«Πάντα ἕτοιμά ἐστι· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους» (Ματθ. 22, 4)

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας μεταφέρει σε ένα βασιλικό συμπόσιο. Ένας βασιλιάς ετοίμασε γάμο για τον υιό του και κάλεσε τους ανθρώπους να συμμετάσχουν στη χαρά του. Όλα ήταν έτοιμα. Το τραπέζι στρωμένο, η χαρά μεγάλη, η πρόσκληση ανοιχτή.

Και όμως, εκείνοι που προσκλήθηκαν δεν θέλησαν να έλθουν.

Άλλος πήγε στο χωράφι του, άλλος στην εργασία του, άλλος ασχολήθηκε με τις δικές του υποθέσεις. Ο καθένας είχε μια δικαιολογία. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο συγκλονιστικά μηνύματα του σημερινού Ευαγγελίου:

Ο Θεός μάς καλεί, αλλά δεν μας αναγκάζει.

Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μια υποχρεωτική παρουσία. Είναι μια πρόσκληση αγάπης. Ο Χριστός στέκεται μπροστά στην πόρτα της καρδιάς μας και λέει: «Έλα». Έλα να γνωρίσεις την αγάπη μου. Έλα να αφήσεις πίσω σου την αμαρτία, τον φόβο, την απελπισία. Έλα να γευθείς τη χαρά της κοινωνίας μαζί μου.

Και εμείς πολλές φορές απαντούμε: «Δεν προλαβαίνω».

Δεν λέμε πάντοτε «όχι» στον Θεό με τα λόγια. Τον αρνούμαστε με τον τρόπο της ζωής μας.

Έχουμε χρόνο για τόσα πράγματα, αλλά όχι για την προσευχή. Έχουμε αγωνία για το σώμα μας, αλλά ξεχνούμε την ψυχή μας. Έχουμε χρόνο να ενημερωθούμε για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά δυσκολευόμαστε να ανοίξουμε το Ευαγγέλιο. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τους άλλους, αλλά λίγη διάθεση να διορθώσουμε τον εαυτό μας.

Και όμως, ο Θεός συνεχίζει να καλεί.

«Πάντα ἕτοιμά ἐστι». Όλα είναι έτοιμα από την πλευρά του Θεού.

Η θυσία του Χριστού έχει πραγματοποιηθεί. Η Εκκλησία μάς ανοίγει την αγκαλιά της. Η συγχώρηση προσφέρεται. Η Θεία Ευχαριστία μάς προσφέρεται ως τροφή ζωής.

Η πόρτα της μετανοίας παραμένει ανοιχτή. Το ερώτημα είναι: Εμείς είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε στην πρόσκληση;

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό σημείο στο σημερινό Ευαγγέλιο. Ο βασιλιάς, όταν ήλθε να δει τους προσκεκλημένους, βρήκε ανάμεσά τους έναν άνθρωπο που δεν φορούσε ένδυμα γάμου.

Τον ρώτησε: «Ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

Τι σημαίνει αυτό το ένδυμα; Οι Άγιοι Πατέρες βλέπουν σε αυτό το ένδυμα την καθαρότητα της ζωής, την πίστη, την αγάπη, τη μετάνοια, τα έργα της αρετής. Δεν αρκεί απλώς να λέμε ότι είμαστε χριστιανοί. Δεν αρκεί να έχουμε ένα όνομα, έναν σταυρό, μια εξωτερική σχέση με την Εκκλησία.

Ο Χριστός ζητά να φορέσουμε το ένδυμα της καινής ζωής. Να αλλάξει η καρδιά μας. Να μάθουμε να συγχωρούμε. Να πάψουμε να κατακρίνουμε.

Να σηκώσουμε τον άνθρωπο που έπεσε. Να επισκεφθούμε εκείνον που είναι μόνος.

Να συμφιλιωθούμε με αυτόν που έχουμε χρόνια μαλωμένο. Να ζητήσουμε συγχώρηση όταν φταίξαμε. Να προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.

Αυτό είναι το ένδυμα που ζητά ο Χριστός. Και υπάρχει κάτι ακόμη που αξίζει να προσέξουμε.

Ο βασιλιάς δεν σταμάτησε να καλεί επειδή κάποιοι αρνήθηκαν. Έστειλε τους ανθρώπους του στους δρόμους και στις πλατείες και κάλεσε όλους όσοι θα δέχονταν την πρόσκληση.

Αυτό φανερώνει την απέραντη φιλανθρωπία του Θεού.

Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται μόνο για τους «καλούς», τους επιτυχημένους, τους δυνατούς ή τους δικαίους. Καλεί τον αμαρτωλό, τον πληγωμένο, τον απογοητευμένο, τον άνθρωπο που έχει απομακρυνθεί.

Καλεί και εμένα. Καλεί και εσένα.

Κανείς δεν μπορεί να πει: «Ο Θεός δεν με θέλει». Το αντίθετο ακριβώς μας λέει σήμερα το Ευαγγέλιο: «Ἔρχεσθε εἰς τοὺς γάμους».

Έλα όπως είσαι, αλλά μην μείνεις όπως είσαι. Έλα με τις αδυναμίες σου, αλλά άφησε τον Χριστό να σε θεραπεύσει. Έλα με τις αμαρτίες σου, αλλά φέρε μετάνοια. Έλα με τις πληγές σου, αλλά άφησε την αγάπη του Θεού να τις αγγίξει.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΡΟΘΥΜΙΑ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου). 

Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε. 

Αλλά υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, που δεν είχαν αντίρρηση να πάνε, αλλά απλώς το αμέλησαν. Δεν το έβαλαν σε άμεση προτεραιότητα. Προτίμησαν να πάνε στις δουλειές τους πρώτα, άλλος στο χωράφι του, άλλος στο μαγαζί του, και τελικά ξεχάστηκαν και δεν πήγαν. Άφησαν τον γάμο και πήγαν για πουρνάρια, που λέμε. 

Αυτοί είμαστε εμείς. Οι Χριστιανοί! 

Δεν λέμε όχι στον Θεό, θέλουμε να πάμε στο τραπέζι του, να μπούμε στη Βασιλεία του, δεν κάνουμε όμως και τίποτε γι’ αυτό. Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. Με το ζόρι να κάνουμε προσευχή, με το ζόρι να νηστέψουμε, με το ζόρι να πάμε στη Λειτουργία (σχεδόν στο «Δι’ ευχών»). Πολλές φορές τα παρατάμε και εντελώς, υπόδουλοι όντες εκούσια, με τη γνώμη μας, στη ραθυμία «των ηδονών του βίου». Προτιμάμε την άνεση, να μη στριμωχτούμε σε τίποτε. Να μην κοπιάσουμε πνευματικά. Τρέχουμε πρόθυμοι στις άλλες δουλειές, αλλά, αν είναι για προσευχή, μας πιάνει απροθυμία, ραθυμία, υπνηλία. 

Η κατάσταση της πνευματικής αμέλειας και αδιαφορίας ονομάζεται ακηδία (αφροντισιά). Είναι κάτι που συνοδεύει κάθε άνθρωπο. Με αυτήν πολεμάει ο διάβολος και τους αγίους. Αισθάνονται και αυτοί πολλές φορές στον πνευματικό τους αγώνα κόπωση. Την τάση να εγκαταλείψουν τα πάντα. Μα αν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να τα χάσουν όλα. Όταν χαλαρώνει ο άνθρωπος, είναι δύσκολο να ξαναμπεί στο πρόγραμμά του. 

Γι’ αυτό, καλό είναι ο Χριστιανός να έχει έναν ήπιο κανόνα προσευχής, για να μπορεί να τον κάνει πάντα, σταθερά, με μικρή σχετικά προσπάθεια. Ώστε και σε δύσκολη κατάσταση αν βρεθεί, να μπορεί με λίγο έστω κόπο να τον κάνει και όχι να τον εγκαταλείψει εντελώς. Να έχει «μικράν εργασίαν και μένουσαν, παρά μεγάλην και ταχέως κοπτομένην». 

Άκριτοι ενθουσιασμοί, υπερβολική προσπάθεια άσκησης, προσευχής κ. λ. π., κουράζουν γρήγορα και οδηγούν συνήθως στην πλήρη εγκατάλειψη. Όσο όμως κουρασμένοι και νυσταγμένοι και αν είμαστε, μια μικρή, ελάχιστη προσευχή μπορούμε πάντα να την κάνουμε. 

Οι άγιοι, έμπειροι στις πνευματικές παγίδες του διαβόλου, δίνουν πολλές συμβουλές για την ακηδία. 

Ο άγιος Αντώνιος σκοτίστηκε κάποτε από πολλούς λογισμούς και έπεσε σε ακηδία. Ζήτησε τότε βοήθεια από τον Θεό και βλέπει κάποιον απέναντί του να ασχολείται με εργόχειρο (να πλέκει καλάθια). Σε λίγο ο άγνωστος σηκώθηκε και έκανε τις προσευχές του και πάλι κάθισε και συνέχισε το εργόχειρό του, πλέκοντας τα καλάθια του. Μετά ξανασηκώθηκε για προσευχή και πάλι κάθισε για εργασία. Ήταν άγγελος σταλμένος από τον Θεό να διδάξει τον Αντώνιο, δείχνοντάς του ένα εύκολα εφαρμόσιμο πνευματικό πρόγραμμα. «Έτσι κάνε και θα σωθείς», του είπε. 

Ναι! Θέλει λίγο αγώνα και υπομονή η ακηδία. 

Αλλά δεν είναι ανίκητη. 

ΕΤΑΙΡΕ, ΠΩΣ ΕΙΣΗΛΘΕΣ ΩΔΕ;

 

«Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου,  καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη» (Ματθ. 22, 11-12)

Όταν εισήλθε όμως ο βασιλιάς, για να δει εκείνους που κάθονταν, για να φάνε, είδε εκεί έναν άνθρωπο που δεν ήταν ντυμένος με ένδυμα γάμου, και του λέει: “Σύντροφε, πώς εισήλθες εδώ μην έχοντας ένδυμα γάμου”; Εκείνος αποστομώθηκε. 

      Μία από τις πιο δύσκολες στην πρόσληψη παραβολές του Ευαγγελίου είναι αυτή που καταγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, λίγο πριν ο Χριστός συλληφθεί και οδηγηθεί στο Πάθος και στον Σταυρό. Ο Κύριος παρομοιάζει την βασιλεία των ουρανών με ένα γαμήλιο τραπέζι για τον γιο ενός βασιλιά. Στο τραπέζι ήταν προσκεκλημένοι οι φίλοι του βασιλιά. Αυτοί όμως αρνήθηκαν να παραστούν, άλλοι διότι δεν ήθελαν, άλλοι διότι είχαν εργασίες, γεωργικές και εμπορικές, ενώ άλλοι επέδειξαν τέτοια κακία, ώστε να σκοτώσουν τους απεσταλμένους του βασιλιά. Ο βασιλιάς τότε οργίστηκε, έστειλε τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε τους φονιάδες εκείνους και έκαψε την πόλη τους, δείχνοντας ότι όταν θέλεις να αντιμετωπίσεις τη ζωή και τον Θεό με όρους δικής σου εξουσίας, τότε θα συντριβείς. Ο βασιλιάς όμως θέλει να κάνει το τραπέζι  των γάμων και θα στείλει τους υπηρέτες του, για να φέρουν στο τραπέζι όσους βρούνε στις διακλαδώσεις των οδών και να τους καλέσουν. Θα έρθουν διάφοροι, κακοί και καλοί, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση. Ένας μόνο από όσους εισήλθαν, θα δείξει περιφρόνηση στον βασιλιά, ερχόμενος με ένδυμα ακατάλληλο για το τραπέζι, κάνοντας επίδειξη αλαζονείας και πνεύματος εξουσίας. Ο βασιλιάς, αφού τον ελέγξει, αποστομώνοντάς τον, θα διατάξει να τον δέσουν και να τον στείλουν στο σκότος το εξώτερο, επισημαίνοντας ότι πολλοί είναι κλητοί, αλλά λίγοι εκλεκτοί.

         Ο βασιλιάς είναι ο Θεός. Ο γιος Του είναι ο Χριστός και είναι ο Ίδιος και ο γάμος και η τροφή του τραπεζιού. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος του καθενός ανθρώπου και το Σώμα Του και το Αίμα Του η τροφή μας, ενώ το τραπέζι είναι η Θεία Λειτουργία. Οι ανάξιοι καλεσμένοι ήταν ο περιούσιος λαός του Ισραήλ, αλλά και κάθε άνθρωπος, ο οποίος βάζει την επιβίωση, την υλικότητα, το συμφέρον πάνω από τη σχέση με τον Θεό, πάνω από την υιότητα, πάνω από την κοινότητα της Εκκλησίας. Όταν ο άνθρωπος φτάνει στο σημείο να σκοτώνει τον συνάνθρωπό του, γιατί του υπενθυμίζει την πρόκληση της αγάπης του Θεού, και αυτό γίνεται με την απόρριψη, την ειρωνεία, την κακία, κάποτε και το μαρτύριο, τότε ο άνθρωπος γίνεται εξουσιαστής. Αρνείται τον Θεό της αγάπης και ζητά να κυριαρχήσει η δύναμη και η εξουσία. Η συνέπεια όμως του παιχνιδιού της εξουσίας είναι η καταστροφή του ανθρώπου, η οποία έχει να κάνει με τον πνευματικό του θάνατο, ο οποίος γίνεται δυστυχία σ’ αυτόν τον κόσμο, και την συντριβή, το κάψιμο των υλικών πραγμάτων στα οποία στηρίζεται, της πόλης στην οποία μένει και πιστεύει ότι μπορεί να είναι οχυρωμένη χωρίς Θεό. Η εξουσία φέρνει θάνατο, γιατί ο Θεός δεν δέχεται την ύβρη, την αλαζονεία του ανθρώπου. 

          Μεγαλύτερος όμως είναι ο προβληματισμός για εκείνον που πηγαίνει στο τραπέζι του Θεού, χωρίς ένδυμα κατάλληλο. Είναι ο υποκριτής. Είναι εκείνος που προσποιείται ότι θέλει να πάει στον Θεό, χωρίς όμως να αλλάξει τον εαυτό του. Αυτός που μένει ως έχει. Χωρίς να αγαπά. Χωρίς να μετανοεί. Χωρίς να στολίζει την ύπαρξή του με ένδυμα που δείχνει σεβασμό και τιμή στον οικοδεσπότη Θεό. Και δεν είναι το υλικό ένδυμα, αλλά η ρυπαρή καρδιά που κάνει τον άνθρωπο ανάξιο του γαμήλιου τραπεζιού. Μας καλεί ο Χριστός που έγινε ένα με μας, για να μας δείξει ότι μας νιώθει, Αυτός ο οποίος σταυρώθηκε για μας, για να μας δοθεί ως θυσία και αγάπη, Αυτός που δεν μας ξεχνά ποτέ, αλλά είναι «προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος» (από τη θεία λειτουργία, τέσσερις μετοχές ενεστώτα, που δηλώνουν παρόν και διάρκεια), να τον γευτούμε και να δούμε ότι Εκείνος είναι ο χρηστός, ο γλυκύς, ο καλός, που μας σώζει και μας βοηθά να ξεκινήσουμε από την αρχή και εμείς παρουσιάζουμε έναν εαυτό προκλητικό, ρυπαρό, αταίριαστο, χωρίς αιδώ και χωρίς να έχουμε το στολίδι, το ρούχο της αγάπης, όσο ταπεινό κι αν είναι, για να δείξουμε το «ευχαριστώ» για μια πρόκληση που, έτσι κι αλλιώς, δεν δικαιούμασταν. 

       Η παραβολή μιλά για μας τους χριστιανούς. Αν είμαστε οι εξ αρχής κλητοί, μήπως αντιτάσσουμε τις βιοτικές μας μέριμνες ή το θέλημά μας στην διαρκή Κυριακή στην οποία μας καλεί ο Θεός; Μήπως αντιτάσσουμε την έπαρση μιας ψεύτικης παντοδυναμίας, ότι είμαστε θεοί, επειδή έχουμε γνώσεις, επιστήμη, τεχνολογία, ιατρική, όπλα, επικοινωνία και νομίζουμε ότι όλα τα δικαιούμαστε; Μήπως δεν νιώθουμε ότι κληθήκαμε όντας στις διακλαδώσεις των δρόμων, δηλαδή άνθρωποι που αναζητούμε νόημα και σκοπό ζωής, χωρίς να ξέρουμε προς τα πού πηγαίνουμε, και  ο Χριστός δεν μας αφήνει; Μήπως, τελικά, η έπαρση ότι συμμετέχουμε στα γαμήλιο τραπέζι της βασιλείας μας κάνει να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε, αρνούμενοι να αγαπήσουμε, να μετανοήσουμε, να συγχωρέσουμε, να ταπεινωθούμε; 

       Ας γίνουμε οι εκλεκτοί, της αγάπης, της αλήθειας, της όντως ζωής εν τη Εκκλησία! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

6 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΙΔ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 22, 2-14)

 

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ.  καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν.  πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους.  οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὁ δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ·  οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν.  ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε.  τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι·  πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους,  καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων.  εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου,  καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη.  τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῖς διακόνοις· δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἄρατε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.  πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.  

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Είπε ο Κύριος αυτὴ την παραβολή· «Η βασιλεία των ουρανών ομοιώθηκε μ’ έναν άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος έκανε γάμους στο γιο του. Και απέστειλε τους δούλους του να καλέσουν τους καλεσμένους στους γάμους, αλλά δεν ήθελαν να έρθουν. Πάλι απέστειλε άλλους δούλους λέγοντας: “Πείτε στους καλεσμένους: Ιδού, έχω ετοιμάσει το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια είναι σφαγμένα και είναι όλα έτοιμα. ελάτε στους γάμους”.  Εκείνοι αμέλησαν και έφυγαν, ο ένας στο δικό του αγρό, ο άλλος στο εμπόριό του.  Και οι υπόλοιποι, αφού συνέλαβαν τους δούλους του, τους κακομεταχειρίστηκαν και τους σκότωσαν. Τότε ο βασιλιάς οργίστηκε και, αφού έστειλε τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε τους φονιάδες εκείνους και την πόλη τους έκαψε.  Τότε λέει στους δούλους του: “Ο γάμος βέβαια είναι έτοιμος, αλλά οι καλεσμένοι δεν ήταν άξιοι.  Πηγαίνετε, λοιπόν, στις διακλαδώσεις των οδών και όσους βρείτε καλέστε τους στους γάμους”. Και αφού εξήλθαν οι δούλοι εκείνοι στους δρόμους, σύναξαν όλους όσους βρήκαν, κακούς και καλούς. Και γέμισε ο γάμος από εκείνους που κάθονταν, για να φάνε.  Όταν εισήλθε όμως ο βασιλιάς, για να δει εκείνους που κάθονταν, για να φάνε, είδε εκεί έναν άνθρωπο που δεν ήταν ντυμένος με ένδυμα γάμου, και του λέει: “Σύντροφε, πώς εισήλθες εδώ μην έχοντας ένδυμα γάμου”; Εκείνος αποστομώθηκε. Τότε ο βασιλιάς είπε στους διακόνους: “Δέστε του πόδια και χέρια και πετάξτε τον έξω στο σκότος το εξώτερο” – εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών.  Γιατί πολλοί είναι κλητοί, αλλά λίγοι εκλεκτοί»

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 (Β’ Κορ. 1, 21-24 και 2, 1-4)

 

 Ἀδελφοί,  ὁ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός,  ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν.  ᾿Εγὼ δὲ μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλοῦμαι ἐπὶ τὴν ἐμὴν ψυχήν, ὅτι φειδόμενος ὑμῶν οὐκέτι ἦλθον εἰς Κόρινθον. Οὐχ ὅτι κυριεύομεν ὑμῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν· τῇ γὰρ πίστει ἑστήκατε. Ἔκρινα δὲ ἐμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς.  εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;  καὶ ἔγραψα ὑμῖν τοῦτο αὐτό, ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην ἔχω ἀφ᾿ ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν.  ‘Εκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς.

Απόδοση σε απλή γλώσσα  

Αδελφοί, αυτός που μας στερεώνει μαζί σας στο Χριστό και μας έχρισε, είναι ο Θεός,  ο οποίος και μας σφράγισε και μας έδωσε τον αρραβώνα του Πνεύματος μέσα στις καρδιές μας.  Εγώ, λοιπόν, μάρτυρα το Θεό επικαλούμαι πάνω στην ψυχή μου, ότι επειδή σας λυπάμαι, δεν ήρθα ακόμη στην Κόρινθο.  Όχι ότι θέλουμε να κυριαρχούμε στην πίστη σας, αλλά είμαστε συνεργάτες της χαράς σας. γιατί έχετε σταθεί σταθεροί στην πίστη.  Γιατί αποφάσισα για τον εαυτό μου αυτό: το να μην έρθω πάλι με λύπη προς εσάς.  Γιατί αν εγώ σας λυπώ, τότε ποιος είναι αυτός που με ευφραίνει παρά εκείνος που λυπάται από εμένα; Και έγραψα ακριβώς αυτό, για να μην έχω λύπη, όταν έρθω, από αυτούς που έπρεπε να χαίρω, έχοντας πεποίθηση για όλους σας ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας.  Γιατί με πολλή θλίψη και με στενοχώρια στην καρδιά σάς έγραψα, με πολλά δάκρυα, όχι για να λυπηθείτε, αλλά για να γνωρίσετε την αγάπη που έχω περισσότερο για σας.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Η μετάνοια είναι απόφαση για τη ζωή μας»

    Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη το διήμερο 28 και 29 Αυγούστου 2026 στη γενέτειρά του, τις Αφέτες Μαγνησίας, προκειμένου, κατόπιν ευλογίας του οικείου Ποιμενάρχου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού, κ. Ιγνατίου, να προστεί των λατρευτικών εκδηλώσεων επί τη εορτή της αποτομής της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, στον πανηγυρίζοντα ενοριακό Ιερό Ναό. Ο Σεβασμιώτατος έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια, κατά την εορτή αυτή, να επιστρέφει στη γενέτειρά του και να συνεορτάζει με τους συγχωριανούς του τη μνήμη του Τιμίου Προδρόμου. Το εσπέρας της Παρασκευής, 28 Αυγούστου ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον πανηγυρικό Εσπερινό, ενώ το πρωί του Σαββάτου, 29 Αυγούστου λειτούργησε στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία. 

Κατά τις ιερές ακολουθίες πλαισιώθηκε από κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού, μεταξύ των οποίων ο Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου και ο Αρχιμ. Χριστοφόρος Καρδατζής, με τους οποίους ο Σεβασμιώτατος είχε συμπορευτεί και συνδιακονήσει κατά τα χρόνια της διακονίας του ως κληρικού στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος. Παρέστησαν ακόμη ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού, Πρωτοπρ. Γεώργιος Κουρνούτος, και ο εφημέριος, Ιερομόναχος Θεόκλητος. Επιπλέον, το Σεβασμιώτατο συνόδευσαν από την Κέρκυρα ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο οποίος έλκει την καταγωγή του από το Βόλο, καθώς και ο Διάκονός του, π. Ευσέβιος Πανδής. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο κατά τον πανηγυρικό Εσπερινό όσο και κατά τη Θεία Λειτουργία η προσέλευση των πιστών ήταν μαζική, με πλήθος ανθρώπων να συμμετέχει στις λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Τιμίου Προδρόμου.

Ο Σεβασμιώτατος, στο τέλος του Εσπερινού, απευθυνόμενος στους ευλαβείς πιστούς, αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Τιμίου Προδρόμου, «το μείζονα όχι μόνον των προφητών αλλά και των ανθρώπων», τον οποίο χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα και έλαβε την αποστολή από το Θεό να κηρύξει τη μετάνοια σε μία ανθρωπότητα που ζούσε στο σκοτάδι και πορευόταν στην αμαρτία και την ανομία. 

Ο Τίμιος Πρόδρομος απομακρύνθηκε στην έρημο, ασκήτευσε και ανέβηκε στις όχθες του Ιορδάνη, προετοιμάζοντας τον δρόμο για τον ερχόμενο Χριστό. Ήρθε «ως ένα λυχνάρι» να μεταφέρει το φως της Θεότητος, να ανοίξει δρόμο μετανοίας και να καλέσει όλους τους ανθρώπους στον λόγο της αληθείας. Δε δίστασε μάλιστα να ελέγξει με αυτόν το λόγο ακόμη και τον Ηρώδη, λέγοντάς του, «Οὐκ ἔξεστίν σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Μκ. 6,18). «Η αλήθεια του Θεού μπορεί να είναι ελεγκτική και μπορεί να μη συμφέρει, αλλά αυτή είναι η αλήθεια», υπογράμμισε. Ο Ηρώδης σεβόταν τον Πρόδρομο και κατανοούσε ότι όσα του έλεγε ήταν αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε να αλλάξει τρόπο ζωής. Αυτό ήταν το δράμα της προσωπικότητος του Ηρώδη.

Στη συνέχεια, αντιπαρέβαλε την απλότητα των παλαιότερων χρόνων με τη σημερινή εποχή, ανακαλώντας βιώματα από τα δικά του παιδικά και νεανικά χρόνια στον Βόλο. Τότε, όπως ανέφερε, ο λόγος των γονέων είχε ιδιαίτερη βαρύτητα και η οικογένεια αποτελούσε ισχυρό στήριγμα, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναζητούν λιγότερο συχνά εξωτερική ψυχολογική υποστήριξη. «Η ζωή μας ήταν απλή και μέσα από την απλότητα της ζωής μας πορευθήκαμε, με τη χάρη του Θεού», είπε χαρακτηριστικά. Καταλήγοντας, κάλεσε τις οικογένειες να αναθρέψουν «παιδιά της ελευθερίας και της αληθείας», διότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ελευθερία και την αλήθεια στη ζωή του, ώστε «το φως του Χριστού μας να λάμψει στη ζωή μας».

Την επόμενη ημέρα, κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος συνέχισε την αναφορά του στο πρόσωπο του Τιμίου Προδρόμου, τονίζοντας αρχικά ότι ο Ιωάννης υπήρξε επιλογή του ίδιου του Θεού, ο οποίος τον κατέστησε άξιο και ικανό να αναγγείλει την έλευση του Κυρίου και να ετοιμάσει την οδό Του. Στη συνέχεια επικέντρωσε την ομιλία του σε τέσσερα χαρακτηριστικά σημεία του προδρομικού κηρύγματος, τα οποία, όπως τόνισε, εξακολουθούν να απευθύνονται και στον σημερινό άνθρωπο.

Το πρώτο σημείο αφορά την υπόδειξη του Χριστού ως του μοναδικού Σωτήρα. Ο Πρόδρομος, βλέποντας τον Κύριο, κατέδειξε στους ανθρώπους, «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» (Ιω. 1,29). Μολονότι πλήθος ανθρώπων έτρεχε στην έρημο για να ακούσει την προφητική του φωνή, εκείνος ποτέ δεν πρόβαλλε τον εαυτό του, αλλά πάντοτε κατηύθυνε τους ανθρώπους προς τον Χριστό. Αντίθετα, σήμερα ο άνθρωπος συχνά «επαινεί τον εαυτό του, προβάλλει τον εαυτό του, προβάλλει τα ταλέντα του, προβάλλει ό,τι έχει και δεν έχει πολλές φορές», ενώ «ένας είναι ο Σωτήρας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός».

Το δεύτερο σημείο του κηρύγματος του Προδρόμου είναι η προτροπή για μετάνοια. Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι δεν αρκεί να μιλά κανείς για τα λάθη και τις αστοχίες του, αλλά χρειάζεται να έχει την τόλμη να προχωρήσει στην αλλαγή. «Η μετάνοια, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι απόφαση για τη ζωή μας», είπε χαρακτηριστικά. Αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής, να μετανοήσουμε και να αγαπήσουμε τον Χριστό, δε θα κατορθώσουμε την πραγματική μετάνοια.

Ως τρίτο σημείο ανέδειξε την ταπείνωση του Τιμίου Προδρόμου, όπως αυτή αποτυπώνεται στον λόγο του, «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι» (Ιω. 3, 30). Ο Πρόδρομος επιθυμούσε να μεγαλύνεται ο Χριστός και ο ίδιος να μικραίνει. Ο Σεβασμιώτατος αντιπαρέβαλε αυτό το φρόνημα προς την ανθρώπινη επιθυμία για προβολή και πολλές φορές να θεωρούμε «ότι εμείς πρέπει να γεμίσουμε το σύμπαν».

Το τέταρτο σημείο αφορά την προετοιμασία του ανθρώπου για την έλευση του Κυρίου, «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» (πρβλ. Μκ. 1,3). Ο Χριστός θα επανέλθει «κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς» και γι’ αυτό οι κρίσεις και οι δοκιμασίες της εποχής μας πρέπει να μάς βάλουν σε σκέψη για την περαιτέρω πορεία της ζωής μας, ώστε να ακούσουμε την προδρομική φωνή και να οδηγηθούμε στον δρόμο της Χάριτος του Θεού.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά, τη συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη του που για μία ακόμη χρονιά βρέθηκε ανάμεσα στους συγχωριανούς του, τούς οποίους ευλόγησε και προς τους οποίους απηύθυνε τις εγκάρδιες πατρικές ευχές του. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, κατά το πατροπαράδοτο τοπικό έθιμο, ευλόγησε το ρύζι με το χταπόδι, το οποίο οι κάτοικοι παρασκεύαζαν από το πρωί σε μεγάλα καζάνια έξω από τον Ιερό Ναό και στη συνέχεια προσφέρθηκε στους πανηγυριστές.

ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΓΕΩΡΓΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην πολυσήμαντη παραβολή του αμπελώνος ο Χριστός μίλησε για κακούς γεωργούς, που αντί να αποδώσουν τη σοδειά στον κύριό τους, κακοποίησαν και θανάτωσαν τους δούλους του και τον υιό του. Οικειοποιήθηκαν τον αμπελώνα για να τον εκμεταλλεύονται αυτοί όπως ήθελαν. Έτσι ο ιδιοκτήτης αφαίρεσε από αυτούς τον αμπελώνα για να τον δώσει σε άλλους γεωργούς, παραδίδοντας τους κακούς γεωργούς στον θάνατο (Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου). 

Η παραβολή ειπώθηκε για τους Εβραίους που απέρριψαν τον Χριστό και έγιναν ανάξιοι να κατέχουν τον αμπελώνα του Θεού. Ο Χριστός τους προειδοποίησε ξεκάθαρα. «Γι’ αυτό θα αφαιρεθεί από σας η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος που θα παράγει (έργα αγαθά, δηλαδή) τους καρπούς της Βασιλείας του Θεού». Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν την παραβολή, κατάλαβαν «ότι περί αυτών λέγει» και δρομολόγησαν τη θανάτωσή του για να κληρονομήσουν αυτοί τον αμπελώνα. Παρ’ ελπίδα όμως η κληρονομιά χάθηκε οριστικά από τα χέρια τους. 

Το γεγονός είχε ήδη προβλεφθεί από τον προφήτη Ησαΐα. «Αμπελών εγενήθη τω ηγαπημένω εν κέρατι, εν τόπω πίονι». Σε καλό, όμορφο τόπο, στη γόνιμη ψηλή κορφή ενός λόφου, ο επουράνιος γεωργός, ο Κύριος, έφτιαξε τον αμπελώνα του. Τον ασφάλισε με φράχτη και τάφρο γύρω του, να μην τον πνίγουν οι πλημμύρες, φύτεψε τα καλά κλήματα Σωρήχ, έχτισε στο μέσον πύργο και πατητήρι και περίμενε να κάνει σταφύλια. Αλλά δυστυχώς ο αμπελώνας «εποίησεν ακάνθας». 

Τί άλλο να κάνω για τον αμπελώνα μου, που δεν το έκανα ήδη; ρωτάει ο Κύριος. Έκανα τα πάντα γι’ αυτόν. Και αντί να μου κάνει σταφύλια, έκανε αγκάθια! Να λοιπόν, τί θα κάνω στον αμπελώνα μου. Θα βγάλω τον φράχτη του και θα γκρεμίσω τον τοίχο του, ώστε να είναι εκτεθειμένος σε διαρπαγή και καταπάτημα. Θα τον εγκαταλείψω, δεν θα τον κλαδέψω, δεν θα τον σκάψω, θα διατάξω τα σύννεφα να μη ρίξουν επάνω του βροχή. Ώστε να ανεβούν τα αγκάθια και να τον πνίξουν, να γίνει χέρσος, ακαλλιέργητος τόπος. Ο αμπελώνας μου ήταν ο αγαπημένος μου λαός, «νεόφυτον ηγαπημένον», τα τρυφερά βλαστάρια της φυλής του Ιούδα. Περίμενα να καρποφορήσει δικαιοσύνη και αυτός καρποφόρησε παρανομία και αδικία (Ησ. 5, 1-7). 

Έτσι, οι κακοί γεωργοί που σταύρωσαν τον Υιό θανατώθηκαν και ο τόπος τους λεηλατήθηκε, καταπατήθηκε και ερήμωσε. Τα προβλεπόμενα όμως από την παραβολή του Χριστού δεν τελείωσαν ακόμα, γιατί το τέλος όλων των κακών γεωργών συντελείται οριστικά όταν φτάνει «η ώρα του θερίσαι», στους έσχατους χρόνους. 

Θερίζεται τότε η γη από τον Κύριο. Εμφανίζεται όμως και ένας άγγελος με κοφτερό δρεπάνι, ενώ άλλος άγγελος κραυγάζει: «Πέμψον σου το δρέπανον το οξύ και τρύγησον τους βότρυας της αμπέλου της γης». Ο άγγελος ρίχνει το δρεπάνι του στη γη, τρυγά τον αμπελώνα της και ρίχνει τα σταφύλια (όλους τους αμαρτωλούς) στο μεγάλο πατητήρι του θυμού του Θεού. Το πατητήρι πατιέται και βγαίνει αίμα τόσο πολύ, που ανεβαίνει ως τα χαλινάρια των ίππων, σε απόσταση 1600 σταδίων (πάνω από 300 χιλιόμετρα) (Αποκ. 14, 14-20). 

Συμβολική η εικόνα, αλλά συγκλονιστικά τα προαγγελλόμενα!