2026-09-27 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ Α΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ

 «Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος»

Αγαπητοί μου,

ο Απόστολος Παύλος σήμερα μας λέγει έναν λόγο συγκλονιστικό:

«Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος».

Δεν λέγει απλώς ότι ο ναός είναι ένας ιερός τόπος όπου ερχόμαστε να συναντήσουμε τον Θεό. Μας αποκαλύπτει ότι ο ίδιος ο άνθρωπος καλείται να γίνει ναός και κατοικητήριο του Θεού.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτό, μας θυμίζει το μεγαλείο αλλά και την ευθύνη που έχουμε: εφόσον ο Θεός θέλει να κατοικεί μέσα μας, πρέπει και η ζωή μας να είναι αντάξια αυτής της παρουσίας.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: τι υπάρχει μέσα στον ναό της καρδιάς μας;

Υπάρχει προσευχή; Υπάρχει αγάπη; Υπάρχει συγχώρηση;

Ή μήπως υπάρχουν θυμός, κατάκριση, εγωισμός και παλιές πικρίες;

Ο Απόστολος συνεχίζει και μας προτρέπει:

«Καθαρίσωμεν ἑαυτούς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ… ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ».

Δεν μας ζητεί ο Θεός να είμαστε άνθρωποι χωρίς αδυναμίες. Μας ζητεί να μετανοούμε και να αγωνιζόμαστε. Να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε. Να ζητούμε συγχώρηση και να συγχωρούμε.

Και στο τέλος ο Θεός μάς δίνει μία μεγάλη υπόσχεση:

«Ἔσομαι ὑμῖν εἰς Πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας».

Να, λοιπόν, το βαθύτερο μήνυμα της σημερινής ημέρας:

Ο Θεός θέλει να κατοικήσει μέσα στην καρδιά μας και να μας κάνει παιδιά Του.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να καθαρίζουμε καθημερινά τον ναό της ψυχής μας με την προσευχή, τη μετάνοια, τη συγχώρηση και τη συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας.

Και κάθε φορά που ο θυμός, η κατάκριση ή ο πειρασμός χτυπούν την πόρτα της καρδιάς μας, ας θυμόμαστε τα λόγια του Αποστόλου:

«Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος».

Ας μη λυπήσουμε, λοιπόν, τον Θεό που θέλει να κατοικεί μέσα μας.

Ας Του ανοίξουμε την καρδιά μας και ας Του πούμε:

«Κύριε, καθάρισέ με και κατοίκησε μέσα μου».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΤΟ ΔΩΡΟ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ

“Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ” (Β’ Κορ. 7,1)

᾿”Αφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε αὐτὲς τὶς ὑποσχέσεις, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ καθετὶ ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή. ῍Ας ζήσουμε μιὰ ἅγια ζωὴ μὲ φόβο Θεοῦ”.

 Η υπόσχεση ότι ο Τριαδικός Θεός είναι ο Θεός μας είναι ένα συγκλονιστικό άνοιγμα εκ μέρους του Θεού προς το δημιούργημά Του, τον άνθρωπο. Πάντοτε ο Θεός τιμά τον άνθρωπο, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται αυτήν την τιμή. Και να είναι το να είμαστε υιοί και θυγατέρες Θεού η μεγαλύτερη δωρεά την οποία λάβαμε και θα λάβουμε ποτέ. Οι γονείς που σκέπτονται υγιώς δεν κρατάνε τα παιδιά τους στη λογική της ιδιοκτησίας τους, αλλά τα μεγαλώνουν εν ελευθερία, για να τα αφήσουν να φύγουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύουν να τα αγαπούν ως παιδιά τους και να τα στηρίζουν όποτε και όπως είναι εφικτό. Αυτοί οι γονείς μιμούνται τον Θεό, ο Οποίος μας δημιούργησε ως την κορωνίδα της Δημιουργίας, με τη δυνατότητα να γίνουμε κατά χάριν θεοί μέσα από τη σχέση μαζί Του, και μας ανέπλασε με τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο, τη σταύρωση και την ανάστασή Του, για να νικήσουμε και τον έσχατο εχθρό μας, τον θάνατο, χωρίς να υπολογίζει την ανταρσία μας, την αυτοθεοποίησή μας, την απόφασή μας να ζούμε ασώτως μακριά Του. Και βιώνουμε την υιοθεσία μας συνεχώς στην Εκκλησία και τον τρόπο της. Διότι σ’ αυτήν βλέπουμε το μεγαλείο του Τριαδικού Θεού, που είναι για μας η εμπειρία της θείας λειτουργίας, της Ευχαριστίας, της κοινωνίας μαζί Του, που μας αναπλάθει με το σώμα και το αίμα του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εν Αγίω Πνεύματι, για να μπορούμε μέσω του Υιού να γνωρίζουμε τον Πατέρα.

         Αν είμαστε καρδιές ευγνώμονες, τότε έχουμε κληθεί να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας καθαρίζονταςτον εαυτό μας “από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος”. Δεν είναι μόνο τα πάθη μας και οι λογισμοί. Είναι πρωτίστως το αίσθημα ιδιοκτησίας που έχουμε απέναντι στη ζωή, απέναντι στους άλλους ανθρώπους, απέναντι στον κόσμο, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό θεωρώντας ότι τα πάντα τα δικαιούμαστε, τα πάντα μας ανήκουν. Έτσι, οδηγούμε τους εαυτούς μας όχι στον Θεό, αλλά στον άνθρωπο-θεό, παραθεωρώντας τη φθαρτότητά μας, αλλά, και κάποτε, απαιτώντας όλος ο κόσμος να πορευθεί κατά τη δική μας κρίση και φέρνοντας στη ψυχή μας είτε την επιθετικότητα είτε την λύπη και την απογοήτευση. Όμως ο χριστιανός, αν νιώθει την μεγάλη ευλογία να είναι παιδί του Θεού, παλεύει να είναι διάκονος. Παλεύει να συγχωρεί. Παλεύει τα πάθη και οι λογισμοί του να μην τον ωθούν στη χρήση του κόσμου, αλλά στην συνύπαρξη της αγάπης, η οποία γίνεται αγιωσύνη. 

         Ο χριστιανός φοβάται τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι ντρέπεται το να πράττει το κακό, όχι διότι ο Θεός είναι τιμωρός, αλλά διότι ο ίδιος ο πιστός, νιώθοντας ότι η σχέση με τον Θεό είναι σχέση υιότητας, ευγνωμονεί τον πατέρα Του και του δείχνει ότι έμαθε να χαίρεται που είναι παιδί Του, αγαπώντας Τον και αγαπώντας όλον τον κόσμο. Η ελευθερία μας είναι δώρο ζωής. Είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί να επαναστατούμε εναντίον του Δωρεοδότη, επειδή την έχουμε, όμως, στην πραγματικότητα, μας δόθηκε για να επαναστατούμε εναντίον του πνεύματος του κακού, του διαβόλου, της αμαρτίας, που γίνονται βάση για να μολύνουμε εν τω ιδίω θελήματι την ύπαρξή μας, αλλάζοντας τον προορισμό της. Ο θάνατος είναι το όριό μας. Μπορεί όμως μέσα από την υιότητα απέναντι στον Θεό να γίνει το πέρασμά μας στην κατάργηση του κακού.

            Σ’ έναν κόσμο κατεξοχήν αχαριστίας, εγωκεντρισμού και θριαμβολογίας για το ποιοι είμαστε, η υπόμνηση της υπόσχεσης του Θεού ότι θα είναι ο Θεός μας και εμείς ο λαός Του, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά και η αφετηρία για ένα συνεχές νέο ξεκίνημα στη ζωή μας. Αυτό της αγιωσύνης, που  είναι συνέργεια στο δώρο του Θεού, επομένως δική μας ευθύνη και αγώνας.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

27 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή Α’ Λουκά

2026-09-26 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α΄ΛΟΥΚΑ

Η Μετάσταση του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και κουρά μοναχού στην Κέρκυρα

     Το Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μετάσταση του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, πλησίον της πόλεως της Κέρκυρας. Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος έκειρε ρασοφόρον μοναχόν τον κατά κόσμον Δημήτριο Τσιριγώτη, 30 ετών, καταγομένου εκ Κερκύρας, οικονομολόγου και φοιτητού Θεολογίας, ο οποίος έλαβε το μοναχικό όνομα Χρύσανθος. Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος, ο οποίος κατά τα τελευταία έτη κοπιάζει για την αναστήλωση και την επάνδρωση της Μονής. Πέραν του Αγίου Καθηγουμένου, μετά του Σεβασμιωτάτου συλλειτούργησαν ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού στον οποίο διακονούσε ως λαϊκός ο π. Χρύσανθος, Πρωτοπρεσβύτερος Αθανάσιος Κοκκινόπουλος, πατέρες της Ιεράς Μονής, καθώς και οι Διάκονοί του.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος απευθύνθηκε πατρικά στον νέο μοναχό, π. Χρύσανθο, τονίζοντας ότι η Ιερά Μονή χαίρει και αγάλλεται πνευματικά, διότι ένας νέος άνθρωπος, ακούγοντας μέσα του το κάλεσμα του Θεού, έλαβε την απόφαση να αφιερωθεί στη διακονία της Εκκλησίας. Αναφέρθηκε στην πολυετή γνωριμία τους και στη μέχρι σήμερα διακονία του στην Εκκλησία, επισημαίνοντας ότι, μολονότι είναι ένας καταξιωμένος νέος και φέρει ελπίδες για την κοινωνία, επέλεξε να αναθέσει αυτή την ελπίδα στα χέρια του Κυρίου Ιησού Χριστού.

«Αυτός είναι η ελπίδα του κόσμου. Αυτός είναι η ελπίδα της ζωής μας. Αυτός είναι το Άλφα και το Ωμέγα της ζωής μας, η αρχή και το τέλος», υπογράμμισε ο κ. Νεκτάριος. Για τον άνθρωπο που ζει και βιώνει την αθανασία κοντά στην Εκκλησία του Χριστού ο θάνατος δεν αποτελεί τέλος, διότι μπορεί να είναι σωματικός, δεν είναι όμως πνευματικός. «Το φθαρτόν θα ενδυθεί την αφθαρσίαν και την αθανασίαν». Όσοι αγάπησαν πραγματικά το Νυμφίο Χριστό έχουν μέσα τους τη θεώρηση της αιωνιότητος και δεν περιορίζονται στη θεώρηση μόνον των επιγείων.

Απευθυνόμενος προσωπικά στον π. Χρύσανθο, σημείωσε ότι ο ίδιος ο Θεός εμφύσησε στην ψυχή και στην καρδιά του τη χαρά της αιωνιότητος και την ελπίδα και τον κάλεσε σήμερα στο ευλογημένο σχήμα της μοναχικής αφιερώσεως και από αύριο στη διακονία της Εκκλησίας ως κληρικό και Διάκονο. Η εποχή μας, συνέχισε, είναι δύσκολη, όχι όμως ακατόρθωτη. Οι άνθρωποι μετρούν συχνά τα πάντα είτε με την εξέλιξη της τεχνολογίας, στην οποία αναζητούν τη βελτίωση της ζωής τους, είτε με τα υλικά αγαθά. «Ούτε η τεχνολογία θα μας σώσει, αλλά ούτε και η προσκόλλησή μας στα επίγεια θα μας σώσει». Εκείνο που θα καταξιώσει το νέο μοναχό στη ζωή του είναι η δύναμη της πίστεως, έχοντας ως άγκυρα της ελπίδος τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι «η θύρα, το ύδωρ, το φως, ο άρτος και η ζωή».

Ο Σεβασμιώτατος κάλεσε ακόμη τον π. Χρύσανθο, μέσα από τον προσωπικό του αγώνα, τον πνευματικό του κανόνα, την προσευχή, τη μελέτη και την ανάγνωση των Θείων Γραφών, να καταστεί, με τη χάρη του Θεού, «τέκνον φωτόμορφον της Εκκλησίας». Κρατώντας την αναμμένη λαμπάδα, ο μοναχός καλείται να φωτίζει τους ανθρώπους του κόσμου, ενώ τον ίδιο φωτίζουν οι Άγγελοι του Θεού. Γι’ αυτό και η μοναχική ζωή χαρακτηρίζεται «ισάγγελος πολιτεία», μέσα στην οποία καλείται να διαφυλάξει ακέραιο τον εαυτό του, ως γνήσιος, ταπεινός και υπάκουος μαθητής του Κυρίου.

Στη συνέχεια ο κ. Νεκτάριος απευθύνθηκε στον Καθηγούμενο της Μονής, π. Χριστόδουλο, επισημαίνοντας ότι παράλληλα με την πλήρη ανακαίνιση που πραγματοποιείται τα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι προσέρχονται και αγιάζονται στον τόπο αυτό, αισθανόμενοι τη χάρη του Θεού και των Αγίων, αλλά και την πνευματική παρακαταθήκη όλων εκείνων που πέρασαν από τη Μονή, πόνεσαν, έκλαψαν, προσευχήθηκαν και αγιάστηκαν. Τόνισε ότι πρόκειται για έναν καθαγιασμένο τόπο, τον οποίο ο Θεός και ο Άγιος Θεόδωρος τον κάλεσαν να διαφυλάξει και να διαποιμάνει. Από σήμερα, κατέληξε, θα έχει στην τίμια συνοδεία του και τον π. Χρύσανθο, ευχόμενος ο Κύριος να κατευθύνει όλους στο έλεος και στη σωτηρία Του.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος απευθύνθηκε στους γονείς του π. Χρυσάνθου, ευχόμενος ο Θεός να τους ευλογεί, καθώς παρέδωσαν το παιδί τους στα χέρια του Κυρίου, και υπογραμμίζοντας τη μεγάλη ευλογία της μνημονεύσεως των γονέων από το παιδί τους στο Άγιο Θυσιαστήριο.

Ο π. Χρύσανθος, Θεού θέλοντος, την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026 θα χειροτονηθεί υπό του Σεβασμιωτάτου, κ. Νεκταρίου, Διάκονος, στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου πόλεως Κερκύρας.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- Α' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 5, 1-11)

 

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην• οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ᾿Εμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον• καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ῾Ως δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα• ᾿Επανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ• ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν• ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ• διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς• καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. ᾿Ιδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων• ῎Εξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε• θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς• Μὴ φοβοῦ• ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς στεκόταν ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, εἶδε δύο ψαροκάικα στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ ψαράδες εἶχαν κατεβεῖ ἀπ’ αὐτὰ καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα. ᾿Εκεῖνος ἀνέβηκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ψαροκάικα, σ’ αὐτὸ ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τραβηχτεῖ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρά. Κάθισε στὸ ψαροκάικο καὶ ἀπ’ αὐτὸ δίδασκε τὰ πλήθη. ῞Οταν τελείωσε τὴν ὁμιλία του, εἶπε στὸν Σίμωνα• «Πήγαινε στὰ βαθιὰ καὶ ρίξτε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα». ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε• «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε• ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ». Τὸ ἔριξαν κι ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, τόσα ποὺ τὸ δίχτυ τους ἄρχισε νὰ σκίζεται. Μὲ νεύματα εἰδοποίησαν τοὺς συνεταίρους τους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. ᾿Εκεῖνοι ἦρθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο ψαροκάικα σὲ σημεῖο ποὺ νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθιστοῦν. ῞Οταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ γόνατα τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ εἶπε• «Βγὲς ἀπὸ τὸ καΐκι μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός». Αὐτὰ τὰ εἶπε γιατὶ εἶχε κυριευτεῖ ἀπὸ δέος, αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου, τὸν ᾿Ιάκωβο καὶ τὸν ᾿Ιωάννη, ποὺ ἦταν συνεργάτες τοῦ Σίμωνα. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε εἶπε στὸν Σίμωνα• «Μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα θὰ ψαρεύεις ἀνθρώπους». ῞Υστερα, ἀφοῦ τράβηξαν τὰ ψαροκάικα στὴ στεριά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 (Β’ Κορ. 6, 16- 7, 1)

 

 Ἀδελφοί,   ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι «ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ». Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, ἐσεῖς εἶστε ναὸς τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε• Θὰ κατοικήσω ἀνάμεσά τους καὶ θὰ πορεύομαι μαζί τους. Θὰ εἶμαι Θεός τους, κι αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Γι’ αὐτὸ λέει ὁ Κύριος• Φύγετε μακριὰ ἀπ’ αὐτοὺς καὶ ξεχωρίστε. Μὴν ἀγγίζετε ἀκάθαρτο πράγμα, κι ἐγὼ θὰ σᾶς δεχτῶ. Θὰ εἶμαι γιὰ σᾶς ὁ Πατέρας, κι ἐσεῖς θὰ εἶστε γιοὶ καὶ θυγατέρες μου, λέει ἀκόμα ὁ παντοκράτορας Κύριος. ᾿Αφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε αὐτὲς τὶς ὑποσχέσεις, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ καθετὶ ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή. ῍Ας ζήσουμε μιὰ ἅγια ζωὴ μὲ φόβο Θεοῦ.

ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΚΛΗΤΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η κλήση των πρώτων αποστόλων τονίζεται εμφαντικά στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός συνάντησε την πρώτη τετράδα των μαθητών του, Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, εν ώρα της εργασίας τους, «ήσαν γαρ αλιείς», μίλησε ενώπιόν τους περί της Βασιλείας του Θεού και τους κάλεσε να τον ακολουθήσουν. Και οι πρώτοι μαθητές, σαγηνευμένοι από όσα είδαν και άκουσαν, υπάκουσαν στο κάλεσμά του και «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Κυριακή Α΄ Λουκά). 

Όλοι οι απόστολοι έγιναν «κλητοί Ιησού Χριστού», έλαβαν από το ίδιο το στόμα του Χριστού την κλήση να τον ακολουθήσουν και το έπραξαν αυτό με απόλυτη συνέπεια μέχρις εσχάτης πνοής. Προβάλλουν το γεγονός της κλήσης τους ως τεκμήριο της θεϊκής τους αποστολής και της αυθεντικότητας του κηρύγματός τους, όμως δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι δεν είναι οι μόνοι κλητοί από τον Θεό. Μας υπενθυμίζουν ότι και όλοι εμείς, οι πιστοί, είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού». Ο Παύλος, π. χ., τιτλοφορούμενος «κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού», επιστέλλει «πάσι… κλητοίς αγίοις». Είστε και σεις, λέει, οι αποδέκτες όλοι των επιστολών μου, «κλητοί Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ. 1, 1. Ρωμ. 1, 1-7). 

Μια μεγάλη τιμητική κλήση έχει επιφυλαχθεί από τον Θεό για όλους μας. Είμαστε η εκλογή του Κυρίου, οι «ηγαπημένοι υπό Θεού». Μας διάλεξε η αγάπη του Θεού «προ καταβολής κόσμου είναι ημάς αγίους και αμώμους», με σκοπό να γίνουμε άγιοι κι εμείς, αφού αυτός που μας κάλεσε είναι άγιος. Μας διάλεξε ο Θεός απ’ αρχής, προ πάντων των αιώνων, «εις σωτηρίαν», που την εξασφαλίζει ο αγιασμός του Αγίου Πνεύματος και η αληθινή πίστη. Μας κάλεσε «εις περιποίησιν της δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Αδιανόητο μεγαλείο! Εμείς, οι μικροί άνθρωποι, να αποκτήσουμε τη δόξα του Χριστού! Να γίνουμε «θείας κοινωνοί φύσεως». Μας προόρισε ο Θεός «εις υιοθεσίαν διά Ιησού Χριστού». Μπορούσε να υπάρξει κάτι πιο τιμητικό από αυτό για τον άνθρωπο; (Α΄ Θεσ. 1, 4. Α΄ Πέτρ. 1, 15. Εφ. 1, 4. Β΄ Θεσ. 2, 13-14. Β΄ Πέτρ. 1, 3). 

Έγινε έτσι η αποκάλυψη «μυστηρίου χρόνοις αιωνίοις σεσιγημένου». Φανερώθηκε το προαιώνιο σχέδιο του Θεού (Ρωμ. 14, 24). 

Και τώρα; Ο Θεός έκανε απ’ τη μεριά του το τέλειο. Εμείς όμως τί κάνουμε; Έχουμε κατανοήσει ότι είμαστε «κλήσεως επουρανίου μέτοχοι»; (Εβρ. 3, 1). Το θεωρούμε τιμή μας αυτό; Αν μας καλούσε ένας δυνατός επίγειος άρχοντας, θα αδιαφορούσαμε; Θα περιφρονούσαμε την κλήση του; Ή θα σκοτωνόμασταν να ανταποκριθούμε; 

Το ίδιο, λένε οι απόστολοι, να κάνουμε και απέναντι στον Θεό. «Αξίως περιπατήσαι της κλήσεως» που έχουμε λάβει (Εφ. 4, 1). Μας κάλεσε ο Θεός να γίνουμε γνήσια παιδιά του. Ας ζήσουμε ανάλογα. Μη μείνουμε απλώς κλητοί, ας γίνουμε εκλεκτοί. Μα εμείς νομίζουμε ότι υποχρεώσεις προς τον Θεό έχουν μόνο οι απόστολοι και οι μοναχοί. Όσοι αφιερώνονται αποκλειστικά σ’ αυτόν. 

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος όμως διαφωνεί. 

Βλέπω, λέει, πολλούς κοσμικούς να τεμπελιάζουν για τα πνευματικά και να λένε: Πώς είναι δυνατόν παντρεμένοι άνθρωποι εμείς, με πλήθος κοινωνικές υποχρεώσεις, να ανταποκριθούμε στην κλήση του Θεού; 

Σ’ αυτούς λοιπόν απαντώ: Όλα τα καλά που μπορείτε να κάνετε, κάντε τα. Μην περιγελάσετε κανένα, μην κλέψετε κανένα, μην πείτε ψέματα σε κανένα, μην περιφρονήσετε κανένα, μη μισήσετε κανένα. Μην απουσιάζετε από τις λειτουργικές συνάξεις (από τη Θεία Λειτουργία), να συμπονάτε τους φτωχούς, μη σκανδαλίσετε κανένα. Ξένο πράγμα μην αγγίξετε. Να αρκείσθε στη γυναίκα σας. Αν κάνετε έτσι, δεν είστε μακριά από τη Βασιλεία των ουρανών (Κλίμαξ, Λόγος Α΄, Περί αποταγής, 42). 

Να, που δεν είναι και τόσο εξωπραγματικά εν τέλει τα όσα μας ζητάει ο Θεός.