2026-10-18 Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ

2026-10-17 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ Γ΄ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΛΟΥΚΑ

Ο ΝΟΣΤΙΜΟΣ ΛΟΓΟΣ

«Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι» (Κολοσσαείς, 4,6)

«Ο λόγος σας να είναι πάντοτε με χάρη, με αλάτι αρτυμένος, ώστε να ξέρετε πώς πρέπει σε καθέναν ξεχωριστά να αποκρίνεστε».

 Ο Απόστολος Παύλος, αναφερόμενος στους πιστούς των Κολοσσών, μιας πόλης της Φρυγίας στην Μικρά Ασία, χρησιμοποιεί μία τολμηρή μεταφορά, για να αναφερθεί στον τρόπο με τον οποίο οι χριστιανοί καλούνται να επικοινωνούν με τους άλλους ανθρώπους.  Ο λόγος των χριστιανών ας είναι χαριτωμένος, ας φέρει μέσα του την Χάρη του Θεού, ο λόγος των χριστιανών ας είναι νοστιμισμένος με αλάτι, ώστε να μπορούν οι χριστιανοί να γνωρίζουν πώς πρέπει να απαντούν ξεχωριστά στον καθέναν. 

 Ο «νόστιμος» λόγος είναι αυτός που δεν είναι ξύλινος, βαρετός, ηθικολογικός, άτολμος, συνηθισμένος. Ζούμε τέτοια είδη λόγων στους καιρούς μας, διότι ή δεν έχει ο λόγος μας αγάπη, αλλά είναι στηριγμένος στην ανασφάλεια της επανάληψης, να πούμε ό,τι έχουν πει οι Άγιοι και οι Πατέρες, χωρίς όμως τον χυμό που ο λόγος των Πατέρων και των Αγίων έχει, καθώς εκείνος ο λόγος είναι βιωματικός, εμπειρικός, αγαπητικός, γεμάτος παραδείγματα από τον κόσμο και τη ζωή. Εμείς είμαστε συνήθως κακοί αντιγραφείς, «παπαγάλοι». Δεν πονάμε για όσα λέμε, δεν ζούμε την εμπειρία της αγιότητας και γι’ αυτό ο λόγος μας ακούγεται άνοστος, σαν να βγάζουμε μια υποχρέωση από επάνω μας, σαν να θέλουμε οι άλλοι να γίνουν «καλοί» άνθρωποι και «καλοί» χριστιανοί, τουτέστιν ότι δεν αποκλίνουν από το δόγμα και την ηθική και αυτό είναι εντάξει.

            Η ζωή όμως είναι πολύ πιο σύνθετη. Η ψυχή μας βιώνει διακυμάνσεις, στις οποίες ο λόγος, αν δεν είναι παρηγορητικός, καρδιακός, αγαπητικός, αλλά αποσκοπεί στο να λειτουργήσει σαν μια βεβαιότητα ότι «έτσι είναι», όχι μόνο δεν ανακουφίζει, αλλά κλείνει την πόρτα της καρδιάς του άλλου. Ιδίως σε περιστάσεις, όπως η αρρώστια η δοκιμασία, ο θάνατος, αν δεν μπούμε στη θέση του άλλου, ο λόγος μας δεν μπορεί να είναι νόστιμος. Αν, αφ’ υψηλού μιλάμε, και με τις βεβαιότητες που θεωρούμε ότι γίνονται η αυθεντία που λύνει όλα τα προβλήματα, χωρίς όμως να σκεφτούμε ότι αν αυτές θα παρηγορούσαν εμάς στην περίπτωση που βρισκόμασταν στη θέση του άλλου, τότε ο λόγος μας είναι κάλπικος. Αυταπατόμαστε ότι είμαστε γνήσιοι, στην πραγματικότητα όμως είμαστε μακριά από το ήθος του λόγου που είναι η αγάπη.

          Ο «νόστιμος» λόγος είναι απάντηση στον καθέναν που λέει ό,τι λέει. Κάποτε μπορεί να είναι και λόγος της σιωπής. Λόγος της προσευχής. Λόγος της ταπείνωσης και της υπομονής. Αλλά, κι αν είναι λόγος των λέξεων, μπορεί να λειτουργήσει όταν αφήνει χώρο στον άλλον, να σκεφτεί, να αντιδράσει, να απορρίψει. Ο λόγος είναι «νόστιμος», αν είναι φωτισμένος από τη Χάρη του Θεού. Και κριτήριο αυτής της φώτισης είναι όταν δεν αποσκοπούμε προς επικράτηση, προς εξουσία, προς ικανοποίηση του εγώ μας, αλλά αφήνουμε στον Θεό τα υπόλοιπα. 

            Πόση αγωνία κρύβουν οι λόγοι αυτών που νομίζουν ότι κατέχουν την αλήθεια, χωρίς να σέβονται την ελευθερία του άλλου! Πόση λύπη έρχεται τότε, όταν η βεβαιότητά μας δεν γίνεται δεκτή! Είναι διότι, κατά βάθος, θεωρούμε τη θέση και την άποψή μας ως την επικρατούσα και αισθανόμαστε πως αν ο άλλος δεν ακολουθήσει τα λόγια μας, τότε είτε έχουμε αποτύχει είτε εκείνος είναι αποτυχημένος που δεν ακούει τη σοφία μας. Ο παράγοντας «ελευθερία» όμως κάνει τον λόγο μας «νόστιμο». Όταν είναι ο λόγος μας πρόταση και όχι προσταγή. Για τα υπόλοιπα, έχει ο Θεός.

         Ο απόστολος Παύλος ζητά από εμάς τους χριστιανούς να απαντούμε στον καθέναν, όπως πρέπει. Να γνωρίζουμε και να βιώνουμε και όχι να αντιγράφουμε. Να έχουμε ενσυναίσθηση και όχι εξουσία. Να σεβόμαστε την ελευθερία του άλλου και να μιλάμε με αγάπη και πόνο, αφήνοντας στον Θεό τον τελευταίο λόγο. Η παιδεία του καθενός ομορφαίνει ή απλοποιεί τον λόγο. Η αγάπη όμως εισπράττεται, ανεξαρτήτως λεκτικών σχημάτων ή ευφυούς ρητορείας. Και η αγάπη μένει!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026

Του Αποστόλου Λουκά του Ευαγγελιστού 

Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα ( Κολασ. 4, 5-11 και 14-18) Γ΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ

 

«Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός»

Αγαπητοί μου,

Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας προς τους Κολοσσαείς, δεν μας παραδίδει μόνο θεολογικές διδασκαλίες. Μας αποκαλύπτει και κάτι πολύ ανθρώπινο και συγκινητικό: την αγάπη, τη φιλία, τη συνεργασία και την ενότητα που συνέδεαν τους πρώτους εργάτες του Ευαγγελίου.

Ανάμεσα στα ονόματα των συνεργατών του, ξεχωρίζει μία φράση, η οποία μπορεί να φαίνεται απλή, αλλά κρύβει μέσα της ένα μεγάλο πνευματικό μήνυμα:

«Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός». Σας χαιρετά ο Λουκάς, ο αγαπημένος γιατρός.

Ποιος είναι αυτός ο Λουκάς; Είναι ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο συγγραφέας του τρίτου Ευαγγελίου και των Πράξεων των Αποστόλων. Είναι ο άνθρωπος που συνόδευσε τον Απόστολο Παύλο σε δύσκολες αποστολικές περιοδείες και παρέμεινε κοντά του μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του.

Ας σταθούμε, λοιπόν, σε τρία σημεία αυτού του αποστολικού λόγου.

Α) Ο Λουκάς, ο γιατρός του σώματος και της ψυχής

Ο Απόστολος Παύλος δεν τον ονομάζει απλώς Λουκά. Τον αποκαλεί «ιατρό» και μάλιστα «αγαπητό».

Γιατί άραγε;

Διότι ο Λουκάς είχε λάβει τη γνώση της ιατρικής επιστήμης, αλλά δεν περιορίστηκε στη θεραπεία του ανθρώπινου σώματος. Αφιέρωσε τη ζωή του και στη διακονία της ψυχής, στη διάδοση του Ευαγγελίου και στη θεραπεία του ανθρώπου με τη χάρη του Χριστού.

Ο γιατρός μπορεί να θεραπεύσει το σώμα. Ο δάσκαλος μπορεί να φωτίσει τον νου. Ο γονέας μπορεί να αναθρέψει τα παιδιά του με αγάπη. Ο ιερέας μπορεί να διακονήσει το μυστήριο της σωτηρίας. Κάθε άνθρωπος, μέσα στην εργασία και στην καθημερινότητά του, μπορεί να γίνει όργανο αγάπης και προσφοράς.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι γνωρίζουμε ή τι επάγγελμα ασκούμε.

Το ερώτημα είναι: Για ποιον σκοπό χρησιμοποιούμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός;

Ο Λουκάς μάς διδάσκει ότι η επιστήμη, η εργασία και η πίστη δεν είναι αντίπαλοι. Όταν ο άνθρωπος εργάζεται με αγάπη, ταπείνωση και αίσθημα ευθύνης, η καθημερινή του διακονία γίνεται προσφορά στον Θεό.

Β) Γιατί ο Παύλος τον ονομάζει «αγαπητό»;

Προσέξτε, τη λέξη που χρησιμοποιεί ο Απόστολος: «ὁ ἀγαπητός».

Δεν λέει μόνο ότι ο Λουκάς είναι ικανός γιατρός. Δεν τον επαινεί μόνο για τις γνώσεις του. Τον ονομάζει αγαπητό, επειδή ανάμεσά τους έχει αναπτυχθεί ένας δεσμός βαθιάς αγάπης και πνευματικής κοινωνίας.

Ο Παύλος γνώρισε διωγμούς, φυλακίσεις, κακουχίες και εγκατάλειψη. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, η παρουσία ενός πιστού φίλου είχε μεγάλη αξία.

Ο Λουκάς δεν ήταν ένας άνθρωπος που πλησίασε τον Απόστολο μόνο όταν όλα πήγαιναν καλά. Παρέμεινε κοντά του στην αποστολική διακονία, στις θλίψεις και στους αγώνες του.

Και όταν, στη δεύτερη προς Τιμόθεον επιστολή, ο Παύλος αναφέρει με πόνο ότι πολλοί τον εγκατέλειψαν, γράφει: «Λουκᾶς ἐστι μόνος μετ’ ἐμοῦ». Ο Λουκάς είναι μόνος μαζί μου.

Όταν άλλοι απομακρύνονται, εκείνος παραμένει. Όταν οι δυσκολίες μεγαλώνουν, εκείνος δεν εγκαταλείπει. Όταν ο Απόστολος πλησιάζει στο τέλος της επίγειας πορείας του, ο Λουκάς εξακολουθεί να βρίσκεται δίπλα του.

Αυτό είναι το αληθινό νόημα της χριστιανικής αγάπης.

Ο Μέγας Βασίλειος, μιλώντας για τη ζωή της χριστιανικής κοινότητας, προβάλλει την αξία της αδελφικής κοινωνίας και της αλληλοβοήθειας. Ο χριστιανός δεν είναι πλασμένος να ζει κλεισμένος στον εαυτό του. Είναι πλασμένος να αγαπά, να προσφέρει και να σηκώνει μαζί με τον αδελφό του το βάρος της δοκιμασίας.

Γ) Ο Λουκάς μάς δείχνει τον δρόμο της διακονίας

Αδελφοί μου, ο Ευαγγελιστής Λουκάς δεν έμεινε γνωστός μόνο για την ιατρική του ιδιότητα.

Με το Ευαγγέλιό του μάς παρουσιάζει τον Χριστό ως τον σωτήρα και ιατρό του ανθρώπου. Μας μεταφέρει παραβολές που φανερώνουν το έλεος του Θεού, όπως εκείνη του καλού Σαμαρείτη και του ασώτου υιού.

Στο Ευαγγέλιο του Λουκά βλέπουμε έναν Χριστό που πλησιάζει τον πληγωμένο, αναζητεί τον χαμένο, συγχωρεί τον μετανοημένο και προσφέρει ελπίδα στον απελπισμένο.

Αυτή είναι η αποστολή της Εκκλησίας σε κάθε εποχή: να φανερώνει στον κόσμο την αγάπη του Χριστού.

Δεν αρκεί να ακούμε το Ευαγγέλιο. Χρειάζεται να το εφαρμόζουμε.

Δεν αρκεί να μιλούμε για την αγάπη. Χρειάζεται να αγαπούμε έμπρακτα.

Ο Λουκάς δεν κήρυξε μόνο με τον λόγο του. Κήρυξε και με την παρουσία του δίπλα στον Παύλο, με την αφοσίωσή του, με την προσφορά του και με τη συγγραφή των ιερών βιβλίων που κληροδότησε στην Εκκλησία.

Αδελφοί μου, 

Το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα μάς υπενθυμίζει ακόμη ότι η χριστιανική ζωή χρειάζεται σύνεση και λόγο γεμάτο χάρη. Ο Παύλος προτρέπει τους πιστούς να συμπεριφέρονται με σοφία προς τους ανθρώπους που βρίσκονται έξω από την Εκκλησία και ο λόγος τους να είναι πάντοτε ευχάριστος και ωφέλιμος.

Ο κόσμος δεν χρειάζεται μόνο ανθρώπους που γνωρίζουν να μιλούν για τον Θεό. Χρειάζεται ανθρώπους που κάνουν αισθητή την παρουσία του Θεού με την αγάπη τους.

Ας ζητήσουμε, λοιπόν, από τον Κύριο, με τις πρεσβείες του Αγίου και Ευαγγελιστού Λουκά, Να μας αξιώσει να γίνουμε κι εμείς γιατροί των πληγών του συνανθρώπου μας, όχι με την αλαζονεία εκείνου που νομίζει ότι τα γνωρίζει όλα, αλλά με την ταπείνωση εκείνου που προσφέρει ό,τι έχει από αγάπη.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ π. Δημητρίου Μπόκου

π. Δημητρίου Μπόκου 

Πρωτεύοντα ρόλο και ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτ.), αφού αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής. 

Όπως διαβεβαιώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’ ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22). 

Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα. 

Οι δυο μαθητές πορεύονταν σκυθρωποί, καταστενοχωρημένοι. Μιλούσαν για τα τελευταία γεγονότα που τους είχαν συγκλονίσει, με αποκορύφωμα τον σταυρικό θάνατο του Χριστού. Αυτοί περίμεναν ότι ο Ιησούς, ως Μεσσίας, θα έσωζε το έθνος τους από τη δουλεία των Ρωμαίων. Εκεί που είχαν αναπτερωθεί οι ελπίδες τους για μια ένδοξη αποκατάσταση του Ισραήλ, όλα χάθηκαν σε μια στιγμή, οριστικά, ανεπιστρεπτί, αμετάκλητα. Μια βαθειά απογοήτευση γέμισε τις ψυχές τους. Βρέθηκαν μόνοι, αδύναμοι, πολύ χειρότερα από πριν, με μια ισχυρή αίσθηση θεοεγκατάλειψης να πλημμυρίζει το είναι τους. 

Τότε ο Χριστός βρέθηκε απρόσμενος συνοδοιπόρος δίπλα τους. «Εγγίσας συνεπορεύετο αυτοίς». «Εν ετέρα μορφή», παραλλαγμένος, για να μην τον αναγνωρίσουν. Τους έδωσε να καταλάβουν ότι η Βασιλεία του «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». Άνοιξε τον νου τους για να κατανοούν το πνεύμα των Γραφών και των προφητειών, «πάντα τα περί αυτού γεγραμμένα». Και τελικά πήρε την κανονική του μορφή μπροστά τους, αναστημένος, ολοζώντανος (Λουκ. 24, 13-35. Μάρκ. 16, 12. Ιω. 18, 36. Πράξ. 13, 29). 

Η συνάντηση αυτή έκανε τον Λουκά φλογερό κήρυκα της Αναστάσεως. Στο εξής η ζωή του υπήρξε μια σταθερή διαρκής συμπόρευση με τον αναστημένο Χριστό. Αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στο να μαρτυρεί, έργω, λόγω και γραφή, το ανερμήνευτο, υπέρλογο γεγονός της Αναστάσεως. 

Και εκεί που οι δυσκολίες, οι διωγμοί ή το δέλεαρ των κοσμικών απολαύσεων λύγισαν πολλούς, ο απόστολος Λουκάς παρέμεινε ακλόνητος. Έγινε διά βίου πιστός ακόλουθος, αγαπητός και άριστος συνεργάτης του μεγάλου αποστόλου Παύλου. Ο ίδιος ο Παύλος δίδει μαρτυρία γι’ αυτόν, λέγοντας ότι άλλοι βοηθοί του τον εγκατέλειψαν, ο Λουκάς όμως τον συνόδευε πιστά. «Δημάς με εγκατέλιπεν αγαπήσας τον νυν αιώνα…, Λουκάς εστι μόνος μετ’ εμού» (Β΄ Τιμ. 4, 10-11). 

Η συνάντηση με τον Χριστό αλλοιώνει τον άνθρωπο. Κάνει τον αδύναμο ισχυρό, τον φοβισμένο παντοδύναμο λέοντα. Ενώ πρώτα ο άνθρωπος έτρεμε τον θάνατο, τώρα ο θάνατος τρέμει τον άνθρωπο. 

Όχι τον κάθε άνθρωπο. Αλλά μόνο αυτόν που βαστάζει τον Σταυρό του Χριστού, όπως οι απόστολοι. 

Και συμπορεύεται σε όλα με τον Αναστάντα Χριστό. Όπως ο άγιος Λουκάς. 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 - ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ (Λουκ. 10, 16-21)

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς .  Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με. Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου. Εἶπε δὲ αὐτοῖς· Ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ. πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς.  Ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἠγαλλιάσατο τῷ πνεύματι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν, καὶ ἀπεκάλυψας αὐτὰ νηπίοις· ναί, ὁ πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἔμπροσθέν σου.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Είπε ο Κύριος στους μαθητές Του: όποιος ακούει εσάς, ακούει εμένα· όποιος απορρίπτει εσάς, απορρίπτει εμένα· κι όποιος απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που μ’ έστειλε». Όταν γύρισαν πίσω οι εβδομήντα μαθητές, έλεγαν γεμάτοι χαρά: «Κύριε, ακόμη και τα δαιμόνια μας υπακούνε όταν τα προστάζουμε στο όνομά σου».  Κι ο Ιησούς τους είπε: «Εγώ έχω δει το σατανά να πέφτει από τον ουρανό σαν αστραπή.  Σας δίνω εξουσία να πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς, και να κυριαρχείτε πάνω σ’ όλη τη δύναμη του εχθρού· τίποτε δε θα σας βλάψει. Μη χαίρεστε όμως γιατί σας υπακούνε τα δαιμονικά πνεύματα· μάλλον να χαίρεστε που τα ονόματά σας έχουν γραφτεί στον ουρανό». Εκείνη τη στιγμή ο Ιησούς ένιωσε μέσα του αγαλλίαση, και είπε: «Σ’ ευχαριστώ Πατέρα, Κύριε του ουρανού και της γης, γιατί αυτά που απέκρυψες από τους σοφούς και τους συνετούς τα φανέρωσες στους ταπεινούς. Ναι, Πατέρα μου, αυτό έγινε γιατί έτσι το θέλησες». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026- ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗ (Κολ. 4,5-11, 14-18)

 

 Ἀδελφοί, ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω, τὸν καιρὸν ἐξαγοραζόμενοι.  Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι. Τὰ κατ' ἐμὲ πάντα γνωρίσει ὑμῖν Τυχικὸς ὁ ἀγαπητὸς ἀδελφὸς καὶ πιστὸς διάκονος καὶ σύνδουλος ἐν Κυρίῳ,  ὃν ἔπεμψα πρὸς ὑμᾶς εἰς αὐτὸ τοῦτο, ἵνα γνῷ τὰ περὶ ὑμῶν καὶ παρακαλέσῃ τὰς καρδίας ὑμῶν,   σὺν ᾿Ονησίμῳ τῷ πιστῷ καὶ ἀγαπητῷ ἀδελφῷ, ὅς ἐστιν ἐξ ὑμῶν· πάντα ὑμῖν γνωριοῦσι τὰ ᾧδε.  ᾿Ασπάζεται ὑμᾶς ᾿Αρίσταρχος ὁ συναιχμάλωτός μου, καὶ Μᾶρκος ὁ ἀνεψιὸς Βαρνάβα, περὶ οὗ ἐλάβετε ἐντολάς· ἐὰν ἔλθῃ πρὸς ὑμᾶς, δέξασθε αὐτόν,  καὶ ᾿Ιησοῦς ὁ λεγόμενος ᾿Ιοῦστος, οἱ ὄντες ἐκ περιτομῆς, οὗτοι μόνοι συνεργοὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, οἵτινες ἐγενήθησάν μοι παρηγορία. Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς καὶ Δημᾶς.  Ἀσπάσασθε τοὺς ἐν Λαοδικείᾳ ἀδελφοὺς καὶ Νυμφᾶν καὶ τὴν κατ' οἶκον αὐτοῦ ἐκκλησίαν·  καὶ ὅταν ἀναγνωσθῇ παρ' ὑμῖν ἡ ἐπιστολή, ποιήσατε ἵνα καὶ ἐν τῇ Λαοδικέων ἐκκλησίᾳ ἀναγνωσθῇ, καὶ τὴν ἐκ Λαοδικείας ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀναγνῶτε.  Καὶ εἴπατε ᾿Αρχίππῳ· βλέπε τὴν διακονίαν ἣν παρέλαβες ἐν Κυρίῳ, ἵνα αὐτὴν πληροῖς.  ῾Ο ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. μνημονεύετέ μου τῶν δεσμῶν. ῾Η χάρις μεθ' ὑμῶν· Ἀμήν. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Αδελφοί, με σοφία να περπατάτε προς τους έξω, εξαγοράζοντας για τον εαυτό σας τον καιρό.  Ο λόγος σας να είναι πάντοτε με χάρη, με αλάτι αρτυμένος, ώστε να ξέρετε πώς πρέπει σε καθέναν ξεχωριστά να αποκρίνεστε. Όλα τα σχετικά μ’ εμένα θα σας τα γνωρίσει ο Τυχικός, ο αγαπητός αδελφός και πιστός διάκονος και σύνδουλος στον Κύριο,  τον οποίο έστειλα προς εσάς ακριβώς γι’ αυτό, για να γνωρίσετε τα σχετικά μ’ εμάς και για να ενθαρρύνει τις καρδιές σας,  μαζί με τον Ονήσιμο, τον πιστό και αγαπητό αδελφό, ο οποίος είναι από τους δικούς σας. Όλα όσα συμβαίνουν εδώ θα σας τα γνωστοποιήσουν. Σας χαιρετά ο Αρίσταρχος, ο συναιχμάλωτός μου, και ο Μάρκος, ο εξάδελφος του Βαρνάβα για τον οποίο λάβατε εντολές, αν έρθει προς εσάς, να τον δεχτείτε,  και ο Ιησούς, ο λεγόμενος Ιούστος, οι οποίοι είναι από τους περιτμημένους. Αυτοί είναι οι μόνοι συνεργάτες μου στη βασιλεία του Θεού, οι οποίοι μου έγιναν παρηγοριά. Σας χαιρετά ο Λουκάς, ο γιατρός ο αγαπητός, και ο Δημάς. Χαιρετήστε τους αδελφούς που είναι στη Λαοδίκεια, και το Νυμφά και την κατ’ οίκο του εκκλησία. Και όταν διαβαστεί μπροστά σας η επιστολή, κάντε ώστε να διαβαστεί και στην εκκλησία των Λαοδικαίων, όπως και την επιστολή από τη Λαοδίκεια να διαβάσετε κι εσείς.  Και πείτε στον Άρχιππο: «Πρόσεχε τη διακονία που παράλαβες μέσω του Κυρίου, για να την εκπληρώνεις».  Ο χαιρετισμός γίνεται με το δικό μου χέρι, του Παύλου. Να θυμάστε τα δεσμά μου. Η χάρη ας είναι μαζί σας.