ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ

Translate

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026- ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ (Ματθ. 25, 31-46)

 

  Εἶπεν ὁ Κύριος· όταν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾿ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καὶ συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; Πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. Τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. Ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. Τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; Τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾿ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

 Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος: «Ὅταν θά ἔλθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μὲ ὅλη του τὴν δόξα καὶ ὅλοι οἱ ἄγγελοι μαζί του, τότε θὰ καθήσῃ στὸν θρόνο  τῆς δόξης του καὶ θὰ μαζευθοῦν ἐνώπιόν του ὅλα τὰ ἔθνη καὶ θὰ χωρίσῃ τοὺς μὲν ἀπὸ τοὺς δέ, ὅπως ὁ βοσκὸς χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ κατσίκια, καὶ θα τοποθετήσῃ τὰ μὲν πρόβατα πρὸς τὰ δεξιά του, τὰ δὲ κατσίκια πρὸς τὰ ἀριστερά του. Τότε θὰ πῇ ὁ βασιλιάς σ’ ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι πρὸς τὰ δεξιά, «Ἐλᾶτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατέρα μου, κληρονομῆστε τὴν βασιλεία, ἡ ὁποία εἶναι ἐτοιμασμένη γιὰ σᾶς ἀπὸ τὸν καιρὸν τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου. Διότι πείνασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάω, δίψασα καὶ μέ ποτίσατε, ξἐνος ἤμουνα καὶ μέ πήρατε στὸ σπίτι σας, γυμνὸς ἤμουνα καὶ μέ ντύσατε, ἀρρώστησα καὶ μέ ἐπισκεφθήκατε, στὴν φυλακὴ ἤμουνα καὶ ἤλθατε σ’ ἐμένα». Τότε θὰ τοῦ ἀποκριθοῦν οἱ δίκαιοι καὶ θὰ ποῦν, «Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε νὰ πεινᾷς καὶ σέ θρέψαμε ἢ νὰ διψᾷς καὶ σέ ποτίσαμε; Πότε σὲ εἴδαμε ξένο καὶ σέ  πήραμε στὸ σπίτι μας ἢ γυμνὸ καὶ σέ ντύσαμε; Πότε σὲ εἴδαμε ἄρρωστο ἢ φυλακισμένο καὶ ἤλθαμε σέ σένα;». Ὁ βασιλιάς θὰ ἀπαντήσῃ καὶ θὰ τοὺς πῇ, «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅ,τι ἐκάνατε σέ ἕνα ἀπὸ τούτους τοὺς ἀσήμαντους ἀδελφοὺς μου, σέ μένα  τὸ κάνατε». Τότε θὰ πῇ σ’ ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι πρὸς τὰ ἀριστερά, «Φύγετε ἀπό μένα, καταραμένοι, στὴν αἰώνια φωτιά, ποὺ ἔχει ἐτοιμασθῆ γιὰ τὸν διάβολο  καὶ τοὺς ἀγγέλους του, διότι  πείνασα καὶ δὲν μοῦ δώσατε  νὰ φάω,  δίψασα καὶ δὲν μέ  ποτίσατε, ξένος ἤμουνα καὶ δὲν μέ  πήρατε στὸ σπίτι σας, γυμνὸς ἤμουνα καὶ δὲν μέ ντύσατε, ἀσθενὴς ἤμουνα καὶ φυλακισμένος καὶ δὲν μέ ἐπισκεφθήκατε». Τότε θὰ ἀποκριθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ θὰ ποῦν, «Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε νὰ πεινᾷς ἢ νὰ διψὰς καὶ νὰ εἶσαι ξένος ἢ γυμνὸς ἢ ἀσθενὴς ἢ φυλακισμένος καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμε;». Τότε θὰ ἀποκριθῇ σ’ αὐτοὺς καὶ θὰ πῇ, «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅ,τι δὲν κάνατε σέ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἀσήμαντους τούτους, οὔτε σέ μένα κάνατε». Καὶ αὐτοὶ θὰ μεταβοῦν στήν αἰώνια  κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στήν αἰώνια ζωή».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΚΡΕΩ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2026 (Α’ Κορ. 8, 8, 9, 2)

 Ἀδελφοί, βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησι τῷ Θεῷ· οὔτε γὰρ ἐὰν φάγωμεν περισσεύωμεν, οὔτε ἐὰν μὴ φάγωμεν ὑστερούμεθα. Βλέπετε δὲ μήπως ἡ ἐξουσία ὑμῶν αὕτη πρόσκομμα γένηται τοῖς ἀσθενοῦσιν. Ἐὰν γάρ τις ἴδῃ σε, τὸν ἔχοντα γνῶσιν, ἐν εἰδωλείῳ κατακείμενον, οὐχὶ ἡ συνείδησις αὐτοῦ ἀσθενοῦς ὄντος οἰκοδομηθήσεται εἰς τὸ τὰ εἰδωλόθυτα ἐσθίειν; Καὶ ἀπολεῖται ὁ ἀσθενῶν ἀδελφὸς ἐπὶ τῇ σῇ γνώσει, δι᾿ ὃν Χριστὸς ἀπέθανεν. Οὕτω δὲ ἁμαρτάνοντες εἰς τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τύπτοντες αὐτῶν τὴν συνείδησιν ἀσθενοῦσαν εἰς Χριστὸν ἁμαρτάνετε. Διόπερ εἰ βρῶμα σκανδαλίζει τὸν ἀδελφόν μου, οὐ μὴ φάγω κρέα εἰς τὸν αἰῶνα, ἵνα μὴ τὸν ἀδελφόν μου σκανδαλίσω. Οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος; Οὐκ εἰμὶ ἐλεύθερος; Οὐχὶ Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Κύριον ἡμῶν ἑώρακα; οὐ τὸ ἔργον μου ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ; Εἰ ἄλλοις οὐκ εἰμὶ ἀπόστολος, ἀλλά γε ὑμῖν εἰμι· ἡ γὰρ σφραγὶς τῆς ἐμῆς ἀποστολῆς ὑμεῖς ἐστε ἐν Κυρίῳ.

 Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, ἐμᾶς δὲν μᾶς συνιστᾶ τὸ φαγητὸ στὸν Θεό, διότι οὔτε ἐὰν φᾶμε, ἔχουμε κανένα πλεονέκτημα, οὔτε ἐὰν δὲν φᾶμε, χάνουμε τίποτε. Προσέχετε ὅμως μήπως ἡ ἐλευθερία σας αὐτὴ γίνῃ αἰτία νὰ πέσουν οἱ ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστι. Ἐὰν κάποιος ἰδῇ ἐσένα ποὺ ἔχεις γνώση, νὰ κάθεσαι στὸ τραπέζι ἑνὸς ναοῦ εἰδώλων, δὲν θὰ ἐνθαρρυνθῇ ἡ συνείδησή του, ἐπειδὴ εἶναι ἀδύνατος στὴν πίστη, στὸ νὰ τρώγῃ κρέατα τῶν θυσιῶν ποὺ προσφέρονται στὰ εἴδωλα; Καὶ ἐξ αἰτίας τῆς γνώσεώς σου θὰ χαθῇ ὁ ἀδύνατος ἀδελφὸς γιὰ τὸν ὁποῖο πέθανε ὁ Χριστὸς. Ἁμαρτάνοντας δὲ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο  στοὺς ἀδελφοὺς καὶ πληγώνοντας  τὴν συνείδησή τους ποὺ εἶναι ἀδύνατη, ἁμαρτάνετε στὸν Χριστό. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο, ἐὰν φαγητὸ κάνῃ τὸν ἀδελφό  μου νὰ πέσῃ, δὲν θὰ φάγω κρέας ποτέ, γιὰ νὰ μὴ γίνω αἰτία νὰ πέσῃ ὁ ἀδελφός μου. Δὲν εἶμαι ἀπόστολος; Δὲν εἶμαι ἐλεύθερος; Δὲν εἶδα τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν Κύριόν μας; Δὲν εἶσθε σεῖς τὸ ἔργον μου ἐν Κυρίῳ; Ἐὰν γιά ἄλλους δὲν εἶμαι ἀπόστολος, εἶμαι τοὐλάχιστον γιὰ σᾶς, διότι ἐσεῖς εἶστε ἡ σφραγίδα τῆς ἀποστολῆς μου ἐν Κυρίῳ.

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΦΟΒΟΣ

 

                « Είπε ο αββάς Ισίδωρος: οι μαθητευόμενοι πρέπει να αγαπούν σαν πατέρες τους αληθινά διδασκάλους και να τους φοβούνται σαν άρχοντες. Και μήτε η αγάπη να διώχνει τον φόβο, μήτε ο φόβος να αμαυρώνει την αγάπη» (από το «Γεροντικό»)

                Ερώτημα της ανατροφής των παιδιών καίριο στις μέρες μας, ερώτημα και της παιδείας: να υπάρχει ο φόβος, είτε του προσώπου είτε της τιμωρίας στους κανόνες ή όλα να είναι η επιείκεια που ταυτίζεται με την αγάπη; Ο πολιτισμός μας έφτασε  διά του δικαιωματισμού και της θεοποίησης του «εγώ» στην κατάσταση να μην θέλει να επιβάλλεται στα παιδιά καμία τιμωρία, καθώς τόσο η ανατροφή όσο και η εκπαίδευσή τους θεωρείται ότι κινείται στην προοπτική της αυταρχικότητας όταν επιβάλλει ή προκαλεί φόβο. Δεν θα ξαναγυρίσουμε στο ότι «το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», ούτε στην «παιδαγωγική της τιμωρίας», αλλά θέλουμε έναν κόσμο παιδοκεντρικό από την μία και ένα σχολείο  μαθητοκεντρικό από την άλλη. Τα παιδιά είναι σοφά, είναι καλά, είναι αγνά, διδάσκονται από τη φύση να βγάζουν τον καλό τους εαυτό κι έτσι οποιαδήποτε παιδαγωγία του φόβου ακυρώνει την καρδιά τους. 

                Θα ήταν όμορφη αυτή η πραγματικότητα αν ήταν αληθινή. Δεν πιστεύουμε ότι τα παιδιά γεννιούνται με ροπή προς το κακό. Χρήζουν όμως εκπαίδευσης, ώστε να μπορούν να αποκτούν σταδιακά επίγνωση ότι μάς δόθηκε η ελευθερία να επιλέγουμε οδό πλατειά, που είναι το θέλημά μας, ή οδό στενή, που είναι ο δρόμος της αυθυπέρβασης, το μοίρασμα, η ανοχή, η τήρηση των εντολών του Θεού που περνά μέσα από τον αγώνα της αρετής. Η ελευθερία όμως δεν μπορεί να χωριστεί από την αλήθεια. Όταν κάνουμε ό,τι θέλουμε, όταν έχουμε όλα τα δικαιώματα εξ αρχής, χωρίς να τα συνδυάζουμε με καθήκοντα και υποχρεώσεις, ή, καλύτερα, χωρίς να μπορούμε να αισθανόμαστε ότι η οδός της αγάπης για την οποία είμαστε πλασμένοι, θέλει νίκη κατά του «εγώ», άρα κόπο, τότε η ψυχή μας αμαυρώνεται και η συνύπαρξή μας δεν προχωρά στην προοπτική του  «εμείς».

                Η ασκητική παράδοση της Εκκλησίας μάς υπενθυμίζει ότι η πατρότητα θέλει και φόβο και αγάπη. Η αγάπη είναι η πρόταξη της αλήθειας από όσους είναι μεγαλύτεροι, από όσους έχουν την πείρα της ζωής, αλλά και τη δυνατότητα να δείξουν με την ισχύ που έτσι κι αλλιώς κατέχουν λόγω της θέσης και της ιδιότητάς τους, ότι ο δρόμος θέλει αυτοκριτική, θέλει μέθοδο, θέλει διόρθωση, κάποτε και με συνέπειες για τα λάθη. Ο φόβος όμως δεν είναι αποτέλεσμα αυταρχισμού. Το να είσαι άρχοντας, σημαίνει ότι υπάρχει ιεραρχία, η οποία προϋποθέτει τον σεβασμό στο αξίωμά σου. Το ίδιο και ο πατέρας είναι άρχοντας, όχι για να καλοπερνά, αλλά για να θυσιάζεται γι’ αυτούς που αγαπά, να δείχνει το παράδειγμα. Να οδηγεί στην αλήθεια, επιμένοντας σ’ αυτή. Ο φόβος δεν αμαυρώνει την αγάπη, διότι αυτός που σέβεται και ακούει, δεν κινείται από το κίνητρο της αποφυγής της τιμωρίας, της κόλασης, αλλά από την εμπιστοσύνη στον λόγο του άλλου και από την πεποίθηση ότι δεν θα προοδεύσει αληθινά, δεν θα μάθει, αν δεν υπακούσει. 

                Για την Εκκλησία γονέας και δάσκαλος είναι στην ίδια πορεία. Πρόσωπα αναφοράς, που βοηθούν τους νεώτερους να βρούνε πορεία γνήσια, αξιοποιώντας τα χαρίσματά τους, χωρίς να καταπιέζουν τον εαυτό τους, αλλά με επίγνωση ότι σοφία και νόημα βρίσκει όποιος έχει πνεύμα αληθινής μαθητείας, εμπιστοσύνης, αγάπης. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 11 Φεβρουαρίου 2026

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

     Αρχιερατικό Συλλείτουργο τελέστηκε το πρωί της Τετάρτης 11 Φεβρουαρίου 2026 στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης Κερκύρας, όπου βρίσκονται τεθησαυρισμένα το άφθαρτο σκήνωμα της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστης και τμήμα λειψάνου του Αγίου Ιερομάρτυρος Βλασίου, στα πλαίσια της εορτής των δύο αγίων. Συλλειτούργησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αχαΐας κ. Αθανάσιος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος και ο οικείος Ποιμενάρχης Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος. Μετά την αρτοκλασία μάλιστα ευλογήθηκε το «χειμωνικό», το οποίο δίδεται προς τιμήν του Αγίου Βλασίου, επισκόπου Σεβαστείας, σε ανάμνηση θαύματός του.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Μητροπολίτης Αχαΐας κ. Αθανάσιος, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε τον κ. Νεκτάριο για την πρόσκληση και τη φιλοξενία, τόνισε ότι όταν τιμάται ένα πρόσωπο που μετέχει της εξουσίας ως άγιο, τότε αυτό προκαλεί πολλή συγκίνηση. Συνήθως όσοι βρίσκονται στην εξουσία, αγαπούνε την εξουσία και τον εαυτό τους. Η Αγία Θεοδώρα έζησε σε εποχή εγκλημάτων από ανθρώπους που είχαν εξουσία, με σκοπό να μην την χάσουν. Όμως ο θάνατος όλων αυτών δεν ήταν συνήθως ειρηνικός. Το να αγιάσει κάποιος σε τέτοια κατάσταση ήταν γεγονός ξεχωριστό. Η Αγία έζησε σε μία εποχή απίθανης ιδεολογικής σύγκρουσης και πάλεψε για την αλήθεια. Οι άνθρωποι της εξουσίας, όταν βλέπουν την εικόνα του Χριστού να τους κοιτά κατάματα, νιώθουν την πρόκληση και την πρόσκληση να γίνουν μιμητές Του, να γίνουν πράοι και ταπεινοί στην καρδιά, να νικήσουν τον κόσμο, τον οποίο αυτοί θέλουν να κατακτήσουν σήμερα. Οι εικόνες ήταν απωθητικές για όσους κοιτούν τον εαυτό τους. Η Αγία Θεοδώρα μας υπενθυμίζει ότι είμαστε εικόνες Θεού και αυτό είναι η πνευματική της κληρονομιά. ΟΙ υποκριτές αυτοδικαιώνονται με την αυτοεικόνα τους, άλλοι φεύγουν από το σπίτι του Θεού για να ζήσουν με κέντρο τον εαυτό τους και τις ηδονές.

Η λέξη «άγιος» προέρχεται από το ρήμα «άζω», που σημαίνει σέβομαι. Ο άγιος είναι ο σεβαστός, διότι έχει αξιοπρέπεια, αλλά και διότι σεβάστηκε το δώρο του Θεού που έχουμε λάβει όλοι, την εικόνα του Θεού, την οποία καθάρισε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός διά του Αίματός Του. Όλοι οι Άγιοι στηρίχτηκαν σε τρία αγκωνάρια: ακλόνητη πίστη, ακαταίσχυντη ελπίδα, αυθεντική και απέραντη αγάπη. Αυτή είναι η παρακαταθήκη της Αγίας Θεοδώρας και του Αγίου Βλασίου.

Οι λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν των Αγίων, στις οποίες συμμετείχε ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων κ. Ιωάννης Τρεπεκλής και άλλοι εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών και αστυνομικών αρχών, ολοκληρώθηκαν το απόγευμα της 11ης Φεβρουαρίου 2026 με την Παράκληση και τους Χαιρετισμούς στην Αγία Θεοδώρα.






























Εορτή Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας & Αγίου Βλασίου

Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2026

2026-02-10 Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΣΤΗ ΚΕΡΚΥΡΑ

 Το απόγευμα της Τρίτης 10 Φεβρουαρίου 2026 τελέστηκε στον Μητροπολιτικό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης στην Κέρκυρα ο Μέγας Πανηγυρικός Πολυαρχιερατικός Εσπερινός, για την εορτή της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστης, συμπολιούχου του νησιού, το άφθορο λείψανο της οποίας φυλάσσεται στον ναό,  και του αγίου ιερομάρτυρος Βλασίου, του οποίου και αυτού  τμήμα του λειψάνου φιλοξενείται  στον ναό.

Στον Εσπερινό χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος, Κερκυραίος στην καταγωγή, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αχαΐας κ. Αθανάσιος και ο οικείος ποιμενάρχης Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Προσφωνώντας τους Αγίους Αρχιερείς ο κ. Νεκτάριος τόνισε την σημασία της μεγάλης εορτής της Αγίας Θεοδώρας, η οποία είναι η συμπολιούχος και συμπροστάτης με τον Άγιο Σπυρίδωνα του νησιού. Είναι πρότυπο βασιλίσσης, μητέρας, ταπεινώσεως και αγάπης για τον Θεό και αποτελεί το παράδειγμα για όλους και ιδιαιτέρως τους Κερκυραίους, διότι διεφύλαξε τον πολυτιμότερο θησαυρό της πίστεώς μας που είναι η Ορθοδοξία. Τα πρόσωπο της Αγίας μας ενισχύει την πίστη, η οποία σήμερα πορεύεται σε χαλεπούς καιρούς, καθώς υπάρχει συστηματική απόπειρα εξοβελισμού της από τις καρδιές των ανθρώπων. Όμως όλοι μας αντιστεκόμαστε. Η παρουσία των Αγίων Αρχιερέων δίνει έναν πανηγυρικό τόνο στην εορτή. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος είναι γέννημα-θρέμμα της Κέρκυρας, υπηρέτησε στην Ιερά Μητρόπολη ως αρχιδιάκονος και ιεροκήρυκας και η χοροστασία του σήμερα στην εορτή είναι χαρά και ευλογία. Ανάλογη είναι η χαρά και για τη συμμετοχή του Αγίου Αχαΐας, ο οποίος διακόνησε την Εκκλησία από πολλά μετερίζια και συνεχίζει να την διακονεί, όντας αρχοντικός και ευγενής.  

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμόθεος, ο οποίος αφού ευχαρίστησε τον κ. Νεκτάριο για την ευγενή πρόσκληση, αφορμήθηκε από τον βίο της Αγίας Θεοδώρας και τόνισε ότι η χάρις του Θεού άφησε επάνω της ανεξίτηλες τις δωρεές της. Η Εκκλησία ανύψωσε την προσωπικότητα της γυναίκας και Αγίες, όπως η Αγία Θεοδώρα δείχνουν ότι για την πίστη υπάρχουν πρότυπα γυναικών που παραμένουν ζωντανά και σήμερα. Η Αγία έλαβε  από τους γονείς και κυρίως από την μητέρα της, την σταθερή πίστη στον Ιησού Χριστό. Κι ενώ αναδείχθηκε βασίλισσα, περικοσμούνταν από ευσέβεια προς τον Θεό, την οποία ενίσχυε η πίστη και η φιλανθρωπία, που εκδηλωνόταν διά της ελεημοσύνης και της ταπεινότητας. Αυτά ήταν η βάση της αγιότητος, της εν Χριστώ σωτηρίας. Είχε κοινωνία με τον Θεό διά της προσευχής, που είναι η πνοή και η τροφή της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό.

Τα χαρίσματα αυτά έκαναν την Αγία να έχει υγιή κοινωνική αντίληψη για την εποχή της. Όταν εκοιμήθη ο αυτοκράτορας και σύζυγός της Θεόφιλος, μεταρρυθμιστής της εποχής που πολεμούσε τις ιερές εικόνες, η Αγία θα μπορούσε να αλλάξει το δεδομένο αυτό άμεσα. Από σεβασμό όμως προς την προσωπικότητα του άντρα της άφησε να καταλαγιάσει ο θόρυβος  και να περάσει ο χρόνος μέχρις ότου γίνει η σύνοδος που απεκατέστησε την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας περί της προσκυνήσεως των ιερών εικόνων. Αυτό δείχνει έναν συνετό νου κατά Χριστόν, που φάνηκε και στις αποφάσεις της για τα πράγματα της αυτοκρατορίας, καθώς άσκησε χρηστή διαχείριση στα οικονομικά του κράτους, χωρίς να φεισθεί αγάπης και ελεημοσύνης. Είναι σπουδαίο να έχει ο άνθρωπος τη  σχέση και την κοινωνία με τον Θεό, διότι αυτό τον βοηθά να διαχειρίζεται και τα πράγματα του κόσμου.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, επεσήμανε ο κ. Τιμόθεος,  στη ζωή των λαών. Η αμαρτία υπάρχει με άλλο περιτύλιγμα σε κάθε εποχή. Ανάλογα με τα ρεύματα τα φιλοσοφικά και τα ιδεολογικά προσφέρεται στους ανθρώπους και εκείνοι συσσχηματίζονται με τον κόσμο διότι έτσι πιστεύουν ότι μπορούνε να ζήσουνε καλά. Πολλές ήταν οι προκλήσεις που βίωσε η Αγία, η οποία δεν υπέκυψε στους πειρασμούς αυτούς, καθιστάμενη πρότυπο για μας. Η Θεοδώρα μπορούσε να ξεσηκώσει τον κόσμο, τον στρατό, την Εκκλησία, όταν ο αδερφός της Βάρδας θέλησε να την εκθρονίσει. Εκείνη όμως διάλεξε την οδό του μοναχικού σχήματος, την οδό της ταπεινώσεως. Αυτό φάνηκε και στη σχέση της με τον άντρα της στον γάμο. Ήταν σκληρός άνθρωπος. Είχε εκτελέσει τον γαμπρό του, από φόβο μην του πάρει τον θρόνο. Η Θεοδώρα όμως είχε αναπτύξει μια σχέση στον γάμο που την οδηγούσε στη βασιλεία των ουρανών, ευπρεπή συζυγική ζωή, ξεχωριστή και μοναδική. Αυτό την αναδείκνυε στα μάτια των ανθρώπων και έβλεπαν την έμπονη αγάπη και τον πνευματικό της αγώνα να σταθεί ακέραιη. Ανωτερότητα, υπομονή και καρτερία την χαρακτηρίζουν. Ήταν μία φιλόσοφος του Αγίου Πνεύματος, κατά τον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο. Αντάλλαξε λοιπόν στη ζωή της τον κόσμο με την παρουσία του Θεού. Είχε μαρτυρικό φρόνημα, μαρτύριο της συνειδήσεως, ομολογία πίστεως στον Θεό. Αντέτασσε στα πάθη των οικείων την αυτοκυριαρχία της, καθώς η καρδιά της ήταν έμπλεη από την ειρήνη του ζώντος Θεού.

Γνήσιο τέκνο Ιησού Χριστού, πρόσωπο χαριτωμένο που διδάσκει με την παρουσία της. Το εκκλησιαστικό γεγονός συνοδεύει το όνομά της, «η στερεώσασα την Ορθοδοξίαν». Ηρέμησε τις καρδιές των ανθρώπων, επανατοποθέτησε τις ιερές εικόνες παντού, δείχνοντας την αλήθεια. Σήμερα πάλι πολεμούνται οι ιερείς εικόνες. Υπάρχουν διάφοροι που αμφισβητούν την τοποθέτηση τους στον δημόσιο χώρο, γεννώντας μια νέα Εικονομαχία.

Το παράδειγμα της Αγίας συνολικά μας δείχνει ότι μπορούμε να αντιτάξουμε σε έναν κόσμο φθοράς, απουσίας συνέσεως, σκληρότητος και αμαρτίας, τον δρόμο της πίστεως, της αρετής, της ομολογίας, του μαρτυρικού φρονήματος, της αγιότητος, για να καταλάβουμε ότι η ιστορία υπάρχει στη ζωή του κόσμου διότι ο Θεός μας την έδωσε και πρέπει να την κάνουμε Ιερή Ιστορία, ζώντας κατά Χριστόν.

Ο κ. Τιμόθεος ευχήθηκε στον κ. Νεκτάριο, στον κλήρο, τον λαό της Μητροπόλεως Κερκύρας η Αγία να είναι βοηθός και ευλογία.

Οι λατρευτικές εκδηλώσεις θα συνεχιστούν το πρωί της Τετάρτης 11 Φεβρουαρίου 2026 με Αρχιερατικό Συλλείτουργο, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αχαΐας κ. Αθανασίου. 





















2026-02-10 ΠΟΛΥΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ