νόμος αυτός είναι για τον άγιο Γρηγόριο κανόνας απαρέγκλιτος, κριτής ανεξαπάτητος, διδάσκαλος απαραλόγιστος. Αν προσέχαμε σωστά τη συνείδησή μας, δεν θα είχαμε ανάγκη άλλου διδασκάλου «προς την του αγαθού κατανόησιν».  

Παρ’ όλα αυτά, η φυσική λεγομένη αποκάλυψη, ο φυσικός δηλαδή κόσμος και ο έμφυτος νόμος της συνείδησης, έχει μόνο εισαγωγικό και προπαιδευτικό ρόλο. Είναι νηπιακό στάδιο μπρος στην αποκά

λυψη που έγινε με την ενσάρκωση του Χριστού, η οποία έφερε την τέλεια συνάφεια θείας και ανθρώπινης φύσης, την οντολογική ένωση ανθρώπου και Θεού, την πολυπόθητη θέωση (αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Ομιλία 3, PG 151, 36AB). 

Κήρυγμα: Β΄ Κυριακής των Νηστειών ( του Αγίου Γρηγόριου του Παλαμά)

 Κήρυγμα: Η θεολογία του Γρηγόριος Παλαμάς 

Αδελφοί μου αγαπητοί, 

η Εκκλησία μας προβάλλει ιδιαίτερα μέσα στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή τη μορφή του μεγάλου θεολόγου και αγίου Πατέρα, του Γρηγόριος Παλαμάς. Δεν είναι απλώς ένας λόγιος της Εκκλησίας. Είναι ένας άγιος που έζησε βαθιά την εμπειρία του Θεού και υπερασπίστηκε την αλήθεια της πνευματικής ζωής. 

Η θεολογία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά έχει στο κέντρο της μια μεγάλη αλήθεια: ότι ο Θεός δεν είναι μακριά από τον άνθρωπο. Ο Θεός είναι ζωντανός και μπορεί ο άνθρωπος να κοινωνήσει πραγματικά μαζί Του. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας πάντοτε δίδασκαν ότι η ουσία του Θεού είναι απρόσιτη. Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει τι είναι ο Θεός στην ουσία Του. Όμως ο Θεός δεν μένει κλειστός και απρόσιτος. Φανερώνεται στον κόσμο και ενεργεί μέσα στον άνθρωπο. 

Ο άγιος Γρηγόριος εξήγησε αυτή την αλήθεια με τη διάκριση ανάμεσα στην ουσία και στις ενέργειες του Θεού. Η ουσία του Θεού είναι απρόσιτη και ακατάληπτη. Οι ενέργειες όμως του Θεού είναι άκτιστες, είναι η ίδια η χάρη Του, που φανερώνεται στον κόσμο και αγιάζει τον άνθρωπο. 

Έτσι ο άνθρωπος μπορεί να μετέχει πραγματικά στη ζωή του Θεού. Δεν ενώνεται με την ουσία του Θεού, αλλά με τη χάρη Του. 

Αυτή η διδασκαλία δεν είναι φιλοσοφία· είναι εμπειρία της Εκκλησίας. Οι άγιοι την έζησαν. Οι ασκητές, οι μοναχοί, οι άνθρωποι της προσευχής βίωσαν το φως της χάριτος του Θεού. 

Το φως αυτό είναι το ίδιο φως που έλαμψε στο όρος Θαβώρ κατά τη Μεταμόρφωση του Χριστού. Δεν είναι ένα κτιστό φως, αλλά το άκτιστο φως της θείας παρουσίας. 

Η θεολογία αυτή συνδέεται βαθιά με την πνευματική ζωή. Ο άγιος Γρηγόριος δίδαξε ότι ο άνθρωπος για να δεχθεί τη χάρη του Θεού πρέπει να καθαρίσει την καρδιά του. 

Με την προσευχή. Με τη μετάνοια. Με την ταπείνωση. 

Η προσευχή της καρδιάς — η συνεχής επίκληση του ονόματος του Χριστού — γίνεται δρόμος εσωτερικής μεταμόρφωσης. Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με ταπείνωση, τότε η χάρη του Θεού φωτίζει την καρδιά του και του χαρίζει ειρήνη. 

Η θεολογία του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά είναι στην πραγματικότητα η θεολογία της θέωσης του ανθρώπου. Ο σκοπός της χριστιανικής ζωής δεν είναι απλώς να γίνει ο άνθρωπος καλύτερος ηθικά. Ο σκοπός είναι να γίνει άνθρωπος του Θεού, να γεμίσει από τη χάρη Του. 

Όπως διδάσκει και ο Αθανάσιος ο Μέγας: ΄΄Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν θεός΄΄. 

Αδελφοί μου, 

Η διδασκαλία αυτή δεν αφορά μόνο τους μοναχούς ή τους ασκητές. Αφορά κάθε χριστιανό. Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να αγωνιστεί για την καθαρότητα της καρδιάς του. 

Με λίγη περισσότερη προσευχή. Με περισσότερη ταπείνωση. 

Με περισσότερη αγάπη. 

Τότε η χάρη του Θεού αρχίζει να ενεργεί μέσα μας και η ζωή μας αλλάζει. 

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας θυμίζει ότι ο χριστιανισμός δεν είναι απλώς μια θρησκεία ιδεών. Είναι εμπειρία ζωής. Είναι κοινωνία με τον ζωντανό Θεό. 

Ας παρακαλέσουμε λοιπόν τον Κύριο, με τις πρεσβείες του μεγάλου αυτού Πατέρα της Εκκλησίας, να φωτίσει και τη δική μας καρδιά, ώστε να βαδίσουμε τον δρόμο της προσευχής, της μετανοίας και της χάριτος. 

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ 

 

2026-03-07 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Β΄ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026 - Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Ἑβρ. 1, 10-2, 3)

 

 Κατ᾿ ἀρχάς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· «Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου»; Οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. Εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἀρχικά ἐσύ, Κύριε, στερέωσες τὴ γῆ κι ἔργο δικό σου εἶναι οἱ οὐρανοί. Αὐτοὶ θὰ ἐξαφανιστοῦν, ἐνῶ ἐσὺ αἰώνια παραμένεις. Τὰ πάντα θὰ παλιώσουνε σὰν ροῦχο. Σὰν μανδύα θὰ τοὺς τυλίξεις, καὶ θ’ ἀλλάξουν. ᾿Εσὺ ὅμως παραμένεις πάντα ὁ ἴδιος, τὰ χρόνια σου ποτὲ δὲν θὰ τελειώσουν. Σὲ κανέναν ἀπ’ τοὺς ἀγγέλους δὲν εἶπε ποτὲ ὁ Θεός· «Κάθισε στὰ δεξιά μου, ὡσότου ὑποτάξω τοὺς ἐχθρούς σου κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σου». Δὲν εἶναι, λοιπόν, ὅλοι οἱ ἄγγελοι πνεύματα ποὺ ὑπηρετοῦν τὸν Θεὸ κι ἀποστέλλονται ἀπ’ αὐτὸν γιὰ νὰ βοηθήσουν ὅσους μέλλουν νὰ σωθοῦν; Γι’ αὐτὸ κι ἐμεῖς πρέπει νὰ μένουμε πιὸ σταθεροὶ στὶς ἀλήθειες ποὺ ἀκούσαμε, γιὰ νὰ μὴν ξεστρατίσουμε ποτέ. Γιατί, ἂν ὁ λόγος ποὺ δόθηκε ἄλλοτε μέσω ἀγγέλων, ἀποδείχτηκε ἀληθινός, κι ὅσοι τὸν παρέβηκαν ἢ δὲν ὑπάκουσαν σ’ αὐτὸν δέχτηκαν τὴν τιμωρία ποὺ τοὺς ἔπρεπε, πῶς εἶναι δυνατὸν ἐμεῖς νὰ ξεφύγουμε, ἂν δὲν δώσουμε τὴν προσοχὴ ποὺ ταιριάζει σὲ μιὰ τόσο σπουδαία σωτηρία; Τὴ σωτηρία αὐτή, ποὺ ἄρχισε νὰ διακηρύττει ὁ Κύριος, μᾶς τὴ βεβαίωσαν ὅσοι ἄκουσαν τὸν λόγο του.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026- Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μᾶρκ. 2, 1-12)

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Καπερναοὺμ, καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. Καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν, παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων· Καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. ᾿Ιδὼν δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. ῏Ησαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; Τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; Καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ ᾿Ιησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; Ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας — λέγει τῷ παραλυτικῷ· σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Τόν καιρό ἐκεῖνο, μπῆκε πάλι ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν Καπερναοὺμ καὶ διαδόθηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι. ᾿Αμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε δὲν ὑπῆρχε χῶρος οὔτε κι ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα· καὶ τοὺς κήρυττε τὸ μήνυμά του. ῎Ερχονται τότε μερικοὶ πρὸς αὐτόν, φέρνοντας ἕναν παράλυτο, ποὺ τὸν βάσταζαν τέσσερα ἄτομα. Κι ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν φέρουν κοντὰ στὸν ᾿Ιησοῦ ἐξαιτίας τοῦ πλήθους, ἔβγαλαν τὴ στέγη πάνω ἀπὸ κεῖ ποὺ ἦταν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἔκαναν ἕνα ἄνοιγμα καὶ κατέβασαν τὸ κρεβάτι, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν ξαπλωμένος ὁ παράλυτος. ῞Οταν εἶδε ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν πίστη τους, εἶπε στὸν παράλυτο· «Παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες». Κάθονταν ὅμως ἐκεῖ μερικοὶ γραμματεῖς καὶ συλλογίζονταν μέσα τους· «Μὰ πῶς μιλάει αὐτὸς ἔτσι, προσβάλλοντας τὸν Θεό; Ποιός μπορεῖ νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες; Μόνον ἕνας, ὁ Θεός». ᾿Αμέσως κατάλαβε ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι αὐτὰ σκέφτονται καὶ τοὺς λέει· «Γιατί κάνετε αὐτὲς τὶς σκέψεις στὸ μυαλό σας; Τί εἶναι εὐκολότερο νὰ πῶ στὸν παράλυτο· “σοῦ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες” ἢ νὰ τοῦ πῶ, “σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα”; Γιὰ νὰ μάθετε λοιπὸν ὅτι ὁ *Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου ἔχει τὴν ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ πάνω στὴ γῆ ἁμαρτίες» -λέει στὸν παράλυτο· «Σ’ ἐσένα τὸ λέω, σήκω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου». ᾿Εκεῖνος σηκώθηκε ἀμέσως, πῆρε τὸ κρεβάτι του καὶ μπροστὰ σ’ ὅλους βγῆκε ἔξω, ἔτσι ποὺ ὅλοι θαύμαζαν καὶ δόξαζαν τὸν Θεό· «Τέτοια πράγματα», ἔλεγαν, «ποτὲ μέχρι τώρα δὲν ἔχουμε δεῖ!»

Η Β’ Στάση των Χαιρετισμών στην Κέρκυρα

     Το εσπέρας της Παρασκευής 6 Μαρτίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε και έψαλε τη Β΄ Στάση των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Ελεούσης, στο παραδοσιακό χωριό των Κυνοπιαστών της Κεντρικής Κέρκυρας. Στην εν λόγω ενορία διακονεί πλέον των τριών δεκαετιών ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κουτσούρης, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας, ένας αγαθός και εκλεκτός λευίτης της τοπικής Εκκλησίας, ο οποίος εργάζεται με όλη του την ψυχή και την καρδιά για την πνευματική αναγέννηση και οικοδομή της ενορίας. Επίσης, στην ιερά ακολουθία παρέστη ο Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας, κ. Στέφανος Πουλημένος και ο Διευθυντής της Αστυνομικής Διεύθυνσης Κέρκυρας.

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, αναφέρθηκε στον πλούτο των βιβλικών εικόνων που χρησιμοποιεί ο ιερός υμνογράφος των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο και εστίασε σε δύο χαρακτηριστικές προτυπώσεις από την Παλαιά Διαθήκη.

Αναφερόμενος στην πρώτη εικόνα, στάθηκε στον στίχο του Ακαθίστου Ύμνου, «Χαῖρε, πέτρα ἡ ποτίσασα τοὺς διψῶντας τὴν ζωήν». Ο Σεβασμιώτατος υπενθύμισε το γεγονός της πορείας των Ισραηλιτών στην έρημο, όταν ο λαός άρχισε να γογγύζει προς το Μωυσή εξαιτίας της δίψας. Τότε, με εντολή και αποκάλυψη του Θεού, ο Μωυσής χτύπησε με τη ράβδο του την πέτρα της ερήμου και από αυτήν «ἐρύησαν ποταμοί», δηλαδή ανέβλυσαν ποταμοί ύδατος, οι οποίοι ξεδίψασαν το λαό του Θεού κατά την πορεία του προς τη γη της Επαγγελίας. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας ερμηνεύουν την πέτρα αυτή ως προτύπωση της Παναγίας. Από τα σπλάχνα της ανέβλυσε για ολόκληρη την ανθρωπότητα το «ὕδωρ τῆς ζωῆς», δηλαδή ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού, ο Οποίος ήλθε στον κόσμο για να ξεδιψάσει πνευματικά τον άνθρωπο με το φως της αληθείας και τη χάρη Του. Εκείνος είναι «ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς», «ἡ Ὁδός», «ἡ Ἀλήθεια» και «ἡ Θύρα» της σωτηρίας. Από Εκείνον πηγάζει το ύδωρ της ζωής, το οποίο προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο που αναζητεί την αληθινή ζωή και την πνευματική ελευθερία. Έτσι, η προτύπωση της πέτρας στην έρημο δεν αφορά μόνο την πρόσκαιρη ανακούφιση του λαού του Ισραήλ, αλλά φανερώνει βαθύτερα το μυστήριο της σωτηρίας, το οποίο πραγματοποιήθηκε διά της Θεοτόκου, μέσω της οποίας ο Λόγος του Θεού εισήλθε στην ανθρώπινη ιστορία για να ελευθερώσει τον άνθρωπο όχι απλώς από τη σωματική δυσκολία, αλλά κυρίως από τη δουλεία της αμαρτίας.

Ως δεύτερη χαρακτηριστική εικόνα από την Παλαιά Διαθήκη, ο κ. Ναό του Ισραήλ κατά την πορεία του στην έρημο. Όπως υπενθύμισε, όταν νύχτωνε και οι Ισραηλίτες έχαναν τον δρόμο τους, γογγύζοντας πολλές φορές προς τον Μωυσή, ο Θεός φανέρωνε την παρουσία Του διά μιας πύρινης στήλης, η οποία φώτιζε και καθοδηγούσε τον λαό προς τη γη της Επαγγελίας. Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας ερμηνεύουν την πύρινη αυτή στήλη επίσης ως προτύπωση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία περιέκλεισε στα σπλάχνα της το φως της Θεότητος, τον ενσαρκωμένο Λόγο του Θεού. Ο Λόγος του Θεού έγινε άνθρωπος, ανέβηκε επί του Σταυρού, ετάφη, ανέστη εκ νεκρών και ανελήφθη στους ουρανούς, ενώ κατά την ημέρα της Πεντηκοστής το Πανάγιο Πνεύμα δώρισε τη χάρη του σε ολόκληρη τη δημιουργία. Με τον τρόπο αυτό η Παναγία μας προβάλλεται από την εκκλησιαστική παράδοση ως Εκείνη που οδηγεί τον άνθρωπο προς το φως του Χριστού. Ποιος είναι εκείνος που αναζήτησε τη χάρη του Θεού και δεν την βρήκε; Ποιος προσέτρεξε με πίστη και ταπείνωση προς την Παναγία και δεν βρήκε τη μητρική της μεσιτεία ενώπιον του Υιού και Θεού της;

Ωστόσο, υπογράμμισε ότι ο άνθρωπος καλείται πρωτίστως να ζητεί τα πνευματικά αγαθά και όχι τα πρόσκαιρα και υλικά. Όπως διδάσκει ο ίδιος ο Κύριος, «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Μτ. 6, 33). Όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται για την απελευθέρωση από την αμαρτία, από τη φθορά, από το κοσμικό φρόνημα, από το ψεύδος και την κακία, τότε ο Θεός προσθέτει και όσα υλικά είναι αναγκαία για τη ζωή του. Η Αγία μας Εκκλησία, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, προβάλλει την Υπεραγία Θεοτόκο προκειμένου οι πιστοί να ενδυναμωθούν στον πνευματικό αγώνα. Ο αγώνας αυτός δεν περιορίζεται μόνο στη νηστεία των τροφών, αλλά κυρίως στη νηστεία των παθών, στην εγκράτεια της γλώσσας, στην ταπείνωση, στην απομάκρυνση από την κακία και στην οικείωση της αγάπης του Θεού και του αγίου θελήματός Του.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε το πολυπληθές εκκλησίασμα για την παρουσία και τη συμμετοχή του ενώ ευχήθηκε το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής να είναι ευλογημένο και πνευματικά καρποφόρο.