ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,
ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ
Κήρυγμα Κυριακῆς κδ’ ἐπιστολῶν* (15.11.2026)
Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν
«Ἀδελφοί, ὁ Χριστός εἶναι ἡ εἰρήνη μας, ὁ ὁποῖος ἔκανε ἕνα τήν γῆ καί τόν οὐρανό καί γκρέμισε τό μεσότοιχο πού τούς χώριζε. Μέ τήν σάρκωσή του κατήργησε τίς ἐντολές καί τίς διατάξεις τοῦ νόμου, δηλαδή τήν ἔχθρα, ὥστε νά κτίσῃ καί τούς δύο μέσα του σέ ἕναν καινούριο ἄνθρωπο, κάνοντας εἰρήνη, καί νά τούς συμφιλιώσει σέ ἕνα σῶμα μέ τόν Θεό διά τοῦ σταυροῦ, ἀφοῦ μέ αὐτόν θανάτωσε τήν ἔχθρα.» Ἡ φράση αὐτή τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶναι συγκλονιστική, γιατί ἀφ’ ἑνός περικλείει σέ λίγες λέξεις τό μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας καί ἀφ’ ἑτέρου φανερώνει τό βαθύτερο νόημα τῆς εἰρήνης. Γιατί, ὅταν μιλᾶμε γιά εἰρήνη, συνήθως ἐννοοῦμε τήν ἀπουσία πολέμου, δηλαδή ἔνοπλων συρράξεων· ἐδῶ ὅμως βλέπουμε ὅτι τό ἀντίθετο τῆς εἰρήνης δέν εἶναι ὁ πόλεμος ἀλλά ἡ ἔχθρα, ἡ ὁποία γεννᾶ πολλά δεινά, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τόν πόλεμο. Πράγματι, ἐνῶ συχνά ἀπουσιάζουν οἱ συμπλοκές καί οἱ ἐπιθέσεις μέ τά ὅπλα, δέν μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ἐπικρατεῖ εἰρήνη· γιατί ἡ συνθηκολόγηση, ἡ ὑποτέλεια, οἱ «ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις», ἡ αὐτοσυγκράτηση, παρά τήν φαινομενική ἠρεμία, σαφῶς καί δέν συνιστοῦν εἰρήνη.
Ἡ εἰρήνη, ὅμως, ὅπως καί ἡ ἔχθρα, δέν εἶναι ἐξωτερική κατάσταση ἀλλά ἐσωτερική κίνηση καί διάθεση· ἄρα, ἀποτελεῖ ὑπόθεση τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ἐπηρεάζει τόν βίο μας κάθε ἡμέρα καί κάθε ὥρα, κάθε μας σκέψη καί πράξη. Ἡ ἔχθρα εἰσῆλθε στόν κόσμο μέ τήν παρακοή τῶν Πρωτοπλάστων, μέ τήν ἀθέτηση τῆς μίας καί μόνης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ. Ἔκτοτε ἀποστρέφεται ἡ γυναῖκα τόν ἄνδρα, ὁ ἄνδρας ἐπιχειρεῖ νά ὑποτάξει τήν γυναῖκα, ἡ φύση ἐναντιώνεται στόν ἄνθρωπο, οἱ ἄνθρωποι ἀσκοῦμε βία καί φονεύουμε τά ἀδέλφια μας, ὁ διάβολος μᾶς ἐχθρεύεται καί μᾶς πολεμᾶ παντοιοτρόπως [1].
Ἔχθρα εἶναι ὁ ἀπόλυτος ἐγωισμός, ἀφοῦ διαχωρίζει ὁ καθένας τόν ἑαυτό του ἀπό τούς ἄλλους, καί γεννᾶ τήν κατάκριση, τήν διαβολή, τήν συκοφαντία, τίς ἔριδες, τίς φιλονικίες, τό μῖσος, τήν μάχη, τόν φόνο, τούς πολέμους. Φτάσαμε μάλιστα στό ἄκρο, νά ἐχθρευόμαστε δηλαδή τόν Θεό, νά ἀθετοῦμε τίς ἐντολές του, νά τόν μισοῦμε, νά διακηρύσσουμε πώς δέν ὑπάρχει Θεός, οὔτε ζωή πέραν τοῦ τάφου.
Αὐτή τήν ἔχθρα, τήν αἰτία τοῦ κακοῦ, ἦλθε νά θεραπεύσει ὁ Χριστός, ὁ ἄρχων τῆς εἰρήνης. Μέ τήν σάρκωσή του ἕνωσε τόν ὁρατό καί τόν ἀόρατο κόσμο, τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό, καί μᾶς λύτρωσε ἀπό τά δεινά τῆς ἔχθρας, ἀφοῦ τήν θανάτωσε ἐπάνω στόν σταυρό. Μᾶς δίδαξε τήν καταλλαγή, τήν συμφιλίωση, τήν ἑνότητα, τήν ἀγάπη, δηλαδή τά συστατικά τῆς εἰρήνης μέ τόν Θεό, μέ τόν μέσα μας ἄνθρωπο, μέ τούς ἀδελφούς μας, ὅπου ἀδελφός εἶναι ὁ κάθε ἄνθρωπος. «Ἄρα λοιπόν», συνεχίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «δέν εἶστε πλέον ξένοι καί πάροικοι, ἀλλά συμπολῖτες τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἔχετε οἰκοδομηθεῖ πάνω στό θεμέλιο τῶν ἀποστόλων καί τῶν προφητῶν, δηλαδή στόν ἀκρογωνιαῖο λίθο τόν Ἰησοῦ Χριστό· καί κάθε οἰκοδόμημα πού συναρμόζεται μέ αὐτόν, αὐξάνει πνευματικά καί γίνεται ναός ἅγιος τοῦ Κυρίου καί κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.»
Ἡ εἰρήνη, ἀδελφοί, δέν εἶναι ἀνθρώπινο ἐπίτευγμα ἀλλά ἀποτελεῖ πνευματική κατάσταση καί τό μεγαλύτερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Ἀρχηγός τῆς εἰρήνης καί χορηγός εἶναι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.
Ὅποιος καταφέρει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, νά καταπαύσει μέσα του τόν πόλεμο τῶν παθῶν, νά ἑνώσει γῆ καί οὐρανό, τότε στήν καρδιά του θά ἐγκαθιδρύσει τήν κατά Θεόν εἰρήνη. Καί τότε οἱ σκέψεις του, τά λόγια του καί οἱ πράξεις του θά εἶναι ποτισμένες μέ εἰρήνη καί αὐτή θά ἁπλώνεται καί θά ἐμπνέει καί ἄλλους, ὅπως ἔχουμε δεῖ στόν βίο τῶν περισσοτέρων ἁγίων. Γι` αὐτό καί ὁ Κύριος, στήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία, δήλωσε κατηγορηματικά ὅτι: «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται» [2].
Ἄς πορευόμαστε, λοιπόν, ζητῶντας ἀπό τόν Κύριο νά μᾶς δίνει τήν εἰρήνη του καί ἄς ἐργαζόμαστε πρός τόν σκοπό αὐτό, γιά νά γίνει ἡ καρδιά μας κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιά νά ἔχουμε μέσα μας τήν ἀληθινή χαρά τῶν παιδιῶν τοῦ Θεοῦ καί νά Τόν δοξάζουμε μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά μας, μέ τίς σκέψεις μας καί μέ τίς πράξεις μας. Ἀμήν.
π. Χ.Β.
* Ἐφεσ. β’ 14-22.
1. Πρβλ. Γέν. γ’ 14-19.
2. Ματθ. ε’ 9
