Κερκύρας Νεκτάριος: «Η πνευματική τύφλωση, η μεγαλύτερη ασθένεια σήμερα»

    Τη Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας τελεί την ανάμνηση του θαύματος της θεραπείας του τυφλού Θεοδώρου από τον Άγιο Σπυρίδωνα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Σαρόκου, στην πόλη της Κέρκυρας. Τον Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν, μεταξύ άλλων, ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού, Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Βασιλειάδης, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Πόλεως, Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μοναστηριώτης, κληρικοί από γειτονικές ενορίες, καθώς και οι Διάκονοί του. Μεταξύ του εκκλησιάσματος παρέστη και η επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας, κα. Μερόπη Υδραίου.

Ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, υπογράμμισε ότι ο Άγιος Σπυρίδων είναι πάντοτε παρών στη ζωή της Κέρκυρας και ουδέποτε εγκατέλειψε τον τόπο, φανερώνοντας διαρκώς την αγάπη και την προστασία του προς τον λαό του Θεού. Τόνισε ότι, πέρα από τα γνωστά και ιστορικά θαύματα του Αγίου, υπάρχουν αναρίθμητες θαυμαστές επεμβάσεις του στη ζωή των πιστών, οι οποίες βιώνονται μυστικά και προσωπικά από τον καθένα, όταν με πίστη προσφεύγει στη χάρη του Θεού και ζητεί τη μεσιτεία του Αγίου.

Με αφορμή την εορτή του θαύματος της θεραπείας του τυφλού Θεοδώρου, ο Σεβασμιώτατος επισήμανε ότι εκείνον τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο τον οδήγησε έως την Κέρκυρα η δυνατή πίστη του. Αν και στερημένος από το φως των σωματικών οφθαλμών, πίστευε ακράδαντα ότι ο Άγιος, έχοντας παρρησία ενώπιον του Θεού, μπορούσε να ζητήσει επίμονα τη θεραπεία του και να γίνει το αίτημά του πραγματικότητα. Έτσι, φανερώνεται η δύναμη της πίστεως, η οποία ανοίγει τον άνθρωπο στη χάρη του Θεού.

Στη συνέχεια, διευκρίνισε ότι το θαύμα δεν αποτελεί επίδειξη της δυνάμεως του Θεού, αλλά είναι η ενέργεια του ιδίου του Θεού διά των Αγίων Του. Μόνον ο Θεός, ανέφερε χαρακτηριστικά, μπορεί να μεταβάλει τη φύση και την κτίση, να συγχωρήσει αμαρτίες και να αποκαταστήσει τον άνθρωπο. Υπενθύμισε δε ότι ο ίδιος ο Κύριός μας, κατά την επίγεια παρουσία Του, πριν αποκαταστήσει κάθε ασθενή, προηγουμένως συγχωρούσε τις αμαρτίες του, φανερώνοντας ότι η πραγματική αποκατάσταση αρχίζει από την επαναφορά του ανθρώπου στην κοινωνία με τον Θεό.

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η αμαρτία αποτελεί την έκπτωση του ανθρώπου από την κοινωνία με τον Θεό και από τη στιγμή αυτή, εισέρχεται στη ζωή του η φθορά. Η φθορά αυτή, όπως ανέφερε, δεν περιορίζεται μόνο στον άνθρωπο, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την κτίση, η οποία, κατά τη διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας, «συστενάζει και συνωδίνει», συμπαρασυρόμενη από την αποστροφή του ανθρώπου προς τον Δημιουργό του. Αντίθετα, η χάρη του Θεού αποκαθιστά την πεπτωκυία φύση και επαναφέρει τον άνθρωπο στην αληθινή ζωή.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη διάκριση ανάμεσα στη σωματική και την πνευματική θεραπεία, επισημαίνοντας ότι η μεγαλύτερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου δεν είναι η απαλλαγή από τις σωματικές ασθένειες, αλλά από την πνευματική τύφλωση. Ο εγωισμός, η κακία, το μίσος, η σύγχυση, η απελπισία και η έλλειψη ελπίδας αποτελούν τις βαθύτερες πληγές της ανθρωπότητας και μαρτυρούν την απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό. Καταλήγοντας, κάλεσε τους πιστούς να προσφεύγουν με εμπιστοσύνη στον Άγιο Σπυρίδωνα, παρακαλώντας τον να μεσιτεύει προς τον Κύριο, ώστε να θεραπεύσει την πνευματικά ασθενούσα και πεπτωκυία κοινωνία μας, απαλλάσσοντάς την από την αμαρτία, τον εγωισμό και το μίσος και χαρίζοντάς της την αληθινή ελπίδα και την ειρήνη.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την πατρική του χαρά για τη μεγάλη συμμετοχή των πιστών στην πανήγυρη, τονίζοντας ότι η παρουσία τους αποτελεί έμπρακτη μαρτυρία της πίστεως και της αγάπης τους προς τον Άγιο Σπυρίδωνα και συνέχεια της ευλογημένης εκκλησιαστικής παράδοσης του τόπου μας. Παράλληλα, συνεχάρη τον προϊστάμενο του Ιερού Ναού, π. Δημήτριο, για το ποιμαντικό έργο και την πολύτιμη προσφορά του στην ενορία, ευχόμενος ο Θεός να τον ενδυναμώνει στη διακονία του. Τέλος, ευχήθηκε σε όλους τους παρισταμένους χρόνια πολλά, επικαλούμενος τις πρεσβείες του Αγίου Σπυρίδωνος, ώστε ο Κύριος να τους χαρίζει υγεία, δύναμη και πλούσια την ευλογία Του.

Ο Κερκύρας Νεκτάριος στα Διαπόντια Νησιά.

    

    Ο Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, όπως κάθε χρόνο κατά τον μήνα Ιούλιο, έτσι και φέτος, αυτή την περίοδο του Ιουλίου, περιοδεύει τα Διαπόντια Νησιά, το δυτικότερο άκρο της Ελλάδος. Σήμερα, Κυριακή, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος των Οθωνών. Ήλθε σε επαφή με τους κατοίκους όχι μόνο κατά τη Θεία Λειτουργία, αλλά και μετά τη Θεία Λειτουργία. Περπάτησαν μαζί, μίλησαν, άκουσε τα αιτήματά τους, συμπαραστάθηκε στις δυσκολίες τους και καλωσόρισε τους πολυπληθείς μετανάστες εκ των Οθωνών εις την Αμερική, οι οποίοι κάθε χρόνο επιστρέφουν στη γενέτειρά τους.

Με πολλές προσπάθειες ο Σεβασμιώτατος τοποθέτησε εδώ και επτά περίπου χρόνια τον Ιερομόναχο Ιωσήφ, προερχόμενο εκ Γεωργίας, αφού εσπούδασε πρώτα τη Νομική Επιστήμη και τη Θεολογία. Θέλησε να απομονωθεί στη νήσο των Οθωνών, δημιουργώντας ταυτόχρονα και ένα μικρό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωσήφ του Σπηλαιώτου και του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτου, όπου διαβιεί μεθ' ενός υποτακτικού. Ταυτόχρονα αγιάζει και διδάσκει τους κατοίκους, οι οποίοι εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους γι' αυτήν την τοποθέτηση του πατρός Ιωσήφ.

Στη Θεία Λειτουργία παρόντες ήταν και αρκετοί στρατιώτες, ως και ο Αρχιφύλακας του Στρατιωτικού Φυλακίου των Οθωνών, ο Λιμενάρχης Κερκύρας κ. Θεόδωρος Σουκαράς και οι τοπικοί παράγοντες του νησιού.

Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος πήρε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή και στάθηκε σε δύο σημεία.

Πρώτον, στο θαύμα του παραλυτικού, του οποίου ο Κύριος συγχώρησε τις αμαρτίες του και μετά ταύτα αυτομάτως συντελέστηκε η θεραπεία του, κάνοντας λόγο ότι αιτία της σωματικής φθοράς του ανθρώπου είναι η αμαρτία. Είναι αποτέλεσμα, μετά την πτώση του ανθρώπου, η ασθένεια. Γι' αυτό πάντοτε ο Κύριός μας συγχωρούσε τις αμαρτίες, προκειμένου να προχωρήσει σε οποιαδήποτε θεραπεία. Οι Πατέρες σχολιάζουν το γεγονός αυτό, ότι συστενάζει η φύση και ότι ό,τι παρατηρούμε στη φύση και στον άνθρωπο, όσο συντελείται η αμαρτία στον άνθρωπο τόσο αυξάνει και η φθορά.

Και το δεύτερο σημείο είναι όταν η καθεστηκυία τάξη των Φαρισαίων και των Γραμματέων, οι οποίοι ήταν και τηρητές του Μωσαϊκού Νόμου, άκουσαν από τον Κύριο «ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι», να σχολιάσουν: «Ποιος είναι αυτός που συγχωρεί αμαρτίες;». Και επειδή υπήρχε και η μερίδα των ανθρώπων, οι οποίοι αποδέχονταν τον Ιησού, τον Διδάσκαλο, και στους λόγους Του και στο έργο Του, δεν τολμούσαν περισσότερο να αντιδράσουν, παρά μόνο στέκονταν στον σχολιασμό.

Αυτή η εικόνα παραμένει απαράλλακτη στην εποχή μας. Η υποκρισία μέσα στην κοινωνία μας είναι εκείνη η οποία σχολιάζει το καθετί το οποίο συντελείται μέσα στην Εκκλησία του Χριστού μας με διάθεση σκωπτική και, επιπλέον, συκοφαντική. Ενώ δηλώνουν ότι δεν πιστεύουν στον Θεό, παρ' όλα αυτά το σκωπτικό σχόλιο και το δηλητήριο στο στόμα τους είναι έτοιμο να δηλητηριάσει και να στηλιτεύσει ό,τι καλό μπορεί να συντελείται μέσα στην Εκκλησία μας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι, αν θέλουμε να κρατήσουμε τη ζωή μας μακριά από την πρόκληση της αμαρτίας, μακριά από την ποικίλη κακία η οποία ελλοχεύει στη ζωή των ανθρώπων, οφείλουμε να αντισταθούμε στο ρεύμα το οποίο παρασύρει σήμερα όλους και τους οδηγεί στο βάραθρο της απώλειας. Και, επιπλέον, ας στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στο μυστήριο της Εκκλησίας, το οποίο μυστήριο μόνο σώζει τους εισερχομένους, και συντρίβονται όσοι προσκρούουν επάνω στον Ακρογωνιαίο Λίθο, που είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Στο τέλος ευχαρίστησε τους παρευρισκομένους, τους ενίσχυσε με λόγους πατρικούς και τους συνανεστράφη μέχρι και τις απογευματινές ώρες, οπότε και αναχώρησε.

2026-07-12 ΣΤ΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

2026-07-11 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η εορτή της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας στην Κέρκυρα

    Το Σάββατο, 11 Ιουλίου 2026, εορτή της Αγίας ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην πανηγυρίζουσα παλαίφατη Ιερά Μονή Αγίας Ευφημίας, στην περιοχή του Μον Ρεπό της πόλεως της Κερκύρας. Το Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν στη Θεία Λειτουργία, μεταξύ άλλων και ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίων Θεοδώρων Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς και Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Ιερείς εκ των όμορων ενοριών, καθώς και οι Διάκονοί του. Τους ύμνους της εορτής απέδωσε με ιδιαίτερη επιμέλεια και κατανυκτικό ύφος βυζαντινός χορός, υπό τη διεύθυνση του Διευθυντού της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, ο Άγιος Αρσένιος», κ. Νικολάου Μακρόπουλου. Στην ιστορική αυτή Ιερά Μονή διαβιεί η μοναχή Ολυμπιάδα, η οποία με ζήλο και αυταπάρνηση αγωνίζεται για την ανακαίνιση, την αναζωογόνηση και την εκ νέου άνθηση της μοναστικής αδελφότητας, καταβάλλοντας συνεχείς προσπάθειες ώστε αυτός ο τόπος να αποκτήσει και πάλι την πνευματική ζωή και την ακτινοβολία του παρελθόντος.

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, έλαβε αφορμή από την αποστολική περικοπή της εορτής, στην οποία ο Απόστολος Παύλος περιγράφει τη ζωή των Αποστόλων, αλλά συγχρόνως και τη ζωή στην οποία καλείται κάθε χριστιανός να ζήσει. Υπογράμμισε ότι οι Απόστολοι υπήρξαν συνεργοί του Θεού για τη σωτηρία των ανθρώπων και γι' αυτό ο λόγος του Θεού δεν πρέπει ποτέ να μένει άκαρπος ούτε να «πέφτει στο κενό». Τόνισε ότι πολλές φορές ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του άξιο της χριστιανικής του ιδιότητας, χωρίς όμως να επιτρέπει στον λόγο του Θεού να ελέγξει και να μεταμορφώσει τη ζωή του.

Ερμηνεύοντας τον αποστολικό λόγο «καιρὸς εὐπρόσδεκτος» και «ἡμέρα σωτηρίας», επεσήμανε ότι κάθε ημέρα αποτελεί ευκαιρία επιστροφής προς τον Θεό, ο Οποίος προσδέχεται όχι μία εξωτερική και επιφανειακή θρησκευτικότητα, αλλά την αληθινή ζωή του ανθρώπου, την εσωτερική του διάθεση και τη γνήσια μετάνοιά του.

Στη συνέχεια στάθηκε στην προτροπή του Αποστόλου να μη δίδεται κανένα πρόσκομμα στους αδελφούς, ιδιαίτερα σε όσους είναι ακόμη ασθενείς στην πίστη. Παρατήρησε ότι πολλές φορές δημιουργούνται εντυπώσεις και καλλιεργείται σκανδαλισμός εις βάρος της Εκκλησίας και των λειτουργών της, ώστε να αποδυναμωθεί η εμπιστοσύνη των ανθρώπων προς αυτήν. Υπογράμμισε όμως ότι, όταν ο άνθρωπος δοκιμάζεται από ασθένεια, θλίψη ή άλλη δυσκολία, στρέφεται και πάλι στην Εκκλησία ζητώντας προσευχή, στήριξη και την ευλογία του Θεού, αναγνωρίζοντας ότι οι ποιμένες της είναι φορείς της Θείας Χάριτος.

Αναφερόμενος στην αποστολική διακονία, επανέλαβε τον λόγο του Αποστόλου Παύλου, σύμφωνα με τον οποίο οι διάκονοι του Θεού οφείλουν να διακονούν «ἐν πολλῇ ὑπομονῇ», μέσα από θλίψεις, στενοχώριες, δοκιμασίες, κόπους, αγρυπνίες και νηστείες, αλλά και με αγνότητα, γνώση, μακροθυμία, χρηστότητα, εν Πνεύματι Αγίῳ και με ανυπόκριτη αγάπη. Τόνισε ότι το αποστολικό αυτό ήθος δεν αφορά μόνο τους Αποστόλους, αλλά αποτελεί πρότυπο ζωής για κάθε πιστό, ο οποίος καλείται να παραμένει ταπεινός τόσο όταν τιμάται όσο και όταν ατιμάζεται, τόσο όταν επαινείται όσο και όταν συκοφαντείται, έχοντας πάντοτε τη χαρά που πηγάζει από τη σχέση του με τον Χριστό.

Συνδέοντας την αποστολική περικοπή με το πρόσωπο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι έζησε σε δύσκολους καιρούς, όπως και όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας, όμως παρέμεινε ακλόνητη, διότι είχε ως μοναδικό της στήριγμα τον Ιησού Χριστό, «ὁ χθες καὶ σήμερον ὁ αὐτός καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας». Αναφέρθηκε ακόμη στο θαυμαστό γεγονός της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, όταν η Αγία Ευφημία επιβεβαίωσε την ορθόδοξη πίστη περί των δύο φύσεων του Κυρίου, κρατώντας στα χέρια της τον τόμο των Ορθοδόξων Πατέρων και απορρίπτοντας εκείνον των κακοδόξων, γεγονός που μαρτυρεί ότι τα δόγματα της Εκκλησίας αποτελούν καρπό της εμπειρίας των Αγίων και της ενεργείας του Αγίου Πνεύματος.

Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι και στη σημερινή εποχή ο άνθρωπος δοκιμάζεται από την αμφισβήτηση, την αθεΐα και τη σύγχυση. Η πορεία όμως του Χριστιανού παραμένει μία και αμετάβλητη, η πορεία προς τη θέωση. Οι Άγιοι πρεσβεύουν αδιάκοπα για όλους, ώστε οι πιστοί, ενδυναμούμενοι από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, να αντιμετωπίζουν κάθε δοκιμασία χωρίς να καταβάλλονται από θλίψεις, διωγμούς ή στενοχώριες, αλλά να προχωρούν με πίστη και ελπίδα στον δρόμο της σωτηρίας.

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία να πρεσβεύει αδιαλείπτως προς τον Κύριό μας για όλους τους πιστούς. Ευχήθηκε δε η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, να συνοδεύουν όλους τους πιστούς, απευθύνοντας προς το εκκλησίασμα τις πατρικές του ευχές και ευχόμενος σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα.

«Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9,2)

 «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Ματθ. 9,2)

Αγαπητοί μου ,

Ο λόγος του Κυρίου προς τον παραλυτικό είναι:  «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου». Πριν ακόμη θεραπεύσει το σώμα, ο Χριστός θεραπεύει την ψυχή. Δεν αρχίζει από την παράλυση των μελών, αλλά από την παράλυση της καρδιάς, γιατί γνωρίζει ότι η μεγαλύτερη δυστυχία του ανθρώπου δεν είναι η ασθένεια του σώματος αλλά η απομάκρυνσή του από τον Θεό.

Ο Κύριος απευθύνεται στον άνθρωπο με μία λέξη γεμάτη αγάπη: «Θάρσει». Δεν του λέγει «φοβήσου», ούτε «καταδικάζεσαι», αλλά του χαρίζει θάρρος. Η συγχώρηση δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης αξίας αλλά καρπός της άπειρης θείας φιλανθρωπίας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Χριστός θεραπεύει πρώτα την ψυχή, διότι αυτή είναι ανώτερη από το σώμα. Η άφεση των αμαρτιών αποδεικνύει ότι ο Ιησούς δεν είναι απλώς θαυματουργός, αλλά ο ίδιος ο Θεός που έχει εξουσία να συγχωρεί. Και προσθέτει ότι το θαύμα της θεραπείας του σώματος γίνεται για να φανερωθεί η αλήθεια της αόρατης θεραπείας της ψυχής.

Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας τονίζει ότι ο Χριστός βλέπει όχι μόνο την πίστη του παραλυτικού αλλά και την πίστη εκείνων που τον μετέφεραν. Έτσι μας διδάσκει ότι η πίστη της Εκκλησίας, η προσευχή των γονέων, των πνευματικών πατέρων και των αδελφών μας γίνεται πολλές φορές αφορμή να δεχθεί ο άνθρωπος το έλεος του Θεού.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διδάσκει ότι η αμαρτία είναι η πραγματική παράλυση της ανθρώπινης φύσεως. Ο άνθρωπος που ζει μακριά από τη χάρη μπορεί να κινείται σωματικά, αλλά πνευματικά παραμένει ακίνητος, ανίκανος να βαδίσει προς τη Βασιλεία του Θεού. Η μετάνοια, όμως, τον ανασταίνει και του χαρίζει νέα ζωή.

Σημαντική είναι και η αντίδραση των γραμματέων. Αντί να χαρούν για τη σωτηρία ενός ανθρώπου, σκανδαλίζονται. Ο Άγιος Θεοφύλακτος Αχρίδος παρατηρεί ότι η κακία τυφλώνει τον άνθρωπο τόσο, ώστε ακόμη και μπροστά στο θαύμα να παραμένει αμετανόητος. Όταν η καρδιά είναι γεμάτη υπερηφάνεια, ούτε τα θαύματα μπορούν να τη μεταπείσουν.

Το μήνυμα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής είναι βαθιά επίκαιρο. Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι αναζητούν θεραπεία για το σώμα, αλλά λίγοι ενδιαφέρονται για την υγεία της ψυχής. Αγωνιζόμαστε να παρατείνουμε τη ζωή μας, ενώ συχνά λησμονούμε να τη γεμίσουμε με τη χάρη του Θεού.

Ο Χριστός εξακολουθεί και σήμερα να απευθύνει στον καθένα μας τα ίδια λόγια: «Θάρσει, τέκνον». Τα ακούμε κάθε φορά που προσερχόμαστε στο Ιερό Μυστήριο της Μετανοίας και Εξομολογήσεως. Εκεί η Εκκλησία, διά του πνευματικού, μεταφέρει τη συγχωρητική δύναμη του Χριστού. Καμία αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη από το έλεός Του, εφόσον υπάρχει ειλικρινής μετάνοια.

Ας πλησιάσουμε λοιπόν τον Κύριο με πίστη, ταπείνωση και εμπιστοσύνη. Ας αφήσουμε στα πόδια Του όχι μόνο τις εξωτερικές δυσκολίες μας αλλά κυρίως τις πληγές της ψυχής μας. Και τότε θα ακούσουμε κι εμείς τον γλυκύτατο λόγο της θείας αγάπης: «Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΕΙΠΟΝ ΕΝ ΕΑΥΤΟΙΣ

 

“Καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· Οὗτος βλασφημεῖ” (Ματθ. 9, 3).

Τότε μερικοί ἀπό τούς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους: «Μά αὐτός προσβάλλει τό Θεό». 

 Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την εξωστρέφεια. Οι άνθρωποι δεν κρατμάμε για τον εαυτό μας τις σκέψεις μας, αλλά, αυτόματα, εκφράζουμε ό,τι έχουμε μέσα μας είτε στις συνομιλίες μας με τους άλλους είτε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αυτό θεωρείται νίκη κατά της υποκρισίας, απόδειξη του αληθινού μας εαυτού, και, ενώ κάποιοι πιστεύουν ότι το σύστημα στο οποίο ζούμε μάς υπονομεύει, ότι η δημοκρατία η οποία μας περιβάλλει δεν είναι αυθεντική, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι είναι πολύ εύκολο να πούμε αυτό που νιώθουμε, χωρίς να έχει συνέπειες, ακόμη κι αν ξεπερνά τα όρια της ευπρέπειας, της ευγένειας, του σεβασμού στον άλλο. Τα σχόλια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στις διάφορες διαδικτυακές ομάδες, αλλά και στις ειδήσεις που αναρτώνται στο Διαδίκτυο, μαρτυρούν του λόγου το αληθές. Όσο ενοχλητικές, όσο αυθαίρετες, όσο καταστροφολογικές, όσο υβριστικές και συκοφαντικές κι αν είναι οι απόψεις, αν κάποιος τις καλύψει υπό το προσωπείο του ανώνυμου ή αν έχουν κάποια μικρή και μερική αλήθεια μέσα τους, περνάνε χωρίς συνέπειες, κάποτε αποθρασύνοντας τον εκφραστή τους, κάποτε οδηγώντας στον θρίαμβο ενός ανορθολογισμού που δεν έχει σχέση με το μυστήριο της πίστης.

       Όταν ο Χριστός στην Καπερναούμ βρίσκεται σε ένα σπίτι και διδάσκει, Του φέρνουν έναν παράλυτο άνθρωπο. Ο πρώτος λόγος του Κυρίου ήταν να του δώσει την άφεση των αμαρτιών του. Οι γραμματείς, οι εγγυητές της πίστης των Ιουδαίων, καθώς γνώριζαν γράμματα και τον Μωσαϊκό νόμο και κατέγραφαν τις ερμηνείες τους, σκέφτονται μέσα τους ότι ο Χριστός προσβάλλει τον Θεό με το να λέει ότι συγχωρούνται οι αμαρτίες ενός ανθρώπου, ο οποίος εκ της ασθενείας του θεωρούνταν τιμωρημένος από τον Θεό ακριβώς διότι είχε αμαρτήσει. Μόνο ο Θεός, κατά τη γνώμη των γραμματέων, είχε το δικαίωμα να συγχωρέσει αμαρτίες, αλλά γι’ αυτούς ο Ιησούς δεν ήταν Θεός. Ο Κύριος όμως γνωρίζει τι σκέφτονται και, αφού τους το φανερώσει, θα αποδείξει ότι δεν γιατρεύει μόνο την πνευματική ασθένεια της αμαρτίας που ταλαιπωρεί τον κάθε άνθρωπο και τον παράλυτο, αλλά και γιατρεύει και το σώμα του ανθρώπου, δίνοντάς του τη δυνατότητα να σηκωθεί, να πάρει στους ώμους το κρεβάτι της ασθενείας και να βαδίσει υγιής προς το σπίτι του. 

      Οι γραμματείς δεν αποκαλύπτουν τι σκέφτονται. Είναι υποκριτές. Δείχνουν όμως με τον τρόπο τους αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα σε κάθε άνθρωπο, είτε φανερώνει είτε όχι τις σκέψεις του. Ο νους και η καρδιά μας αποκαλύπτουν ποιοι είμαστε. Αυτός που μιλά με αγάπη, δεν είναι από τυπικότητα, αλλά επειδή ζει για την αγάπη και με την αγάπη. Αυτός που καθυβρίζει, που διασύρει, που απορρίπτει, που θεωρεί ότι κατέχει την αλήθεια, στην πραγματικότητα είναι ασθενής ο ίδιος και επιχειρεί να επιβάλει την ασθένεια της αυτο-αυθεντίας στους άλλους. Και επειδή με τον θόρυβο και την πρόκληση νομίζει ότι θα πετύχει να δείξει ότι είναι σημαντικός και ότι έχει δίκιο, δεν διστάζει να εκφράσει το έλλειμμα της αγάπης, που συνδέεται με τον ανορθολογισμό. Η πειθώ θέλει επιχειρήματα, θέλει ευγένεια, θέλει να ακούς τον άλλον, θέλει να βλέπεις λίγο παραπέρα. Διότι τελικά οι γραμματείς, έχοντας τη βεβαιότητα της δικής τους αυθεντίας, δεν μπόρεσαν ούτε μετά το θαύμα της ίασης του παραλυτικού να κάνουν το βήμα να αποδεχτούν ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και όχι ένας άνθρωπος που καπηλεύεται και βλασφημεί το όνομα του Θεού.

       Στην εποχή μας, στις σχέσεις μας με τους άλλους, οικείους, ξένους, επώνυμους και άσημους, ας παλεύουμε να βγάζουμε λόγο αγάπης, λόγο πειθούς, λόγο ευγένειας, αρχοντιάς, ακόμη και στην κριτική μας.  Υποκρισία είναι να κατηγορείς τους άλλους ότι δεν κάνουν κάτι, που κι εσυ ο ίδιος δεν κάνεις. Να επικαλείσαι την τελειότητα, ενώ είσαι ατελής. Να ομνύεις ότι εσύ κατέχεις την αλήθεια του Θεού και να κατακρίνεις τους άλλους. Να μη νιώθεις ότι στη ζωή υπάρχει το “γίγνεσθαι” και ότι ο Θεός μιλά μέσω ανθρώπων και περιστάσεων που εσύ δεν βλέπεις, ακριβώς διότι έχεις αναγορεύσει τον εαυτό σου σε αυθεντία και θεωρείς, επειδή η εποχή μας σου έχει δημιουργήσει την ψευδαίσθηση, ότι έχεις δύναμη ή εκτονώνεσαι μη ξεκινώντας από τη δική σου παραλυσία και ζητώντας από τον Θεό να σου τη γιατρέψει, αλλά βλέποντας μόνο την παραλυσία των άλλων. 

       Αν οι γραμματείς είχαν πόνο και αγάπη για τον παραλυτικό, δεν θα σκέφτονταν έτσι για τον Χριστό. Αν έχουμε πόνο και αγάπη για τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπο, θα βρούμε τον τρόπο να μιλήσουμε τη γλώσσα της αγάπης και της αλήθειας. Για να συμπορευτούμε στην οδό της Εκκλησίας, στην οδό της αφέσεως των αμαρτιών, στην οδό της πνευματικής ιάσεως, που, αν θέλει ο Χριστός, θα γίνει και σωματική.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

12 Ιουλίου 2026

Κυριακή ΣΤ’ Ματθαίου