Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026
Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ
Αρχιερατικό Συλλείτουργο τελέστηκε το πρωί της Κυριακής 1ης Νοεμβρίου 2026 στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα, εις ανάμνησιν του υπερφυούς θαύματος του Αγίου, διά του οποίου έσωσε το νησί από την πανώλη το 1673, που τιμάται κάθε χρόνο το Πρωτοκύριακο του Νοεμβρίου. Στο Συλλείτουργο προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ενώ συλλειτούργησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφάνιος, ο Επίσκοπος Τσάλκας εκ του Πατριαρχείου της Γεωργίας κ. Γρηγόριος και ο οικείος Ποιμενάρχης κ. Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.
Στη θεία λειτουργία μίλησε ο Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κερκύρας για την πρόσκληση συμμετοχής στην πανήγυρη του Αγίου Σπυρίδωνος, έλαβε αφόρμηση από την αποστολική περικοπή της ημέρας και επεσήμανε ότι η χάρις του Θεού μοιράζει τα χαρίσματα στους ανθρώπους που κρίνει ότι θα ωφελήσουν τον λαό. Ο δρόμος όμως ο ανώτερος είναι αυτός της χριστιανικής αγάπης. Αυτή είναι η θυσιαστική αγάπη που επέδειξε ο Χριστός επάνω στον σταυρό και όχι η αγάπη, όπως την εννοεί το κοσμικό πνεύμα. Αυτήν την αγάπη είχε και έδειξε ο προστάτης του τόπου Άγιος Σπυρίδων. Απόδειξη της αγάπης ήταν και το θαύμα του 1673, με το οποίο ο στοργικός πατέρας που φρουρεί και περιφρουρεί την πόλη και το νησί, προσευχόταν στον Θεό να δοθούν τα μηνύματα της μετάνοιας, της βελτίωσης, της καρδιακής προσέγγισης του Θεού, χωρίς να μείνει αμέτοχος στον πόνο των ανθρώπων, καθώς είδαν οι άνθρωποι τον Άγιο στο κωδωνοστάσιο να φωτίζει το νησί και να διώχνει την πανώλη.
Τον Άγιο Σπυρίδωνα τον επικαλούμαστε ιδιαιτέρως στις μέρες μας, όταν οι σκοτεινές δυνάμεις με τα ρεύματα της Νέας Εποχής, της Νέας Τάξης Πραγμάτων και το οικουμενιστικό ρεύμα προσπαθούν να σαρώσουν τα πάντα. Οι άγιοι μας δείχνουν το αγωνιστικό φρόνημα, να μιμούμαστε την πίστη τους, να δίνουμε λόγο ορθόδοξης μαρτυρίας, ώστε να αναχαιτιστεί το κακό των καιρών μας. Ζει Κύριος Παντοκράτωρ. Την πρώτη και την τελευταία λέξη την έχει ο Θεός. Παραχωρεί δοκιμασίες. Κι όταν φτάσουμε στον πάτο, θα παρέμβει η χάρις του Θεού, όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος. Πρέπει να κρατήσουμε τα ζώπυρα της παράδοσής μας. Ο Άγιος πίστευε στην ανάσταση του Χριστού και γι’ αυτό προσφώνησε την νεκρή κόρη του και έλαβε την απάντηση από αυτήν, δείχνοντάς μας ότι η πίστη είναι ζωντανή. Ας είναι η πρεσβεία του αυτή που μας ενδυναμώνει στον πνευματικό αγώνα και η πίστη μας να παραμένει ακράδαντη στην αγκαλιά της Εκκλησίας.
Στη συνέχεια, ξεκίνησε η καθιερωμένη λιτανεία, με τον μοναδικό τρόπο που η Κέρκυρα γνωρίζει να τιμά τον Άγιο, στην οποία πλήθος ανθρώπων συμμετείχε προσευχητικά. Μπροστά στο Παλαιό φρούριο έγινε η καθιερωμένη δέηση, για την ανάμνηση του υπερφυούς θαύματος, ενώ στη συνέχεια η λιτανεία, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών, συνετμήθη και η δεύτερη δέηση εψάλη εντός του Ιερού Ναού του Αγίου Σπυρίδωνος, αφού επαιάνισε κατά το έθος η Παλαιά Φιλαρμονική. Μιλώντας προς του Αρχιερείς, τους άρχοντες, τον κλήρο και τον λαό, ο Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, επεσήμανε ότι ο Άγιος επέτρεψε να γίνει κατά το μεγαλύτερο μέρος η λιτανεία, ευλογώντας τον τόπο του. Ο Άγιος έδειξε τότε ότι ο Θεός έχει «τ’ αμέντι του», τον νου Του, για τον λαό του. Σήμερα, ως άλλη πανώλη πνευματική έρχεται ο πνευματικός θάνατος, ο οποίος στεγνώνει κάθε ικμάδα πνευματική από τη ζωή των ανθρώπων και τους μεταστρέφει σε πολεμίους του Θεού, γεμίζοντας θλίψη πνευματική τους διακόνους του Ευαγγελίου. Οι ποιμένες υποφέρουν όταν βλέπουν έναν λαό ευεργετημένον από τον Θεό, που μας δίνει τα πάντα και μας παρέχει ως θεράποντα πνευματικό στη ζωή μας τον Άγιο Σπυρίδωνα, να κλονίζεται πνευματικά. Η πληροφορία, δυστυχώς, καθοδηγεί τους ανθρώπους μέσα από τα Μέσα που μεταχειρίζονται εκείνοι που οδηγούν τη σκέψη, τις αποφάσεις και τα έργα της ζωής μακριά από τον Θεό. Εμείς όμως εξακολουθούμε να προσευχόμαστε ο Άγιος να μην μας εγκαταλείψει, διότι ισχύει ο λόγος του Χριστού για τους ανθρώπους ότι «ουκ οίδασι τι ποιούσι», δεν γνωρίζουν τι θέλουν, τι ζητούν, πού πορεύονται και ποιο θα είναι το τέλος του καθενός. Ο κ. Νεκτάριος ευχαρίστησε, τέλος, τους Αρχιερείς, τον κλήρο, τον λαό, τους άρχοντες του τόπου, τις φιλαρμονικές και τους πιστούς από κάθε γωνιά της γης που συμμετείχαν στις λατρευτικές εκδηλώσεις του Αγίου.
Στη λιτανεία συμμετείχαν ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Στέφανος Γκίκας, ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων κ. Ιωάννης Τρεπεκλής, ο βουλευτής κ. Δημήτρης Μπιάγκης, ο Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων κ. Στέφανος Πουλημένος, ο Δήμαρχος Νοτίου Κερκύρας κ. Ιωάννης Καββαδίας, μέλη του Περιφερειακού και Δημοτικού Συμβουλίου, οι στρατιωτικές, αστυνομικές, πυροσβεστικές και εκπαιδευτικές αρχές του τόπου και οι λοιποί εκπρόσωποι των αρχών.
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026
ΠΟΛΥΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ
Με την τέλεση Πολυαρχιερατικού Εσπερινού, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφανίου και συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Βρεσθένης κ. Θεοκλήτου, Κυθήρων κ. Σεραφείμ και του οικείου Ποιμενάρχου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου 2026 στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα οι λατρευτικές εκδηλώσεις για το Πρωτοκύριακο, εις ανάμνησιν του υπερφυούς θαύματος του Αγίου, διά του οποίου έσωσε το νησί από την πανώλη το 1673.
Τους Αγίους Αρχιερείς προσφώνησε ο Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, ο οποίος αφού τους ευχαρίστησε για την συμμετοχή τους στην πανήγυρη της Κέρκυρας, υπενθύμισε ότι όταν έγινε η πρόσφατη επέλαση του κορωνοϊού, της πανώλους του καιρού μας, η ανθρωπότητα δεν αντιλήφθηκε ότι η χάρις του Θεού και η πίστη σ’ Αυτόν είναι η αληθινή μας δύναμη και δεν αρκούν τα ανθρώπινα μέτρα που τόσο μας τάραξαν, ενώ το 1673 οι άνθρωποι κατέφυγαν στον Άγιο και εκείνος τους λύτρωσε. Ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι ουδέποτε ο τόπος δεν λησμόνησε την αγάπη και την εμπιστοσύνη στον Άγιο, ο οποίος διά μιας σταμάτησε την πανώλη. Ήταν θερμή η πίστη των ανθρώπων, όπως και η προσευχή τους. Και εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους λιτανεύοντάς τον και συνεχίζοντας να τον λιτανεύουν. Κάθε χρόνο πλήθος πιστών από την Κέρκυρα, αλλά και από τα Βαλκάνια και από αλλού έρχονται να προσκυνήσουν και να παρακαλέσουν τον Άγιο, δείχνοντας πίστη σε μία εποχή ψεύδους και ανελευθερίας. Γι’ αυτό και η Κέρκυρα γιορτάζει και πανηγυρίζει, με την χαρά να φιλοξενεί τους Αγίους Αρχιερείς ως προσκυνητές του Αγίου, με την τέλεση του αναστάσιμου Εσπερινού, ως προετοιμασία για μετοχή στο μυστήριο της χαράς της πίστεως.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφάνιος, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο για την πρόσκληση, την ευλογία, τη φιλοξενία και την αγάπη, έλαβε αφορμή από την ακολουθία του αναστάσιμου Εσπερινού, που αποτελεί τον σαββατισμό των ανθρώπων ενώπιον του αφθάρτου λειψάνου του Αγίου Σπυρίδωνος. Μπορεί η ψευτοκουλτουριάρικη ζωή της εποχής να αμφισβητεί την εμπειρική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Η εμπειρία αυτή όμως είναι ο λόγος της υμνογραφίας: «Έναν Θεόν υμνείν μεμαθήκαμεν».
Αυτόν μάθαμε να υμνούμε τον Θεό των Πατέρων μας, Αυτόν που διέσωσε ως ακέραιη πίστη ο Άγιος Σπυρίδων. Εξακολουθεί αυτή την αλήθεια ο Άγιος να την μαρτυρεί και να την ψάλλει διά του αφθάρτου λειψάνου του. Τον Θεό της δόξης και της αφθαρσίας και της αιωνιότητας αυτόν όμως μάθαμε να τιμούμε, όπως ο Άγιος τον ετίμησε, και μας προσκαλεί η Εκκλησία αληθινά και εμπειρικά να τον τιμούμε και να τον δοξάζουμε ως πιστά τέκνα του.
Αυτήν την αλήθεια διετράνωσε παρόντος του Αγίου Σπυρίδωνος η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος και αυτή την αλήθεια παραλάβαμε και καλούμαστε να παραδώσουμε στις επόμενες γενεές. Ακόμη και η σύγχρονη τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη μέσω των αλγορίθμων της δεν μπορεί να επιμαρτυρήσει και να αιτιολογήσει γιατί ο Άγιος παραμένει άφθαρτος. Δεν έχει η τεχνολογική εξέλιξη την αλήθεια της πίστεως, την αλήθεια της αναστάσεως. Για εμάς τους ορθοδόξους ο Άγιος Σπυρίδων δεν είναι νεκρός αλλά ο άγιος και ο άφθαρτος που έχει επάνω του την φυσική θερμοκρασία του σώματος του ζώντος, την φυσική ευλυγισία του σώματος.
Ο κ. Επιφάνιος επεσήμανε ακόμη ότι ο Άγιος έζησε στην απλότητα του βοσκού που κατεστάθη επίσκοπος. Μπορεί να μην ήταν δυνατόν να επικοινωνήσει με τους σοφούς της εποχής, όμως «τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη». Η τεχνολογική εξέλιξη, παρά τους θετικούς καρπούς, δεν μπορεί να ερμηνεύσει το θαύμα της αφθαρσίας του ιερού λειψάνου. Γι’ αυτό καλούμαστε εμείς να συνεχίζουμε την κοινωνία με τον Θεό διά της προσευχής και της προσωπικής μας μετανοίας, να προσκυνούμε το χαριτόβρυτο και ευωδιάζον λείψανο του Αγίου και να κρατούμε τη βαθιά πίστη στον Ένα Θεό που μάθαμε να αγαπούμε, διά της σώζουσας αλήθειας του Ευαγγελίου. Ο Άγιος μας υπενθυμίζει διά της παρουσίας του, και της σωματικής και ψυχικής, ότι προσδοκούμε την ανάσταση και την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού για να μείνουμε για πάντα ενωμένοι μαζί Του.
Ο Μητροπολίτης Μαντινείας έκλεισε τις σκέψεις του με την προτροπή ο Άγιος να μας οδηγεί στον φωτισμό με την χάρη του Θεού και στην προσδοκία της αναστάσεως, νικώντας κάθε ασθένεια, κάθε αμαρτία, κάθε κακό.
Στο πέρας του Εσπερινού ο Μητροπολίτης Κερκύρας τίμησε τον κ. Παύλο Σπυριδωνίδη, Έλληνα εκ της Σταυρουπόλεως της Ρωσίας και τον διάκονο της Μητροπόλεως Πετρουπόλεως της Ρωσίας π. Ιωακείμ με τον αργυρού σταυρό του Αγίου Σπυρίδωνος, για την διοργάνωση του προσκυνήματος της δεξιάς χειρός του Αγίου στη Ρωσία, κατόπιν ευλογίας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Το πρωί της Κυριακής 1ης Νοεμβρίου θα γίνει Αρχιερατικό Συλλείτουργο και η λιτανεία του ιερού σκηνώματος του Αγίου.
Ο Λάζαρος της διπλανής πόρτας, τόσο κοντά και τόσο μακριά
Κυριακή Ε΄ Λουκά – Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου
Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
Στη σημερινή παραβολή του Χριστού υπάρχει κάτι που αξίζει να προσέξουμε. Ο φτωχός έχει όνομα. Λέγεται Λάζαρος. Ο πλούσιος αναφέρεται απλώς ως πλούσιος. Σκεφτείτε όμως τι θα συνέβαινε τότε, όσο ζούσαν και οι δύο. Τον πλούσιο θα τον γνώριζαν όλοι. Θα ήξεραν το σπίτι του, την περιουσία του, ίσως και τις καθημερινές του συνήθειες. Ο Λάζαρος θα ήταν ένας φτωχός άνθρωπος, από εκείνους που συναντάμε στον δρόμο και τους προσπερνούμε βιαστικά. Κι όμως, ο Χριστός μάς λέει το όνομά του. Είναι σαν να μας θυμίζει πως κάθε άνθρωπος έχει την δική του αξία ενώπιον του Θεού. Ο καθένας έχει την ιστορία του, τους καημούς του, τις πληγές του, τις ελπίδες του. Και ο Θεός τα γνωρίζει όλα αυτά, ακόμη κι εκείνα που κρατούμε βαθιά μέσα μας.
Ο Λάζαρος ήταν ξαπλωμένος κοντά στην πόρτα του πλουσίου. Πεινούσε, πονούσε, υπέφερε. Μέσα στο σπίτι υπήρχαν κάθε μέρα πλούσια τραπέζια, φαγητά, άνεση, καλοπέραση. Και ο Λάζαρος περίμενε λίγα ψίχουλα. Ίσως ο πλούσιος να τον έβλεπε κάθε φορά που έμπαινε και έβγαινε από το σπίτι του. Ίσως να είχε συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία του, ώστε να περνά δίπλα του σχεδόν μηχανικά. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Να συνηθίσουμε τόσο πολύ μια δύσκολη κατάσταση, ώστε να πάψει να μας συγκινεί. Να ξέρουμε ότι κάποιος υποφέρει και να συνεχίζουμε τις δουλειές μας, με την έγνοια της δικής μας καθημερινότητας.
Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας. Στο χωριό μας, στη γειτονιά μας, ακόμη και μέσα στο συγγενικό μας περιβάλλον, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν λίγη αγάπη. Ένας ηλικιωμένος που περνά πολλές ώρες μόνος. Ένας άρρωστος που θα χαιρόταν με μια επίσκεψη. Μια οικογένεια που δυσκολεύεται οικονομικά και προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της. Ένας άνθρωπος που έχει πικραθεί και περιμένει κάποιον να του μιλήσει. Καμιά φορά αρκεί ένα τηλεφώνημα, μια καλημέρα από καρδιάς, λίγα λεπτά κουβέντας. Άλλοτε, χρειάζεται να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να διαθέσουμε χρόνο, να μοιραστούμε κάτι από τα δικά μας. Η αγάπη βρίσκει κάθε φορά τον τρόπο της. Και συνήθως εκφράζεται με πράγματα απλά, που ο άλλος τα θυμάται για χρόνια.
Ο πλούσιος της παραβολής είχε όλα όσα επιθυμούσε. Είχε, όμως, περιορίσει τη ζωή του στις προσωπικές του απολαύσεις. Ο Λάζαρος βρισκόταν τόσο κοντά του και θα μπορούσε να γίνει αφορμή να γνωρίσει τη χαρά της προσφοράς. Γιατί υπάρχει μια ιδιαίτερη χαρά στο να βοηθάς έναν άνθρωπο. Όποιος την έχει γευθεί, το γνωρίζει καλά. Είναι η χαρά που αισθάνεσαι όταν βλέπεις κάποιον να ανακουφίζεται χάρη στη δική σου φροντίδα, όταν ένα πρόσωπο φωτίζεται από ευγνωμοσύνη, όταν η παρουσία σου γίνεται παρηγοριά. Τότε καταλαβαίνεις ότι όσα έχουμε αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν τα μοιραζόμαστε.
Η παραβολή συνεχίζεται με τον θάνατο των δύο ανθρώπων. Ο Λάζαρος αναπαύεται στους κόλπους του Αβραάμ και ο πλούσιος βρίσκεται σε οδύνη. Εκείνος που απολάμβανε καθημερινά πλούσια τραπέζια ζητά τώρα μια σταγόνα νερό. Είναι μια εικόνα που μας συγκλονίζει και μας θυμίζει πως η επίγεια ζωή μας έχει όρια. Όσα συγκεντρώνουμε κάποτε θα τα αφήσουμε πίσω μας. Εκείνο που έχει σημασία είναι πώς ζήσαμε, πώς φερθήκαμε στους ανθρώπους, πόση αγάπη χωρέσαμε στην καρδιά μας. Οι μικρές πράξεις καλοσύνης, που ίσως έχουμε κι εμείς ξεχάσει, μένουν ζωντανές στη μνήμη του Θεού.
Προς το τέλος της παραβολής, ο πλούσιος θυμάται τους πέντε αδελφούς του και ζητά να σταλεί ο Λάζαρος για να τους προειδοποιήσει. Ο Αβραάμ τού απαντά: «Έχουσι Μωϋσέα και τους Προφήτας· ακουσάτωσαν αυτών». Έχουν, δηλαδή, τον λόγο του Θεού, που τους δείχνει τον δρόμο. Κι εμείς ακούμε το Ευαγγέλιο κάθε Κυριακή, προσευχόμαστε, συμμετέχουμε στη λατρεία της Εκκλησίας. Όλα αυτά βρίσκουν την πιο όμορφη συνέχειά τους όταν επιστρέφουμε στο σπίτι μας και φερόμαστε με περισσότερη καλοσύνη, όταν συγχωρούμε, όταν ενδιαφερόμαστε για κάποιον που περνά δύσκολα. Η πίστη μας τότε γίνεται πράξη και η προσευχή μας αποκτά χέρια που προσφέρουν.
Αγαπητοί μου, ο Λάζαρος της παραβολής μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά μας. Ίσως είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζουμε χρόνια. Ίσως κάποιος που συναντάμε κάθε μέρα και αγνοούμε τις δυσκολίες του. Ας τον προσέξουμε λίγο περισσότερο. Ας τον ρωτήσουμε πώς είναι και ας έχουμε τον χρόνο να ακούσουμε την απάντησή του, όχι επιδερμικά, αλλά καρδιακά. Διότι πολλές φορές, πίσω από ένα απλό «καλά είμαι», κρύβεται ένας ολόκληρος καημός. Κι αν καταφέρουμε να κάνουμε τη ζωή ενός ανθρώπου λίγο πιο υποφερτή, λίγο πιο φωτεινή, θα έχουμε κερδίσει κάτι πολύτιμο και για την δική μας ψυχή. Ο Χριστός μάς περιμένει και μέσα σε αυτές τις συναντήσεις, αποκαλυπτόμενος μες από τα πρόσωπα των αδελφών μας. Είθε να έχουμε πάντοτε μάτια να Τον αναγνωρίζουμε και καρδιά πρόθυμη να Τον υποδεχόμαστε. Γένοιτο!