Η ΕΒΔΟΜΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

    Την Δευτέρα 30 Μαρτίου 2026 το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η έβδομη και τελευταία, για το τρέχον ιεραποστολικό έτος, συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας. 

Επίσημος προσκεκλημένος και ομιλητής ήταν ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σχοινάς, Κληρικός της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και το θέμα που ανέπτυξε: «Είναι δεκτή η μετάνοια στη ζωή της οικογένειας και στις σχέσεις των μελών της;» Τον ομιλητή προσφώνησε ο υπεύθυνος της Σχολής Γονέων π. Σπυρίδων Τριαντάφυλλος.

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο π. Γεώργιος Σχοινάς ευχαριστώντας τον Σεβασμιώτατο για την πρόσκληση και τους υπευθύνους της Σχολής και ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας τα εξής: «Μέσα στο σπίτι μας, οι σχέσεις μεταξύ μας δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Στην στενή σχέση της οικογένειας έχουμε μια διαφορετική πρακτική. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι γονείς δεν μιλούν με τα παιδιά τους, τα παιδιά δεν μιλούν μεταξύ τους, ανδρόγυνα που δεν συγχωρεί ο ένας τον άλλον. Είμαστε χριστιανοί έξω από το σπίτι μας, ενώ μέσα δεν είμαστε όσο χρειάζεται. Στο σπίτι μας έχουμε εντάσεις και κρατάμε τον εγωισμό μας στους οικείους μας, ενώ έξω με τους άλλους είμαστε σωστοί και τους συγχωρούμε εύκολα. Αυτή την περίοδο μιλάμε για μετάνοια και συγχώρεση. Γιατί όμως να συμβαίνει αυτό; 

Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει το συναίσθημα μεταξύ των μελών της οικογένειας ότι επειδή η αγάπη είναι δεδομένη, πρέπει και να περιμένουμε από τους δικούς μας ανθρώπους κάτι παραπάνω: ο σύζυγος από την σύζυγο και το αντίστροφο, οι γονείς από τα παιδιά, τα παιδιά από τους γονείς. Η αυξημένη αυτή προσδοκία κρύβει πολύ εγωισμό. Αυτό το συναίσθημα δημιουργεί μια εμπλοκή, με αποτέλεσμα αυτό που δεν μπορώ να κάνω στους άλλους να το κάνω στους οικείους μου. Η μετάνοια και η συγχώρεση από αυτονόητη μετατρέπεται σε ζητούμενο.

Χρειάζονται τέσσερα πράγματα να βάλουμε στην ζωή μας μαζί με την προσευχή, με την Θεία Λειτουργία. Να αναγνωρίσουμε στον διπλανό μας ότι είναι άνθρωπος και είναι υποκείμενος στην αμαρτία ανά πάσα ώρα και στιγμή. Να μην αναπτύσσουμε υπερβολικές προσδοκίες από τον άνθρωπό μας. Να μην τον κάνουμε «θεό» και ενώ τον ανεβάζουμε ψηλά, τελικά τον φυλακίζουμε σε μια προσδοκία που έχουμε φτιάξει γι΄αυτόν με αποτέλεσμα να τον εξουσιάζουμε. Να είμαστε στοργικοί με τους δικούς μας ανθρώπους, όπως θα κάναμε για ένα μικρό παιδάκι, με στοργή και με συμπόνοια σε αυτόν».

Κλείνοντας την ομιλία του ο π. Γεώργιος τόνισε ότι «όταν συγχωρούμε τον άλλον,τότε μπορούμε να συνεχίσουμε. Αν δεν συγχωρούμε κολλάμε. Οι άνθρωποι δεν ανήκουμε σε κανέναν παρά μόνο στον Θεό. Ούτε ο ένας σύζυγος ανήκει στον άλλο, ούτε τα παιδιά μάς ανήκουν, τα οποία εγκλωβίζουμε πολλές φορές σε κάθε τους κίνηση, χρησιμοποιώντας έναν τρόπο εγωιστικό και ιδιοκτησιακό, αλλά να ανοίξουμε την αγκαλιά μας και να τα αφήσουμε ελεύθερα. Τα παιδιά κάνουν ό,τι βλέπουν μέσα στην οικογένειά τους. Χρειάζεται αλληλοπεριχώρηση, συγχώρεση, να μπαίνω στην θέση του άλλου. Να αναπτύξω σχέση εγώ με τον Χριστό και μετά να ανοιχτώ προς τον άλλον. Να μην ζητάω τι μπορεί να κάνει ο άλλος για μένα, αλλά τι μπορώ να κάνω εγώ γι’ αυτόν».

Στην συνέχεια ακολούθησε γόνιμος διάλογος με το κοινό που συντόνισε ο υπεύθυνος της Σχολής και την εκδήλωση έκλεισε ο ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Παπαμήτρος, μεταφέροντας τις πατρικές ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νεκταρίου, ο οποίος βρισκόταν στην Αθήνα λόγω των εργασιών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, καθώς και τις ευχαριστίες του προς τον ομιλητή, τους υπευθύνους της Σχολής Γονέων και όλους τους παρευρισκόμενους. 

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης υπήρξε τμήμα δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά από τις παιδαγωγούς του Βρεφονηπιακού Σταθμού της Ιεράς Μητροπόλεως «ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΛΟΥ».

Το πρωί της ίδιας ημέρας και στον ίδιο χώρο, ο π. Γεώργιος Σχοινάς μίλησε σε νέους κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, με θέμα: ¨Τι αγγίζει τους νέους;» Τον ομιλητή προσφώνησε ο Αρχιερατικός Επίτροπος πόλεως Κερκύρας, Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μοναστηριώτης. Αμέσως μετά τον λόγο πήρε ο ομιλητής λέγοντας: «Δεν είμαστε μια ισχνή μειοψηφία στην κοινωνία οι ιερείς. Δεν είμαστε σε άμυνα. Είμαστε απαραίτητοι στους ανθρώπους. Μην διστάζουμε να μιλήσουμε στον σύγχρονο κόσμο βιώνοντας τα δεδομένα. Να μπούμε σε μια πνευματική κατάσταση δυναμικής αγάπης και τότε θα λαμβάνουμε δύναμη από τον Θεό για να συνεχίσουμε. Να μην προσεγγίσουμε τους νέους σαν δάσκαλοι αλλά σαν μεγαλύτεροι φίλοι με αγάπη και θυσία. Μην φοβόμαστε ότι θα πάθουμε κάτι κακό από τον Θεό. Κακό θα πάθουμε από τις λάθος πράξεις μας.

Να φέρουμε το μήνυμα του Θεού στους νέους ανθρώπους. Να τους δείξουμε τον δρόμο του Ευαγγελίου που χαροποιεί τον άνθρωπο και δεν τον απογοητεύει. Κατάθλιψη παθαίνει ο εγωιστής που τα θέλει όλα όπως τα θέλει, γιατί έτσι έμαθε από τους γονείς του. Όσο ψάχνουμε αυτά που λέει η Εκκλησία μας τότε θα δούμε ότι είναι πιο σύγχρονη από οτιδήποτε ακούγονται γύρω μας. Εννοείται ότι δεν θα μας αποδεχθούν όλοι οι άνθρωποι, όπως ο Χριστός δεν έγινε από όλους αποδεκτός. Κάποιοι θα μας δουν ως υπεύθυνους για ό,τι συμβαίνει. Χρειάζεται να επανατοποθετηθούμε στο ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Να κάνουμε τον ρόλο μας πραγματικότητα. Να μην φοβόμαστε μήπως παρεξηγηθεί κάποιος. Ο λόγος του Θεού είναι επίκαιρος. Να έχουμε θάρρος. Να έχουμε δύναμη. Να μην είμαστε δειλοί. Εμείς έχουμε τον Χριστό, την Θεία Λειτουργία, την προσευχή για όπλα μας και δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Κανείς δεν είναι τέλειος, αρκεί να είμαστε στον δρόμο που θέλει ο Χριστός».

Και ολοκλήρωσε την ομιλία του ο π. Γεώργιος λέγοντας ότι «η Εκκλησία παράγει πολιτισμό, σώζει ανθρώπους, έχει διείσδυση παντού, κάνει τον λύκο πρόβατο, έχει όλους τους ανθρώπους ενωμένους. Ο στόχος του διαβόλου είναι να τα παρατήσουμε. Αυτή είναι η επιτυχία του. Εμείς λοιπόν να μην ακούμε τα παραμύθια του πονηρού. Και στις δυσκολίες μας έχει ο Θεός τον τρόπο του. Μην απογοητευόμαστε και ας προχωρούμε μπροστά με πίστη, οδηγώντας στον Χριστό και τους νέους μας ανθρώπους». 

Κατά την διάρκεια της ομιλίας παρενέβη διαδικτυακά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, ο οποίος ευχαρίστησε τον ομιλητή για την αποδοχή της πρόσκλησής του και ζήτησε από τους ιερείς να ακούσουν με προσοχή και να θέσουν τους προβληματισμούς τους προς τον π. Γεώργιο Σχοινά. Η εποχή μας χρειάζεται γόνιομες προσεγγίσεις στους νέους ανθρώπους, κυρίως όμως απόφαση για πνευματική προσπάθεια, αυταπάρνηση και αφιέρωση, ώστε με το παράδειγμά τους οι κληρικοί να συγκινούν τους νέους και να τους φέρνουν πιο κοντά στην πίστη. Στον δρόμο αυτό ο Θεός είναι βοηθός.  

Η σύναξη ολοκληρώθηκε με διάλογο και αρκετούς προβληματισμούς των νέων κληρικών προς τον ομιλητή, που συντόνισε ο Αρχιερατικός Επίτροπος πόλεως Κερκύρας, Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μοναστηριώτης.

ΟΜΙΛΙΑ π. Γ. ΣΧΟΙΝΑ "ΕΙΝΑΙ ΔΕΚΤΗ Η ΜΕΤΑΝΕΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ"

Ο Στ’ Κατανυκτικός Εσπερινός στην Ι. Μ. Κέρκυρας

     Το εσπέρας της Κυριακής, 29 Μαρτίου 2026, Ε΄ Κυριακής των Νηστειών, αφιερωμένης στην Οσία Μαρία την Αιγυπτία, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε και ομίλησε κατά τον Στ’ και τελευταίο κατανυκτικό Εσπερινό στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας με θέμα ομιλίας «Περί ηδονής και οδύνης».

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από τη μορφή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, την οποία η Εκκλησία προβάλλει ως ζωντανό παράδειγμα μετανοίας, προκειμένου να αναδείξει το βαθύ υπαρξιακό δίπολο της ανθρώπινης ζωής, την ηδονή και την οδύνη. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, πρόκειται για δύο λέξεις μικρές, αλλά που περικλείουν ολόκληρη την τραγωδία και τη δόξα της ανθρώπινης υπάρξεως, δύο δρόμους που οδηγούν σε τελείως διαφορετικά τέλη.

Στην αρχή της ομιλίας του στάθηκε στο γεγονός ότι ο άνθρωπος πλάστηκε από τον Θεό με επιθυμία, ως δύναμη στραμμένη προς το αγαθό και την πληρότητα. Η επιθυμία, όπως τόνισε, δεν είναι κακή, αλλά αποτελεί δώρο του Θεού. Το πρόβλημα γεννάται όταν αυτή εκτρέπεται και αποσυνδέεται από τον Δημιουργό, στρεφόμενη προς τα κτίσματα και το εφήμερο. Τότε γεννάται η ηδονή της αμαρτίας, η οποία αρχικά εμφανίζεται ως γλυκιά και ελκυστική, υποσχόμενη ελευθερία και χαρά, στην πραγματικότητα όμως οδηγεί σε εσωτερικό κενό, σε σκλαβιά και τελικά σε βαθιά οδύνη.

Η ζωή της Οσίας Μαρίας, όπως επεσήμανε, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πορείας. Βυθισμένη στην αμαρτία όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή και πάθος, βίωσε την απατηλή γλυκύτητα της ηδονής, η οποία όμως δεν μπορούσε να ικανοποιήσει τη βαθύτερη δίψα της ψυχής. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος παραδίδεται στην ηδονή, τόσο περισσότερο αυξάνεται η πείνα του, με αποτέλεσμα η ηδονή να γίνεται συνήθεια, η συνήθεια ανάγκη και τελικά σκλαβιά.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι η οδύνη της αμαρτίας δεν εμφανίζεται πάντοτε άμεσα, αλλά ακολουθεί ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Η ψυχή βαραίνει, γεννάται ανησυχία και ταραχή, και ο άνθρωπος, ενώ αναζητεί την απόλαυση, καταλήγει να βιώνει ένα βαθύ υπαρξιακό κενό. Η ηδονή, αντί να απομακρύνει τον πόνο, γεννά τελικά βαθύτερη οδύνη, ακόμη και φθορά, τόσο ψυχική όσο και σωματική.

Στο σημείο αυτό, ο Σεβασμιώτατος ανέδειξε τη μεγάλη στροφή της ζωής της Οσίας Μαρίας, όταν, μπροστά στην είσοδο του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, μία αόρατη δύναμη την εμπόδισε να εισέλθει. Εκεί, όπως σημείωσε, συντελείται η αφύπνιση και η συνειδητοποίηση ότι η ζωή της δεν ήταν ελευθερία, αλλά δεσμά. Η καταφυγή της στην Υπεραγία Θεοτόκο με ταπείνωση και συντριβή σηματοδοτεί την απαρχή της αληθινής μετανοίας, όχι ως συναισθηματικής λύπης, αλλά ως βαθιάς και συνειδητής αποφάσεως αλλαγής ζωής.

Από εκεί και πέρα, ανοίγεται ενώπιόν της η οδός της οδύνης της μετανοίας, η οποία εκφράζεται μέσα από την άσκηση, τη σιωπή, τη μοναξιά και την κακοπάθεια της ερήμου. Ο αγώνας της υπήρξε σκληρός, καθώς οι μνήμες και οι επιθυμίες της προηγούμενης ζωής επέστρεφαν με δύναμη. Ωστόσο, μέσα από αυτήν την πορεία καθάρσεως, η οδύνη μετατρέπεται σε σωτηρία, διότι καθαρίζει την καρδιά και επαναφέρει τον άνθρωπο στον αληθινό του προορισμό.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Νεκτάριος στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, προβάλλοντάς την ως το αντίθετο παράδειγμα της πτώσεως. Εκεί όπου η Εύα επέλεξε την ηδονή της αυτονομίας και οδηγήθηκε στην οδύνη, η Παναγία, με την ταπείνωση και την υπακοή της, γίνεται πηγή ζωής. «Ανηδόνως συνέλαβε» και «ανωδύνως εγέννησε», δείχνοντας ότι υπάρχει δρόμος χαράς χωρίς την εμπειρία της αμαρτίας.

Καταλήγοντας, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι ο άνθρωπος βρίσκεται διαρκώς ενώπιον αυτής της επιλογής, της εύκολης ηδονής που οδηγεί στο κενό ή της δύσκολης οδού της μετανοίας που οδηγεί στην όντως ζωή. Η Εκκλησία, όπως υπογράμμισε, δεν καλεί απλώς σε θαυμασμό των Αγίων, αλλά σε μίμηση, σε μία προσωπική υπέρβαση και σε ένα συνειδητό «ναι» προς το Θεό. Διότι, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «υπάρχει πόνος που σκοτώνει και υπάρχει και πόνος που ανασταίνει», καλώντας όλους να επιλέξουν τον δρόμο που οδηγεί στην αληθινή ζωή.

Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά του για τη συμμετοχή του πιστού λαού στους Κατανυκτικούς Εσπερινούς, ευχήθηκε καλή δύναμη για το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και πνευματική πρόοδο στον αγώνα της μετανοίας, ενώ επικαλέστηκε τις πρεσβείες της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και της Υπεραγίας Θεοτόκου, ώστε ο Θεός να ενισχύει και να φωτίζει όλους στον δρόμο της σωτηρίας.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Σήμερα, απεμπολήσαμε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος»

 Την Κυριακή, 29 Μαρτίου 2026, Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, αφιερωμένη στην Οσία Μαρία την Αιγυπτία, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής, στην πόλη της Κέρκυρας. Τον Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν στη Θεία Λειτουργία ο Αρχιερατικός Επίτροπος Πόλεως, Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μοναστηριώτης, καθώς και οι Διάκονοί του, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Ο π. Νικόλαος εργάζεται αθόρυβα, με ζήλο, αγάπη και συνείδηση της ιερατικής του αποστολής κοπιάζοντας με επίγνωση και ευθύνη μέσα στην Εκκλησία για την καλλιέργεια και ανάπτυξη της ενορίας. Επίσης, αξιοσημείωτος υπήρξε και ο μεγάλος αριθμός των πιστών οι οποίοι προσήλθαν στη Θεία Λειτουργία και μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων.

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή της ημέρας και αναφέρθηκε στο διάλογο που αναπτύσσεται μεταξύ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και των μαθητών Του, τονίζοντας ότι ο Χριστός προσπαθεί να τους προετοιμάσει για το εκούσιο Πάθος και τη σωτηριώδη θυσία Του, «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Παρά το γεγονός ότι οι μαθητές είχαν πιστεύσει, είχαν αφήσει τα πάντα και Τον ακολουθούσαν, δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το βάθος της θυσίας, διότι ακόμη δεν είχαν λάβει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σύγχυση των μαθητών, οι οποίοι, ενώ άκουγαν για θυσία και Σταυρό, ζητούσαν αξιώματα και πρωτεία, αποδεικνύοντας ότι παρέμεναν προσκολλημένοι σε μία κοσμική αντίληψη περί Μεσσία. «Ενώ Εκείνος ομιλούσε για θυσία, αυτοί σκέφτονταν αξιώματα», υπογράμμισε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, δείχνοντας ότι χωρίς τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος ο άνθρωπος αδυνατεί να εισέλθει στο αληθινό νόημα της Θείας Οικονομίας.

Ο κ. Νεκτάριος δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην πνευματική τύφλωση εκείνων που δεν αποδέχθηκαν το Χριστό, επισημαίνοντας ότι το ίδιο πνεύμα αντιθέσεως προς το πρόσωπο του Κυρίου συνεχίζεται και σήμερα. Αναφέρθηκε στους φανατικούς Ιουδαίους, οι οποίοι δεν αναγνώρισαν τον Χριστό ως Μεσσία και, όπως τόνισε, αυτό το πνεύμα αντιχριστιανικής στάσεως εκφράζεται διαχρονικά, έχοντας τρόπο μεσα από υπόγειες κινήσεις που διαποτίζουν το παγκόσμιο σύστημα και τα κέντρα εξουσιών να διώκουν την Εκκλησία και την κεφαλή αυτής, το Χριστό. Παράλληλα, σημείωσε ότι και στις ημέρες μας λαμβάνουν χώρα νομοθετικές πρωτοβουλίες και επιλογές της πολιτείας η οποία ενώ εμφανίζεται ως δήθεν υποστηρίκτρια, στην πραγματικότητα, υποσκάπτει το έργο και τη μαρτυρία της Εκκλησίας.

Στη συνέχεια, ανέφερε ότι η σύγχυση των μαθητών πριν από την Πεντηκοστή αποτελεί εικόνα της σημερινής κοινωνίας, η οποία έχει απομακρυνθεί από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Όπως οι μαθητές τότε δεν κατανοούσαν, έτσι και σήμερα ο άνθρωπος ζει μέσα σε πνευματική σύγχυση, διότι «απεμπολήσαμε την χάριν του Αγίου Πνεύματος από τη ζωή μας». Αυτή η απομάκρυνση εκδηλώνεται, όπως τόνισε, με την αδυναμία προσευχής, με την έλλειψη καταλλαγής με τον εαυτό μας και τον πλησίον, αλλά και με την επικράτηση της ιδιοτέλειας.

Σήμερα, δυστυχώς, γινόμαστε παρατηρητές της διάλυσης της οικογένειας, της κυριαρχίας της ηδονής και της πλεονεξίας στην κοινωνία, τα οποία είναι απότοκα μιας γενικευμένης απομάκρυνσης από την αγάπη του Θεού. Τόνισε, δε, ότι ο άνθρωπος ενδιαφέρεται κυρίως για την ικανοποίηση των προσωπικών του αναγκών και συμφερόντων, ενώ παραμένει αδιάφορος για τον πλησίον και τον πόνο του άλλου, ακόμη και μπροστά στο φαινόμενο της φτώχειας.

Παράλληλα, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι η νεανική παραβατικότητα και η γενικότερη κοινωνική αποσύνθεση αποτελούν καρπούς αυτής της πνευματικής απομάκρυνσης, θέτοντας το ερώτημα, «Είναι αυτή κοινωνία Θεοῦ;». Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπογράμμισε ότι τα λόγια του Κυρίου παραμένουν διαχρονικά και απευθύνονται και προς τον σύγχρονο άνθρωπο. Η φωνή του Κυρίου μας όταν μάς βλέπει γελάει και λέει, «δεν ξέρετε γιατί είσαστε κοντά στην Εκκλησία, δεν ξέρετε τι λατρεύετε. Δεν ξέρετε ακόμη, ούτε έχετε αναγνωρίσει τον Θεό», καλώντας σε αυτογνωσία, μετάνοια και επιστροφή. 

Ολοκληρώνοντας, ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι ο άνθρωπος καλείται να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με το Θεό, να καλλιεργήσει την προσευχή και να ζήσει εν μετανοία και αγάπη, διότι μόνον έτσι μπορεί να εξέλθει από τη σύγχυση και να πορευθεί προς την αλήθεια, αναγνωρίζοντας ότι είναι «συνέχεια του Δημιουργού» και ότι η ζωή του αποκτά νόημα μόνον εντός της χάριτος του Θεού.

Στο τέλος της ομιλίας του, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά και τη συγκίνησή του για την παρουσία του στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, τονίζοντας ότι κάθε φορά που βρίσκεται ανάμεσα στους πιστούς αισθάνεται ως μέλος μιας οικογένειας. Ακόμη, προέτρεψε το εκκλησίασμα να συνεχίσει αυτήν την ευλογημένη πορεία πνευματικού αγώνος, ενότητος και αγάπης ενώ ευχήθηκε το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής να αποτελέσει χρόνο πνευματικής καθάρσεως και εσωτερικής ανανέωσης. 

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, προ του «Δι’ ευχών», ο Σεβασμιώτατος προέβη, επίσης, στη χειροθεσία εις αναγνώστην του θεολόγου και εκπαιδευτικού, κ. Ιωάννη Κορακιανίτη, ο οποίος διακονεί με συνέπεια ως ιεροψάλτης στον Ιερό Ναό, ευχόμενος να συνεχίσει την προσφορά του προς δόξαν Θεού και οικοδομή της τοπικής Εκκλησίας.

2026-03-29 Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

ΔΥΝΑΜΕΘΑ

“Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. Δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; Οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα”  (Μάρκ. 10, 38-39) 

Ο ᾿Ιησοῦς τότε τοὺς εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι τοῦ πάθους ποὺ θὰ πιῶ ἐγὼ ἢ νὰ βαφτιστεῖτε μὲ τὸ βάπτισμα μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαφτιστῶ ἐγώ;» «Μποροῦμε», τοῦ λένε. 

      Καθώς πλησιάζουμε προς την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα η Εκκλησία ορίζει την τελευταία Κυριακή των Νηστειών να διαβάζεται ένα απόσπασμα από το ευαγγέλιο του Μάρκου, το οποίο αναφέρεται σε ένα παράξενο αίτημα δύο από των πρώτων μαθητών του Κυρίου, του Ιακώβου και του Ιωάννη του ευαγγελιστή. Έρχονται, όταν ο Ιησούς τους ενημερώνει για το τι πρόκειται να Του συμβεί, δηλαδή για τον Σταυρό, την ταφή και την Ανάσταση, το μαρτύριο το οποίο επέρχεται, να Του ζητήσουν στη δόξα Του να τους βάλει ως κριτές του νέου κόσμου, της βασιλείας του Θεού. Μάλιστα, όταν ο Ιησούς τους ρωτά αν μπορούν να πιουν το ποτήρι του πάθους Του και να βαπτιστούν στο βάπτισμα του αίματος, και εκείνοι απαντούν με έναν λόγο κοφτό, σαφή και, ταυτόχρονα, απαιτητικά υπερήφανο: “δυνάμεθα”. 

         Είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν σε όλη του τη διάσταση το πάθος του Κυρίου. Είναι ο ενθουσιασμός να μείνουν μαζί Του μέχρι το τέλος; Είναι η αγάπη τους προς τον Διδάσκαλό τους; Είναι εκείνη η άγνοια κινδύνου που κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να αναλάβουν έργο ανώτερο από τις δυνάμεις τους; Είναι η δίψα για ανταμοιβή, το κίνητρο αυτό το οποίο πολλές φορές μας κάνει να διεκδικούμε χωρίς να κατανοούμε; Πάντως, ο λόγος “δυνάμεθα” κάνει εντύπωση. Θα μπορούσαμε να τον εκλάβουμε και ως ένδειξη θράσους, ψηλώματος του νου, ο οποίος δεν κάνει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του, αλλά να τον θεώσει, οδηγώντας τον σε μια αυταπάτη.

         Οι δύο αυτοί μαθητές, όπως και ο απόστολος Πέτρος, αντιλαμβάνονται καλύτερα από τους άλλους ποιος είναι ο Ιησούς. Γι’ αυτό και ο Κύριος τους παίρνει μαζί Του σε θαύματα, όπως η Μεταμόρφωση και η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου, αλλά και θα τους έχει μαζί Του και τους τρεις στην αγωνία Του στον κήπο της Γεθσημανή, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση του Χριστού θα επαναστατήσει μπροστά στο ξένο του θανάτου. Στο αίτημα των δύο ο Κύριος θα τους πει ότι όντως θα πιούνε το ποτήρι του Πάθους, διότι ο μεν ένας θα Τον εγκαταλείψει και θα συνειδητοποιήσει τι σημαίνει φόβος, τι υπερτίμηση των δυνατοτήτων του, τι ματαίωση, ο δε άλλος, ο Ιωάννης, θα Τον ακολουθήσει μέχρι τον Σταυρό και την ταφή, βιώνοντας ως αληθινός μαθητής και φίλος το μέγεθος του πόνου του Χριστού και διαπιστώνοντας ότι όσα ο Διδάσκαλός τους τούς είχε πει, βγήκαν αληθινά. Και οι δύο θα βαπτιστούν στο μαρτύριο του αίματος, ο μεν Ιάκωβος καθώς θα είναι ο πρώτος από τον κύκλο των μαθητών που θα μαρτυρήσει, ο δε Ιωάννης διότι θα ζήσει τη δοκιμασία της εξορίας, της απόρριψης, των γηρατειών, της αίσθησης ότι ο Θεός του έχει αναθέσει ένα καθήκον που, εκτός από τη χαρά, περιλαμβάνει την προφητεία, δηλαδή την πρόγευση του μαρτυρίου της ανθρωπότητας μέχρις ότου ο Χριστός ξαναέρθει.

           Ο Χριστός όμως θα τους επισημάνει ότι η αποστολή τους, όπως και των υπολοίπων μαθητών, αλλά και του κάθε χριστιανού, δεν έχει να κάνει με τη δόξα ή την κρίση των ανθρώπων, αλλά με την αγάπη και τη διακονία. Ο Χριστός δεν ήρθε για να εξουσιάσει, ούτε για να Τον υπηρετήσουμε οι άνθρωποι, αλλά για να μας δώσει την αγάπη που φτάνει μέχρι τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην οδό της βασιλείας Του, που είναι η αγάπη. Δεν είναι εύκολο να πούμε το “δυνάμεθα” σε μια τέτοια προοπτική. Γι’ αυτό και περισσότερο έχουμε στον νου την δικαίωσή μας, όταν σκεφτόμαστε την πίστη. Την ανταμοιβή. Ένα μέλλον στο οποίο ο Θεός θα μας δοξάσει. Γι’ αυτό και πολλοί εξ ημών υπομένουμε τα βάσανα αυτής της ζωής, μη κατανοώντας ότι τελικά η αγάπη θέλει κόπο. 

           Ζούμε σε έναν κόσμο που μας υπόσχεται άνεση. Που μας θέλει να έχουμε ισχύ, για να μας υπηρετούν οι άλλοι. Η ισχύς δεν είναι απαραίτητα των όπλων. Είναι και του χρήματος, με το οποίο εξαγοράζουμε πολλά, ίσως και τα πάντα που μας χρειάζονται. Ας μην έχουμε όμως την αυταπάτη του “δυνάμεθα”. Με ταπείνωση ας μάθουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε, ώστε το Μεγαλοβδόμαδο να είναι συντονισμένο με τον τρόπο της Εκκλησίας: την αγάπη που γίνεται, ακόμη και χωρίς ανταμοιβή, ζωή. Με τον Χριστό.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

29 Μαρτίου 2026

Κυριακή Ε’ Νηστειών

Το Σάββατο του Ακαθίστου και Χειροτονία Πρεσβυτέρου στην Ι. Μ. Κέρκυρας

     Το Σάββατο, 28 Μαρτίου 2026, του Ακαθίστου Ύμνου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Βλαχερνών, στο προάστιο της Γαρίτσας της Κέρκυρας. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου π. Ραφαήλ Ξανθόπουλου, εγγάμου και αποφοίτου της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς Ιωαννίνων, ο οποίος και θα διακονήσει στην εν λόγω ενορία. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η παρουσία των πιστών ήταν αθρόα.

Κατά την προσλαλιά του, ο π. Ραφαήλ εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη του, τον πνευματικό του πατέρα, π. Σπυρίδωνα Κοσκινά, αλλά και όλους όσοι συνέβαλαν στην πνευματική του πορεία μέχρι σήμερα. Παράλληλα, απηύθυνε λόγο αγάπης προς το εκκλησίασμα, καλώντας τους ενορίτες σε συνεργασία και ενότητα, με σκοπό την πνευματική καλλιέργεια της ενορίας, τονίζοντας ιδιαιτέρως τη σημασία της ενεργού συμμετοχής στη λειτουργική ζωή και στα μυστήρια της Εκκλησίας.

Κατά την αντιφώνησή του, ο κ. Νεκτάριος, λαμβάνοντας αφορμή από την ομιλία του π. Ραφαήλ, αναφέρθηκε στην αγωνία της Εκκλησίας να ανοίγεται προς τον σύγχρονο άνθρωπο, ο οποίος, όπως σημείωσε, έχει σε μεγάλο βαθμό χάσει την εμπιστοσύνη του. Τόνισε ότι η ιερατική κλήση δεν αποτελεί ανθρώπινη επιλογή, αλλά πρόσκληση του ίδιου του Θεού, υπογραμμίζοντας προς τον π. Ραφαήλ ότι «δεν είναι τυχαία τα γεγονότα στη ζωή μας», αλλά καρπός της Θείας Οικονομίας και της πρόνοιας του Θεού.

Στη συνέχεια, επεσήμανε ότι η ιερωσύνη στη σημερινή εποχή συνιστά σταυρική πορεία, «ανάβασις επί του ικριώματος του Σταυρού», μέσα σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από φιληδονία, φιλοδοξία και ταχύτητα, όπου ο άνθρωπος εύκολα παρασύρεται από τις απατηλές υποσχέσεις μιας άνετης ζωής. Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, ο πειρασμός, όπως ανέφερε, δε στρέφεται απλώς κατά του ανθρώπου, αλλά κατά του ίδιου του Χριστού, χρησιμοποιώντας τον άνθρωπο ως όργανο.

Επίσης, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ακόμη ότι η διακονία του κληρικού έχει αποστολικό χαρακτήρα, καλώντας το νέο πρεσβύτερο να στραφεί όχι προς τους «μεγάλους και τρανούς», αλλά προς τον απλό και δοκιμαζόμενο άνθρωπο, εκεί όπου «στέκεται η χάρις του Θεού», διακονώντας με ταπείνωση, αγάπη και θυσιαστικό πνεύμα.

Επιπλέον, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε με ιδιαίτερη έμφαση στη σύγχρονη κοινωνική και πνευματική πραγματικότητα, επισημαίνοντας ότι ολοένα και περισσότερο διαπιστώνεται ένα πνεύμα εθνομηδενισμού και αποκοπής από την ιστορική μνήμη, την παράδοση του τόπου και την αγάπη για την πατρίδα. Με αφορμή δημόσιες τοποθετήσεις της επικαιρότητας, υπογράμμισε ότι η ιστορική άγνοια και η αλλοίωση της παιδείας οδηγούν σε μία γενιά χωρίς ρίζες, χωρίς φιλοπατρία και χωρίς συνείδηση της ευθύνης απέναντι στην πίστη και την πατρίδα.

Μάλιστα, επικαλέστηκε τα λεγόμενα ενός Άγγλου φιλοσόφου, σύμφωνα με τον οποίο, όταν ένας λαός επιλέγει ανθρώπους ανάξιους να τον διοικήσουν, η ευθύνη δε βαραίνει μόνον εκείνους, αλλά και τον ίδιο το λαό που τούς εμπιστεύεται. Στο πλαίσιο αυτό, έκανε λόγο για πρόσωπα και νοοτροπίες που διακατέχονται από εθνομηδενισμό, αδιαφορία για τις αξίες και απομάκρυνση από την πίστη.

Παράλληλα, αναφέρθηκε με προβληματισμό σε πρόσφατες νομοθετικές ρυθμίσεις, επισημαίνοντας ότι συχνά θεσμοθετούνται επιλογές οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση από την πνευματική παράδοση της Εκκλησίας και από το κατά φύσιν μέτρο της ζωής, όπως αυτό βιώνεται μέσα στην Ορθόδοξη εμπειρία. Τόνισε ότι η εξέλιξη αυτή φανερώνει μία βαθύτερη κρίση προσανατολισμού, κατά την οποία ο άνθρωπος απομακρύνεται από το θέλημα του Θεού και αναζητά πρότυπα ζωής έξω από την Αλήθεια και την ευλογία της Εκκλησίας.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, κάλεσε το νέο πρεσβύτερο να σταθεί με θάρρος και διάκριση, έχοντας ως θεμέλιο την πίστη στο Χριστό, την προσευχή και την εμπιστοσύνη στην Παναγία. Υπογράμμισε ότι η αποστολή του κληρικού δεν είναι να αντιπαρατεθεί, αλλά να φωτίσει, να κατηχήσει και να οδηγήσει «το απολωλός» πίσω στην Εκκλησία, με αγάπη, ταπείνωση και προσωπικό παράδειγμα.

Ενισχύοντας τον λόγο του, αναφέρθηκε στους Αγίους της τοπικής Εκκλησίας, όπως τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Ιάσωνα και Σωσίπατρο και τους λοιπούς Μάρτυρες, οι οποίοι έδρασαν σε εποχές πνευματικής σύγχυσης, αλλά παρέμειναν ακλόνητοι στην πίστη. Κλείνοντας, προέτρεψε το νέο κληρικό να μην αποκάμει, αλλά να πορεύεται με ζωντανή πίστη, έχοντας τη βεβαιότητα ότι «ο Θεός δίδει λόγον και σοφίαν» σε όσους Τον υπηρετούν.

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος ευλόγησε το εκκλησίασμα και ευχήθηκε καλή δύναμη για το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ιδιαιτέρως δε, ευχήθηκε στον νέο πρεσβύτερο, π. Ραφαήλ, να διακονήσει με ταπείνωση και αγάπη, ενώ προέτρεψε τους ενορίτες να αγκαλιάσουν το νέο ποιμένα τους και να συμπορευθούν μαζί του στην πνευματική ζωή της ενορίας.