Κήρυγμα Κυριακής μετά την Ύψωση

 

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός»

Αγαπητοί μου ,

Η Αγία μας Εκκλησία, αφού πριν λίγες ημέρες ύψωσε ενώπιόν μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου, σήμερα μας καλεί να σταθούμε και πάλι μπροστά στο μεγάλο αυτό μυστήριο.

Να κοιτάξουμε τον Σταυρό. Όχι όμως μόνο με τα μάτια του σώματος. Να τον κοιτάξουμε με τα μάτια της ψυχής.

Γιατί επάνω στον Σταυρό δεν βλέπουμε απλώς ένα ιερό σύμβολο. Βλέπουμε την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.

Βλέπουμε τον Χριστό να παραδίδει τον εαυτό Του «υπέρ της του κόσμου ζωής».

Και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα του Σταυρού ακούγεται σήμερα η φωνή του Αποστόλου Παύλου:

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

Λίγες λέξεις. Αλλά μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται όλη η ζωή του Χριστιανού.

Αδελφοί μου, ο Απόστολος δεν λέει: «Κάποτε σταυρώθηκε ο Χριστός για μένα».

Λέει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι». «Έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό».

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι ένα γεγονός που απλώς συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.

Ο Σταυρός καλεί και εμάς σε μια προσωπική σχέση μαζί του. Γιατί ο καθένας μας έχει έναν σταυρό. Άλλος έχει έναν σταυρό ασθενείας. Άλλος έναν σταυρό μοναξιάς. Άλλος έναν σταυρό οικογενειακής δοκιμασίας.

Άλλος κουβαλά έναν πόνο που δεν τον γνωρίζει κανείς. Και υπάρχουν σταυροί που δεν φαίνονται.

Τους κουβαλά ο άνθρωπος μέσα στην καρδιά του και μόνο ο Θεός γνωρίζει το βάρος τους.

Και όταν έρχεται η ώρα της δοκιμασίας, πολλές φορές ρωτούμε: «Γιατί, Θεέ μου; Γιατί σε μένα;» Ο Σταυρός του Χριστού όμως μας δίνει μια άλλη απάντηση: Δεν είσαι μόνος.

Ο Χριστός δεν κοιτάζει τον σταυρό σου από μακριά. Τον ανέβηκε πρώτος. Γι' αυτό και μπορεί να σταθεί δίπλα στον πονεμένο άνθρωπο.

Γιατί Εκείνος πρώτος πέρασε από τον δρόμο του πόνου. Και ύστερα ο Απόστολος λέει κάτι ακόμη πιο βαθύ: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν ζω πλέον εγώ.

Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται ο μεγάλος αγώνας του ανθρώπου. Το «εγώ». Αυτό το μικρό «εγώ» που πολλές φορές γίνεται τόσο μεγάλο μέσα μας.

Και όσο μεγαλώνει το «εγώ», τόσο μικραίνει μέσα μας ο Χριστός.

Γι' αυτό ο Απόστολος λέει: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του. Σημαίνει ότι παραδίδει τον εαυτό του στον Χριστό.

Λέει: «Κύριε, δεν θέλω πια να είμαι εγώ το κέντρο της ζωής μου. Γίνε Εσύ το κέντρο της ζωής μου».

Και τότε έρχεται η συνέχεια: «Ζη δε εν εμοί Χριστός». «Μέσα μου ζει ο Χριστός».

Αδελφοί μου, ίσως εδώ βρίσκεται και το πιο δύσκολο σημείο της χριστιανικής μας ζωής. Εμείς θέλουμε πολλές φορές να αλλάξουν οι άλλοι.

Και ξεχνούμε ότι το Ευαγγέλιο αρχίζει από εμένα.

«Ζω δε ουκέτι εγώ».  Ας αρχίσω εγώ να αλλάζω. Ας κάνω εγώ το πρώτο βήμα.

Και τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, θα αρχίσει να αλλάζει και ο κόσμος γύρω μας.

Γιατί η χάρη του Θεού αρχίζει πάντοτε από την καρδιά του ανθρώπου.

Και προσέξτε, αδελφοί μου, πώς τελειώνει ο λόγος του Αποστόλου: «Του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού». «Του Χριστού, ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό Του για μένα».

Αυτό είναι το μυστικό.

Ο Χριστός με αγάπησε. Με αγάπησε πριν Τον αγαπήσω εγώ. Με αγάπησε ακόμη και όταν Τον ξεχνούσα. Και για μένα ανέβηκε στον Σταυρό.

Πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Θεού!

Γιατί τότε ο Σταυρός δεν θα είναι μόνο μπροστά μας.

Θα είναι μέσα στη ζωή μας. Και ο άνθρωπος που σηκώνει τον σταυρό του μαζί με τον Χριστό δεν βαδίζει προς τον θάνατο.

Βαδίζει προς την Ανάσταση.

Ας αξιωθούμε, λοιπόν, να γίνει πραγματικότητα στη ζωή μας ο λόγος του Αποστόλου: «Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Γαλ. 2, 16-20)

  

 Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο. Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. ᾿Εγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, ξέρουμε πὼς ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μὲ τὴν τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ νόμου. Αὐτὸ γίνεται μόνο μὲ τὴν πίστη στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Γι’αὐτὸ κι ἐμεῖς πιστέψαμε στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ κι ὄχι μὲ τὴν τήρηση τοῦ νόμου· γιατὶ μὲ τὰ ἔργα τοῦ νόμου δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. ῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια! Γιατί, ἂν ὅ,τι γκρέμισα τὸ ξαναχτίζω, εἶναι σὰν νὰ ὁμολογῶ πὼς ἔκανα λάθος ὅταν τὸ γκρέμιζα. Κι ἀληθινά, μὲ κριτήριο τὸν νόμο, ἔχω πεθάνει γιὰ τὴ θρησκεία τοῦ νόμου, γιὰ νὰ βρῶ τὴ ζωὴ κοντὰ στὸν Θεό. ῎Εχω πεθάνει στὸν σταυρὸ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Τώρα πιὰ δὲν ζῶ ἐγώ, ἀλλὰ ζεῖ στὸ πρόσωπό μου ὁ Χριστός. Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου. 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μάρκ. 8, 34- 9, 1)

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ,καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Τόν καιρό ἐκεῖνο, ἀφοῦ κάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος μαζί μὲ τοὺς μαθητές του τοὺς εἶπε: «Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτό του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωή του, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ, ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ. Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμο ὅλο καὶ νὰ ζημιωθῇ ὡς πρός τὴν ψυχή του; Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του; Διότι, ὅποιος ντρέπεται γιά μένα  καὶ γιὰ τοὺς λόγους μου στὴν γενεὰ αὐτὴ τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλὴ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ αἰσθανθῇ ντροπὴ γι’ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ μὲ ὅλη τὴν δόξα τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους». Καὶ τοὺς ἔλεγε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, ἕως ὅτου ἰδοῦν τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται στήν πληρότητα καί παντοδυναμία της». 

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ

 

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» (Γαλ. 2,17)

«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!»

 Πολλοί άνθρωποι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους ή την άρνησή τους απέναντι στην πίστη, επικαλούνται ως επιχείρημα το ότι  οι χριστιανοί είμαστε αμαρτωλοί. Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Δίνουμε συχνά ένα κάκιστο παράδειγμα στον κόσμο. Επομένως, ισχυρίζονται, γιατί να πιστέψουμε σε μια θρησκεία, οι πιστοί της οποίας δείχνουν ότι δεν τους αλλάζει καθόλου εντός τους, ούτε αυτή η αλλαγή φαίνεται στη συμπεριφορά τους;

 Το επιχείρημα έρχεται να συναντήσει την πρώτη Εκκλησία, αυτή της Γαλατίας στην Μικρά Ασία, και το αντιμετωπίζει ο απόστολος Παύλος. Κάνει διάκριση ανάμεσα στον Χριστό και στους ανθρώπους. Αυτός που θέλει να πιστέψει στον Χριστό, δεν μένει στο ανθρώπινο παράδειγμα, το οποίο μπορεί να σκανδαλίζει. Όμως δεν πιστεύουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Οι άνθρωποι φέρουμε την ευθύνη για όσα πράττουμε. Για το ότι είμαστε ανακόλουθοι έναντι της πίστης μας. Για το ότι δεν προσπαθούμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά βολευόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε χριστιανοί, άρα δικαιωμένοι. Δεν φτάνει όμως η ιδιότητα ή η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε, διότι η πίστη είναι σχέση με τον Χριστό και η σχέση έρωτας και ο έρωτας μεταμόρφωση της ζωής μας. 

 Σκανδαλίζουμε οι χριστιανοί με τη στάση μας, ιδίως στους καιρούς μας, οπότε η συμπεριφορά μας είναι ευδιάκριτη.  Και δίνουμε δικαίωμα στον διάβολο να πειράζει τους αδύναμους ως προς την αναζήτηση και την πίστη ανθρώπους, για να έχουν δικαιολογία στη συνείδησή τους για την άρνησή τους. Φέρουμε λοιπόν μεγάλη ευθύνη. Όμως αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη και των άλλων ανθρώπων να διακρίνουν ότι ο Χριστός δεν οδηγεί στην αμαρτία, αλλά στην όντως ζωή. Να παλέψουν με την ύπαρξή τους και τα ερωτήματα της ζωής. Να εστιάσουν στην πνευματική υγεία των αγίων. Πρωτίστως, στην μετάνοια που είναι ο δρόμος όλων.

 Και κάτι ακόμη. Άλλοι χριστιανοί αγκιστρώνονται σε αγίους, σε γεροντάδες, σε ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία φημίζονται για την πνευματικότητά τους. Δεν είναι όμως άλλοθι αυτό, να είναι του Πέτρου, του Κηφά, του Απολλώ, του Παύλου. Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι, δεν μπορούν να ζήσουν την αλήθεια. Και ουδείς εκ των Πέτρου, Κηφά, Απολλώ, Παύλου είναι αλάνθαστος και μάλιστα σε γνώμες που δεν έχουν να κάνουν με την πίστη, αλλά με  τον κόσμο και τους φόβους μας έναντί του. 

              Η μόνη αλήθεια είναι ο Σταυρός και στον κόσμο θλίψη θα έχουμε. Όμως Εκείνος που μας αγάπησε και έδωσε τη ζωή Του για εμάς μάς λυτρώνει.  Όχι οι άνθρωποι. Ο Εσταυρωμένος και Αναστάς. Ο Χριστός της Εκκλησίας και όχι ο δικός μου  ή ο δικός σου, στο όνομα του οποίου δοξάζουμε την απολυτότητα και τη δική μας υπερηφάνεια ή το δικό μας βόλεμα, σκανδαλίζοντας τελικά με την ψευτοτελειότητά μας εκείνους που ζητούνε αγάπη και παλεύουν για την μετάνοιά τους. Θέλουν έναν Θεό του ελέους και όχι της δίκης. Και στην δική μας έπαρση ή αυτάρκεια δεν Τον βρίσκουν.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός  

20 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία. 

Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν). 

Καθημερινή άρση του σταυρού σημαίνει να ενεργούμε τηρώντας επακριβώς τις θείες εντολές, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή συμμόρφωση στο θέλημα του Θεού και σταύρωμα των δικών μας θελημάτων, αλλά και όλων των κακών εσωτερικών μας κινήσεων. Πράγμα πολύ δύσκολο, έως και ακατόρθωτο. Σκεφθήκαμε π. χ. πόσο εύκολα και πόσες φορές γκρινιάζουμε για κάτι; Για σοβαρά, αλλά, το συνηθέστερο, για εντελώς ασήμαντα πράγματα; Πόση ζημιά όμως γίνεται από αυτό μεταξύ μας; Και ιδίως στις ψυχές των παιδιών; 

Λέει ο π. Εφραίμ Παναούσης: 

«Η γκρίνια φέρνει πολύ κακό, πάρα πολλά πράγματα που δημιουργούνται στην οικογένειά μας. Γινόμαστε μαγνήτες, δεν θα σας πω αρνητικής ενέργειας (γιατί είναι της νέας εσοδείας λέξεις αυτές και δεν μου αρέσουν, κάτι θετικές ενέργειες κ λ. π., δεν υπάρχουν θετικές ενέργειες, υπάρχει χάρη Θεού και όλα αυτά). Οι γκρίνιες και αυτά που δημιουργούμε χωρίς λόγο, με κάποιο τρόπο μαγνητίζουν όλη αυτήν την ασθένεια μέσα στο σπίτι και τη μεταποιούν σε κακό, σε πράγματα που βρίσκουν κυρίως τα μωρά, τα οποία είναι τόσο ευάλωτα»! 

Αλλά και εσωτερικές μας κινήσεις, σχεδόν ανεπίγνωστες και από μας ακόμα, χρειάζονται πολλή προσοχή και σταύρωση. 

Διηγείται ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, οφθαλμίατρος, ότι του ήρθε κάποτε στα εξωτερικά ιατρεία ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φαινόταν αναμαλλιασμένη, με σκισμένα ρούχα, μελανιασμένη κ. λ. π., προφανώς είχαν μαλώσει. Της ζητήθηκε κατά την τάξη το όνομά της για να εξετασθεί, αλλά ο συνοδός της, φοβούμενος ίσως μην του γίνει καμμιά καταγγελία, εξαγριώθηκε, σήκωσε το χέρι να χτυπήσει τον γιατρό και φώναξε: «Ρε γιατρέ, γιατί δεν κάνεις τη δουλειά σου και ρωτάς τέτοια πράγματα;» Ευτυχώς ο νοσοκόμος πρόλαβε, του άρπαξε το χέρι, αποσόβησε το χτύπημα. Εκείνος βούτηξε τη γυναίκα και έφυγαν. 

Δύο-τρεις μέρες μετά, ο γιατρός-ιερέας ανέφερε στον άγιο Πορφύριο το γεγονός, ότι παρά λίγο να φάει ξύλο τζάμπα και άδικα. Προς μεγάλη του έκπληξη ο άγιος του είπε: «Εσύ έφταιγες»! Και του εξήγησε: «Εσύ, όταν τους είδες, κατάλαβες τί είχε γίνει, και μέσα σου τον αντιπάθησες. Αυτός κατάλαβε, ένιωσε την αντιπάθειά σου και γι’ αυτό σου επιτέθηκε». 

Αυτό λοιπόν που νιώθουμε μέσα μας για τον άλλον έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πόσο πρέπει να ελέγχουμε τα κινήματα της ψυχής μας! 

Ας σταυρώνουμε μέσα μας το κακό προτού βλάψουμε κανέναν. Ας εκπέμπουμε μόνο καλό, καλή διάθεση, χάρη Θεού και όχι δαιμονική ενέργεια, σε οποιονδήποτε μας πλησιάζει. 

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και Χειροτονίες στην Ι. Μ. Κερκύρας

     Τη Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Παγκόσμιον Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Ιεροδιακόνου π. Παλαμά Μελισσηνού, καθώς και την εις Διάκονον χειροτονία του Μοναχού Αμβροσίου Κλαρκ, αδελφών της ιστορικής Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας, η οποία το τελευταίο διάστημα επανδρώνεται εκ νέου με νέους αδελφούς. Με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Πλατυτέρας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κουτσούρης, ο Προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος, Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Βλάχος, οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου καθώς και κληρικοί εκ της πνευματικής οικογενείας των χειροτονουμένων, οι οποίοι προσήλθαν στην Κέρκυρα προκειμένου να συμμετάσχουν στην πνευματική χαρά των δύο νέων κληρικών. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός είχε κατακλυστεί από ευλαβείς προσκυνητές από διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίοι βρίσκονταν στην Κέρκυρα προκειμένου να προσκυνήσουν το ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος.

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την προσφώνησή του προς τον π. Παλαμά, ο οποίος φέρει την καταγωγή του από την Αθήνα, 29 ετών και τελειόφοιτος τεχνολογικής εκπαίδευσης, απηύθυνε νουθετήριο λόγο, λαμβάνοντας αφορμή από τη μεγάλη και σεβασμία ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Τόνισε ότι επί του Σταυρού ανήλθε ο Κύριός μας, εξέτεινε τα χέρια Του και παρέδωσε τον εαυτό Του «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας», ενώ το Πανάγιο και Ζωοποιό Αίμα Του εζωοποίησε ολόκληρη την ανθρωπότητα, η οποία είχε δηλητηριασθεί από τον όφι της αμαρτίας.

Αυτήν ακριβώς την ημέρα, σημείωσε, ο Κύριος προσκαλεί το νέο Πρεσβύτερο να άρει και εκείνος τον προσωπικό του σταυρό και να τον σηκώσει στους ώμους του, όπως ο Χριστός ανέβηκε το δρόμο του Γολγοθά. Ιδιαιτέρως αναφέρθηκε στον συγκλονιστικό λόγο του Εσταυρωμένου προς τον Ουράνιο Πατέρα, «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς. Οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34), υπογραμμίζοντας ότι μόνον ο τέλειος Θεός μπορούσε να χαρίσει τέτοια συγχώρηση και έλεος ακόμη και στους σταυρωτές Του.

Ο κ. Νεκτάριος υπενθύμισε στον π. Παλαμά ότι από σήμερα καλείται να λάβει το δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης και να γίνει οικονόμος των Μυστηρίων της Χάριτος του Θεού, ιερουργώντας τα Άχραντα Μυστήρια που ο ίδιος ο Κύριος παρέδωσε με τους λόγους «Λάβετε φάγετε» και «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες». Η άρση του σταυρού, όμως, δεν μπορεί να γίνεται άπαξ, αλλά καθημερινά στη ζωή του, διότι μόνο μέσα από αυτήν θα κατανοήσει τη θυσία του Χριστού και την προσωπική του θυσία διά της Ιερωσύνης προς την ανθρωπότητα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σύγχρονη εποχή, η οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε, «έχει επαναστατήσει κατά του Θεού». Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα ο νέος Πρεσβύτερος καλείται να δείξει στην επαναστατημένη από την αμαρτία ανθρωπότητα το δρόμο της συγχωρήσεως, της αφέσεως και της κοινωνίας με το Θεό, πρωτίστως διά της ζωής και του προσωπικού του παραδείγματος, λέγοντας χαρακτηριστικά, «Θυσία μεν για τον Θεό, θυσία δε για τους ανθρώπους».

Τέλος, τον κάλεσε να τελεί με ευλάβεια και φόβο Θεού τα Μυστήρια της Εκκλησίας, να ιερουργεί το μυστήριο της σωτηρίας, να κηρύττει το Ευαγγέλιο της αληθείας, να αγκαλιάζει τη νεότητα, να παιδαγωγεί τους νέους, να στηρίζει τα γηρατειά και να παραμυθεί τους πεπτωκότες. Τον προέτρεψε κάθε φορά που προσεγγίζει το Άγιο Θυσιαστήριο να το πράττει με φόβο Θεού, προσευχή και καταλλαγή, έχοντας στη ζωή του τις ευχές της αδελφότητος της Ιεράς Μονής Πλατυτέρας, των γονέων και των αδελφών του, και την κραταιά σκέπη της Παναγίας.

Ο π. Αμβρόσιος Κλαρκ, Ελληνοαμερικανός, 27 ετών και φοιτητής Θεολογίας, προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια, με την πλειονότητα των αδελφών του να είναι μοναχοί. Κατά την προσλαλιά του προς το Σεβασμιώτατο εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το Θεό για την πορεία της ζωής του και για την κλήση του στη μοναχική και ιερατική διακονία, ευχαριστώντας παράλληλα τον Γέροντά του, τους γονείς και τα αδέλφια του. Ζήτησε δε τις ευχές του Σεβασμιωτάτου, ώστε με τη ζωή και τη νέα διακονία του να ευαρεστήσει το Θεό.

Κατά την αντιφώνησή του, ο Σεβασμιώτατος συμβούλεψε πατρικά το νέο Διάκονο, σημειώνοντας ότι οι λόγοι του ήταν «λόγοι καρδιάς, λόγοι αληθείας, βιωματικοί λόγοι». Αναφέρθηκε με συγκίνηση στην οικογένειά του και ιδιαιτέρως στους γονείς του, οι οποίοι ταξίδεψαν από την Αμερική για να βρίσκονται κοντά του στην «προσωπική του Πεντηκοστή», έχοντας εμπνεύσει στα παιδιά τους την αγάπη για τον Χριστό και τη διακονία της Εκκλησίας.

Ο κ. Νεκτάριος κάλεσε τον π. Αμβρόσιο να στρέφει πάντοτε τα μάτια του προς το Ζωοποιό Σταυρό και να αντλεί από αυτόν δύναμη για τη σταυρική διακονία του. «Σταυρέ του Χριστού, σώσον με τῇ δυνάμει σου», τον προέτρεψε να επαναλαμβάνει στη ζωή του. Τόνισε μάλιστα ότι ο σημερινός κόσμος έχει ανάγκη από κληρικούς αφιερωμένους στο θέλημα του Θεού και «να βλέπει περισσότερα έργα παρά να ακούει λόγια», διότι «χόρτασε ο κόσμος από τα λόγια». Έχει ανάγκη, όπως είπε, από παρουσίες Ιερέων και Μοναχών οι οποίες θα αποτυπώνουν στην ψυχή και στην καρδιά τους τον ίδιο τον Κύριο. Κατακλείοντας, τον προέτρεψε να διαφυλάξει αλώβητη την εικόνα του Χριστού στην καρδιά του και να αφιερώσει ολοκληρωτικά τη ζωή του στη διακονία Του. 

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προχείρισε σε Αρχιμανδρίτη τον νέο Ιερομόναχο, π. Παλαμά Μελισσηνό και αφού ευλόγησε τον πολυπληθή λαό, ευχήθηκε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου να αποτελεί δύναμη, σκέπη και βοήθεια στη ζωή όλων.

Κήρυγμα στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Σήμερα η Εκκλησία μας υψώνει μπροστά μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό. Και μαζί με τον Σταυρό, υψώνει μπροστά μας ολόκληρο το μυστήριο της αγάπης του Θεού.

Το απολυτίκιο της σημερινής εορτής μάς βάζει αμέσως στο κέντρο του νοήματος: «Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου...»

Προσέξτε, αδελφοί μου, τι ζητάμε από τον Θεό. Δεν Του ζητάμε μόνο να μας κάνει τη ζωή εύκολη. Δεν Του ζητάμε να εξαφανίσει όλες τις δοκιμασίες.

Του λέμε: «Σώσε μας, Κύριε».

Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να έχει πολλά και να μην έχει ειρήνη. Μπορεί να έχει χρήματα και να είναι φτωχός στην καρδιά. Μπορεί να έχει ανθρώπους γύρω του και να αισθάνεται μόνος. Μπορεί να χαμογελά στα χείλη και να κλαίει μέσα του.

Γι’ αυτό σήμερα στεκόμαστε μπροστά στον Σταυρό. Γιατί εκεί βρίσκεται Εκείνος που γνωρίζει τον πόνο μας.

Αδελφοί μου,

Η παράδοση της Εκκλησίας μάς διηγείται ότι ο Τίμιος Σταυρός είχε χαθεί. Είχε καλυφθεί από τα χώματα και τα χρόνια. Και τότε μία γυναίκα, η Αγία Ελένη, ξεκίνησε να τον αναζητήσει. Δεν σταμάτησε μπροστά στις δυσκολίες.

Δεν είπε: «Δεν αξίζει τον κόπο». Έψαξε. Και βρήκε. Βρήκε τον Σταυρό του Χριστού.

Και όταν ο Τίμιος Σταυρός υψώθηκε, ο λαός τον προσκύνησε με δάκρυα και ευγνωμοσύνη.

Αλλά, αδελφοί μου, υπάρχει εδώ ένα μήνυμα και για εμάς. Όπως ο Τίμιος Σταυρός βρισκόταν κρυμμένος κάτω από τη γη, έτσι πολλές φορές και ο δικός μας σταυρός είναι κρυμμένος. Κανείς δεν γνωρίζει τι κουβαλάμε. Κανείς δεν γνωρίζει πόσες νύχτες αγρυπνήσαμε. Κανείς δεν γνωρίζει πόσα δάκρυα σκουπίσαμε μόνοι μας. Κανείς δεν γνωρίζει πόσες φορές είπαμε: «Θεέ μου, δώσε μου δύναμη να αντέξω». 

Ο Θεός όμως γνωρίζει. Και αυτό αρκεί.

Ο Χριστός γνωρίζει τον δικό μας σταυρό Ίσως κάποιος από εσάς σήμερα να ήρθε εδώ κουρασμένος. Ίσως να υπάρχει μέσα στην καρδιά του ένα μεγάλο «γιατί». «Γιατί, Θεέ μου, αυτό το παιδί;» «Γιατί αυτή η δοκιμασία;» «Γιατί αυτή η αδικία;» «Γιατί έφυγε αυτός ο άνθρωπος που αγαπούσα;» «Γιατί δεν αλλάζουν τα πράγματα;»

Και ίσως πολλές φορές ο ουρανός να φαίνεται σιωπηλός. Αλλά ο Θεός δεν είναι απών. Η σιωπή του Θεού δεν σημαίνει απουσία του Θεού.

Ο Χριστός βρίσκεται κοντά μας ακόμη και όταν δεν Τον αισθανόμαστε. Γιατί Εκείνος πρώτος πέρασε από τον Γολγοθά. Πρώτος γεύθηκε την εγκατάλειψη. Πρώτος σήκωσε τον Σταυρό. Πρώτος πόνεσε. Και γι’ αυτό, όταν εμείς πονάμε, δεν μιλάμε σε έναν Θεό που δεν γνωρίζει τον πόνο.

Μιλάμε στον Εσταυρωμένο Χριστό. Στον Χριστό που άνοιξε τα χέρια Του πάνω στον Σταυρό. Σαν να αγκαλιάζει εμένα. Εσένα. Το παιδί σου. Την οικογένειά σου. Όλους μας.

Ο Σταυρός δεν είναι το τέλος .   Μετά τον Γολγοθά ήρθε η Ανάσταση.

Γι’ αυτό και ο χριστιανός μπορεί να κλαίει, αλλά δεν απελπίζεται. Μπορεί να πονά, αλλά δεν χάνει την ελπίδα. Μπορεί να πέσει, αλλά σηκώνεται. Μπορεί να περνά από σκοτάδι, αλλά γνωρίζει ότι υπάρχει φως.

Ο Σταυρός μάς διδάσκει να λέμε: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω πάντοτε το σχέδιό Σου.

Αλλά Σε εμπιστεύομαι». Αυτή είναι η πίστη. Όχι να έχουμε απαντήσεις για όλα.

Αλλά να έχουμε εμπιστοσύνη στον Χριστό ακόμη και όταν δεν έχουμε απαντήσεις.

Τι θα αφήσουμε μπροστά στον Σταυρό;

Σε λίγο, όταν θα πλησιάσουμε να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, ας μη σταθούμε μπροστά του βιαστικά. Ας σταθούμε για λίγο. Ας κοιτάξουμε τον Εσταυρωμένο. Και ας Του πούμε κάτι που ίσως δεν έχουμε πει ποτέ:

«Χριστέ μου, Σε ευχαριστώ».

«Σε ευχαριστώ που με κράτησες μέχρι σήμερα».

«Σε ευχαριστώ για τους ανθρώπους που μου έδωσες».

«Σε ευχαριστώ ακόμη και για τις δοκιμασίες που με έμαθαν να γονατίζω και να προσεύχομαι».

Και ύστερα ας Του δώσουμε τον δικό μας σταυρό.

Και ας πούμε:

«Κύριε, πάρε Εσύ αυτό που εγώ δεν μπορώ να σηκώσω».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ