ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

 

 «Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται» 

είναι από το Ευαγγέλιο του Ευαγγελιστού Ιωάννου (Ἰω. 5:14), όταν ο Χριστός συναντά τον παραλυτικό μετά τη θεραπεία του στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά. Ο Ιερός Χρυσόστομος ερμηνεύει τον λόγο αυτό με ιδιαίτερη πνευματική δύναμη: η θεραπεία του σώματος είναι δωρεά, αλλά η διατήρησή της συνδέεται με τη θεραπεία της ψυχής.

Αδελφοί μου,

ο Κύριος, αφού εθεράπευσε τον παράλυτο που επί τριάκοντα οκτώ χρόνια υπέφερε, δεν τον άφησε μόνο με την ευεργεσία της σωματικής αποκατάστασης. Τον συναντά στον ναό και του απευθύνει λόγο παιδαγωγικό και σωτήριο:

«Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται».

Τι μας φανερώνει εδώ ο Χριστός;

Πρώτον, ότι πολλές φορές οι θλίψεις και οι ασθένειες δεν είναι τυχαία γεγονότα. Ο ιερός Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Θεός, ως φιλόστοργος Πατέρας, επιτρέπει δοκιμασίες όχι για εκδίκηση αλλά για παιδαγωγία. Η ασθένεια γίνεται φάρμακο πνευματικό, όταν οδηγεί τον άνθρωπο σε μετάνοια.

Ο Κύριος δεν λέγει: «πρόσεχε μήπως ξαναρρωστήσεις», αλλά «μηκέτι ἁμάρτανε». Δείχνει έτσι ότι η ρίζα του βαθύτερου κακού δεν είναι η σωματική αδυναμία, αλλά η αμαρτία που πληγώνει την ψυχή.

Ο  Ιερός  Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Χριστός μιλά με πραότητα. Δεν κατακρίνει τον άνθρωπο δημόσια, δεν τον εξευτελίζει, αλλά ιδιαιτέρως τον νουθετεί. Έτσι ενεργεί η θεία αγάπη: θεραπεύει πρώτα και ύστερα διδάσκει· ελεεί και μετά καλεί σε διόρθωση.

Δεύτερον, ο λόγος «ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται» είναι προειδοποίηση γεμάτη φιλανθρωπία. Υπάρχει κάτι χειρότερο από την σωματική παράλυση: η παράλυση της ψυχής. Υπάρχει κάτι βαρύτερο από την πρόσκαιρη ασθένεια: η απομάκρυνση από τον Θεό.

Ο άγιος πατήρ μας λέγει ότι πολλές φορές ο άνθρωπος, όταν λάβει τη δωρεά του Θεού, γρήγορα λησμονεί τον Ευεργέτη. Στην ώρα της δοκιμασίας προσεύχεται, υπόσχεται αλλαγή, μετανοεί. Μόλις όμως περάσει η θλίψη, επιστρέφει στις ίδιες συνήθειες.

Γι’ αυτό ο λόγος του Κυρίου απευθύνεται και σε εμάς σήμερα:

Έλαβες υγεία; Δόξαζε τον Θεό.

Ξεπέρασες μια δυσκολία; Μην επιστρέψεις στην αμαρτία.

Σου δόθηκε νέα αρχή; Μη τη σπαταλήσεις.

Κάθε ευεργεσία του Θεού είναι πρόσκληση μετανοίας.

Αδελφοί, πόσες φορές κι εμείς στεκόμαστε πνευματικά παράλυτοι; Μας κρατούν δεμένους η αδιαφορία, ο εγωισμός, η φιλαυτία, η κατάκριση, η αμετανοησία. Και έρχεται ο Χριστός να μας πει:

«Σηκώθηκες; Μη ξαναπέσεις. Θεραπεύθηκες; Μη ξανατραυματίσεις την ψυχή σου.»

Ας ακούσουμε τη φωνή Του με φόβο Θεού και ευγνωμοσύνη.

Η αληθινή ευχαριστία για τις δωρεές Του δεν είναι μόνο τα λόγια, αλλά η αλλαγή ζωής.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΓΕΡΑ ΣΩΜΑΤΑ, ΠΑΡΑΛΥΤΕΣ ΨΥΧΕΣ π. Δημητρίου Μπόκου

 ΓΕΡΑ ΣΩΜΑΤΑ, ΠΑΡΑΛΥΤΕΣ ΨΥΧΕΣ 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ένας άνθρωπος παράλυτος περίμενε τριάντα οκτώ χρόνια τη θεραπεία του. Ο Χριστός τον συνάντησε κάποτε καθ’ οδόν, όχι τυχαία βέβαια. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι επέστρεψε από τη Γαλιλαία στην Ιουδαία και πήγε στα Ιεροσόλυμα ειδικά γι’ αυτόν. Ζήτησε μάλιστα διακριτικά την άδειά του να τον θεραπεύσει, πράγμα που το έκανε αμέσως, λέγοντάς του να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του στους ώμους του και να περπατήσει (Κυριακή του Παραλύτου). 

Αυτά όμως έγιναν ημέρα Σάββατο. Ο Χριστός προκαλούσε συχνά τους Ιουδαίους με τέτοιες ενέργειες. Οι σοφοί διδάσκαλοι του Ισραήλ, που μελετούσαν τον νόμο του Θεού μέρα και νύχτα, αν και είδαν το ασυνήθιστο αυτό θαύμα, αλλά και πολλά άλλα παρόμοια θαύματα του Χριστού, έβγαλαν όπως πάντα το ίδιο συμπέρασμα: Ο άνθρωπος αυτός, αφού καταργεί την αργία του Σαββάτου, είναι παραβάτης του νόμου του Θεού, αμαρτωλός. Γι’ αυτό και καταδίωκαν τον Ιησού οι Ιουδαίοι και ζητούσαν να τον φονεύσουν, γιατί έκανε τα θαύματά του ημέρα Σάββατο (Ιω. 5, 16). 

Πώς γίνεται ο άνθρωπος να φτάνει σε τόση τύφλωση; Τα συγκλονιστικά θαύματα του Χριστού δεν έλεγαν τίποτε σε κάποιες ψυχές. Πώς ήταν δυνατόν να μη βλέπουν τη θεϊκή χάρη που πλημμύριζε τον κόσμο, τον πλούτο ζωής που συνόδευε την κάθε ενέργεια του Χριστού; Ο Χριστός μίλησε για φαινομενικά ζωντανούς, αλλά ουσιαστικά νεκρούς ανθρώπους, που νομίζουν ότι βλέπουν, ακούν και καταλαβαίνουν, αλλά στην πραγματικότητα είναι μωροί, τυφλοί και κουφοί. Για ανθρώπους με σωματική μεν ευεξία και υγεία, αλλά με δυσκίνητες, παράλυτες, νεκρές ψυχές. 

Και τί κάνει την ψυχή να νοσεί, να παραλύει, να νεκρώνεται; Η πολυποίκιλη αμαρτία φυσικά. Τα πάθη που πειθαναγκάζουν σε επιτέλεση του κακού και απραξία του καλού. Η έλλειψη ταπεινής καρδιάς που συνεπάγεται την απουσία της αγάπης. Η καταδυνάστευση του πλησίον σε συλλογικό ή προσωπικό επίπεδο, ακόμα και με την παράχρηση του νόμου του Θεού, που από πρόταση ζωής και σωτηρίας, μετατρέπεται σε απάνθρωπο σύστημα ελέγχου και στραγγαλισμού κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής, όπως ακριβώς τον είχαν καταντήσει και οι Φαρισαίοι. 

Ο Χριστός θεραπεύει το σώμα, αλλά και την ψυχή του παραλύτου, λέγοντάς του «μηκέτι αμάρτανε». Συμβαίνει όμως κάποτε ο Χριστός να θεραπεύει μόνο την ψυχή. Και να αφήνει το σώμα παράλυτο. Όταν αυτό κάνει την ψυχή πιο υγιή. Και έτσι βλέπουμε αντιθέσεις: Ανθρώπους με σώμα γερό και παράλυτη ψυχή, αλλά και ανθρώπους με σώμα παράλυτο και ολοζώντανη ψυχή. 

Ένας άνθρωπος από το Άργος, τριάντα χρόνια παράλυτος, ήθελε να πάει στην Αμερική για εγχείρηση. Ζήτησε από τον άγιο Παΐσιο να προσευχηθεί γι’ αυτόν. Του λέει ο άγιος: 

-  Ποδαράκια, ποδαράκια, αυτά θα σε πάνε στον Παράδεισο, μα εσύ δεν το καταλαβαίνεις. Μην πας στην Αμερική, θα σε κάνουν πειραματόζωο... Σήκω να περπατήσουμε. 

Ο άρρωστος είπε ότι δεν ξέρει καν πώς περπατάνε. Ο άγιος προσευχήθηκε, τον πήρε στην αγκαλιά του, τον σήκωσε και άρχισαν να περπατούν. Μετά τον απόθεσε ξανά στο καροτσάκι του και του λέει: 

-  Άκουσε, παιδί μου. Ο Θεός δεν θα σε κάνει καλά. Χειρότερα θα πηγαίνεις, καλύτερα όχι. Να γνωρίζεις όμως, ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είναι γύρω σου και σε διακονούν, σώζονται με τον τρόπο αυτό. Βοηθούν και βοηθιούνται χωρίς να το καταλαβαίνουν. Και συ γίνεσαι ένα μέσο σωτηρίας ψυχών. 

Τί ωραία τα παράλυτα ποδαράκια, όταν κάνουν καλά τις ψυχές και τις πάνε στον Παράδεισο! 

ΑΛΛΟΣ ΠΡΟ ΕΜΟΥ ΚΑΤΑΒΑΙΝΕΙ

«᾿Απεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει» (Ιωάν. 5, 7)

«Κύριε», τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἄρρωστος, «δὲν ἔχω κανέναν νὰ μὲ βάλει στὴ δεξαμενὴ μόλις ἀναταραχτοῦν τὰ νερά· ἔτσι, ἐνῶ ἐγὼ προσπαθῶ νὰ πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος ἄλλος κατεβαίνει στὸ νερὸ πρὶν ἀπὸ μένα».

 Μια κοινωνία ανταγωνισμού η κοινωνία της εποχής μας. Οι άνθρωποι προσπαθούμε να υπερβούμε ο ένας τον άλλον, όχι μόνο ως προς τα υλικά αγαθά, αλλά κι ως προς τις επιτυχίες σε κάθε τομέα της ζωής. Μοιάζει η εποχή μας με ένα αγώνισμα διαδικτυακών παιχνιδιών, στο οποίο ο καθένας μας προσπαθεί να συγκεντρώσει περισσότερους πόντους και να περάσει περισσότερες πίστες σε σχέση με τους άλλους, για να είναι ευχαριστημένος. Δοξάζεται ο φθονερός πολύ πιο εύκολα, από ό,τι επικροτείται ο χαρούμενος, ο ταπεινός, ο μη εριστικός. Και αυτός ο ανταγωνισμός περνά σε κάθε πτυχή των ανθρώπινων σχέσεων. Τι άλλο είναι το bullying, παρά μια απόπειρα του ανθρώπου να ξεχωρίσει επιβάλλοντας τον εαυτό του, τη δύναμή του, την ικανότητά του να έχει ακολούθους στους άλλους που είναι αδύναμοι; 

 Αυτός ο ανταγωνισμός διαφαίνεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει το ήθος και το πνεύμα της θυσίας. Όπως επισημαίνει ο παράλυτος της Βηθεσδά στον Χριστό, «μέχρι να πλησιάσω εγώ στο νερό της κολυμβήθρας που ο άγγελος ταράζει, άλλος έχει μπει πριν από μένα μέσα». Κατανοητή η επιθυμία της ίασης. Στην πραγματικότητα όμως η ασθένεια κάνει τον άνθρωπο να σκέπτεται μόνο τον εαυτό του, μόνο τη δική του γιατρειά, και όχι τον πλησίον. Όσοι συγκεντρώνοντας στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, δεν έβλεπαν ποιος έχει περισσότερη ανάγκη να γιατρευτεί. Κοιτούσαν αποκλειστικά τον εαυτό τους. Μικροκοινωνία ζούγκλας στην πραγματικότητα, χωρίς ανθρωπιά. Χωρίς όσοι ήταν εκεί να σκέπτονται τα χρόνια που κάποιος περίμενε. Τριανταοκτώ είχε συμπληρώσει ο παράλυτος. Και ουδέποτε θα γιατρευόταν, αν ο Χριστός δεν τον θεράπευε. 

 Σκληροκαρδία υπήρχε όμως και στο περιβάλλον. Οι εχθροί του Χριστού δεν ελέγχθηκαν διότι επί τριανταοκτώ χρόνια άφηναν έναν άνθρωπο να υποφέρει, χωρίς ελπίδα, αλλά έσπευσαν να καταγγείλουν τον Κύριο διότι Σάββατο θεράπευσε τον παράλυτο. Απίστευτη η σκληροκαρδία τους. Σημείο όχι απλώς τυπολατρίας, αλλά και απόλυτης έλλειψης αγάπης, κάτι που ο Μωσαϊκός νόμος δεν το επικροτούσε. Το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν», ήταν εντολή της Παλαιάς Διαθήκης. Ο παράλυτος ζούσε σε μία κοινωνία ζούγκλας και αδιαφορίας, αλλά και στη δική του μικροκοινωνία η ίδια κατάσταση επικρατούσε. Το έλλειμμα της αγάπης, που μόνο ο Χριστός θεράπευσε, μη ασχολούμενος με την κακία και τη σκληροκαρδία των πολλών. 

 Αν ήμασταν στην κατάσταση του παραλύτου, αν τα παιδιά μας ήταν στην κατάσταση του παραλύτου, πόση δύναμη ψυχής και πόση αγάπη θα έπρεπε να έχουμε, για να μην επιλέξουμε να αφήσουμε τον παράλυτο να περιμένει! Από την άλλη, ίσως έχει έρθει ο καιρός να δούμε μήπως το έλλειμμα της αγάπης μάς κάνει γενικώς σκληρόκαρδους στη ζωή. Ο παράλυτος, μπορεί εξαιτίας της γκρίνιας και της δικής του ταλαίπωρης ψυχής να μην είχε κανέναν άνθρωπο κοντά του. Όμως, μια κοινωνία η οποία επιτρέπει ο κάθε εμπερίστατος, ο κάθε αναγκεμένος να μένει μόνος του, είναι στην πραγματικότητα μια κοινωνία η οποία και δεν αγαπά και δεν νοιάζεται. Το ίδιο και η εκκλησιαστική κοινότητα που παραμένει εγκλωβισμένη στην ατομική σωτηρία του καθενός., που αρκείται στην τήρηση των θρησκευτικών καθηκόντων του καθενός, που κρίνει με βάση την τυπολατρία, τον φόβο για την καθαρότητα της πίστης, την αδιαφορία για την προτεραιότητα της  αγάπης. Διότι η κοινότητα του παραλύτου έπρεπε να ιεραρχήσει το ποιος είχε περισσότερη ανάγκη από τους ασθενείς, και η ίδια να αποφασίσει ποιος θα μπει στην κολυμβήθρα. Το έλλειμμά της το δείχνει ο Χριστός. Αλλά την ίαση δεν την αποδέχεται η κοινότητα. Παραμένει σκληρόκαρδη και ασθενής. Γιατί δεν αγαπά. 

 Ας μην την ακολουθήσουμε! Ας γλυκάνει η καρδιά μας! Ας δώσουμε προτεραιότητα στον άλλον, και ο Χριστός δεν θα λησμονήσει εμάς! Πίστη κι αγάπη χρειαζόμαστε! 

 Χριστός Ανέστη! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

3 Μαΐου 2026

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3 ΜΑΪΟΥ 2026- ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (Ἰωάν. 5, 1-15)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα. ῎Εστι δὲ ἐν τοῖς ῾Ιεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη ῾Εβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. ᾿Εν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ῎Αγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάραττε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ῏Ην δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. Τοῦτον ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ᾿Απεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. Λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ῎Εγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ῏Ην δὲ Σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ῎Ελεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. ᾿Απεκρίθη αὐτοῖς· ῾Ο ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; Ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ ᾿Ιησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. Μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ῎Ιδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. ᾿Απῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς ᾿Ιουδαίοις ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ἀνέβηκε ὁ ᾿Ιησοῦς στὰ ῾Ιεροσόλυμα. Κοντὰ στὴν προβατικὴ πύλη, στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ὑπάρχει μιὰ δεξαμενὴ μὲ πέντε στοές, ποὺ ἑβραϊκὰ ὀνομάζεται Βηθεσδά. Σ’ αὐτὲς τὶς στοὲς κείτονταν πολλοὶ ἄρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, ποὺ περίμεναν νὰ ἀναταραχθεῖ τὸ νερό· γιατί, ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρό, ἕνας ἄγγελος Κυρίου κατέβαινε στὴ δεξαμενὴ κι ἀνατάραζε τὰ νερά· ὅποιος, λοιπόν, ἔμπαινε πρῶτος μετὰ τὴν ἀναταραχὴ τοῦ νεροῦ, αὐτὸς γινόταν καλά, ὅποια κι ἂν ἦταν ἡ ἀρρώστια ποὺ τὸν ταλαιπωροῦσε. ᾿Εκεῖ ἦταν κι ἕνας ἄνθρωπος, ἄρρωστος τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια. ῞Οταν τὸν εἶδε ὁ ᾿Ιησοῦς κατάκοιτο, τὸν ρώτησε· «Θέλεις νὰ γίνεις καλά;» ῎Ηξερε πὼς ἦταν ἔτσι γιὰ πολὺν καιρό. «Κύριε», τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἄρρωστος, «δὲν ἔχω κανέναν νὰ μὲ βάλει στὴ δεξαμενὴ μόλις ἀναταραχτοῦν τὰ νερά· ἔτσι, ἐνῶ ἐγὼ προσπαθῶ νὰ πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος ἄλλος κατεβαίνει στὸ νερὸ πρὶν ἀπὸ μένα». ῾Ο ᾿Ιησοῦς τοῦ λέει· «Σήκω πάνω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα». Κι ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος ἔγινε καλά, σήκωσε τὸ κρεβάτι του καὶ περπατοῦσε. ῾Η μέρα ποὺ ἔγινε αὐτὸ ἦταν Σάββατο. ῎Ελεγαν, λοιπόν, οἱ ᾿Ιουδαῖοι ἄρχοντες στὸν θεραπευμένο· «Εἶναι Σάββατο, καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ σηκώνεις τὸ κρεβάτι σου». Αὐτὸς ὅμως τοὺς ἀπάντησε· «᾿Εκεῖνος ποὺ μ’ ἔκανε καλά, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε “πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα”». Τὸν ρώτησαν· «Ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ σοῦ εἶπε “πάρε το καὶ περπάτα;”» Ὁ θεραπευμένος ὅμως δὲν ἤξερε νὰ πεῖ ποιὸς ἦταν, ἐπειδὴ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶχε φύγει ἀπαρατήρητος ἐξαιτίας τοῦ πλήθους ποὺ ἦταν μαζεμένο ἐκεῖ. ᾿Αργότερα ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν βρῆκε στὸν ναὸ καὶ τοῦ εἶπε· «Βλέπεις, ἔχεις γίνει καλά· ἀπὸ δῶ καὶ πέρα μὴν ἁμαρτάνεις, γιὰ νὰ μὴν πάθεις τίποτα χειρότερο». ῾Ο ἄνθρωπος ἔφυγε ἀμέσως κι ἀνάγγειλε στοὺς ᾿Ιουδαίους ἄρχοντες ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἦταν αὐτὸς ποὺ τὸν γιάτρεψε.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 3 ΜΑΪΟΥ 2026- ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ (Πράξεις Ἀποστόλων, 9, 32-42)

 

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἐγένετο Πέτρον διερχόμενον διὰ πάντων κατελθεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἁγίους τοὺς κατοικοῦ-ντας Λύδδαν. Εὗρε δὲ ἐκεῖ ἄνθρωπόν τινα Αἰνέαν ὀνόματι, ἐξ ἐτῶν ὀκτὼ κατακείμενον ἐπὶ κραβάττῳ, ὃς ἦν παραλελυμένος. Καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Πέτρος· Αἰνέα, ἰᾶταί σε ᾿Ιησοῦς ὁ Χριστός· ἀνάστηθι καὶ στρῶσον σεαυτῷ. Καὶ εὐθέως ἀνέστη. Καὶ εἶδον αὐτὸν πάντες οἱ κατοικοῦντες Λύδδαν καὶ τὸν Σάρωνα, οἵτινες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. ᾿Εν ᾿Ιόππῃ δέ τις ἦν μαθήτρια ὀνόματι Ταβιθά, ἣ διερμηνευομένη λέγεται Δορκάς· αὕτη ἦν πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καὶ ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει. ᾿Εγένετο δὲ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἀσθενήσασαν αὐτὴν ἀποθανεῖν· λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ. ᾿Εγγὺς δὲ οὔσης Λύδδης τῇ ᾿Ιόππῃ οἱ μαθηταὶ ἀκούσαντες ὅτι Πέτρος ἐστὶν ἐν αὐτῇ, ἀπέστειλαν δύο ἄνδρας πρὸς αὐτὸν παρακαλοῦντες μὴ ὀκνῆσαι διελθεῖν ἕως αὐτῶν. ᾿Αναστὰς δὲ Πέτρος συνῆλθεν αὐτοῖς· ὃν παραγενόμενον ἀνήγαγον εἰς τὸ ὑπερῷον, καὶ παρέστησαν αὐτῷ πᾶσαι αἱ χῆραι κλαίουσαι καὶ ἐπιδεικνύμεναι χιτῶνας καὶ ἱμάτια ὅσα ἐποίει μετ᾿ αὐτῶν οὖσα ἡ Δορκάς. ᾿Εκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ῾Η δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε. Δοὺς δὲ αὐτῇ χεῖρα ἀνέστησεν αὐτήν, φωνήσας δὲ τοὺς ἁγίους καὶ τὰς χήρας παρέστησεν αὐτὴν ζῶσαν. Γνωστὸν δὲ ἐγένετο καθ᾿ ὅλης τῆς ᾿Ιόππης, καὶ πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, περνώντας ὁ Πέτρος ἀπ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες, κατέβηκε καὶ στοὺς χριστιανοὺς ποὺ κατοικοῦσαν στὴ Λύδδα. ᾿Εκεῖ βρῆκε κάποιον ἄνθρωπο ποὺ λεγόταν Αἰνέας. Αὐτὸς ἦταν ὀχτὼ χρόνια κατάκοιτος, ἐπειδὴ ἦταν παράλυτος. ῾Ο Πέτρος τοῦ εἶπε· «Αἰνέα, σὲ γιατρεύει ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός. Σήκω καὶ στρῶσε τὸ κρεβάτι σου». Κι αὐτὸς ἀμέσως σηκώθηκε. ῞Ολοι ὅσοι κατοικοῦσαν στὴ Λύδδα καὶ στὸν Σάρωνα τὸν εἶδαν καὶ δέχτηκαν τὸν ᾿Ιησοῦ γιὰ Κύριό τους. Στὴν ᾿Ιόππη ἦταν μιὰ μαθήτρια ποὺ τὴν ἔλεγαν Ταβιθά -στὰ ἑλληνικὰ σημαίνει «Δορκάδα». Αὐτὴ εἶχε κάνει πολλὲς ἀγαθοεργίες καὶ ἐλεημοσύνες. ᾿Εκεῖνες τὶς μέρες συνέβη νὰ ἀρρωστήσει καὶ νὰ πεθάνει. Τὴν ἔλουσαν, λοιπόν, καὶ τὴν ἔβαλαν στὸ ἀνώγειο. ῾Η Λύδδα ἦταν κοντὰ στὴν ᾿Ιόππη, καί, ὅταν οἱ μαθητὲς ἄκουσαν ὅτι ὁ Πέτρος ἦταν ἐκεῖ, τοῦ ἔστειλαν δύο ἄνδρες καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ πάει σ’ αὐτοὺς ὅσο γίνεται πιὸ γρήγορα. Αὐτὸς ξεκίνησε καὶ πῆγε μαζί τους. Μόλις ἔφτασε, τὸν ἀνέβασαν στὸ ἀνώγειο. ᾿Αμέσως τὸν περικύκλωσαν ὅλες οἱ χῆρες κλαίγοντας καὶ δείχνοντάς του τὰ ροῦχα ποὺ εἶχε φτιάξει γι’ αὐτοὺς ἡ Δορκάδα ὅσο ζοῦσε. ῾Ο Πέτρος τότε τοὺς ἔβγαλε ὅλους ἔξω, γονάτισε καὶ προσευχήθηκε. Κατόπιν γύρισε στὴ νεκρὴ καὶ τῆς εἶπε· «Ταβιθά, σήκω πάνω». Αὐτὴ ἄνοιξε τὰ μάτια της, κι ὅταν εἶδε τὸν Πέτρο ἀνασηκώθηκε. Ὁ Πέτρος τῆς ἔδωσε τὸ χέρι του καὶ τὴ σήκωσε. ῞Υστερα φώναξε τοὺς πιστοὺς καὶ τὶς χῆρες καὶ τοὺς τὴν παρουσίασε ζωντανή. Αὐτὸ ἔγινε γνωστὸ σ’ ὅλη τὴν ᾿Ιόππη, καὶ πολλοὶ πίστεψαν στὸν Κύριο.

Η εορτή των Αγίων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου στην Κέρκυρα

     Την Τετάρτη, 29 Απριλίου 2026, εορτή των Αγίων Ενδόξων και Πανευφήμων Αποστόλων Ιάσωνος και Σωσιπάτρου εκ των εβδομήκοντα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό επ’ ονόματι των Αγίων, στη Γαρίτσα της Κέρκυρας. Κατά τη Θεία Λειτουργία πλαισιώθηκε από τον Πανοσιολογιώτατο Ιεροκήρυκα και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλο Τριαντάφυλλο, Ιερείς των γειτονικών ενοριών, τον εφημέριο του Ιερού Ναού, Πρωτοπρεσβύτερο Σπυρίδωνα Γαρνέλη, καθώς και τους Διακόνους του.

Κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη μεγάλη ευλογία της τοπικής Εκκλησίας να τιμά τους Αγίους Αποστόλους Ιάσωνα και Σωσίπατρο, υπογραμμίζοντας ότι αυτοί υπήρξαν οι πρώτοι θεμελιωτές της πίστεως στην Κέρκυρα, οι οποίοι έφεραν το φως της Αποκαλύψεως του Θεού σε έναν κόσμο βυθισμένο στην ειδωλολατρία και την πνευματική άγνοια. Όπως τόνισε, δεν μετέφεραν απλώς μία διδασκαλία, αλλά την ίδια την παρουσία του ζώντος Θεού, χαρίζοντας στους ανθρώπους ελπίδα, νόημα και προοπτική αιωνιότητας.

Στη συνέχεια, στάθηκε στην αποστολική εντολή του Κυρίου «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», επισημαίνοντας ότι η αποστολή αυτή δεν υπήρξε ποτέ εύκολη. Ο ίδιος ο Χριστός, όπως ανέφερε, δεν έγινε αποδεκτός από όλους, και γι’ αυτό προετοίμασε τους μαθητές Του για τις δυσκολίες, τις απορρίψεις και τις αντιξοότητες που θα συναντούσαν. Σημείωσε όμως ότι οι Απόστολοι δε στάθηκαν στις δυσκολίες, αλλά προχώρησαν με πίστη και ανδρεία, διότι η δύναμή τους δεν ήταν ανθρώπινη, αλλά προερχόταν από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι το ίδιο κάλεσμα ισχύει και για το σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος καλείται να σταθεί μέσα σε έναν κόσμο που, παρά την πρόοδο και την εξέλιξη, εξακολουθεί να βιώνει την πνευματική σύγχυση και την απομάκρυνση από τον Θεό. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «ο άνθρωπος κάθε εποχής έχει την τάση να κατασκευάζει έναν ‘δικό του θεό’, προσαρμοσμένο στα μέτρα των παθών και των επιθυμιών του, οδηγούμενος έτσι σε μία ιδιότυπη ‘εθελοθρησκεία’, η οποία τελικά τον απομακρύνει από την αλήθεια».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο γεγονός ότι η έλευση του Χριστού άλλαξε ριζικά την πορεία της ανθρωπότητας, χωρίζοντας την ιστορία σε πριν και μετά Χριστόν εποχή. Όπως σημείωσε, ακόμη και εκείνοι που δεν πιστεύουν ή ακολουθούν άλλες θρησκευτικές παραδόσεις, ζουν μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, γεγονός που μαρτυρεί τη δύναμη και την καθολικότητα της παρουσίας του Θεού στον κόσμο.

Παράλληλα, τόνισε ότι η μεγαλύτερη τραγωδία του ανθρώπου είναι η άρνηση της υπάρξεως του Θεού, την οποία χαρακτήρισε ως την ύψιστη μορφή πνευματικής αφροσύνης. Όπως είπε, εκείνος που αρνείται το Θεό επιλέγει συνειδητά να ζει στο σκοτάδι της πτώσεως και της απογνώσεως, ενώ αντίθετα εκείνος που μετανοεί, ακόμη και αν έχει αμαρτήσει, βρίσκει το έλεος και την αγάπη του Θεού.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη δύναμη της απλής και ταπεινής προσευχής, τονίζοντας ότι ο Θεός δε ζητά από τον άνθρωπο λόγια πολλά και περίτεχνα, αλλά καρδιά συντετριμμένη και διάθεση εμπιστοσύνης. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, αρκεί ο άνθρωπος να στραφεί προς τον Θεό με ταπεινότητα και να πει «ελέησέ με, Κύριε», και τότε ο Θεός επεμβαίνει, φωτίζει, ενισχύει και καθοδηγεί.

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι οι Άγιοι Απόστολοι αποτελούν διαχρονικά πρότυπα πίστεως και μαρτυρίας, ενώ υπενθύμισε ότι χωρίς το δικό τους έργο δεν θα υπήρχε η πνευματική παράδοση της Κέρκυρας, ούτε η παρουσία των μεγάλων Αγίων που αγίασαν τον τόπο. Προέτρεψε δε τους πιστούς να εμπιστεύονται τη ζωή τους στο Θεό, όπως καλεί και η Θεία Λειτουργία, «Ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα», ώστε να πορεύονται με ασφάλεια, ελπίδα και φως προς την αιώνια ζωή.

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε καλή δύναμη, πνευματική πρόοδο, υγεία, ειρήνη, φωτισμό Θεού, και ευλογημένη πορεία με την χάρη του Αναστάντος Χριστού.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Η Αγία Κερκύρα αποτελεί σύμβολο για τη σημερινή γυναίκα»

    Την Πέμπτη, 30 Απριλίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, στο προάστιο της Γαρίτσας της Κέρκυρας. Από την φετινή χρονιά καθιερώθηκε για πρώτη ξεχωριστός εορτασμός της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κερκύρας της Βασιλίδος, μετά των συν αυτή Αγίων επτά Μαρτύρων, προκειμένου να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στους μεγάλους αυτούς Αγίους προερχομένων εκ των σπαργάνων της τοπικής μας Εκκλησίας. Ακόμη, αξιοσημείωτο είναι ότι εψάλη για πρώτη φορά η ασματική ακολουθία της Αγίας, η οποία αποτελεί καρπό πνευματικού μόχθου και ευλογημένης δημιουργίας ενός νέου υμνογράφου και τέκνου της τοπικής μας Εκκλησίας, του φοιτητού Φιλολογίας κ. Σπυρίδωνος Περδικομάτη, αναδεικνύοντας με τον τρόπο αυτό τη ζώσα συνέχεια και τη δημιουργική έκφραση της εκκλησιαστικής μας παραδόσεως.

Κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, ο κ. Νεκτάριος έλαβε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή εις Μεγαλομάρτυρας που αναγνώσθηκε κατά τη Θεία Λειτουργία. Συγκεκριμένα, ορμώμενος από το λόγο του Κυρίου προς τους μαθητές Του, υπογραμμίζοντας ότι ο Χριστιανός είναι κατεξοχήν μαθητής του Χριστού, ο οποίος καλείται να ακολουθήσει όχι έναν δρόμο ευκολίας, αλλά μία πορεία μαρτυρίας και ομολογίας. Όπως επεσήμανε, ο ίδιος ο Κύριος προειδοποίησε ότι θα έλθει χρόνος κατά τον οποίο οι πιστοί θα διώκονται και θα θανατώνονται και μάλιστα από εκείνους που θα θεωρούν ότι προσφέρουν λατρεία στο Θεό.

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι οι λόγοι αυτοί δεν αφορούν μόνον την πρώτη Εκκλησία, αλλά διατρέχουν ολόκληρη την ιστορία της, η οποία σφραγίζεται από το αίμα των Μαρτύρων. Επίσης, η Εκκλησία, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, γεννήθηκε μέσα σε ένα ταπεινό σπήλαιο, ανδρώθηκε και αυξήθηκε στις κατακόμβες και τα μαρτύρια και ταπεινώθηκε μέσα στα παλάτια και στους αυτοκράτορες όταν συνδέθηκε με την εξουσία. Τότε, όπως και σήμερα, δεν έλειψαν εκείνοι που επιχείρησαν να εκμεταλλευθούν τη δύναμη της πίστεως προς ίδιον όφελος, αναζητώντας καταξίωση όχι στο Θεό, αλλά στην ανθρώπινη δόξα.

«Η αληθινή καταξίωση», υπογράμμισε, «δεν προέρχεται από τους ισχυρούς του κόσμου τούτου, αλλά από τον ίδιο τον Θεό, ο Οποίος έγινε θυσία επί του Σταυρού για τη σωτηρία του ανθρώπου». Μάλιστα, στο σημείο αυτό επεσήμανε τον κίνδυνο της σύγχρονης δυτικής ωφελιμιστικής νοοτροπίας, κατά την οποία η ελπίδα του ανθρώπου περιορίζεται στο πρόσκαιρο συμφέρον και στην υλική ευημερία, απομακρύνοντας την καρδιά από την εμπειρία της Θείας Χάριτος.

Αναφερόμενος στην εορταζομένη Αγία Κερκύρα, ο Σεβασμιώτατος την παρουσίασε ως φωτεινό παράδειγμα πίστεως και ελευθερίας. Τόνισε ότι η νεαρή βασιλοπούλα, φωτισμένη από το κήρυγμα των Αγίων Αποστόλων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, επέλεξε συνειδητά το Χριστό, υπερβαίνοντας ακόμη και τους δεσμούς της συγγενείας και της εξουσίας. Οι Άγιοι επτά συναθλητές της Αγίας αρχικώς υπήρξαν δεσμώτες και φύλακές της κατά τον εγκλεισμό της στη φυλακή. Η κράτησή της έγινε κατόπιν διαταγής του ειδωλολάτρη πατρός της, βασιλέως Κερκυλίνου. Όμως, στη συνέχεια, οι ίδιοι προσχώρησαν στην πίστη και ανέδειξαν με τη θυσία τους το μεγαλείο της ομολογίας. Έτσι, το μαρτύριό τους κατέστη θεμέλιο της τοπικής Εκκλησίας, η οποία αγιάζεται και στερεώνεται δια του αίματος των Αγίων της.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ότι η μαρτυρία των Αγίων δεν αποτελεί παρελθόν, αλλά ζώσα πρόσκληση για το σύγχρονο άνθρωπο. Σε μία εποχή συγχύσεως και πνευματικής αστάθειας, η Αγία Κερκύρα είναι πλούτος για μας και είναι ακόμη ένα σύμβολο για τη σημερινή γυναίκα, τόσο πνευματικής σωφροσύνης, όσο και θυσίας που υπερβαίνει έναν στείρο και εγωκεντρικό δικαιωματισμό. Αναδεικνύεται ως πρότυπο εσωτερικής δυνάμεως, πίστεως και αφοσιώσεως στο Θεό. Αναδεικνύεται ακόμη σε πρότυπο ανδρείας, ψυχικής και σωματικής, ξεπερνώντας ακόμη και τα στερεότυπα ισχύος των δύο φύλων. Έτσι, η πορεία της, από την ανθρώπινη δόξα προς την ομολογία και το μαρτύριο, φανερώνει ότι ο αληθινός πλούτος δε βρίσκεται στα πρόσκαιρα, αλλά στη δύναμη της πίστεως, στην ελπίδα της αγάπης και της παρουσίας του Θεού.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε Χρόνια Πολλά σε όλους. Ακόμη, κάλεσε τους πιστούς να εμπνευσθούν από το παράδειγμα των Αγίων και να καλλιεργήσουν θάρρος, πίστη και αγάπη, ώστε να παραμείνουν σταθεροί στην ομολογία του Χριστού μέσα στις προκλήσεις της εποχής, έχοντας βεβαιότητα ότι η παρουσία του Θεού αποτελεί τη μόνη αληθινή ελπίδα και δύναμη της ζωής.