ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ

Translate

Σάββατο 23 Μαΐου 2026

Κήρυγμα στην Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

 

«Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν.»

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν μέτοχος της θείας ζωής. (Μ. Αθανάσιος)

Σήμερα αδελφοί μου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συγκροτήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ., επί Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οι άγιοι Πατέρες συγκεντρώθηκαν όχι για ανθρώπινες φιλοδοξίες ούτε για φιλοσοφικές συζητήσεις, αλλά για να διαφυλάξουν ανόθευτη την αλήθεια της πίστεως ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αληθινός Θεός, «ομοούσιος τω Πατρί».

Η Εκκλησία τοποθετεί αυτή την εορτή λίγες ημέρες πριν από την Πεντηκοστή, για να μας δείξει ότι το Άγιο Πνεύμα είναι Αυτό που φωτίζει την Εκκλησία και οδηγεί τους Πατέρες «εις πάσαν την αλήθειαν».

Ο Άρειος δίδασκε ότι ο Χριστός είναι κτίσμα και όχι τέλειος Θεός. Αν όμως ο Χριστός δεν είναι Θεός αληθινός, τότε δεν μπορεί να σώσει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό οι Πατέρες στάθηκαν αμετακίνητοι. Δεν συμβιβάστηκαν με την πλάνη.

Ο Μέγας Αθανάσιος, τότε νεαρός διάκονος, έγινε η μεγάλη φωνή της Ορθοδοξίας. Εκείνος διακήρυξε ότι ο Υιός είναι «ομοούσιος τω Πατρί». Και ο ταπεινός Επίσκοπος Τριμυθούντος  Σπυρίδων επειδή  οι αιρετικοί αμφισβητούσαν τη θεότητα του Υιού και δυσκολεύονταν να κατανοήσουν πώς ο Θεός είναι Ένας αλλά και Τριαδικός,  πήρε στα χέρια του ένα κεραμίδι και είπε :

«Όπως το κεραμίδι αυτό είναι ένα, αλλά αποτελείται από τρία στοιχεία — φωτιά, νερό και χώμα — έτσι και ο Θεός είναι Ένας στην ουσία και Τριαδικός στα Πρόσωπα.»

Και ενώ μιλούσε, έκανε το σημείο του Σταυρού και έσφιξε το κεραμίδι στο χέρι του. Τότε έγινε το θαύμα: φωτιά ανέβηκε προς τα επάνω, νερό έσταξε προς τα κάτω και στο χέρι του έμεινε το χώμα.

Έτσι φανερώθηκε αισθητά η δύναμη του Θεού και η αλήθεια της πίστεως.

η Εκκλησία, φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα, διατύπωσε τα επτά άρθρα του Συμβόλου  της Πίστεως, το οποίο μέχρι σήμερα ομολογούμε σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει: «Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν.»

«Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν μέτοχος της θείας ζωής». Αν ο Χριστός δεν ήταν αληθινός Θεός, αυτή η σωτηρία θα ήταν αδύνατη.

Ο δε ¨Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει:

«Ουδέν ισχυρότερον αληθείας.» Καμία δύναμη δεν είναι ισχυρότερη από την αλήθεια. Οι Πατέρες μπορεί να διώχθηκαν, να συκοφαντήθηκαν, να εξορίστηκαν, αλλά δεν πρόδωσαν την πίστη.

Αδελφοί μου,

Ζούμε σε εποχή συγχύσεως. Πολλοί λέγουν ότι όλες οι αλήθειες είναι ίδιες, ότι δεν έχει σημασία τι πιστεύει κανείς. Η Εκκλησία όμως δεν στηρίζεται σε ανθρώπινες ιδέες αλλά στην αποκάλυψη του Θεού. Η αλήθεια δεν αλλάζει με τους αιώνες.

Οι Άγιοι Πατέρες μάς διδάσκουν τρία μεγάλα πράγματα:

Η πίστη δεν είναι θεωρία· είναι ζωή. Δεν μπορούμε να λέμε ότι αγαπούμε τον Χριστό και συγχρόνως να αδιαφορούμε για το ποιος είναι ο Χριστός.

Οι Πατέρες δεν έδρασαν ατομικά αλλά συνοδικά, μέσα στην Εκκλησία. Η αλήθεια φυλάσσεται στο σώμα της Εκκλησίας και όχι στις προσωπικές γνώμες.

Ο ¨Αγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας  γράφει: «Όπου ο επίσκοπος, εκεί και η Εκκλησία.»

Οι Πατέρες πολέμησαν την αίρεση, αλλά προσεύχονταν για τους πλανεμένους. Η Ορθοδοξία δεν είναι φανατισμός· είναι μαρτυρία αλήθειας μέσα σε πνεύμα αγάπης και ταπεινώσεως.

Ας παρακαλέσουμε σήμερα τους Αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου να στηρίζουν και εμάς, ώστε να μένουμε σταθεροί στην πίστη, να αγαπούμε την Εκκλησία και να ομολογούμε με θάρρος τον Χριστό στη ζωή μας.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ


ΝΥΝ ΕΓΝΩΚΑΝ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΟΣΑ ΔΕΔΩΚΑΣ ΜΟΙ ΠΑΡΑ ΣΟΥ ΕΣΤΙΝ

«Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ῥήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας» (Ιωάν. 17, 7-8).

«Αὐτοὶ τώρα ξέρουν πὼς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπὸ σένα· γιατὶ τὶς διδαχὲς ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐγὼ τὶς ἔδωσα σ’ αὐτούς, κι αὐτοὶ τὶς δέχτηκαν καὶ ἀναγνώρισαν πὼς πραγματικὰ ἀπὸ σένα προέρχομαι, καὶ πίστεψαν πὼς ἐσὺ μὲ ἔστειλες στὸν κόσμο».

 Λίγο πριν το εκούσιο Πάθος Του ο Κύριός μας προσεύχεται στον κήπο της Γεθσημανή για τους μαθητές Του και για όλους τους ανθρώπους. Αναφέρεται στον Πατέρα του και λέει χαρακτηριστικά ότι πλέον οι μαθητές Του έχουν επίγνωση πως όλα όσα ο Χριστός τους είπε προέρχονται και εκφράζουν τον Πατέρα. Έχουν επίγνωση ότι ο Χριστός είναι Θεός και ότι ήρθε στον κόσμο εκπληρώνοντας το θέλημα του Πατρός. Ήρθε στον κόσμο ως τέλειος Θεός και ως τέλειος άνθρωπος, δύο φύσεις ενωμένες σε ένα Πρόσωπο, για να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στην κλήση του που είναι να γίνει παιδί του Θεού, να μοιάσει τον Θεό ενεργοποιώντας το κατ’ εικόνα, όχι στην πρόσκαιρη αυτοθεωμένη εκδοχή του, αλλά στην αιώνια Θεοκοινωνούμενη νέα πραγματικότητα. 

 Πόσο αντιλαμβανόμαστε εμείς, ως τέκνα πνευματικά των μαθητών του Χριστού, αυτήν την κλήση; Πόσο αντιλαμβανόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ήρθε στον κόσμο απεσταλμένος του Πατρός εν Αγίω Πνεύματι, για να μας δείξει τον τρόπο της υπέρβασης του πρόσκαιρου εαυτού, του βασανιζόμενου από ένα «εγώ», που τα θέλει όλα δικά του και που δεν είναι σε θέση να βρει άλλο νόημα, παρά στρεφόμενο προς τον κόσμο αυτό και τα όσα εκείνος τάζει ή ζητά; Αν το αντιλαμβανόμασταν, θα ήταν η αγάπη το κλειδί της ζωής μας, σε ό,τι κι αν κάναμε. Θα ήταν η Εκκλησία ως τρόπος και κοινότητα η ζωή μας. Θα ήταν η αναζήτηση και βίωση της καλοσύνης, της συγχωρητικότητας, της εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού, ακόμα και στους σταυρούς, η ζωή μας. Θα ήταν η πνευματικότητα που θα μας έκανε να βλέπαμε τον πλησίον και τον κόσμο όχι ως πεδίο ανταγωνισμού και εξουσίας, αλλά ως τρόπο συνύπαρξης και συμπόρευσης, με γαληνεμένη καρδιά και ανοιχτή αγκαλιά.

 Πιστεύουμε αρκετά σε έναν Χριστό είτε του Αρείου είτε των Μονοφυσιτών. Έναν Χριστό κτίσμα, ο Οποίος υπάρχει για τα συμφέροντά μας. Έναν Χριστό χωρίς σώμα, χωρίς ανάγκες ανθρώπινες, μόνο Θεό, που είναι μακριά από εμάς και υπάρχει μόνο για να μας δικάζει ή να μας δικαιώνει. Δεν πιστεύουμε σε έναν Χριστό που στέργει στην αδυναμία μας, αλλά περιμένει όμως και τη συνέργειά μας. Κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας, ακόμη κι αν ομνύουμε στη δογματική καθαρότητα. 

 Οι θρήσκοι της εποχής μας και κάθε εποχής έχουν ως έγνοια τους τον φόβο μη χάσουν. Όσοι όμως αγαπούν τον Χριστό αληθινά, δεν φοβούνται να χάσουν, για να κερδίσουν διά της αγάπης τον πλησίον τους για χάρη του Θεού. Συγκαταβαίνουν, δίνουν ευκαιρίες, ελπίζουν, αναζητούν την λιγοστή, έστω, ομορφιά στο κακό που βγαίνει προς τα έξω. Δεν ανησυχούν για τον κόσμο και τη ζωή, γιατί ξέρουν πως τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός. Και προσεύχονται στον Χριστό της Εκκλησίας, γιατί γνωρίζουν πως η συνάντηση μαζί Του είναι ο προορισμός της ζωής αυτής, αλλά και της αιωνιότητας. Τον κοινωνούν εν τη Εκκλησία και εν τω πλησίον και προσδοκούν ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. 

 Η Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου είναι μία πρόσκληση να ξαναδούμε Ποιος είναι ο Χριστός που πιστεύουμε. Ο Θεάνθρωπος που φανερώνει τον Πατέρα και εν Αγίω Πνεύματι και εν τη Εκκλησία αλλάζει τη ζωή μας ή ο βολικός Θεός που εκπληρώνει επιθυμίες, δικαιώνει και αυτοδικαιώνει και που θα είναι η μεταφυσική μας εγγύηση, χωρίς να μας νοιάζουν οι άλλοι, αρκεί εμείς να σωθούμε; Ας προβληματιστούμε εν τη Εκκλησία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

24 Μαΐου 2026

Των Αγίων Πατέρων της εν Νικαία Α’ Οικουμενικής Συνόδου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΜΑΪΟΥ- ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Ἰωάν. 17, 1-13)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπάρας ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν Υἱόν, ἵνα καὶ ὁ Υἱός σου δοξάσῃ σε, καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾿Ιησοῦν Χριστόν. ᾿Εγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· καὶ νῦν δόξασόν με σύ, Πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. ᾿Εφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. Σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ῥήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. ᾿Εγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. Καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. ῞Οτε ἤμην μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. Νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὑτοῖς.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, σήκωσε ὁ ᾿Ιησοῦς τὰ μάτια του στὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε· «Πατέρα, ἔφτασε ἡ ὥρα· φανέρωσε τὴ δόξα τοῦ Υἱοῦ σου, ὥστε κι ὁ Υἱὸς νὰ φανερώσει τὴ δική σου δόξα. ᾿Εσὺ τοῦ ἔδωσες ἐξουσία πάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· ἔτσι κι αὐτὸς θὰ δώσει τὴν αἰώνια ζωὴ σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκες. Καὶ νά ποιὰ εἶναι ἡ αἰώνια ζωή· Ν’ ἀναγνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ἐσένα ὡς τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, καθὼς κι ἐκεῖνον ποὺ ἔστειλες, τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. ᾿Εγὼ φανέρωσα τὴ δόξα σου πάνω στὴ γῆ, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσα τὸ ἔργο ποὺ μοῦ ἀνέθεσες νὰ κάνω. Τώρα λοιπὸν ἐσύ, Πατέρα, δόξασέ με κοντὰ σ’ ἐσένα μὲ τὴ δόξα ποὺ εἶχα κοντά σου προτοῦ νὰ γίνει ὁ κόσμος. ᾿Εγὼ σὲ ἔκανα γνωστὸ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς πῆρες μέσα ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ μοῦ τοὺς ἐμπιστεύτηκες. ᾿Ανῆκαν σ’ ἐσένα, κι ἐσὺ τοὺς ἔδωσες σ’ ἐμένα, κι ἔχουν δεχτεῖ τὸν λόγο σου. Αὐτοὶ τώρα ξέρουν πὼς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπὸ σένα· γιατὶ τὶς διδαχὲς ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐγὼ τὶς ἔδωσα σ’ αὐτούς, κι αὐτοὶ τὶς δέχτηκαν καὶ ἀναγνώρισαν πὼς πραγματικὰ ἀπὸ σένα προέρχομαι, καὶ πίστεψαν πὼς ἐσὺ μὲ ἔστειλες στὸν κόσμο. ᾿Εγὼ γι’ αὐτοὺς παρακαλῶ. Δὲν παρακαλῶ γιὰ τὸν κόσμο ἀλλὰ γι’ αὐτοὺς ποὺ μοῦ ἔδωσες, γιατὶ ἀνήκουν σ’ ἐσένα. Κι ὅλα ὅσα εἶναι δικά μου εἶναι καὶ δικά σου, καὶ τὰ δικά σου εἶναι καὶ δικά μου, καὶ δι’ αὐτῶν θὰ φανερωθεῖ ἡ δόξα μου. Τώρα δὲν εἶμαι πιὰ μέσα στὸν κόσμο ἐνῶ αὐτοὶ μένουν μέσα στὸν κόσμο, κι ἐγὼ ἔρχομαι σ’ ἐσένα. ῞Αγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στὴν πίστη μὲ τὴ δύναμη τοῦ ὀνόματός σου ποὺ μοῦ χάρισες, γιὰ νὰ μείνουν ἑνωμένοι ὅπως ἐμεῖς. ῞Οταν ἤμουν μαζί τους στὸν κόσμο, ἐγὼ τοὺς διατηροῦσα στὴν πίστη μὲ τὴ δύναμη τοῦ ὀνόματός σου. Αὐτοὺς ποὺ μοῦ ἔδωσες τοὺς φύλαξα, καὶ κανένας ἀπ’ αὐτοὺς δὲν χάθηκε, παρὰ μόνο ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀπώλειας, γιὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν τὰ λόγια τῆς Γραφῆς. Τώρα ὅμως ἐγὼ ἔρχομαι σ’ ἐσένα, καὶ τὰ λέω αὐτὰ ὅσο εἶμαι ἀκόμα στὸν κόσμο, ὥστε νὰ ἔχουν τὴ δική μου τὴ χαρὰ μέσα τους σ’ ὅλη τὴν πληρότητά της». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΜΑΪΟΥ 2026- ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Πράξεις Ἀποστόλων, 20, 16-18, 28-36)

 


 Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔκρινεν ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν ῎Εφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ· ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς ῾Ιεροσόλυμα. ᾿Απὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμψας εἰς ῎Εφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. ῾Ως δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν αὐτοῖς· Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. ᾿Εγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. Διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. Καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. ᾿Αργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα· αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. Πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· Μακάριόν ἐστιν μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. Καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, ὁ Παῦλος ἀποφάσισε νὰ παρακάμψει τὴν ῎Εφεσο, γιὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσει στὴν ἐπαρχία τῆς ᾿Ασίας· βιαζόταν νὰ εἶναι στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ἂν τοῦ ἦταν δυνατό, τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. ᾿Απὸ τὴ Μίλητο ὁ Παῦλος ἔστειλε στὴν ῎Εφεσο καὶ κάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. ῞Οταν ἦρθαν καὶ τὸν συνάντησαν τοὺς εἶπε· «Προσέχετε, λοιπόν, τόν ἑαυτό σας καὶ ὅλο τὸ ποίμνιο, στὸ ὁποῖο τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο σᾶς ἔθεσε ἐπισκόπους γιὰ νὰ ποιμαίνετε τὴν ἐκκλησία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ποὺ τὴν ἔκανε δική του μὲ τὸ αἷμα του. ᾿Εγὼ τὸ ξέρω ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου θὰ εἰσβάλουν σ’ ἐσᾶς λύκοι ἄγριοι, ποὺ δὲν θὰ λυπηθοῦν τὸ ποίμνιο. ᾿Ακόμα καὶ ἀπὸ ἀνάμεσά σας θὰ βγοῦν πρόσωπα ποὺ θὰ διδάσκουν πλάνες γιὰ νὰ παρασύρουν τοὺς πιστοὺς μὲ τὸ μέρος τους. Γι’ αὐτὸ νὰ ἀγρυπνεῖτε, καὶ νὰ θυμᾶστε ὅτι τρία χρόνια συνέχεια δὲν ἔπαψα νύχτα καὶ μέρα νὰ νουθετῶ μὲ δάκρυα τὸν καθένα σας. Τώρα, ἀδελφοί, σᾶς ἐμπιστεύομαι στὸν Θεὸ καὶ στὸ κήρυγμα ποὺ σᾶς ἀποκάλυψε ἡ χάρη του. Αὐτὸς μπορεῖ νὰ σᾶς κάνει ὥριμους στὴν πίστη καὶ νὰ σᾶς δώσει τὴν ἐπουράνια ζωὴ μαζὶ μὲ ὅλους ὅσοι εἶναι δικοί του. ᾿Ασήμι ἢ χρυσάφι ἢ ἱματισμὸ ἀπὸ κανέναν δὲν ζήτησα. ᾿Εσεῖς οἱ ἴδιοι ξέρετε ὅτι γιὰ τὶς ἀνάγκες τὶς δικές μου καὶ τῶν συνοδῶν μου δούλεψαν αὐτὰ ἐδῶ τὰ χέρια. Μὲ κάθε τρόπο σᾶς ἔδωσα τὸ παράδειγμα, ὅτι πρέπει νὰ ἐργάζεστε ἔτσι σκληρά, γιὰ νὰ μπορεῖτε νὰ βοηθᾶτε αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη. Νὰ θυμᾶστε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ, ποὺ εἶπε· “καλύτερο εἶναι νὰ δίνεις παρὰ νὰ παίρνεις”». ᾿Αφοῦ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια, γονάτισε αὐτὸς κι ὅλοι ἐκεῖνοι καὶ προσευχήθηκε. 

Η ΘΕΙΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ π. Δημητρίου Μπόκου

 


π. Δημητρίου Μπόκου 

Τέσσερις ισχυροί βασιλείς από τον χώρο της αρχαίας Μεσοποταμίας (μεταξύ Ευφράτη και Βαβυλώνας) κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μικρής περιοχής με πέντε πόλεις, τη λεγόμενη Πεντάπολη. Γνωστότερες πόλεις της ήταν τα Σόδομα και Γόμορρα. Η μάχη έλαβε χώρα στην κοιλάδα ή φάραγγα «την αλυκήν». Μια περιοχή γεμάτη αλάτι. Στη θέση της θάλασσας «των αλών», τη σημερινή Νεκρά θάλασσα. 

Οι πέντε βασιλείς της Πεντάπολης κατατροπώθηκαν ολοσχερώς. Οι νικητές συνέλαβαν όλο το ιππικό των Σοδόμων και των άλλων πόλεων με όλα τα εφόδιά τους. Αιχμαλώτισαν και τον Λωτ, ανεψιό του Αβραάμ, με τους δικούς του και όλα τα υπάρχοντά του. 

Όταν έμαθε ο Αβραάμ τα καθέκαστα, συγκέντρωσε αμέσως «τους ιδίους οικογενείς αυτού, τριακοσίους δέκα και οκτώ, και κατεδίωξεν οπίσω αυτών έως Δαν». Οικογενείς ήταν οι έμπιστοι και γενναίοι υπηρέτες του Αβραάμ, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στο σπίτι του, που τον ένιωθαν σαν πατέρα τους. 

Το μικρό στράτευμα επέπεσε τη νύχτα εναντίον των επιδρομέων «και επάταξεν αυτούς και κατεδίωξεν αυτούς» σχεδόν μέχρι τη Δαμασκό. Ο Αβραάμ πήρε πίσω το ιππικό των Σοδόμων, τον ανεψιό του Λωτ «και πάντα τα υπάρχοντα αυτού και τας γυναίκας και τον λαόν». 

Στην επιστροφή συναντήθηκε με τους ηττημένους βασιλείς κοντά στην Ιερουσαλήμ, στην κοιλάδα του Σαβύ, στην πεδιάδα των βασιλέων. Ο βασιλεύς της Ιερουσαλήμ Μελχισεδέκ, που ήταν και «ιερεύς του Θεού του Υψίστου», πρόσφερε στον Αβραάμ «άρτους και οίνον», τον ευλόγησε και είπε: «Ευλογημένος Άβραμ τω Θεώ τω Υψίστω, … ος παρέδωκε τους εχθρούς σου υποχειρίους σοι». Και ο Αβραάμ του έδωσε το ένα δέκατο από όλα τα λάφυρα. 

Ο βασιλεύς των Σοδόμων, σε μια κίνηση γενναιοδωρίας, προσφέρθηκε να πάρει μόνο τους άντρες του που είχαν ελευθερωθεί από την αιχμαλωσία και να αφήσει το ιππικό του στον Αβραάμ ως ανταμοιβή, αλλά ο Αβραάμ αρνήθηκε. Δεν θα πάρω ούτε το παραμικρό λάφυρο, του είπε, για να μην πεις, ότι εσύ με πλούτισες. Θα μου δώσεις μόνο ό,τι ξόδεψαν οι άνθρωποί μου για την τροφή τους (Γεν. κεφ. 14). 

Το όλο γεγονός θεωρήθηκε σαν μία πολύ πρώιμη υποδήλωση της παρουσίας των αγίων Πατέρων στη ζωή της Εκκλησίας Και ειδικότερα των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Όπως ο Αβραάμ συγκέντρωσε τους 318 υπηρέτες του για να πολεμήσουν και να συντρίψουν τους εχθρούς που είχαν καταστρέψει και λεηλατήσει την ευρύτερη περιοχή της Χαναάν, έτσι και ο πρώτος Χριστιανός βασιλεύς, ο άγιος Κωνσταντίνος, θεόθεν κινούμενος, συγκάλεσε τους 318 θεοφόρους Πατέρες της πρώτης μεγάλης Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας (Μικρά Ασία), το 325 μ. Χ., για να πολεμήσουν τους νοητούς εχθρούς της Εκκλησίας. Και συνέτριψαν πράγματι τον αιρετικό Άρειο και τους οπαδούς του, αρπάζοντας από τον αρχιαιρεσιάρχη διάβολο τους αιχμαλώτους πιστούς (Κυριακή των Αγίων Πατέρων). 

Ο Μελχισεδέκ εικονίζει τον μεγάλο Βασιλέα και Αρχιερέα Χριστό και το ιερό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας (Ψαλμ. 109, 4. Εβρ. κεφ. 7). 

Οι άγιοι Πατέρες είναι η θεία παρεμβολή, ο θεϊκός στρατός, οι θεηγόροι οπλίτες, που μέχρι συντελείας των αιώνων θα συντρίβουν τις πύλες του Άδου, τις δαιμονικές θύελλες της πλάνης. 


Παρασκευή 22 Μαΐου 2026

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

 Παράκληση για τους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων τελέστηκε το απόγευμα της Παρασκευής 22 Μαΐου 2026 στο Ιερό προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα. Στην Παράκληση χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος διάβασε και ειδική δέηση για τον φωτισμό και την πρόοδο των υποψηφίων, ενώ επέδωσε και ευλογίες στα παιδιά, που προσκύνησαν και το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος.

Προσφωνώντας τα παιδιά ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι η νεότητα χρειάζεται να στηρίζει την ελπίδα και το μέλλον της στην παρουσία στον Θεό, για να υπάρχει βάση στον αγώνα της για πρόοδο. Χωρίς την πίστη η κοινωνία οδηγείται στην απόγνωση και την απελπισία. Η Εκκλησία συνεχώς προσεύχεται για την επιτυχία των παιδιών, όμως η επιτυχία έχει να κάνει με το σχέδιο του Θεού για τον κάθε άνθρωπο. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι το θέλημα του ανθρώπου γίνεται κλειδί για τη ζωή του. Όμως μπορεί και να έρθει μια αποτυχία. «Επέτυχες εν τω μη επιτυχείν», αν έχεις την εμπιστοσύνη σου στο θέλημα του Θεού, στην πρόνοια και στην αγάπη Του. Επομένως, οι υποψήφιοι χρειάζεται να καταβάλουν τον αγώνα τους, αλλά να έχουν εσωτερικό έρεισμα και δύναμη την πίστη και την ελπίδα στον Θεό. Μ’ αυτή την προσευχή και την ικεσία στον Άγιο Σπυρίδωνα οι νέοι ανανεώνουν μέσα τους την ελπίδα, το θάρρος, την ψυχική δύναμη, ώστε να κρατήσουν τις γνώσεις τους, τον φωτισμό, τη θύμηση, τον νου τους ανοιχτό. Πέραν της μελέτης και της προετοιμασίας χρειάζεται προετοιμασία πνευματική, η προσευχή, η ικεσία στον Κύριο, στην Παναγία, στον Άγιο Σπυρίδωνα κι εκείνοι θα είναι δίπλα στα παιδιά. Ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε κάθε επιτυχία και εξέφρασε την προσωπική του αγάπη προς όλους.

Στην Παράκληση συμμετείχαν και απηύθυναν εγκάρδιο χαιρετισμό και ευχές ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων κ. Πέτρος Αγγελόπουλος και η Διευθύντρια της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Έλενα Βουσολίνου, τους οποίους ευχαρίστησε εκ καρδίας ο Μητροπολίτης Κερκύρας.


















Πέμπτη 21 Μαΐου 2026

Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΝΗΣΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

    Συμπληρώθηκαν φέτος 162 χρόνια από την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, στις 21 Μαΐου 1864. Η Κέρκυρα ήταν το κέντρο των εορτασμών, τις οποίες τίμησε με την παρουσία του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας. Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν και ο Υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Νικόλαος Δένδιας, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός κ. Δημήτριος Χούπης, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος κ. Κωστίδης, άλλοι εκπρόσωποι της στρατιωτικής ηγεσίας της πατρίδας, ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Στέφανος Γκίκας και όλοι οι τοπικοί άρχοντες με επικεφαλής τον Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων κ. Ιωάννη Τρεπεκλή, τους βουλευτές κ. Δημήτρη Μπιάγκη και κ. Αλέξανδρο Αυλωνίτη και τον Δήμαρχο Κεντρικής Κέρκυρας κ. Στέφανο Πουλημένο.

Τελέστηκε δοξολογία στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος, στην οποία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος. Στο πέρας της Δοξολογίας ο κ. Νεκτάριος επέδωσε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την ανώτατη τιμητική διάκριση της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, τον Μεγαλόσταυρο του Αγίου Σπυρίδωνος (χρυσούν σταυρόν μετ’ αστέρος), προσφωνώντας τον ως εξής:

«Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,

            Εἶναι μεγάλη χαρά καί τιμή ὁ ἐρχομός σας στήν Κέρκυρα σήμερα, ἡμέρα κατά τήν ὁποία τά Ἑπτάνησα θυμοῦνται καί ἑορτάζουν τήν ἕνωσή τους μέ τήν Μητέρα Ἑλλάδα. Συμπληρώνονται αἰσίως 162 ἔτη ἀπό τή στιγμή πού ἕνας πολύχρονος ἀγώνας, ὁ ὁποῖος πάτησε χρονικά σέ δύο αἰῶνες, τόν 18ο καί τόν 19ο, δικαιώθηκε. Σημεῖα τοῦ ἀγῶνα ἀπό τήν μία, τό πρῶτο αὐτόνομο ἑλληνικό κράτος, ἡ “Ἑπτάνησος Πολιτεία”, στήν ὁποία πρωταγωνιστής ὑπῆρξε ὁ μετέπειτα πρῶτος κυβερνήτης τῆς ἀνεξάρτητης Ἑλλάδος, ὁ Κερκυραῖος Ἰωάννης Καποδίστριας. Ἀπό τήν ἄλλη, ἕνας Μητροπολίτης, ὁ Κερκύρας Ἀθανάσιος Πολίτης, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε πρωτεργάτης τοῦ ἀγῶνα γιά τήν Ἕνωση, μαζί μέ τούς ριζοσπάστες βουλευτές, οἱ ὁποῖοι καί ἀφύπνισαν καί ἐκπροσώπησαν τήν βαθιά ἐπιθυμία τοῦ λαοῦ νά ἀποτινάξει τόν ξενικό ζυγό, ὅ,τι κι ἄν ἐκεῖνος ὑποσχόταν καί πραγματοποιοῦσε γιά νά καταπραΰνει αὐτή τήν ἐπιθυμία.

            Ἑορτάζουμε λοιπόν σήμερα τήν Ἕνωση καί θυμόμαστε τά πρόσωπα τά ὁποῖα πάλεψαν γι᾽ αὐτή. Ἀναστοχαζόμαστε τόν τρόπο τοῦ ἀγῶνα τους. Τό ὅραμα τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια, ὁ ὁποῖος στήριξε τήν Ἑπτάνησο Πολιτεία στήν παιδεία τοῦ λαοῦ καί πάλεψε γιά τήν καλλιέργεια ὅλων ἐκείνων πού ἀποτελοῦσαν τόν διοικητικό μηχανισμό τοῦ κράτους, μέ σκοπό νά εἶναι καί καταρτισμένοι καί ἱκανοί να ὑπηρετήσουν τόν πολίτη, ὥστε νά αἰσθάνεται εὐγνώμων πρός τήν Πολιτεία. Τό ὅραμα τοῦ Ἀθανασίου Πολίτη καί τῶν Ριζοσπαστῶν βουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι πορεύθηκαν μέ φιλοπατρία, μέ αὐταπάρνηση, μέ ὑπέρβαση τοῦ προσωπικοῦ συμφέροντος, ἀκόμη καί τῆς ἐπιβίωσής τους τῆς ἴδιας, διότι γι᾽ αὐτούς ἡ Ἕνωση μέ τήν πατρίδα σήμαινε τήν ἔμπρακτη βίωση τῆς ἐλευθερίας. Καί ἦταν ἡ πίστη στόν Χριστό, μαζί μέ τήν αὐτονόητη γιά ἐκείνους σύζευξη μέ τήν Ἐκκλησία ἡ βάση γιά νά ἔχει ἡ ζωή τους ρίζες καί νά αἰσθάνονται ὅτι ἡ ἰδιοπροσωπία τους δέν ἄντεχε ξενοκρατία.

            Αὐτό τό ὅραμα παραμένει ἐπίκαιρο σήμερα καί δηλώνεται πρῶτα ἐδῶ, στό ἱερό Προσκύνημα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος. Διότι ὁ προστάτης Ἅγιος τοῦ τόπου μας μᾶς δείχνει τήν παιδεία τῆς ἀγάπης καί τῆς θυσίας. Τήν παιδεία τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ἀπό κάθε ὑποδούλωση, καί ἐξωτερική καί πνευματική. Τήν παιδεία τῆς ἱστορικῆς συνέχειας, τήν ὁποία διασφαλίζει ἡ συναλληλία Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Τήν παιδεία που δέν ἀποσκοπεῖ μόνο στήν μόρφωση τοῦ νοῦ, ἀλλά ἀγγίζει καί τήν καρδιά. Καί αὐτή τήν παιδεία, ἡ ὁποία παραμένει ἡ βάση γιά τήν ἐθνική μας ἰδιοπροσωπία καί ταυτότητα, ἐπιθυμοῦμε καί παρακαλοῦμε νά διαφυλάξουμε, ἐνθυμούμενοι γεγονότα καί πρόσωπα πού ὁδήγησαν στήν Ἕνωση.

            Σᾶς ὑποδεχόμαστε, κύριε Πρόεδρε, μέ σεβασμό καί ἀγάπη. Εἶστε ὁ πρῶτος τῇ τάξει πολίτης τῆς χώρας μας. Ἡ πατρίδα μας σᾶς ἔχει ἐκλέξει, γιά νά τήν ἐκπροσωπεῖτε ἀπανταχοῦ τῆς οἰκουμένης. Γιά νά διαφυλάττετε τήν ἱστορία της καί τίς πνευματικές της Θερμοπύλες, κατά τόν λόγο ἑνός ἀγαπημένου σας ποιητῆ. Καί τό ἔχετε ἀποδείξει αὐτό μέ τήν πορεία σας στά κοινά τοῦ τόπου. Μέ τό ὅτι ἐπαναφέρατε στό παγκόσμιο προσκήνιο τό πανελλήνιο καί παλλαϊκό αἴτημα νά ἐπιστρέψουν τά μάρμαρα τοῦ Παρθενῶνος. Μέ τόν σεβασμό τόν ὁποῖο ἐπιδείξατε καί ἐπιδεικνύετε στίς ρίζες, στήν παράδοση καί τά τιμαλφῆ τοῦ Γένους μας, πού περνοῦν ἀπό τήν πίστη στόν Χριστό, τή διαφύλαξη τῆς γλώσσας μας καί τῆς ἱστορίας μας, ἀλλά καί τή στήριξη στόν Ἔλληνα ἀπανταχοῦ τῆς πατρίδος καί τῆς γῆς. Μέ τήν ἡγετική καί ἀρχοντική παρουσία σας, ἡ ὁποία ἀποτυπώθηκε κατά τήν ἑξαετή προεδρία σας στήν Βουλή τῶν Ἑλλήνων, ὁπότε καί δώσατε νέα πνοή στό κῦρος τοῦ θεσμοῦ καί δείξατε ὅτι ἡ δημοκρατία συνεπάγεται διάλογο μέ κανόνες, ἐπίγνωση τῆς ἀποστολῆς τοῦ καθενός καί πρόοδο, μέ πειθώ καί πολιτισμό. Καί αὐτός εἶναι ὁ δρόμος τόν ὁποῖο συνεχίζετε στό ὕψιστο ἀξίωμα τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καί χαιρόμαστε γι᾽ αὐτό.

            Γιά τούς λόγους αὐτούς ἡ τοπική μας Ἐκκλησία, διά εἰσηγήσεως τοῦ ταπεινοῦ Ἐπισκόπου της καί διἀ ὁμοφώνου ἀποφάσεως τοῦ Μητροπολιτικοῦ Συμβουλίου της σᾶς ἀπονέμει σήμερα τήν ἀνώτατη τιμητική διάκρισή της, τόν Μεγαλόσταυρον τοῦ Ἁγίου καί Θαυματουργοῦ Σπυρίδωνος (Χρυσοῦν σταυρόν μετ᾽ Ἀστέρος), τιμῶντας καί τό πρόσωπό σας, ἀλλά καί τόν θεσμό τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος ἐγγυᾶται τήν ἔγνοια τῆς Πολιτείας γιά ὅλους τούς Ἕλληνες, ὅπως καί γιά ἐμᾶς τούς Ἑπτανησίους, οἱ ὁποῖοι σήμερα ἑορτάζουμε τήν Ἕνωση μέ τήν Μητέρα Ἑλλάδα. Σᾶς προσφέρουμε, ἀκόμη, μία εἰκόνα τοῦ προστάτου τοῦ τόπου μας Ἁγίου Σπυρίδωνος, προσευχόμενοι σέ ἐκεῖνον νά σᾶς ἐνισχύει στήν ἐπιτέλεση τῶν καθηκόντων σας ὑπέρ τοῦ λαοῦ μας.

            “Οὐ μενετοί οἱ καιροί”. Στίς προκλήσεις τοῦ ταραγμένου κόσμου μας, τῶν πολέμων, τῶν ἐχθρικῶν ἀπειλῶν,τῆς ἀπρόσωπης κοινωνίας, στήν ὁποία δοκιμαζόμαστε ὡς ἀριθμοί καί ταλανιζόμαστε ἐξ αἰτίας τῆς βίας, τῆς κοινωνικῆς ἀδικίας, τῆς ἀποσαθρώσεως τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας, χρειαζόμαστε ἡγεσία ἰσχυρή, ἡ ὁποία θά διαφυλάξει τά ὁράματα τῶν πρωτεργατῶν τῆς Ἑνώσεως τῆς Ἑπτανήσου μέ τήν Ἑλλάδα καί θά ἐξακολουθεῖ νά τά δικαιώνει! Προσβλέπουμε λοιπόν σέ σᾶς, κύριε Πρόεδρε, ὡς φύλακα καί ἐμπνευστή! Ὡς εὖ παρέστητε!»

            Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εκτός πρωτοκόλλου, με συγκίνηση ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο για την τιμή που έλαβε και τόνισε ότι με τη βοήθεια του Αγίου Σπυρίδωνος θα συνεχίσει την προσπάθεια επιτελέσεως των ευθυνοφόρων καθηκόντων του, για το καλό της πατρίδας.

            Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσκύνησε το ιερό σκήνωμα του Αγίου και αναχώρησε πεζή για τις υπόλοιπες εκδηλώσεις: την επίσημη τελετή στο Παλάτι των Αγίων Γεωργίου και Μιχαήλ, την επιμνημόσυνη δέηση, την οποία τέλεσε ο Μητροπολίτης Κερκύρας στο Μνημείο της Ενώσεως, την μαθητική και στρατιωτική παρέλαση με την συμμετοχή ελικοπτέρων του Στρατού Ξηράς και αεροσκάφους της ομάδας ΖΕΥΣ, και το επίσημο γεύμα. Σε όλες τις εκδηλώσεις συμμετείχε και ο Μητροπολίτης Κερκύρας.    

            Το πρωί της 21ης Μαΐου 2026, ο κ. Νεκτάριος λειτούργησε στην πανηγυρίζουσα ενορία Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στα Κανάλια, προάστιο της Κέρκυρας, επί τη εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου και των θεοστέπτων βασιλέων και ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης. Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Κερκύρας τόνισε ότι στην Ανάληψη του Κυρίου οι μαθητές Του είχαν βεβαία την παρουσία της πίστεως του Κυρίου και της ενδύσεως της εξ ύψους δυνάμεως. Αυτή η βεβαιότητα τους στήριξε στον αγώνα της διαδόσεως του Ευαγγελίου, διότι μαζί τους ήταν ο Χριστός.

Σήμερα επενδύουμε στις ανθρώπινες βεβαιότητες, οι οποίες όμως δεν μπορούν να μας στηρίξουν αληθινά ούτε στην παρούσα ούτε στην μετέπειτα ζωή μας. Το χρήμα, η καταξίωση, τα πτυχία, ο πλούτος μας κάνουν να αισθανόμαστε ολοκληρωμένοι στη ζωή μας. Αυτή είναι η πλάνη, διότι τα παρόντα αγαθά δεν κρατούνε. Μόνο ο αναστάς και αναληφθείς Κύριος μπορεί να μας δώσει βεβαιότητες. Σήμερα δεν κοιτάζουμε να ευαρεστήσουμε τον Θεό, αλλά την φρόνηση και την κρίση της κοινωνίας, στην οποία ζούμε. Τι λέει η κοινωνία για μας, αυτό θεωρούμε ως καλό. Ας μην στενοχωρούμεθα όμως, διότι για τους χριστιανούς το εύγε των ανθρώπων δεν λέει κάτι, όταν είναι ευαρέστησις του πειρασμικού και του κοσμικού φρονήματος. Η βεβαιότητα του Θεού μας στερεώνει στην πίστη και στην ελπίδα.

 Αυτή τη βεβαιότητα της παρουσίας και της αγάπης του Θεού είχαν και οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη. «Εν τούτω νίκα», με το σημείο του Σταυρού είπε ο Χριστός στον Άγιο να νικήσει τους εχθρούς. Η αυτοκρατορία του Κωνσταντίνου δόξασε τον Θεό και η Κωνσταντινούπολη στην Παναγία ήταν αφιερωμένη. Με το διάταγμα των Μεδιολάνων, της ανεξιθρησκίας, σταμάτησε τον διωγμό εναντίον των χριστιανών. Με την Α’ Οικουμενική Σύνοδο ηρεμεί και γαληνεύει την Εκκλησία. Η Αγία Ελένη πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα και αποκαθιστά τα ιερά προσκυνήματα, βρίσκοντας τον Γολγοθά, τον Σταυρό και τον Πανάγιο Τάφο και ανοικοδομεί τον ναό της Αναστάσεως που σώζεται μέχρι σήμερα.

Αυτή την βεβαιότητα της αγάπης του Θεού που είχαν οι Άγιοι ας την έχουμε κι εμείς, κατέληξε ο κ. Νεκτάριος ευχόμενος χρόνια πολλά στην ενορία και σε όσες και όσους εορτάζουν.