ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΟΡΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ

 

2026-07-05 Ε΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κήρυγμα στην Ε΄ Κυριακή Ματθαίου (Ματθ. 8,29)

  «Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;».

Αγαπητοί μου,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς μιλά για μια στιγμή που οι δαίμονες, βλέποντας τον Χριστό, αναφωνούν: «Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;».

Πρώτα απ' όλα, ας παρατηρήσουμε ότι εκείνοι που αρνούνται να μετανοήσουν, ομολογούν την αλήθεια. Οι δαίμονες γνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός. Τον ονομάζουν «Υἱὸ τοῦ Θεοῦ». Όπως διδάσκει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι δαίμονες δεν κάνουν αυτή την ομολογία από πίστη ή αγάπη, αλλά επειδή η θεϊκή παρουσία του Χριστού τους αναγκάζει να φανερώσουν την αλήθεια. Η γνώση χωρίς αγάπη και υπακοή δεν σώζει. «Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι», λέγει και ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος.

Το δεύτερο σημείο είναι η φράση «πρὸ καιροῦ». Οι δαίμονες γνωρίζουν ότι υπάρχει ορισμένος καιρός της τελικής κρίσεως. Ο Κύριλλος Αλεξανδρείας εξηγεί ότι τα πονηρά πνεύματα γνωρίζουν πως έχει ορισθεί ημέρα κατά την οποία θα καταδικασθούν οριστικά. Όμως η παρουσία του Χριστού ήδη από τώρα είναι γι' αυτούς φωτιά και βάσανος, γιατί δεν μπορούν να αντέξουν την αγιότητα του Θεού.

Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας σημειώνει ότι οι δαίμονες ονομάζουν «βάσανο» την εκδίωξή τους από τον άνθρωπο. Εκεί όπου κυριαρχεί ο Χριστός, δεν υπάρχει τόπος για τον διάβολο. Η παρουσία της θείας χάριτος είναι χαρά για τους καθαρούς στην καρδιά, αλλά γίνεται έλεγχος και οδύνη για την κακία.

Υπάρχει όμως και ένα μήνυμα για τον καθένα μας. Πολλές φορές γνωρίζουμε τον Χριστό μόνο με το μυαλό. Ξέρουμε το Ευαγγέλιο, γνωρίζουμε την πίστη, αλλά η ζωή μας δεν αλλάζει. Η ομολογία των δαιμόνων μάς υπενθυμίζει ότι η σωτηρία δεν είναι απλή γνώση. Είναι σχέση, μετάνοια, υπακοή, συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια και αγώνας κατά των παθών.

Ακόμη, οι δαίμονες τρέμουν την κρίση, ενώ ο πιστός δεν περιμένει την ημέρα εκείνη με φόβο, αλλά με ελπίδα. Όποιος ζει ενωμένος με τον Χριστό, δεν φοβάται την παρουσία Του, γιατί ήδη από αυτή τη ζωή γεύεται τη Βασιλεία Του.

Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τον εαυτό μας. Όταν έρχεται ο Χριστός στη ζωή μας, στην προσευχή, στη Θεία Λειτουργία, στη Θεία Κοινωνία, Του ανοίγουμε την καρδιά μας ή Του λέμε, με τη ζωή μας, «τί ἡμῖν καὶ σοί»; Ο άνθρωπος της μετανοίας δεν απομακρύνει τον Χριστό, αλλά Τον παρακαλεί να κατοικήσει μέσα του.

Είθε ο Κύριος, που ελευθέρωσε τους δαιμονιζομένους, να ελευθερώσει και εμάς από τα πάθη, τους λογισμούς και κάθε δύναμη του πονηρού, ώστε να Τον ομολογούμε όχι μόνο με τα χείλη αλλά και με όλη μας τη ζωή.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΠΡΟ ΚΑΙΡΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΑΙ ΗΜΑΣ

«Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ.  8, 29)

Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;»

 Ένα από τα πιο συγκλονιστικά θαύματα του Ιησού είναι αυτό της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών. Οι άνθρωποι αυτοί βασανίζονταν και βασάνιζαν. Ήταν ζωντανοί- νεκροί, καθώς κατοικούσαν στα μνήματα, ενώ οι δαίμονες είχαν αλλοιώσει την όψη του προσώπου τους κάνοντάς τους τόσο φρικτά άσχημους, ώστε κανείς να μην τολμά να περάσει μπροστά τους, κανείς να μη θέλει να τους ατενίσει. Κι όταν ο Χριστός τους θεραπεύει, διώχνοντας τα δαιμόνια από μέσα τους, εκείνα θα εισέλθουν στην αγέλη των χοίρων και θα τη γκρεμίσουν στη  θάλασσα, δείχνοντας το μέγεθος της κακίας του διαβόλου, ο οποίος δεν ταλαιπωρεί μόνο τους ανθρώπους, αλλά και όλη τη δημιουργία του Θεού.  Και θα συνεχίσει ο διάβολος να ταλαιπωρεί και τους υπόλοιπους κατοίκους των Γεργεσηνών, οι οποίοι θα αρνηθούν στον Χριστό να παραμείνει ανάμεσά τους, διότι ελέγχονται από τον Κύριο, αισθάνονται ότι ξεσκέπασε τη γύμνια της καρδιάς τους, την υποκριτική τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού νόμου, ο οποίος δεν επέτρεπε την κατανάλωση χοιρινού κρέατος, αλλά οι ίδιοι το πουλούσαν στους ειδωλολάτρες προς ίδιον όφελος, αισθάνονται ότι δεν μπορούν να αντέξουν την καλοσύνη και την αγάπη του Θεού, ζώντας οι ίδιοι την κόλαση των δαιμονισμένων.  

 Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η φράση των δύο δαιμονισμένων προς τον Χριστό, όταν ο Κύριος τους πλησιάζει. «Ήλθες ώδε προ καιρού βασανίσαι ημάς», του λένε. « Ήρθες εδώ να μας βασανίσεις πριν την ώρα μας». Ποια είναι η κανονική ώρα της βασάνου; Είναι η κόλαση, είναι ο αιώνιος θάνατος τον οποίο βιώνει ο άνθρωπος που δεν αγαπά Θεό και ανθρώπους, ο άνθρωπος που αρνείται τον προορισμό του, να είναι δηλαδή εικόνα Θεού και να έχει πλαστεί για να μοιάσει στον Θεό. Ο άνθρωπος τότε θα βιώνει την κατάσταση των δαιμονισμένων, αλλά και των Γεργεσηνών. Θα είναι ακοινώνητος. Φριχτός για τους άλλους, που δεν θα θέλει να τους βλέπει και ούτε εκείνοι να τον βλέπουν. Δεν θα θέλει ίχνος Θεού, ίχνος καλού στη ζωή του, αλλά θα έχει για θεό τον εαυτό του, το συμφέρον του, τον τρόπο του, θα νιώθει την παρουσία του Θεού και θα αρνείται να ανοίξει τα μάτια του σ’ Αυτόν. Και ό,τι ξεκινήσει ψυχικά , μετά τον θάνατο, θα επεκταθεί και σωματικά, μετά την Ανάσταση των νεκρών, τη Δευτέρα Παρουσία. 

 Ζούμε σε έναν καιρό στον οποίο αισθανόμαστε ότι η παρουσία του Χριστού βασανίζει τον κόσμο. Του υπενθυμίζει την ειρήνη και τη συμφιλίωση, ενώ ο κόσμος θέλει την εξουσία και τη βία για να πετύχει το σκοπό του. Του υπενθυμίζει την κοινωνία της σχέσης και της αγάπης, ενώ ο κόσμος θέλει τη χρήση του άλλου και της κτίσης για να είναι ευχαριστημένος. Του υπενθυμίζει το μέτρο και την ασκητικότητα, ενώ ο κόσμος θέλει την άνεση και την πολυτέλεια. Του υπενθυμίζει ότι η ζωή έχει συνέχεια μετά τον θάνατο εν αγάπη, ενώ ο κόσμος επιλέγει το μηδέν, για να ζήσει καλά εδώ, με γνώμονα τα επιτεύγματά του. Του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ο τρόπος της Εκκλησίας που είναι ο τρόπος της αγάπης, της εξόδου από την αποκλειστικότητα του εγώ, της υπέρβασης του ιδίου θελήματος και του μοιράσματος, ενώ ο κόσμος ζητά τα πάντα να περιστρέφονται γύρω από το εγώ, το δίκιο, το δικαίωμα. Γι’ αυτό ο κόσμος βασανίζεται πρόωρα. Όποιος πιστεύει στον Χριστό περνά σταυρούς, αλλά δεν είναι μόνος. Και μέσα από τη σχέση με τον Χριστό παίρνει ζωή και αλλάζει ζωή. Αυτή είναι η καινούργια αρχή που μπορούμε να κάνουμε ανά πάσα στιγμή και να αφήσουμε το πνεύμα και τον τρόπο του κακού στη άκρη, καθιστάμενοι εν Χριστώ νέοι, καινούργιοι άνθρωποι, με ελπίδα και στο τώρα και στην αιωνιότητα.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

5 Ιουλίου 2026

Κυριακή Ε’ Ματθαίου 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026- Ε' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 8, 28- 9, 1)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ ᾿Ιησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· Τί ἡμῖν καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς; ῏Ην δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. Οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· Εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ῾Υπάγετε. Οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. Οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. Καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, ὅταν ἔφτασε ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν περιοχὴ τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι ποὺ ἔρχονταν ἀπὸ τὰ μνήματα, τόσο φοβεροί, ποὺ κανένας δὲν τολμοῦσε νὰ περάσει ἀπὸ κεῖνο τὸν δρόμο. Καὶ μὲ κραυγὲς τοῦ ἔλεγαν· «Τί δουλειὰ ἔχεις ἐσὺ μ᾿ ἐμᾶς, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ῏Ηρθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσεις πρὶν τὴν ὥρα μας;» Μακριὰ ἀπ᾿ αὐτοὺς ἔβοσκε ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων. Καὶ οἱ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν λέγοντας· «῍Αν εἶναι νὰ μᾶς διώξεις, ἄφησέ μας νὰ πᾶμε στὸ κοπάδι τῶν χοίρων». Κι ἐκεῖνος τοὺς εἶπε· «Πηγαίνετε». Αὐτοὶ βγῆκαν καὶ πῆγαν στὸ κοπάδι τῶν χοίρων. Καὶ ὅλο τὸ κοπάδι ὅρμησε καὶ γκρεμίστηκε στὴ λίμνη καὶ πνίγηκαν μέσα στὰ νερά. Οἱ βοσκοὶ ἔφυγαν, πῆγαν στὴν πόλη καὶ ἀνάγγειλαν ὅλα τὰ συμβάντα καὶ ὅ,τι ἔγινε μὲ τοὺς δαιμονισμένους. Βγῆκε τότε ὅλη ἡ πόλη νὰ συναντήσει τὸν ᾿Ιησοῦ, κι ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρακάλεσαν νὰ φύγει ἀπὸ τὴν περιοχή τους. ῾Ο ᾿Ιησοῦς ἐπιβιβάστηκε στὸ πλοῖο, διέσχισε τὴ λίμνη καὶ ἦρθε στὴν πόλη του.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 5 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026- ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ (Γαλ. 5, 22- 6, 2)

 

 Ἀδελφοί, ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις,  πρᾳότης, ἐγκράτεια· κατὰ τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος. Οἱ δὲ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Εἰ ζῶμεν πνεύματι, πνεύματι καὶ στοιχῶμεν. Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες. Ἀδελφοί, ἐὰν καὶ προληφθῇ ἄνθρωπος ἔν τινι παραπτώματι, ὑμεῖς οἱ πνευματικοὶ καταρτίζετε τὸν τοιοῦτον ἐν πνεύματι πρᾳότητος σκοπῶν σεαυτόν, μὴ καὶ σὺ πειρασθῇς. Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Αδελφοί, ο καρπός του Αγίου Πνεύματος είναι η αγάπη, η χαρά, η ειρήνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η αγαθότητα, η πίστη, η πραότητα, η εγκράτεια. Τίποτε απ’ αυτά δεν καταδικάζει ο νόμος. Άλλωστε όσοι είναι του Χριστού έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του. Αφού, λοιπόν, ζούμε με τη δύναμη του Πνεύματος, πρέπει ν’ ακολουθούμε το Πνεύμα. Ας μη γινόμαστε ματαιόδοξοι, ας μην προκαλούμε κι ας μη φθονούμε ο ένας τον άλλο. Αν κάποιος, αδερφοί μου, βρεθεί να κάνει κάποιο παράπτωμα, εσείς που έχετε το Πνεύμα του Θεού να τον διορθώνετε με πραότητα. Προσέχετε μόνο να μην παρασυρθείτε κι εσείς από τον πειρασμό. Να σηκώνετε ο ένας το φορτίο του άλλου, κι έτσι θα εφαρμόσετε πλήρως το νόμο του Χριστού.

ΓΙΟΡΤΗ ΛΗΞΗΣ ΤΟΥ ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΑΣΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΔΑΠ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 

 Στο προαύλιο του Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων «η Πλατυτέρα» έγινε το βράδυ της Παρασκευής 3 Ιουλίου 2026 η γιορτή λήξης της εκκλησιαστικής χρονιάς 2025-2026 του Βρεφονηπιακού Σταθμού και του ΚΔΑΠ της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας «ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΛΟΥ». Οι πολλοί γονείς που παρακολούθησαν τη γιορτή καταχειροκρότησαν τα παιδιά τους, μικρότερα και μεγαλύτερα, τα οποία, με την επίβλεψη των παιδαγωγών τους, ετοίμασαν μία εξαιρετική παράσταση με θέμα τα συναισθήματα, τα οποία ομορφαίνουν ή δυσκολεύουν τη ζωή μας και που χρειάζεται, με τη δύναμη της πίστης, να μπορούμε να δώσουμε σ’ αυτά προοπτική αγάπης. Η παράσταση είχε ετοιμαστεί με την παιδική αθωότητα και χάρη και με εξαιρετική μουσικοκινητική προσέγγιση.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, χαρούμενος και συγκινημένος, που ένα έργο το οποίο επιτελείται 16 χρόνια έχει αγκαλιαστεί από τη τοπική κοινωνία, παρέχοντας παιδεία Χριστού, κοινωνικές δεξιότητες, αλλά και ευκαιρίες καλλιέργεια χαρακτήρα και ήθους, συνεχάρη τη διευθύντρια του Βρεφονηπιακού Σταθμού κ. Κέλλυ Καρύδη και τη διευθύντρια του ΚΔΑΠ κ. Μαρία Κυτιλή-Μουρτζανού, για την εξαιρετική προσπάθεια και συνεργασία που αποδίδει καρπούς σε μια δύσκολη εποχή.

Ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι έγινε και ο ίδιος έγινε παιδί μαζί με τα παιδιά, ευχαρίστησε τους γονείς, διότι εμπιστεύονται τα παιδιά τους στην Εκκλησία, επεσήμανε ότι όσο κι αν κατηγορείται η Εκκλησία και τα πρόσωπά της, αυτό δεν θα έχει καμία ισχύ, διότι τα παιδιά στις δομές της Εκκλησίας ζούνε κοινοτική ζωή, μεγαλώνουν ανήκοντας κάπου, κάτι που είναι πολύ μεγάλη υπόθεση στην εποχή μας. Ο κ. Νεκτάριος ευλόγησε τα παιδιά και τόνισε ότι προσευχήθηκε και προσεύχεται να αναπτύσσονται, να προκόβουν, να έχουν υγεία και δύναμη στη ζωή τους.  

                Συνεχάρη ακόμη το παιδαγωγικό προσωπικό και όλες και όλους, όσοι στηρίζουν το ωραίο αυτό έργο. Αξίζει να σημειωθεί ότι και φέτος, εκτός των άλλων δραστηριοτήτων, στο καλοκαιρινό πρόγραμμα ιερείς επισκέπτονται καθημερινά και το ΚΔΑΠ και τον σταθμό και βοηθούν τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με την παράδοση, τους αγίους και το ευαγγέλιο, σε κλίμα δημιουργικό και με διαδραστική συμμετοχή.