Η εορτή των Αγίων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου στην Κέρκυρα

     Την Τετάρτη, 29 Απριλίου 2026, εορτή των Αγίων Ενδόξων και Πανευφήμων Αποστόλων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου εκ των εβδομήκοντα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό επ’ ονόματι των Αγίων, στη Γαρίτσα της Κέρκυρας. Κατά τη Θεία Λειτουργία πλαισιώθηκε από τον Πανοσιολογιώτατο Ιεροκήρυκα και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλο Τριαντάφυλλο, Ιερείς των γειτονικών ενοριών, τον εφημέριο του Ιερού Ναού, Πρωτοπρεσβύτερο Σπυρίδωνα Γαρνέλη, καθώς και τους Διακόνους του.

Κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη μεγάλη ευλογία της τοπικής Εκκλησίας να τιμά τους Αγίους Αποστόλους Ιάσωνα και Σωσίπατρο, υπογραμμίζοντας ότι αυτοί υπήρξαν οι πρώτοι θεμελιωτές της πίστεως στην Κέρκυρα, οι οποίοι έφεραν το φως της Αποκαλύψεως του Θεού σε έναν κόσμο βυθισμένο στην ειδωλολατρία και την πνευματική άγνοια. Όπως τόνισε, δεν μετέφεραν απλώς μία διδασκαλία, αλλά την ίδια την παρουσία του ζώντος Θεού, χαρίζοντας στους ανθρώπους ελπίδα, νόημα και προοπτική αιωνιότητας.

Στη συνέχεια, στάθηκε στην αποστολική εντολή του Κυρίου «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», επισημαίνοντας ότι η αποστολή αυτή δεν υπήρξε ποτέ εύκολη. Ο ίδιος ο Χριστός, όπως ανέφερε, δεν έγινε αποδεκτός από όλους, και γι’ αυτό προετοίμασε τους μαθητές Του για τις δυσκολίες, τις απορρίψεις και τις αντιξοότητες που θα συναντούσαν. Σημείωσε όμως ότι οι Απόστολοι δε στάθηκαν στις δυσκολίες, αλλά προχώρησαν με πίστη και ανδρεία, διότι η δύναμή τους δεν ήταν ανθρώπινη, αλλά προερχόταν από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι το ίδιο κάλεσμα ισχύει και για το σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος καλείται να σταθεί μέσα σε έναν κόσμο που, παρά την πρόοδο και την εξέλιξη, εξακολουθεί να βιώνει την πνευματική σύγχυση και την απομάκρυνση από τον Θεό. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «ο άνθρωπος κάθε εποχής έχει την τάση να κατασκευάζει έναν ‘δικό του θεό’, προσαρμοσμένο στα μέτρα των παθών και των επιθυμιών του, οδηγούμενος έτσι σε μία ιδιότυπη ‘εθελοθρησκεία’, η οποία τελικά τον απομακρύνει από την αλήθεια».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο γεγονός ότι η έλευση του Χριστού άλλαξε ριζικά την πορεία της ανθρωπότητας, χωρίζοντας την ιστορία σε πριν και μετά Χριστόν εποχή. Όπως σημείωσε, ακόμη και εκείνοι που δεν πιστεύουν ή ακολουθούν άλλες θρησκευτικές παραδόσεις, ζουν μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, γεγονός που μαρτυρεί τη δύναμη και την καθολικότητα της παρουσίας του Θεού στον κόσμο.

Παράλληλα, τόνισε ότι η μεγαλύτερη τραγωδία του ανθρώπου είναι η άρνηση της υπάρξεως του Θεού, την οποία χαρακτήρισε ως την ύψιστη μορφή πνευματικής αφροσύνης. Όπως είπε, εκείνος που αρνείται το Θεό επιλέγει συνειδητά να ζει στο σκοτάδι της πτώσεως και της απογνώσεως, ενώ αντίθετα εκείνος που μετανοεί, ακόμη και αν έχει αμαρτήσει, βρίσκει το έλεος και την αγάπη του Θεού.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη δύναμη της απλής και ταπεινής προσευχής, τονίζοντας ότι ο Θεός δε ζητά από τον άνθρωπο λόγια πολλά και περίτεχνα, αλλά καρδιά συντετριμμένη και διάθεση εμπιστοσύνης. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, αρκεί ο άνθρωπος να στραφεί προς τον Θεό με ταπεινότητα και να πει «ελέησέ με, Κύριε», και τότε ο Θεός επεμβαίνει, φωτίζει, ενισχύει και καθοδηγεί.

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι οι Άγιοι Απόστολοι αποτελούν διαχρονικά πρότυπα πίστεως και μαρτυρίας, ενώ υπενθύμισε ότι χωρίς το δικό τους έργο δεν θα υπήρχε η πνευματική παράδοση της Κέρκυρας, ούτε η παρουσία των μεγάλων Αγίων που αγίασαν τον τόπο. Προέτρεψε δε τους πιστούς να εμπιστεύονται τη ζωή τους στο Θεό, όπως καλεί και η Θεία Λειτουργία, «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», ώστε να πορεύονται με ασφάλεια, ελπίδα και φως προς την αιώνια ζωή.

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε καλή δύναμη, πνευματική πρόοδο, υγεία, ειρήνη, φωτισμό Θεού, και ευλογημένη πορεία με την χάρη του Αναστάντος Χριστού.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Η Αγία Κερκύρα αποτελεί σύμβολο για τη σημερινή γυναίκα»

    Την Πέμπτη, 30 Απριλίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, στο προάστιο της Γαρίτσας της Κέρκυρας. Από την φετινή χρονιά καθιερώθηκε για πρώτη ξεχωριστός εορτασμός της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κερκύρας της Βασιλίδος, μετά των συν αυτή Αγίων επτά Μαρτύρων, προκειμένου να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στους μεγάλους αυτούς Αγίους προερχομένων εκ των σπαργάνων της τοπικής μας Εκκλησίας. Ακόμη, αξιοσημείωτο είναι ότι εψάλη για πρώτη φορά η ασματική ακολουθία της Αγίας, η οποία αποτελεί καρπό πνευματικού μόχθου και ευλογημένης δημιουργίας ενός νέου υμνογράφου και τέκνου της τοπικής μας Εκκλησίας, του φοιτητού Φιλολογίας κ. Σπυρίδωνος Περδικομάτη, αναδεικνύοντας με τον τρόπο αυτό τη ζώσα συνέχεια και τη δημιουργική έκφραση της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως.

Κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, ο κ. Νεκτάριος έλαβε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή εις Μεγαλομάρτυρας που αναγνώσθηκε κατά τη Θεία Λειτουργία. Συγκεκριμένα, ορμώμενος από το λόγο του Κυρίου προς τους μαθητές Του, υπογραμμίζοντας ότι ο Χριστιανός είναι κατεξοχήν μαθητής του Χριστού, ο οποίος καλείται να ακολουθήσει όχι έναν δρόμο ευκολίας, αλλά μία πορεία μαρτυρίας και ομολογίας. Όπως επεσήμανε, ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι θα έλθει χρόνος κατά τον οποίο οι πιστοί θα διώκονται και θα θανατώνονται και μάλιστα από εκείνους που θα θεωρούν ότι προσφέρουν λατρεία στο Θεό.

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι οι λόγοι αυτοί δεν αφορούν μόνον την πρώτη Εκκλησία, αλλά διατρέχουν ολόκληρη την ιστορία της, η οποία σφραγίζεται από το αίμα των Μαρτύρων. Επίσης, η Εκκλησία, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, γεννήθηκε μέσα σε ένα ταπεινό σπήλαιο, ανδρώθηκε και αυξήθηκε στις κατακόμβες και τα μαρτύρια και ταπεινώθηκε μέσα στα παλάτια και στους αυτοκράτορες όταν συνδέθηκε με την εξουσία. Τότε, όπως και σήμερα, δεν έλειψαν εκείνοι που επιχείρησαν να εκμεταλλευθούν τη δύναμη της πίστεως προς ίδιον όφελος, αναζητώντας καταξίωση όχι στο Θεό, αλλά στην ανθρώπινη δόξα.

«Η αληθινή καταξίωση», υπογράμμισε, «δεν προέρχεται από τους ισχυρούς του κόσμου τούτου, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, ο Οποίος έγινε θυσία επί του Σταυρού για τη σωτηρία του ανθρώπου». Μάλιστα, στο σημείο αυτό επεσήμανε τον κίνδυνο της σύγχρονης δυτικής ωφελιμιστικής νοοτροπίας, κατά την οποία η ελπίδα του ανθρώπου περιορίζεται στο πρόσκαιρο συμφέρον και στην υλική ευημερία, απομακρύνοντας την καρδιά από την εμπειρία της Θείας Χάριτος.

Αναφερόμενος στην εορταζομένη Αγία Κερκύρα, ο Σεβασμιώτατος την παρουσίασε ως φωτεινό παράδειγμα πίστεως και ελευθερίας. Τόνισε ότι η νεαρή βασιλοπούλα, φωτισμένη από το κήρυγμα των Αγίων Αποστόλων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, επέλεξε συνειδητά το Χριστό, υπερβαίνοντας ακόμη και τους δεσμούς της συγγενείας και της εξουσίας. Οι Άγιοι επτά συναθλητές της Αγίας αρχικώς υπήρξαν δεσμώτες και φύλακές της κατά τον εγκλεισμό της στη φυλακή. Η κράτησή της έγινε κατόπιν διαταγής του ειδωλολάτρη πατρός της, βασιλέως Κερκυλίνου. Όμως, στη συνέχεια, οι ίδιοι προσχώρησαν στην πίστη και ανέδειξαν με τη θυσία τους το μεγαλείο της ομολογίας. Έτσι, το μαρτύριό τους κατέστη θεμέλιο της τοπικής Εκκλησίας, η οποία αγιάζεται και στερεώνεται δια του αίματος των Αγίων της.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ότι η μαρτυρία των Αγίων δεν αποτελεί παρελθόν, αλλά ζώσα πρόσκληση για το σύγχρονο άνθρωπο. Σε μία εποχή συγχύσεως και πνευματικής αστάθειας, η Αγία Κερκύρα είναι πλούτος για μας και είναι ακόμη ένα σύμβολο για τη σημερινή γυναίκα, τόσο πνευματικής σωφροσύνης, όσο και θυσίας που υπερβαίνει έναν στείρο και εγωκεντρικό δικαιωματισμό. Αναδεικνύεται ως πρότυπο εσωτερικής δυνάμεως, πίστεως και αφοσιώσεως στο Θεό. Αναδεικνύεται ακόμη σε πρότυπο ανδρείας, ψυχικής και σωματικής, ξεπερνώντας ακόμη και τα στερεότυπα ισχύος των δύο φύλων. Έτσι, η πορεία της, από την ανθρώπινη δόξα προς την ομολογία και το μαρτύριο, φανερώνει ότι ο αληθινός πλούτος δε βρίσκεται στα πρόσκαιρα, αλλά στη δύναμη της πίστεως, στην ελπίδα της αγάπης και της παρουσίας του Θεού.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε Χρόνια Πολλά σε όλους. Ακόμη, κάλεσε τους πιστούς να εμπνευσθούν από το παράδειγμα των Αγίων και να καλλιεργήσουν θάρρος, πίστη και αγάπη, ώστε να παραμείνουν σταθεροί στην ομολογία του Χριστού μέσα στις προκλήσεις της εποχής, έχοντας βεβαιότητα ότι η παρουσία του Θεού αποτελεί τη μόνη αληθινή ελπίδα και δύναμη της ζωής.

ΖΗΣΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ, ΦΤΙΑΞΕ ΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

 

 Αυτό είναι το μότο των καιρών μας στα παιδιά που μεγαλώνουν: «ζήσε τη ζωή σου, φτιάξε την καριέρα σου και μετά οικογένεια». Η οικογένεια δεν θεωρείται προτεραιότητα σήμερα. Αντίθετα, θεωρείται ως η τελευταία σοβαρή κίνηση δύο ανθρώπων, πριν προχωρήσουν στη μέση ηλικία. Ζω τη ζωή μου σημαίνει περνάω καλά, ταξιδεύω, δεν έχω ευθύνες, βγαίνω έξω, δεν χρειάζεται να δεσμεύομαι. Για να κάνω οικογένεια πρέπει να έχω όχι απλώς σταθερή εργασία, αλλά καλά λεφτά, ώστε όταν θα έρθει η ώρα να κάνω παιδιά, να μη μου λείψει και να μην τους λείψει τίποτα. Διότι ένα παιδί δεν έχει ανάγκη την επιβίωση μόνο, αλλά οι γονείς πρέπει να έχουν χρήματα τόσα, ώστε να καλύπτουν τη μόρφωση, τις εξωσχολικές δραστηριότητες (για τις οποίες το παιδί δεν ερωτάται αν τις θέλει, αλλά οι γονείς αποφασίζουν, συχνά με κριτήριο τι κάνουν οι πολλοί, αλλά και για να μην τα έχουν το παιδί συνεχώς στο σπίτι). Επομένως, πρέπει να φτιάξω την καριέρα μου, ώστε να αισθάνομαι άνετα. Το παλιό ρητό «δύο μισθοί είναι πολύ καλύτεροι από τον ένα», και δύο άνθρωποι, όταν ενώνουν τις δυνάμεις τους, μπορούν να χτίσουν οικογένεια δεν φαίνεται να πολυαπασχολεί τους νέους σήμερα. Υπάρχει, κατά βάθος μια ανασφάλεια, αν η σχέση, ο γάμος, η οικογένεια θα κρατήσουν, και είναι προτιμότερο να μην υπάρχει εξάρτηση του ενός από τον άλλον. Και η αγάπη;

 Το μεγάλο πρόβλημα που γεννά η νοοτροπία της εποχής έχει να κάνει με τη σημασία της αγάπης για τη ζωή του ανθρώπου. Έχοντας αφήσει κατά μέρος τη σχέση με τον Θεό, ο νέος της εποχής δεν νοιάζεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ή, ακόμη κι αν στο βάθος της ψυχής του, ακριβώς επειδή είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού, δηλαδή πλασμένοι για να αγαπάμε, ο νέος αισθάνεται αυτό το κενό νοήματος που προέρχεται από το έλλειμμα της αγάπης, εντούτοις ο πειρασμός της αυτάρκειας και του «παραπάνω» υπερνικά την ανάγκη να μοιραστούμε, αγαπώντας. Δεν ωριμάζουν γρήγορα οι νέοι. Παραμένουν μεγάλα παιδιά, τα οποία βολεύονται να μένουν στο πατρικό σπίτι, να έχουν καλυμμένες αρκετές από τις ανάγκες τους από τους γονείς και τους παππούδες, χωρίς να νιώθουν ότι προορισμός του ανθρώπου είναι να χτίσει την ταυτότητά του συνθέτοντας ό,τι έλαβε, απορρίπτοντας ό,τι δεν μπορεί ή δεν πρέπει να σηκώσει και προσθέτοντας  το δικό του όνειρο, το οποίο δεν μπορεί να είναι χρήματα, καριέρα, καλή ζωή και όταν προκύψει άλλος άνθρωπος βλέπουμε. 

 Αναρωτιόμαστε γιατί ένας νέος να κάνει οικογένεια όταν από τις ήδη υπάρχουσες  οι μισές είναι διαλυμένες, όταν προβάλλονται νέα πρότυπα οικογένειας, όπως η μονογονεϊκή, η ομόφυλη, η ανασυγκροτημένη, η συνεργατική, η χωρίς παιδιά από επιλογή. Η απάντηση έχει να κάνει με τη φύση μας, το ότι δηλαδή πλαστήκαμε ως όντα που σχετίζονται, δημιουργούν δεσμούς ισχυρούς, μοιράζονται, θυσιάζονται. Εδώ είναι το κλειδί. Η θυσία, η παραίτηση δηλαδή από το «εγώ και μόνο» και το μοίρασμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή η αναζήτηση της ευτυχίας στην αγάπη που είναι πρώτα προσφορά και μετά λήψη, δεν συγκινεί την εποχή μας. Και η παιδοκεντρική νοοτροπία, ότι το παιδί είναι ο βασιλιάς και το κέντρο του κόσμου, οδηγεί τον άνθρωπο, εκ νεότητός του, να μη θέλει να μοιραστεί, να αναλάβει ευθύνες, να κοπιάσει, να υπομείνει, να δώσει, για να πάρει. Έτσι, μεταθέτει όσο πιο αργά γίνεται την δημιουργία οικογένειας, παραθεωρώντας το ότι όσο μεγαλώνουμε, τόσο δυσκολευόμαστε, και σωματικά και ψυχικά, να μοιραστούμε.   

 Οι μεγαλύτεροι ας κάνουμε την αυτοκριτική μας  και ας εμπιστευθούμε πρώτοι τον Θεό και την πρόνοιά του, δείχνοντας θυσία και αγάπη. Αυτό είναι το πρότυπο για να αλλάξει η νοοτροπία. Και οι νεώτεροι, ας σπουδάσουν στην προτεραιότητα και την προοπτική της αγάπης, που γίνεται ζωή. Πιο νωρίς.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» 

Στο φύλλο της Τετάρτης 29 Απριλίου 2026

Η Κυριακή των Μυροφόρων και καθαγιασμός Ιερού Θυσιαστηρίου στην Κέρκυρα

    Την Κυριακή 26 Απριλίου 2026, Κυριακή των Αγίων Μυροφόρων, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Ευαγγελιστρίας Ποταμίου Λευκίμμης στη Νότια Κέρκυρα. Ο εν λόγω Ιερός Ναός, του οποίου εφημέριος είναι ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Στασινούλας, έχει προσφάτως ανακαινισθεί, συμπεριλαμβανομένης και της Αγίας Τραπέζης αυτού. Έτσι, ο Σεβασμιώτατος καθαγίασε το Ιερό Θυσιαστήριο κατά την προσήκουσα εκκλησιαστική τάξη τελώντας την ακολουθία «ἐπὶ διασαλεύσει Ἁγίας Τραπέζης». Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος πλαισιώθηκε από τον Πανοσιολογιώτατο Ιεροκήρυκα Νοτίου Κερκύρας, Αρχιμ. Σεραφείμ Λινοσπόρη, τον Πρωτ. Αθανάσιο Κοκκινόπουλο, ο οποίος είχε και την τελετουργική επιμέλεια, τον Αρχιερατικό Επίτροπο Νοτίου Κερκύρας, Πρωτ. Κωνσταντίνο Κάντα, καθώς και τους Διακόνους του, π. Ευσέβιο Πανδή, π. Σπυρίδωνα Πηγή και π. Αντώνιο Ρόντο. Επίσης, στη Θεία Λειτουργία παρέστη και ο Δήμαρχος Νοτίου Κερκύρας, κ. Ιωάννης Καββαδίας.

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, επεξήγησε τα τελούμενα και αναφέρθηκε στη βαθιά πνευματική σημασία του καθαγιασμού της Αγίας Τραπέζης, τονίζοντας ότι πρόκειται για μία ιερά πράξη, άρρηκτα συνδεδεμένη με την ίδια τη ζωή της Εκκλησίας. Υπενθύμισε ότι η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το θεμέλιο της πίστεώς μας, καθώς ο Κύριος κατήργησε το θάνατο και χάρισε στον άνθρωπο τη δυνατότητα της μετοχής στην αιώνια ζωή. Μέσα σε αυτό το αναστάσιμο φως, η Εκκλησία συνεχίζει την αποστολική της πορεία, καθώς οι Απόστολοι, υπακούοντας στην εντολή του Κυρίου «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Μτ. 28, 19), ίδρυσαν κατά τόπους Εκκλησίες και έπηξαν θυσιαστήρια, τα οποία αποτελούν έως σήμερα το κέντρο της λατρευτικής ζωής.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι το Ιερό Θυσιαστήριο δεν είναι ένα απλό κατασκεύασμα, αλλά ο τόπος όπου τελείται η αναίμακτος θυσία και όπου ο άνθρωπος αγιάζεται και σώζεται διά της Θείας Ευχαριστίας. Υπογράμμισε ακόμη ότι η χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι εκείνη που καθαγιάζει και ζωοποιεί τα πάντα μέσα στην Εκκλησία, ενώ η παρουσία των Ιερών Λειψάνων των Αγίων Μαρτύρων υπενθυμίζει τη ζωντανή συνέχεια της πίστεως και τη μαρτυρία εκείνων που θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό. Έτσι, κάθε πράξη της Εκκλησίας γίνεται ευκαιρία δοξολογίας και ευχαριστίας προς το Θεό, ο οποίος αγιάζει και ανακαινίζει τον άνθρωπο και την κτίση.

Στη συνέχεια, ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στο πρόσωπο των Αγίων Μυροφόρων Γυναικών, τονίζοντας ότι εκείνες, μαζί με τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και το Νικόδημο, αποτέλεσαν παραδείγματα θάρρους και αφοσιώσεως προς το Χριστό. Υπογράμμισε, δε, ότι σε μία εποχή φόβου και απειλής, δε δίστασαν να σταθούν κοντά στον Κύριο μέχρι τέλους και να ομολογήσουν την πίστη τους με παρρησία, καθιστάμενες οι πρώτες κήρυκες της Αναστάσεως. Αντιπαραβάλλοντας τη στάση αυτή με τη σύγχρονη πραγματικότητα, επεσήμανε ότι, σήμερα, οι άνθρωποι της πίστεως συχνά χαρακτηρίζονται από υποτονικότητα και έλλειψη τόλμης, αποφεύγοντας να ομολογήσουν ανοιχτά τον Χριστό και να υπερασπιστούν τις αξίες της Εκκλησίας. Χαρακτηριστικά είπε, «Τι ζητάει ο Κύριός μας από εμάς; Το θάρρος μας, την παρρησία μας, την πίστη μας, αυτό το οποίο έχουμε στην καρδιά μας να το εκφράζουμε, να μιλούμε, να υπερασπιζόμαστε, να μην ντρεπόμαστε για αυτό το οποίο έχουμε».

Μάλιστα, με έντονο ποιμαντικό λόγο, στάθηκε στις προκλήσεις της εποχής μας, την εποχή της «ταχύτητος», κάνοντας λόγο για μία γενικευμένη αλλοτρίωση, η οποία εκδηλώνεται και μέσα από το οξύ δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας. Τόνισε ότι η οικογένεια, ως θεμέλιο της κοινωνίας, δοκιμάζεται και αλλοιώνεται, ενώ προωθούνται πρότυπα ζωής που απομακρύνουν τον άνθρωπο από το «κατά φύσιν», την παράδοση και το ήθος της Εκκλησίας. Επεσήμανε ακόμη ότι οι σύγχρονες αντιλήψεις και πρακτικές, οι οποίες συχνά επιβάλλονται ως δήθεν πρόοδος, οδηγούν σε σύγχυση και αποδυνάμωση των πνευματικών αντιστάσεων. Καταλήγοντας, κάλεσε τους πιστούς να αναλάβουν την προσωπική τους ευθύνη, να ζήσουν την εν Χριστώ ελευθερία και να αποκτήσουν θάρρος και παρρησία, ώστε να ομολογούν ζωντανά την πίστη τους, χωρίς συμβιβασμούς, μέσα σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαία και απομακρύνεται από το Θεό.

Επίσης, ο Σεβασμιώτατος δεν παρέλειψε να επαινέσει το έργο του εφημερίου του Ιερού Ναού, Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Στασινούλα, επισημαίνοντας τον κόπο, την επιμονή και την πίστη με την οποία προχώρησε στην ανακαίνιση του Ιερού Ναού. Εξέφρασε, δε, την ευαρέσκειά του και ευλόγησε τόσο τον ίδιο όσο και τους συνεργάτες και ενορίτες που συνέβαλαν στην υλοποίηση των έργων ανακαίνισης.

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος απηύθυνε προς όλους τον αναστάσιμο χαιρετισμό «Χριστός Ανέστη!» και ευχήθηκε Χρόνια Πολλά και ευλογημένα, προτρέποντας άπαντες να παραμένουν στο φως του Αναστάντος Χριστού.

2026-04-26 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Κερκύρας Νεκτάριος: «Σήμερα, επιχειρείται η αλλοίωση του θεσμού της οικογένειας»

 Το Σάββατο, 25 Απριλίου 2026, εορτή του Αγίου ενδόξου και πανευφήμου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό του ομωνύμου πανηγυρίζοντος χωρίου της Βορείου Κερκύρας. Οι ύμνοι της εορτής απεδόθησαν με μουσική αρτιότητα και κατανυκτικό ύφος από χορό Ιεροψαλτών υπό τη διεύθυνση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Υ. Θ. Υψηλής Μαγουλάδων, Αρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Σκορδίλη. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το εκκλησίασμα υπήρξε πολυπληθές, ενώ μεγάλος ήταν ο αριθμός των πιστών που προσήλθαν και μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων.

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε, κατ’ αρχάς, στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως, τονίζοντας ότι η χαρά του Αναστάντος Κυρίου πλημμυρίζει τις καρδιές των πιστών και διαλύει κάθε πνευματικό σκότος της ανθρωπότητος. Επεσήμανε ότι πριν το Πάθος του Κυρίου οι άνθρωποι ζούσαν υπό την κατάρα της αμαρτίας και της φθοράς, δεσμευμένοι ακόμη και οντολογικά εις τον Άδη. Με την Ανάστασή Του όμως ο Χριστός συνέτριψε τα δεσμά του Άδου και χάρισε στον άνθρωπο την ελευθερία, καταργώντας τον έσχατο εχθρό, το θάνατο, προσφέροντας τη δυνατότητα της κοινής αναστάσεως μαζί Του, ως Πρωτοτόκου εκ των νεκρών. Υπογράμμισε ότι ο πιστός που δεν παρατηρεί απλώς, αλλά βιώνει την Ανάσταση, απαλλάσσεται από τον φόβο του θανάτου, διότι είναι «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός» (Κλ 3,11). Μόνον όποιος δεν γνώρισε και δεν «ανέπνευσε» τον Χριστό δε δύναται να κατανοήσει τον αληθινό Θεό, ενώ όποιος Τον δεχθεί εντός της καρδίας του εισέρχεται στην εμπειρία της θεογνωσίας και βρίσκει την αληθινή ζωή.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Μάρκο υπογραμμίζοντας ότι εκείνος εκήρυξε τον Αναστάντα Κύριο και έγινε μάρτυς των γεγονότων του Πάθους και της Αναστάσεως. Μνημόνευσε το γεγονός της συλλήψεως του Κυρίου στον κήπο της Γεθσημανή, όπου οι διώκτες Του ήλθαν «ἄνευ ὄχλου», διότι εφοβούντο το λαό που Τον αγαπούσε και Τον είχε αναγνωρίσει ως αληθινό Θεό, επισημαίνοντας ότι διαχρονικά η καθεστηκυία τάξη είναι εκείνη που αντιστρατεύεται το Θεό. Μάλιστα, στάθηκε στο πρόσωπο του νέου «περιβεβλημένου σινδόνα», ο οποίος ακολούθησε το Χριστό και διέφυγε αφήνοντας το ένδυμά του, ταυτίζοντάς τον με τον ίδιο τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Αναφέρθηκε ακόμη και στα περί της οικίας του όπου κατέφευγαν οι Απόστολοι και κατά την εκκλησιαστική παράδοση, έλαβε χώρα και ο Μυστικός Δείπνος.

Τόνισε ότι ο Μάρκος, όντας ένας Απόστολος εκ των Εβδομήκοντα, παρακολούθησε από μακριά τη ζωή του Κυρίου μας αλλά κυρίως τα τελευταία γεγονότα της επιγείου ζωής Του και κατόπιν ακολούθησε τους Αποστόλους. Έτσι, έλαβε και αυτός την εντολή του Κυρίου περί της κήρυξης του Ευαγγελίου σε όλα τα έθνη ενώ, μαθητεύσας πλησίον του Αποστόλου Πέτρου, διδάχθηκε τη Θεολογία. Επίσης, όντας γραμματιζούμενος συνέγραψε το Ευαγγέλιο και συνεργασθείς με τον Απόστολο Παύλο και τον Απόστολο Βαρνάβα, κατέστη τελικά πρώτος Επίσκοπος Αλεξανδρείας, όπου και εμαρτύρησε. Ακόμη, ο κ. Νεκτάριος σημείωσε ότι οι Απόστολοι εδιώχθησαν, κατά τον λόγο του Κυρίου «εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσι», διότι εκήρυξαν την Αλήθεια, οδηγώντας λαούς από την ειδωλολατρία εις την γνώσην του αληθινού Θεού, ενώ όσοι παρέμειναν σκληροκάρδιοι έγιναν διώκτες της Εκκλησίας.

Εν συνεχεία, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι όπως και κατά τους χρόνους του Χριστού, έτσι και στις ημέρες μας, η καθεστηκυία τάξη είναι εκείνη που αντιστρατεύεται τον λόγο της Αληθείας. Υπογράμμισε ότι ο λόγος του Αναστάντος Κυρίου, λόγος δικαιοσύνης, ειρήνης, αγάπης και μακροθυμίας, αναταράσσει τα «λιμνάζοντα ύδατα» της κοινωνίας και γι’ αυτό συχνά δε γίνεται αποδεκτός, ενώ η Εκκλησία αντιμετωπίζει ποικίλες μορφές περιθωριοποιήσεως, πολλές φορές με τρόπο υπόγειο.

Αναφέρθηκε με ποιμαντική αγωνία σε σύγχρονες εξελίξεις που μέσα από δικαστικές αποφάσεις επικυρώνονται νομοθετήματα τα οποία αλλοιώνουν το θεσμό της οικογενείας ως θεμέλιο της κοινωνίας και την αποπροσανατολίζουν. Έτσι, η δικαιοσύνη ενίοτε ενεργεί ως άλλος Πόντιος Πιλάτος ο οποίος και επικύρωσε την καταδίκη του Ιησού. Όλα αυτά δημιουργούν σύγχυση και απομακρύνουν τον άνθρωπο από την Αλήθεια του Θεού, ενώ επιφέρουν ασύμμετρες επιπτώσεις στην πατρίδα μας καθώς η αποδυνάμωση της οικογένειας διογκώνει το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας, με τον κίνδυνο της εθνικής αλλοίωσης να γίνεται πλέον πραγματικότητα. Οι θεσμοί και η κοινωνία σήμερα, δυστυχώς, κινούνται από ξενικά κέντρα αποφάσεων και αντίθεες δυνάμεις που έχουν καταστήσει το κέρδος και το συμφέρον ως σύγχρονες μορφές ειδωλολατρίας, με αποτέλεσμα ο λαός να χάνει την παρρησία του και τη δυνατότητα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του. Τέλος, η Εκκλησία, αν και ορισμένες φορές δείχνει αποδυναμωμένη, διατηρεί πλήρως την προφητική της φωνή, κατά το παράδειγμα του Τιμίου Προδρόμου, καθώς ο ρόλος της είναι να μαρτυρεί την Αλήθεια με παρρησία.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε προς όλους πατρικές ευχές, ευχόμενος το ανέσπερο φως της Αναστάσεως να πλημμυρίζει τις καρδιές των πιστών με χαρά, ειρήνη και ελπίδα. Ευχήθηκε δε «χρόνια πολλά» σε όλους τους πιστούς και ιδιαιτέρως στους εορτάζοντες, προτρέποντας άπαντες να ακολουθούν το φωτεινό παράδειγμα του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, μένοντας σταθεροί στην πίστη, μαρτυρώντας το Χριστό με παρρησία και διαφυλάσσοντας την ενότητα της Εκκλησίας, ώστε να καταστούν κοινωνοί της αληθινής ζωής εν Χριστώ.