Translate

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2022

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ



“Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν” (Β’ Κορ. 4, 7) 

Εμείς που έχουμε αυτόν το θησαυρό είμαστε σαν τα πήλινα δοχεία· έτσι γίνεται φανερό πως η υπερβολική αξία του θησαυρού αυτού προέρχεται από το Θεό κι όχι από μας.

Οι άνθρωποι αναζητούμε θησαυρούς στα αγαθά, στα επιτεύγματα, σε ανθρώπους που σχετιζόμαστε. ΟΙ γονείς θεωρούν θησαυρό τα παιδιά τους. Οι ερωτευμένοι αυτόν ή αυτήν που ποθούν. Άλλοι το όνομα και την φήμη τους. Άλλοι τις επιτυχίες τους. Άλλοι το σώμα τους. Πόσοι από εμάς στ’ αλήθεια θεωρούμε ως τον πολυτιμότερο θησαυρό της ύπαρξής μας την πίστη μας;

Είναι τέτοιος ο προσανατολισμός μας στην εκκοσμικευμένη πραγματικότητα,  στην κατάφορτη από βιοτικές μέριμνες, από σχέδια και ελπίδες, που δεν βλέπουμε στην προοπτική της αιωνιότητας, ούτε όμως και στην προοπτική ότι “έστι Θεός” που μας αγαπά προσωπικά τόσο, ώστε να γίνει άνθρωπος για μας, να απλώσει το χέρι Του και να μας βοηθήσει “θανάτω θάνατον” να πατήσουμε. Έχοντας βολευτεί με την πίστη ως θρησκεία, δηλαδή ως ένα τελετουργικό που διασώζει παραδόσεις, ως γιορτή που μας βγάζει από την ρουτίνα του χρόνου, ως τήρηση κάποιων εντολών που μένουν στον νου, δυσκολευόμαστε, όχι μόνο επειδή το πνεύμα του πονηρού θέλει να επικάθονται οι σκόνες της συνήθειας πάνω στο χρυσάφι της γνήσιας μεταμόρφωσης και να το κρύβουν, αλλά και διότι θεωρούμε πως έχουμε χρόνο, πως είναι αρκετά τα λίγα που κάνουμε, δεν ζούμε την πίστη ως τον θησαυρό της καρδιάς, της ύπαρξης. 

Και έχει απαντήσεις η πίστη σε κάθε τι της ζωής μας, ευεξήγητο και δυσεξήγητο. Έχει την εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού, που, αργά ή γρήγορα, δείχνει ότι όσα συμβαίνουν, είναι μικρές ή μεγάλες προτροπές για σωτηρία, δηλαδή για υπέρβαση του χρόνου, για κοινωνία αγάπης που θα κρατήσει για πάντα, για μία μυστική προσδοκία ανάστασης, η οποία μεταγγίζει ζωή αληθινή στο φθαρτό και εφήμερο. Διότι κάθε στόχος, ακόμη και κάθε μέριμνα, όταν θεάται μέσα από την πίστη, μπολιάζεται με την αγάπη. Εργαζόμαστε πρώτα για να προσφέρουμε σε οικείους και ξένους, νικώντας το κίνητρο του πλουτισμού που βλέπει τους άλλους ως αντικείμενα εκμετάλλευσης. Δεν νικιόμαστε από την φιλοδοξία μιας αναγνώρισης που θολώνει τον σκοπό ή την ματαιοδοξία ότι είμαστε πετυχημένοι και γι’ αυτό δικαιούμαστε, με αποτέλεσμα να λησμονούμε αγάπη, συγχώρηση και υπομονή. Δεν αρνούμαστε την αλήθεια. Δεν παύουμε να σκεφτόμαστε. Βλέπουμε την κούραση και την αδυναμία των άλλων, όπως και την δική μας. Δεν νικιόμαστε όμως από έναν στείρο ανταγωνισμό του ποιος είναι καλύτερος, αλλά συναγωνιζόμαστε εις “παροξυσμόν καλών έργων”. Και έχει ο Θεός.

Είναι θησαυρός η πίστη μας πολύτιμος. Τον έχουμε σε οστράκινα σκεύη, εύθραυστα, όπως είναι οι υπάρξεις μας, οι οποίες νικιούνται από τον χρόνο και τον θάνατο, αλλά και από την πίεση των όσων φορτώνουμε στον εαυτό μας. Δεν αρνήθηκε όμως ο Θεός να μάς δώσει αυτόν τον θησαυρό, ακριβώς διότι δύναμη είναι η αγάπη και όχι η εξουσία. Δεν πιστεύουμε άλλωστε σε έναν Θεό που ζητά κυριαρχία, αλλά στον Θεό του Σταυρού, που γίνεται όμως ανάσταση και ζωή. Και καλούμαστε αυτόν τον θησαυρό να τον μοιραστούμε με αγάπη. Να νικήσουμε με την άσκηση που μπορούμε, με την αυτογνωσία που γίνεεται μετάνοια, όχι όμως απόγνωση, με την αγάπη που πρυτανεύει, το “εγώ μου και μόνο”. Να μη μείνουμε στο θρησκευτικό βόλεμα, αλλά να βγούμε από τον εαυτό μας, τον κόσμο γύρω μας, αλλά και όσα μάς πιέζουν εντός μας και να γίνουμε φως μικρό, κατά το σκεύος μας, που όμως θα μαρτυρεί ελπίδα! Άλλωστε, ο θησαυρός αυτός υπερβαίνει τον χρόνο, τις εξουσίες, τους εχθρούς του, τους υποτιμητές του. Μακάρι, κι εμείς μαζί του!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2022


Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής Α´ Λουκά (Λουκ. ε´ 1-11)



Το Ευαγγέλιο Κυριακής Α´ Λουκά 25-9-2022

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ᾿Εμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ῾Ως δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· ᾿Επανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ· ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν.

Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. ᾿Ιδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων· ῎Εξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς· Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Απόδοση σε νεοελληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής Α´ Λουκά

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς στεκόταν ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, εἶδε δύο ψαροκάικα στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ ψαράδες εἶχαν κατεβεῖ ἀπ’ αὐτὰ καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα. ᾿Εκεῖνος ἀνέβηκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ψαροκάϊκα, σ’ αὐτὸ ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τραβηχτεῖ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρά. Κάθισε στὸ ψαροκάϊκο καὶ ἀπ’ αὐτὸ δίδασκε τὰ πλήθη. ῞Οταν τελείωσε τὴν ὁμιλία του, εἶπε στὸν Σίμωνα· Πήγαινε στὰ βαθιὰ καὶ ρίξτε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα. ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε· Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε· ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ. Τὸ ἔριξαν κι ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, τόσα ποὺ τὸ δίχτυ τους ἄρχισε νὰ σκίζεται.

Μὲ νεύματα εἰδοποίησαν τοὺς συνεταίρους τους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. ᾿Εκεῖνοι ἦρθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο ψαροκάικα σὲ σημεῖο ποὺ νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθιστοῦν. ῞Οταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ γόνατα τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ εἶπε· Βγὲς ἀπὸ τὸ καΐκι μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός. Αὐτὰ τὰ εἶπε γιατὶ εἶχε κυριευτεῖ ἀπὸ δέος, αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου, τὸν ᾿Ιάκωβο καὶ τὸν ᾿Ιωάννη, ποὺ ἦταν συνεργάτες τοῦ Σίμωνα. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε εἶπε στὸν Σίμωνα· Μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα θὰ ψαρεύεις ἀνθρώπους. ῞Υστερα, ἀφοῦ τράβηξαν τὰ ψαροκάικα στὴ στεριά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.


Ο Απόστολος Κυριακής Α´ Λουκά 25-9-2022 (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)

 


Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής  Α´ Λουκά

Αδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ.

Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. Ὣστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. Ἒχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον,«Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα», καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. Τὰ γὰρ πάντα δι’ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής Β´ Λουκά

Αδελφοί, ὁ Θεός πού εἶπε νά λάμψει φῶς μέσα ἀπό τό σκοτάδι, αὐτός ὁ ἴδιος ἔλαμψε μέσα στίς καρδιές μας καί μᾶς φώτισε νά γνωρίσουμε τή δόξα του στο πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά ἐμεῖς πού ἔχουμε αὐτόν τό θησαυρό εἴμαστε σάν τά πήλινα δοχεῖα· ἔτσι γίνεται φανερό πώς ἡ ὑπερβολική ἀξία τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ προέρχεται ἀπό τό Θεό κι ὄχι ἀπό μᾶς. Ἄν καί μᾶς πιέζουν ἀπό παντοῦ, δέ μᾶς καταβάλλουν. Βρισκόμαστε σέ ἀδιέξοδο, ὅμως δέν ἀπελπιζόμαστε. Μᾶς καταδιώκουν, ὁ Θεός ὅμως δέ μᾶς ἐγκαταλείπει. Μᾶς ρίχνουν κάτω, μά δέ χάνουμε τόν ἀγώνα. Συνεχῶς ὑποφέρουμε σωματικά μετέχοντας ἔτσι στό θάνατο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, γιά νά φανερωθεῖ στό πρόσωπό μας ἡ ζωή τοῦ ἀναστημένου Ἰησοῦ.

Δηλαδή εἴμαστε ζωντανοί, ἀλλά ἐκθέτουμε συνεχῶς τόν ἑαυτό μας στό θάνατο γιά χάρη τοῦ Ἰησοῦ, ὥστε νά φανερωθεῖ στό θνητό μας σῶμα ἡ ζωή τοῦ Ἰησοῦ. Ἔτσι, ἐμᾶς μᾶς ἀπειλεῖ συνεχῶς ὁ θάνατος, ἐνῶ ἐσεῖς κερδίζετε τή ζωή. Ἔχουμε, λοιπόν, τήν ἴδια ἐμπιστοσύνη στό Θεό, πού ἀναφέρει ἡ Γραφή: Ἐμπιστεύτηκα τόν ἑαυτό μου στό Θεό, γι΄ αὐτό καί μίλησα. Κι ἐμεῖς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στό Θεό, γι΄ αὐτό καί κηρύττουμε. Ξέρουμε ὅτι ὁ Θεός, πού ἀνέστησε τόν Κύριο Ἰησοῦ, θά ἀναστήσει καί ἐμᾶς διά τοῦ Ἰησοῦ καί θά μᾶς παρουσιάσει μπροστά του μαζί σας. Ὅλα, λοιπόν, γίνονται γιά σᾶς. Ἔτσι, ὅσο πιό πολλοί δεχτοῦν τή χάρη τόσο πιό μεγάλη θά εἶναι ἡ εὐχαριστία καί ἡ δοξολογία πρός τό Θεό.


Κήρυγμα Κυριακής Α’ Λουκά (25–09–2022)

 


«ἐπί δε τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον»


Νοερά σήμερα αδελφοί μου ας μεταφερθούμε σε μια ειδυλλιακή παραλίμνια ακτή. Την ακτή της λίμνης Γενησαρέτ ή θάλασσα της Τιβεριάδος. Καπερναούμ, Γενησαρέτ, Γαλιλαία, αγαπημένες τοποθεσίες, όπου εκεί ξετυλίχθηκαν τα σπουδαιότερα γεγονότα της επιγείου ζωή του Χριστού μας. 

Βρισκόμαστε στην αρχή της δημόσιας δράσης Του. Ακόμα δεν έχει συγκροτήσει την ομάδα των μαθητών. Τα πλήθη τον ακολουθούν, θέλουν να τον ακούσουν, να τον δουν, να χαρούν το γλυκύτερο πρόσωπο των ανθρώπων. Παρακαλεί τον ψαρά Πέτρο να του δανείσει το ψαροκάικο του να το κάνει άμβωνα. Για να μιλήσει, και να διδάξει τον λαό, να τον στηρίξει και να δώσει δύναμη και ελπίδα, ο οποίος λαός είναι εγκαταλελειμμένος και ταλαιπωρημένος.

Αφού τελείωσε την διδασκαλία Του, λέγει στον Πέτρο «ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν», πήγαινε στα βαθιά και ρίχτε τα δίχτυα σας για ψάρεμα. 

Ο ηλιοψημένος και θαλασσοδαρμένος Πέτρος του λέγει: «Διδάσκαλε όλη τη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτα, επειδή όμως το λες εσύ θα ρίξω το δίχτυ». «Ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ρήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον».

Γνώριζε ο Πέτρος ότι δεν υπήρχαν ψάρια, αφού όλη τη νύχτα ψάρευαν, όμως για τον λόγο του Διδασκάλου κάνει υπακοή. Ρίχνουν τα δίχτυα, πιάνουν ψάρια που γεμίζουν δύο πλοία τόσο που κινδυνεύουν να βυθιστούν από το βάρος των ψαριών.

Δέος καταλαμβάνει τον Πέτρο μετά από αυτό και όλους όσοι ήταν μαζί του· θεωρούσε τον εαυτό του ανάξιο και αμαρτωλό να βρίσκεται ο Κύριος στο πλοίο του. «Ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε».

Βεβαιώνεται πια ο Πέτρος ότι δεν είναι απλά ο Διδάσκαλος, ένα πρόσωπο πέρα και πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις αλλά ο ίδιος ο Θεός. Γι αυτό αισθάνεται αμαρτωλός και θεωρεί ότι είναι ανάξιος να ευρίσκεται μέσα στο πλοίο του ο Κύριος.

«Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». Μην φοβάσαι που είσαι αμαρτωλός, από τώρα και στο εξής θα ψαρεύεις ανθρώπους στο δίχτυ της σωτηρίας, του λέγει ο Κύριος. Αναγνωρίζει ο Πέτρος την αμαρτωλότητά του αλλά και ο Κύριος γνωρίζει την καρδιά του που είναι έτοιμη να δεχτεί το κάλεσμα Του. Αμαρτωλός είναι ο Πέτρος, αλλά αναγνωρίζει την αμαρτωλότητά του και αυτό είναι που σώζει.

Ποιος αδελφοί μου αλήθεια δεν είναι αμαρτωλός; Δεν είναι η αμαρτία εκείνη που καταδικάζει τον άνθρωπο, αλλά η έλλειψη μετάνοιας. Να θυμηθούμε μεγάλους αγίους με πολλές και μεγάλες αμαρτίες. Τον Απ. Παύλο; Τον τελώνη; Τον ληστή επί του σταυρού; Την πόρνη γυναίκα; Την Σαμαρείτισσα; Την οσία Μαρία; Τόσοι και τόσοι που μας δίνουν δύναμη και κουράγιο και ελπίδα για την δική μας σωτηρία, αρκεί να μιμηθούμε την μετάνοιά τους!

«Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ».

Τρία βασικά στοιχεία βλέπουμε σήμερα στο κείμενο του ιερού Ευαγγελίου αδελφοί: Υπακοή, θάμβος και συναίσθηση. Η υπακοή έχει άμεση σχέση με την ταπείνωση. Ο εγωιστής βλέπει τον δικό του εαυτό, δεν θα δει ποτέ τον άλλον τον καλύτερο από αυτόν, πολύ περισσότερο δεν θα δει τον Θεό. Δεν θα δει το θάμβος του Θεού που είδε ο Πέτρος και δεν θα έλθει ποτέ σε συναίσθηση της αμαρτωλής κατάστασής του και ως εκ τούτου ποτέ δεν θα μετανοήσει για να σωθεί. 

Αυτά να δώσει ο Κύριος να γνωρίσουμε και εμείς. Ταπείνωση, συναίσθηση και θάμβος – γνώση Θεού. Όπως ο Απ. Πέτρος! Αμήν.


2022-09-24 ΕΣΠΕΡΙΝΌΣ A' ΛΟΥΚΆ

Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου 2022

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

 


                Για ποια θέματα συζητάμε με τα παιδιά μας; Με ποια διάθεση συνήθως; Είμαστε οι αυθεντίες που κάνουμε κήρυγμα, διότι οι μικρότεροι πρέπει να ακούνε τους μεγαλύτερους; Είμαστε αυτοί που πληρώνουμε και, επομένως, απαιτούμε ανταποδοτικότητα; Μήπως είναι εκείνα αυτά που «πάντα έχουν δίκιο»; Πόσο αντέχουμε να πούμε «όχι» στις απαιτήσεις τους, στις ιδέες τους, στις προτιμήσεις τους; Είναι δημοκρατικό να επιβάλλουμε την δική μας άποψη, ακόμη και ύστερα από διάλογο; Τι συμβαίνει όταν, ιδίως οι έφηβοι, αλλά συχνά και τα παιδιά του Δημοτικού αρνούνται να ακολουθήσουν το πρόγραμμα της οικογένειας, επειδή βαριούνται ή επειδή τους αρέσει κάτι άλλο ως προς την διάθεση του χρόνου τους;

                Είναι βέβαιο ότι ο κάθε γονέας αντιμετωπίζει συχνά τέτοια ερωτήματα και αναρωτιέται αν υπάρχουν απαντήσεις. Μέσα του ξυπνούνε τα πρότυπα των δικών του γονέων, κάποτε, συνειδητά ή ασυναίσθητα, και αυτά που είχε απορρίψει, αυτά που πιθανόν να είχε ορκιστεί ότι δεν θα ακολουθήσει ποτέ. Δεν είναι μόνο ζήτημα εντυπωμένης συμπεριφοράς, Είναι και ο πειρασμός της  ευκολίας. Κατά βάθος αυτό ξέρω, μου βγαίνει εκ του αυτομάτου η εφαρμογή του. Το να επιδιώξουμε κάτι διαφορετικό, προϋποθέτει προσπάθεια αυτογνωσίας. Να θυμηθούμε, για παράδειγμα, την δική μας εφηβεία. Πόσο αντιδραστικοί υπήρξαμε έναντι των δικών μας γονέων, όχι κατ’ ανάγκην με δηλώσεις και πράξεις επανάστασης, αλλά με εκείνες τις κρυφές αντιδράσεις και πράξεις που διαμόρφωσαν την συμπεριφορά μας. Συνήθειες, όπως το κάπνισμα, το ξενύχτι, η γκρίνια, κάποτε η μελαγχολία, η ευκολία του να λέμε «όχι» ή ένας εσωτερικός διάλογος που μας κάνει σκεπτικούς και κλεισμένους στον εαυτό μας είναι σημάδια αφανούς αντίδρασης. Δεν είναι απαραίτητο ότι το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά. Δεν αποκλείεται όμως και στα παιδιά μας να έχουμε μεταδώσει αυτού του είδους τις κρυφές αντιδράσεις από την αρχή της ανατροφής τους, με αποτέλεσμα, όταν έρχεται η εφηβεία, να απορούμε άδικα για την δική τους στάση.

                Υπάρχει και μια άλλη προοπτική. Θέλουμε να αγνοήσουμε ότι ταυτότητα δεν αποκτά ο άνθρωπος εάν δεν δοκιμάσει ρήξεις.  Συνήθως η ρήξη έρχεται ως η πρώτη αντίδραση όταν αισθανόμαστε ότι δεν μπορούν οι άλλοι να αδιαφορούν για μας, να μας θεωρούν δεδομένους. Αυτό συμβαίνει και με τα παιδιά. Είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο προσπαθούν με κάποιον τρόπο να προσελκύσουν την προσοχή. Δεν είναι εγωιστικό αυτό. Είναι σημάδι ότι υπάρχουν. Άλλα συμμορφώνονται συστημικά. Θέλουν να έχουν καλές επιδόσεις, υπακοή, θετική προσωπικότητα, κατά τα αξιακά δεδομένα. Άλλα όμως αισθάνονται ότι με την διαμόρφωση ενός δικού τους τρόπου, που εμπεριέχει αρνήσεις, θα έρθουν στο επίκεντρο.

                Ο γονέας, όπως και ο δάσκαλος, χρειάζεται να συζητούν με αγάπη. Η αγάπη προϋποθέτει μία εκ των προτέρων ειλικρινή αποδοχή του παιδιού και των αναγκών του. Δεν συνεπάγεται όμως παραίτηση από τον στόχο της αγωγής και της παιδείας. Δεν συνεπάγεται θεώρηση του παιδιού ως αθώας αυθεντίας, επειδή η κακία του δεν είναι όπως των μεγάλων. Η αγάπη είναι και αλήθεια. Χρειάζεται όρια. Και ο μεγαλύτερος είναι η αυθεντία εκ των πραγμάτων, διότι είναι ενήλικος και έχει αυτόν τον ρόλο. Η δημοκρατικότητα ή η αυταρχικότητα φαίνεται στην διαχείριση του νεώτερου. Είναι όμως ψευτοδίλημμα όταν χρειάζεται να ληφθούν αποφάσεις. Τον τελικό λόγο τον έχει ο μεγαλύτερος και οφείλει να τον ασκήσει, ακόμη και στα λάθη. Άλλωστε, στην ζωή και για τον νεώτερο θα υπάρξουν λύπες, μάλλον πολλές. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 21 Σεπτεμβρίου 2022


Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2022

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού (Μαρκ. η΄ 34 – θ΄ 1)

Το Ευαγγέλιο Κυριακής μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού 18-9-2022



Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;

Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Απόδοση σε νεοελληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Τον καιρό ἐκείνο, ἀφοῦ ἐκάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος μαζί μὲ τοὺς μαθητάς του τοὺς εἶπε· Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτόν του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρόν του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ, ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ. Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ νὰ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν του;

Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὴν ψυχήν του; Διότι, ὅποιος ἐντρέπεται δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τοὺς λόγους μου εἰς τὴν γενεὰν αὐτὴν τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλὴν καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ αἰσθανθῇ ντροπὴ γι’ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ μὲ ὅλην τὴν δόξαν τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους». Καὶ τοὺς ἔλεγε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὺ ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατον, ἕως ὅτου ἰδοῦν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται μὲ δύναμιν».


Ο Απόστολος Κυριακής μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού 18-9-2022 (Γαλ. β΄ 16-20)

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής μετά την Ύψωσιν του Τιμίου Σταυρού





Αδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν Ἰησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο.

Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. Ἐγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Αδελφοί, ξέρουμε πώς ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά σωθεῖ μέ τήν τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ νόμου. Αὐτό θά γίνει μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό. Γι΄ αὐτό κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά δικαιωθοῦμε μέ τήν πίστη στό Χριστό κι ὄχι μέ τήν τήρηση τοῦ νόμου· γιατί μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέ θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. Ἄν ὅμως, ζητώντας νά σωθοῦμε ἀπό τό Χριστό, βρεθήκαμε νά εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοί ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πῶς ὁ Χριστός ὁδηγεῖ στήν ἁμαρτία; Ὄχι βέβαια!

Γιατί, ἄν ὅ,τι γκρέμισα τό ξαναχτίζω, εἶναι σάν νά ὁμολογῶ πώς ἔκανα λάθος ὅταν τό γκρέμιζα. Κι ἀληθινά, μέ κριτήριο τό νόμο, ἔχω πεθάνει γιά τή θρησκεία τοῦ νόμου, γιά νά βρῶ τή ζωή κοντά στό Θεό. Ἔχω πεθάνει στό σταυρό μαζί μέ τό Χριστό. Καί δέ ζῶ πιά ἐγώ, ἀλλά ζεῖ στό πρόσωπό μου ὁ Χριστός. Κι ἡ τωρινή σωματική μου ζωή εἶναι ζωή βασισμένη στήν πίστη μου στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, πού μέ ἀγάπησε καί πέθανε ἐκούσια γιά χάρη μου.

ΕΝ ΠΙΣΤΕΙ ΖΩ ΤΗ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ



«Ὅ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ» (Γαλ. 2,20)

«Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου».

            «Ζω με πίστη στον Χριστό που με αγάπησε, σταυρώθηκε και πέθανε με την θέλησή Του για μένα». Ο λόγος του αποστόλου Παύλου στους Γαλάτες δείχνει, σε μια εποχή πρόταξης της εμπιστοσύνης στις δικές μας δυνάμεις, ότι η πίστη στον Χριστό δίνει νόημα ζωής που ξεπερνά το εγώ, το εδώ, το τώρα. Ζω με πίστη στον Χριστό σημαίνει ζω με εμπιστοσύνη στις εντολές του ευαγγελίου που Εκείνος έφερε στον κόσμο. Και αυτές οι εντολές ξεκινούν από την πρόταξη της αγάπης για τον Θεό και τον συνάνθρωπο, την πρόταξη της αλήθειας και όχι της υποκρισίας, την πρόταξη της καλοσύνης και της συγχωρητικότητας και όχι της εξουσίας και της επικράτησης με κάθε τρόπο και μέσο. Οι εντολές δεν εξασφαλίζουν δόξα στην ζωή αυτή. Προϋποθέτουν κόπο. Απόρριψη από την λογική των πολλών. Δεν υπόσχονται μία πορεία ελκυστική για τα δεδομένα των καιρών. Γι’  αυτά και, συχνά, μάς κάνουν να πονούμε. Ναι αισθανόμαστε ότι ακολουθούμε πορεία μοναχική. Ότι οι γύρω μας δεν μας καταλαβαίνουν. Όμως η τήρησή τους αφήνει στην καρδιά μία παρηγοριά αναφαίρετη. Ότι δεν είμαστε μόνοι μας, καθώς ο Χριστός μας αγαπά και ζει εντός μας.

            «Ζω με πίστη στον Χριστό που με αγάπησε, σταυρώθηκε και πέθανε με την θέλησή Του για μένα». Αυτή η εκούσια σταύρωση του Χριστού για μένα και για όλους μαρτυρεί και κάτι ακόμη. Ότι δεν πλαστήκαμε για να αναγκαζόμαστε, αλλά για να επιλέγουμε. Και όπως ο Χριστός, με την θέλησή Του και με επίγνωση ότι δεν θα ήταν οι πολλοί αυτοί που θα Τον ακολουθήσουν, προχώρησε στην οδό του σταυρού, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μετριέται με βάση το πόσοι θα την κατανοήσουν και θα την αποδεχτούν, αλλά είναι ελεύθερη επιλογή της ύπαρξης που γνωρίζει ότι δεν της ταιριάζει άλλος δρόμος,  έτσι και ο καθένας από εμάς καλείται να διαλέξει με τη θέλησή του τον δρόμο. Να μη λογαριάσει ανταποδόσεις. Να πάρει αποφάσεις ότι η πίστη είναι για τα δύσκολα. Να μην απαιτήσει καν από τους άλλους να τον συμμεριστούν. Να δείξει ότι αγαπώντας, θυσιάζοντας χρόνο, όνειρα, ακόμη και το δίκιο μας, ζει εν ημίν ο Χριστός. Και αυτός είναι η προτεραιότητα.

            «Ζω με πίστη στον Χριστό που με αγάπησε, σταυρώθηκε και πέθανε με την θέλησή Του για μένα». Με αγάπησε ο Χριστός και με αγαπά. Όταν νιώθω την πίεση της ήττας σε ένα κόσμο που φωνάζει ότι επιτυχημένος είναι ο νικητής, όταν νιώθω ότι ανήκω σε μια Εκκλησία που βασανίζεται από τα ανθρώπινα «εγώ», που αδυνατεί να συνδεθεί με την γλώσσα των καιρών, όχι για να μετατρέψει το νόημα της αλήθειας σε συμβιβασμό ή παραίτηση, αλλά για να δείξει ότι τα ανθρώπινα, παρότι, πολλές φορές, έχουν δύναμη και αξία, δεν αρκούν για την σωτηρία και την αιωνιότητα, όταν το περιβάλλον μου μού λέει ότι υπάρχει ή ο δρόμος του συστήματος ή ο δρόμος του φανατικού περιθωρίου, όταν φοβάμαι πως δεν θα ευτυχήσω, η πίστη ότι ο Χριστός με αγαπά γίνεται συνεχώς η καινούργια αρχή. Παίρνω δύναμη, σηκώνω τον σταυρό μου και Τον ακολουθώ, στην οδό της αληθινής αγάπης, εκείνης που βιώνει η Εκκλησία, πέρα από τα ανθρώπινα.

            Σταυρός η ζωή. Όχι αυτός με τα λουλούδια, τα πολύτιμα πετράδια, ως σύμβολο βεβαιότητας της πλειοψηφίας. Εκείνος, ο ταπεινός, ο βαρύς, ο της ήττας που νικά όμως το θάνατο, γιατί είναι ζυμωμένος με το Αίμα του Θεού.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

18 Σεπτεμβρίου 2022

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού


Κήρυγμα Κυριακής μετά την Ύψωσιν (18–09–2022)


 

«ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν»


Γιορτάσαμε αδελφοί μου πριν από λίγες ημέρες την παγκόσμιο Ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού, ως σύμβολο σωτηρίας και όπλο κατά του διαβόλου. Τον προβάλει η Εκκλησία μας για να τονίσει το γεγονός ότι δια του Σταυρού η σωτηρία επιτυγχάνεται, και με το Σταυρό ως σύμβολο αγώνος, θυσίας και προσπάθειας, ο χριστιανός προχωρά στην ζωή του και με προοπτική την αιωνιότητα.

Αυτή η σωτηρία και η προσπάθεια του χριστιανού δια να είναι γνήσια και αληθινή πρέπει να έχει ως προϋπόθεση την ελευθερία του προσώπου. Αυτό προϋποθέτει ο λόγος του Κυρίου που ακούσαμε σήμερα: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἐαυτὸν καιὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Η δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου ήταν προϊόν της ελεύθερης θέλησης του Τριαδικού Θεού, όπως επίσης το σπουδαιότερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο είναι η ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου. Λογική, ελευθερία και συνείδηση, συνθέτουν το ανθρώπινο πρόσωπο, γίνεται έτσι ο άνθρωπος εικόνα Θεού.

Να γιατί λοιπόν ακούμε σήμερα τον Χριστό μας να προτάσσει την ελεύθερη θέληση του ανθρώπου προκειμένου να τον ακολουθήσει. Και όχι μόνο του τονίζει ότι όποιος τον ακολουθεί θα σηκώσει σταυρό σε δρόμο ανηφορικό και γεμάτο δυσκολίες και αντιξοότητες. 

Μας καλεί αδελφοί μου ο Κύριος μας, όχι όπως κάποιοι που θέλουν οπαδούς προς εκμετάλλευση και  ποικίλη χρησιμοποίηση προς ίδιον όφελος, αλλά ως αδελφούς για σωτηρία, αφού πρώτος Εκείνος ανέβηκε επί του Σταυρού θυσιαζόμενος «υπέρ των φίλων αυτού».

Τονίζει το γεγονός ότι η αξία της ψυχής του ανθρώπου δεν μπορεί να αποτιμηθεί. Χίλιες φορές να χάσουμε την ζωή μας, αρκεί να κερδίσουμε την αιωνιότητα στην βασιλεία του Θεού «Ὅς γαρ θέλει τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι απολέσει αυτήν» δηλαδή την πρόσκαιρη αυτή ζωή του. «Ὅς δ’ ἄν ἀπολέσει τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἔνεκα τοῦ Εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν». Αυτή είναι το πραγματικό κέρδος και η σωτηρία μας.

Όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο αξίζει μια ψυχή. Η ψυχή σου αδελφέ μου είναι ο θησαυρός του κόσμου. Αυτή να προσέχεις, αυτή να διαφυλάττεις. «Τί γαρ ὀφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;»

Ζούμε αδελφοί μου μέσα σ’ ένα κόσμο αμφισβήτησης των αξιών, όπως ο Κύριος λέγει «γενεὰ ταύτη τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ». Όλα τίθενται σε αμφισβήτηση και περισσότερο όλων η ψυχή του ανθρώπου ως βασικό και πραγματικό συστατικό που εκφράζεται μέσα από το χωματένιο του σώμα.

Ο σημερινός άνθρωπος του κόσμου της «μοιχαλίδος γεννεάς ταύτης» δεν θέλει να ακούει για ψυχή. Θέλει να ζει τον δικό του υλιστικό τρόπο ζωής, της απόλαυσης και της προσωρινότητας. Χωρίς ελέγχους, χωρίς συνείδηση που είναι άλλωστε η φωνή του Θεού. Πνίγει στο βάθος της ύπαρξής του την φωνή της ψυχής του. Αλλά αυτό τελικά φονεύει τον ίδιο τον άνθρωπο.

Γι αυτό οι κοινωνίες των ανθρώπων είναι τραγικές κοινωνίες σήμερα. Μας καλεί λοιπόν ο Κύριός μας αδελφοί μου να σηκώσουμε τον σταυρό της ζωής μας, μέσα από τα ποικίλα προβλήματά μας, τις προκλήσεις του κόσμου, να ομολογήσουμε με θάρρος ενώπιον του κόσμου την πίστη μας στον Εσταυρωμένο Θεό της αγάπης. Ώστε και Εκείνος να «μην επαισχυνθή και υμάς ενώπιον του πατρός Του». Αμήν!


Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2022

ΣΤΑΥΡΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ


                Στην εκκλησιαστική μας παράδοση το σημείο του σταυρού δηλώνει την χαρμολύπη. Ο Χριστός έζησε τον πόνο, την απόρριψη, το μαρτύριο, τον θάνατο, όμως μετά τον σταυρό ακολούθησε η ανάσταση. Έτσι είναι και η ζωή μας, φορτωμένη από μικρούς και μεγάλους σταυρούς. Μικροί είναι αυτοί που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητά μας, με τον κόπο που καλούμαστε να καταβάλουμε για να επιβιώσουμε, να κρατήσουμε τις σχέσεις μας, να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, να αντέξουμε στις πιέσεις των καιρών και των ανθρώπων. Μεγάλοι είναι οι σταυροί που μάς οδηγούν στα όρια μας, που μας κάνουν να πονάμε πολύ, να αισθανόμαστε ότι δεν ελέγχουμε την ζωή μας, να βιώνουμε απώλειες, αλλά και την έξοδο από την δική μας ζωή. Διότι είναι μεγάλος σταυρός ο φόβος του θανάτου, ιδίως αν δεν υπάρχει η ελπίδα της ανάστασης.

                Μικροί και μεγάλοι σταυροί όμως φέρνουν μαζί τους και χαρά. Είναι αυτή του κόπου για να κρατηθούμε όρθιοι, να μην νικηθούμε από την όποια δυσκολία. Είναι ένα αίσθημα ταπεινότητας, ότι η ζωή δεν εξαρτάται τελικά από μας, αλλά από την αγάπη του Θεού, την πρόνοιά Του για τον καθέναν μας, από την βοήθεια της προσευχής. Είναι η επίγνωση ότι οι άλλοι, που αισθανόμαστε ότι μας ταλαιπωρούν, είναι ελεύθεροι και ότι δεν είναι απαραίτητο ότι θα σκέφτονται και ότι θα δρούνε όπως εμείς επιθυμούμε, αλλά έχουν κι αυτοί το μερτικό στην εύρεση της αλήθειας και του νοήματος της ζωής τους, που κάποτε περνά μέσα και από δικούς τους σταυρούς. Και η ελευθερία είναι το ύψιστο δώρο που ο Θεός μας έχει δώσει. Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, ακόμα και στην απώλεια υπάρχει μία αδιόρατη χαρά, ότι ο Θεός ξέρει καλύτερα από μας γιατί. Ότι στον μεγάλο σταυρό δοκιμάζεται η εμπιστοσύνη μας στον Θεό, αλλά και μπορούμε να επισημάνουμε τα δικά μας λάθη και πάθη, να εξετάσουμε τις επιλογές μας και να αρχίσουμε από την αρχή.

                Η εποχή μας, επειδή έχει θεοποιήσει την ευκολία και την άνεση, δεν μπορεί να δεχτεί σταυρούς. Ο άνθρωπος καταρρέει ψυχικά, όταν δοκιμάζεται. Γκρινιάζει, απογοητεύεται, κλείνεται στον εαυτό του και στην μελαγχολία του. Λυπάται, όπως οι μη έχοντες ελπίδα. Είναι γιατί του λείπει η δύναμη της πίστης σ’  Αυτόν που σήκωσε τον σταυρό όλης της ανθρωπότητας, ώστε να της χαρίσει την ανάσταση. Κι αυτό είναι το σημείο-κλειδί. Ότι υπάρχει ανάσταση, αρκεί να μη βλέπουμε τον χρόνο αποκλειστικά στην προοπτική του «εδώ και τώρα», αλλά να καλλιεργούμε την μικρή ή την μεγάλη υπομονή που χρειάζεται, ώστε ο Θεός να φανερώσει το θέλημά Του, ακόμη κι αν ο πόνος είναι βαθύς.

                Μεγαλώνουμε παιδιά σήμερα, τα οποία έχουν μάθει στην άμεση ικανοποίηση των επιθυμιών τους και δυσκολεύονται να αποδεχτούν τον σταυρό. Μιμούνται τον δικό μας εγωκεντρισμό που θέλει να δικαιώνεται, χωρίς να βλέπει παραπέρα. Και τα υποστηρίζουμε σ’  αυτήν την νοοτροπία. Το βλέπουμε στο σχολείο, όταν ένας δάσκαλος είναι λίγο αυστηρός ή ζητά κάτι παραπάνω. Το βλέπουμε ακόμη και στην σχέση με τον άλλο γονιό, αν τύχει να μην είναι τόσο επιεικής. Ο φόβος μας είναι να μη σηκώσουν σταυρούς τα παιδιά, όχι να μη μάθουν πώς να προχωρούν μ’  αυτούς. Ας μας βοηθήσει η πίστη να βλέπουμε διαφορετικά.   

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 14 Σεπτεμβρίου 2022


Χειροτονία Ιεροδιακόνου στο Ιερό προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στη Κέρκυρα

 Σήμερα, εορτή της παγκοσμίου υψώσεως του τιμίου Σταυρού του Κυρίου μας, εορτάστηκε μεγαλοπρεπώς στο Ιερό προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα, όπως και σε όλη τη πόλη της Κέρκυρας, διότι καταυτήν την ημέρα, βομβαρδίστηκε η πόλη της Κέρκυρας κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο, όπου και κατεδαφίστηκαν πολλοί ιεροί ναοί, μεταξύ των οποίων και ο ιστορικός ιερός ναός των αγίων πατέρων της Ά Οικουμενικής Συνόδου, όπου ανοικοδομήθη εκ βάθρων, και εγκαινιάστηκε κατά την αυτήν ημέρα, από τον αείμνηστο μητροπολίτην, κ. Τιμόθεο. 

Ομοίως και το ιερό προσκύνημα δέχτηκε βομβαρδισμόν, αλλά κατά θαυμαστόν τρόπον, δεν ανεφλέχθησαν οι βολές, και έτσι διεσώθη θαυματουργικά το προσκύνημα του αγίου Σπυρίδωνος.

Ο Σεβασμιώτατος μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και χειροτόνησε ιεροδιάκονο, τον από πολλών ετών συνδεόμενο του πνευματικά, τον οσιολογιότατον μοναχό Ιλαρίωνα, Γέροντα του Ιερού Χιλανδαρινού Κελλίου, αγίου Θωμά Καρυών Αγίου όρους.

Μ ε την ευλογία της ιεράς μονής Χιλανδαρίου Αγίου όρους, και με την παρουσία εκπροσώπων της ιεράς μονής, τελέστηκε η εις διάκονον χειροτονία στο ιερό προσκύνημα, επειδή ο χειροτονηθείς, κατάγεται από την Κύπρο.

Στην προσφώνηση του, απευθυνόμενος ο π. Ιλαρίων προς τον Γέροντα του, μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, ανεφέρθη κατ΄ αρχάς, στο θεολογικό περιεχόμενο της εορτής της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, και της θυσίας του Ιησού Χριστού, υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας. Ανέτρεξε στα θαυμαστά γεγονότα και τις εμπειρίες της μοναχικής του ζωής εις το Αγιόνυμον Όρος. 

Ευγνωμόνως ανεφέρθη, στην προσωπικότητα του αειμνήστου, προηγουμένου Χαραλάμπους, της μονής Διονυσίου, ο οποίος ήταν και ο πρώτος πνευματικός του Πατήρ, και σε όλους εκείνους οι οποίοι συνετέλεσαν στη πνευματική του οικοδομή. Ομοίως ευχαρίστησε και τον καθηγούμενο της Ιεράς μονής του Χιλανδαρίου, αρχιμανδρίτην κ. Μεθόδιο, που με μεγάλη συγκίνηση ανεφέρθη στο πρόσωπο του, βλέποντας σε αυτόν το πρόσωπο του ιδίου του Θεού, όπως υπογράμισε στην προσλαλιά του.

Άφησε τελευταίο να ευχαριστήσει τον μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, ως γέροντα του και πνευματικό του πατέρα, με τον οποίον συνδέεται πνευματικά, επί σαράντα συναπτά έτη. 

Ικέτευσε τον άγιο Σπυρίδωνα, τον συμπατριώτη του, να τον αξιώσει να ζήσει την εμπειρία της Θείας Λειτουργίας, συλλειτουργώντας ως εκείνος, με αγγέλους.

Τέλος, γονυκλινής ευχαρίστησε την παναγία, την προστάτιδα και έφορο του Αγίου Όρους, η οποία τειχίζει την μοναχική του ζωή, και επικαλέστηκε τις ευχές όλων των αγιορειτών πατέρων, παρόντων και μη, στην ιερατική του διακονία.

Ανταπαντώντας ο σεβασμιώτατος στον χειροτονούμενο με εγκάρδιον πατρικόν λόγο, του υπέμνησε την σταυρική πορεία, στην σημαδιακή αυτή ημέρα που εκλύθηκε από την χάρη του Αγίου Πνεύματος να καταστεί διάκονος της Εκκλησίας, να είναι σταυρωμένη και ανοδική η πορεία του προς τον Γολγοθά, τον οποίον άρχισε από πολλών ετών να ανέρχεται, και τον παρότρυνε να μη λυγίσει και να μην αποκάμει αίροντας τον βαρύ Σταυρό της ιεροσύνης, αλλά να φθάσει στην κορυφήν, σταυρώνοντας την κάθε ανθρώπινη επιθυμία και μικρότητα, με την οποία περιβάλλεται όλος ο κόσμος, για να βιώσει μέσα από την Θεία Λειτουργία, την χαρά της αναστάσεως του Κυρίου μας. 

Αλλά και το ανέσπερον φως, να καταυγάσει την ζωή του, και να τον καταστήσει στην εποχή του σκότους, της άρνησης και της στειρότητος, φως Χριστού, για να φωτίζει τους εγγύς και τους μακράν, δια της προσευχής και της Θείας Λειτουργίας, που στον ιερόν Άθωνα είναι απαλλαγμένος ο Λειτουργός από μέριμνες βιοτικές. Ομοίως δε του ευχήθηκε, να καταστεί Πατήρ πατέρων, έτσι ώστε ο σύγχρονος μοναχισμός, ο οποίος επηρεάζεται από τα σύγχρονα κοσμικά ρεύματα να ανέλθει εις το αρχαίον ασκητικό κάλλος, προς ωφέλειαν και φωτισμό όλων των ανθρώπων.

Στο τέλος δε, ο σεβασμιώτατος του ευχήθηκε ο Άγιος Σπυρίδων, αλλά και όλοι οι άγιοι της τοπικής μας εκκλησίας, να πρεσβεύουν μετά της Υπεραγίας Θεοτόκου στην ιερατική του ζωή.

Στο ιερό προσκύνημα κατέφθασαν πολλοί γνωστοί, αλλά και πνευματικά τέκνα του από όλη την Ελλάδα, ως και αντιπροσωπεία από την ιερά Μονή Χιλανδαρίου, για να συμπροσευχηθούν και να συνεφρανθούν στην χαρά του Γέροντος Ιλαρίωνος.





















2022-09-14 Ιερό Προσκύνημα Αγίου Σπυρίδωνος, Κέρκυρα | Χειροτονία Διακόνου

2022-09-14 ΎΨΩΣΙΣ ΤΙΜΊΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΎ ΣΤΑΥΡΟΎ

2022-08-27 ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΚΟΥΡΑ ΣΤΗΝ Ι. ΜΟΝΗ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ ΣΤΡΑΤ...

Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2022

Η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς στα σχολεία της Κέρκυρας

 Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, όπως και όλοι οι ιεροκήρυκες πατέρες της Ιεράς Μητροπόλεως, εκάλυψαν με την παρουσία τους, τους αγιασμούς στα σχολεία, τόσο της πόλεως, όσο και της Λευκίμης, αλλά και της Βόρειας Κέρκυρας και των Παξών, με τους αγιασμούς στα σχολεία.

Ο Σεβασμιώτατος παρέστη στον αγιασμό του σχολικού συγκροτήματος των Καστελλάνων Μέσης, Γυμνασίου και Λύκείου, στο σχολικό κέντρο των Κοινοπιαστών της Μέσης Κέρκυρας, που απαρτίζεται από Δημοτικά σχολεία και Νηπιαγωγεία, στο 1Ο ΕΠΑΛ και 5Ο Γενικό Λύκειο Κέρκυρας στη περιοχή του Μαντουκίου. Μαζί με τον Σεβασμιώτατο παρέστησαν και οι εκπρόσωποι τοπικών αρχών, βουλευτές, η περιφερειάρχης, αντιδήμαρχοι και ο Διευθυντής Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Ο Σεβασμιώτατος απευθύνθηκε στα παιδιά σε οικεία και φιλική γλώσσα, υπογραμμίζοντας τρία σημεία για την ζωή τους. Ότι ο αγώνας για την γνώση, ομοιάζει με εκείνον τον αθλητή ο οποίος αναδεικνύεται νικητής, έπειτα από μακροχρόνια προπόνηση, και στέρηση ορισμένων δικαιωμάτων, τα οποία ίσως τον εμποδίζουν για την επιτυχία του στη νίκη.  

Προπονητές είναι οι εκπαιδευτικοί, προπόνηση είναι η επιμέλεια, στέρηση είναι τα άκαιρα για την ζωή της παιδείας προγράμματα, με τα οποία συνήθως οι νέοι άνθρωποι επιδίδονται. 

Το δεύτερον σημείον είναι ότι η γνώσις είναι η συνέχεια του Πολιτισμού, της ιστορίας και της Παιδείας του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, στην οποία στηρίχτηκαν οι μεγάλες μορφές των διδασκάλων της αρχαιότητος, και παρήχθη παιδεία, γνώση και επιστήμη για το γένος μας.

Και το τρίτο, είναι ότι σ’ αυτόν τον αγώνα και την προπόνηση, τα παιδιά δεν είναι μόνα τους, αλλά είναι η παρουσία του Ιησού Χριστού κοντά τους, που τελικά με την εκχώρηση του Αγίου Πνεύματος, στηρίζονται σ’ αυτόν τον αγώνα. 

Ο Σεβασμιώτατος κυκλοφόρησε και ένα μήνυμα προς τους εκπαιδευτικούς, το οποίο απεστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο προς έναν έκαστο.











2022-09-12 Δ΄ ΣΤΑΣΗ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

 

Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2022

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΕΝ ΤΩ ΣΩΜΑΤΙ ΜΟΥ ΒΑΣΤΑΖΩ

“Ἐγὼ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω” (Γαλ. 6,17)

“Αρκετὰ ἔχω πάθει γιὰ τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ, ὅπως δείχνουν τὰ σημάδια στὸ σῶμα μου”



Το να πάθεις για κάποιον άλλο θεωρείται απόδειξη αγάπης, κάποτε μεγάλης. Συνήθως παθαίνουμε από τον άλλο, όταν κάνουμε λανθασμένες επιλογές, όταν επενδύουμε σε πρόσωπα τα οποία δεν είναι στην πραγματικότητα έτοιμα να μας αποδεχτούν, ούτε μας ταιριάζουν. Όπως και να το δούμε, δεν ταιριάζουμε όλοι με άλλους. Κάποτε η ανάγκη μας να υπερνικήσουμε την μοναξιά, μας οδηγεί να εμπιστευθούμε και να την πάθουμε. Αλλά το να πάθουμε για κάποιο πρόσωπο που αγαπούμε είναι εκλογή που μέσα στην λύπη, κρύβει χαρά.

Ο Χριστός επάνω στον σταυρό έπαθε για όλη την ανθρωπότητα, την πρώην, την τότε, την επόμενη, μέχρι της συντελείας του αιώνος. Δεν έχασε κάτι από αυτό που ήταν. Έδειξε ότι της αγάπης ουκ έστιν όριο. Το πάθος δεν καταπίνεται αυτόματα. Θέλει η αγάπη να υπερνικήσει το στοιχειώδες της ύπαρξης: την επιβίωσή της, την ροπή να μην πεθάνει. Γι᾽ αυτό και ο Χριστός δοκιμάστηκε πριν τον σταυρό, στην αγωνία της Γεθσημανή, όντας άνθρωπος τέλειος κατά πάντα, όπως και τέλειος Θεός. Το πρόσωπό Του ένα. Εκούσια το ανθρώπινο θέλημα έδωσε τόπο στο θεϊκό. Δεν έπαψε όμως να συνυπάρχει. Μετά το εκούσιο πάθος όμως, αναστήθηκε. Γιατί εκεί είναι η πλήρωση, η ολοκλήρωση του σταυρού: η ανάσταση.

Οι άνθρωποι παθαίνουμε για τους άλλους επειδή αγαπούμε. Μέσα μας όμως δεν είναι πάντοτε ενεργή η ελπίδα, η προοπτική, η πίστη της ανάστασης. Η καρδιά μας μένει στις μικρότερες ή μεγαλύτερες θυσίες, αλλά δεν μπορεί να δεχτεί ότι μέσα από την θυσία έρχεται η ανάσταση. Μέσα από την νέκρωση του θελήματος, ανθίζει η αγάπη. Είναι βαρύ το να πάθεις για τον άλλο. Δεν το αντέχεις ή νομίζεις ότι δεν το αντέχεις. Ίσως γιατί δεν ξεκινάμε από το παθείν για τον Χριστό. Από την απόφαση ότι η μικρή θυσία του χρόνου για προσευχή, για ένα χαμόγελο στον άλλο, για να τον δούμε και να τον ακούσουμε, για μια κουβέντα αλήθειας, αλλά και η μεγαλύτερη θυσία να τον συγχωρέσουμε γιατί δεν είναι όπως τον θέλουμε, δεν περνά εύκολα από τον νου μας σε καιρούς, στους οποίους το “εγώ” είναι το κλειδί της θεωρούμενης ευτυχίας. Η δαιμονική αυταπάτη. Μόνο μέσα από τον άλλον, τον πλησίον, τον άνθρωπό μας, τον φίλο και τον εχθρό, τον ξένο και τον οικείο, μπορείς να πάθεις για τον Χριστό.

Ο απόστολος Παύλος, στο ανάγνωσμα της Κυριακής προ της Υψώσεως, καυχιέται για τον σταυρό του Χριστού, αλλά και μαρτυρεί για τα σημάδια στο σώμα του που έπαθε για το υπέρ παν όνομα: του Κυρίου Ιησού. Αυτόν που πολέμησε, γιατί δεν ήταν όπως Τον ήθελε. Αυτόν όμως που αποδέχτηκε την κλήση Του, γιατί κατάλαβε πως στην αγάπη είναι το φως. Στον Σταυρό η Ανάσταση. Στον πλησίον η λύτρωση. Ας μας δείχνει ότι το να πάθεις για τον άλλον, όσο βαρύ κι αν είναι, ανοίγει τον δρόμο. Κι αν δεν μπορούμε, ας παρακαλούμε για την έλλειψή μας. Κάθε στιγμή είναι μια νέα αρχή.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

11 Σεπτεμβρίου 2022

Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού


Κήρυγμα Κυριακής προ της Υψώσεως (11–09–2022)

 «οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεός τὸν κόσμον»



Οι άνθρωποι θέτουν όρια. Έχουν μέτρο και αυτό το μέτρο είναι εκείνο το οποίο μετρά και τις δυνατότητες τους. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ξεπεράσει τις δυνατότητές του διότι είναι πεπερασμένες. Πεπερασμένος σημαίνει ότι έχει αρχή και τέλος.

Αυτή η αρχή και το τέλος τον εγκλωβίζει σε όρια. Εκείνο το οποίο δεν έχει όρια όπως ακούσαμε στο ιερό Ευαγγέλιο είναι η αγάπη του Θεού και η αγάπη του Θεού καταδεικνύεται στον λόγο που ακούσαμε σήμερα αδελφοί μου που λέγει: «Οὕτω γαρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον ὥστε τὸν υἱὸ αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μή ἀπόλυται ἀλλ ἕχει ζωὴν αἰώνιον». Πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι ο Θεός πεθαίνει από αγάπη, πεθαίνει για την αγάπη. Γίνεται έτσι η προσωποποιημένη αγάπη.

Στο πρόσωπο του Χριστού μας το συναίσθημα, η ιδέα αν θέλετε, η κατάσταση γίνεται απτό γεγονός, γίνεται πρόσωπο Ιησούς Χριστός. Αυτό ζούμε στην ζωή της Εκκλησίας μας. Την προσωποποιημένη αγάπη. Την αγάπη την οποία μπορούμε να την ψηλαφίσουμε, να την νιώσουμε, να την γευτούμε και να σωθούμε μέσα στο Μυστήριο του Θεού, που λέγεται Θεία Ευχαριστία.

Ο άρτος της ζωής «ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς». Κατέβη για να υψωθεί επί του Σταυρού, κατέβηκε τόσο χαμηλά έως τα τάρταρα του άδη για να ανυψώσει τον άνθρωπο και να τον αναγάγει στον ουρανό, να καθαρίσει την εικόνα του και να την αποκαταστήσει.

Αυτή η αποκατάσταση ήδη είχε ξεκινήσει προ καταβολής κόσμου και της δημιουργίας του ανθρώπου μέσα στο προαιώνιο σχέδιο του Θεού. Αυτή η αγάπη φάνηκε με την δημιουργία του κόσμου. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κάποια ιστορική στιγμή, όμως πριν από αυτόν δημιουργήθηκε το σύμπαν, τα άστρα, ο ήλιος, και η γη μας, με τις τόσες ομορφιές και την τελειότητα τους. Και όλα αυτά για τον άνθρωπο. Όλη η φύσις στην υπηρεσία του ανθρώπου.

Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο. Και όμως αυτή η αγάπη του Θεού είναι πιο μικρή από την άλλη, την μεγάλη αγάπη Του. Αυτή την αγάπη την βλέπουμε υψωμένη επί του Σταυρού «οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται». Ο Θεός παραδίδει τον μονογενή, τον ηγαπημένο, να υψωθεί «ὡς ὁ ὄφις ἐν τῇ ἐρήμῳ» την εποχή του προφήτη Μωϋσή προκειμένου, όπως ο χάλκινος εκείνος όφις καρφωμένος επί του ξύλου έσωζε τους Ισραηλίτες, έτσι και ο Χριστός μας υψώθηκε επί του ξύλου του Σταυρού ώστε κανείς να μην απολεσθεί από το δηλητήριο του διαβόλου.

Από τα σημερινά  λόγια του ιερού Ευαγγελίου καταλαβαίνουμε τον σκοπό για τον οποίο ήλθε και ενηνθρώπησε ο Χριστός μας τον κόσμο. Να χαρίσει την αιώνια ζωή στον κοσμικό άνθρωπο. Αυτό που ζητά από εμάς είναι πίστη, υική αφοσίωση και απόλυτη εμπιστοσύνη. 

Να κατοικήσει στις καρδιές μας, να βγούμε από την φιλαυτία μας και να προχωρήσουμε στην δική του αγάπη. Να πεθάνει ο παλαιός άνθρωπος και να γεννηθεί ο νέος ο ανακαινισμένος από την αγάπη και την θυσία του Κυρίου μας.  Αμήν!


Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

 Ο Απόστολος Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού 11-9-2022 (Γαλ. στ΄ 11-18)



Αδελφοί, ἲδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. Ὃσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται.

Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Αδελφοί, προσέξτε μέ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς γράφω τώρα μέ τό ἲδιο μου τό χέρι. Ὃσοι θέλουν νά ἀποκτήσουν καλή φήμη στους ἀνθρώπους, αὐτοί σᾶς ὑποχρεώνουν να περιτέμνεσθε, μέ μόνο στόχο νά μή καταδιώκωνται ἀπό τούς Ἰουδαίους ἐξαιτίας τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἂλλωστε οὒτε καί αὐτοί πού ἐπιμένουν στήν περιτομή τηροῦν τόν νόμο. Ἁπλῶς θέλουν νά περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιά νά καυχηθοῦν ὃτι σᾶς κατάφεραν νά τό κάνετε.

Ὃσο γιά μένα, δέν θέλω ἂλλη ἀφορμή γιά καύχηση ἐκτός ἀπό τόν σταυρό τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τόν σταυρό πού πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιά μένα κι ἐγώ γιά τόν κόσμο. Για ὃσους ἀνήκουν στόν Ἰησοῦ Χριστό δέν ἒχει καμιά σημασία οὒτε τό νά κάνεις περιτομή οὒτε τό νά μήν κάνεις, ἀλλά ὃλοι εἶναι νέα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Ὃσοι ἀκολουθοῦν αὐτή τήν ἂρχή, θά ἒχουν τήν εἰρήνη καί τό ἒλεος τοῦ Θεοῦ μαζί τους, αὐτοί καί ὃλος ὁ λαός τοῦ Θεοῦ. Στό ἑξῆς κανένας ἂς μή μοῦ δημιουργεῖ προβλήματα. Ἀρκετά ἒχω πάθει γιά τόν Ἰησοῦ, ὃπως δείχνουν τά σημάδια στό σῶμα μου. Ἡ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εὒχομαι νἀ εἶναι μαζί σας, ἀδελφοί μου. Ἀμήν.




Το Ευαγγέλιο Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού 11-9-2022

 Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (Ιωάν. γ´ 13-17)



Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ.

Απόδοση σε νεοελληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής προ της Υψώσεως

Εἶπε ὁ Κύριος· Κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνο ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. ῞Οπως ὁ Μωυσῆς ὕψωσε τὸ χάλκινο φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ὥστε ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν νὰ μὴ χαθεῖ ἀλλὰ νὰ ζήσει αἰώνια. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε στὸν θάνατο τὸν Μονογενή του Υἱό, γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια.

Γιατί, ὁ Θεὸς δὲν ἔστειλε τὸν Υἱό του στὸν κόσμο γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.


Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2022

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος στην Θεομητορική εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου ιερούργησε στο ιστορικό Ιερό Ναό της Παναγίας Φανερωμένης, των Ξένων της Ηπειρωτικής Αδελφότητος στο πλακάδο του Αγίου στο κέντρο της παλαιάς πόλης της Κέρκυρας

    Κατά την Θεία Λειτουργία ήτο κατάμεστος ο Ιερός Ναός από ευσεβείς χριστιανούς, ντόπιους και ξένους επισκέπτες του νησιού μας και έψαλε η ωραιότατη Χορωδία σε βυζαντινό ύφος τηρώντας την παράδοση του ως άνω Ιερού Ναού ο οποίος είναι δημιούργημα του 17ου αιώνα, όταν ήλθε κυρίως από την περιοχή της Ηπείρου εξαιτίας του τουρκικού ζυγού και των βίαιων εξισλαμισμών μεγάλος αριθμός ηπειρωτών, βρίσκοντας καταφύγιο στο νησί μας. Μετά την εγκατάστασή τους δημιούργησαν μεγάλη Αδελφότητα καθώς και τον εν λόγω Ιερό Ναό, ο οποίος έκτοτε συντηρεί την δική του ιδιαίτερη παράδοση. Χοράρχης είναι ο καθηγητής και Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Σχολής Εκκλησιαστικής Μουσικής «Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ» της Ιεράς μας Μητροπόλεως κ. Νικόλαος Μακρόπουλος, ο οποίος πλαισιώνεται από μαθητές της σχολής και στο αριστερό αναλόγιο ο παλαιός ιεροψάλτης του Ιερού Ναού κ. Γεώργιος Τόμπρος, πτυχιούχος και γνώστης της βυζαντινής μουσικής. 

    Με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας συλλειτούργησαν αρκετοί Ιερείς μεταξύ των οποίων και ο Αρχιμανδρίτης Σεβαστιανός Λάτσας, αποσπασμένος Κληρικός της Ιεράς μας Μητροπόλεως στην Γερμανία και ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι. Μητροπόλεως Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός καθώς και ο Αρχιδιάκονος του Σεβασμιωτάτου π. Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος. 

    Κατά την Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από την καταβασία της ενάτης ωδής: «Μυστικὸς εἶ Θεοτόκε Παράδεισος, ἀγεωργήτως βλαστήσασα Χριστόν, ...». Στον παράδεισο τον επίγειο που δημιούργησε ο Θεός για να αναπαύεται και να ξεκουράζεται ο άνθρωπος, αλλά και για να κοινωνεί ο κτιστός άνθρωπος με τον Θεό, ήτο ένας άγιος τόπος. Εξ αυτού του ηγιασμένου τόπου έλαβε ο Θεός χώμα και έπλασε πηλό και έκτισε τον άνθρωπο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν. Δηλαδή του έδωσε την δυνατότητα δια του προσωπικού του αγώνα να φθάσει και να ομοιωθεί με τον Δημιουργό του Θεό στην αγάπη, στην αθανασία, στην υπομονή, στην εγκράτεια, στην δικαιοσύνη και στην καλοσύνη. Αλλά όμως ο άνθρωπος ο οποίος ζει μέσα σε αυτή την παραδείσια κατάσταση και αναστρέφοντας το πολύτιμο δώρο της ελευθερίας που του έδωσε ο Θεός αποκόπτεται από τον Θεό, απομακρύνεται από τον Δημιουργό Του και αυτονομείται στην ζωή του. 

Αυτή η κατάσταση στην οποία περιήλθε ο άνθρωπος ήτο κατάστασις σκότους, αγνωσίας και κολασμού. Ο μυστικός παράδεισος, τον οποίο έτσι ονομάζουν οι Άγιοι Πατέρες την Παναγία μας είναι αγιωτέρα πάντων των αγίων της κτίσεως ακόμη και των αύλων αγγελικών δυνάμεων, αφού τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ υποκλίνονται στην αγιότητά Της. Εξ αυτού λοιπόν του μυστικού παραδείσου λαμβάνει ο ίδιος ο Θεός γη, δηλαδή την Παναγία μας και την καθαρότητα της ανθρωπίνης φύσεως εν τω προσώπω Της και ο Λόγος του Θεού ενώνεται όπως θα μας εξηγήσει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός «ἐν δύο φύσεσιν ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως» και έκτοτε έχουμε τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό ως νέο Αδάμ και την Παναγία μας ως νέα Εύα. Με τον τρόπο αυτό ο Κύρίος μας εισάγεται στην ιστορία για να καταργήσει τον θάνατο, την πνευματική ασθένεια και όλα εκείνα τα οποία προέρχονται από την φθορά της ανθρωπότητος συνεπεία των πράξεων του παλαιού Αδάμ και της παλαιάς Εύας. Έτσι λοιπόν, μέσα από τον μυστικό παράδεισο αναγεννάται και ανακαινίζεται όλη η δημιουργία του Θεού, γιατί η αγάπη του Θεού ουδέποτε έπαψε να ενεργεί για όλη την δημιουργία. 

Σήμερα λοιπόν γιορτάζουμε το ιερό γεννέσιο της Παναγίας μας, το οποίο πραγματοποιήθηκε με υπερφυσικό τρόπο καθώς οι γονείς, Ιωακείμ και Άννα ήταν μεγάλης ηλικίας και κλήθηκαν από τον Θεό να συνδημιουργήσουν μαζί Του την Υπεραγία Θεοτόκο που έμελλε να είναι η μητέρα του Θεού, αλλά και η μητέρα όλης της ανθρωπότητος. Δεν υπάρχει πιο ιερό πρόσωπο από την Παναγία μας. Με την γέννησή της η ανθρωπότητα προγεύεται τη δική της σωτηρία, καταδικάζεται το πνευματικό σκότος και καταυγάζεται όλη η δημιουργία από το φως της θεότητος το οποίο μέλλει η Παναγία μας να εγκαταστήσει στην πεπτωκυία ανθρώπινη φύση. 

Στον τόπο μας αυτή η γιορτή της Παναγίας μας, αναφέρεται ως Λαμποβίτισσα γιατί λάμπει με το φως της θεότητος, του οποίου αναλαμβάνει την διάχυση σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Σήμερα αγαπητοί μου, και πάλι η ανθρωπότητα επέλεξε την αυτονόμησή της από τον Θεό. Προτίμησε το σκότος της άνεσης, και της φθοράς η οποία προέρχεται από την αμαρτία. Ο άνθρωπος προτιμά να ζήσει τη ζωή της φιληδονίας, τη ζωή της εγωκεντρικότητας και της μάταιης φιλοδοξίας, πιστεύοντας ότι έτσι θα είναι καταξιωμένος στην μικρή διάρκεια του επίγειου βίου του. Όμως, η πραγματικότητα μαρτυρεί άλλα. Η παρατηρούμενη και ολοταχώς αυξανόμενη εγκληματικότητα, όχι μόνο στην πατρίδα μας, αλλά και παγκοσμίως, η στέρηση της ελευθερίας από τα σκοτεινά κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας και η απόγνωση στην οποία έχει περιέλθει ο σύγχρονος άνθρωπος από όλα τα κοινωνικά φαινόμενα δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της αυτονομήσεώς του από τον Θεό. Όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, όσο και αν έχουμε πικράνει την Παναγία μας, αυτή είναι έτοιμη πάντα να δεχτεί την μετάνοιά μας, την αλλαγή του τρόπου της ζωής μας και εκείνη ως πρέσβειρα όλου του κόσμου στον Ιησού Χριστό που είναι ο υιός της και Θεός της, αλλά και όλων μας, θα πρεσβεύει και θα αναμένει τον καθένα μας χωριστά την επιστροφή και την συνειδητή κοινωνία του μετά του Χριστού μας. 

    Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας ευχήθηκε χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους, με την ελπίδα πως σύντομα για το καλό της πατρίδας μας θα ανανήψουμε πνευματικά και θα ανοίξουν όχι μόνο τα σωματικά μας μάτια, αλλά και τα μάτια της ψυχής μας για να ατενίσουμε την Παναγία μας.