ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΥΝΑΞΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Γενική Ιερατική Σύναξη των κληρικών της Μητροπόλεως Κερκύρας εν όψει της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής έγινε το μεσημέρι της Πέμπτης 19 Φεβρουαρίου 2026 στο Πνευματικό Κέντρο της τοπικής Εκκλησίας.

Η Σύναξη είχε ως θέμα της την κατήχηση των ενηλίκων.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, στην προσφώνησή του, τόνισε ότι η περίοδος που εισερχόμεθα είναι περίοδος πνευματικού ανακαινισμού. Οι ιερείς καλούνται να την αντιμετωπίσουν όχι με προχειρότητα και επιπολαιότητα, ούτε ως συνήθεια, αλλά με αγώνα, εντονότερο και μεγαλύτερο. Τα γεγονότα της ζωής του Χριστού δεν είναι ένας επαναλαμβανόμενος κύκλος, τον οποίο απλώς οι κληρικοί παρακολουθούν, αλλά μία ευκαιρία βίωσης και συνάντησης με τον Θεό, την οποία καλούνται να μεταδώσουν στον λαό. Το να μένουν όλοι στα έθιμα δεν φτάνει. Κλειδί είναι η εντρύφηση στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας. Και επειδή πρόσφατα διαβάστηκε στους ναούς η παραβολή της μελλούσης κρίσεως, χρειάζεται όλοι να έχουν υπ’ όψιν το ότι η κρίση του Θεού δεν θα είναι τρομοκρατία και εκδίκηση. Στην πραγματικότητα όλοι θα κριθούν με βάση την αγάπη που δείχνουν. Η σωτηρία δεν είναι ατομική υπόθεση, αλλά κοινοτική. Ο ιερέας λοιπόν οφείλει να καθοδηγεί το ποίμνιό του εις Χριστόν με όλες του τις δυνάμεις.

Εισηγητής στην Σύναξη ήταν ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Δρ Θεολογίας και Φιλόλογος, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως, ο οποίος έκανε αναφορά στις «Κατηχήσεις» του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση της προσωπικής κατάρτισης τόσο των ιερέων όσο και των πιστών. Αναφέρθηκε ακόμη στην κατηχητική διακονία της πρώτης Εκκλησίας, η οποία αποσκοπούσε στο να γίνονται ενεργά μέλη της διά του βαπτίσματος εκείνα τα πρόσωπα που είχαν την αγάπη για τον Χριστό ως το κύριο κίνητρό τους. Για την Εκκλησία δεν νοούνταν πιστός, ο οποίος να μη γνωρίζει, να μην αποδέχεται και να μην ομολογεί τα της πίστεως και αυτό είναι μία υπόμνηση για όλους εμάς, κλήρο και λαό, που έχουμε ουσιαστικά μετατρέψει την κατήχηση ως μη ουσιώδες συστατικό του Βαπτίσματος. Αν για τα παιδιά, τα νήπια, το ζήτημα της κατηχήσεως δεν μπορεί εύκολα να λυθεί, εφόσον θέλουμε τον νηπιοβαπτισμό, έρχεται το μεγάλο ερώτημα περί της κατηχήσεως των ενηλίκων, ιδίως στους καιρούς μας. Με ποιους τρόπους μπορούμε να προσεγγίσουμε τους ενηλίκους, πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε υπάρχοντα στοιχεία της εκκλησιαστικής ζωής και παράδοσης ή να οργανώσουμε σύντομα προγράμματα κατήχησης, ώστε όσοι ενήλικες το επιθυμούν, να μπορέσουν να έχουν και κατανόηση και επίγνωση της πίστης, την οποία ακολουθούμε;

Ο π. Θεμιστοκλής επεσήμανε ότι το μάθημα των Θρησκευτικών διδάσκεται πλημμελώς ή καθόλου στο Δημοτικό σχολείο σήμερα, ενώ χρειάζεται να γίνει αντιληπτό από όλους ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να απαιτεί από το σχολείο να την αντικαταστήσει στην αποστολή της που είναι να ευαγγελίζει τους ανθρώπους στην πίστη.

Στις ενορίες, η κατήχηση των ενηλίκων συνήθως έχει δύο πηγές: η μία είναι το κήρυγμα στη θεία λειτουργία της Κυριακής και των μεγάλων εορτών, και η άλλη είναι η συνέχεια του κηρύγματος στους Κύκλους μελέτης Αγίας Γραφής. Η κατήχηση όμως πρέπει να είναι Χριστοκεντρική και Εκκλησιοκεντρική. Στο κλίμα αυτό χρειάζεται η κατήχηση των ενηλίκων να λειτουργήσει προς πέντε κύριες κατευθύνσεις: Πρώτον, να είναι λειτουργική. Δεύτερον, να αξιοποιούνται τα μυστήρια της βαπτίσεως και του γάμου, όπως επίσης και η ακολουθία του μνημοσύνου. Τρίτον, στους κύκλους συμμελέτης Αγίας Γραφής να επανέλθει η κατηχητική διάσταση κατά το πρότυπο της πρώτης Εκκλησίας: να τονίζεται η διαφορά ανάμεσα στην άνευ Χριστού και μετά του Χριστού κατάσταση, να ερμηνεύεται το «Σύμβολο της Πίστεως», να γίνεται αναφορά στην αμαρτία και στον διάβολο, με έμφαση στο ότι η αμαρτία σχετίζεται με την προαίρεση του ανθρώπου, να υπάρχει αναφορά στην Εκκλησία και στην ανάγκη μετοχής στη ζωή της, να επισημαίνεται η σημασία του σημείου του σταυρού. Τέταρτον, να αξιοποιείται ποιμαντικά το μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως για την καλλιέργεια ασκητικής κατηχήσεως. Πέμπτον, να εκδίδονται ευσύνοπτα φυλλάδια για τα μυστήρια, να αξιοποιείται το Διαδίκτυο και η εικόνα, πάντοτε όμως με ευλογία του επισκόπου και με προσοχή να μην καλλιεργείται η θρησκοληψία.

            Της εισηγήσεως ακολούθησε διάλογος, προεδρεύοντος του Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου.  

            Ο Σεβασμιώτατος, αφού ευχαρίστησε τον ομιλητή για την εισήγηση και τους γόνιμους προβληματισμούς προς την κατεύθυνση του επανευαγγελισμού του λαού, ζήτησε από τους ιερείς να φυλάξουν την παρακαταθήκη που έλαβαν στη χειροτονία τους, να αναθερμάνουν τα χαρίσματά τους και να γνωρίσουν την πίστη και την παράδοση στον λαό. Έκανε αναφορά στην πνευματική πορεία του τόπου και ευχήθηκε σε όλους να είναι ευλογημένη η Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Το βράδυ της Τετάρτης 18 Φεβρουαρίου 2026 πραγματοποιήθηκε η τέταρτη συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, διαδικτυακά, με ομιλητή τον π. Καλλίνικο Μαυρολέοντα, κληρικό της Ιεράς Μητροπόλεως Καρπάθου και εκπαιδευτικό και θέμα: «Γονείς και Νονοί: Για να ξαναβρούμε την χάρη του Βαπτίσματος».

Την εκδήλωση άνοιξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, ο οποίος καλωσόρισε τον ομιλητή και μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής: «Το ζήτημα του μυστηρίου του Βαπτίσματος είναι ένα καίριο θέμα. Χρειάζονται και οι γονείς και τα παιδιά κατήχηση. Σύμφωνα με την παλαιά τάξη της Εκκλησίας μας, οι άνθρωποι πρώτα κατηχούνταν και έπειτα βαπτίζονταν. Σήμερα επικρατεί ο νηπιοβαπτισμός, όμως δεν υπάρχει συνείδηση πνευματική από όλους τους ανθρώπους. Παλαιότερα η Εκκλησία είχε πρωτεύοντα ρόλο στην κοινωνία. Ευτυχώς όμως που και στην εποχή μας υπάρχουν κάποιοι συνειδητοί άνθρωποι στην πίστη που βαπτίζουν τα παιδιά τους. Ευθύνη, εκτός από τους γονείς, φέρει και ο ανάδοχος ο οποίος αναγιγνώσκει το «Πιστεύω» στην Βάπτιση. Αυτό που χρειάζεται επιπλέον ως γονείς είναι να ζήσουμε και την έννοια της θυσίας για τα παιδιά μας». Ο Σεβασμιώτατος έκλεισε τον λόγο του ευχαριστώντας τον π. Καλλίνικο, τους υπευθύνους της Σχολής Γονέων και όλα τα μέλη της Σχολής που συμμετείχαν στην ομιλία.

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο ομιλητής, π. Καλλίνικος Μαυρολέων, ευχαριστώντας τον Σεβασμιώτατο και τους υπευθύνους της Σχολής και άνοιξε την ομιλία του λέγοντας: «Πόσοι γνωρίζουμε την ημέρα που βαπτιστήκαμε. Την ημέρα των γενεθλίων μας, της γέννησής μας δηλαδή, την γιορτάζουμε. Την ημέρα της δεύτερης γέννησής μας που είναι η βάπτισή μας όμως δεν την γνωρίζουμε και δεν την γιορτάζουμε. Αυτό φυσικά οφείλεται στο ότι είμαστε ακατήχητοι. Την ευθύνη παλαιότερα για την αναζήτηση πιστού αναδόχου την είχε ο επίσκοπος. Σήμερα όμως την ευθύνη αυτή την έχουν οι γονείς, με αποτέλεσμα να μην κάνουν σωστή επιλογή στον κατάλληλο νονό που θα βαπτίσει το παιδί τους. Είναι άξιος αυτός ο νονός να οδηγήσει αυτό το παιδί στην βασιλεία του Θεού;».

Και συνέχισε ο ομιλητής: «Το παιδί παίρνει το όνομα του με ειδική ευχή την όγδοη ημέρα από την γέννησή του. Την τεσσαρακοστή ημέρα η μητέρα το παίρνει στον ναό για να γίνει ο εκκλησιασμός του ή σαραντισμός όπως λέγεται. Όπως ο Κύριος βαπτίστηκε έτσι και εμείς βαπτιζόμαστε στο ύδωρ και ο χριστιανός ξεκινάει μια άλλη ζωή πνευματική που μας οδηγεί στην βασιλεία του Θεού. Στην επέτειο της Βάπτισης μπορούμε να δούμε το βίντεο της ημέρας αυτής και να εξηγήσουμε στο παιδί μας τι ακριβώς έγινε που εκείνο δεν καταλάβαινε. Στην αρχή ο ιερέας φυσάει τρεις φορές το παιδί δίνοντάς του πνοή νέας ζωής και να διώξει κάθε κακό και πονηρό από πάνω του και το σφραγίζει τρεις φορές με το σημείο του Σταυρού. Αμέσως μετά γίνεται η αποκήρυξη του σατανά, στραμμένοι προς την δύση, και ο ανάδοχος φυσάει και φτύνει τρεις φορές. Στραμμένος προς την ανατολή στη συνέχεια ο νονός συντάσσεται με τον Χριστό και απαγγέλλει το «Πιστεύω».

Έρχεται η ώρα της Βάπτισης, όπου γίνεται ένα θαύμα. Κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα και αγιάζει το νερό της κολυμβήθρας. Ο ιερέας τρεις φορές φυσάει και σφραγίζει το ύδωρ για να φύγει κάθε δαιμονικό πνεύμα. Ευλογεί το λάδι και μαζί με τον ανάδοχο αλείφει το παιδί, για να ελκύσει πάνω του την χάρη του Θεού, αλλά και να το προστατέψει από τον σατανά που θα προσπαθήσει να το πειράξει. Η τριπλή κατάδυση στο νερό της κολυμβήθρας στο όνομα του Τριαδικού Θεού δηλώνει την τριήμερη ταφή και Ανάσταση του Κυρίου. Μετά έρχεται το Μυστήριο του Χρίσματος. Το Άγιο Μύρο, το οποίο παρασκευάζεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, είναι η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος. Το νήπιο, μετά τον καθαρισμό από το προπατορικό αμάρτημα μέσα στην κολυμβήθρα λαμβάνει το Άγιο Πνεύμα με το Χρίσμα. Το ντύνουν με λευκά ρούχα που συμβολίζουν την καθαρότητα της ψυχής. Ο νονός χαρίζει έναν Σταυρό στο παιδί που είναι το όπλο κατά του διαβόλου. Ανάβεται η λαμπάδα με σκοπό να λάμπει το φως στα καλά έργα της ζωής του. Τρεις φορές ο ιερέας και ο ανάδοχος με το παιδί κάνουν κύκλο γύρω από την κολυμβήθρα που δείχνει την χαρά που βαπτίστηκε άνθρωπος μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Αναγιγνώσκονται το Αποστολικό και το Ευαγγελικό ανάγνωσμα, όπου ο Κύριος προτρέπει τους μαθητές Του να πορευθούν στα έθνη και να βαπτίσουν τους ανθρώπους. Επίσης, η τριχοκουρία του νηπίου γίνεται με σκοπό να προσφέρει κάτι από το ψηλότερο μέρος του σώματός του στον Θεό. Η μητέρα, στο τέλος, φιλά το χέρι του αναδόχου και αναλαμβάνει το παιδί της βαπτισμένο με σκοπό να ετοιμαστεί για την Βασιλεία του Θεού».

Και ολοκλήρωσε την ομιλία του ο π. Καλλίνικος λέγοντας: «Συνηθίζεται, να κοινωνούν τα παιδιά τους οι γονείς και νονοί μόνο τρεις φορές μετά την Βάπτισή τους. Αυτό είναι λάθος. Ο χριστιανός καλείται να κοινωνά συχνά και να μετέχει στα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια εκκοσμίκευση στο Μυστήριο της Βάπτισης με διάφορα θεάματα που καμία σχέση δεν έχουν με αυτό, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται το Μυστήριο σε μια κοινωνική εκδήλωση. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η έλλειψη κατήχησης των ανθρώπων, κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει και να δούμε με σοβαρότητα. Η ημέρα της Βάπτισής μας είναι μια σπουδαία μέρα και θα πρέπει να την θυμόμαστε και να την γιορτάζουμε».

Στη συνέχεια υπήρξε γόνιμος διάλογος, στον οποίο ο ομιλητής απάντησε και σε ερωτήσεις και σχόλια των συμμετεχόντων.

</

ΤΑ ΞΕΝΑ ΛΟΓΙΑ

         «Έλεγε ο αββάς Ωρ στον μαθητή του Παύλο: Πρόσεχε, ποτέ μη φέρεις στο κελλί σου ξένα λόγια»  (από το «Γεροντικό»).

        Οι άνθρωποι επηρεαζόμαστε από τα ξένα λόγια. Άλλοτε, τα ακούμε ευχάριστα, διότι έρχονται να επιβεβαιώσουν δικές μας γνώμες. Άλλοτε, μας φέρνουν πληροφορίες, οι οποίες ικανοποιούν την περιέργειά μας. Άλλοτε, μας εντάσσουν σ’  έναν κόσμο στον οποίο θεωρούμε ότι είτε ανήκουμε είτε δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτόν. Άλλοτε, τροφοδοτούν μία εμπαθή κατάσταση που υπάρχει μέσα μας και ονομάζεται αυτοδικαίωση. Δύσκολα συναισθανόμαστε ότι διαπράττουμε αμαρτία, διότι η έννοια αυτή τείνει να διαγραφεί από τη ζωή μας. Και είναι αμαρτία ό,τι δεν μας οδηγεί στην αγάπη.

           Η ασκητική μας παράδοση επισημαίνει τη διάσπαση τόσο του εαυτού μας όσο και της σχέσης μας με τον πλησίον, όταν φέρνουμε στον χώρο της ύπαρξής μας τα ξένα λόγια. Γεννιούνται ή συντηρούνται λογισμοί που δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε, αλλά ούτε μας επιτρέπουν να κάνουμε πράξη σκοπούς της ύπαρξής μας, όπως η προσευχή. Διότι τα ξένα λόγια που γίνονται δικά μας παρεισφρύουν στον νου μας και του κλέβουν τη χαρά, τον πολιορκούν με χαιρεκακία ή μνησικακία, τον κάνουν να πλάθει σενάρια, υποτάσσουν  την ομορφιά στην ασχήμια. Ταυτόχρονα, επέρχεται διάσπαση και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Διότι ο νους μας χρειάζεται να παλέψει πολύ για να μην αφήσει να σχηματιστεί για τον άλλον η γνώμη που τα ξένα λόγια φέρνουν μαζί τους, γνώμη πολέμου, απογοήτευσης, παράπονου, θλίψης. Τα ξένα λόγια είναι απειλή για την πνευματικότητα της πορείας μας.

            Εύκολα αναρωτιόμαστε κατά πόσον, σε έναν κόσμο στον οποίο τα ξένα λόγια είναι πάμπολλα και δεν έχουν να κάνουν μόνο με ανθρώπους που τα εκστομίζουν, αλλά και με την εικονική πραγματικότητα του Διαδικτύου που τα καθιστά διαθέσιμα ανά πάσα στιγμή, είναι εφικτό να μην τα λαμβάνουμε υπόψιν; Ακούμε συχνά ότι σκοπός του εκπαιδευτικού συστήματος είναι να καλλιεργήσει στα παιδιά και στους νέους την κριτική σκέψη. Αυτό σημαίνει τη δημιουργία των φίλτρων εκείνων, που με βάση την αλήθεια θα διαχειρίζονται τον πλούτο των πληροφοριών,  ώστε να μπορούν τα παιδιά και οι νέοι να διαμορφώνουν δική τους άποψη όχι άκριτα, αλλά με επίγνωση τού τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο. Το εκπαιδευτικό σύστημα όμως δεν δείχνει στη νέα γενιά ένα άλλο κριτήριο, το οποίο θα μπορέσει να συνδιαμορφώσει μαζί με την αλήθεια, την κριτική σκέψη: το νόημα και τον προσανατολισμό ζωής. Εδώ έρχεται η πίστη.

                Αν νόημα ζωής είναι η αγάπη, τόσο για τον Θεό όσο και για τον συνάνθρωπο, η αγάπη που μοιράζεται, συγχωρεί, «ου ζητεί τα εαυτής», τότε έχουμε ένα πυλώνα στέρεο, με βάση τον οποίο τα ξένα λόγια δεν θα μπορούν να είναι το κριτήριο της ψυχικής μας πορείας και διαμόρφωσης. Γιατί αυτός που βάζει στην καρδιά του την αγάπη, δεν έχει ανάγκη λόγια εις βάρος των άλλων για να δυναμώσει τη δική του αυτοεκτίμηση. Αυτός που αγαπά χαίρεται για τα λίγα ή τα πολλά του, παλεύει να διορθώσει τα δικά του σφάλματα, δεν δικαιώνει τις αδυναμίες του, αλλά με ταπείνωση νικά το εγώ του. Αυτός είναι και ο δρόμος του Θεού. Έτσι, ακόμη κι αν έρθουν τα ξένα λόγια, δεν τα αφήνει μέσα στο κελλί του νου του, γιατί δεν έχουν τόπο στην καρδιά που αγαπά. Προσεύχεται για όποιος μοιάζει να μην είναι εντάξει, μιλά εκεί όπου μπορεί, υπομένει εκεί όπου δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, κυρίως όμως γνωρίζει ότι τα του κόσμου τούτου παρέρχονται. Μόνο η αγάπη μένει και αυτό είναι η αυθεντική παρηγοριά που ελευθερώνει.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην "Ορθόδοξη Αλήθεια"

στο φύλλο της Τετάρτης 18 Φεβρουαρίου 2026

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΤΗΡΩΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

 Στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρου του Τήρωνος και Αγίου Γεωργίου στην περιοχή Στρατιά της Κέρκυρας λειτούργησε το πρωί της Τρίτης 17 Φεβρουαρίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος. Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Αρχιμ. Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος, καθηγούμενος της Ιεράς Μονής και ιεροκήρυκας του Ιερού Προσκυνήματος του Αγίου Σπυρίδωνος, ο Πρεσβ. Ιωάννης Μουρίκης, ο Αρχιδιάκονος Ευσέβιος Πανδής και ο Διάκονος Σπυρίδων Πηγής.  

Στο κήρυγμά του ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι το χριστιανικό μήνυμα ήρθε σε μία εποχή παραφροσύνης, στην οποία οι Ρωμαίοι κοσμοκράτορες διαχειρίζονταν ως αντικείμενα τους ανθρώπους. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι σήμαινε η εν Χριστώ ελευθερία, καθώς η ειδωλολατρία δεν δεχόταν την μοναδική αξία του ανθρωπίνου προσώπου. Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου "ουκ ένι άρσεν και θήλυ, Ιουδαίος και Έλλην, δούλος και ελεύθερος" κλόνιζε το σύστημα. Γι' αυτό και οι Άγιοι της πίστεώς μας, ακολουθώντας τον Χριστό ο οποίος επάτησε τον θάνατο και παρέλυσε την εξουσία του διαβόλου, εφλέγοντο στην καρδιά τους, ζητούσαν την αληθινή αγάπη, την αληθινή ελευθερία, την ταυτότητά τους, τις ρίζες τους, καθώς τα πάντα αποκρύπτονταν από τους ανθρώπους που έμεναν υπήκοοι στους αντιθέους. Έτσι, ο Άγιος Θεόδωρος είχε αξιοζήλευτη θέση, όμως πύρωση στην καρδιά του τού έδωσε η πίστη. Αψήφησε την νεότητα, τα αξιώματα, τον κόσμο και στο μαρτύριο ηγάλλετο. Δοξολογούσε τον Θεό, όπως οι τρεις Παίδες της Παλαιάς Διαθήκης. Αισθανόταν την αγαλλίαση της χάριτος του Θεού, διότι εκείνος που ομολογεί την πίστη και αγαπά βαθύτατα τον Θεό έρχεται η θεία χάρις και τον ενισχύει δίδοντάς του δύναμη.  

Σήμερα η εποχή μας επέστρεψε σε μια ειδωλολατρία. Το πρώτο είδωλο που λατρεύουμε είναι ο εαυτός μας, η φιλαυτία μας, η οποία μας κάνει φιλήδονους, φιλόδοξους, φιλάργυρους. Ας αναθερμάνουμε λοιπόν τις καρδιές μας, βρίσκοντας την αγάπη που μας έδωσε ο Θεός, το μικρό τεμάχιο της αγάπης, όπως λέει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, και η αγάπη είναι ο Θεός. Όταν αναθερμανθεί από τη δική μας ενέργεια, την πίστη, την επίκληση, θα γιγαντώσει η αγάπη για τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Η αγάπη δεν είναι συναισθηματισμός, αλλά θυσία, όπως έκανε ο Χριστός επάνω στον Σταυρό. Είναι δύσκολες οι εποχές και για την οικογένεια και για τη νεότητα, όταν ο καθένας σκέφτεται τον εαυτό του και δεν θυσιάζεται ούτε για τα παιδιά του, ούτε για τον πλησίον. Ας δούμε λοιπόν τη δύναμη της πίστεως και της αγάπης και ας παρακαλούμε τον Άγιο Θεόδωρο να μας δίνει τη ευλογία να τον μιμηθούμε.

Στη θεία λειτουργία συμμετείχαν και μαθητές και μαθήτριες από το παρακείμενο 7ο Γυμνάσιο Κέρκυρας, με επικεφαλής τον διευθυντή τους π. Θεμιστοκλή Μουρτζανό. Ο κ. Νεκτάριος εξέφρασε τη χαρά του για την συμμετοχή αυτή και ευχήθηκε στα παιδιά και στους εκπαιδευτικούς δύναμη στο έργο τους και να μαθαίνουν στα παιδιά "γράμματα, σπουδάματα, του Θεού τα πράγματα".

Στο τέλος της ακολουθίας ο κ. Νεκτάριος χειροθέτησε σε αναγνώστη τον ιεροψάλτη Δημήτρη Σουρβίνο, γόνο ευσεβούς οικογένειας, νέο παιδί, ο οποίος παιδόθεν είναι ενεργό μέλος της Εκκλησίας και ψάλλει στο Μοναστήρι.

Ο κ. Νεκτάριος ευχαρίστησε τον καθηγούμενο π. Χριστόδουλο Τριαντάφυλλο για τον αγώνα ανακαινίσεως του μοναστηριού, όπως επίσης και τους ιεροψάλτες, αλλά και τους πιστούς, που, παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, συμμετείχαν αθρόως στην πανήγυρη.

ΤΡΙΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

Την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 πραγματοποιήθηκε η τρίτη συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως, με θέμα: «Συζυγία και γονεϊκότητα: ο έρωτας που μαθαίνεται» και ομιλητή τον κ. Σεραφείμ Λάππα, Εκπαιδευτικό και Συγγραφέα.

Την εκδήλωση άνοιξε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Μουρτζανός, μεταφέροντας τις πατρικές ευχές και τις ευχαριστίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου προς τον ομιλητή και στη συνέχεια έκανε μια μικρή παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του κ. Λάππα που τίτλο έχει: «Έρωτας για ζωή», τονίζοντας τρία ζητήματα που αναγράφονται μέσα στο βιβλίο, που είναι το κατά πόσο τα παιδιά που μεγαλώνουμε κατανοούν και βιώνουν την έννοια της πατρότητας και της μητρότητας, η επιμονή ότι η ζωή δεν σταματά στις δυσκολίες και η αξία του ανθρωπίνου προσώπου. Αμέσως μετά ο υπεύθυνος της Σχολής Γονέων π. Σπυρίδων Τριαντάφυλλος είπε δυο λόγια για την προσωπικότητα του κ. Σεραφείμ Λάππα.

Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο ομιλητής ευχαριστώντας τον Σεβασμιώτατο και τους υπευθύνους της Σχολής για την πρόσκληση, καθώς και τους παρευρισκόμενους και ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας ότι ο έρωτας και η αγάπη για ζωή είναι απαραίτητες προϋποθέσεις, αφενός για μια καλή και ισορροπημένη συζυγία, αφετέρου για να δημιουργήσουμε ένα θετικό περιβάλλον για την ανατροφή των παιδιών μας. Έρωτας για ζωή σημαίνει η στάση μας προς τη ζωή να είναι ερωτική, δημιουργική. Να μην γκρινιάζουμε συνέχεια και με το παραμικρό. Να προσπαθούμε όσο μπορούμε να είμαστε ελκυστικοί για τον ίδιο μας τον εαυτό, αυθεντικοί, εκστατικοί μέσα στην καθημερινότητά μας, μέσα στη δουλειά μας. Να μη μας φταίνε όλα αλλά να βρίσκουμε το νόημα της ζωής στο καθετί, στην κάθε εμπειρία, ακόμα και σε αυτούς που μας δυσκολεύουν. Σήμερα δεν χωράει πουθενά το λάθος μας. Η κοινωνία μας είναι φτιαγμένη για τους δυνατούς. Για τους αποδοτικούς. Για εκείνους που «αντέχουν». Μα κανείς δεν ρωτά εάν αντέχεις, εάν μπορείς, εάν φοβάσαι και πονάς. Τα παιδιά μας είναι κουρασμένα πριν καν ζήσουν. Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο των ισχυρών ευτυχώς έρχεται ο Χριστός και μας μιλά, όπως με την παραβολή του Ασώτου. Τον αμαρτωλό και εξαντλημένο. Που αγκαλιάζει τον λερωμένο. Που δεν ζητά εξηγήσεις. Δεν ζητά αποδείξεις. Δεν ζητά διορθώσεις. Μόνο εσένα, εμένα. Όπως είσαι και είμαι.

Ζωή είναι η σχέση. Είναι να συνδεόμαστε, να ανήκουμε, να πιστεύουμε, να δίνουμε νόημα ο ένας στον άλλον, να εργαζόμαστε λίγο ψυχικά. Όταν ο έρωτας μείνει μόνο στο συναίσθημα, αργά ή γρήγορα κουράζεται και ξεθωριάζει. Όταν όμως γίνεται επιλογή, ευθύνη, υπομονή, τότε ωριμάζει και γίνεται αγάπη. Η συζυγία και ακόμη περισσότερο η γονεϊκότητα είναι ο τόπος όπου όλα αυτά παύουν να είναι λόγια και γίνονται πράξη. Χρειάζεται όσο αυτό είναι εφικτό να ξεκουραζόμαστε, να φροντίζουν οι άλλοι που έχουμε δίπλα μας να έχουμε τον προσωπικό χώρο και χρόνο μας, και αν δεν το κάνουν οι ίδιοι να μάθουμε να τον διεκδικούμε από μόνοι μας. Επίσης, να αποδεχτούμε ότι ο γάμος και το μεγάλωμα των παιδιών δεν είναι εύκολη υπόθεση, όπως το τονίζει και η Εκκλησία λέγοντας ότι είναι δρόμος σωτηρίας. Όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, πολύ απλά και ανθρώπινα: «Ο γάμος είναι λιμάνι· αλλά και το λιμάνι έχει κύματα». Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε κάθε σχέση και σε κάθε οικογένεια θα έρθουν δύσκολες ημέρες. Η ελπίδα και η συνταγή για να αλλάξει το κλίμα βρίσκεται στο ζεστό στρώμα όταν το ζευγάρι πάει το βράδυ να ξαπλώσει και ενώ μπορεί οι σύζυγοι να είναι κουρασμένοι, παραμένουν μαζί και ακούει ο ένας τον άλλον».

Και συνέχισε ο ομιλητής: «Οι λέξεις και το κλίμα που υπάρχουν σε μια οικογένεια, σε μια σχέση εξαρτώνται από τρία πολύ απλά και βασικά πράγματα: πώς μιλάς, πώς ακούς, πώς κοιτάς. Και άλλες τρεις λέξεις που φτιάχνουν το κλίμα όταν ειπωθούν: Παρακαλώ, ευχαριστώ, συγγνώμη. Υπάρχουν οικογένειες που καλύπτεται μονίμως η ανάγκη του ενός από τους δύο συζύγους, ενώ υπάρχουν σύζυγοι – γονείς που καλύπτουν μόνο τις ανάγκες των παιδιών τους αδιαφορώντας για τις δικές τους ή σύζυγοι που καλύπτουν μόνο τις δικές τους ανάγκες απουσιάζοντας από τις ανάγκες των παιδιών τους. Χρειαζόμαστε βοήθεια τόσο στη συζυγία όσο και στη γονεϊκότητα. Για να λάβει κανείς βοήθεια από κάποιον θα πρέπει αφενός να θέλει ο ίδιος να βοηθηθεί και να μοιραστεί πράγματα, και αυτό θα συμβεί αν είναι ταπεινός ή αλλιώς αν καλλιεργεί την αυτογνωσία, αφετέρου να ζει, να μαθαίνει, να παρατηρεί».

Κλείνοντας ο κ. Λάππας την ομιλία του Είπε: «Θα ήθελα να δώσω μια ευχή η οποία τυγχάνει να είναι ίδια τόσο στον σύζυγο όσο και στον γονιό. Να την χαίρεσαι, να τον χαίρεσαι, να το χαίρεσαι το παιδί σου. Η βάση για να γίνει αυτό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι δώρο η σχέση. Εάν ένας πατέρας καταλάβει ότι είναι δώρο Θεού να είσαι πατέρας, μια μάνα ότι είναι δώρο Θεού η μητρότητα, ένας σύζυγος ότι είναι δώρο Θεού η συζυγία και για το κάθε παιδί είναι δώρο να έχει αδέρφια, τότε εισέρχεται στην προοπτική της ευτυχίας που είναι να αγαπά και να αγαπιέται».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με έναν εποικοδομητικό διάλογο του ομιλητή με το κοινό, που συντόνισε ο υπεύθυνος της Σχολής, π. Σπυρίδων Τριαντάφυλλος.