Η εορτή του Αγίου Ευσταθίου και Χειροτονία Πρεσβυτέρου στην Κέρκυρα

    Στις 20 Σεπτεμβρίου 2026, Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου και της συνοδείας αυτού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Απολλοδώρου, Ευσταθίου και Αθανασίου, στο προάστιο Παγκρατέικα της πόλεως της Κέρκυρας. Επιπλέον, κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου Προκοπίου Αναλύτη. Μαζί με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Λινοσπόρης, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Παλαιοκαστρίτσας και πνευματικός πατέρας του χειροτονουμένου, Πανοσ. Αρχιμ. Σεβαστιανός Δροσόπουλος, ο αδελφός της Ιεράς Μονής Παλαιοκαστρίτσας, Πανοσ. Αρχιμ. Καλλίνικος Νίνος, ο εφημέριος του Ιερού Ναού Πρεσβύτερος Ιωάννης Μουρίκης, καθώς και οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Αμβρόσιος Κλάρκ. Ακόμη, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός κατακλύστηκε από πιστούς, οι οποίοι προσήλθαν τόσο για να συμμετάσχουν στην πανήγυρη του Αγίου Ευσταθίου όσο και για να συμπροσευχηθούν κατά τη χειροτονία του νέου Πρεσβυτέρου.

Ο νέος Πρεσβύτερος, π. Προκόπιος Αναλύτης, έγγαμος, 30 ετών, κατά τη προσλαλιά του προς το Σεβασμιώτατο εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το πρόσωπό του, καθώς και προς τους Ιερούς και τους Διακόνους με τους οποίους συνεργάστηκε κατά το διάστημα που παρέμεινε Διάκονος. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις αρετές που καλείται να έχει ο Ιερέας, έχοντας επίγνωση του βάρους και της ευθύνης της ιερατικής διακονίας που αναλαμβάνει.

Ο Σεβασμιώτατος, κατά την αντιφώνησή του προς τον π. Προκόπιο, αφού άκουσε με προσοχή τους λόγους του, σημείωσε ότι άκουσε πολλά «πρέπει», ευχόμενος πατρικά να μπορέσει να εφαρμόσει έστω και τα μισά από αυτά. Τόνισε ότι εισέρχεται πλέον στην ευρύτερη οικογένεια των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, μία οικογένεια που δεν είναι τωρινή, αλλά έχει την αρχή της στους Αγίους Ιάσωνα και Σωσίπατρο, οι οποίοι ήλθαν στην Κέρκυρα και θεμελίωσαν την τοπική Εκκλησία. Οι άνθρωποι που πιστεύουν και αγαπούν το Θεό, υπογράμμισε, θέλουν αληθινούς πατέρες, διότι πολλές φορές η θεωρία απέχει από την πράξη.

Αναφερόμενος στη σύγχρονη εποχή των ανακατατάξεων, της ταχύτητας, της τεχνολογίας και της πληροφορίας, στην οποία πολλές φορές κρύπτεται η αλήθεια και κυριαρχεί το ψεύδος, επεσήμανε ότι όλα αυτά επιφέρουν σύγχυση στον άνθρωπο. Γι’ αυτό ο σύγχρονος κληρικός χρειάζεται βαθιά πίστη, αγαπητική θυσία και καλή κατάρτιση, να γνωρίζει το Ευαγγέλιο και να έχει ταπείνωση, αυτογνωσία και προσευχή. «Χρειάζεται η ψυχή σου να είναι πεντακάθαρη, για να δεχθεί μέσα της τη χάρη του Αγίου Πνεύματος», τόνισε χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντας ότι η χειροτονία δεν είναι μία απλή τελετή, αλλά μυστήριο κατά το οποίο ο Επίσκοπος επικαλείται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος επί τον χειροτονούμενο.

Στη συνέχεια κάλεσε το νέο Πρεσβύτερο να σηκώσει τον σταυρό της ιερωσύνης, επισημαίνοντας ότι χωρίς σταυρό ο κληρικός δεν μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στον δρόμο της αληθείας. Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα τον καλό ποιμένα, ο οποίος αφήνει τα ενενήντα εννέα πρόβατα και αναζητεί το πλανόμενο, τονίζοντας ότι ο αληθινός ποιμένας πρέπει να είναι έτοιμος ακόμη και να κινδυνεύσει, προκειμένου να επαναφέρει τα πλανώμενα πρόβατα στην Εκκλησία. Προϋπόθεση, όμως, είναι ο ίδιος να είναι μεστός πνευματικής ζωής, να απαρνηθεί τον εαυτό του, να ταπεινωθεί και να έχει ειρήνη και αγάπη.

Ο Σεβασμιώτατος σημείωσε, επίσης, ότι οι άνθρωποι σήμερα ασφυκτιούν μέσα στην κακοδαιμονία της κοινωνίας και αποζητούν την αλήθεια, τη γνησιότητα και τη λύτρωση, η οποία βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό προέτρεψε τον π. Προκόπιο να γίνει πραγματικός ποιμένας, να προπορεύεται του ποιμνίου και να μην είναι ουραγός, έχοντας ως μοναδική αλήθεια τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Τέλος, με αφορμή την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, τον κάλεσε να είναι έτοιμος για τον καθημερινό σταυρό της ιερωσύνης και να έχει σκεπαστές και βοηθούς την Παναγία, τον Άγιο Σπυρίδωνα και τους Αγίους του τόπου μας. Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στον εορταζόμενο Άγιο Ευστάθιο και στις δοκιμασίες που υπέμεινε για την αγάπη του Θεού, προτρέποντας τον νέο Πρεσβύτερο να βάλει βαθιά στην ψυχή και στην καρδιά του την πίστη στον αληθινό Θεό, ώστε αυτή να γίνει δύναμη για να στηρίξει το ποίμνιο που του εμπιστεύεται η Αγία μας Εκκλησία.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προχείρισε σε Οικονόμο τον εφημέριο του Ιερού Ναού, π. Ιωάννη Μουρίκη, ενώ ευχήθηκε πατρικά στο νέο Πρεσβύτερο και σε όλους τους παρισταμένους.

«ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΞΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ…»

         

 Ο δρ Τόμας Σομπότκα, επικεφαλής του Ινστιτούτου Δημογραφίας της Βιέννης, επισημαίνει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» (15/16 Αυγούστου 2026), ότι «δεν έχει πια την ίδια αξία να είσαι γονιός», και τονίζει ότι η πολιτική τού να δίδονται οικονομικά κίνητρα δεν έχει μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα , καθώς το κόστος ανατροφής των παιδιών παραμένει τεράστιο, τόσο σε χρόνο όσο και σε πόρους». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται ενίσχυση η απόφαση των οικογενειών να κάνουν παιδιά, η στέγαση, οι γονικές άδειες και στους δύο γονείς, τα εισοδήματα που αναπληρώνονται όταν ένας γονέας πρέπει να μείνει στο σπίτι για να μεγαλώσει το παιδί του. Όμως το πρόβλημα είναι αξιακής προτεραιότητας. 

          Έχει ενδιαφέρον η θέαση αυτή, ιδίως για την ελληνική κοινωνία, η οποία πορεύεται στην ίδια ευρωπαϊκή λογική, ότι στην ανταγωνιστική πραγματικότητα που έχουμε κτίσει, στο όραμα της ατομικής επιτυχίας με καλό εισόδημα και επαγγελματική αποκατάσταση, η γονεϊκότητα δεν μπορεί να είναι προτεραιότητα, καθώς υπάρχει και αρνητική εικόνα με τις ευθύνες που ένας γονιός καλείται να αναλάβει απέναντι στο παιδί του. Γι’ αυτό και η όποια   συζήτηση για το δημογραφικό πρόβλημα, δεν μπορεί να μπει στο βάθος του, αλλά περιορίζεται στην υλιστική πλευρά του πράγματος, στην οικονομία, η οποία ταυτίζεται με την ευτυχία. 

           Η Εκκλησία απευθύνει εκκλήσεις στους νέους να ξαναδούνε το θέμα. Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει αλλαγή νοοτροπίας. Απόφαση ότι η ευθύνη δεν είναι απευκταία, αλλά δίνει δύναμη και κουράγιο στον άνθρωπο να ξέρει γιατί ζει. Να έχει στόχο που ξεπερνά το παρόν. Ότι το επάγγελμα προφανώς διαδραματίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή του ανθρώπου, αλλά από αυτό κάποια στιγμή θα πρέπει να παραιτηθούμε. Από τα παιδιά δεν παραιτείσαι, διότι, όσες δυσκολίες κι αν έχει η σχέση μαζί τους, υπάρχει το δώρο της αγάπης, η έγνοια, η προσευχή, η χαρά και η λύπη, το μοίρασμα, η ελπίδα, η διαδοχή που γεμίζουν τη ζωή, ακόμη κι αν φέρνουν και οδύνες.

           Ιδίως το ζήτημα της διαδοχής της γενιάς είναι πολύ σημαντικό. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος θεωρεί πως η ζωή του αξίζει καθαυτή και ότι δεν χρειάζεται να παραταθεί στα πρόσωπα κάποιων άλλων, ακόμη κι αν αυτά είναι σπλάχνα του. Αναζητεί στην τεχνολογία μια ψευδοαθανασία, ιδίως αν έχει χρήματα, μια και ο πλούσιος του καιρού μας τείνει να πιστέψει πως αν καταφέρει και συνδέσει τον εγκέφαλό του με μία μηχανή καταγραφής των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αντιδράσεών του, θα μπορέσει όταν το σώμα του δεν θα αντέχει, να μεταφυτευθεί σε ένα καινούργιο τεχνητό σώμα, για να ζήσει εις τον αιώνα, σαν να είναι ο άνθρωπος υπολογιστής.   Οι πολλοί μένουν στο «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» ως αντίληψη ζωής. Γι’ αυτό και όσοι έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν εργασία σε  νέους ανθρώπους σκέπτονται μόνο το δικό τους κέρδος, τους εκμεταλλεύονται, χωρίς να νιώθουν ότι λιγότερα κέρδη μπορούν να βοηθήσουν την κοινωνία, εκτός από την ανανέωση του δυναμικού της,  να  αναπτυχθεί και οικονομικά σε βάθος χρόνου. 

      Ας ενθαρρύνουμε τη νεώτερη γενιά να επενδύσει στην αγάπη και στο μοίρασμα. Οι παλαιότεροι έκαναν περισσότερα παιδιά, χωρίς να νοιάζονται για τις ανέσεις. Ήταν διότι τα παιδιά ήταν και κοινωνική καταξίωση, εκτός από προσωπική χαρά. Και ένιωθαν υπεύθυνοι γι’ αυτά. Μπορεί οι σχέσεις του ζευγαριού να μην ήταν ειλικρινείς, όμως υπήρχε περισσότερη κοινωνική λογοδοσία. Κάπου πρέπει να ξαναβρούμε την ισορροπία ανάμεσα στην κάλυψη των προσωπικών θέλω και την ομορφιά της αγάπης που αναπληρώνει ό,τι λείπει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου 2026

Κήρυγμα Κυριακής μετά την Ύψωση

 

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός»

Αγαπητοί μου ,

Η Αγία μας Εκκλησία, αφού πριν λίγες ημέρες ύψωσε ενώπιόν μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου, σήμερα μας καλεί να σταθούμε και πάλι μπροστά στο μεγάλο αυτό μυστήριο.

Να κοιτάξουμε τον Σταυρό. Όχι όμως μόνο με τα μάτια του σώματος. Να τον κοιτάξουμε με τα μάτια της ψυχής.

Γιατί επάνω στον Σταυρό δεν βλέπουμε απλώς ένα ιερό σύμβολο. Βλέπουμε την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.

Βλέπουμε τον Χριστό να παραδίδει τον εαυτό Του «υπέρ της του κόσμου ζωής».

Και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα του Σταυρού ακούγεται σήμερα η φωνή του Αποστόλου Παύλου:

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

Λίγες λέξεις. Αλλά μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται όλη η ζωή του Χριστιανού.

Αδελφοί μου, ο Απόστολος δεν λέει: «Κάποτε σταυρώθηκε ο Χριστός για μένα».

Λέει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι». «Έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό».

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι ένα γεγονός που απλώς συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.

Ο Σταυρός καλεί και εμάς σε μια προσωπική σχέση μαζί του. Γιατί ο καθένας μας έχει έναν σταυρό. Άλλος έχει έναν σταυρό ασθενείας. Άλλος έναν σταυρό μοναξιάς. Άλλος έναν σταυρό οικογενειακής δοκιμασίας.

Άλλος κουβαλά έναν πόνο που δεν τον γνωρίζει κανείς. Και υπάρχουν σταυροί που δεν φαίνονται.

Τους κουβαλά ο άνθρωπος μέσα στην καρδιά του και μόνο ο Θεός γνωρίζει το βάρος τους.

Και όταν έρχεται η ώρα της δοκιμασίας, πολλές φορές ρωτούμε: «Γιατί, Θεέ μου; Γιατί σε μένα;» Ο Σταυρός του Χριστού όμως μας δίνει μια άλλη απάντηση: Δεν είσαι μόνος.

Ο Χριστός δεν κοιτάζει τον σταυρό σου από μακριά. Τον ανέβηκε πρώτος. Γι' αυτό και μπορεί να σταθεί δίπλα στον πονεμένο άνθρωπο.

Γιατί Εκείνος πρώτος πέρασε από τον δρόμο του πόνου. Και ύστερα ο Απόστολος λέει κάτι ακόμη πιο βαθύ: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν ζω πλέον εγώ.

Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται ο μεγάλος αγώνας του ανθρώπου. Το «εγώ». Αυτό το μικρό «εγώ» που πολλές φορές γίνεται τόσο μεγάλο μέσα μας.

Και όσο μεγαλώνει το «εγώ», τόσο μικραίνει μέσα μας ο Χριστός.

Γι' αυτό ο Απόστολος λέει: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του. Σημαίνει ότι παραδίδει τον εαυτό του στον Χριστό.

Λέει: «Κύριε, δεν θέλω πια να είμαι εγώ το κέντρο της ζωής μου. Γίνε Εσύ το κέντρο της ζωής μου».

Και τότε έρχεται η συνέχεια: «Ζη δε εν εμοί Χριστός». «Μέσα μου ζει ο Χριστός».

Αδελφοί μου, ίσως εδώ βρίσκεται και το πιο δύσκολο σημείο της χριστιανικής μας ζωής. Εμείς θέλουμε πολλές φορές να αλλάξουν οι άλλοι.

Και ξεχνούμε ότι το Ευαγγέλιο αρχίζει από εμένα.

«Ζω δε ουκέτι εγώ».  Ας αρχίσω εγώ να αλλάζω. Ας κάνω εγώ το πρώτο βήμα.

Και τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, θα αρχίσει να αλλάζει και ο κόσμος γύρω μας.

Γιατί η χάρη του Θεού αρχίζει πάντοτε από την καρδιά του ανθρώπου.

Και προσέξτε, αδελφοί μου, πώς τελειώνει ο λόγος του Αποστόλου: «Του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού». «Του Χριστού, ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό Του για μένα».

Αυτό είναι το μυστικό.

Ο Χριστός με αγάπησε. Με αγάπησε πριν Τον αγαπήσω εγώ. Με αγάπησε ακόμη και όταν Τον ξεχνούσα. Και για μένα ανέβηκε στον Σταυρό.

Πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Θεού!

Γιατί τότε ο Σταυρός δεν θα είναι μόνο μπροστά μας.

Θα είναι μέσα στη ζωή μας. Και ο άνθρωπος που σηκώνει τον σταυρό του μαζί με τον Χριστό δεν βαδίζει προς τον θάνατο.

Βαδίζει προς την Ανάσταση.

Ας αξιωθούμε, λοιπόν, να γίνει πραγματικότητα στη ζωή μας ο λόγος του Αποστόλου: «Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Γαλ. 2, 16-20)

  

 Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο. Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. ᾿Εγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, ξέρουμε πὼς ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μὲ τὴν τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ νόμου. Αὐτὸ γίνεται μόνο μὲ τὴν πίστη στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Γι’αὐτὸ κι ἐμεῖς πιστέψαμε στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ κι ὄχι μὲ τὴν τήρηση τοῦ νόμου· γιατὶ μὲ τὰ ἔργα τοῦ νόμου δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. ῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια! Γιατί, ἂν ὅ,τι γκρέμισα τὸ ξαναχτίζω, εἶναι σὰν νὰ ὁμολογῶ πὼς ἔκανα λάθος ὅταν τὸ γκρέμιζα. Κι ἀληθινά, μὲ κριτήριο τὸν νόμο, ἔχω πεθάνει γιὰ τὴ θρησκεία τοῦ νόμου, γιὰ νὰ βρῶ τὴ ζωὴ κοντὰ στὸν Θεό. ῎Εχω πεθάνει στὸν σταυρὸ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Τώρα πιὰ δὲν ζῶ ἐγώ, ἀλλὰ ζεῖ στὸ πρόσωπό μου ὁ Χριστός. Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου. 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μάρκ. 8, 34- 9, 1)

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ,καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Τόν καιρό ἐκεῖνο, ἀφοῦ κάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος μαζί μὲ τοὺς μαθητές του τοὺς εἶπε: «Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτό του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωή του, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ, ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ. Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμο ὅλο καὶ νὰ ζημιωθῇ ὡς πρός τὴν ψυχή του; Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του; Διότι, ὅποιος ντρέπεται γιά μένα  καὶ γιὰ τοὺς λόγους μου στὴν γενεὰ αὐτὴ τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλὴ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ αἰσθανθῇ ντροπὴ γι’ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ μὲ ὅλη τὴν δόξα τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους». Καὶ τοὺς ἔλεγε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, ἕως ὅτου ἰδοῦν τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται στήν πληρότητα καί παντοδυναμία της». 

ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ

 

«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» (Γαλ. 2,17)

«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!»

 Πολλοί άνθρωποι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους ή την άρνησή τους απέναντι στην πίστη, επικαλούνται ως επιχείρημα το ότι  οι χριστιανοί είμαστε αμαρτωλοί. Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Δίνουμε συχνά ένα κάκιστο παράδειγμα στον κόσμο. Επομένως, ισχυρίζονται, γιατί να πιστέψουμε σε μια θρησκεία, οι πιστοί της οποίας δείχνουν ότι δεν τους αλλάζει καθόλου εντός τους, ούτε αυτή η αλλαγή φαίνεται στη συμπεριφορά τους;

 Το επιχείρημα έρχεται να συναντήσει την πρώτη Εκκλησία, αυτή της Γαλατίας στην Μικρά Ασία, και το αντιμετωπίζει ο απόστολος Παύλος. Κάνει διάκριση ανάμεσα στον Χριστό και στους ανθρώπους. Αυτός που θέλει να πιστέψει στον Χριστό, δεν μένει στο ανθρώπινο παράδειγμα, το οποίο μπορεί να σκανδαλίζει. Όμως δεν πιστεύουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Οι άνθρωποι φέρουμε την ευθύνη για όσα πράττουμε. Για το ότι είμαστε ανακόλουθοι έναντι της πίστης μας. Για το ότι δεν προσπαθούμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά βολευόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε χριστιανοί, άρα δικαιωμένοι. Δεν φτάνει όμως η ιδιότητα ή η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε, διότι η πίστη είναι σχέση με τον Χριστό και η σχέση έρωτας και ο έρωτας μεταμόρφωση της ζωής μας. 

 Σκανδαλίζουμε οι χριστιανοί με τη στάση μας, ιδίως στους καιρούς μας, οπότε η συμπεριφορά μας είναι ευδιάκριτη.  Και δίνουμε δικαίωμα στον διάβολο να πειράζει τους αδύναμους ως προς την αναζήτηση και την πίστη ανθρώπους, για να έχουν δικαιολογία στη συνείδησή τους για την άρνησή τους. Φέρουμε λοιπόν μεγάλη ευθύνη. Όμως αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη και των άλλων ανθρώπων να διακρίνουν ότι ο Χριστός δεν οδηγεί στην αμαρτία, αλλά στην όντως ζωή. Να παλέψουν με την ύπαρξή τους και τα ερωτήματα της ζωής. Να εστιάσουν στην πνευματική υγεία των αγίων. Πρωτίστως, στην μετάνοια που είναι ο δρόμος όλων.

 Και κάτι ακόμη. Άλλοι χριστιανοί αγκιστρώνονται σε αγίους, σε γεροντάδες, σε ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία φημίζονται για την πνευματικότητά τους. Δεν είναι όμως άλλοθι αυτό, να είναι του Πέτρου, του Κηφά, του Απολλώ, του Παύλου. Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι, δεν μπορούν να ζήσουν την αλήθεια. Και ουδείς εκ των Πέτρου, Κηφά, Απολλώ, Παύλου είναι αλάνθαστος και μάλιστα σε γνώμες που δεν έχουν να κάνουν με την πίστη, αλλά με  τον κόσμο και τους φόβους μας έναντί του. 

              Η μόνη αλήθεια είναι ο Σταυρός και στον κόσμο θλίψη θα έχουμε. Όμως Εκείνος που μας αγάπησε και έδωσε τη ζωή Του για εμάς μάς λυτρώνει.  Όχι οι άνθρωποι. Ο Εσταυρωμένος και Αναστάς. Ο Χριστός της Εκκλησίας και όχι ο δικός μου  ή ο δικός σου, στο όνομα του οποίου δοξάζουμε την απολυτότητα και τη δική μας υπερηφάνεια ή το δικό μας βόλεμα, σκανδαλίζοντας τελικά με την ψευτοτελειότητά μας εκείνους που ζητούνε αγάπη και παλεύουν για την μετάνοιά τους. Θέλουν έναν Θεό του ελέους και όχι της δίκης. Και στην δική μας έπαρση ή αυτάρκεια δεν Τον βρίσκουν.  

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός  

20 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού 

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία. 

Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν). 

Καθημερινή άρση του σταυρού σημαίνει να ενεργούμε τηρώντας επακριβώς τις θείες εντολές, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή συμμόρφωση στο θέλημα του Θεού και σταύρωμα των δικών μας θελημάτων, αλλά και όλων των κακών εσωτερικών μας κινήσεων. Πράγμα πολύ δύσκολο, έως και ακατόρθωτο. Σκεφθήκαμε π. χ. πόσο εύκολα και πόσες φορές γκρινιάζουμε για κάτι; Για σοβαρά, αλλά, το συνηθέστερο, για εντελώς ασήμαντα πράγματα; Πόση ζημιά όμως γίνεται από αυτό μεταξύ μας; Και ιδίως στις ψυχές των παιδιών; 

Λέει ο π. Εφραίμ Παναούσης: 

«Η γκρίνια φέρνει πολύ κακό, πάρα πολλά πράγματα που δημιουργούνται στην οικογένειά μας. Γινόμαστε μαγνήτες, δεν θα σας πω αρνητικής ενέργειας (γιατί είναι της νέας εσοδείας λέξεις αυτές και δεν μου αρέσουν, κάτι θετικές ενέργειες κ λ. π., δεν υπάρχουν θετικές ενέργειες, υπάρχει χάρη Θεού και όλα αυτά). Οι γκρίνιες και αυτά που δημιουργούμε χωρίς λόγο, με κάποιο τρόπο μαγνητίζουν όλη αυτήν την ασθένεια μέσα στο σπίτι και τη μεταποιούν σε κακό, σε πράγματα που βρίσκουν κυρίως τα μωρά, τα οποία είναι τόσο ευάλωτα»! 

Αλλά και εσωτερικές μας κινήσεις, σχεδόν ανεπίγνωστες και από μας ακόμα, χρειάζονται πολλή προσοχή και σταύρωση. 

Διηγείται ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, οφθαλμίατρος, ότι του ήρθε κάποτε στα εξωτερικά ιατρεία ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φαινόταν αναμαλλιασμένη, με σκισμένα ρούχα, μελανιασμένη κ. λ. π., προφανώς είχαν μαλώσει. Της ζητήθηκε κατά την τάξη το όνομά της για να εξετασθεί, αλλά ο συνοδός της, φοβούμενος ίσως μην του γίνει καμμιά καταγγελία, εξαγριώθηκε, σήκωσε το χέρι να χτυπήσει τον γιατρό και φώναξε: «Ρε γιατρέ, γιατί δεν κάνεις τη δουλειά σου και ρωτάς τέτοια πράγματα;» Ευτυχώς ο νοσοκόμος πρόλαβε, του άρπαξε το χέρι, αποσόβησε το χτύπημα. Εκείνος βούτηξε τη γυναίκα και έφυγαν. 

Δύο-τρεις μέρες μετά, ο γιατρός-ιερέας ανέφερε στον άγιο Πορφύριο το γεγονός, ότι παρά λίγο να φάει ξύλο τζάμπα και άδικα. Προς μεγάλη του έκπληξη ο άγιος του είπε: «Εσύ έφταιγες»! Και του εξήγησε: «Εσύ, όταν τους είδες, κατάλαβες τί είχε γίνει, και μέσα σου τον αντιπάθησες. Αυτός κατάλαβε, ένιωσε την αντιπάθειά σου και γι’ αυτό σου επιτέθηκε». 

Αυτό λοιπόν που νιώθουμε μέσα μας για τον άλλον έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πόσο πρέπει να ελέγχουμε τα κινήματα της ψυχής μας! 

Ας σταυρώνουμε μέσα μας το κακό προτού βλάψουμε κανέναν. Ας εκπέμπουμε μόνο καλό, καλή διάθεση, χάρη Θεού και όχι δαιμονική ενέργεια, σε οποιονδήποτε μας πλησιάζει.