Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026
Σάββατο 10 Ιανουαρίου 2026
ΚΑΤΑΛΙΠΩΝ ΤΗΝ ΝΑΖΑΡΕΤ ΕΛΘΩΝ ΚΑΤΩΚΗΣΕΝ ΕΙΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ
Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
π. Δημητρίου Μπόκου
Πολλοὶ ἔτρεχαν στὴν ἔρημο γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Προδρόμου καὶ νὰ λάβουν ἕνα ἁπλῶς ἀφυπνιστικὸ «βάπτισμα μετανοίας» στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη. Ἡ Βάπτιση ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἦταν κάτι διαφορετικό. Ὑπῆρξε ὑπερφυής. Διενεργήθηκε μὲν διὰ χειρὸς τοῦ Προδρόμου, ἀλλὰ τελεσιουργήθηκε μὲ τὴν χάρη, τὴν παρουσία, τὴν θριαμβευτικὴ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Δὲν ἦταν βάπτισμα «εἰς μετάνοιαν», ὁ Χριστὸς ἦταν ἀναμάρτητος, δὲν χρειαζόταν καμμιὰ ἄφεση ἁμαρτιῶν. Δὲν βαπτίσθηκε γιὰ νὰ λάβει, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει ἁγιασμό. Ἦταν βάπτισμα «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», γιὰ νὰ φέρει μὲ αὐτὸ κάθαρση, ἀναγέννηση, σωτηρία στὴ σύμπασα κτίση του.
Γι’ αὐτὸ καὶ ἀμέσως μετὰ τὴ Βάπτισή του ὁ Χριστός, καλεῖ τὸν κόσμο σὲ μιὰ ρηξικέλευθη ἀλλαγὴ πορείας. Σὲ ποιοὺς ἀπευθύνεται ὁ Χριστός; Στοὺς ἀνθρώπους ποὺ μέχρι τότε καθόντουσαν σὲ χώρα καὶ σκιὰ θανάτου. Ποὺ ἦταν δηλαδὴ ἀνίκανοι νὰ κάνουν ἀκόμα καὶ τὸ παραμικρὸ βῆμα γιὰ νὰ βγοῦν ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτή. Ἀνατέλλει στὸ σκοτάδι τους ὁ Χριστὸς σὰν ἕνα περίλαμπρο φῶς. Καὶ τοὺς ἀπευθύνει τὸ καταλυτικὸ μήνυμά του: «Μετανοεῖτε» (Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα).
Ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὸν ἀνθρώπινο κόσμο καὶ τίποτε πλέον δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἴδιο μὲ πρίν. Τὸ ποτάμι τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἀλλάζει ροή. Ὁ ροῦς τῆς ἱστορίας ἀναστρέφεται. Καιρὸς νὰ ἀλλάξουν πλεύση στὴ ζωή τους οἱ ἄνθρωποι, καιρὸς νὰ ἀλλάξουν τὰ πάντα.
Προανάκρουσμα καὶ ἀκριβὴς συμβολισμὸς τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἦταν ἡ παράδοξη ἀναστροφὴ τοῦ Ἰορδάνη κατὰ τὴν ὥρα τῆς Βάπτισης. «Ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω, θεωρῶν τὸ πῦρ τῆς θεότητος σωματικῶς κατερχόμενον καὶ εἰσερχόμενον ἐπ’ αὐτόν». Καὶ ὅπως τότε «ἔτρεμεν ἡ χεὶρ τοῦ Βαπτιστοῦ» καὶ τὰ ὕδατα ἀντίκρυσαν τὸν Χριστὸ «καὶ ἐφοβήθησαν», ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ κτίση ἔφριξε μπροστὰ στὸ ἀνέκφραστο μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ τώρα, ποὺ ὁ Χριστὸς διαγγέλλει τὰ περὶ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ καλεῖ σὲ μετάνοια, οἱ πάντες πρέπει νὰ σταθοῦμε μπροστά του καὶ νὰ προσέξουμε τὸν λόγο του μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὑποδεικνύει ὁ προφήτης Δαυΐδ: «Δουλεύσατε τῷ Κυρίῳ ἐν φόβῳ καὶ ἀγαλλιᾶσθε αὐτῷ ἐν τρόμῳ» (Ψαλμ. 2, 11).
Δὲν μποροῦμε νὰ προσπεράσουμε ἐπιπόλαια τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Ἡ εὐθύνη μας εἶναι νὰ σταθοῦμε μπροστά τους μὲ ἀπόλυτη περίσκεψη καὶ σοβαρότητα. Μὲ φόβο καὶ τρόμο, γιατὶ ἀφοροῦν τὴν αἰώνια σωτηρία μας. Καὶ νὰ ἀναστρέψουμε στὸ ἄκουσμά τους ἀμέσως, ὅπως ὁ Ἰορδάνης, τὴν πορεία μας. Ἡ ρότα τῆς ζωῆς μας νὰ ἀνακατευθυνθεῖ πρὸς τὸ σωτήριο λιμάνι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ μετάνοια νὰ εἶναι ὁλικὴ ἀντιστροφὴ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς μας. Μὲ ἔργα καὶ ὄχι μὲ λόγια. Καὶ νὰ γίνει σήμερα. Ποιὸς μπορεῖ νὰ ξέρει «τί τέξεται ἡ ἐπιοῦσα;»
Ὁ ἀββᾶς Παῦλος ὁ Ἁπλοῦς πῆγε κάποτε σ’ ἕνα μοναστήρι, κάθισε στὴν πόρτα τοῦ ναοῦ καὶ μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἔβλεπε τὴν ψυχικὴ κατάσταση τῶν μοναχῶν ποὺ ἔμπαιναν στὴ Λειτουργία. Ἄλλοι ἦταν φωτεινοί, ἄλλοι σκοτεινοί. Ἕνας ὅμως ἦταν πιὸ ζοφερὸς ἀπὸ ὅλους καὶ οἱ δαίμονες τὸν περιστοίχιζαν περιπαίζοντάς τον. Ὁ ἅγιος δάκρυσε καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται γι’ αὐτόν.
Ὅταν λοιπὸν ἔβγαιναν ξανὰ ἀπ’ τὸν ναό, βλέπει τὸν μοναχὸ αὐτὸν νὰ λάμπει. Φωνάζει καὶ τοὺς ἄλλους κοντὰ καὶ τὸν βάζει νὰ ὁμολογήσει τί συνέβη. Ἐκεῖνος εἶπε ὅτι κατανύχθηκε ἀπὸ τὰ λόγια του Θεοῦ ποὺ ἄκουσε: «Λούσαθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε» (Ἡσ. 1, 16), ὑποσχέθηκε στὸν Χριστὸ νὰ μετανοήσει πιὰ εἰλικρινὰ καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἔνιωσε τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας νὰ φεύγει ἀπὸ πάνω του.
Ὁ Χριστὸς καλεῖ. Θὰ κάνουμε ἐμεῖς τὴ μεγάλη ἀνατροπὴ καὶ ἀντιστροφὴ στὴ ζωή μας;
Κήρυγμα στην Κυριακή μετά τα Φώτα
Κήρυγμα στην Κυριακή μετά τα Φώτα
«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν»
Αδελφοί μου,
μόλις αφήσαμε πίσω μας τα μεγάλα γεγονότα των Θεοφανείων.
Είδαμε τον ουρανό να ανοίγει. Είδαμε το Πνεύμα το Άγιο να κατεβαίνει. Ακούσαμε τη φωνή του Πατέρα. Ο Χριστός φανερώθηκε στον κόσμο.
Τι ακολουθεί μετά τα Φώτα;
Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς λέει: «Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».
Δηλαδή, αδελφοί μου, μετά τη φανέρωση δεν έρχεται ξεκούραση. Έρχεται κάλεσμα. Μετά το Φως, έρχεται η ευθύνη.
Ο Χριστός δεν μένει στον Ιορδάνη. Δεν μένει στη θεωρία. Φεύγει και πηγαίνει στη Γαλιλαία, στη γη που την έλεγαν «σκοτεινή». Εκεί όπου ο λαός ήταν ταλαιπωρημένος, μπερδεμένος, μακριά από τον Θεό.
Και τι κάνει; Δεν τους καταδικάζει. Δεν τους απορρίπτει. Τους φωνάζει: «Μετανοεῖτε».
Όχι για να τους φοβίσει. Αλλά για να τους ξυπνήσει.
Γιατί η μετάνοια, δεν είναι τιμωρία. Είναι επιστροφή. Είναι αλλαγή πορείας. Είναι να πεις: «Ως εδώ ήμουν μακριά, τώρα γυρίζω».
Και προσέξτε κάτι πολύ όμορφο: Ο Χριστός δεν λέει «μετανοήστε για να έρθει η Βασιλεία». Λέει: «Μετανοεῖτε, γιατί ήδη πλησίασε». Η Βασιλεία του Θεού είναι εδώ. Ο Χριστός είναι ανάμεσά μας.
Αλλά χρειάζονται μάτια καθαρά για να Τον δούμε.
Και η Εκκλησία σήμερα μάς ρωτάει, ήσυχα αλλά καθαρά:
— Μετά τα Φώτα, άλλαξε κάτι στη ζωή μας;
— Το φως του Χριστού μπήκε στην καρδιά ή έμεινε μόνο στο νερό;
— Βγήκαμε από τον ναό ίδιοι ή λίγο διαφορετικοί;
Αδελφοί μου,
η Κυριακή μετά τα Φώτα είναι η αρχή της πορείας. Δεν τελείωσαν οι γιορτές· άρχισε ο αγώνας. Να ζήσουμε όπως άνθρωποι φωτισμένοι. Με ταπείνωση. Με συγχώρεση. Με μετάνοια αληθινή.
Ας μην αφήσουμε το Φως να σβήσει. Ας το πάρουμε μαζί μας στο σπίτι, στη δουλειά, στην καθημερινότητα. Και ας ακούμε κάθε μέρα τη φωνή του Χριστού μέσα μας:
«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026 -ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ (Ματθ. 4, 12-17)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀκούσας ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι ᾿Ιωάννης παρεδόθη, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ, ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ ῾Ησαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· «Γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ ᾿Ιορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς». ᾿Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ὅταν ἔμαθε ὁ Ἰησοῦς πὼς συνέλαβαν τὸν ᾿Ιωάννη, ἔφυγε γιὰ τὴ Γαλιλαία. Ἐγκατέλειψε ὅμως τὴ Ναζαρὲτ καὶ πῆγε κι ἔμεινε στὴν Καπερναούμ, πόλη ποὺ βρίσκεται στὶς ὄχθες τῆς λίμνης, στὴν περιοχὴ τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ. ῎Ετσι πραγματοποιήθηκε ἡ προφητεία τοῦ ῾Ησαΐα ποὺ λέει· ῾Η χώρα τοῦ Ζαβουλὼν καὶ ἡ χώρα τοῦ Νεφθαλείμ, ἐκεῖ ποὺ ὁ δρόμος πάει γιὰ τὴ θάλασσα καὶ πέρα ἀπὸ τὸν ᾿Ιορδάνη, ἡ Γαλιλαία ποὺ τὴν κατοικοῦν εἰδωλολάτρες, ἐκεῖ αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦνε στὸ σκοτάδι εἶδαν φῶς δυνατό. Καὶ γιὰ ὅσους μένουν στὴ χώρα ποὺ τὴ σκιάζει ὁ θάνατος, ἀνέτειλε ἕνα φῶς γιὰ χάρη τους. ᾿Απὸ τότε ἄρχισε κι ὁ ᾿Ιησοῦς νὰ κηρύττει καὶ νὰ λέει· «Μετανοεῖτε γιατὶ ἔφτασε ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».
ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2026- ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΡΧΟΥ (Β' Κορ. 4, 6-15)
Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ' οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ' οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ' οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ' οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. τὰ γὰρ πάντα δι' ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.
Aπόδοση σε απλή γλώσσα
Aδελφοί, ο Θεός που είπε μέσα από το σκοτάδι να λάμψει φως, αυτός έλαμψε μέσα στις καρδιές μας και μας φώτισε να γνωρίσουμε τη δόξα του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αλλά εμείς που έχουμε αυτόν το θησαυρό είμαστε σαν τα πήλινα δοχεία· έτσι γίνεται φανερό πως η υπερβολική αξία του θησαυρού αυτού προέρχεται από το Θεό κι όχι από μας. Αν και μας πιέζουν από παντού, δε μας καταβάλλουν. Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, αλλά δεν απελπιζόμαστε. Μας καταδιώκουν, ο Θεός όμως δε μας εγκαταλείπει. Μας ρίχνουν κάτω, μα δε χάνουμε τον αγώνα. Συνεχώς υποφέρουμε σωματικά μετέχοντας έτσι στο θάνατο του Κυρίου Ιησού, για να φανερωθεί στο πρόσωπό μας η ζωή του αναστημένου Ιησού. Δηλαδή είμαστε ζωντανοί, αλλά εκθέτουμε συνεχώς τον εαυτό μας στο θάνατο για χάρη του Ιησού, ώστε να φανερωθεί στο θνητό μας σώμα η ζωή του Ιησού. Έτσι, εμάς μας απειλεί συνεχώς ο θάνατος, ενώ εσείς κερδίζετε τη ζωή. Έχουμε, λοιπόν, την ίδια εμπιστοσύνη στο Θεό, που αναφέρει η Γραφή: Εμπιστεύτηκα τον εαυτό μου στο Θεό, γι’ αυτό και μίλησα. Κι εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό, γι’ αυτό και κηρύττουμε. Ξέρουμε ότι ο Θεός, που ανέστησε τον Κύριο Ιησού, θα αναστήσει και εμάς δια του Ιησού και θα μας παρουσιάσει μπροστά του μαζί σας. Όλα, λοιπόν, γίνονται για σας. Έτσι, όσο πιο πολλοί δεχτούν τη χάρη, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η ευχαριστία και η δοξολογία προς το Θεό.