Κήρυγμα στην ζ΄ Κυριακή Λουκά εορτή των Αγίων Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ και πασών των επουρανίων Δυνάμεων

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα: Προς Εβραίους 2, 2–3 

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία τιμά τις ουράνιες αγγελικές δυνάμεις και ιδιαιτέρως τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ. Η εορτή αυτή μάς υπενθυμίζει ότι ο κόσμος του Θεού δεν περιορίζεται σε όσα βλέπουν τα μάτια μας. Υπάρχει και ο αόρατος κόσμος των Αγγέλων, των πνευματικών εκείνων υπάρξεων που δοξάζουν αδιάκοπα τον Θεό και υπηρετούν το σχέδιο της θείας Του οικονομίας. 

Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα μάς λέγει: 

«Εἰ γὰρ ὁ δι’ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» 

Ο Απόστολος Παύλος μάς υπενθυμίζει ότι ο λόγος του Θεού, ο οποίος δόθηκε παλαιότερα μέσω Αγγέλων, ήταν βέβαιος και κάθε παρακοή είχε τις συνέπειές της. Πόσο μεγαλύτερη, λοιπόν, είναι η ευθύνη μας, εάν αδιαφορήσουμε για τη σωτηρία που μας προσφέρει ο ίδιος ο Χριστός! 

Πρώτον, οι Άγγελοι είναι λειτουργοί του Θεού. 

Δεν είναι ανεξάρτητες θεότητες ούτε δυνάμεις που λατρεύουμε. Είναι δημιουργήματα του Θεού, πνεύματα που Τον υπηρετούν και εκτελούν το άγιο θέλημά Του. 

Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι οι Άγγελοι είναι «λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα» (Εβρ. 1, 14). 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας την προς Εβραίους επιστολή, τονίζει την υπεροχή του Υιού του Θεού έναντι των Αγγέλων. Οι Άγγελοι είναι υπηρέτες του Θεού, ενώ ο Χριστός είναι ο Υιός και Κύριος της δημιουργίας. 

Γι’ αυτό και η σημερινή εορτή δεν μας καλεί απλώς να θαυμάσουμε τους Αγγέλους, αλλά να διδαχθούμε από την υπακοή, την καθαρότητα και την αδιάκοπη δοξολογία τους. 

Δεύτερον, οι Άγγελοι μάς διδάσκουν την υπακοή στον Θεό. 

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ προβάλλει ως σύμβολο της πίστης και της αφοσίωσης στον Θεό. Η Εκκλησία τον τιμά ως τον αρχιστράτηγο των ουρανίων δυνάμεων, εκείνον που υπερασπίζεται την αλήθεια και αντιστέκεται στο κακό. 

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ είναι ο αγγελιοφόρος των μεγάλων γεγονότων της θείας οικονομίας. Μετέφερε στην Παναγία το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελισμού, ότι από Αυτήν θα γεννηθεί ο Σωτήρας του κόσμου. 

Οι δύο Αρχάγγελοι μάς υπενθυμίζουν ότι η ζωή του πιστού χρειάζεται πίστη, υπακοή και εμπιστοσύνη στον Θεό. 

Σε μία εποχή όπου ο άνθρωπος θέλει να κάνει πάντοτε το δικό του θέλημα, οι Άγγελοι μάς δείχνουν τον δρόμο της υπακοής στο θέλημα του Κυρίου. 

Τρίτον, το μεγαλύτερο μήνυμα του Αποστόλου είναι να μην αμελήσουμε τη σωτηρία μας. 

Ας προσέξουμε ιδιαίτερα τα λόγια: 

«Πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» 

Δεν λέγει μόνο ότι κινδυνεύουμε όταν αρνούμαστε τον Θεό. Μας προειδοποιεί και για έναν άλλο κίνδυνο: την αμέλεια. 

Πόσες φορές δεν λέμε: «Έχουμε καιρό να προσευχηθούμε», «κάποια άλλη στιγμή θα εξομολογηθούμε», «όταν μεγαλώσουμε θα ασχοληθούμε περισσότερο με την Εκκλησία»; 

Και περνούν οι ημέρες, περνούν τα χρόνια, και η ψυχή μας παραμένει ακαλλιέργητη. 

Η σωτηρία μας είναι το μεγαλύτερο δώρο του Θεού. Δεν πρέπει να την αντιμετωπίζουμε ως κάτι δευτερεύον ή ως υπόθεση που μπορεί να περιμένει. 

Ο Μέγας Βασίλειος, στη διδασκαλία του για την πνευματική ζωή, επιμένει στην ανάγκη της εγρήγορσης και της επιμέλειας της ψυχής. Ο χριστιανός καλείται να αγωνίζεται καθημερινά, ώστε να μη σπαταλά τον χρόνο του μακριά από τον Θεό. 

Αδελφοί μου, η εορτή των Αρχαγγέλων είναι μία ευκαιρία να αναρωτηθούμε: Ζούμε με πίστη; Προσευχόμαστε; Συγχωρούμε; Προσπαθούμε να διορθώσουμε τα λάθη μας; Φροντίζουμε να έχουμε τον Χριστό στο κέντρο της ζωής μας; 

Δεν αρκεί να τιμούμε τους Αγγέλους με ύμνους και εορτασμούς. Χρειάζεται να μιμούμαστε την αφοσίωσή τους στον Θεό. 

Αγαπητοί μου, 

Σήμερα, λοιπόν, ας παρακαλέσουμε τους Αγίους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ να πρεσβεύουν για όλους μας. Να μας προστατεύουν από κάθε πνευματικό κίνδυνο, να ενισχύουν την πίστη μας και να μας οδηγούν στην υπακοή του θελήματος του Θεού. 

Και κυρίως, ας κρατήσουμε βαθιά στην καρδιά μας την προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου: Να μην αμελήσουμε τη σωτηρία που μας χάρισε ο Χριστός. 

Διότι οι Άγγελοι δοξάζουν τον Θεό αδιάκοπα στον ουρανό· εμείς καλούμαστε να Τον δοξάζουμε με την πίστη, την αγάπη και τα έργα μας στη γη. 

Είθε, με τις πρεσβείες των Αρχαγγέλων και όλων των επουρανίων Δυνάμεων, να αξιωθούμε και εμείς να πορευόμαστε με καθαρή καρδιά προς τη Βασιλεία του Θεού. 

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ 

 

ΤΟ ΕΥΛΑΒΙΚΟ ΑΓΓΙΓΜΑ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η συμπαθέστατη αιμορροούσα, μια απελπισμένη ύπαρξη που στήριξε την τελευταία της ελπίδα στον Χριστό και δεν διαψεύσθηκε, συνεχίζει να μας εμπνέει διαχρονικά και να αποτελεί τύπο και υπογραμμό και για τη δική μας πορεία και προσπάθεια για συνάντηση και σωστή σχέση με τον Χριστό (Κυριακή Ζ΄ Λουκά). 

Τί το ξεχωριστό είχε η αιμορροούσα; 

Πλησίασε με τρόπο μοναδικό τον Χριστό. Εντελώς κρυφά. Χωρίς αξιώσεις. Χωρίς το πλήθος που συνωστιζόταν γύρω από τον Χριστό, να αντιληφθεί τίποτε. Λογαριάζοντας κιόλας, χωρίς τον ξενοδόχο φυσικά, να διαλάθει και της προσοχής του Χριστού. Με απόλυτη επίγνωση ότι είναι ανάξια να σταθεί μπροστά του και να προβάλει το αίτημά της για θεραπεία. Αλλά και με φόβο για τους ανθρώπους γύρω της. Δεν έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά τους. Ήταν ακάθαρτη κατά τον νόμο τους, λόγω της ιδιάζουσας αρρώστιας της (μια ασταμάτητη δωδεκαετή εμμηνορρυσία). 

Με τέτοιο φόβο λοιπόν μέσα της πλησίασε τον Χριστό απαρατήρητη, μια γυναίκα δήθεν σαν όλες τις άλλες. Και ακούμπησε διακριτικά το χέρι της όχι στο σώμα του Χριστού, δεν θα τολμούσε ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά στο κράσπεδο του ιματίου του. Στην άκρη του ρούχου του, που άγγιζε σχεδόν το χώμα. Και θεραπεύτηκε. 

Ο Χριστός βέβαια, ως παντογνώστης, γνώριζε με κάθε λεπτομέρεια το σχέδιό της και στην κατάλληλη στιγμή την ξεσκέπασε, την έβγαλε στη φόρα. Όχι για να δοξασθεί ο ίδιος, άλλωστε ποτέ δεν διαφήμιζε τα θαύματά του. Αλλά για να δοξάσει το περιφρονημένο πλάσμα του, να το αποκαταστήσει πανηγυρικά στα μάτια των περιφρονούντων. Και πάλι τότε η ευλογημένη γυναίκα στάθηκε μπροστά του «μετά φόβου Θεού», τρέμοντας ολόκληρη. Μα ο Χριστός, γεμάτος αγάπη, τη βεβαίωσε πως είναι εκλεκτή, αγαπημένη του θυγατέρα. 

Ο τρόπος της αιμορροούσας ήταν γεμάτος ταπεινότητα. Πώς σκεφτόταν άραγε; «Είμαι μια γυναίκα αμαρτωλή, ανάξια. Πώς να αγγίξω τον διδάσκαλο, τον εκλεκτό του Θεού; Είμαι άξια εγώ να ζητήσω κάτι από αυτόν;» Στάθηκε χωρίς αξιώσεις, πίσω και όχι μπροστά στον Χριστό. Και άγγιξε πολύ ευλαβικά την άκρη μόνο του χιτώνα του, χωρίς να προφέρει καν φωναχτά το αίτημά της. Και ήταν το μόνο άγγιγμα που πρόσεξε ο Χριστός, αν και ήταν τόσοι που έπεφταν πάνω του. 

Πηγαίνουμε κι εμείς στην Εκκλησία. Όχι απλώς να αγγίξουμε το ένδυμα, αλλά να πάρουμε όλο τον Χριστό μέσα μας. Του ζητάμε και διάφορα. Αλλά με τί απαίτηση! Πόσο αταπείνωτοι! Με τί υπερφίαλο φρόνημα! 

«Μερικές φορές μας πιάνει απογοήτευση, όταν βλέπουμε πώς πάνε οι Χριστιανοί να κοινωνήσουν. Σαν μπουλούκι, όλοι μαζί. Τσακώνονται ποιος θα αρπάξει πρώτος το μάκτρο (το κόκκινο πανί), ποιος να κοινωνήσει πρώτος. Μερικές φορές άνθρωποι βρίστηκαν, λίγο πριν ανοίξουν το στόμα τους να κοινωνήσουν! Τί ευγένεια είχε μπροστά στον Χριστό η αιμορροούσα! Και τί βαρβαρότητα δείχνουμε εμείς όταν πάμε να κοινωνήσουμε! Πόσο διαφέρουμε»! (Νικοπόλεως Μελέτιος). 

Δυο άνθρωποι σ’ ένα χωριό πήγαν να κοινωνήσουν το Πάσχα. Μες στον συνωστισμό σπρώχτηκαν, αντάλλαξαν λόγια, κοινώνησαν μαλωμένοι. Ο ένας τους όμως δεν είχε ησυχία. Τον έτρωγε μέσα του, που μέρα του Πάσχα τσακώθηκε για να κοινωνήσει. Πάει μετά από δύο-τρεις μέρες στον παπά. 

-  Παπούλη, λέει, εκείνη η μεταλαβιά του Πάσχα δεν μου πιάστηκε καθόλου φέτος. 

Δεν πρόλαβε να δευτερώσει κουβέντα, ανάβει ο παπάς. 

-  Τί είπες; του λέει απότομα. Μεταλαβιά που την έκανα εγώ, με τα ίδια μου τα χέρια, δεν σου πιάστηκε; Έξω γρήγορα! Πάρε δρόμο από ’δω! (Αληθινό περιστατικό από τα Θεοδώριανα Άρτας, κατά αφήγηση Ευαγγέλου Πλακιά). 

Η «ταπεινότητά» μας στο μεγαλείο της! 

Να γελάσει ή να κλάψει κανείς; 

Κήρυγμα ἑορτῆς τῶν Ταξιαρχῶν* (8.11.2026)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,

ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

Ὁ λόγος τῶν ἀγγέλων καί ὁ λόγος τοῦ Κυρίου

Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τούς ἁγίους Ἀρχαγγέλους Μιχαήλ καί Γαβριήλ, καί ὅλες τίς οὐράνιες δυνάμεις, δηλαδή τον πνευματικό κόσμο πού ὁ Θεός ἔκτισε πρίν ἀπό τήν δημιουργία τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Τούς τιμοῦμε γιατί διαρκῶς ἀτενίζουν τό ἄρρητο φῶς τῆς θεότητος, κυκλώνουν τόν Θεό καί Τόν δοξολογοῦν ψάλλοντας: «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ», σύμφωνα μέ τό ὅραμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα [1]. Σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ οὐράνιες δυνάμεις διαιροῦνται σέ ἐννέα τάγματα: Ἄγγελοι, Ἀρχάγγελοι, Θρόνοι, Κυριότητες, Ἀρχές, Ἐξουσίες, Δυνάμεις, Χερουβείμ καί Σεραφείμ. Καί στούς μέν Ἀγγέλους ἔχει ἀναθέσει ὁ Θεός τήν προστασία τῆς δημιουργίας, καί ἔχει ὁρίσει ἕναν φύλακα γιά κάθε ἄνθρωπο, ἐνῶ στούς Ἀρχαγγέλους, καί συνήθως στόν Μιχαήλ καί τόν Γαβριήλ, πολλές φορές ἔχει ἔχει ἀναθέσει, τόσο στήν Παλαιά ὅσο καί στήν Καινή Διαθήκη, νά μεταφέρουν σέ συγκεκριμένους ἀνθρώπους κάποιο μήνυμα ἥ κάποια παραγγελία.

Ἀπό τίς πολυάριθμες ἐμφανίσεις τους, ἄς θυμηθοῦμε τούς τρεῖς ἀγγέλους πού φιλοξενήθηκαν ἀπό τόν Ἀβραάμ, εἰκονίζοντας τήν Ἁγία τριάδα, καί στήν συνέχεια ἔσωσαν τόν Λώτ καί τήν οἰκογένειά του ἀπό τήν καταστροφή τῶν Σοδόμων· τόν Ἰακώβ, πού εἶδε μία κλίμακα νά ἑνώνει τήν γῆ μέ τόν οὐρανό καί ἀγγέλους νά ἀνεβαίνουν καί νά κατεβαίνουν· τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ πού ἀποκάλυψε στόν προφήτη Δανιήλ τόν χρόνο τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Μεσσία, πού ἐμφανίστηκε στήν Παρθένο Μαρία γιά νά τῆς ἀναγγείλει ὅτι θά γίνει μητέρα τοῦ Θεοῦ, πού διέλυσε τίς ἀμφιβολίες τοῦ Ἰωσήφ καί διέσωσε τόν νεογέννητο Χριστό ἀπό τήν καταδίωξη τοῦ Ἡρώδη. 

Ἀλλά καί τούς ἀγγέλους πού τήν νύχτα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ ἀνήγγειλαν στούς ποιμένες τό θαυμαστό γεγονός καί ἔψαλαν τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» [2].  

«Ἄν ὁ λόγος πού μετέφεραν οἱ ἄγγελοι ἀποδείχθηκε ἀληθινός καί κάθε παρακοή ἔλαβε τήν δίκαιη ἀντιμισθία», μᾶς λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «πῶς ἐμεῖς θά ξεφύγουμε, ἄν ἀμελήσουμε τήν σωτηρία; Γιατί αὐτή, ἀφοῦ ἔλαβε ἀρχή ἀπό τά λόγια τοῦ Κυρίου, ἐπιβεβαιώθηκε σέ ἐμᾶς ἀπό τούς αὐτήκοους μάρτυρες ἀλλά καί ἀπό τόν ἴδιο τόν Θεό, μέσα ἀπό πολλά σημεῖα καί θαύματα καί μέ τά ποικίλα χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού μοίρασε σύμφωνα μέ τό θέλημά Του». Γιατί, ἐξηγεῖ, ὁ Θεός ἔθεσε τήν οἰκουμένη ὑπό τήν ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ, γιά τόν ὁποῖο ὁ προφήτης Δαβίδ λέει: «Γιά λίγο χρόνο τόν ἔκανες μικρότερο ἀπό τούς ἀγγέλους, μέ δόξα καί τιμή τόν στεφάνωσες, τά πάντα ὑπέταξες κάτω ἀπό τά πόδια του». Κι ἄν μέ τόν θάνατο καί τήν τριήμερη ταφή του ὁ Χριστός φάνηκε πρόσκαιρα τρωτός, μέ τήν Ἀνάστασή του δοξάστηκε ὡς Θεός καί νικητής τοῦ θανάτου. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἑκουσίως ὑπέστη τό Πάθος, γιά νά ὁδηγήσει πολλούς υἱούς στήν δόξα τῆς οὐρανίου Βασιλείας. 

Γιά τόν λόγο αὐτό, ἀδελφοί χριστιανοί, τιμοῦμε σήμερα τούς ἁγίους ἀγγέλους, καί τιμῶντας αὐτούς τιμοῦμε καί δοξολογοῦμε τόν ἴδιο τόν Θεό, ἐπειδή ὁ ἴδιος ἀνέλαβε τό ἔργο τῆς σωτηρίας μας καί κατά τήν πραγματοποίησή του πολλές φορές ἔστειλε καί στέλνει ἀγγέλους, ἄλλοτε νά μᾶς προστατεύσουν καί ἄλλοτε νά μᾶς μεταφέρουν τά λόγια Του. Καί καλούμαστε νά τούς μιμηθοῦμε, ὅσο ἡ ἀνθρώπινη φύση μας τό ἐπιτρέπει, στήν πίστη, στήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, στήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς, τῶν λογισμῶν καί τῶν ἔργων μας, στήν προσευχή καί στήν δοξολογία τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ. Κι ἄν κάποιες φορές πέφτουμε, ἄς μήν ἀπελπιζόμαστε· ἀκόμα καί ἄγγελοι ἔπεσαν κάποτε, ἐξαιτίας τῆς ὑπερηφανίας. Ἀλλά ἄς ἔχουμε στό νοῦ μας ὅτι ὁ Κύριος δέν ἦλθε στόν κόσμο γιά νά μᾶς κρίνῃ ἀλλά γιά νά μᾶς ὁδηγήσει στόν δρόμο τῆς σωτηρίας, γι’ αὐτό καί τό πρῶτο του κήρυγμα ἦταν καί εἶναι: «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» [3]. 

Μᾶς καλεῖ, δηλαδή νά ἀποβάλλουμε κάθε σκέψη καί κάθε ἐπιθυμία ὑλική, γήινη καί πρόσκαιρη, καί νά στρέψουμε τά μάτια τῆς καρδιᾶς μας στά ὄντως ἀγαθά, τά ὁποῖα πηγάζουν ἀπό τόν Θεό, τόν μόνο ἀγαθό: τήν ἀγάπη, τήν εἰρήνη, τήν μακροθυμία, τήν συγγνώμη. Γιά τοῦτα ἄς ἀγωνιζόμαστε, ἀδελφοί, στε νά ἀξιωθοῦμε νά ζήσουμε μαζί μέ τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, καί τώρα καί στήν αἰώνιο Βασιλεία Του, καί νά δοξολογοῦμε ἀδιαλείπτως τόν τριαδικό Θεό μαζί μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους. Ἀμήν!  

π. Χ.Β. 

* Ἑβρ. β’ 2-10.

1. Ἡσ. Στ’ 3.

2. Λουκ. β’ 8-14.

3. Ματθ. δ’ 17

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026- Ζ' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 8, 41-56)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συναγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνῃσκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. Καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ῥύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. Καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· Τίς ὁ ἁψάμενός μου; ᾿Αρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ῞Ηψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. ᾿Ιδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. ῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυναγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. ῾Ο δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. ᾿Ελθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. ῎Εκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτοντο αὐτήν. ῾Ο δὲ εἶπε· Μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. Καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ῾Η παῖς, ἐγείρου. Καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. Καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς. ῾Ο δὲ παρήγγειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εκεῖνο τὸν καιρό, πλησίασε τὸν ᾿Ιησοῦ κάποιος ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν ᾿Ιάειρο καὶ ἦταν ἄρχοντας τῆς συναγωγῆς. Αὐτὸς ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ πάει στὸ σπίτι του, γιατὶ εἶχε μιὰ μοναχοκόρη δώδεκα χρόνων, ποὺ ἦταν ἑτοιμοθάνατη. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ ᾿Ιησοῦς βάδιζε πρὸς τὸ σπίτι, τὰ πλήθη τὸν περιέβαλλαν ἀσφυκτικά. Κάποια γυναίκα, ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ αἱμορραγία δώδεκα χρόνια καὶ εἶχε ξοδέψει ὅλη της τὴν περιουσία στοὺς γιατρούς, χωρὶς κανένας νὰ μπορέσει νὰ τὴν κάνει καλά, πῆγε πίσω ἀπὸ τὸν ᾿Ιησοῦ, ἄγγιξε τὴν ἄκρη στὸ ροῦχο του, κι ἀμέσως ἡ αἱμορραγία της σταμάτησε. Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπε· «Ποιὸς μὲ ἄγγιξε;» ᾿Ενῶ ὅλοι ἀρνιοῦνταν, ὁ Πέτρος καὶ ὅσοι ἦταν μαζί του ἔλεγαν· «Διδάσκαλε, οἱ ὄχλοι ἔχουν στριμωχτεῖ κοντά σου καὶ σὲ πιέζουν, κι ἐσὺ λὲς ποιὸς μὲ ἄγγιξε;» ῾Ο ᾿Ιησοῦς ὅμως εἶπε· «Κάποιος μὲ ἄγγιξε, γιατὶ ἐγὼ ἔνιωσα νὰ βγαίνει ἀπὸ μένα δύναμη». Μόλις ἡ γυναίκα εἶδε ὅτι δὲν ξέφυγε τὴν προσοχή του, ἦρθε τρέμοντας κι ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ μπροστὰ σ’ ὅλο τὸν κόσμο τοῦ εἶπε γιὰ ποιὰ αἰτία τόν ἄγγιξε κι ὅτι εἶχε γιατρευτεῖ ἀμέσως. ᾿Εκεῖνος τῆς εἶπε· «Θάρρος, κόρη μου, ἡ πίστη σου σὲ ἔσωσε· πήγαινε στὸ καλό». ᾿Ενῶ ὁ ᾿Ιησοῦς ἀκόμα μιλοῦσε, ἦρθε κάποιος ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντα τῆς συναγωγῆς καὶ τοῦ λέει· «῾Η κόρη σου πέθανε· μὴν ἐνοχλεῖς πιὰ τὸν δάσκαλο». ῞Οταν τὸ ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς, τοῦ εἶπε· «᾿Εσὺ μὴ φοβᾶσαι, μόνο πίστευε, καὶ θὰ σωθεῖ». Φτάνοντας στὸ σπίτι, δὲν ἄφησε κανέναν νὰ μπεῖ μέσα μαζί του, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Πέτρο, τὸν ᾿Ιωάννη καὶ τὸν ᾿Ιάκωβο, καθὼς καὶ τὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα τοῦ κοριτσιοῦ. ῞Ολοι ἔκλαιγαν καὶ τὴ θρηνολογοῦσαν. ῾Ο ᾿Ιησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε· «Μὴν κλαῖτε· δὲν πέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». ᾿Εκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν, βέβαιοι πὼς εἶχε πεθάνει. ῾Ο ᾿Ιησοῦς, ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, ἔπιασε τὸ κορίτσι ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τοῦ εἶπε δυνατά· «Κορίτσι, σήκω!» Τὸ πνεῦμα της ἐπέστρεψε κι αὐτὴ ἀμέσως σηκώθηκε. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε διέταξε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάει. Οἱ γονεῖς της ἔμειναν κατάπληκτοι. ᾿Εκεῖνος ὅμως τοὺς εἶπε νὰ μὴν ποῦν σὲ κανέναν τί εἶχε γίνει.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 8 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 (Ἑβρ. 2, 2-10) - ΤΩΝ ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ

 

  Ἀδελφοί, εἰ γὰρ ὁ δι' ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη, συνεπιμαρτυροῦντος τοῦ Θεοῦ σημείοις τε καὶ τέρασι καὶ ποικίλαις δυνάμεσι καὶ Πνεύματος ἁγίου μερισμοῖς κατὰ τὴν αὐτοῦ θέλησιν. Οὐ γὰρ ἀγγέλοις ὑπέταξε τὴν οἰκουμένην τὴν μέλλουσαν, περὶ ἧς λαλοῦμεν, διεμαρτύρατο δὲ πού τις λέγων· τί ἐστιν ἄνθρωπος ὅτι μιμνήσκῃ αὐτοῦ, ἢ υἱὸς ἀνθρώπου ὅτι ἐπισκέπτῃ αὐτόν; ἠλάττωσας αὐτὸν βραχύ τι παρ' ἀγγέλους, δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφάνωσας αὐτόν, πάντα ὑπέταξας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἐν γὰρ τῷ ὑποτάξαι αὐτῷ τὰ πάντα οὐδὲν ἀφῆκεν αὐτῷ ἀνυπότακτον. νῦν δὲ οὔπω ὁρῶμεν αὐτῷ πάντα ὑποτεταγμένα·  τὸν δὲ βραχύ τι παρ' ἀγγέλους ἠλαττωμένον βλέπομεν Ἰησοῦν διὰ τὸ πάθημα τοῦ θανάτου δόξῃ καὶ τιμῇ ἐστεφανωμένον, ὅπως χάριτι Θεοῦ ὑπὲρ παντὸς γεύσηται θανάτου. ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ, δι' ὃν τὰ πάντα καὶ δι' οὗ τὰ πάντα, πολλοὺς υἱοὺς εἰς δόξαν ἀγαγόντα, τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας αὐτῶν διὰ παθημάτων τελειῶσαι.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Αδελφοί, αν ο λόγος που κηρύχτηκε άλλοτε μέσω αγγέλων επιβεβαιώθηκε και όσοι τον παρέβησαν ή δεν υπάκουσαν σ’ αυτόν, δέχτηκαν την τιμωρία που τους έπρεπε, πώς  εμείς θα ξεφύγουμε αν δε δώσουμε την προσοχή που ταιριάζει σε μια τόσο σπουδαία σωτηρία;  Η οποία, αφού άρχισε να κηρύττεται μέσω του Κυρίου, βεβαιώθηκε σ’ εμάς από εκείνους που άκουσαν  και την επικύρωσε  συγχρόνως με τη μαρτυρία του ο Θεός, με κάθε λογής θαυματουργικές ενέργειες και με τις διάφορες δωρεές των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος  κατά τη θέλησή Του.  Γιατί δεν υπέταξε σε αγγέλους την οικουμένη τη μελλοντική, για την οποία μιλούμε. Αντίθετα, όπως λέει κάπου η Γραφή,  Τι είναι ο άνθρωπος ώστε να τον σκέφτεσαι  ή ο υιός του ανθρώπου για να τον φροντίζεις; Τον έκανες λίγο κατώτερο  από τους αγγέλους, με δόξα και τιμή τον στεφάνωσες, όλα τα υπέταξες κάτω απ’ τα πόδια του.  Λέγοντας «όλα τα υπέταξες» σ’ αυτόν, εννοεί πως τίποτε δεν άφησε που να μην υποτάξει σ’ αυτόν.  Ως τώρα, όμως, δε βλέπουμε ακόμα σ’ αυτόν τα πάντα υποταγμένα. Αλλά βλέπουμε τον Ιησού, που έγινε για κάποιο χρονικό διάστημα κατώτερος  από τους αγγέλους, στεφανώθηκε με δόξα και τιμή εξαιτίας του θανάτου του. Γιατί η  χάρη του Θεού θέλησε αυτός να γευτεί το θάνατο για το καλό όλων. Ο Θεός, λοιπόν, η αρχή και ο σκοπός των πάντων, ενώ οδήγησε πολλούς υιούς στη δόξα, έπρεπε με το πάθος να οδηγήσει το χορηγό της σωτηρίας τους στην ολοκλήρωση του έργου του. 

ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Την Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων για το νέο ιεραποστολικό έτος με επίσημο προσκεκλημένο και ομιλητή τον κ. Ιάκωβο Μαρτίδη, Ψυχίατρο, Ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα και θέμα: «Αλλάζω τον εαυτό μου, αλλάζω τον κόσμο όλο».

Η εκδήλωση διεξήχθη στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας. Της ομιλίας προηγήθηκε Αγιασμός που τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος, εκπροσωπώντας τον Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριο, ο οποίος είχε ένα κρυολόγημα. Ο κ. Θεόκλητος μετά την τέλεση του Αγιασμού πήρε τον λόγο, ευχαριστώντας τον ομιλητή και τους υπευθύνους της Σχολής Γονέων, λέγοντας ότι «σήμερα που υπάρχουν τόσα προβλήματα στην κοινωνία μας χρειάζεται η επιμόρφωση των γονέων γιατί η διαπαιδαγώγηση των παιδιών είναι ένα μεγάλο θέμα. Όλα ξεκινούν από το σπίτι που είναι το κέντρο και η φωλιά των παιδιών και εκεί πρέπει να βρουν την αγάπη, την καλοσύνη, την κατανόηση, την αγκαλιά. Αν αυτά δεν τα βρουν στο οικογενειακό τους περιβάλλον θα ψάξουν να τα βρουν έξω από αυτό με κίνδυνο να παραπλανηθούν και να οδηγηθούν σε ατραπούς που μπορεί να φτάσουν στην καταστροφή. Το έργο της Σχολής Γονέων είναι ευλογημένο από τον Θεό και ο Μητροπολίτης σας, ο Άγιος Κερκύρας συνεχίζει αυτό το έργο, με τους υπευθύνους της Σχολής, εργαζόμενος στο γεώργιον του Θεού».

Στην συνέχεια τον λόγο πήρε ο προσκεκλημένος ομιλητής, κ. Ιάκωβος Μαρτίδης. Αφού ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο και τους υπευθύνους της Σχολής για την πρόσκληση και την φιλοξενία ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας: « Ίσως υπάρχει κάποιος που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο ή έστω να αλλάξει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους με ένα μόνο τηλεφώνημα. Ο άνθρωπος ζει και δεν αργοπεθαίνει, μόνον όταν έχει ένα λόγο να ζήσει. Μόνο όταν έχει ένα σημαντικό σκοπό στη ζωή του. Μόνον όταν έχει νόημα η ζωή του. Μια ζωή χωρίς νόημα ποιος μπορεί να την αντέξει; Μια ζωή χωρίς σκοπό ποιος μπορεί να την υποφέρει; Υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να κάνουμε και δεν τα κάνουμε. Είμαστε υπεύθυνοι για αυτά που κάνουμε αλλά και για αυτά τα οποία δεν κάνουμε. Ένας κούκος φέρνει την άνοιξη; Φυσικά και την φέρνει. Οι υπόλοιποι ακολουθούν. Ο κόσμος, θέλουμε δε θέλουμε, αλλάζει και μάλιστα καθημερινά. Όλοι θέλουμε να αλλάξει ο κόσμος προς το καλύτερο. Πόσοι όμως γνωρίζουμε ότι η αλλαγή του κόσμου ξεκινάει από τον εαυτό μας; Και πόσοι από εμάς ήμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε τον εαυτό μας;»

Κλείνοντας την ομιλία του ο κ. Μαρτίδης τόνισε: «Υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσα μας και μέσα στην αδιαφορία της κοινωνίας που ζούμε που προσπαθούν με υπομονή και επιμονή να κάνουν τον κόσμο ομορφότερο. Μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει τον κόσμο; Και αν ναι, πως γίνεται; Έχει την δύναμη να το κάνει; Υπάρχει κάποιος τρόπος; Φυσικά και υπάρχει αν ακολουθήσουμε τους εξής όρους: Να αλλάξεις εσύ και να μην περιμένεις να αλλάξεις τον άλλον. Να ξέρεις τι συγκεκριμένα θέλεις να αλλάξεις. Να έχεις προσωπικούς λόγους για να μπεις στην διεργασία αλλαγής. Να το θέλεις πολύ και να έχεις ισχυρό κίνητρο. Να αναλάβεις σοβαρά την ευθύνη για την αλλαγή. Αλλαγή δεν θα υπάρξει αν δεν υπάρξει σοβαρή απόφαση ζωής. Αν δεν δεσμευθείς απέναντι στον εαυτό σου».

Στην συνέχεια ακολούθησε εποικοδομητικός διάλογος με το κοινό με πολλές και ενδιαφέρουσες ερωτήσεις που συντόνισε ο υπεύθυνος της Σχολής, π. Σπυρίδων Τριαντάφυλλος.

Η επόμενη συνάντηση της Σχολής Γονέων θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 22 Νοεμβρίου και ώρα 11:30 το πρωί στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, με ομιλητή τον κ. Ηλία Λιαμή, εκπαιδευτικό και συγγραφέα.

ΔΕΝ Μ’ ΑΚΟΥΝΕ

 Η εφηβεία είναι κρίσιμη περίοδος στην πορεία του ανθρώπου να βρει νόημα και περιεχόμενο στη ζωή. Παλαιότερα ίσως ήταν η κρισιμότερη. Σήμερα, επειδή ο κόσμος και ο πολιτισμός μας έχουν γίνει παιδοκεντρικοί, με αποτέλεσμα να δικαιολογούν τα πάντα στους νέους, η αναζήτηση νοήματος ζωής παρατείνεται και πολύ αργότερα. Άλλωστε, η έξοδος από την εφηβική ηλικία σήμαινε παλαιότερα την ετοιμασία για εργασία και οικογένεια. Σήμερα, η δημιουργία οικογένειας μετατίθεται για πολύ αργότερα χρονικά, ενώ οι άνθρωποι πρώτα θέλουν να τακτοποιηθούν οικονομικά, να ζήσουν τη ζωή τους με την έννοια της απόλαυσης, χωρίς δεσμεύσεις και χωρίς ιδιαίτερες αναζητήσεις. Γι’ αυτό και όταν οι μεγαλύτεροι έχουν διαφορετικές θέσεις και απόψεις από τους νέους, τα λόγια τους πετάνε, χωρίς να ακούγονται. Έτσι, έρχεται το παράπονο, «ότι δεν μ’ ακούνε».

 Θριαμβεύει στους καιρούς μας ο εγωκεντρισμός. Δεν είναι μόνο η μετανεωτερική προσέγγιση ότι κριτήριο της αλήθειας είναι ο εαυτός μας. Είναι και η αίσθηση ότι έχω το δικαίωμα να είμαι ελεύθερος και ότι η ελευθερία μου συνεπάγεται την αυτοδιάθεση με απόλυτο τρόπο. Δεν συνυπάρχω, δεν είμαι υποχρεωμένος να ακολουθώ κανόνες, αλλά κριτήριο είναι το τι εγώ και μόνο εγώ θεωρώ ως σωστό κι, επομένως, ακόμη κι αν  πληγώνω τους άλλους δεν έχει καμία σημασία. Ο εαυτός μου είναι ο θεός. Μπορεί να υφίσταμαι κάποιες συνέπειες όταν η κοινωνία δεν δέχεται τη συμπεριφορά μου, εντούτοις θα προσπαθήσω να ξεγελάσω τους άλλους, ώστε να συνεχίσω να πράττω κατά το δοκούν. 

 «Δεν μ’ ακούνε». Εγώ, άραγε, άκουγα όταν ήμουν στην εφηβεία; Ή μήπως έχω λησμονήσει τη δική μου επαναστατικότητα; Κι αν άκουγα, το έκανα από επιλογή και επειδή θεωρούσα σημαντική τη συμβουλή των γονιών μου, των δασκάλων μου, των πνευματικών μου πατέρων ή από φόβο; Έμαθα, άραγε, να μπαίνω στη θέση του άλλου ή ζητώ να με καταλάβουν, χωρίς να θεωρώ απαραίτητο να καταλάβω;  Πόσο εύκολα θυμώνω όταν δεν γίνεται το θέλημά μου; Πόσο μπαίνω στη θέση του εφήβου, αλλά και έχω αποφασίσει να προσφέρω αγωγή, με σταθερότητα, επιχειρήματα και αληθινή αγάπη;  Πόσο παίρνω προσωπικά την άρνηση του εφήβου να με ακούσει ή κάνω ένα βήμα παραπάνω, νιώθοντας ότι είναι χρέος μου να αγαπήσω, να συγχωρήσω, να προχωρήσω; Πόσο προσεύχομαι στον Θεό κάνοντας υπομονή, διότι νιώθω ότι η σπορά στις ψυχές των  νεώτερων μπορεί να καρπίσει πολύ αργότερα και ίσως να μη δω τους καρπούς της; 

 «Δεν μ’ ακούνε». Πόσο κάνω την αυτοκριτική για τις δικές μου σκέψεις και επιλογές; Πόσο δείχνω σεβασμό στο πρόσωπο του άλλου; Γιατί το «δεν μ’ ακούνε» δεν έχει να κάνει μόνο με τους θεωρητικά ανώριμους εφήβους. Έχει να κάνει και με τη σχέση του ζευγαριού. Δεν ακούει ο ένας τον άλλον, διότι ο ένας έχει μέσα στη σκέψη του ένα δικό του πρότυπο για το πώς πρέπει να είναι ή να συμπεριφέρεται ο άλλος, με αποτέλεσμα κάθε διαφοροποίηση να γεννά απογοήτευση ή ματαίωση. Η αγάπη όμως είναι  απάντηση. Διότι αυτός που αγαπά, θα ακούσει και θα περιμένει.

 Οι μεγάλοι χρειάζεται να ακούνε τους μικρότερους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να τους οριοθετούν. Άλλη όμως είναι η επιβολή της εξουσίας και άλλη η σταθερότητα που συνοδεύεται από την πειθώ. Αυτός που ακούει, χωρίς κατ’ ανάγκην να υπακούει, αγαπά και μοιράζεται. Δεν απογοητεύεται όταν δεν τον ακούνε, αλλά συνεχίζει στην οδό της επιλογής που θα βοηθήσει και όχι αυτής που θα δικαιώσει τον ίδιον. Και η υπομονή και η σταθερότητα θα επιβραβευτούν. Αργά ή γρήγορα. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Κυριακής 1ης Νοεμβρίου 2026