Κήρυγμα στην Ε΄ Κυριακή Ματθαίου (Ματθ. 8,29)

  «Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;».

Αγαπητοί μου,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς μιλά για μια στιγμή που οι δαίμονες, βλέποντας τον Χριστό, αναφωνούν: «Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;».

Πρώτα απ' όλα, ας παρατηρήσουμε ότι εκείνοι που αρνούνται να μετανοήσουν, ομολογούν την αλήθεια. Οι δαίμονες γνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός. Τον ονομάζουν «Υἱὸ τοῦ Θεοῦ». Όπως διδάσκει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι δαίμονες δεν κάνουν αυτή την ομολογία από πίστη ή αγάπη, αλλά επειδή η θεϊκή παρουσία του Χριστού τους αναγκάζει να φανερώσουν την αλήθεια. Η γνώση χωρίς αγάπη και υπακοή δεν σώζει. «Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι», λέγει και ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος.

Το δεύτερο σημείο είναι η φράση «πρὸ καιροῦ». Οι δαίμονες γνωρίζουν ότι υπάρχει ορισμένος καιρός της τελικής κρίσεως. Ο Κύριλλος Αλεξανδρείας εξηγεί ότι τα πονηρά πνεύματα γνωρίζουν πως έχει ορισθεί ημέρα κατά την οποία θα καταδικασθούν οριστικά. Όμως η παρουσία του Χριστού ήδη από τώρα είναι γι' αυτούς φωτιά και βάσανος, γιατί δεν μπορούν να αντέξουν την αγιότητα του Θεού.

Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας σημειώνει ότι οι δαίμονες ονομάζουν «βάσανο» την εκδίωξή τους από τον άνθρωπο. Εκεί όπου κυριαρχεί ο Χριστός, δεν υπάρχει τόπος για τον διάβολο. Η παρουσία της θείας χάριτος είναι χαρά για τους καθαρούς στην καρδιά, αλλά γίνεται έλεγχος και οδύνη για την κακία.

Υπάρχει όμως και ένα μήνυμα για τον καθένα μας. Πολλές φορές γνωρίζουμε τον Χριστό μόνο με το μυαλό. Ξέρουμε το Ευαγγέλιο, γνωρίζουμε την πίστη, αλλά η ζωή μας δεν αλλάζει. Η ομολογία των δαιμόνων μάς υπενθυμίζει ότι η σωτηρία δεν είναι απλή γνώση. Είναι σχέση, μετάνοια, υπακοή, συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια και αγώνας κατά των παθών.

Ακόμη, οι δαίμονες τρέμουν την κρίση, ενώ ο πιστός δεν περιμένει την ημέρα εκείνη με φόβο, αλλά με ελπίδα. Όποιος ζει ενωμένος με τον Χριστό, δεν φοβάται την παρουσία Του, γιατί ήδη από αυτή τη ζωή γεύεται τη Βασιλεία Του.

Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τον εαυτό μας. Όταν έρχεται ο Χριστός στη ζωή μας, στην προσευχή, στη Θεία Λειτουργία, στη Θεία Κοινωνία, Του ανοίγουμε την καρδιά μας ή Του λέμε, με τη ζωή μας, «τί ἡμῖν καὶ σοί»; Ο άνθρωπος της μετανοίας δεν απομακρύνει τον Χριστό, αλλά Τον παρακαλεί να κατοικήσει μέσα του.

Είθε ο Κύριος, που ελευθέρωσε τους δαιμονιζομένους, να ελευθερώσει και εμάς από τα πάθη, τους λογισμούς και κάθε δύναμη του πονηρού, ώστε να Τον ομολογούμε όχι μόνο με τα χείλη αλλά και με όλη μας τη ζωή.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ

«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ.  8, 29)

Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;»

 Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη  θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού.  Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.  

 Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. «Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. « Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. Ο άνθρωπος τότε θα βιώνει την κατάσταση των δαιμονισμένων, αλλά και των Γεργεσηνών. Θα είναι ακοινώνητος. Φριχτός για τους άλλους, που δεν θα θέλει να τους βλέπει και ούτε εκείνοι να τον βλέπουν. Δεν θα θέλει ίχνος Θεού, ίχνος καλού στη ζωή του, αλλά θα έχει για θεό τον εαυτό του, το συμφέρον του, τον τρόπο του, θα νιώθει την παρουσία του Θεού και θα αρνείται να ανοίξει τα μάτια του σ’ Αυτόν. Και ό,τι ξεκινήσει ψυχικά , μετά τον θάνατο, θα επεκταθεί και σωματικά, μετά την Ανάσταση των νεκρών, τη Δευτέρα Παρουσία. 

 Ζούμε σε έναν καιρό στον οποίο αισθανόμαστε ότι η παρουσία του Χριστού βασανίζει τον κόσμο. Του υπενθυμίζει την ειρήνη και τη συμφιλίωση, ενώ ο κόσμος θέλει την εξουσία και τη βία για να πετύχει το σκοπό του. Του υπενθυμίζει την κοινωνία της σχέσης και της αγάπης, ενώ ο κόσμος θέλει τη χρήση του άλλου και της κτίσης για να είναι ευχαριστημένος. Του υπενθυμίζει το μέτρο και την ασκητικότητα, ενώ ο κόσμος θέλει την άνεση και την πολυτέλεια. Του υπενθυμίζει ότι η ζωή έχει συνέχεια μετά τον θάνατο εν αγάπη, ενώ ο κόσμος επιλέγει το μηδέν, για να ζήσει καλά εδώ, με γνώμονα τα επιτεύγματά του. Του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ο τρόπος της Εκκλησίας που είναι ο τρόπος της αγάπης, της εξόδου από την αποκλειστικότητα του εγώ, της υπέρβασης του ιδίου θελήματος και του μοιράσματος, ενώ ο κόσμος ζητά τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από το εγώ, το δίκιο, το δικαίωμα. Γι’ αυτό ο κόσμος βασανίζεται πρόωρα. Όποιος πιστεύει στον Χριστό περνά σταυρούς, αλλά δεν είναι μόνος. Και μέσα από τη σχέση με τον Χριστό παίρνει ζωή και αλλάζει ζωή. Αυτή είναι η καινούργια αρχή που μπορούμε να κάνουμε ανά πάσα στιγμή και να αφήσουμε το πνεύμα και τον τρόπο του κακού στη άκρη, καθιστάμενοι εν Χριστώ νέοι, καινούργιοι άνθρωποι, με ελπίδα και στο τώρα και στην αιωνιότητα.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

5 Ιουλίου 2026

Κυριακή Ε’ Ματθαίου 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026- Ε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 8, 28- 9, 1)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; ῏Ην δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ῾Υπάγετε. Οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ὅταν ἔφτασε ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν περιοχὴ τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι ποὺ ἔρχονταν ἀπὸ τὰ μνήματα, τόσο φοβεροί, ποὺ κανένας δὲν τολμοῦσε νὰ περάσει ἀπὸ κεῖνο τὸν δρόμο. Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;» Μακριὰ ἀπ᾿ αὐτοὺς ἔβοσκε ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων. Καὶ οἱ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν λέγοντας· «῍Αν εἶναι νὰ μᾶς διώξεις, ἄφησέ μας νὰ πᾶμε στὸ κοπάδι τῶν χοίρων». Κι ἐκεῖνος τοὺς εἶπε· «Πηγαίνετε». Αὐτοὶ βγῆκαν καὶ πῆγαν στὸ κοπάδι τῶν χοίρων. Καὶ ὅλο τὸ κοπάδι ὅρμησε καὶ γκρεμίστηκε στὴ λίμνη καὶ πνίγηκαν μέσα στὰ νερά. Οἱ βοσκοὶ ἔφυγαν, πῆγαν στὴν πόλη καὶ ἀνάγγειλαν ὅλα τὰ συμβάντα καὶ ὅ,τι ἔγινε μὲ τοὺς δαιμονισμένους. Βγῆκε τότε ὅλη ἡ πόλη νὰ συναντήσει τὸν ᾿Ιησοῦ, κι ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρακάλεσαν νὰ φύγει ἀπὸ τὴν περιοχή τους. ῾Ο ᾿Ιησοῦς ἐπιβιβάστηκε στὸ πλοῖο, διέσχισε τὴ λίμνη καὶ ἦρθε στὴν πόλη του.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026- ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ (Γαλ. 5, 22- 6, 2)

 

 Ἀδελφοί, ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις,  πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Εἰ ζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν. Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες. Ἀδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Αδελφοί, ο καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η πίστη, η πραότητα, η εγκράτεια. Τίποτε απ’ αυτά δεν καταδικάζει ο νόμος. Άλλωστε όσοι είναι του Χριστού έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του. Αφού, λοιπόν, ζούμε με τη δύναμη του Πνεύματος, πρέπει ν’ ακολουθούμε το Πνεύμα. Ας μη γινόμαστε ματαιόδοξοι, ας μην προκαλούμε κι ας μη φθονούμε ο ένας τον άλλο. Αν κάποιος, αδερφοί μου, βρεθεί να κάνει κάποιο παράπτωμα, εσείς που έχετε το Πνεύμα του Θεού να τον διορθώνετε με πραότητα. Προσέχετε μόνο να μην παρασυρθείτε κι εσείς από τον πειρασμό. Να σηκώνετε ο ένας το φορτίο του άλλου, κι έτσι θα εφαρμόσετε πλήρως το νόμο του Χριστού.

ΓΙΟΡΤΗ ΛΗΞΗΣ ΤΟΥ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΣΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΔΑΠ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 

 Στο προαύλιο του Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων «η Πλατυτέρα» έγινε το βράδυ της Παρασκευής 3 Ιουλίου 2026 η γιορτή λήξης της εκκλησιαστικής χρονιάς 2025-2026 του Βρεφονηπιακού Σταθμού και του ΚΔΑΠ της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας «ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΛΟΥ». Οι πολλοί γονείς που παρακολούθησαν τη γιορτή καταχειροκρότησαν τα παιδιά τους, μικρότερα και μεγαλύτερα, τα οποία, με την επίβλεψη των παιδαγωγών τους, ετοίμασαν μία εξαιρετική παράσταση με θέμα τα συναισθήματα, τα οποία ομορφαίνουν ή δυσκολεύουν τη ζωή μας και που χρειάζεται, με τη δύναμη της πίστης, να μπορούμε να δώσουμε σ’ αυτά προοπτική αγάπης. Η παράσταση είχε ετοιμαστεί με την παιδική αθωότητα και χάρη και με εξαιρετική μουσικοκινητική προσέγγιση.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, χαρούμενος και συγκινημένος, που ένα έργο το οποίο επιτελείται 16 χρόνια έχει αγκαλιαστεί από τη τοπική κοινωνία, παρέχοντας παιδεία Χριστού, κοινωνικές δεξιότητες, αλλά και ευκαιρίες καλλιέργεια χαρακτήρα και ήθους, συνεχάρη τη διευθύντρια του Βρεφονηπιακού Σταθμού κ. Κέλλυ Καρύδη και τη διευθύντρια του ΚΔΑΠ κ. Μαρία Κυτιλή-Μουρτζανού, για την εξαιρετική προσπάθεια και συνεργασία που αποδίδει καρπούς σε μια δύσκολη εποχή.

Ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι έγινε και ο ίδιος έγινε παιδί μαζί με τα παιδιά, ευχαρίστησε τους γονείς, διότι εμπιστεύονται τα παιδιά τους στην Εκκλησία, επεσήμανε ότι όσο κι αν κατηγορείται η Εκκλησία και τα πρόσωπά της, αυτό δεν θα έχει καμία ισχύ, διότι τα παιδιά στις δομές της Εκκλησίας ζούνε κοινοτική ζωή, μεγαλώνουν ανήκοντας κάπου, κάτι που είναι πολύ μεγάλη υπόθεση στην εποχή μας. Ο κ. Νεκτάριος ευλόγησε τα παιδιά και τόνισε ότι προσευχήθηκε και προσεύχεται να αναπτύσσονται, να προκόβουν, να έχουν υγεία και δύναμη στη ζωή τους.  

                Συνεχάρη ακόμη το παιδαγωγικό προσωπικό και όλες και όλους, όσοι στηρίζουν το ωραίο αυτό έργο. Αξίζει να σημειωθεί ότι και φέτος, εκτός των άλλων δραστηριοτήτων, στο καλοκαιρινό πρόγραμμα ιερείς επισκέπτονται καθημερινά και το ΚΔΑΠ και τον σταθμό και βοηθούν τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με την παράδοση, τους αγίους και το ευαγγέλιο, σε κλίμα δημιουργικό και με διαδραστική συμμετοχή.

ΝΑΟΣ ΘΕΟΥ Ή ΣΠΗΛΑΙΟ ΛΗΣΤΩΝ; π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ερχόμενος στη χώρα των Γεργεσηνών ο Χριστός, συνάντησε δύο δαιμονισμένους ανθρώπους που έβγαιναν απ’ το νεκροταφείο της περιοχής, αφού τα μνήματα ήταν ο τόπος διαμονής τους. Ήταν σε τρομερά άθλια κατάσταση, «χαλεποί λίαν». Κανένας δεν τολμούσε να βρεθεί στον δρόμο τους. Ο Χριστός τους θεράπευσε, επιτρέποντας στα δαιμόνια που κατοικούσαν μέσα τους να μπουν, κατόπιν αίτησής τους, σε ένα κοπάδι χοίρων που έβοσκε παραπέρα. Οι χοίροι τότε όρμησαν όλοι μαζί στον παρακείμενο γκρεμό και έπεσαν στη θάλασσα (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου). 

Η παρουσία του Χριστού στον τόπο τους ήταν το εκπληκτικότερο γεγονός που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στους Γεργεσηνούς. Ο Θεός ντυμένος την ανθρώπινη μορφή βρέθηκε τόσο κοντά τους, περπάτησε ανάμεσά τους. Τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναγίνει στην ανθρώπινη ιστορία. 

Οι Γεργεσηνοί όμως, παρά τα ικανά τεκμήρια που τους δόθηκαν για να εκτιμήσουν το πρωτόγνωρο και ασυνήθιστο γεγονός, παρέμειναν εντελώς ανυποψίαστοι, εντελώς ξένοι, εντελώς αμέτοχοι σ’ αυτό. Έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν. Ποια αλλαγή θα μπορούσαν να πετύχουν; 

Ο Χριστός δεν ήρθε για να καλυτερέψει απλώς την καλή ή κακή καθημερινότητα του ανθρώπου, αλλά να τον καλέσει να γίνει θεός. Πρότυπο στην προοπτική αυτή έθεσε τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν έλεγε απλώς λόγια, αλλά έδειχνε τον εαυτό του, ως σκοπό, αποστολή και προορισμό του ανθρώπου. 

Πρώτος ο Χριστός ως άνθρωπος έφερε εις πέρας με τέλειο τρόπο τον προορισμό αυτό. Έγινε ο ζωντανός ναός του Θεού. Μέσα του κατοικεί ολόκληρη η θεότητα. «Εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9). Ο ίδιος αποδεχόταν ότι το σώμα του είναι ο αληθινός ναός του Θεού. «Εκείνος έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού» (Ιω. 2, 21). 

Ο Τριαδικός Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με αυτό τον σκοπό. Να γίνει ναός του Θεού, όπου θα λατρεύεται διηνεκώς η Αγία Τριάδα. Αυτό ξεκινάει με το βάπτισμα. Στον βαπτιζόμενο ενοικεί αμέσως το Άγιο Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό. 

Ναός Θεού γίνεται ο άνθρωπος, όταν ζει με την προσευχή και τις άλλες αρετές. Πίστη, ελπίδα, αγάπη, υπομονή, μακροθυμία, πραότητα, ταπεινοφροσύνη, ειρήνη, νηστεία, αγρυπνία, μετάνοια. Δεν γνωρίζετε «ότι ναός Θεού εστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» ρωτάει ο απόστολος Παύλος. «Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος», γιατί είπε ο Θεός, θα «ενοικήσω εν αυτοίς» (Α΄ Κορ. 3, 16. Β΄ Κορ. 6, 16). 

Στον αντίποδα βρίσκεται ο ναός του διαβόλου. Όποιος, αντί να λατρεύει με όλη την ψυχή και το σώμα του τον Θεό, φθείρει διά της αμαρτίας τον ναό του Θεού, γίνεται ναός του διαβόλου. Με κάθε αμαρτία λατρεύει τον διάβολο. Οι καταστροφείς όμως του ναού του Θεού, θα φθαρούν από τον Θεό (Α΄ Κορ. 3, 17). Θα επιτρέψει ο Θεός να καταστραφούν από τις αμαρτίες τους, να συρθούν στην απώλεια, τον όλεθρο, τον πνευματικό θάνατο. 

Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι ναός του Θεού, «οίκος προσευχής», εκπίπτει σε «σπήλαιον ληστών» (Ματθ. 21, 13). Οι παντοειδείς αμαρτίες, οι πονηροί λογισμοί, τα ποικιλόμορφα πάθη, σκοτώνουν οτιδήποτε θείο και άγιο υπάρχει στον άνθρωπο, καταληστεύουν και γκρεμίζουν τον ναό του Θεού. Σπήλαιο ληστών είχαν καταντήσει οι δύο δαιμονιζόμενοι των Γεργεσηνών, «χαλεποί λίαν». Οι ληστές δαίμονες είναι φτωχοί, δεν έχουν τίποτε να δώσουν στον άνθρωπο. Ρημάζουν μόνο, αφανίζουν ό,τι καλό υπάρχει μέσα του. 

Ωστόσο ο Χριστός είναι εδώ. Στο πρόσωπό του είδαμε για πρώτη φορά τον αληθινό άνθρωπο. (Βλ. και αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Δογματική, σ. 398-402). 

Μα η επιλογή παραμένει πάντοτε δική μας. Θα γίνουμε όπως αυτός, ναός Θεού, ή σπήλαιο ληστών; 

Η εορτή της Παναγίας της Βλαχέραινας στην Κέρκυρα

 

    Την Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026, εορτή της Καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτος της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχέρναις, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Υ. Θ. Παναγίας Βλαχερνών, στο προάστιο της Γαρίτσας, στην πόλη της Κέρκυρας. Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος πλαισιώθηκε από κληρικούς των όμορων ενοριών, τον Διοικητικό Προϊστάμενο του Ιερού Ναού, Πρωτοπρεσβύτερο Αθανάσιο Κοκκινόπουλο, τον εφημέριο του ναού, π. Ραφαήλ Ξανθόπουλο, καθώς και τους Διακόνους του. Πριν από την έναρξη της Θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη λιτάνευση της Ιεράς Εικόνος της Παναγίας πέριξ του ναού. Επιπλέον, μεταξύ των παρευρισκομένων στη Θεία Λειτουργία ήταν και η επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, κα. Μερόπη Υδραίου. Ακόμη, ιδιαίτερη λαμπρότητα στην πανήγυρη προσέδωσε η συμμετοχή ευρωπαϊκής χορωδίας, η οποία έψαλε τους ύμνους της Θείας Λειτουργίας κατά την τοπική κερκυραϊκή εκκλησιαστική μουσική παράδοση.

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την ομιλία του προς το πολυπληθές εκκλησίασμα, λαμβάνοντας αφορμή από τον προφητικό λόγο του Ψαλμωδού, «Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου» Ψαλμός (44, 11 -12), υπογράμμισε ότι η προφητεία αυτή αναφέρεται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όσα προανήγγειλαν οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης εκπληρώθηκαν στο πρόσωπό της, καθώς μέσω αυτής πραγματοποιήθηκε η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού, αλλά και ολόκληρο το σχέδιο της θείας οικονομίας, με το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου, ώστε όλοι οι άνθρωποι να τύχουν της σωτηρίας και να γίνουν «μετοχοί αυτής της θεότητας».

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο Θεός από την αρχή της δημιουργίας έπλασε τον άνθρωπο για να είναι «μικρόθεος», όπως διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας και κάλεσε όλους τους ανθρώπους στην αγιότητα, σύμφωνα με τον λόγο της Αγίας Γραφής, «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α΄ Πέτρ. 1,16). Τόνισε ακόμη ότι ο Θεός χάρισε στον άνθρωπο όλα εκείνα τα στοιχεία της αγιότητός Του, ώστε, με τον πνευματικό αγώνα, να τα αυξήσει και να ανταποκριθεί στην υψηλή αυτή κλήση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο ανεκτίμητο μέγεθος της αγάπης και της φιλανθρωπίας του Θεού προς τον άνθρωπο. Όπως υπογράμμισε, ο Χριστός «ἐκένωσε» τον εαυτό Του, προσέλαβε τη δική μας φύση για να τη θεώσει και μας κατέστησε παιδιά κατ’ υιοθεσίαν. Υπενθύμισε δε το λόγο του Κυρίου, «Οὐκέτι λέγω ὑμᾶς δούλους… ὑμᾶς δὲ εἴρηκα φίλους» (Ιω. 15,15), επισημαίνοντας ότι ο Θεός δεν αντιμετωπίζει πλέον τον άνθρωπο ως δούλο, αλλά ως παιδί Του και αδελφό του Χριστού. Παράλληλα, επισήμανε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος απομακρύνεται από αυτή τη μεγάλη δωρεά της θείας αγάπης, επιλέγοντας πολλές φορές την πλάνη και την αμαρτία, χωρίς να συνειδητοποιεί το μέγεθος της θυσίας του Θεού για τη σωτηρία του.

Αναφερόμενος στην Υπεραγία Θεοτόκο, τόνισε ότι εκείνη διαφύλαξε τον εαυτό της καθαρό και αμόλυντο, έγινε το «καθαρό δοχείον» της θείας χάριτος και αξιώθηκε να γίνει Μητέρα του Θεού αλλά και μητέρα όλων των πιστών. Γι’ αυτό και η Εκκλησία την προβάλλει διαρκώς ενώπιον των πιστών, υπενθυμίζοντας ότι όλοι βρίσκονται κάτω από την κραταιά σκέπη και προστασία της.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη θεομητορική εορτή της Καταθέσεως της Τιμίας Εσθήτος της Θεοτόκου στις Βλαχέρνες, παρουσιάζοντας τη σημασία της για την Εκκλησία και τη Βασιλεύουσα. Παράλληλα έκανε ιδιαίτερη μνεία στην ιερά παράδοση της θαυματουργού εικόνας της Παναγίας των Βλαχερνών, η οποία διασώθηκε κατά την περίοδο της Εικονομαχίας και, κατά την τοπική παράδοση, έφθασε στην Κέρκυρα, όπου μέχρι σήμερα αποτελεί πολύτιμο πνευματικό θησαυρό του τόπου.

Ολοκληρώνοντας, ο Σεβασμιώτατος κάλεσε τους πιστούς να καταφεύγουν με εμπιστοσύνη στη μεσιτεία της Παναγίας. Τόνισε ότι, ιδιαίτερα στις δύσκολες ημέρες που διέρχονται η πατρίδα και ο κόσμος, οι πιστοί καλούνται να παρακαλούν την Υπεραγία Θεοτόκο να ακούει τις δεήσεις τους, να μεταφέρει την αγωνία τους στον θρόνο του Υιού της και να σκεπάζει με τις πρεσβείες της τον λαό του Θεού. Παρά τις σύγχρονες πνευματικές απειλές και την αποστασία της εποχής μας, υπογράμμισε ότι πάντοτε παραμένει η πιστή μερίδα του λαού, η οποία αγωνίζεται, μετανοεί και προστρέχει με ελπίδα στην προστασία της Παναγίας, ζητώντας τη βοήθειά της, ώστε να παραμείνει σταθερή στην πίστη και να πορευθεί προς τη σωτηρία.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα, επικαλούμενος τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και τη χάρη του Θεού στη ζωή τους.