Η Κυριακή των Αγίων Πατέρων στην Κέρκυρα

    Στον παλαίφατο και ιστορικό Ιερό Ναό των Αγίων Πατέρων στην πόλη της Κερκύρας ,λειτούργησε κατά την Κυριακή των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων, οι οποίοι συγκρότησαν την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο,ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών και Διαποντίων Νήσων κύριος Νεκτάριος.

Ο Ιερός αυτός Ναός, ο οποίος ανεκαινίσθη εκ βάθρων από τον προκάτοχο του Σεβασμιωτάτου, μακαριστό Μητροπολίτη κυρό Τιμόθεο, φιλοξενεί σήμερα ιερά κειμήλια και θησαυρούς της Ιεράς Μητροπόλεως, έως ότου ολοκληρωθεί το υπό σχεδιασμόν και κατασκευήν Μουσείο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, έργον το οποίον αποτελεί διακαή πόθο της τοπικής Εκκλησίας.

Στην Θεία Λειτουργία παρέστη και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας τιμώντας με την παρουσία του την μεγάλη αυτή εορτή της Εκκλησίας.

Μετά του Σεβασμιωτάτου συλλειτούργησε ο Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως,π. Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο οποίος και ομίλησε εμπνευσμένα προς το εκκλησίασμα διά το βαθύ θεολογικό νόημα της σημερινής ημέρας, ενώ έψαλλε η εξαιρετική χορωδία του Αγίου Βασιλείου Πόλεως, υπο την επιμέλεια του π. Αντωνίου Σουέρεφ.

Ο π. Δοσίθεος αφού περιέγραψε με γλαφυρότητα την εκ των περάτων της οικουμένης συνάθροιση των Αγίων Πατέρων εις την Νίκαιαν το έτος 325 μ. Χ. ανέφερε την κολοσσιαία σημασία της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου εις την εδραίωση της αληθείας και του Δόγματος της Εκκλησίας, υπογραμμίζοντας ότι οι Θεοφόροι Πατέρες, αγωνίσθηκαν θυσιαστικώς διά να παραδώσουν ανόθευτη την πίστη της Εκκλησίας απέναντι εις την αίρεση και την πλάνη.

Συνδέοντας τα αναγνώσματα της ημέρας με το Ιερό Ευαγγέλιο, ανέδειξε την σημασία της ενότητος την οποία εδίδαξαν τόσο ο ιερός χορός των Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, όσο και Αυτός ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εις την Αρχιερατική Του προσευχή όπου προτρέπει "ίνα ώσιν εν".

Ιδιαιτέρως ετόνισε ότι η αληθινή ενότητα της Εκκλησίας δεν αποτελεί ανθρώπινο σύνθημα ούτε εξωτερική συμφωνία, αλλά καρπό της αληθείας και της αγάπης, δύο γνωρίσματα τα οποία είναι αχώριστα μεταξύ τους και απολύτως αναγκαία διά να υπάρξει αληθινή κοινωνία εντός του Σώματος του Χριστού.

Ανέφερε ακόμη ότι η ενότητα της Εκκλησίας διασφαλίζεται μέσα από την συνοδικότητα και την κανονική ζωή της Εκκλησίας ,έχοντας ως κέντρο το πρόσωπο του Επισκόπου, ο οποίος αποτελεί την ορατή εγγύηση της εκκλησιαστικής ενότητος, μεταβιβάζοντας αυτήν εις το σώμα της Συνόδου και εις ολόκληρον το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Προέτρεψε δε, κλήρο και λαό, να παραμείνουν σταθεροί εις την Μία ,Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία,εις το ένα Βάπτισμα το οποίον λάβαμε, και εις το Άγιον Ποτήριον, το οποίον ενώνει τον λαό του Θεού εις μίαν αδιάσπαστον πνευματικήν οικογένεια.

Κλείνοντας, ευχήθηκε προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Νεκτάριο να είναι άξιος συνεχιστής των Θεοφόρων Πατέρων διαφυλάσσοντας με πατερικό φρόνημα και αγωνιστικό εκκλησιαστικό ήθος την αλήθεια της Εκκλησίας, την ανόθευτη διδασκαλία της Ορθοδόξου πίστεως, και την ενότητα του λαού του Θεού

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος αφού ευχαρίστησε θερμώς τον πατέρα Δοσίθεο διά τον λόγον του, έκανε ιδιαίτερη αναφορά εις τον Άγιο Σπυρίδωνα και τον Άγιο Απολλόδωρο, οι οποίοι συμμετείχαν εις την Πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον, ομολογώντας με παρρησία την θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και ευχήθηκε πατρικώς προς το εκκλησίασμα η χάρις των Αγίων Πατέρων, να ενδυναμώνει τον λαό του Θεού εις τους δύσκολους καιρούς που διέρχεται η ανθρωπότητα, ώστε να μένει ακλόνητος εις την Ορθόδοξον Πίστιν και την ζωή της Εκκλησίας.

2026-05-24 ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Κήρυγμα στην Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

 

«Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν.»

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν μέτοχος της θείας ζωής. (Μ. Αθανάσιος)

Σήμερα αδελφοί μου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συγκροτήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ., επί Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οι άγιοι Πατέρες συγκεντρώθηκαν όχι για ανθρώπινες φιλοδοξίες ούτε για φιλοσοφικές συζητήσεις, αλλά για να διαφυλάξουν ανόθευτη την αλήθεια της πίστεως ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αληθινός Θεός, «ομοούσιος τω Πατρί».

Η Εκκλησία τοποθετεί αυτή την εορτή λίγες ημέρες πριν από την Πεντηκοστή, για να μας δείξει ότι το Άγιο Πνεύμα είναι Αυτό που φωτίζει την Εκκλησία και οδηγεί τους Πατέρες «εις πάσαν την αλήθειαν».

Ο Άρειος δίδασκε ότι ο Χριστός είναι κτίσμα και όχι τέλειος Θεός. Αν όμως ο Χριστός δεν είναι Θεός αληθινός, τότε δεν μπορεί να σώσει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό οι Πατέρες στάθηκαν αμετακίνητοι. Δεν συμβιβάστηκαν με την πλάνη.

Ο Μέγας Αθανάσιος, τότε νεαρός διάκονος, έγινε η μεγάλη φωνή της Ορθοδοξίας. Εκείνος διακήρυξε ότι ο Υιός είναι «ομοούσιος τω Πατρί». Και ο ταπεινός Επίσκοπος Τριμυθούντος  Σπυρίδων επειδή  οι αιρετικοί αμφισβητούσαν τη θεότητα του Υιού και δυσκολεύονταν να κατανοήσουν πώς ο Θεός είναι Ένας αλλά και Τριαδικός,  πήρε στα χέρια του ένα κεραμίδι και είπε :

«Όπως το κεραμίδι αυτό είναι ένα, αλλά αποτελείται από τρία στοιχεία — φωτιά, νερό και χώμα — έτσι και ο Θεός είναι Ένας στην ουσία και Τριαδικός στα Πρόσωπα.»

Και ενώ μιλούσε, έκανε το σημείο του Σταυρού και έσφιξε το κεραμίδι στο χέρι του. Τότε έγινε το θαύμα: φωτιά ανέβηκε προς τα επάνω, νερό έσταξε προς τα κάτω και στο χέρι του έμεινε το χώμα.

Έτσι φανερώθηκε αισθητά η δύναμη του Θεού και η αλήθεια της πίστεως.

η Εκκλησία, φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα, διατύπωσε τα επτά άρθρα του Συμβόλου  της Πίστεως, το οποίο μέχρι σήμερα ομολογούμε σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει: «Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν.»

«Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν μέτοχος της θείας ζωής». Αν ο Χριστός δεν ήταν αληθινός Θεός, αυτή η σωτηρία θα ήταν αδύνατη.

Ο δε ¨Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει:

«Ουδέν ισχυρότερον αληθείας.» Καμία δύναμη δεν είναι ισχυρότερη από την αλήθεια. Οι Πατέρες μπορεί να διώχθηκαν, να συκοφαντήθηκαν, να εξορίστηκαν, αλλά δεν πρόδωσαν την πίστη.

Αδελφοί μου,

Ζούμε σε εποχή συγχύσεως. Πολλοί λέγουν ότι όλες οι αλήθειες είναι ίδιες, ότι δεν έχει σημασία τι πιστεύει κανείς. Η Εκκλησία όμως δεν στηρίζεται σε ανθρώπινες ιδέες αλλά στην αποκάλυψη του Θεού. Η αλήθεια δεν αλλάζει με τους αιώνες.

Οι Άγιοι Πατέρες μάς διδάσκουν τρία μεγάλα πράγματα:

Η πίστη δεν είναι θεωρία· είναι ζωή. Δεν μπορούμε να λέμε ότι αγαπούμε τον Χριστό και συγχρόνως να αδιαφορούμε για το ποιος είναι ο Χριστός.

Οι Πατέρες δεν έδρασαν ατομικά αλλά συνοδικά, μέσα στην Εκκλησία. Η αλήθεια φυλάσσεται στο σώμα της Εκκλησίας και όχι στις προσωπικές γνώμες.

Ο ¨Αγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας  γράφει: «Όπου ο επίσκοπος, εκεί και η Εκκλησία.»

Οι Πατέρες πολέμησαν την αίρεση, αλλά προσεύχονταν για τους πλανεμένους. Η Ορθοδοξία δεν είναι φανατισμός· είναι μαρτυρία αλήθειας μέσα σε πνεύμα αγάπης και ταπεινώσεως.

Ας παρακαλέσουμε σήμερα τους Αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου να στηρίζουν και εμάς, ώστε να μένουμε σταθεροί στην πίστη, να αγαπούμε την Εκκλησία και να ομολογούμε με θάρρος τον Χριστό στη ζωή μας.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΝΥΝ ΕΓΝΩΚΑΝ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΟΣΑ ΔΕΔΩΚΑΣ ΜΟΙ ΠΑΡΑ ΣΟΥ ΕΣΤΙΝ

«Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ῥήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας» (Ιωάν. 17, 7-8).

«Αὐτοὶ τώρα ξέρουν πὼς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπὸ σένα· γιατὶ τὶς διδαχὲς ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐγὼ τὶς ἔδωσα σ’ αὐτούς, κι αὐτοὶ τὶς δέχτηκαν καὶ ἀναγνώρισαν πὼς πραγματικὰ ἀπὸ σένα προέρχομαι, καὶ πίστεψαν πὼς ἐσὺ μὲ ἔστειλες στὸν κόσμο».

 Λίγο πριν το εκούσιο Πάθος Του ο Κύριός μας προσεύχεται στον κήπο της Γεθσημανή για τους μαθητές Του και για όλους τους ανθρώπους. Αναφέρεται στον Πατέρα του και λέει χαρακτηριστικά ότι πλέον οι μαθητές Του έχουν επίγνωση πως όλα όσα ο Χριστός τους είπε προέρχονται και εκφράζουν τον Πατέρα. Έχουν επίγνωση ότι ο Χριστός είναι Θεός και ότι ήρθε στον κόσμο εκπληρώνοντας το θέλημα του Πατρός. Ήρθε στον κόσμο ως τέλειος Θεός και ως τέλειος άνθρωπος, δύο φύσεις ενωμένες σε ένα Πρόσωπο, για να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στην κλήση του που είναι να γίνει παιδί του Θεού, να μοιάσει τον Θεό ενεργοποιώντας το κατ’ εικόνα, όχι στην πρόσκαιρη αυτοθεωμένη εκδοχή του, αλλά στην αιώνια Θεοκοινωνούμενη νέα πραγματικότητα. 

 Πόσο αντιλαμβανόμαστε εμείς, ως τέκνα πνευματικά των μαθητών του Χριστού, αυτήν την κλήση; Πόσο αντιλαμβανόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ήρθε στον κόσμο απεσταλμένος του Πατρός εν Αγίω Πνεύματι, για να μας δείξει τον τρόπο της υπέρβασης του πρόσκαιρου εαυτού, του βασανιζόμενου από ένα «εγώ», που τα θέλει όλα δικά του και που δεν είναι σε θέση να βρει άλλο νόημα, παρά στρεφόμενο προς τον κόσμο αυτό και τα όσα εκείνος τάζει ή ζητά; Αν το αντιλαμβανόμασταν, θα ήταν η αγάπη το κλειδί της ζωής μας, σε ό,τι κι αν κάναμε. Θα ήταν η Εκκλησία ως τρόπος και κοινότητα η ζωή μας. Θα ήταν η αναζήτηση και βίωση της καλοσύνης, της συγχωρητικότητας, της εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού, ακόμα και στους σταυρούς, η ζωή μας. Θα ήταν η πνευματικότητα που θα μας έκανε να βλέπαμε τον πλησίον και τον κόσμο όχι ως πεδίο ανταγωνισμού και εξουσίας, αλλά ως τρόπο συνύπαρξης και συμπόρευσης, με γαληνεμένη καρδιά και ανοιχτή αγκαλιά.

 Πιστεύουμε αρκετά σε έναν Χριστό είτε του Αρείου είτε των Μονοφυσιτών. Έναν Χριστό κτίσμα, ο Οποίος υπάρχει για τα συμφέροντά μας. Έναν Χριστό χωρίς σώμα, χωρίς ανάγκες ανθρώπινες, μόνο Θεό, που είναι μακριά από εμάς και υπάρχει μόνο για να μας δικάζει ή να μας δικαιώνει. Δεν πιστεύουμε σε έναν Χριστό που στέργει στην αδυναμία μας, αλλά περιμένει όμως και τη συνέργειά μας. Κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας, ακόμη κι αν ομνύουμε στη δογματική καθαρότητα. 

 Οι θρήσκοι της εποχής μας και κάθε εποχής έχουν ως έγνοια τους τον φόβο μη χάσουν. Όσοι όμως αγαπούν τον Χριστό αληθινά, δεν φοβούνται να χάσουν, για να κερδίσουν διά της αγάπης τον πλησίον τους για χάρη του Θεού. Συγκαταβαίνουν, δίνουν ευκαιρίες, ελπίζουν, αναζητούν την λιγοστή, έστω, ομορφιά στο κακό που βγαίνει προς τα έξω. Δεν ανησυχούν για τον κόσμο και τη ζωή, γιατί ξέρουν πως τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός. Και προσεύχονται στον Χριστό της Εκκλησίας, γιατί γνωρίζουν πως η συνάντηση μαζί Του είναι ο προορισμός της ζωής αυτής, αλλά και της αιωνιότητας. Τον κοινωνούν εν τη Εκκλησία και εν τω πλησίον και προσδοκούν ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. 

 Η Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου είναι μία πρόσκληση να ξαναδούμε Ποιος είναι ο Χριστός που πιστεύουμε. Ο Θεάνθρωπος που φανερώνει τον Πατέρα και εν Αγίω Πνεύματι και εν τη Εκκλησία αλλάζει τη ζωή μας ή ο βολικός Θεός που εκπληρώνει επιθυμίες, δικαιώνει και αυτοδικαιώνει και που θα είναι η μεταφυσική μας εγγύηση, χωρίς να μας νοιάζουν οι άλλοι, αρκεί εμείς να σωθούμε; Ας προβληματιστούμε εν τη Εκκλησία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

24 Μαΐου 2026

Των Αγίων Πατέρων της εν Νικαία Α’ Οικουμενικής Συνόδου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΜΑΪΟΥ- ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Ἰωάν. 17, 1-13)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπάρας ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν Υἱόν, ἵνα καὶ ὁ Υἱός σου δοξάσῃ σε, καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾿Ιησοῦν Χριστόν. ᾿Εγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· καὶ νῦν δόξασόν με σύ, Πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. ᾿Εφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. Σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ῥήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. ᾿Εγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. Καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. ῞Οτε ἤμην μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. Νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὑτοῖς.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, σήκωσε ὁ ᾿Ιησοῦς τὰ μάτια του στὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε· «Πατέρα, ἔφτασε ἡ ὥρα· φανέρωσε τὴ δόξα τοῦ Υἱοῦ σου, ὥστε κι ὁ Υἱὸς νὰ φανερώσει τὴ δική σου δόξα. ᾿Εσὺ τοῦ ἔδωσες ἐξουσία πάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· ἔτσι κι αὐτὸς θὰ δώσει τὴν αἰώνια ζωὴ σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκες. Καὶ νά ποιὰ εἶναι ἡ αἰώνια ζωή· Ν’ ἀναγνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ἐσένα ὡς τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, καθὼς κι ἐκεῖνον ποὺ ἔστειλες, τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. ᾿Εγὼ φανέρωσα τὴ δόξα σου πάνω στὴ γῆ, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσα τὸ ἔργο ποὺ μοῦ ἀνέθεσες νὰ κάνω. Τώρα λοιπὸν ἐσύ, Πατέρα, δόξασέ με κοντὰ σ’ ἐσένα μὲ τὴ δόξα ποὺ εἶχα κοντά σου προτοῦ νὰ γίνει ὁ κόσμος. ᾿Εγὼ σὲ ἔκανα γνωστὸ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς πῆρες μέσα ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ μοῦ τοὺς ἐμπιστεύτηκες. ᾿Ανῆκαν σ’ ἐσένα, κι ἐσὺ τοὺς ἔδωσες σ’ ἐμένα, κι ἔχουν δεχτεῖ τὸν λόγο σου. Αὐτοὶ τώρα ξέρουν πὼς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπὸ σένα· γιατὶ τὶς διδαχὲς ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐγὼ τὶς ἔδωσα σ’ αὐτούς, κι αὐτοὶ τὶς δέχτηκαν καὶ ἀναγνώρισαν πὼς πραγματικὰ ἀπὸ σένα προέρχομαι, καὶ πίστεψαν πὼς ἐσὺ μὲ ἔστειλες στὸν κόσμο. ᾿Εγὼ γι’ αὐτοὺς παρακαλῶ. Δὲν παρακαλῶ γιὰ τὸν κόσμο ἀλλὰ γι’ αὐτοὺς ποὺ μοῦ ἔδωσες, γιατὶ ἀνήκουν σ’ ἐσένα. Κι ὅλα ὅσα εἶναι δικά μου εἶναι καὶ δικά σου, καὶ τὰ δικά σου εἶναι καὶ δικά μου, καὶ δι’ αὐτῶν θὰ φανερωθεῖ ἡ δόξα μου. Τώρα δὲν εἶμαι πιὰ μέσα στὸν κόσμο ἐνῶ αὐτοὶ μένουν μέσα στὸν κόσμο, κι ἐγὼ ἔρχομαι σ’ ἐσένα. ῞Αγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στὴν πίστη μὲ τὴ δύναμη τοῦ ὀνόματός σου ποὺ μοῦ χάρισες, γιὰ νὰ μείνουν ἑνωμένοι ὅπως ἐμεῖς. ῞Οταν ἤμουν μαζί τους στὸν κόσμο, ἐγὼ τοὺς διατηροῦσα στὴν πίστη μὲ τὴ δύναμη τοῦ ὀνόματός σου. Αὐτοὺς ποὺ μοῦ ἔδωσες τοὺς φύλαξα, καὶ κανένας ἀπ’ αὐτοὺς δὲν χάθηκε, παρὰ μόνο ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀπώλειας, γιὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν τὰ λόγια τῆς Γραφῆς. Τώρα ὅμως ἐγὼ ἔρχομαι σ’ ἐσένα, καὶ τὰ λέω αὐτὰ ὅσο εἶμαι ἀκόμα στὸν κόσμο, ὥστε νὰ ἔχουν τὴ δική μου τὴ χαρὰ μέσα τους σ’ ὅλη τὴν πληρότητά της». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΜΑΪΟΥ 2026- ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Πράξεις Ἀποστόλων, 20, 16-18, 28-36)

 

 Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔκρινεν ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν ῎Εφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ· ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς ῾Ιεροσόλυμα. ᾿Απὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμψας εἰς ῎Εφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. ῾Ως δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν αὐτοῖς· Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. ᾿Εγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. Διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. Καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. ᾿Αργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα· αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. Πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· Μακάριόν ἐστιν μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. Καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, ὁ Παῦλος ἀποφάσισε νὰ παρακάμψει τὴν ῎Εφεσο, γιὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσει στὴν ἐπαρχία τῆς ᾿Ασίας· βιαζόταν νὰ εἶναι στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ἂν τοῦ ἦταν δυνατό, τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. ᾿Απὸ τὴ Μίλητο ὁ Παῦλος ἔστειλε στὴν ῎Εφεσο καὶ κάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. ῞Οταν ἦρθαν καὶ τὸν συνάντησαν τοὺς εἶπε· «Προσέχετε, λοιπόν, τόν ἑαυτό σας καὶ ὅλο τὸ ποίμνιο, στὸ ὁποῖο τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο σᾶς ἔθεσε ἐπισκόπους γιὰ νὰ ποιμαίνετε τὴν ἐκκλησία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ποὺ τὴν ἔκανε δική του μὲ τὸ αἷμα του. ᾿Εγὼ τὸ ξέρω ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου θὰ εἰσβάλουν σ’ ἐσᾶς λύκοι ἄγριοι, ποὺ δὲν θὰ λυπηθοῦν τὸ ποίμνιο. ᾿Ακόμα καὶ ἀπὸ ἀνάμεσά σας θὰ βγοῦν πρόσωπα ποὺ θὰ διδάσκουν πλάνες γιὰ νὰ παρασύρουν τοὺς πιστοὺς μὲ τὸ μέρος τους. Γι’ αὐτὸ νὰ ἀγρυπνεῖτε, καὶ νὰ θυμᾶστε ὅτι τρία χρόνια συνέχεια δὲν ἔπαψα νύχτα καὶ μέρα νὰ νουθετῶ μὲ δάκρυα τὸν καθένα σας. Τώρα, ἀδελφοί, σᾶς ἐμπιστεύομαι στὸν Θεὸ καὶ στὸ κήρυγμα ποὺ σᾶς ἀποκάλυψε ἡ χάρη του. Αὐτὸς μπορεῖ νὰ σᾶς κάνει ὥριμους στὴν πίστη καὶ νὰ σᾶς δώσει τὴν ἐπουράνια ζωὴ μαζὶ μὲ ὅλους ὅσοι εἶναι δικοί του. ᾿Ασήμι ἢ χρυσάφι ἢ ἱματισμὸ ἀπὸ κανέναν δὲν ζήτησα. ᾿Εσεῖς οἱ ἴδιοι ξέρετε ὅτι γιὰ τὶς ἀνάγκες τὶς δικές μου καὶ τῶν συνοδῶν μου δούλεψαν αὐτὰ ἐδῶ τὰ χέρια. Μὲ κάθε τρόπο σᾶς ἔδωσα τὸ παράδειγμα, ὅτι πρέπει νὰ ἐργάζεστε ἔτσι σκληρά, γιὰ νὰ μπορεῖτε νὰ βοηθᾶτε αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη. Νὰ θυμᾶστε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ, ποὺ εἶπε· “καλύτερο εἶναι νὰ δίνεις παρὰ νὰ παίρνεις”». ᾿Αφοῦ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια, γονάτισε αὐτὸς κι ὅλοι ἐκεῖνοι καὶ προσευχήθηκε. 

Η ΘΕΙΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Τέσσερις ισχυροί βασιλείς από τον χώρο της αρχαίας Μεσοποταμίας (μεταξύ Ευφράτη και Βαβυλώνας) κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μικρής περιοχής με πέντε πόλεις, τη λεγόμενη Πεντάπολη. Γνωστότερες πόλεις της ήταν τα Σόδομα και Γόμορρα. Η μάχη έλαβε χώρα στην κοιλάδα ή φάραγγα «την αλυκήν». Μια περιοχή γεμάτη αλάτι. Στη θέση της θάλασσας «των αλών», τη σημερινή Νεκρά θάλασσα. 

Οι πέντε βασιλείς της Πεντάπολης κατατροπώθηκαν ολοσχερώς. Οι νικητές συνέλαβαν όλο το ιππικό των Σοδόμων και των άλλων πόλεων με όλα τα εφόδιά τους. Αιχμαλώτισαν και τον Λωτ, ανεψιό του Αβραάμ, με τους δικούς του και όλα τα υπάρχοντά του. 

Όταν έμαθε ο Αβραάμ τα καθέκαστα, συγκέντρωσε αμέσως «τους ιδίους οικογενείς αυτού, τριακοσίους δέκα και οκτώ, και κατεδίωξεν οπίσω αυτών έως Δαν». Οικογενείς ήταν οι έμπιστοι και γενναίοι υπηρέτες του Αβραάμ, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στο σπίτι του, που τον ένιωθαν σαν πατέρα τους. 

Το μικρό στράτευμα επέπεσε τη νύχτα εναντίον των επιδρομέων «και επάταξεν αυτούς και κατεδίωξεν αυτούς» σχεδόν μέχρι τη Δαμασκό. Ο Αβραάμ πήρε πίσω το ιππικό των Σοδόμων, τον ανεψιό του Λωτ «και πάντα τα υπάρχοντα αυτού και τας γυναίκας και τον λαόν». 

Στην επιστροφή συναντήθηκε με τους ηττημένους βασιλείς κοντά στην Ιερουσαλήμ, στην κοιλάδα του Σαβύ, στην πεδιάδα των βασιλέων. Ο βασιλεύς της Ιερουσαλήμ Μελχισεδέκ, που ήταν και «ιερεύς του Θεού του Υψίστου», πρόσφερε στον Αβραάμ «άρτους και οίνον», τον ευλόγησε και είπε: «Ευλογημένος Άβραμ τω Θεώ τω Υψίστω, … ος παρέδωκε τους εχθρούς σου υποχειρίους σοι». Και ο Αβραάμ του έδωσε το ένα δέκατο από όλα τα λάφυρα. 

Ο βασιλεύς των Σοδόμων, σε μια κίνηση γενναιοδωρίας, προσφέρθηκε να πάρει μόνο τους άντρες του που είχαν ελευθερωθεί από την αιχμαλωσία και να αφήσει το ιππικό του στον Αβραάμ ως ανταμοιβή, αλλά ο Αβραάμ αρνήθηκε. Δεν θα πάρω ούτε το παραμικρό λάφυρο, του είπε, για να μην πεις, ότι εσύ με πλούτισες. Θα μου δώσεις μόνο ό,τι ξόδεψαν οι άνθρωποί μου για την τροφή τους (Γεν. κεφ. 14). 

Το όλο γεγονός θεωρήθηκε σαν μία πολύ πρώιμη υποδήλωση της παρουσίας των αγίων Πατέρων στη ζωή της Εκκλησίας Και ειδικότερα των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Όπως ο Αβραάμ συγκέντρωσε τους 318 υπηρέτες του για να πολεμήσουν και να συντρίψουν τους εχθρούς που είχαν καταστρέψει και λεηλατήσει την ευρύτερη περιοχή της Χαναάν, έτσι και ο πρώτος Χριστιανός βασιλεύς, ο άγιος Κωνσταντίνος, θεόθεν κινούμενος, συγκάλεσε τους 318 θεοφόρους Πατέρες της πρώτης μεγάλης Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας (Μικρά Ασία), το 325 μ. Χ., για να πολεμήσουν τους νοητούς εχθρούς της Εκκλησίας. Και συνέτριψαν πράγματι τον αιρετικό Άρειο και τους οπαδούς του, αρπάζοντας από τον αρχιαιρεσιάρχη διάβολο τους αιχμαλώτους πιστούς (Κυριακή των Αγίων Πατέρων). 

Ο Μελχισεδέκ εικονίζει τον μεγάλο Βασιλέα και Αρχιερέα Χριστό και το ιερό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας (Ψαλμ. 109, 4. Εβρ. κεφ. 7). 

Οι άγιοι Πατέρες είναι η θεία παρεμβολή, ο θεϊκός στρατός, οι θεηγόροι οπλίτες, που μέχρι συντελείας των αιώνων θα συντρίβουν τις πύλες του Άδου, τις δαιμονικές θύελλες της πλάνης.