ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Η πηγή της ζωής εν μνημείω τίθεται και κλίμαξ προς ουρανόν ο τάφος γίνεται»

Η σημερινή ημέρα είναι το «Πάσχα του Καλοκαιριού». Η Εκκλησία μας πανηγυρίζει την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου και μας καλεί να σταθούμε με δέος μπροστά στο παράδοξο μυστήριο που ψάλλει ο ιερός υμνογράφος:

«Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».

Ποια είναι η «Πηγή της Ζωής»; Είναι η Παναγία, διότι από τα άχραντα σπλάχνα της έλαβε σάρκα ο Χριστός, ο οποίος είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ζωή». Εκείνη που γέννησε τη Ζωή, κατατίθεται σε μνήμα. Και όμως, ο θάνατός της δεν είναι τέλος. Ο τάφος της δεν γίνεται τόπος φθοράς, αλλά «κλίμαξ προς ουρανόν».

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο κατεξοχήν υμνητής της Κοιμήσεως, διδάσκει ότι ήταν πρέπον εκείνη που κράτησε στα χέρια της τον Δημιουργό να μεταβεί κοντά στον Υιό της και να δοξασθεί μαζί Του. Η μετάσταση της Θεοτόκου είναι η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο και η φανέρωση του προορισμού κάθε πιστού ανθρώπου.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τονίζει ότι η Παναγία έγινε το σύνορο μεταξύ κτιστού και ακτίστου, γης και ουρανού. Όπως υπήρξε κλίμακα της καθόδου του Θεού προς τον άνθρωπο με την Ενανθρώπηση, έτσι τώρα γίνεται κλίμακα της ανόδου του ανθρώπου προς τον Θεό. Αυτό ακριβώς εκφράζει ο ύμνος: ο τάφος της γίνεται σκάλα που οδηγεί στον ουρανό.

Αλλά το μήνυμα της εορτής δεν αφορά μόνο την Παναγία. Αφορά και εμάς. Η Εκκλησία σήμερα μας διδάσκει ότι ο θάνατος για τον άνθρωπο που ζει εν Χριστώ δεν είναι καταστροφή αλλά κοίμηση, δεν είναι κάθοδος στο σκοτάδι αλλά πέρασμα προς τη ζωή. Γι’ αυτό και οι Πατέρες μιλούν για «κοίμηση» και όχι για αφανισμό. Η Παναγία προπορεύεται στον δρόμο που καλούμαστε να βαδίσουμε όλοι.

Ο άγιος Ανδρέας Κρήτης μας υπενθυμίζει ότι η Θεοτόκος έφθασε σε αυτή τη δόξα όχι μόνο επειδή αξιώθηκε να γίνει Μητέρα του Θεού, αλλά επειδή έζησε σε τέλεια υπακοή, ταπείνωση και καθαρότητα. Η δόξα της Κοιμήσεώς της είναι καρπός της αγιότητός της.

Γι’ αυτό σήμερα δεν αρκεί να θαυμάζουμε την Παναγία. Πρέπει να τη μιμούμαστε. Να μάθουμε την ταπείνωσή της, την υπομονή της, την προσευχή της, την εμπιστοσύνη της στο θέλημα του Θεού. Όποιος ζει όπως η Παναγία, δεν φοβάται ούτε τις θλίψεις ούτε τον θάνατο.

Αδελφοί μου,

Μπροστά στο πανάγιο μνήμα της Θεοτόκου η Εκκλησία δεν θρηνεί αλλά πανηγυρίζει. Η Γεθσημανή γίνεται τόπος χαράς και ο τάφος γέφυρα προς την αιώνια ζωή.

Ας προσπέσουμε λοιπόν με πίστη στην Παναγία Μητέρα μας και ας της πούμε:

«Υπεραγία Θεοτόκε, εσύ που δεν εγκατέλειψες τον κόσμο με την Κοίμησή σου, σκέπε και φρούρει τη ζωή μας. Γίνε για όλους μας κλίμακα μετανοίας, ελπίδος και σωτηρίας, ώστε να αξιωθούμε κι εμείς να φθάσουμε εκεί όπου εσύ ήδη ευρίσκεσαι, κοντά στον Υιό και Θεό σου».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

2026-08-13 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ

ΜΠΑΣΜΑΤΑ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ (ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ)

ΤΑ ΜΠΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ

     Με την καθιερωμένη Παράκληση, την μικρή λιτάνευση του ιερού σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος εντός του Ναού του και με την επανατοποθέτησή του εντός της λάρνακας (Μπάσματα) ολοκληρώθηκαν στην Κέρκυρα το απόγευμα της Πέμπτης 13 Αυγούστου 2026 οι λατρευτικές εκδηλώσεις για την ανάμνηση του θαύματος του Αγίου Σπυρίδωνος, διά του οποίου έσωσε το νησί στις 11 Αυγούστου 1716 από την πολιορκία των Τούρκων. Στην ακολουθία προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κοτυαίου κ. Διονύσιος, ενώ συμπροσευχόμενος ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Ο Επίσκοπος Κοτυαίου κ. Διονύσιος, αφού ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κερκύρας για την μεγάλη ευλογία να συμμετάσχει στην πανήγυρη του Αγίου, ευχήθηκε σε όλους τους πιστούς και στους άρχοντες του νησιού ο Άγιος Σπυρίδων να προστατεύει πάντοτε, να είναι αρωγός στον αγώνα του καθενός, να είναι βοηθός και σκεπαστής στην οικογένεια και να καθιστά αξίους όλους των όσων ζητάμε από τον Θεό, ώστε να κρατήσουμε την δύναμη της πίστης. Την εορτή του Αγίου ακολουθεί το Πάσχα του καλοκαιριού, η Κοίμηση της Θεοτόκου. Τόσο η Παναγία όσο και ο φίλος του Χριστού Άγιος Σπυρίδων ας είναι μαζί μας, για να διατηρούμε τη χάρη του Θεού στις ζωές μας.

Κατά τα μπάσματα παιάνισαν η Παλαιά Φιλαρμονική και η Μάντζαρος, ενώ συμμετείχαν ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Στέφανος Γκίκας, ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων κ. Ιωάννης Τρεπεκλής, ο Αντιδήμαρχος κ. Νικόλαος Βραδής,, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών κ. Γεώργιος και άλλοι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών.   

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ

    Με Αρχιερατική Θεία Λειτουργία που διεξήχθη το πρωί της Πέμπτης 13 Αυγούστου 2026 συνεχίστηκαν οι λατρευτικές εκδηλώσεις στην Κέρκυρα, στο Ιερό προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος, για την ανάμνηση του υπερφυούς θαύματος με το οποίο ο Άγιος έσωσε την Κέρκυρα στις 11 Αυγούστου 1716.

Ιερούργησε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κοτυαίου κ. Διονύσιος, βοηθός του Μητροπολίτου Ιταλίας, ο οποίος μίλησε προς τους πιστούς, αφορμώμενος από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, και τόνισε ότι ο Χριστός χωρίζει τους ποιμένες του λαού σε καλούς και μισθωτούς. Η αναφορά του Κυρίου δεν περιορίζεται στους ιερείς, αλλά επεκτείνεται και στους άρχοντες του λαού. Το ενδιαφέρον του Κυρίου έγκειται στο ότι ο Ίδιος είναι ο καλός ποιμένας, είναι ο Θεός που αναλαμβάνει την διαποίμανση του λαού Του. Γι ’αυτό και οι ποιμένες οφείλουν να σκέφτονται ότι δεν ποιμαίνουν απλώς ανθρώπους, αλλά ακολουθούν το έργο του Θεού.

Ο ίδιος ο Θεός την ημέρα της Πεντηκοστής έδωσε στους Αποστόλους την εξουσία και την αποστολή να είναι θύρες, δηλαδή δι’ αυτών οι άνθρωποι να πηγαίνουν στον Θεό, και να γνωρίζουν τον λαό τους, δηλαδή να υπάρχει προσωπική σχέση με τους ανθρώπους, για να δέχονται εκείνοι τη χάρη του Θεού. Οι Απόστολοι μετέδωσαν την χάρη αυτή και την αποστολή στους επισκόπους. Ο επίσκοπος φανερώνει τη χάρη του Θεού στην λειτουργική σύναξη και στη διαποίμανση. Ο Επίσκοπος ποιμαίνει τα λογικά πρόβατα του Χριστού, συνεπικουρούμενος από τους πρεσβυτέρους του, διά των οποίων ασκεί την ιερατική εξουσία, δηλαδή το να λειτουργεί, και την ποιμαντική. Ο Επίσκοπος όμως δεν είναι αυτός που μόνο θα λειτουργήσει, αλλά είναι αυτός που θα ποιμάνει κιόλας και θα δώσει την ψυχή του χάριν του λαού του.

Αυτό το βλέπουμε έμπρακτα στο πρόσωπο του Αγίου Σπυρίδωνος. Είναι καλός ποιμήν, γίνεται θύρα του ποιμνίου και τον ακολουθούν οι άνθρωποι οδηγούμενοι στον Θεό, ενώ ο Άγιος επιβεβαιώνει την μεγάλη παρακαταθήκη που ο ο Χριστός έδωσε και οι επίσκοποι συνεχίζουν στους αιώνες.

Ο κ. Διονύσιος επεσήμανε ότι ακόμη κι αν οι ποιμένες κάνουν λάθη, μπορούν να επανέλθουν στην αποστολή τους με το να στρέφονται στον Άγιο Σπυρίδωνα και στα παραδείγματα της πίστεως. Όλοι γονατίζουμε μπροστά στον Άγιο , τον θεωρούμε όχι ένα απλό προστάτη, αλλά τον δικό μας άνθρωπο, που γίνεται για όλη την Εκκλησία το παράδειγμα της σωτηρίας. Με τέτοια παραδείγματα δεν πρέπει να απελπιζόμαστε, διότι ουδέποτε ο Άγιος θα μας εγκαταλείψει.  

Οι λατρευτικές εκδηλώσεις ολοκληρώνονται το απόγευμα της Πέμπτης 13 Αυγούστου με την ακολουθία των Μπασμάτων του ιερού σκηνώματος στη λάρνακα. 

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΑ Ι.Ν. ΑΓΙΟΥ ΘΥΑΥΜ. ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ

Η ΟΡΓΗ

 Ρωτήθηκε ο Αββάς Ησαΐας τι είναι οργή και απάντησε: «Φιλονικία και ψεύδος και έλλειψη Θεογνωσίας» (από το «Γεροντικό»).

 Στις ανθρώπινες σχέσεις εύκολα εμφανίζεται η οργή. Δεν είναι απλώς ένας θυμός διότι τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλουμε. Είναι μία ένταση ψυχική, στην οποία ο άλλος θεωρείται όχι μόνο απορριπτέος, αλλά εχθρός μας.  Του φορτώνουμε την ευθύνη για ό,τι στραβό. Δεν θέλουμε να τον βλέπουμε. Τον κατακρίνουμε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην του δίνουμε περιθώριο να εκφραστεί. Η οργή έχει ως αποτελέσματα την επιθετικότητα, την κακία, τη βία, την εσωτερική ταραχή που κρατά. Άλλοτε η οργή μπορεί να γίνει αφόρμηση να χτίσουμε καινούργιες σχέσεις, καινούργιο εαυτό για να αποδείξουμε ότι το πρόσωπο ή η κατάσταση που μας κάνουν να οργιζόμαστε, δεν θα μας καθηλώσουν  στη στασιμότητα, στην εκδικητικότητα, στην ενασχόληση αποκλειστικά μαζί τους, αλλά θα αποδείξουμε ότι αξίζουμε περισσότερα και καλύτερα. Συνήθως όμως η οργή γίνεται αιτία καθήλωσης και σπατάλης χρόνου και κεφαλαίου ζωής, που δεν μας αφήνει να κάνουμε βήματα. 

 Η ασκητική παράδοση της Εκκλησίας επισημαίνει ότι η οργή είναι πνευματικό πρόβλημα. Οργίζεται ο φιλόνικος άνθρωπος, αυτός ο οποίος έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του και λειτουργεί συγκρουσιακά έναντι των άλλων που δεν αναγνωρίζουν την αξία του, δεν κάνουν υπακοή στο δικό του θέλημα, δεν εκπληρώνουν τις επιθυμίες του. Κι ενώ η σύγκρουση κάποτε είναι αναγκαία, για να εκτονωθεί η οργή, στον φιλόνικο  άνθρωπο είναι μόνιμη κατάσταση, διότι τρέφεται από αυτήν, γίνεται επίδειξη και τον οδηγεί στην άρνηση της υγιούς συνύπαρξης. Ο φιλόνικος γίνεται εξουσιαστής με κάθε τρόπο, αγιάζοντας κάθε μέσο, αλλά και παλεύοντας με όλη του τη δύναμη να είναι ο πρώτος, χωρίς να ακούσει, να αγαπάει, να μοιράζεται. 

 Οργίζεται αυτός που επιλέγει το ψεύδος ως στοιχείο της ζωής του. Ο αληθινός άνθρωπος είναι ταπεινός. Βλέπει ποιο είναι το τάλαντό του και σε τι υστερεί. Ο ψεύτικος άνθρωπος θεοποιεί τον εαυτό του, θεωρεί ότι αξίζει ως προς όλα, πείθει τον εαυτό του ότι έχει δίκιο και ότι δικαιούται τα πάντα, με αποτέλεσμα να οργίζεται όταν διαπιστώνει ότι δεν έχει την ανταπόκριση που θέλει. 

 Οργίζεται αυτός που δεν έχει Θεογνωσία. Ο Θεός στον Οποίο πιστεύουμε είναι αγάπη, ταπείνωση, συγχώρηση, φως. Για να έχεις Θεογνωσία, δεν είναι αρκετό να γνωρίζεις με το μυαλό, τον νου, αλλά να εμπιστεύεσαι τον Θεό, το πώς είναι, το τι σου ζητά με την καρδιά σου. Όταν όμως θεοποιούμε τον εαυτό μας, τότε ούτε ο Θεός έχει για μας νόημα, αλλά, συχνά, τον φέρνουμε στα μέτρα μας, για να δικαιολογούμε την οργή μας εναντίον του κόσμου, του συστήματος, των άλλων. Ο Χριστός συγχώρεσε τους σταυρωτές Του, δείχνοντάς μας τον δρόμο της αυθεντικής πορείας προς τη βασιλεία Του. Αντί να οργιζόμαστε, ας αλλάξουμε, ας εμπιστευθούμε τον Θεό, το θέλημά Του, την πρόνοιά Του και ας παλέψουμε, όπου και όπως μπορούμε να συμβάλουμε στην αλλαγή και των άλλων. Και όπου δεν γίνεται κάτι, με ταπείνωση ας προσευχόμαστε, διότι έχουμε όρια.

 Οι μεγαλύτεροι, όταν διαπιστώνουμε ότι οι μικρότεροι οργίζονται, με κατανόηση, διάλογο, υπομονή και επιμονή  ας οδηγούμε στον προβληματισμό που δεν γκρεμίζει μόνο, αλλά και χτίζει. Το ίδιο ας κάνουμε και με τον εαυτό μας. Να μην τον θεοποιούμε, ούτε να απορρίπτουμε συλλήβδην τους πάντες και τα πάντα, αλλά να διαλεγόμαστε, να κρίνουμε, να προτείνουμε. Κι ας ακούμε και τους άλλους. Κάποτε, μας ελέγχουν γόνιμα, ακόμη και στην απόρριψή μας από την πλευρά τους.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 12 Αυγούστου 2026