ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΕΤΑΔΟΣΗ

Translate

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026

Χειροτονία Πρεσβυτέρου στην Κέρκυρα

     Την Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2026, Β΄ Λουκά, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην ενορία Υπεραγίας Θεοτόκου Ευαγγελιστρίας Ποταμίου Λευκίμμης. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέλεσε και την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου Αντωνίου Ραφαήλ Ρόντο, ηλικίας 30 ετών και πατέρα τεσσάρων παιδιών. Επίσης, το Σεβασμιώτατο πλαισίωσαν ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Λινοσπόρης, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Νοτίου Κερκύρας, Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Κάντας, ο προϊστάμενος της Ενορίας, Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Στασινούλας, αρκετοί ιερείς οι οποίοι προσήλθαν για να συμμετάσχουν στη χαρά του νέου Πρεσβυτέρου και ο Διάκονος του Σεβασμιωτάτου, π. Ευσέβιος Πανδής.

Μεταξύ των πολυπληθών πιστών που κατέκλυσαν τον Ιερό Ναό παρέστησαν ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας, η Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Νότιας Κέρκυρας, κ. Κυριακούλα Παυλοπούλου, καθώς και άλλοι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών. Στο ιερό αναλόγιο έψαλε η χορωδία της Ενορίας Αγίων Θεοδώρων Περιβολίου, υπό τη διεύθυνση του χοράρχη κ. Σπυρίδωνος Κουλούρη.

Προ της χειροτονίας του, ο π. Αντώνιος ευχαρίστησε θερμά το Σεβασμιώτατο, τον πνευματικό του πατέρα, π. Γεώργιο Στασινούλα, καθώς και όλους όσοι τον στήριξαν στην πνευματική του πορεία κατά τα προηγούμενα χρόνια, συναισθανόμενος την ευθύνη της διακονίας την οποία αναλαμβάνει.

Κατά την αντιφώνησή του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε αρχικά στην κλήση του νέου Πρεσβυτέρου από το Θεό, παραλληλίζοντάς την με την κλήση των Αποστόλων. Όπως ο Χριστός, όταν περιήλθε τη Γαλιλαία, δεν αναζήτησε τους άρχοντες και τους γραμματιζούμενους της εποχής, αλλά επέλεξε τους ταπεινούς και αγράμματους αλιείς, τους οποίους κατέστησε κήρυκες του Ευαγγελίου, έτσι και σήμερα ο Θεός επιλέγει ανθρώπους μέσα από το πλήθος για να τους καταστήσει «αλιείς ψυχών» και δοχεία της Χάριτός Του. Οι αγράμματοι αλιείς εσοφίσθησαν από το Θεό, εδόξασαν Εκείνον με τη ζωή, την αυταπάρνηση και το μαρτύριό τους και άφησαν στην Εκκλησία έναν ολόκληρο ωκεανό θεολογίας.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι ο Θεός καλεί το νέο Πρεσβύτερο να γίνει ιερουργός των Μυστηρίων Του και κήρυκας του Ευαγγελίου Του, όχι στηριζόμενος στην «ξηρά γνώση», αλλά στην άνωθεν κατερχομένη σοφία. Επεσήμανε ότι η εποχή μας μπορεί να διαθέτει πληθώρα αγαθών και πτυχίων, όμως ο σύγχρονος άνθρωπος παραμένει πνευματικά πεινασμένος. Διψά για την αλήθεια, επειδή ζει μέσα στο ψεύδος, για το φως, επειδή ζει μέσα στο σκοτάδι και κυρίως διψά για την παρουσία του Θεού.

Μάλιστα, αναφερόμενος στις σημερινές προκλήσεις είπε, «εισέρχεσαι στην ιερωσύνη σε μία εποχή στην οποία ο Χριστιανισμός τεχνηέντως δέχεται επίθεση από το παγκόσμιο σύστημα το οποίο θέλησε να ιδρύσει την λεγόμενη ‘’πανθρησκεία’’. Όπου υπάρχει Χριστιανισμός, εκεί απειλείται και με μία ιδιαίτερη τέχνη πολεμείται προκειμένου το ήθος της πίστεως στον Κύριόν μας, τον Ιησούν Χριστόν, να μην υπάρχει. Δεν θέλουν την Αλήθεια την οποία κήρυξε ο ίδιος ο Χριστός, αλλά θέλουν να κρατείται ο σύγχρονος άνθρωπος μέσα σε μία ψεύτικη πραγματικότητα. Σε αυτήν ακριβώς την εποχή καταστρατηγείται η ελευθερία του ανθρώπου που ανταλλάσσεται με την τεχνολογία και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση».

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη εποχή, συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, ο ιερέας καλείται να διακονήσει με πίστη, αυταπάρνηση και προσευχή. Προέτρεψε, λοιπόν, το νέο Πρεσβύτερο να καλλιεργεί τον εαυτόν του διά της προσευχής και να μένει εν ταπεινώσει, έχοντας εμπιστοσύνη ότι ο ίδιος ο Θεός θα του ανοίγει τα πνευματικά μάτια και θα του δίδει τον κατάλληλο λόγο.

Ιδιαίτερα τον κάλεσε να γίνει πατέρας όχι μόνο της ευλογημένης οικογένειάς του, της συζύγου και των τεσσάρων παιδιών του, αλλά και της ενορίας στην οποία θα διακονήσει. Ο πιστός και ευλαβής ιερέας, σημείωσε, κερδίζει την αγάπη των ανθρώπων και τότε μεταξύ ποιμένος και ποιμενομένων αναπτύσσεται μία ευλογημένη κοινωνία αγάπης και δοξολογίας του Τριαδικού Θεού.

Στη συνέχεια, ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στην καταγωγή του π. Αντωνίου εκ της Βορείου Ηπείρου, τονίζοντας τους άρρηκτους δεσμούς με την Ελλάδα και τις βαθιές ρίζες του ελληνισμού σε εκείνα τα μέρη. Είπε χαρακτηριστικά, «προέρχεσαι από τη Βόρειο Ήπειρο που η μητέρα Ελλάδα ποτέ δεν την λησμόνησε. Μπορεί τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ευρώπης να άλλαξαν τα σύνορα και να σφετερίστηκαν την πατρίδα μας, αλλά εμείς παραμένουμε πιστοί στον αληθινό Θεό και πιστοί στην πατρίδα μας και για αυτό σήμερα αισθανόμεθα ιδιαίτερη τιμή που σε προχειρίζουμε πρεσβύτερον από την αλησμόνητη και αγαπημένη μας Βόρειο Ήπειρο».

Τέλος, υπενθύμισε στο νέο Πρεσβύτερο την ιερά παρακαταθήκη που τού εμπιστεύεται η Εκκλησία και τον κάλεσε να τη διαφυλάξει μέχρι την ημέρα κατά την οποία θα του τη ζητήσει ο Θεός. Με αφορμή το αποστολικό ανάγνωσμα, τον παρομοίασε με σπορέα και γεωργό στο πνευματικό γεώργιον του Θεού, «όπως θα σπείρει, έτσι και θα θερίσει». Γι’ αυτό και τον προέτρεψε να έχει διάκριση στην πνευματική του σπορά, να παραμένει πιστός στο Θεό και να μην υπερηφανευθεί ποτέ για το υψηλό αξίωμα της ιερωσύνης, το οποίο δεν είναι κοσμικό, αλλά πνευματικό και δοξολογικό προς τον Τριαδικό Θεό.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ακόμη, ο Σεβασμιώτατος προχείρισε Οικονόμο τον Πρεσβύτερο Ιωάννη Χρυσικόπουλο, πρώην εκπαιδευτικό και πατέρα δύο παιδιών, ο οποίος διακονεί ως προϊστάμενος της Ενορίας Αγίου Αρσενίου Λευκίμμης. Επιπλέον, ο κ. Νεκτάριος ευχαρίστησε από καρδιάς τους πατέρες και εν Χριστώ αδελφούς του, τονίζοντας ότι όσο περισσότερο αγιασμένους κληρικούς έχει η Εκκλησία, τόσο περισσότερο ευλογημένο είναι και το ποίμνιό της. Ευχαρίστησε επίσης τον πολυπληθή λαό για την παρουσία του υπογραμμίζοντας ότι η αληθινή σωτηρία του ανθρώπου βρίσκεται μόνο στο Θεό. Μάλιστα, εξέφρασε τη χαρά του για το λαό που εξακολουθεί να διαθέτει πίστη, αγάπη και φιλοπατρία, σημειώνοντας ότι αυτά πρέπει να συμπορεύονται, διότι τότε μόνον μεγαλύνεται μία κοινωνία και ένας λαός. Κάλεσε, επίσης, όλους να κρατούν τις παραδόσεις του τόπου, οι οποίες, όπως τόνισε, δεν περιορίζονται στα εξωτερικά στοιχεία, αλλά είναι πρωτίστως η παράδοση της πίστεως και του Θεού, καθώς και της πατρίδος.
























2026-10-04 Β΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2026

Κήρυγμα στην Β΄ Κυριακή Λουκά

 

«Ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β΄ Κορ. 9,7)

Αδελφοί μου,

Σήμερα ο λόγος του Θεού μάς καλεί να σταθούμε μπροστά σε μια μεγάλη αλήθεια της πνευματικής ζωής: «Ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός». Δηλαδή, ο Θεός αγαπά εκείνον που προσφέρει με χαρά, με προθυμία, με αγάπη και όχι με λύπη ή αναγκασμό.

Ζούμε σε μια εποχή όπου πολλοί άνθρωποι μετρούν τα πάντα. Μετρούν τον χρόνο τους, τα χρήματά τους, τις δυνάμεις τους. Φοβούνται μήπως χάσουν κάτι από όσα κατέχουν. Το Ευαγγέλιο όμως μας διδάσκει το αντίθετο. Ο χριστιανός δεν είναι άνθρωπος που κρατά σφιχτά τα δώρα του Θεού στα χέρια του, αλλά άνθρωπος που ανοίγει τα χέρια του και μοιράζεται.

Ο Θεός είναι ο πρώτος και ο μεγαλύτερος Δωρητής. Μας χάρισε τη ζωή, την ύπαρξη, την υγεία, τον αέρα που αναπνέουμε, τον ήλιο που μας φωτίζει και κυρίως τον Μονογενή Υιό Του για τη σωτηρία μας. Όλα είναι δώρα της αγάπης Του. Όταν λοιπόν προσφέρουμε κι εμείς, γινόμαστε μιμητές του Θεού.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει ότι δεν εξετάζει ο Θεός τόσο το ποσό της προσφοράς όσο τη διάθεση της ψυχής. Μπορεί ένας πλούσιος να δώσει πολλά και να μην έχει μισθό ενώπιον του Θεού, ενώ ένας φτωχός να προσφέρει ελάχιστα και να λάβει μεγάλη ευλογία, επειδή έδωσε με αγάπη. Γι' αυτό και ο Χριστός επαίνεσε τη χήρα που πρόσφερε δύο λεπτά στο γαζοφυλάκιο. Οι άλλοι έδωσαν από το περίσσευμά τους. Εκείνη έδωσε από το υστέρημά της και από όλη της την καρδιά.

Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι τα αγαθά που κρατούμε αποκλειστικά για τον εαυτό μας ανήκουν ουσιαστικά και στους αδελφούς μας που έχουν ανάγκη. Το ψωμί που περισσεύει στο σπίτι μας ανήκει στον πεινασμένο. Το ρούχο που μένει αχρησιμοποίητο ανήκει στον γυμνό. Τα χρήματα που φυλάγονται χωρίς αγάπη θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τον πάσχοντα αδελφό.

Όμως ο απόστολος Παύλος προχωρεί βαθύτερα. Δεν μας λέει απλώς να δίνουμε. Μας λέει να δίνουμε με χαρά. Να μη γογγύζουμε, να μη δυσανασχετούμε, να μη θεωρούμε την προσφορά βάρος. Γιατί όταν η καρδιά λυπάται, η ελεημοσύνη χάνει μεγάλο μέρος της πνευματικής της αξίας. Ο Θεός βλέπει το χαμόγελο της ψυχής εκείνου που προσφέρει.

Και η προσφορά δεν είναι μόνο χρηματική. Μπορεί να είναι ένας καλός λόγος σε έναν θλιμμένο άνθρωπο. Μπορεί να είναι ένα συγχωρώ προς εκείνον που μας αδίκησε. Μπορεί να είναι λίγος χρόνος σε έναν ηλικιωμένο που νιώθει μόνος. Μπορεί να είναι μια επίσκεψη σε έναν ασθενή, μια προσευχή για έναν πονεμένο αδελφό. Όλα αυτά είναι δώρα πολύτιμα ενώπιον του Θεού.

Οι άγιοι της Εκκλησίας μας υπήρξαν άνθρωποι γενναιόδωροι. Δεν μοίραζαν μόνο τα υπάρχοντά τους. Μοίραζαν την καρδιά τους. Γι' αυτό και έγιναν φωστήρες του κόσμου. Ο άνθρωπος που αγαπά πραγματικά δεν ρωτά «πόσα πρέπει να δώσω;». Ρωτά «πώς μπορώ να βοηθήσω περισσότερο;».

Αδελφοί μου,

ας εξετάσουμε σήμερα την καρδιά μας. Είμαστε άνθρωποι της προσφοράς ή άνθρωποι της κατοχής; Δίνουμε με χαρά ή με στενοχώρια; Μοιραζόμαστε τα δώρα του Θεού ή τα κρατούμε μόνο για τον εαυτό μας;

Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας χαρίσει καρδιά ελεήμονα, γενναιόδωρη και φωτεινή. Να μας μάθει να προσφέρουμε όχι μόνο από το περίσσευμά μας αλλά και από την αγάπη μας. Και τότε θα νιώσουμε κι εμείς τη χαρά που γεύονται όλοι όσοι γίνονται όργανα της θείας φιλανθρωπίας.

Διότι πράγματι, «ἱλαρὸν δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός».

π.  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ


ΔΙΝΩ ΕΠΕΙΔΗ ΛΥΠΑΜΑΙ

 

«Ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδίᾳ, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β’ Κορ. 9,7)

«Καθένας ας δώσει καθώς έχει προτιμήσει στην καρδιά του, όχι από λύπη ή από ανάγκη. Γιατί τον ιλαρό δότη αγαπά ο Θεός».

 Συχνά βρισκόμαστε μπροστά σε καταστάσεις, στις οποίες οι άλλοι δείχνουν ότι χρειάζονται τη βοήθειά μας. Στους οικείους μας η προσφορά μοιάζει αυτονόητη. Μας ενώνουν δεσμοί αγάπης. Στους ξένους όμως πάντα υπάρχει ένας λογισμός. Να δώσω, να βοηθήσω ή όχι; Ιδίως στους καιρούς μας, οπότε έχει πλεονάσει και η οκνηρία, μαζί με την κατ’ επάγγελμα ζητιανιά, ο προβληματισμός αυξάνει. Τα κίνητρα των ανθρώπων που δείχνουν ότι έχουν ανάγκη συχνά είναι αμφίβολης αξίας. Και η ανάγκη δεν είναι πάντοτε χρηματική. Μπορεί να είναι να τους ακούσεις, γιατί δείχνουν ότι δεν μπορούνε μόνοι τους ή είναι σε αδιέξοδο. Είναι να τους βοηθήσεις με μια συμβουλή ή μια στήριξη, γιατί είναι εγκαταλελειμμένοι. Να αναλάβεις γι’ αυτούς μια εργασία που δεν έχουν διάθεση να την κάνουν. Να τους υπερασπιστεί, για να μη λερώσουν τα χέρια τους. Οι γονείς να συμμαζέψουν  το δωμάτιο του παιδιού τους, να του εκπληρώσουν κάθε επιθυμία που τη βαφτίζει ανάγκη και λειτουργεί χειριστικά έναντί τους, να μην το αφήσουν να κουραστεί, «διότι είναι παιδί».  Αυτές οι καταστάσεις και στιγμές μάς καλούν να δούμε τι έχουμε να δώσουμε μέσα από την καρδιά μας. 

 Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Κορινθίους, θέτει μία προϋπόθεση για να ξεκινήσουν οι ανθρώπινες σχέσεις: την προαίρεση της ανθρώπινης καρδιάς. Ποιο επιλέγει ο άνθρωπος να είναι το κίνητρό του στη συνάντηση και στη συνύπαρξη. Είναι η λύπη, είναι η ανάγκη, είναι η χαρά; Αν δίνω διότι λυπάμαι, τότε αισθάνομαι ανώτερος από τον άλλον, αλλά και το συναίσθημά μου δεν αποβλέπει στην ελευθερία του, στην ισχυροποίηση της προσωπικότητάς του, στην ανάληψη των ευθυνών του. Αν δίνω από ανάγκη, στην πραγματικότητα η σκέψη και η καρδιά μου βρίσκονται σε αντίθεση, όπως επίσης δεν αισθάνομαι ελεύθερος να το πράξω, αλλά δεσμευμένος. Αυτό μου φέρνει άγχος και, συχνά, ψυχική πίεση. Αν δίνω από χαρά, αυτό σημαίνει ότι η αγάπη που έχω μέσα μου με κάνει να μην αποβλέπω σε αντάλλαγμα για την όποια κίνησή μου, ενώ η βοήθεια θα είναι αφόρμηση για τον άλλον να αναλάβει την ευθύνη στη ζωή του, ώστε να μη με χρειάζεται. 

 Πολλές φορές, αυτοί που λυπούνται, στην πραγματικότητα μπλέκουν σε μία διαδικασία σωτηρίας του άλλου. Και υφίστανται εντός τους ένα κύμα λογισμών, το οποίο τους κάνει να αισθάνονται ότι ο άλλος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτούς. Και αυτό φέρνει εξαρτητικές καταστάσεις και όχι μόνο. Μπορεί να γκρεμίσει άλλες σχέσεις, διότι όταν λυπόμαστε κάποιον, τον καθιστούμε εξαρτημένο από εμάς και τα κίνητρα εκείνου μπορούν να μας οδηγήσουν σε δικά μας μικρά ή μεγάλα ναυάγια. Διότι δεν είμαστε συνήθως ισχυροί, ώστε να χαράξουμε όρια. Και είτε αδειάζει η τσέπη μας είτε κλονίζονται οι σχέσεις μας, συχνά με τους οικείους. Γι’ αυτό θέλει προσοχή.

 Για να είναι η χαρά το κίνητρο της καρδιάς μας θέλει να μην περιμένουμε ανταλλάγματα και να μην τα ζητάμε. Ο ιλαρός δότης, τον οποίο αγαπά ο Θεός, είναι αυτός που μέσα στην καρδιά του είναι αποφασισμένος να αγαπήσει, να δώσει ό,τι μπορεί και ό,τι ενισχύει αληθινά τον άλλον, βάζοντας τα όρια και γνωρίζοντας ότι δεν μπορείς να κρατάς κάποιον εξαρτημένο από σένα, ούτε να τον βοηθάς για να μην αναλάβει τις ευθύνες του. Δεν είναι η επιστροφή της βοήθειας που τον ενδιαφέρει, αλλά η ελευθερία του άλλου. Και αυτός είναι ένας δρόμος αληθινά λυτρωτικός.   

 Και κάτι ακόμη. Στην εποχή μας οι περισσότερες σχέσεις είναι απρόσωπες. Όσοι μας συναντούν στον δρόμο και ζητούνε τη βοήθειά μας, λειτουργούν στην προοπτική της λύπης και της ενοχής που μας προκαλούν. Ούτε τους γνωρίζουμε ούτε θα τους μάθουμε ποτέ. Είναι καρποί απρόσωπων πόλεων και κοινωνιών, συνήθως με πονηρία στην σκέψη και στην καρδιά τους. Εδώ χρειάζεται διάκριση. Και να σκεφτούμε ότι κι εμείς και εκείνοι χρειαζόμαστε Εκκλησία να ανήκουμε και όχι ατομική ζωή και πορεία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

4 Οκτωβρίου 2026

Κυριακή Β’ Λουκά

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026- Β' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 6, 31-36)

Εἶπεν ὁ Κύριος· Καθὼς θέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. Καὶ εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς ἀγαπῶντας αὐτοὺς ἀγαπῶσι. Καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσι. Καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα. Πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες, καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς, καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου, ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς. Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστί.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος· «῞Οπως θέλετε νὰ σᾶς συμπεριφέρονται οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι ἀκριβῶς νὰ συμπεριφέρεστε κι ἐσεῖς σ’ αὐτούς. Γιατί, ἂν ἀγαπᾶτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποιὰ εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; ᾿Αφοῦ καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἀγαποῦν. Κι ἂν κάνετε καλὸ σ’ αὐτοὺς ποὺ σᾶς κάνουν καλό, ποιὰ εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιο κάνουν. ῍Αν δανείζετε σ’ ὅσους ἐλπίζετε νὰ σᾶς τὰ ἐπιστρέψουν, ποιὰ εὔνοια περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν στοὺς ὁμοίους τους γιὰ νὰ τὰ πάρουν πίσω. ᾿Αντίθετα, ἐσεῖς ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ κάνετε τὸ καλὸ καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ περιμένετε νὰ πάρετε πίσω τίποτα. ῎Ετσι, ὁ Θεός, ποὺ εἶναι καλὸς ἀκόμα καὶ μὲ τοὺς ἀχάριστους καὶ τοὺς κακούς, θὰ σᾶς ἀνταμείψει μὲ τὸ παραπάνω καὶ θὰ σᾶς κάνει παιδιά του. Νὰ εἶστε λοιπὸν σπλαχνικοί, ὅπως σπλαχνικὸς εἶναι κι ὁ Θεὸς Πατέρας σας». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026- Β' ΛΟΥΚΑ (Β’ Κορ. 9, 6-11)

 

 Ἀδελφοί, ὁ σπείρων φειδομένως φειδομένως καὶ θερίσει, καὶ ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις ἐπ᾿ εὐλογίαις καὶ θερίσει.  ἕκαστος καθὼς προαιρεῖται τῇ καρδία, μὴ ἐκ λύπης ἢ ἐξ ἀνάγκης· ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός.  δυνατὸς δὲ ὁ Θεὸς πᾶσαν χάριν περισσεῦσαι εἰς ὑμᾶς, ἵνα ἐν παντὶ πάντοτε πᾶσαν αὐτάρκειαν ἔχοντες περισσεύητε εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν,  καθὼς γέγραπται· ἐσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς πένησιν· ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰῶνα.  ὁ δὲ ἐπιχορηγῶν σπέρμα τῷ σπείροντι καὶ ἄρτον εἰς βρῶσιν χορηγήσαι καὶ πληθύναι τὸν σπόρον ὑμῶν καὶ αὐξήσαι τὰ γενήματα τῆς δικαιοσύνης ὑμῶν·   ἐν παντὶ πλουτιζόμενοι εἰς πᾶσαν ἁπλότητα, ἥτις κατεργάζεται δι᾿ ἡμῶν εὐχαριστίαν τῷ Θεῷ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Αδελφοί, αυτός που σπέρνει φειδωλά, φειδωλά και θα θερίσει. και αυτός που σπέρνει άφθονα, άφθονα και θα θερίσει.   Καθένας ας δώσει καθώς έχει προτιμήσει στην καρδιά του, όχι από λύπη ή από ανάγκη. γιατί τον ιλαρό δότη αγαπά ο Θεός.  Και είναι δυνατός ο Θεός κάθε χάρη να την κάνει να περισσέψει σ’ εσάς, ώστε σε καθετί, πάντοτε έχοντας κάθε αυτάρκεια, να περισσεύετε σε κάθε έργο αγαθό καθώς είναι γραμμένο: Σκόρπισε, έδωσε στους φτωχούς, η δικαιοσύνη του μένει στον αιώνα. Και εκείνος που χορηγεί άφθονα σπόρο στο σπορέα και άρτο για τροφή θα χορηγήσει και θα πληθύνει το σπόρο σας, και θα αυξήσει τους καρπούς της αγαθοεργίας σας, ώστε να πλουτίζετε σε καθετί για να πράττετε κάθε γενναιοδωρία, η οποία κατεργάζεται διαμέσου μας ευχαριστία στο Θεό.

2026-10-03 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Β΄ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΟΥΚΑ