Κερκύρας: «Σήμερα, ο άνθρωπος στράφηκε στα επίγεια και χαμερπή»

    Την Κυριακή, 2 Αυγούστου 2026, Θ΄ Ματθαίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην Ιερά Μονή Υψηλού Παντοκράτορος, η οποία βρίσκεται απ’ αιώνων οικοδομημένη στο υψηλότερο σημείο της Κέρκυρας, στο όρος Παντοκράτωρ. Στην Κέρκυρα διατηρείται η παλαιά ευλαβική παράδοση, από την 1η έως και την 6η Αυγούστου, να συρρέει νυχθημερόν ο κερκυραϊκός λαός, από τον Νότο έως τον Βορρά του νησιού, προκειμένου να προσκυνήσει τη θαυματουργό εικόνα του Παντοκράτορος Σωτήρος. Για το λόγο αυτό, η Ιερά Μονή παραμένει ανοικτή επί εικοσιτετραώρου, ενώ τελούνται αδιαλείπτως ιερές ακολουθίες, ώστε οι προσκυνητές να συμμετέχουν προσευχητικά.

Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος πλαισιώθηκε, μεταξύ άλλων Ιερέων, από τον Αρχιερατικό Επίτροπο Βορειοανατολικής Κέρκυρας, Πρωτοπρεσβύτερο Ιωάννη Σαλβάνο, τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Ανδρέα Γκιόκα και τους Διακόνους του. Μεταξύ του πολυπληθούς εκκλησιάσματος παρέστησαν επίσης ο Δήμαρχος Βόρειας Κέρκυρας, κ. Γεώργιος Μαχειμάρης και η Διοικήτρια του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, κα. Αδαμαντία Εγγλεζοπούλου.

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πυκνό εκκλησίασμα, αρχικά, ανέλυσε τα νοήματα της ευαγγελικής περικοπής της Κυριακής. Επεσήμανε ότι οι άνθρωποι πάντοτε προσέβλεπαν προς τον ουρανό, διότι από εκεί έρχεται η βοήθεια στον καθένα μας, ενώ σήμερα στρέφουν το βλέμμα τους στα χαμερπή, στα επίγεια και στα χωμάτινα. Ακολούθως τόνισε ότι ο Κύριός μας, ως Θεάνθρωπος, είχε την ανάγκη της κοινωνίας μετά του Θεού Πατρός. Άλλωστε και τα τρία Πρόσωπα, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, τα οποία αποτελούν τον έναν Θεό, κοινωνούν αγαπητικά. Αυτή η κοινωνία είναι η προσευχή, είναι ο διάλογος του ανθρώπου μετά του Θεού Πατρός μας, διά του οποίου εκείνος που έχει εσωτερική δύναμη βιώνει τον Πατέρα ως συμπαρόντα και Του ομιλεί. Γι’ αυτό και ο Κύριος αναζήτησε την απομόνωση και ανέβηκε μόνος στο όρος, προκειμένου να προσευχηθεί.

Στη συνέχεια, αναφερόμενος στην τρικυμία που συνάντησαν οι μαθητές, στάθηκε ιδιαίτερα στον λόγο του Κυρίου «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε» (Ματθ. 14, 27), επισημαίνοντας ότι αυτό το «μη φοβείσθε» απευθύνεται ιδιαιτέρως στον σύγχρονο άνθρωπο. Όπως ανέφερε, σήμερα οι άνθρωποι είμαστε φοβικοί απέναντι στον διπλανό και στον αδελφό μας, διότι δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι οι άνθρωποι οι οποίοι μας περιβάλλουν. Γι’ αυτό υφίσταται καχυποψία και φόβος της αληθινής κοινωνίας με τον αδελφό και τον συνάνθρωπό μας.

Η κατάσταση αυτή, όπως επεσήμανε, οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουμε αλλοιωθεί. Έχουμε αποκοπεί από τον ίδιο το Δημιουργό και Θεό μας και έχουμε προσκολληθεί στα πειρασμικά τεχνάσματα του διαβόλου, στο ψεύδος, στη συκοφαντία, στην πλεονεξία και στη διαβολή. Έτσι, ο καθένας σκέφτεται ότι ο διπλανός του μπορεί να τον διαβάλει, να τον αδικήσει ή να τον συκοφαντήσει και αρχίζει να κλείνεται στον εαυτό του και στο άτομό του. Αρχίζει τότε η μοναξιά και η απομόνωση, η οποία δημιουργεί ψυχικά τραύματα, διότι ο ίδιος ο άνθρωπος επέτρεψε στον πειρασμό να εισέλθει μέσα του και να αλλοιώσει το πρόσωπό του.

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι, όταν ο ίδιος ο Θεός είναι παρών στη ζωή και στις σχέσεις μας, τότε δεν υφίσταται φόβος. Όπως ο Κύριος άπλωσε το χέρι Του, έπιασε τον Απόστολο Πέτρο και δεν τον άφησε να καταποντισθεί, έτσι και όταν παραδίδουμε τον εαυτό μας στα χέρια του Θεού, Εκείνος δεν μας αφήνει να καταποντισθούμε. Ό,τι κι αν υπάρχει δίπλα μας, οι άνεμοι, οι κακές καιρικές συνθήκες, η κακία των ανθρώπων, οι διαβολείς ή οποιοσδήποτε εχθρός, ο Θεός δε θα επιτρέψει να πάθουμε βλάβη στη ζωή μας.

Ωστόσο, τόνισε ότι όλοι μας έχουμε έλλειμμα αληθινής κοινωνίας μετά του Θεού, διότι σκεπτόμαστε με υπολογισμούς, ακόμη και όταν καλούμαστε να παραδώσουμε τον εαυτό μας στα χέρια Του. Όταν υπάρχει ο υπολογισμός στη ζωή μας, δεν υπάρχει η αληθινή πίστη ούτε η αληθινή κοινωνία, ούτε με τον Θεό, ούτε με τους ανθρώπους. Αυτό είναι το ζητούμενο της εποχής μας. Εκείνο που λείπει είναι η πίστη, δηλαδή η εμπιστοσύνη μας στο Θεό. Ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευθεί στο Θεό τον εαυτό του, τα έργα του, την οικογένειά του, τα παιδιά του και όλα όσα του έχει χαρίσει Εκείνος.

Μάλιστα, με αφορμή τις πρόσφατες φυσικές καταστροφές στην πατρίδα μας, ο Σεβασμιώτατος σημείωσε ότι περιουσίες καταλύονται από τις φωτιές και ολόκληροι οικισμοί εξαφανίζονται. Τούτο συμβαίνει, όπως είπε, διότι όλοι υπολογίζουμε στη δική μας δύναμη και στα υπάρχοντά μας, θεωρώντας ότι αυτά είναι αποκλειστικά δικά μας, χωρίς να σκεπτόμαστε ότι τα πάντα μάς τα έχει παράσχει ο ίδιος ο Θεός, προκειμένου να διαβιώσουμε.

Ακολούθως, αναφέρθηκε στην αποστολική περικοπή της ημέρας, στην οποία ο Απόστολος Παύλος ομιλεί για τον τρόπο με τον οποίο οικοδομεί ο άνθρωπος επάνω στο θεμέλιο που είναι ο Ιησούς Χριστός. Άλλος οικοδομεί με «χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους» και άλλος με «ξύλα, χόρτον, καλάμην», όμως το έργο του καθενός θα φανερωθεί και θα δοκιμασθεί διά του πυρός (Α΄ Κορ. 3, 11-13). Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι ο Απόστολος Παύλος δεν ομιλεί για την εξωτερική, αλλά για την εσωτερική οικοδομή του ανθρώπου. Το ερώτημα είναι ποια υλικά χρησιμοποιούμε, ώστε να αποκτήσουμε δύναμη πίστεως και εμπιστοσύνης προς το Θεό και προς τους ανθρώπους. Ανάλογα με τα υλικά της ψυχής μας αναπτύσσεται και η πίστη και η εμπιστοσύνη μας στον Θεό.

Εάν ο άνθρωπος εμπιστεύεται το Θεό μόνο για το συμφέρον του και Του λέγει «κάνε μας αυτά και εμείς θα Σε πιστέψουμε», τότε η σχέση αυτή δεν είναι αληθινή. Και όταν ο Θεός δεν εκπληρώσει εκείνο που ζητούμε, επειδή δεν είναι προς το πνευματικό μας συμφέρον, τότε ο άνθρωπος Τον αρνείται. Ο Θεός, όμως, θέλει ολάκερη τη ζωή μας και Εκείνος θα τη φροντίσει.

Κλείνοτας, ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι ζούμε σε μία εποχή πράγματι δύσκολη, κατά την οποία οι άνθρωποι έχουμε κατακυριευθεί από τα πάθη, την πλεονεξία και την ηδονή, πιστεύοντας ότι εκεί εστιάζεται ολόκληρη η ζωή μας. Αυτό, όμως, αποτελεί το μεγαλύτερο λάθος. Η ζωή μας, όπως τόνισε, εστιάζεται μόνο στην παρουσία του Θεού.

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος ευχαρίστησε τους πιστούς για την πολυπληθή και παρουσία τους, προτρέποντας όλους να παραμείνουν σταθεροί στον πνευματικό αγώνα της πίστεως. Τέλος, ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα για την επικείμενη εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και καλό πνευματικό αγώνα έως την εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, παρέχοντας την πατρική του ευλογία.

«Εὐθέως δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· ᾿Ολιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;» (Ματθ. 14, 31)

᾿Αμέσως ὁ ᾿Ιησοῦς ἅπλωσε τὸ χέρι, τὸν ἔπιασε καὶ τοῦ λέει· «᾿Ολιγόπιστε, γιατί σὲ κυρίεψε ἡ ἀμφιβολία;»

 Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματά Του ο Χριστός περπατά επάνω στα κύματα της θάλασσας, για να γλιτώσει τους μαθητές Του από την τρικυμία και από τον φόβο. Ο Πέτρος του ζητά να βαδίσει και εκείνος στα κύματα, για να Τον συναντήσει και ο Χριστός συγκατανεύει. Και ενώ, αρχικά, ο Πέτρος ζει το θαύμα της υπέρβασης του φυσικού νόμου, μόλις αφήνει τον εαυτό του στον νου και στις αισθήσεις, νιώθει τον φόβο να τον κυριεύει και αρχίζει να καταποντίζεται. Και ο Χριστός του απλώνει το χέρι, τον κρατά και τον επαναφέρει στην υπέρβαση, λέγοντάς του «ολιγόπιστε, γιατί σε κυρίεψε η αμφιβολία;».

 Ολιγόπιστοι είμαστε οι περισσότεροι χριστιανοί σήμερα. Απέναντι στα κύματα της ζωής, που έχουν να κάνουν με τη δύναμη του κόσμου και του πολιτισμού, που ομνύει στην ελευθερία και, την ίδια στιγμή, την υπονομεύει, καθώς βάζει στο τραπέζι πλήθος πειρασμών, για να αισθανθεί ο άνθρωπος ανεξάρτητος του Θεού, χωρίς όμως να κατανοεί ότι η υπόδουλη στο «εγώ και μόνο» καρδιά, αργά ή γρήγορα, παραδίδεται στον φόβο, είτε της έλλειψης ή εξάντλησης των προαπαιτούμενων για ευτυχία είτε για τον χρόνο που καλπάζει αδυσώπητα είτε για τις πιέσεις που υφίσταται από τους άλλους, ο χριστιανός έχει να αντιτάξει την πίστη στον Χριστό. 

             Και πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη. Σημαίνει αναφορά στο πρόσωπο του Χριστού. Μετοχή στη ζωή της Εκκλησίας, στην οποία ή πιστεύεις και προχωράς πέρα από τα μέτρα της καθημερινότητας ή παρηγοριέσαι με την κοινωνία των άλλων ανθρώπων, όπως των υπόλοιπων μαθητών, που δεν έφτανε μεν στον Πέτρο, αλλά, τουλάχιστον, ήταν μία κάποια στήριξη.  Σημαίνει υπομονή στις θλίψεις. Ό,τι κι αν συμβεί, ο Χριστός θα έρθει. 

            Είμαστε ολιγόπιστοι σήμερα. Φοβόμαστε τις αντίθεες δυνάμεις, οι οποίες θεωρούμε ότι σαρώνουν την ελευθερία μας. Αντί να αγαπάμε και να εμπιστευόμαστε τον Χριστό, μοιάζουμε με εκείνους που παρακολουθούν τον Καίσαρα κάθε εποχής, ζητώντας από αυτόν να φέρεται χριστιανικά. Καλούμε τον εαυτό μας και τους άλλους σε αντιστασιακό φρόνημα και στην πραγματικότητα απαιτούμε από τον Καίσαρα να μας αφήσει ήσυχους να απολαύσουμε την εκκοσμικευμένη ζωή, χωρίς κανένα τίμημα. Αντί να προχωρήσουμε αποδίδοντας στον Καίσαρα τα του Καίσαρος, διότι αυτά δεν έχουν κανένα βάρος στον αγώνα για τη σωτηρία, για την αγάπη, για την αγιότητα, εμείς καταναλώνουμε χρόνο, λογισμό και ενσπείρουμε φθόνο, αγνοώντας ότι το νόημα είναι ο Χριστός, Αυτός μας ελευθερώνει, Αυτός μας ενισχύει όταν χρειαστεί να δώσουμε λόγο. Και τέτοιος καιρός δεν έχει έρθει σε επίπεδο κοινωνίας. Αδιαφορούν ή αμφιβάλλουν για μας, αλλά εξακολουθούμε να είμαστε ελεύθεροι να πιστεύουμε όπως θέλουμε. Όμως η ολιγοπιστία μας μάς κάνει να φαντασιωνόμαστε τους εαυτούς μας ομολογητές. Η ζωή μας όμως στ’ αλήθεια ποια είναι; Ταιριάζει στα του Χριστού και της Εκκλησίας; Μήπως παριστάνουμε τους Πέτρους και στον πρώτο κλυδωνισμό θα καταποντιστούμε; Διότι το κλειδί είναι η ταπείνωση. Και μέχρι η καρδιά μας να γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος, δοχείον καθαρόν, ας μένουμε στο πλοίο της Εκκλησίας που μπορεί να κλυδωνιστεί, αλλά ο Χριστός δεν θα αφήσει να βουλιάξει.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή 2 Αυγούστου 2026

Θ’ Ματθαίου

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (Α’ Κορ. 3, 9-17)

 

Ἀδελφοί, Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν ᾿Ιησοῦς Χριστός. Εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει. Εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται· εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός. Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

‘Αδελφοί, ἐμεῖς εἴμαστε συνεργάτες στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ κι ἐσεῖς τὸ χωράφι τοῦ Θεοῦ, τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Θεοῦ. Σύμφωνα μὲ τὸ εἰδικὸ χάρισμα ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ὡς ἔμπειρος ἀρχιμάστορας, ἔβαλα ἐγὼ τὸ θεμέλιο. ῎Αλλος τώρα χτίζει πάνω σ’ αὐτό. ῾Ο καθένας ὅμως ἂς προσέχει πῶς χτίζει. Γιατὶ κανένας δὲν μπορεῖ νὰ βάλει ἄλλο θεμέλιο ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει καὶ ποὺ εἶναι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός. Τώρα, ἂν κάποιοι χτίζουν πάνω σ’ αὐτὸ τὸ θεμέλιο μὲ χρυσάφι ἢ ἀσήμι ἢ πολύτιμα πετράδια, μὲ ξυλεία, χορτάρι ἢ ἄχυρο, ἡ δουλειὰ τοῦ καθενὸς θὰ φανεῖ· θὰ τὴ φέρει στὸ φῶς ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως. Γιατὶ ἡ ἡμέρα αὐτὴ θὰ φανερωθεῖ μὲ τρόπο πύρινο, καὶ ἡ ποιότητα τοῦ ἔργου καθενὸς θὰ δοκιμαστεῖ ἀπὸ τὴ φωτιά. ῍Αν τὸ ἔργο ποὺ ἔχτισε κάποιος ἀντέξει, αὐτὸς θὰ λάβει μισθό· ἂν ὅμως τὸ ἔργο του καταστραφεῖ ἀπὸ τὴ φωτιά, αὐτὸς θὰ χάσει τὴν ἀμοιβή του· ὁ ἴδιος ὅμως θὰ σωθεῖ, ὅπως ἕνας ποὺ περνάει μέσα ἀπὸ τὶς φλόγες. Δὲν ξέρετε πὼς εἶστε ναὸς τοῦ Θεοῦ κι ὅτι τὸ Πνεῦμα του κατοικεῖ ἀνάμεσά σας; ῍Αν κάποιος, λοιπόν, μὲ τὶς διαιρέσεις καταστρέφει τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, αὐτὸν θὰ τὸν ἀφανίσει ὁ Θεός. Γιατὶ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, κι ὁ ναὸς αὐτὸς εἶστε ἐσεῖς.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (Α’ Κορ. 3, 9-17)

 

Ἀδελφοί, Θεοῦ ἐσμεν συνεργοί· Θεοῦ γεώργιον, Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ· ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν ᾿Ιησοῦς Χριστός. Εἰ δέ τις ἐποικοδομεῖ ἐπὶ τὸν θεμέλιον τοῦτον χρυσόν, ἄργυρον, λίθους τιμίους, ξύλα, χόρτον, καλάμην, ἑκάστου τὸ ἔργον φανερὸν γενήσεται· ἡ γὰρ ἡμέρα δηλώσει· ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτεται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει. Εἴ τινος τὸ ἔργον μενεῖ ὃ ἐπῳκοδόμησε, μισθὸν λήψεται· εἴ τινος τὸ ἔργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αὐτὸς δὲ σωθήσεται, οὕτως δὲ ὡς διὰ πυρός. Οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἐστε καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; Εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός· ὁ γὰρ ναὸς τοῦ Θεοῦ ἅγιός ἐστιν, οἵτινές ἐστε ὑμεῖς.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

‘Αδελφοί, ἐμεῖς εἴμαστε συνεργάτες στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ κι ἐσεῖς τὸ χωράφι τοῦ Θεοῦ, τὸ οἰκοδόμημα τοῦ Θεοῦ. Σύμφωνα μὲ τὸ εἰδικὸ χάρισμα ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ὡς ἔμπειρος ἀρχιμάστορας, ἔβαλα ἐγὼ τὸ θεμέλιο. ῎Αλλος τώρα χτίζει πάνω σ’ αὐτό. ῾Ο καθένας ὅμως ἂς προσέχει πῶς χτίζει. Γιατὶ κανένας δὲν μπορεῖ νὰ βάλει ἄλλο θεμέλιο ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει καὶ ποὺ εἶναι ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός. Τώρα, ἂν κάποιοι χτίζουν πάνω σ’ αὐτὸ τὸ θεμέλιο μὲ χρυσάφι ἢ ἀσήμι ἢ πολύτιμα πετράδια, μὲ ξυλεία, χορτάρι ἢ ἄχυρο, ἡ δουλειὰ τοῦ καθενὸς θὰ φανεῖ· θὰ τὴ φέρει στὸ φῶς ἡ ἡμέρα τῆς κρίσεως. Γιατὶ ἡ ἡμέρα αὐτὴ θὰ φανερωθεῖ μὲ τρόπο πύρινο, καὶ ἡ ποιότητα τοῦ ἔργου καθενὸς θὰ δοκιμαστεῖ ἀπὸ τὴ φωτιά. ῍Αν τὸ ἔργο ποὺ ἔχτισε κάποιος ἀντέξει, αὐτὸς θὰ λάβει μισθό· ἂν ὅμως τὸ ἔργο του καταστραφεῖ ἀπὸ τὴ φωτιά, αὐτὸς θὰ χάσει τὴν ἀμοιβή του· ὁ ἴδιος ὅμως θὰ σωθεῖ, ὅπως ἕνας ποὺ περνάει μέσα ἀπὸ τὶς φλόγες. Δὲν ξέρετε πὼς εἶστε ναὸς τοῦ Θεοῦ κι ὅτι τὸ Πνεῦμα του κατοικεῖ ἀνάμεσά σας; ῍Αν κάποιος, λοιπόν, μὲ τὶς διαιρέσεις καταστρέφει τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, αὐτὸν θὰ τὸν ἀφανίσει ὁ Θεός. Γιατὶ ὁ ναὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι ἅγιος, κι ὁ ναὸς αὐτὸς εἶστε ἐσεῖς.

Κήρυγμα στην Θ΄ Κυριακή του Ματθαίου

 Κήρυγμα στην Θ΄ Κυριακή του Ματθαίου

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Αγαπητοί μου ,

Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς μεταφέρει μέσα σε μία νύχτα γεμάτη αγωνία. Οι μαθητές βρίσκονται μέσα στο πλοίο, ενώ ο Χριστός παραμένει μόνος στο όρος για να προσευχηθεί. Η θάλασσα είναι ταραγμένη, οι άνεμοι αντίθετοι και οι μαθητές αγωνίζονται.

Και τότε, μέσα στο σκοτάδι, βλέπουν τον Κύριο να περπατά επάνω στα νερά. Φοβούνται και νομίζουν ότι είναι φάντασμα. Εκείνος όμως τους λέγει:

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Αυτή είναι η μεγάλη φωνή του Χριστού προς κάθε άνθρωπο που περνά μέσα από τη θύελλα της ζωής: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Χριστός δεν εμφανίζεται αμέσως στους μαθητές, αλλά αφήνει πρώτα να δοκιμασθούν από την τρικυμία, για να τους διδάξει ότι η δοκιμασία δεν σημαίνει απουσία του Θεού. Ο Κύριος μπορεί να φαίνεται ότι καθυστερεί, αλλά ποτέ δεν εγκαταλείπει τα παιδιά Του.

Και πράγματι, αδελφοί μου, πόσες φορές και εμείς βρισκόμαστε μέσα στο πλοίο της ζωής μας και βλέπουμε γύρω μας κύματα; Ασθένειες, θλίψεις, οικογενειακές δυσκολίες, απογοητεύσεις, φόβοι για το αύριο. Και τότε νομίζουμε ότι ο Θεός είναι μακριά.

Όμως το σημερινό Ευαγγέλιο μας λέγει κάτι διαφορετικό: Ο Χριστός είναι κοντά μας ακόμη και όταν δεν Τον βλέπουμε.

Ο Απόστολος Πέτρος, βλέποντας τον Χριστό, λέγει: «Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με ἐλθεῖν πρὸς σὲ ἐπὶ τὰ ὕδατα». Και ο Χριστός τού λέγει: «Ἐλθέ».

Ο Πέτρος κατεβαίνει από το πλοίο και περπατά επάνω στα νερά. Όσο όμως έχει στραμμένο το βλέμμα του στον Χριστό, προχωρεί. Όταν όμως κοιτάζει τον άνεμο και τα κύματα, φοβάται και αρχίζει να βυθίζεται.

Εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο μάθημα για τη ζωή μας. Όταν κοιτάζουμε τον Χριστό, μπορούμε να περάσουμε και μέσα από τις μεγαλύτερες θύελλες. Όταν όμως κοιτάζουμε μόνο τα προβλήματα, τους φόβους και τις δυσκολίες μας, τότε βυθιζόμαστε στην απελπισία.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι ο Πέτρος δεν βυθίστηκε επειδή ήταν μακριά από τον Χριστό, αλλά επειδή φοβήθηκε. Η πίστη τον έκανε να βγει από το πλοίο· ο φόβος όμως τον έκανε να βυθιστεί.

Και όμως, ακόμη και τότε, ο Πέτρος δεν χάνεται. Φωνάζει: «Κύριε, σῶσόν με!» Και αμέσως ο Χριστός απλώνει το χέρι Του και τον πιάνει.

Αυτό είναι το θαύμα της Εκκλησίας μας: Όταν ο άνθρωπος φωνάξει με αληθινή πίστη «Κύριε, σώσον με», ο Χριστός δεν τον εγκαταλείπει.

Σήμερα, όμως, η Εκκλησία μας προβάλλει και τη μνήμη του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Αγίου Στεφάνου, ο οποίος αποτελεί μία ζωντανή εικόνα ανθρώπου που δεν φοβήθηκε τα κύματα της ζωής, γιατί είχε τα μάτια του στραμμένα στον Χριστό.

Ο Άγιος Στέφανος βρέθηκε μέσα σε μία πολύ μεγαλύτερη τρικυμία. Δεν ήταν κύματα θάλασσας, αλλά κύματα μίσους και διωγμού. Τον κατηγορούσαν, τον λιθοβολούσαν, τον θανάτωναν. Και όμως, την ώρα εκείνη, ο Άγιος δεν κοίταξε τις πέτρες που έπεφταν επάνω του. Κοίταξε τον ουρανό.

Και τότε, όπως μας διηγούνται οι Πράξεις των Αποστόλων, «ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανόν», είδε τη δόξα του Θεού και τον Ιησού να στέκεται στα δεξιά του Πατρός.

Τι υπέροχη εικόνα!

Ο Πέτρος, μέσα στην τρικυμία, κοιτάζει τον Χριστό και σώζεται. Ο Στέφανος, μέσα στην τρικυμία του μαρτυρίου, κοιτάζει τον Χριστό και νικά.

Ο ένας λέγει: «Κύριε, σῶσόν με». Ο άλλος λέγει: «Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου».

Και οι δύο μας διδάσκουν ότι ο Χριστός είναι η ασφάλεια, η ελπίδα και η σωτηρία του ανθρώπου.

Ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι ότι ο Άγιος Στέφανος, την ώρα που τον λιθοβολούν, δεν ζητά εκδίκηση. Προσεύχεται για εκείνους που τον σκοτώνουν:

«Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην».

Εδώ βλέπουμε το μεγαλείο της χριστιανικής ζωής. Ο Άγιος Στέφανος γίνεται μιμητής του ίδιου του Χριστού, ο οποίος επάνω στον Σταυρό προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θαυμάζει αυτή την αγάπη του Πρωτομάρτυρος και μας δείχνει ότι η δύναμη του Αγίου δεν βρισκόταν στο ανθρώπινο σώμα του, αλλά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος που κατοικούσε μέσα του.

Αδελφοί μου,

η σημερινή Κυριακή μας καλεί να κάνουμε μία εσωτερική επιλογή: Σε ποιον θα κοιτάζουμε όταν έρχονται οι θύελλες;

Στα κύματα ή στον Χριστό; Στον φόβο ή στην πίστη; Στην απελπισία ή στην προσευχή;

Ας μάθουμε από τον Απόστολο Πέτρο να φωνάζουμε στις δύσκολες στιγμές:

«Κύριε, σῶσόν με».

Και ας μάθουμε από τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο να σηκώνουμε τα μάτια μας στον ουρανό και να βλέπουμε, πίσω από κάθε δοκιμασία, τον Χριστό που στέκεται κοντά μας.

Γιατί η ζωή του χριστιανού δεν είναι μία ζωή χωρίς τρικυμίες. Είναι μία ζωή όπου, μέσα στις τρικυμίες, υπάρχει ο Χριστός.

Ας έχουμε, λοιπόν, πάντοτε στην καρδιά μας τα λόγια Του: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Και όταν έρθει η ώρα της δικής μας δοκιμασίας, ας μη λησμονήσουμε ότι το χέρι του Χριστού είναι πάντοτε απλωμένο για να μας σηκώσει από τα κύματα, όπως σήκωσε τον Πέτρο· και η χάρη Του είναι πάντοτε αρκετή για να μας κάνει, όπως τον Άγιο Στέφανο, νικητές μέσα ακόμη και στον πόνο και στο μαρτύριο.

Είθε, με τις πρεσβείες του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου, να μας χαρίζει ο Κύριος πίστη δυνατή, καρδιά γενναία, αγάπη προς τους ανθρώπους και βλέμμα πάντοτε στραμμένο προς τον ουρανό.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ο Χριστός χόρτασε πέντε χιλιάδες άνδρες με πέντε άρτους και δύο ιχθύες. Αμέσως μετά το θαύμα ο Χριστός ανάγκασε τους μαθητές του να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στην απέναντι όχθη της Γαλιλαίας, για να μην παρασυρθούν από άκαιρους ενθουσιασμούς, όπως το πλήθος που έφαγε τους άρτους και ήθελε να ανακηρύξει τον Χριστό βασιλέα του. Ο ίδιος παρέμεινε πίσω, απόλυσε τους όχλους και κατόπιν ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί κατ’ ιδίαν. Όταν έπεσε η νύχτα, βρισκόταν εκεί εντελώς μόνος (Κυριακή Θ΄ Ματθαίου). 

Ο άνθρωπος συνήθως φοβάται τη μοναξιά, ιδίως στην ερημιά και ιδιαίτερα τη νύχτα. Τον φυσικό αυτό φόβο εκμεταλλεύεται ο διάβολος για να διώξει από την έρημο τους αναχωρητές μοναχούς. Και δεν αρκείται στη φυσική αγριάδα της νύχτας και της ερήμου (σκοτάδι, αγρίμια κ.λ.π.), αλλά δημιουργεί και επιπλέον φόβους ο ίδιος με την ταραχώδη παρουσία του, όπως στον άγιο Αντώνιο και σε πολλούς άλλους ασκητές. 

Ο άνθρωπος όμως φοβάται ίσως πολύ περισσότερο μια άλλη μοναξιά, ακόμα και μέσα στην πολυκοσμία, όταν δεν υπάρχει δικός του άνθρωπος κοντά του. Όταν κανένας δεν χτυπάει την πόρτα του, ούτε για καλημέρα. Όταν λέει: «Άνθρωπον ουκ έχω», όχι μόνο για αρρώστιες τυχόν και ανάγκες, αλλά κυρίως για ψυχική συμπαράσταση. 

Αντιθέτως ο Χριστός δεν φοβόταν ούτε απέφευγε τη μοναξιά. Ήδη, αμέσως μετά τη βάπτισή του απομακρύνθηκε στην έρημο και έμεινε κατάμονος εκεί επί σαράντα μερόνυχτα, προσευχόμενος, χωρίς τροφή, συντροφιά μόνο με τα αγρίμια. «Και ην μετά των θηρίων», που κοντά του μεταμορφώνονταν σε αρνάκια (Μαρκ. 1, 13). 

Μα ούτε και την άλλη μοναξιά φοβόταν ο Χριστός. Έλεγε στους μαθητές του λίγο πριν από το Πάθος του, ότι θα διασκορπισθήτε όλοι στα σπίτια σας και εμένα θα με αφήσετε μόνο. Αλλά δεν θα είμαι πραγματικά μόνος, διότι «ο Πατήρ μετ’ εμού εστιν» (Ιω. 16, 32). Ο Χριστός βρισκόταν πάντα ενωμένος με τον Πατέρα του και το Άγιο Πνεύμα. Αν και ως άνθρωπος βρισκόταν κάτω, επί της γης, ταυτόχρονα ως Θεός βρισκόταν και πάνω στον ουρανό, από όπου δεν απουσίασε ποτέ, ουδ’ επί στιγμήν. «Όλος ην εν τοις κάτω, και των άνω ουδόλως απήν». 

Ακόμα και για όσο διάστημα ο Χριστός ήταν νεκρός, συνέβη το εξής παράδοξο: Η ανθρώπινη φύση του χωρίστηκε στα δύο. Το σώμα του έμεινε στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε στον Άδη. Ο Χριστός όμως ως Θεός, με τη θεϊκή του φύση, παρέμενε συνεχώς ενωμένος και με το σώμα του στον τάφο και με την ψυχή του στον Άδη. Ταυτόχρονα ως Θεός βρισκόταν στον Παράδεισο με τον ληστή, στον θρόνο του με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, αλλά και πανταχού παρών, γεμίζοντας τα πάντα με την παρουσία του. 

Ποτέ δεν ήταν πραγματικά μόνος ο Χριστός, αλλά με τον Πατέρα, δείχνοντας ότι μόνο η σχέση με τον Θεό θα νικήσει και τη μοναξιά του ανθρώπου. 

Μοναδική εξαίρεση και ανερμήνευτο για μας μυστήριο αποτελεί μόνο το αποκορύφωμα της οδύνης επί του Σταυρού, όπου ο Θεός Πατήρ επέτρεψε να βιώσει στο έπακρο η ανθρώπινη φύση του Χριστού το αφόρητο βάρος των αμαρτιών όλου του κόσμου, να γίνει πραγματικά για χάρη μας κατάρα. Κάτι που έκανε τον Χριστό να ανακράξει: «Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες;» 

Τί βίωσε τότε ο Χριστός; 

Δεν θα μπορέσουμε να το καταλάβουμε ούτε να το βιώσουμε ποτέ εμείς. 

ΒΡΑΔΙΝΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

     Βραδινή λειτουργία τελέστηκε στις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως Κερκύρας στην Κασσιώπη, την Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026, στα πλαίσια του προγράμματος για κορίτσια Γυμνασίου- Λυκείου. Στη λειτουργία συμμετείχε ψάλλοντας και ομιλώντας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος. Το πρωί της ίδιας ημέρας τα κορίτσια είχαν ζυμώσει πρόσφορο, ώστε να συμμετάσχουν και τα ίδια στην προετοιμασία της θείας λειτουργίας, ενώ ακολούθησε εξομολόγηση. Η θεία λειτουργία έγινε για την εορτή του Αγίου Παντελεήμονος. 

 Ο Μητροπολίτης Κερκύρας, με ιδιαίτερη χαρά, ήρθε να επισκεφθεί τα παιδιά και έψαλλε μαζί τους. Μετά το ευαγγελικό ανάγνωσμα απηύθυνε προς τα στελέχη και τις κατασκηνώτριες πατρική προσφώνηση, εκφράζοντας τη χαρά του που τα παιδιά, εκ μεταθέσεως, εορτάζουν την μνήμη του Αγίου Παντελεήμονος του ιαματικού και αναργύρου, ενός Αγίου που έδειξε στην εποχή του ότι ο χριστιανός καλείται να έχει αντοχές και εσωτερική δύναμη και να μένει ανεπηρέαστος από το κοσμικό φρόνημα. Αυτό αναφέρει το αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής, από την Β’ πρός Τιμόθεον επιστολή του αποστόλου Παύλου, όπου ο απόστολος των εθνών προτρέπει τον μαθητή του να διακηρύξει το ασυμβίβαστο της πίστεως και σε άλλους ανθρώπους.

 Ο κόσμος σήμερα έχει πολλές θεωρίες που δεν συμβιβάζονται με την πίστη στον Χριστό. Οι νέοι ιδίως καλούνται να έχουν ψυχική δύναμη, να γνωρίσουν τον Χριστό, να μιμηθούν τους μάρτυρες, άνδρες και γυναίκες, που γνώρισαν, ιδίως οι γυναίκες, τον Χριστό ως εράσμιο νυμφίο. Αυτό καλούνται και οι σύγχρονοι νέοι να κάνουν. Να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τον Χριστό, να αντιγράψουν την πίστη, την αγάπη, την εσωτερική δύναμη που είχαν οι μάρτυρες. Να έχουν αντιστασιακό φρόνημα, να πηγαίνουν αντίθετα στο ρεύμα της κοινωνίας, που συμπαρασύρει τους ανθρώπους. Να λειτουργούν όπως τα ψάρια, τα οποία στο ποτάμι πάνε αντίθετα στο ρεύμα, ακριβώς διότι είναι ζωντανά. Είναι γεγονός ότι ρεύματα ιδεολογικά και αμαρτωλά μας αποπροσανατολίζουν στους καιρούς μας, όμως η νεανικότητα είναι ζωή και αντισταση.

 Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τα παιδιά για τη δυναμική τους παρουσία στις κατασκηνώσεις, τις ομαδάρχισσες, την αρχηγό, πρεσβυτέρα Μαρία-Κυτιλή Μουρτζανού, εκπαιδευτικό, την υπαρχηγό κ. Ευαγγελία Μουρτζανού, εκπαιδευτικό, και τον πνευματικό σύμβουλο της κατασκήνωσης Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανό, οι οποίοι αναλώνονται για την πνευματική πρόοδο και την φροντίδα της νεότητας.

 Ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε να ολοκληρωθεί με ωραίες αναμνήσεις η κατασκηνωτική περίοδος, και τα παιδιά να επιστρέψουν με χαρά και καλή διάθεση στο σπίτι τους, κρατώντας τη χαρά της κατασκήνωσης στη ζωή τους.