Τρίτη 12 Μαΐου 2026
Κυριακή 10 Μαΐου 2026
Κερκύρας Νεκτάριος: «Όποιος προτιμά το σκοτάδι, τότε ζει το χάος»
Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου, στο ομώνυμο χωριό της Μέσης Κέρκυρας. Εφημέριος του Ιερού Ναού είναι ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Παλαιοκαστρίτσας, Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Δροσόπουλος. Κατά την τοπική παράδοση, την ημέρα αυτή λιτανεύεται η εφέστιος εικόνα της Παναγίας από τη γειτονική ενορία του χωριού της Άφρας προς τον Άγιο Ιωάννη, όπου και παραμένει έως το εσπέρας, οπότε και επιστρέφει εν λιτανεία, μέσα σε κλίμα ευλάβειας και κατάνυξης. Οι ύμνοι της ημέρας αποδόθηκαν με αρτιότητα και εκκλησιαστικό ύφος από χορό Ιεροψαλτών υπό τη διεύθυνση του Μουσικολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου, Νεκταρίου Μπόκου, ο οποίος απέδωσε.
Κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο βαθύ θεολογικό μήνυμα της Ευαγγελικής περικοπής της Κυριακής της Σαμαρείτιδος, τονίζοντας ότι τα δύο κεντρικά πρόσωπα της διηγήσεως, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτιδα, αφορούν διαχρονικά κάθε άνθρωπο.
Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι τίποτε στη ζωή του ανθρώπου δεν είναι τυχαίο, όπως δεν ήταν τυχαία και η συνάντηση της Σαμαρείτιδος με τον Χριστό στην πηγή του Ιακώβ. Εκεί, μέσα από έναν ουσιαστικό και αποκαλυπτικό διάλογο, η γυναίκα εκείνη οδηγήθηκε στη γνώση της αλήθειας και αναγνώρισε στο πρόσωπο του Χριστού τον αναμενόμενο Μεσσία. Ο Κύριος, όπως επεσήμανε, δεν αποκάλυπτε άμεσα τη θεότητά Του, αλλά σταδιακά, όταν η ανθρώπινη καρδιά ήταν έτοιμη να δεχθεί το φως Του.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον εσωτερικό πνευματικό αγώνα που απαιτείται, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να αναγνωρίσει και να αποδεχθεί το Θεό στη ζωή του. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε,«το θέμα της πίστεως είναι κάτι το οποίο δεν ερμηνεύεται, αλλά αποτελεί εσωτερική κατάσταση και δύναμη της ψυχής του ανθρώπου». Μέσα από αυτήν την αναζήτηση, ο ίδιος ο Θεός αποκαλύπτεται στον άνθρωπο και του λέγει, «ἐγώ εἰμι», δίνοντάς του φως, στήριγμα και προσανατολισμό.
Ο κ. Νεκτάριος τόνισε ακόμη ότι εκείνος που πορεύεται στο φως του Χριστού δε χάνεται, ούτε οδηγείται στην απώλεια. Αντίθετα, όποιος αμφισβητεί το φως και επιλέγει το σκοτάδι, βιώνει το χάος και την εσωτερική διάλυση. Αναφερόμενος δε στο «ὕδωρ τὸ ζῶν», για το οποίο μίλησε ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα, εξήγησε ότι πρόκειται για τη χάρη και την παρουσία του Θεού, η οποία ξεδιψά πνευματικά τον άνθρωπο και του χαρίζει αληθινή ζωή.«Εάν ένας πεινάει σωματικά ή διψάει σωματικά, υποφέρει έως και αποθνήσκει. Εκείνος όμως ο οποίος διψάει και πεινάει πνευματικά, τότε λιμοκτονεί πνευματικά για ολόκληρη την πορεία της ζωής του και την αιωνιότητα».
Στη συνέχεια, στάθηκε στη μετάνοια της Αγίας Φωτεινής, η οποία, αφού αναγνώρισε τα σφάλματα και τις πτώσεις της, μεταβλήθηκε σε διαπρύσιο κήρυκα του Ευαγγελίου. Υπενθύμισε μάλιστα ότι η Αγία δεν περιορίστηκε μόνο στη δική της σωτηρία, αλλά οδήγησε και την οικογένειά της στον Χριστό, μαρτυρώντας τελικώς όλοι μαζί για την πίστη.
Με αφορμή το παράδειγμα της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε και στη σύγχρονη πραγματικότητα, εκφράζοντας την αγωνία του για την απομάκρυνση του ανθρώπου από τις εντολές του Θεού. Επισήμανε ότι στη σημερινή εποχή πολλοί θεωρούν πρόοδο την απομάκρυνση από τον ευαγγελικό τρόπο ζωής, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για έκπτωση και αλλοίωση της ανθρώπινης φύσεως σε μία παραφύσιν κατάσταση. Παρατήρησε ακόμη ότι ο σύγχρονος άνθρωπος συχνά όχι μόνο αμαρτάνει, αλλά και καυχάται για την αμαρτία του, απομακρυνόμενος ολοένα περισσότερο από το φως και την αλήθεια του Θεού.
Επιπλέον, ο Σεβασμιώτατος έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα νέα παιδιά, τονίζοντας ότι οι νέοι διαθέτουν καθαρές και αθώες ψυχές, ενώ οι μεγαλύτεροι φέρουν σημαντική ευθύνη για την κατάσταση της κοινωνίας και τα αρνητικά πρότυπα που μεταδίδονται. Ολοκληρώνοντας, ο κ. Νεκτάριος υπενθύμισε ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι βάρος για τον άνθρωπο, αλλά δρόμος ειρήνης, αγάπης, δικαιοσύνης και ενότητας. Μόνον όταν η κοινωνία στηρίζεται στο φως του Χριστού, σημείωσε, μπορεί να επικρατήσει αληθινή γαλήνη και πνευματική συνοχή.
Τέλος, εξέφρασε τη χαρά που λειτούργησε στον Άγιο Ιωάννη, ευχήθηκε σε όλους Χρόνια Πολλά και απηύθυνε πανηγυρικά τον αναστάσιμο χαιρετισμό.
Σάββατο 9 Μαΐου 2026
Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου
Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
π. Δημητρίου Μπόκου
Στη συνομιλία του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα παρά το φρέαρ του Ιακώβ τέθηκε και το θέμα πού και πώς είναι πρέπον να προσκυνείται και να λατρεύεται ο Θεός. Οι μεν Ιουδαίοι υποστήριζαν ότι αυτό πρέπει να γίνεται στα Ιεροσόλυμα, κάτι αυτονόητο φυσικά γι’ αυτούς επειδή εκεί βρισκόταν ο ναός του Σολομώντος, οι δε Σαμαρείτες στο όρος Γαριζείν. Ο Χριστός όμως μετέφερε το όλο θέμα σε άλλη βάση. Ο Θεός είναι πνεύμα και ζητάει διαφορετικό τρόπο λατρείας. Στο εξής, οι αληθινοί προσκυνητές θα προσκυνούν τον Θεό «εν πνεύματι και αληθεία». Για την αληθινή λατρεία του Θεού δεν μετράει ο τόπος, αλλά ο τρόπος ζωής των ανθρώπων (Κυριακή της Σαμαρείτιδος).
Τα λόγια αυτά θα εξέπλητταν τους Ιουδαίους. Ο τόπος και ο τρόπος της λατρείας τους ήταν θεόθεν δεδομένα. Δόθηκαν στον μεγάλο προφήτη και θεόπτη Μωυσή με τον πιο εντυπωσιακό και επίσημο τρόπο από τον ίδιο τον Θεό στο όρος Σινά. Με τις οδηγίες του Θεού κατασκευάστηκε ο πρώτος πρόχειρος κινητός ναός, η Σκηνή του Μαρτυρίου, με την Κιβωτό της Διαθήκης, το ιερότερο κέντρο της λατρείας τους, και με όλα τα υπόλοιπα ιερά λατρευτικά αντικείμενα. Με λεπτομερή τρόπο ορίστηκε από τον Θεό και ο τρόπος της λατρείας με τις παντοειδείς αναίμακτες και αιματηρές προσφορές και θυσίες, που έπρεπε να προσφέρουν οι Ισραηλίτες.
Στη συνέχεια, 440 χρόνια από την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο, ο σοφός Σολομών κατασκεύασε τον μεγαλοπρεπή ναό του Θεού στα Ιεροσόλυμα, ένα μοναδικό οικοδόμημα, με τα πιο πολύτιμα υλικά (αρωματικά κέδρα του Λιβάνου κ.λ.π.) και άφθονο χρυσό. Επί επτάμισυ χρόνια 150.000 εργάτες, υπό την επίβλεψη και καθοδήγηση 3.800 επιστατών, «ητοίμασαν τους λίθους και τα ξύλα» και έχτισαν τον περίφημο ναό. Τα εγκαίνια του ναού γιορτάστηκαν με πρωτοφανή λαμπρότητα επί επτά ημέρες, με τεράστια συγκέντρωση του λαού από όλη τη χώρα. Ο Σολομών θυσίασε 22.000 βόδια και 120.000 χιλιάδες πρόβατα.
Ο Θεός δεν χρειαζόταν τίποτε από αυτά, αλλά υπέδειξε να γίνουν για την αδυναμία των ανθρώπων, για να μην ξεφεύγουν σε άλλες, ειδωλολατρικές λατρείες. Αν και δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, αποδέχτηκε και αγίασε τον τόπο που του ετοίμασαν. Όταν μεταφέρθηκε στον ναό η Κιβωτός της Διαθήκης, η θεϊκή νεφέλη «έπλησε τον οίκον». Και ο Θεός είπε στον Σολομώντα: Αγίασα αυτόν τον οίκο που έχτισες και αφιέρωσες σε μένα, για να λατρεύεται «το όνομά μου εκεί εις τον αιώνα. Και έσονται οι οφθαλμοί μου εκεί και η καρδία μου πάσας τας ημέρας».
Ο ναός αυτός ήταν το καμάρι των Ισραηλιτών. Όλοι επιθυμούσαν να προσκυνήσουν κάποτε εκεί, να γιορτάσουν το Πάσχα στα Ιεροσόλυμα. Και όμως, ο Θεός τα απέρριψε όλα αυτά. Προειδοποίησε, ότι, αν δεν φυλάξουν τον νόμο του, θα ξεριζωθούν από τη γη τους, «και τον οίκον τούτον, ον ηγίασα τω ονόματί μου, απορρίψω εκ προσώπου μου» (Γ΄ Βασ. 9, 3-9). Όπερ και εγένετο. Οι Εβραίοι σύρθηκαν αιχμάλωτοι και ο περίφημος ναός λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τον Ναβουχοδονόσορα.
Και πάλι, όταν οι μαθητές του Χριστού καμάρωναν για τις υπέροχες οικοδομές και την ομορφιά του (νέου) ναού, ο Χριστός δεν δίστασε να τους πει, ότι δεν θα μείνει από αυτά «λίθος επί λίθω» που δεν θα γκρεμιστεί. Όπως και έγινε. Και τα ερείπιά του παραμένουν μέχρι σήμερα.
Το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνει ο Χριστός στον επίσκοπο της Εκκλησίας της Εφέσου: «Μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον· ει δε μη, έρχομαί σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης» (Αποκ. 2, 5). Πολλές λυχνίες έσβησαν, πολλές επιφανείς εκκλησίες χάθηκαν, όταν οι άνθρωποι έπαυσαν να βαδίζουν κατά Θεόν.
Δεν είναι λοιπόν ο τόπος το παν.
Θέλεις να λατρεύεις τον Θεό αληθινά; Τήρησε τις εντολές του, ζήσε κατά το πνεύμα του.
Κήρυγμα στην Κυριακή της Σαμαρίτειδος
«Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν…»
Οι μαθητές επιστρέφουν από την πόλη κρατώντας τροφές. Βλέπουν τον Διδάσκαλο κουρασμένο από την οδοιπορία, καθισμένο στο φρέαρ του Φρέαρ του Ιακώβ. Θεωρούν φυσικό ότι πεινά. Του λέγουν: «Ῥαββί, φάγε».
Και τότε ο Χριστός αποκαλύπτει μια άλλη πραγματικότητα: «Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε».
Οι μαθητές σκέπτονται γήινα· ο Χριστός ομιλεί ουράνια. Εκείνοι βλέπουν άρτο· Εκείνος μιλά για το θέλημα του Πατρός. Εκείνοι νοούν την πείνα του σώματος· Εκείνος αποκαλύπτει την πληρότητα της θείας αποστολής.
Αμέσως μετά εξηγεί: «Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ιω. 4,34).
Η τροφή μου είναι να εκπληρώνω το θέλημα του Πατέρα και να ολοκληρώνω το έργο της σωτηρίας.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Κύριος χρησιμοποιεί αισθητές εικόνες για να ανυψώσει τους μαθητές στα πνευματικά.
Δεν απορρίπτει τη σωματική τροφή· όμως φανερώνει ότι υπάρχει ανώτερη ζωή.
Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει ότι ο Χριστός: «οὐ περὶ ἄρτου λέγει, ἀλλὰ περὶ σωτηρίας ἀνθρώπων».
Δηλαδή η χαρά Του, η ανάπαυσή Του, η «τροφή» Του, είναι η σωτηρία των ανθρώπων.
Γι’ αυτό, ενώ είναι κουρασμένος από την οδοιπορία, αναζωογονείται μόλις βλέπει τη Σαμαρείτιδα να ανοίγει την καρδιά της στην αλήθεια.
Εδώ αποκαλύπτεται κάτι συγκλονιστικό: Ο Θεός «τρέφεται» από την αγάπη.
Η χαρά Του είναι να σώζει. Η ανάπαυσή Του είναι η επιστροφή του ανθρώπου.
Οι μαθητές δεν καταλαβαίνουν τα λόγια του Κυρίου «ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε».
Όπως λίγο πριν η Σαμαρείτιδα δεν καταλάβαινε το «ὕδωρ τὸ ζῶν», έτσι τώρα και οι μαθητές δεν κατανοούν τη «βρῶσιν».
Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας τονίζει ότι οι μαθητές βρίσκονται ακόμη σε «νηπιακή» πνευματική κατάσταση· σκέπτονται ανθρώπινα και όχι θεϊκά.
Αυτό συμβαίνει και σε εμάς. Συχνά περιορίζουμε τη ζωή: στο φαγητό, στην εργασία, στην επιβίωση, στην εξασφάλιση, στις μέριμνες.
Και ξεχνούμε ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ύλη. Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος».
Η ψυχή πεινά βαθύτερα: πεινά νόημα, πεινά αλήθεια, πεινά αγάπη, πεινά για Θεό.
Και όταν δεν τρέφεται πνευματικά, ακόμη κι αν έχει τα πάντα, μένει άδεια.
Αντίθετα, όταν ζει μέσα στη χάρη: αποκτά ειρήνη, πληρότητα, εσωτερική δύναμη.
Γι’ αυτό βλέπουμε τους αγίους: να νηστεύουν και όμως να ακτινοβολούν, να υποφέρουν και όμως να έχουν χαρά, να στερούνται και όμως να είναι πλήρεις.
Η τροφή τους είναι άλλη. Είναι η παρουσία του Θεού.
Ο Χριστός χαίρεται επειδή μία ψυχή σώζεται.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά εικόνα Θεού όταν αγαπά ανιδιοτελώς.
Γι’ αυτό και οι άγιοι αναπαύονταν όταν παρηγορούσαν, όταν βοηθούσαν, όταν οδηγούσαν άνθρωπο στη μετάνοια.
Η μεγαλύτερη πείνα της εποχής μας δεν είναι υλική. Είναι η έλλειψη νοήματος και αληθινής κοινωνίας.
Και ο χριστιανός καλείται να γίνει φορέας αυτής της θείας τροφής.
Οι Πατέρες βλέπουν εδώ και προτύπωση της Θεία Ευχαριστία.
Ο Χριστός είναι Εκείνος που τρέφει τον κόσμο, αλλά και Εκείνος που προσφέρει τον Εαυτό Του ως τροφή.
Η «βρῶσις» του Χριστού γίνεται αργότερα: «Λάβετε, φάγετε». Αυτή είναι η τροφή του Χριστού. Και αυτή καλείται να γίνει και δική μας τροφή. Η κοινωνία με τον Θεό και η αγάπη για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Χριστός Ανέστη!!!
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
ΕΓΩ ΒΡΩΣΙΝ ΕΧΩ ΦΑΓΕΙΝ, ΗΝ ΥΜΕΙΣ ΟΥΚ ΟΙΔΑΤΕ
«Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. Ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ιωάν. 4, 31-34)
‘’Στο μεταξύ τον παρακαλούσαν οι μαθητές λέγοντας: «Ραβί, φάε». Εκείνος τους είπε: «Εγώ έχω να φάω τροφή που εσείς δεν ξέρετε» Έλεγαν λοιπόν οι μαθητές μεταξύ τους: «Μήπως κάποιος του έφερε να φάει;» Τους λέει ο Ιησούς: «Δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα εκείνου που με έστειλε και να τελειώσω το έργο του’’.
Σε μία από τις πιο ξεχωριστές διηγήσεις των Ευαγγελίων ο Χριστός συζητά με μία γυναίκα Σαμαρείτιδα. Τολμά να μιλήσει σε ένα πρόσωπο που οι άνθρωποι δεν το είχαν σε υπόληψη, διότι δεν ακολουθούσε τους ηθικούς κανόνες της εποχής που θεωρούσαν ότι η γυναίκα πρέπει να ανήκει στον άντρα και όχι οι άντρες να ανήκουν σ’ αυτήν. Η θέση της γυναίκας, εξάλλου, δεν ήταν να συζητά με άντρες μόνη της, ούτε να θέτει ερωτήματα θεολογικά, αλλά να ασχολείται με το σπίτι και την οικογένεια. Η γυναίκα αυτή ανήκε μάλιστα στους εχθρούς των Ιουδαίων, τους Σαμαρείτες. Δεν επιτρεπόταν Ιουδαίοι να συζητούν, να έχουν σχέση με Σαμαρείτες. Ο Χριστός όμως συζητά με μια γυναίκα που είναι δυναμική προσωπικότητα, αναζητεί την αλήθεια σχετικά με τον Θεό και περιμένει τον Μεσσία. Μια γυναίκα η οποία έχει αφομοιώσει όλα τα σημαντικά θρησκευτικά και θεολογικά ερωτήματα του λαού της και βρίσκει την ευκαιρία να τα εκφράσει, δείχνοντας ότι στην αναζήτηση της αλήθειας και του νοήματος της ζωής δεν παίζει ρόλο το φύλο, αλλά η καρδιά.
Όταν οι μαθητές του Χριστού έρχονται από την πόλη των Σαμαρειτών, όπου έχουν πάει για να προμηθευθούν τρόφιμα (στις συναλλαγές δεν ισχύουν οι φυλετικές, εθνικές και θρησκευτικές διαφορές…), Τον παρακαλούν να φάει. Ο Χριστός αρνείται, λέγοντάς τους ότι «εγώ έχω να φάω τροφή που εσείς δεν ξέρετε». Έχει ήδη χορτάσει ο Χριστός μέσα από τη συζήτηση με την Σαμαρείτιδα. Διότι η τροφή που τρέφει αληθινά είναι αυτή του έργου του Θεού, της υπόδειξης του θελήματος του Θεού, της βίωσης αυτού του θελήματος στη ζωή την προσωπική, αλλά και του κόσμου τούτου. Η τροφή αυτή είναι η γνώση και η βίωση του Ευαγγελίου, είναι η ιεραποστολή, είναι η συνάντηση της αγάπης και της αλήθειας με τον πλησίον, η ζωή της Εκκλησίας. Ο ίδιος ο Χριστός χαίρεται και ξεπερνά την ανάγκη για τροφή επιβίωσης όταν συναντά, διαλέγεται, επικοινωνεί, μοιράζεται το Ευαγγέλιο με τους ανθρώπους. Το ίδιο καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς.
Ο άνθρωπος νιώθει πως το φαγητό είναι η αφετηρία για να ζήσει. Το θεοποιεί συχνά, ιδίως στην εποχή μας. Το απολαμβάνει. Λησμονεί όμως το «ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται». Και δεν είναι έτοιμος να μοιραστεί τη χαρά της αγάπης που η συνάντηση με τον πλησίον φέρνει, ιδίως όταν αυτή γίνεται στην Εκκλησία. Εκεί, όπου κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Αναστάντος Χριστού. Εκεί, όπου αυτή η μοναδική τροφή χορταίνει την πείνα της ψυχής για αλήθεια και νόημα. Εκεί, όπου αυτή η τροφή γίνεται παρηγοριά στις δοκιμασίες, τους σταυρούς, ακόμη και στον θάνατο. Εκεί, όπου συναντούμε τα πρόσωπα του Χριστού, της Παναγίας, των Αγίων, των συνανθρώπων μας, των ζώντων και των κεκοιμημένων, αλλά και μία παράδοση αιώνων που μας τρέφει αληθινά και μας υπενθυμίζει το δικό μας έργο, που είναι να μοιραστούμε την αλήθεια με κάθε άνθρωπο, χωρίς να φοβηθούμε να συναντήσουμε και εκείνον που δεν είναι όπως εμείς, που δεν συμμερίζεται ούτε τον τρόπο ούτε την αλήθεια μας, αλλά είναι καλοπροαίρετος και ζητά λίγη από τη χαρά μας.
Ο Χριστός χορταίνει με την αποστολή της αγάπης και της αλήθειας. Με την υπακοή στο θέλημα του Πατρός Του. Με το να μοιραστεί έστω και με έναν άνθρωπο τη χαρά ότι ο Ίδιος έγινε άνθρωπος για μας. Με το να απαντήσει σε ερωτήματα και προβληματισμούς. Με το να μη φοβηθεί το ήθος του απέναντι, αλλά με το να δείξει ότι η κάθε εικόνα Θεού, όπως κι αν είναι, όπως κι αν φέρεται, χρειάζεται την αγάπη και την αλήθεια. Κι ας απαντήσει εκείνη, όπως έκαναν η Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτις και οι συμπολίτες της που έσπευσαν να δούνε και να ακούσουν τον Χριστό, αν τελικά Αυτός είναι το νόημά μας.
Χριστός Ανέστη!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
10 Μαΐου 2026
Κυριακή της Σαμαρείτιδος