Κυριακή 23 Αυγούστου 2026
Η Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υ. Θεοτόκου στην κατασκήνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας
Με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια τελέστηκε η Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Ε΄ Κατασκηνωτική Περίοδο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων.
Στελέχη και παιδιά τίμησαν την Παναγία με τη συμμετοχή τους στον Εσπερινό και, στη συνέχεια, στην Ιερά Αγρυπνία, η οποία τελέστηκε στον νεόδμητο Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου και Αγίου Νέστορος, που κοσμεί το κατασκηνωτικό κέντρο.
Με ιδιαίτερη χαρά και ευλάβεια, τα παιδιά λιτάνευσαν τον Επιτάφιο της Παναγίας στους χώρους της κατασκήνωσης και έψαλαν τα Εγκώμια προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, βιώνοντας με έναν ξεχωριστό τρόπο την πλούσια εκκλησιαστική παράδοση της Κέρκυρας.
Η πέμπτη και τελευταία κατασκηνωτική περίοδος, η οποία φιλοξενεί περίπου 80 αγόρια Γ΄ Γυμνασίου και Λυκείου, ολοκληρώνεται αύριο, Δευτέρα 24 Αυγούστου, επισφραγίζοντας μία ιδιαίτερα επιτυχημένη κατασκηνωτική χρονιά.
Αρχηγοί της Ε΄ Κατασκηνωτικής Περιόδου είναι ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μπογδάνος, Διευθυντής του Γραφείου Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως, και η Πρεσβυτέρα κ. Τίνα Βλάχου. Υπαρχηγοί είναι ο κ. Σπυρίδων Βασιλειάδης και ο κ. Ανέστης Ρίζος, ενώ την κατασκηνωτική περίοδο πλαισιώνουν πολυάριθμα στελέχη και εθελοντές, συμβάλλοντας με την προσφορά και την αγάπη τους στην επιτυχή ολοκλήρωση και της φετινής κατασκηνωτικής χρονιάς.
Σάββατο 22 Αυγούστου 2026
ΕΝΟΣ ΔΕ ΕΣΤΙ ΧΡΕΙΑ
“Ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά· ἑνὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς” (Λουκ. 10, 42)
Αποκρίθηκε τότε ο Κύριος και της είπε: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς για πολλά, ενώ για ένα πράγμα υπάρχει ανάγκη. Η Μαρία, πράγματι, διάλεξε την αγαθή μερίδα, που δε θα της αφαιρεθεί»
“Ενός δε έστι χρεία”, λέει ο Χριστός στην Μάρθα, την αδερφή του Λαζάρου, όταν εκείνη διαμαρτύρεται, διότι η αδερφή της Μαρία δεν βοηθά στην προετοιμασία της δοχής, της φιλοξενίας, της τράπεζας που η Μάρθα από την καρδιά της ήθελε να παραθέσει στον Ιησού και τους μαθητές Του. Και ο Κύριος, χωρίς να αρνείται την αγάπη της Μάρθας, της υποδεικνύει ότι δεν είναι η τροφή με την οποία ο άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή του, αλλά το να χορτάσει η καρδιά του με τον λόγο του Θεού, επιζητώντας, αφήνοντας παραπίσω κάθε τι άλλο, ακούγοντας και ζώντας τη χαρά και τη χάρη.
“Ενός δε έστι χρεία”. Και η χρεία είναι η κοινωνία με τον Χριστό, η σχέση μαζί Του, που κάνει τον άνθρωπο να αγαπά, να φωτίζεται, να γνωρίζει γιατί ζει, να μη φοβάται το κακό, την αμαρτία, τον θάνατο, αλλά να χαίρεται γιατί είναι παιδί του Θεού.
“Ενός δε έστι χρεία”. Αυτό έζησε η Κυρία Θεοτόκος. Από την πρώτη στιγμή της ζωής της αφιερώθηκε στον Θεό. Μεγάλωσε στον ναό. Εμπιστεύθηκε την ύπαρξή της διά της προσευχής και της αφιερώσεως στον Κύριο και όταν κλήθηκε να ζήσει εν τω κόσμω, στο σπίτι του Ιωσήφ στη Ναζαρέτ, εκεί είπε το μεγάλο ΝΑΙ στον ευαγγελισμό του ουρανού. Και έφερε στον κόσμο τον Χριστό και συνοδοιπόρησε με τον Χριστό μέχρις Σταυρού, Ταφής, Αναστάσεως. Και έμεινε εν τη Εκκλησία μέχρι την Κοίμησή της και την εις ουρανούς μετάστασή της. Και παραμένει εν τη Εκκλησία, αγκαλιάζοντας και προσευχόμενη τον καθέναν μας μέχρι τέλους. Και μας δείχνει ότι αν υπάρχει ο Χριστός στη ζωή μας, όλα μπορούμε να τα διαχειριστούμε. Αν είμαστε εν τω φωτί της αγάπης Του και μοιραζόμαστε την αγάπη, τότε θάνατος ου κυριεύει.
“Ενός δε έστι χρεία”. Στον καιρό της εγωκεντρικής ευτυχίας, της ψευδαίσθησης ότι μπορούμε να υπάρξουμε χωρίς Θεό, ότι δεν χρειαζόμαστε συνεκτικούς ιστούς, ότι το παν είναι ο παρών χρόνος, ότι τα προβλήματά μας μάς τα λύνουν οι ιδεολογίες, η δύναμη, το χρήμα, η Υπεραγία Θεοτόκος μάς καλεί να αναζητήσουμε όχι το εν, αλλά τον Ένα. Τον Υιό και Θεό της. Και να ελπίσουμε, να μοιραστούμε, να ζήσουμε, να αφεθούμε στη χάρη Του εν τη Εκκλησία. Κι εκείνη δεν θα μας εγκαταλείψει.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
23 Αυγούστου 2026
Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ π. Δημητρίου Μπόκου
π. Δημητρίου Μπόκου
Σε κάθε γιορτή της Παναγίας διαβάζεται το Ευαγγέλιο για τις δύο αδελφές, Μάρθα και Μαρία, που φιλοξένησαν κάποτε τον Χριστό. Η Μάρθα είχε καταπιαστεί με την ετοιμασία του φαγητού, ενώ η Μαρία καθόταν και άκουε τον Χριστό. Στο παράπονο της Μάρθας για την απραξία της Μαρίας, ο Χριστός απάντησε ότι η Μαρία διάλεξε το σωστό και έκανε αυτό που ήταν πιο αναγκαίο από όλα. Άκουε τον λόγο του Θεού.
Μετά από αυτό και άλλα παρόμοια περιστατικά, μια γυναίκα από το πλήθος που άκουε τον Χριστό, μακάρισε τη μητέρα που τον κυοφόρησε στην κοιλιά της και τον θήλασε στο στήθος της, δηλαδή την Παναγία (Απόδοση Κοιμήσεως Θεοτόκου).
Ήδη ο Γαβριήλ είναι ο πρώτος που εξυμνεί και μακαρίζει την Παναγία κατά τη στιγμή του Ευαγγελισμού. «Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. Ευλογημένη συ εν γυναιξίν».
Αμέσως μετά η Ελισάβετ, στον έκτο μήνα κυοφορίας του Προδρόμου, επαναλαμβάνει τα ίδια λόγια. «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Είσαι μακάρια, ευτυχισμένη, γιατί πίστεψες ότι θα εκπληρωθούν όσα ειπώθηκαν για σένα από τον Κύριο.
Και η Παναγία απάντησε: Ναι, πράγματι χαίρομαι πάρα πολύ για όλα αυτά. «Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί». Προφητεύει ότι θα είναι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου και θα την καλοτυχίζουν όλες οι ανθρώπινες γενιές. Πράγμα που όντως συμβαίνει, χιλιάδες χρόνια τώρα, μια και όλοι επαναλαμβάνουμε τα λόγια της άγνωστης γυναίκας: «Μακαρία η γαστήρ η χωρήσασα Χριστόν».
Και ο Χριστός; Πώς στέκεται απέναντι στη Μητέρα του; «Υιοπρεπώς». Επί γης την έχει παντού και πάντα δίπλα του, μαζί του. Την αξιώνει να δει πρώτη από όλους την Ανάστασή του, να τον υποδεχθεί λαμπρό, αναστημένο, ένδοξο. Και τη συνδοξάζει κατά την πάνσεπτη Κοίμησή της, παραλαμβάνοντας στον ουρανό την παναγία ψυχή της «ταις αγίαις αυτού χερσί», αλλά και το «θεοδόχον σώμα» της μετά από τρεις ημέρες, αποδίδοντας πάντα «το σέβας τη εμψύχω κιβωτώ».
Μα ο Χριστός έκανε και κάτι περισσότερο ακόμα, για χάρη μας. Όταν η γυναίκα από το πλήθος μακάρισε τη Μητέρα του, ο Χριστός της είπε: Δεν έχεις άδικο. Έτσι ακριβώς είναι, όπως το λες. Αλλά κι εσύ μπορείς να είσαι εξ ίσου καλότυχη με τη Μητέρα μου. Πώς; Αν ακούς τον λόγο του Θεού και τον τηρείς. Και κάθε άνθρωπος που θα το κάνει αυτό, θα είναι μακάριος σαν τη Μητέρα μου.
Ο Χριστός συμφωνεί ότι η Μητέρα του είναι όντως καλότυχη, μακάρια. Μα όχι μόνο επειδή τον γέννησε. Αλλά επειδή άκουε τον λόγο του Θεού και τον τηρούσε πάντα προσεκτικά, «συμβάλλουσα εν τη καρδία αυτής». Είχε γεννήσει τον Χριστό στην καρδιά της, προτού τον κυοφορήσει στην κοιλιά της. Τον γέννησε κατά σάρκα, γιατί συγγένεψε μαζί του πρώτα εξόχως κατά πνεύμα.
Και όταν κάποτε η Μητέρα του και τα (νομιζόμενα ως) αδέλφια του (παιδιά του Ιωσήφ) τον αναζήτησαν, και λόγω του πλήθους δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν, ο Χριστός είπε το συγκλονιστικό: Για ποια μητέρα και αδέλφια μου μιλάτε; Μα εσείς όλοι που με ακούτε, είστε η μητέρα μου και τα αδέλφια μου. Κάθε άνθρωπος που κάνει το θέλημα του Θεού, είναι αδελφός μου και αδελφή μου και μητέρα μου, γιατί μου επιτρέπει να γεννηθώ στην καρδιά του.
Δεν είναι η σαρκική συγγένεια το πρώτιστο που μετράει. Στην Παναγία βέβαια συνέβη διπλό το θαυμάσιο.
Γι’ αυτό και εξαιρέτως η Παναγία είναι η μόνη που μακαρίζεται διττώς, για την απόλυτα μοναδική, κατά σάρκα και κατά πνεύμα, συγγένεια μαζί του.
Κήρυγμα για την Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου
«Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».
Αγαπητοί μου,
Σήμερα, με τη χάρη του Θεού, φθάνουμε στην Απόδοση της μεγάλης και λαμπρής εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, η Εκκλησία μάς καλεί και πάλι να σταθούμε μπροστά στο πρόσωπο της Παναγίας και να αναλογισθούμε το μεγάλο μυστήριο της ζωής, της κοιμήσεως και της μεταστάσεώς της.
Η Εκκλησία δεν ονομάζει τον θάνατο της Παναγίας «θάνατο», αλλά «Κοίμηση». Και αυτή η λέξη έχει βαθύτατο νόημα. Για τον άνθρωπο που ζει εν Χριστώ, ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι κοίμηση και προσδοκία αναστάσεως. Είναι πέρασμα από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, από τον αγώνα στην ανάπαυση, από τη γη στην ουράνια πατρίδα.
Και πρώτη ανάμεσα στους ανθρώπους που αξιώθηκε να γευθεί αυτή τη χαρά είναι η Υπεραγία Θεοτόκος.
Η Παναγία, εκείνη που δέχθηκε μέσα στην καθαρότητα της καρδιάς της τον ίδιο τον Θεό, εκείνη που έγινε «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ», παραδίδει την ψυχή της στα χέρια του Υιού και Θεού της.
Πόσο συγκλονιστική είναι αυτή η εικόνα!
Εκείνη που κράτησε στην αγκαλιά της τον Χριστό ως βρέφος, τώρα παραδίδει την ψυχή της στον Χριστό. Εκείνη που Τον συνόδευσε από τη Βηθλεέμ μέχρι τον Γολγοθά, τώρα οδηγείται από Εκείνον στην αιώνια ζωή.
Αδελφοί μου,
Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι ένα μήνυμα ελπίδας για κάθε άνθρωπο. Ο κόσμος μας φοβάται τον θάνατο, επειδή συχνά έχει ξεχάσει την Ανάσταση. Ο άνθρωπος αγωνίζεται να κρατηθεί από τα πρόσκαιρα, επειδή δεν έχει πάντοτε μέσα στην καρδιά του την αιωνιότητα.
Η Εκκλησία όμως μάς λέγει σήμερα: Μη φοβάσαι!
Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο. Και η Παναγία, με τη μετάστασή της, γίνεται για όλους μας ζωντανή μαρτυρία ότι ο προορισμός του ανθρώπου δεν είναι ο τάφος, αλλά η ζωή κοντά στον Θεό.
Γι’ αυτό και ο θάνατος της Θεοτόκου γίνεται πανηγύρι. Το μνήμα της δεν είναι τόπος απελπισίας. Είναι τόπος ελπίδας. Είναι σαν να ανοίγει μπροστά μας ένα παράθυρο προς την αιωνιότητα.
Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη μεγάλο μήνυμα της σημερινής εορτής.
Η Παναγία μάς διδάσκει την απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό.
Από τη στιγμή που ο Αρχάγγελος Γαβριήλ τής ανήγγειλε το μεγάλο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού του Θεού, η ζωή της έγινε ένα συνεχές «Ναι» στο θέλημα του Θεού.
«Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».
Δεν ρώτησε τι θα κερδίσει. Δεν σκέφθηκε την προσωπική της ασφάλεια. Δεν απαίτησε να γνωρίζει το αύριο. Εμπιστεύθηκε τον Θεό.
Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου: να μάθει ξανά να εμπιστεύεται τον Θεό.
Πόσες φορές στη ζωή μας αγωνιούμε επειδή θέλουμε να ελέγξουμε τα πάντα! Θέλουμε να γνωρίζουμε τι θα συμβεί αύριο, πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, τι θα γίνει με την οικογένειά μας, την υγεία μας, την εργασία μας, τα προβλήματά μας.
Και όταν δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε, γεμίζουμε φόβο.
Η Παναγία όμως μάς δείχνει έναν άλλο δρόμο: «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».
Να πούμε κι εμείς στον Θεό: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω πάντοτε τα σχέδιά Σου. Δεν γνωρίζω τι θα φέρει το αύριο. Όμως Σε εμπιστεύομαι. Ας γίνει το θέλημά Σου».
Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι πίστη.
Αδελφοί μου,
Η Παναγία δεν είναι μακριά από τον ανθρώπινο πόνο. Γνώρισε την προσφυγιά, την αγωνία, την φτώχεια, την αδικία, τον πόνο του Σταυρού. Στάθηκε κάτω από τον Σταυρό και είδε τον Υιό της να πάσχει.
Γι’ αυτό και μπορεί να καταλάβει τον πόνο κάθε ανθρώπου.
Όταν μια μητέρα κλαίει για το παιδί της, η Παναγία είναι κοντά της.
Όταν ένας άνθρωπος αισθάνεται μόνος, η Παναγία είναι κοντά του.
Όταν κάποιος αρρωσταίνει και φοβάται, όταν κάποιος πενθεί, όταν κάποιος αισθάνεται ότι δεν έχει πια δύναμη να συνεχίσει, η Παναγία γίνεται μητέρα και καταφυγή.
Δεν αντικαθιστά τον Χριστό. Μας οδηγεί στον Χριστό.
Όλη η ζωή της Θεοτόκου δείχνει προς τον Υιό της. Και το ίδιο κάνει και σήμερα.
Σαν να μας λέγει: «Μην απελπίζεσαι. Έχε εμπιστοσύνη στον Χριστό. Κάνε προσευχή. Στάσου κοντά Του. Κράτησε την πίστη σου ακόμη και όταν ο δρόμος είναι δύσκολος».
Αδελφοί μου,
Καθώς σήμερα ολοκληρώνουμε τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ας μην τελειώσει μαζί με την εορτή και η προσευχή μας προς την Παναγία.
Ας κρατήσουμε μέσα στην καρδιά μας το πρόσωπό της.
Ας μάθουμε από την ταπείνωσή της.
Ας μιμηθούμε την υπακοή της.
Ας ζητήσουμε την πίστη της.
Και κυρίως, ας μάθουμε από εκείνη να λέμε καθημερινά στον Θεό: «Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου», «Υπεραγία Θεοτόκε, σώζε ημάς».
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ