ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΟΝ

 

«Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς» (Ματθ. 4, 18-19)

«Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς ὁ ᾿Ιησοῦς περπατοῦσε στὴν ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδέρφια, τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν καὶ Πέτρο, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ανδρέα, νὰ ρίχνουν τὰ δίχτυα στὴ λίμνη, γιατὶ ἦταν ψαράδες».

 Μία από τις ανθρώπινες συνήθειες είναι το περπάτημα. Σε αντίθεση με την εποχή μας, στην οποία μόδα έχουν γίνει το γυμναστήριο και η γιόγκα, το περπάτημα αποτελεί όχι απλώς άσκηση, αλλά και επαφή του ανθρώπου με τη φύση, τον κόσμο, την ομορφιά και την ασχήμια της πόλης, αλλά και ανθρώπους που συναντά. Το περπάτημα είναι έξοδος του ανθρώπου από την ένταση της καθημερινότητας, ευκαιρία προσευχής, χαλάρωσης, γαλήνης της ψυχής και του πνεύματος. Ο άνθρωπος κατανοεί ότι δεν είναι το αυτόνομο εγώ του το κέντρο του κόσμου, όπως συμβαίνει στο γυμναστήριο και στη γιόγκα, αλλά η ένταξή του σε έναν κόσμο στον οποίο ο ίδιος μπορεί να είναι από παρατηρητής έως συνδιαμορφωτής. Διότι μπορεί μέσα από το περπάτημα να κάνει την αυτοκριτική του, να δει την πορεία των σχέσεών του, αλλά και να αφεθεί στη χάρη και στη χαρά της προσευχής. 

Γι’ αυτό και ο Χριστός συνήθιζε να περπατά, όπως μας λέει το Ευαγγέλιο. Συνήθιζε να συζητά με τους μαθητές Του στις πορείες της Παλαιστίνης. Κι αυτό ξεκίνησε από την αρχή της δημόσιας δράσης Του. Τον βλέπουμε να περπατά στην όχθη της λίμνης της Γαλιλαίας. Τον βλέπουμε να παρατηρεί τα δύο αδέρφια, τον Πέτρο και τον Ανδρέα, οι οποίοι ρίχνουν «το αμφίβληστρον», το δίχτυ στη θάλασσα, διότι ήταν ψαράδες. Και τους καλεί, όντας μπροστά σ’ αυτή την εικόνα που ρίχνουν το δίχτυ, να Τον ακολουθήσουν, για να αλλάξουν χώρο ζωής, από τη θάλασσα να πάνε στη στεριά, αλλά και τρόπο, από αλιείς ιχθύων να γίνουν αλιείς ανθρώπων. 

          Το αμφίβληστρον των δύο μαθητών είναι ένα σημάδι ότι για να πετύχεις στη ζωή σου, να επιβιώσεις, αλλά και να κάνεις πράξη τους στόχους που τη νοηματοδοτούν, χρειάζεται να περικυκλώνεις αυτό που επιθυμείς. Δεν είναι μόνο μία παγίδα το αμφίβληστρον. Είναι η αίσθηση ότι αυτό που θέλεις να πετύχεις είναι σημαντικό και οργανώνεις τη ζωή σου με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην μπορεί να σου ξεφύγει. Ακόμη κι αν η ψαριά δεν είναι πάντοτε καλή, εντούτοις το ψάρι που θα εισέλθει στο αμφίβληστρον, δεν θα μπορέσει να ξεφύγει. 

         Αυτό είναι και το πνευματικό νόημα του αμφιβλήστρου στη ζωή μας. Αν έχουμε σκοπό να αγαπήσουμε τον Χριστό, τότε χρειάζεται να ρίξουμε αμφίβληστρον γύρω από τα πάθη μας και τις αμαρτίες μας. Να μην τις αφήσουμε ελεύθερες στην καρδιά και στην ψυχή μας να κυριεύουν την ύπαρξή μας στον βωμό της φιλαυτίας και της φιληδονίας, που μας παρασύρουν στο κενό του κακού. Και το αμφίβληστρον ονομάζεται αγάπη, ονομάζεται άσκηση, ονομάζεται πίστη στον Χριστό, ο Οποίος περπατά και στη δική μας ζωή και μας καλεί, αφήνοντας την κυριαρχία του εγώ, να μοιραστούμε την αγάπη Του με τους συνανθρώπους μας, ώστε με εκείνους όχι απλώς να συνυπάρχουμε, αλλά να πορευόμαστε προς την Αλήθεια της Βασιλείας των Ουρανών. Προς την ατελεύτητο ζωή. Προς τη χαρά της αγάπης. Προς την ομορφιά της κοινότητας, που είναι η Εκκλησία.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός  

14 Ιουνίου 2026

Κυριακή Β’ Ματθαίου 

Κήρυγμα στην Β΄Κυρτιακή Ματθαίου

 

 «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων» (Ματθ. 4,19)

Η σημερινή ευαγγελική φράση είναι μία από τις πρώτες προσκλήσεις του Κυρίου προς τους μαθητές Του: «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Μέσα σε λίγες λέξεις κρύβεται ολόκληρο το μυστήριο της χριστιανικής κλήσεως.

Πρώτα ακούγεται το «Δεῦτε ὀπίσω μου». Ο Χριστός δεν καλεί τους ανθρώπους σε μία ιδέα, σε μία φιλοσοφία ή σε ένα ηθικό σύστημα. Καλεί σε προσωπική σχέση μαζί Του. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, « ο Κύριος δεν υπόσχεται αμέσως τιμές ή δόξα, αλλά ζητεί πρώτα την ακολουθία. Η μαθητεία αρχίζει με την υπακοή και την εμπιστοσύνη. Οι απόστολοι άφησαν τα δίχτυα τους όχι επειδή γνώριζαν τα πάντα για το μέλλον, αλλά επειδή εμπιστεύθηκαν Εκείνον που τους καλούσε».

Έπειτα ο Χριστός λέγει: «ποιήσω ὑμᾶς». Δεν λέγει «γίνετε μόνοι σας» αλλά «εγώ θα σας κάνω». Εδώ φανερώνεται η δύναμη της θείας χάριτος. Ο άνθρωπος προσφέρει την προαίρεσή του, αλλά η μεταμόρφωση είναι έργο του Θεού. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας τονίζει ότι οι μαθητές ήταν απλοί ψαράδες, χωρίς κοσμική δύναμη και σοφία, και όμως έγιναν φωστήρες της οικουμένης, επειδή ενήργησε μέσα τους η χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Τέλος, ο Κύριος τους υπόσχεται ότι θα γίνουν «ἁλιεῖς ἀνθρώπων». Μέχρι τότε έριχναν τα δίχτυα τους στη θάλασσα για να ανασύρουν ψάρια που οδηγούνταν στον θάνατο. Τώρα θα ρίχνουν τα πνευματικά δίχτυα του Ευαγγελίου για να ανασύρουν ανθρώπους από τη θάλασσα της αμαρτίας και να τους οδηγήσουν στη ζωή. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος παρατηρεί ότι οι απόστολοι έλαβαν την τέχνη του ψαρά, αλλά άλλαξαν το αντικείμενο της αλιείας· αντί για ψάρια, κερδίζουν ψυχές για τη Βασιλεία του Θεού.

Η εικόνα του διχτυού έχει βαθύ εκκλησιολογικό νόημα. Η Εκκλησία είναι το σωστικό δίκτυ που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Δεν συλλαμβάνει ανθρώπους για να τους στερήσει την ελευθερία τους, αλλά για να τους ελευθερώσει από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου. Όπως διδάσκει ο Ιερός Αυγουστίνος Επίσκοπος Ιππώνος, οι απόστολοι αλιεύουν ανθρώπους για να τους μεταφέρουν από τα ταραγμένα νερά του κόσμου στην ασφάλεια του πλοίου της Εκκλησίας.

Αδελφοί μου,

Η πρόσκληση αυτή δεν απευθύνεται μόνο στους Δώδεκα. Κάθε βαπτισμένος χριστιανός καλείται να ακολουθήσει τον Χριστό και να γίνει, κατά το μέτρο που του αναλογεί, αλιεύς ανθρώπων. Όχι με βία, όχι με επιβολή, αλλά με το παράδειγμα της ζωής του, με την αγάπη, την ταπείνωση και τη μαρτυρία της αλήθειας.

Αν θέλουμε να ελκύσουμε άλλους στον Χριστό, πρέπει πρώτα εμείς να βρισκόμαστε «ὀπίσω» Του. Δεν μπορεί να οδηγήσει άλλους προς το φως εκείνος που ο ίδιος δεν βαδίζει στο φως. Όταν η ζωή μας ευωδιάζει Χριστό, τότε γίνεται το πιο ισχυρό κήρυγμα.

Είθε λοιπόν να ακούσουμε και εμείς σήμερα τη φωνή του Κυρίου: «Δεῦτε ὀπίσω μου». Και ακολουθώντας Τον με πίστη και αφοσίωση, να αξιωθούμε να γίνουμε συνεργοί του έργου Του για τη σωτηρία των ανθρώπων.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου

 ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Το Πεντηκοστάριο έκλεισε. Ο τεράστιος κύκλος των κινητών εορτών του Πάσχα, από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων συμπληρώθηκε. Ξαναμπαίνουμε στην ομαλή ροή του λειτουργικού εκκλησιαστικού έτους. Η ανάγνωση του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου τελείωσε και άρχισε ήδη από την προηγούμενη Κυριακή η ανάγνωση του κατά Ματθαίον. 

Ο Χριστός καλεί σήμερα τους πρώτους μαθητές του. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας, ο Ιωάννης και ο Ιάκωβος, αποτελούν την απαρχή των αποστόλων (Κυριακή Β΄ Ματθαίου). 

Ο Χριστός συμπλήρωσε σιγά-σιγά την ομάδα των δώδεκα (ΙΒ΄) και στη συνέχεια των εβδομήκοντα (Ο΄) αποστόλων. Στη διάρκεια των τριών ετών που ήταν μαζί τους, φρόντισε να τους προετοιμάσει με κάθε τρόπο για τη μεγάλη τους αποστολή. Τους έστελνε και σε μικρές περιοδείες στις πόλεις και τα χωριά του Ισραήλ, για να εκπαιδεύονται στην αποστολική δράση. 

Τους προίκιζε με τα πνευματικά εφόδια που ήταν απαραίτητα για το έργο τους, εφιστούσε όμως ιδιαίτερα την προσοχή τους να μην αγωνιούν για τα υλικά. «Μη κτήσησθε χρυσόν μηδέ άργυρον μηδέ χαλκόν εις τας ζώνας υμών». Μην κουβαλάτε πορτοφόλια με λεφτά, τους έλεγε. Ούτε σακούλι με προμήθειες να έχετε, ούτε δύο χιτώνες, ούτε υποδήματα, ούτε ραβδί. «Άξιος γαρ εστιν ο εργάτης της τροφής αυτού». Θα σας τρέφουν αυτοί για τους οποίους εργάζεστε (Ματθ. 10, 9-10). 

Έτσι ο Χριστός νομοθέτησε, «τοις το Ευαγγέλιον καταγγέλλουσιν εκ του Ευαγγελίου ζην». Διέταξε, όσοι κηρύττουν το Ευαγγέλιο, να ζουν από τη συνδρομή εκείνων που ακούνε το ευαγγελικό κήρυγμα. 

Οι απόστολοι όμως, μιμούμενοι την πτωχεία του Κυρίου τους, χρησιμοποίησαν γενικά με φειδώ το δικαίωμα αυτό. Έκαναν περιορισμένη και διακριτική χρήση του, «μηδεμίαν εν μηδενί διδόντες προσκοπήν», αποφεύγοντας δηλαδή κάθε αφορμή σκανδάλου, «ίνα μη μωμηθή η διακονία». Για να μην υπάρξει καμμιά μομφή, καμμιά κατηγορία εναντίον του έργου τους, που ήταν η κήρυξη του Ευαγγελίου (Α΄ Κορ. 9, 12). 

Έτσι, για να είναι αληθινοί διάκονοι του Θεού, για να μην προκαλούν και σκανδαλίζουν τους πιστούς, έζησαν λιτά και φτωχικά. «Ως πτωχοί, …ως μηδέν έχοντες». Διαβιούσαν «εν λιμώ και δίψει, εν νηστείαις πολλάκις, εν ψύχει και γυμνότητι». Με απλά λόγια, πεινούσαν και διψούσαν, στερούνταν την τροφή, βρίσκονταν στο κρύο χωρίς τα κατάλληλα ρούχα (Α΄ Κορ. 9, 14. Β΄ Κορ. 6, 3. 10. 11, 27). 

Περισσότερο μάλιστα από όλους υπέφερε ο Παύλος, γιατί δεν θέλησε να κάνει καθόλου χρήση της εξουσίας του να ζει από το Ευαγγέλιο, να τον συντηρούν δηλαδή οι πιστοί. «Αργυρίου ή χρυσίου ή ιματισμού ουδενός επεθύμησα», λέει. Για τις ανάγκες τις δικές μου και των συνεργατών μου δούλεψαν αυτά εδώ τα χέρια μου. Εργαζόταν στα μικρά περιθώρια του χρόνου του ως σκηνοποιός, για να μη δημιουργήσει «εγκοπήν τινα», ούτε το παραμικρό εμπόδιο στο έργο του Ευαγγελίου (Πράξ. 20, 33-34. Α΄ Κορ. 9, 12). 

Ρίζα όλων των κακών θεωρούσαν οι απόστολοι τη φιλαργυρία. Ονόμαζαν την πλεονεξία ειδωλολατρία (Α΄ Τιμ. 6, 10. Εφ. 5, 5. Κολ. 3, 5). Ιδιαιτέρως τόνιζαν στους διαδόχους τους, τους επισκόπους, να είναι αφιλάργυροι (Α΄ Τιμ. 3, 3). 

Και όντως διαχρονικά, πολλοί από αυτούς μιμήθηκαν το αποστολικό φρόνημα. Άλλοι όμως έπραξαν το αντίθετο. Θεώρησαν «πορισμόν την ευσέβειαν» (Α΄ Τιμ. 6, 5). Ευκαιρία να πλουτήσουν. Μα πήγαν με το αργύριό τους στην απώλεια (Πράξ. 8, 20). 

Σήμερα; Απομένει τάχα τίποτε από το πνεύμα των αποστόλων; 

Βαθύς ήδη σκεπτικισμός επικρατεί για τις σκανδαλώδεις αιφνίδιες παροχές της πολιτείας προς τους ταγούς της Εκκλησίας, σε μια συγκυρία που ο κόσμος υποφέρει. Προς τί ο εναγκαλισμός αυτός; Αποσκοπεί σε πολιτική συναλλαγή και συμπαιγνία; 

Και ο μεν καίσαρας, καλώς. Τη δουλειά του κάνει. Δημιουργεί τα ερείσματά του όπου μπορεί, με τον τρόπο που ξέρει. 

Οι εκκλησιαστικοί άρχοντες όμως; Με ποια ελευθερία θα ενεργούν και τί ορθό προσδοκούν να πράξουν, προσδεδεμένοι με χρυσό χαλινάρι στο άρμα του; 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026- Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 4, 18-23)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς ὁ ᾿Ιησοῦς περπατοῦσε στὴν ὄχθη τῆς λίμνης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδέρφια, τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν καὶ Πέτρο, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ανδρέα, νὰ ρίχνουν τὰ δίχτυα στὴ λίμνη, γιατὶ ἦταν ψαράδες. «᾿Ακολουθῆστε με», τοὺς λέει, «καὶ θὰ σᾶς κάνω ψαράδες ἀνθρώπων». Κι αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίχτυα καὶ τὸν ἀκολούθησαν. Προχωρώντας πιὸ πέρα ἀπὸ κεῖ, εἶδε δύο ἄλλους ἀδελφούς, τὸν ᾿Ιάκωβο, γιὸ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τὸν ἀδελφό του τὸν ᾿Ιωάννη. Βρίσκονταν στὸ ψαροκάικο μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τους τὸν Ζεβεδαῖο καὶ τακτοποιοῦσαν τὰ δίχτυα τους. Τοὺς κάλεσε, κι αὐτοὶ ἄφησαν ἀμέσως τὸ καΐκι καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν. ῾Ο ᾿Ιησοῦς περιόδευε ὅλη τὴ Γαλιλαία. Δίδασκε στὶς συναγωγές τους, κήρυττε τὸ χαρμόσυνο μήνυμα γιὰ τὸν ἐρχομὸ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καὶ γιάτρευε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ κάθε ἀσθένεια καὶ κάθε ἀδυναμία.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14 ΙΟΥΝΙΟΥ 2026- Β' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ρωμ. 2, 10-16)

 

  Ἀδελφοί, δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη παντὶ τῷ ἐργαζομένῳ τὸ ἀγαθόν, Ἰουδαίῳ τε πρῶτον καὶ ῞Ελληνι· οὐ γάρ ἐστι προσωποληψία παρὰ τῷ Θεῷ. Ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται. Οὐ γὰρ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου δίκαιοι παρὰ τῷ Θεῷ, ἀλλ᾿ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιωθήσονται. Ὅταν γὰρ ἔθνη τὰ μὴ νόμον ἔχοντα φύσει τὰ τοῦ νόμου ποιῇ, οὗτοι νόμον μὴ ἔχοντες ἑαυτοῖς εἰσι νόμος, οἵτινες ἐνδείκνυνται τὸ ἔργον τοῦ νόμου γραπτὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν, συμμαρτυρούσης αὐτῶν τῆς συνειδήσεως καὶ μεταξὺ ἀλλήλων τῶν λογισμῶν κατηγορούντων ἢ καὶ ἀπολογουμένων. Ἐν ἡμέρᾳ ὅτε κρινεῖ ὁ Θεὸς τὰ κρυπτὰ τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, δόξα καὶ τιμὴ καὶ εἰρήνη γιὰ τὸν καθένα ποὺ κάνει τὸ καλό, γιὰ τὸν Ἰουδαῖο πρῶτα καὶ ἐπίσης γιὰ τὸν Ἕλληνα, διότι ὁ Θεὸς δὲν μεροληπτεῖ. Ὅσοι ἁμάρτησαν χωρὶς τὸν νόμο, χωρὶς τὸν νόμο καὶ θὰ ἀπολεσθοῦν, καὶ ὅσοι ἁμάρτησαν ἐνῷ ἦσαν ὑπὸ τὸν νόμο θὰ κριθοῦν μὲ τὸν νόμο. Διότι δὲν θὰ δικαιωθοῦν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ἐκεῖνοι ποὺ ἀκούουν τὸν νόμο, ἀλλὰ ἐκεῖνοι ποὺ ἐφαρμόζουν τὸν νόμο θὰ κηρυχθοῦν δίκαιοι. Ὅταν οἱ ἐθνικοὶ ποὺ δὲν ἔχουν τὸν νόμο, ἐφαρμόζουν τίς διατάξεις τοῦ νόμου ἐκ φύσεως, τότε, ἂν καὶ δὲν ἔχουν νόμο, ἔχουν τὸν ἑαυτό τους ὡς νόμο, διότι ἀποδεικνύουν ὅτι τὸ ἔργο ποὺ ζητεῖ ὁ νόμος εἶναι γραμμένο στὶς καρδιές τους. Ταυτόχρονα ἐπιμαρτυρεῖ καὶ ἡ συνείδησή τους, καὶ οἱ σκέψεις τους μεταξύ τους κατηγοροῦν ἢ καὶ ἀπολογοῦνται, ὅπως θὰ φανῇ τὴν ἡμέρα, ὅταν, σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιό μου, ὁ Θεὸς θὰ κρίνῃ τὰ κρυφὰ τῶν ἀνθρώπων διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Η εορτή του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Κέρκυρα

    Την Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας του Ιατρού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στο νεόδμητο πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό, ο οποίος βρίσκεται εντός του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας. Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο υπεύθυνος ιερέας του ναού, Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Κλεφτάκης, οι λοιποί εφημέριοι του Ιερού Ναού, και ο Διάκονός του, π. Ευσέβιος Πανδής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο εν λόγω Ιερός Ναός αποτελεί καρπό πολυετών προσπαθειών και θυσιών και συνιστά πλέον έναν σημαντικό χώρο προσευχής και πνευματικής παρηγορίας για τους νοσηλευομένους, τους συγγενείς τους, το προσωπικό του νοσοκομείου, αλλά και τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής. Ακόμη, στην πανήγυρη παρέστησαν, μεταξύ άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών, κ. Γεώργιος Αλτουβάς, η Διοικήτρια του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, κα. Αδαμαντία Εγγλεζοπούλου, ο Δήμαρχος Βόρειας Κέρκυρας, κ. Γεώργιος Μαχειμάρης, καθώς και εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών, αστυνομικών και πυροσβεστικών αρχών του τόπου.

Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, αναφέρθηκε αρχικά στη μορφή του Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως, του Ιατρού, τονίζοντας ότι πρόκειται για έναν σύγχρονο Άγιο, του οποίου η αγιότητα δεν αναδείχθηκε από ανθρώπινες ενέργειες ή προβολή, αλλά αποκαλύφθηκε από την ίδια τη Χάρη του Θεού. Υπενθύμισε ότι ο Άγιος Λουκάς υπήρξε διακεκριμένος ιατρός και καθηγητής της Ιατρικής, ο οποίος όμως δε δίστασε να ομολογήσει την πίστη του σε δύσκολους καιρούς αθεΐας και διωγμών. Παρά τις εξορίες, τις ταλαιπωρίες, τις συκοφαντίες και τις δοκιμασίες που υπέστη από το αθεϊστικό σοβιετικό καθεστώς, παρέμεινε πιστός στο Χριστό και συνέχισε να διακονεί τον πάσχοντα άνθρωπο με αυταπάρνηση και θυσιαστική αγάπη. Ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε ακόμη στα πολυάριθμα θαύματα που επετέλεσε και επιτελεί ο Άγιος, επισημαίνοντας ότι ο λαός του Θεού είχε αναγνωρίσει την αγιότητά του πολύ πριν η Εκκλησία προχωρήσει στην επίσημη αγιοκατάταξή του.

Συνεχίζοντας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι η ζωή του Αγίου Λουκά αποτελεί ισχυρή μαρτυρία πως η αληθινή επιστήμη δεν αντιστρατεύεται την πίστη, αλλά μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με αυτήν όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει το Θεό ως την πηγή κάθε αγαθού. Υπενθύμισε ότι ούτος ο μεγάλος Ιεράρχης και ιατρός απέδιδε πάντοτε στο Θεό την επιτυχία της διακονίας του, θεωρώντας τον Κύριο ως τον πρώτο και μέγιστο ιατρό των ψυχών και των σωμάτων.

Ακολούθως, ο κ. Νεκτάριος εξέφρασε τον προβληματισμό του για τη σύγχρονη εποχή, επισημαίνοντας ότι ο άνθρωπος της μοντέρνας εποχής εμπιστεύεται ολοένα και περισσότερο τις δικές του δυνάμεις και τις δυνατότητες της επιστήμης, απομακρύνοντας τον Θεό από την καθημερινότητά του. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, η μεγαλύτερη κρίση της εποχής μας δεν είναι οικονομική ή κοινωνική, αλλά πνευματική, διότι ο σύγχρονος άνθρωπος επιχειρεί να ζήσει χωρίς αναφορά στο Δημιουργό του. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, στερείται την αληθινή πηγή της ζωής, της ελπίδας και της ειρήνης.

Αναφερόμενος στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, σημείωσε ότι ο Χριστός έδωσε στους μαθητές Του τη δύναμη να θεραπεύουν τους ανθρώπους και να εκβάλλουν τα πονηρά πνεύματα, δείχνοντας ότι η πνευματική θεραπεία προηγείται κάθε άλλης θεραπείας. Τόνισε ότι πολλές φορές ο άνθρωπος αγωνίζεται αποκλειστικά για τη σωματική του υγεία, παραμελώντας την κατάσταση της ψυχής του, ενώ η Εκκλησία υπενθυμίζει διαρκώς ότι η σωτηρία του ανθρώπου είναι ένα γεγονός που αγκαλιάζει ολόκληρη την ύπαρξή του.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ακόμη ότι ο σκοπός της ζωής δεν εξαντλείται στα όρια του παρόντος κόσμου, αλλά εκτείνεται στην αιωνιότητα. Υπενθύμισε το λόγο του Κυρίου προς τους μαθητές Του ότι δεν πρέπει να χαίρονται μόνο για τα θαύματα και τις επιτυχίες της διακονίας τους, αλλά κυρίως διότι τα ονόματά τους είναι γραμμένα στους ουρανούς. Αυτός, όπως υπογράμμισε, είναι και ο αγώνας κάθε Χριστιανού, να αποκτήσει μετοχή στη χάρη του Θεού και να πορευθεί στο δρόμο της αγιότητας.

Καταλήγοντας, τόνισε ότι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και ιδιαίτερα ο Άγιος Λουκάς, αποτελούν φωτεινούς οδοδείκτες για τη ζωή του ανθρώπου, διότι με το παράδειγμά τους φανερώνουν ότι η αληθινή δύναμη δε βρίσκεται στις ανθρώπινες δυνατότητες, αλλά στην εμπιστοσύνη προς το Θεό. Όταν ο άνθρωπος παραμένει ενωμένος με το Χριστό, μπορεί να υπερβεί τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες της ζωής και να πορευθεί προς τον τελικό προορισμό του, που είναι η κοινωνία με το Θεό και η αιώνια ζωή.

Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε ιδιαίτερες ευχαριστίες προς τη Διοικήτρια του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, κα. Αδαμαντία Εγγλεζοπούλου, εκφράζοντας την εκτίμησή του για την πολυσχιδή προσφορά και τη διαρκή μέριμνά της προς το νοσηλευτικό ίδρυμα και τους ασθενείς. Εξήρε το έργο που επιτελείται υπό την ευθύνη της, τονίζοντας ότι με αυταπάρνηση, εργατικότητα και αγάπη προς τον άνθρωπο συμβάλλει καθημερινά στην αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας και στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου.

Παράλληλα, ευχαρίστησε όλους όσοι συμμετείχαν στην πανήγυρη, τους κληρικούς, τους φορείς και τους εκπροσώπους των τοπικών αρχών, καθώς και το εκκλησίασμα που προσήλθε για να τιμήσει τον Άγιο Λουκά, ενώ ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα, επικαλούμενος τις πρεσβείες του Αγίου Λουκά, του Αγίου Σπυρίδωνος και της Παναγίας.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΑ

 Είπε ο Αββάς Νείλος: «Μη θέλεις να έχει η ζωή σου τα γεγονότα που σου φαίνονται καλά, αλλά όσα αρέσουν στον Θεό. Και θα είσαι ατάραχος και όλο ευχαριστίες στην προσευχή σου» (από το «Γεροντικό»). 

 Θεληματάρηδες είμαστε οι άνθρωποι και δεν μπορούμε να διαχειριστούμε γεγονότα της ζωής μας που δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες και τις προσδοκίες μας. Φτιάχνουμε στον νου και στην καρδιά μας πλάνα ζωής τέτοια, που υποβάλλουμε στον εαυτό μας την ιδέα ότι αν δεν τα ζήσουμε, αν δεν τα εκπληρώσουμε, τότε δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι. Και επειδή, συνήθως, τα πλάνα συμπεριλαμβάνουν και άλλους, τη συμπεριφορά τους, της συμπαράστασή τους, την αποδοχή των δικών μας σχεδίων, σαν να πρόκειται «να συνωμοτήσει το σύμπαν για να εκπληρωθούν», εύκολα απογοητευόμαστε.

 Βλέπουμε τη ζωή στο παρόν, στο άμεσο, στο «εδώ και τώρα». Γευόμαστε είτε τον πόνο είτε την ευχαρίστηση και νιώθουμε ότι η στιγμή μετρά και, αν δεν είναι όπως τη θέλουμε, τότε έχουμε ηττηθεί. Ιδίως όταν συμβαίνουν γεγονότα δύσκολα, συνδεδεμένα με ματαιώσεις, όπως οι αποτυχίες, η διαφορετική αντίληψη και στάση των άλλων, ασθένειες, ήττες από τα πιο απλά, όπως είναι μια αποτυχία δική μας ή των παιδιών μας, μέχρι τα πιο σταυρικά, όπως είναι η κακία και ο θάνατος, το παρόν γίνεται απόγνωση. Έτσι, ακόμη και ο Θεός απορρίπτεται, αφού δεν εκπληρώνει τα όσα εμείς θεωρούμε ότι δικαιούμαστε, όσα μοιάζουν καλά. 

 Ο ασκητικός λόγος της πίστης μας μάς προτρέπει να θέλουμε στη ζωή μας όσα αρέσουν στον Θεό. Χρειάζεται να σταθούμε σε μια απόσταση από ό,τι βλέπουμε και ζούμε. Όχι να μην πενθήσουμε, αλλά να μην παρασυρθούμε σε μία ατέρμονη αναζήτηση του «γιατί;». Να νικήσουμε τον εύλογο συχνά λογισμό, και να πιστέψουμε. Να μαζέψουμε κάποτε και τα κομμάτια της ψυχής μας, όχι γιατί θα επανέλθουν οι ευκαιρίες και τα πρόσωπα ίδια στη ζωή μας, αλλά γιατί κάθε στιγμή έχει τη διαφορετικότητά της, κάθε γεγονός μάς δίνεται για να ωριμάσουμε, κάθε πρόσωπο που αρνείται να σταθεί δίπλα μας με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, μας αφήνει περιθώριο να πατήσουμε πιο καλά στα πόδια μας, να εμπιστευθούμε τον Θεό και το δικό Του θέλημα, να νιώσουμε ότι δεν είμαστε εμείς οι ρυθμιστές της ζωής της δικής μας και των οικείων μας, αλλά όλα έχουν μιαν άλλη προοπτική: αυτή της αγάπης του Θεού που κάποτε μοιάζει σκληρή, όμως χαλυβδώνει την καρδιά και την ψυχή εκείνου που εμπιστεύεται, κάνοντάς τον βράχο, στον οποίο θα αναπαυθούν πολλοί.

          Βλέπουμε τη ζωή σε μια προοπτική ατομικότητας. Θέλουμε το εγώ μας να είναι το κέντρο. Θα άξιζε να πορευτούμε βλέποντας και τους άλλους: ότι κληθήκαμε να είμαστε έστω ένα μικρό φως, για να μοιραστούμε τη λάμψη του με όσους συναντούμε. Αυτό μοιάζει κουραστικό, συχνά και άδικο. Όμως είναι αγάπη και γίνεται αγάπη. Και θα άξιζε τα παιδιά μας να τα βοηθήσουμε να δούνε τη ζωή σε αυτή την προοπτική: ότι δεν υπάρχουν για να κάνουν ό,τι θέλουν, διότι αυτό είναι αυταπάτη, αλλά υπάρχουν για να εμπιστεύονται, να μοιράζονται, να αγαπούνε, να πορεύονται στο σύνολο που δίνει νόημα ζωής και στο πρόσωπο. 

            Και ο ασκητικός λόγος μας παρηγορεί ότι έτσι θα είμαστε ατάραχοι και ευχαριστιακοί. Όποιος εμπιστεύεται τον Θεό, νικά τον εγωκεντρισμό, το να θέλει να τα ξέρει και να τα ζήσει όλα, και δοξάζει για όσα έρχονται και για όσα δεν έρχονται. Και πορεύεται με φως και προς το Φως. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 10 Ιουνίου 2026