Αφήστε μας την ηλ. διεύθυνση για να λαμβάνετε περισσότερες ειδοποιήσεις

Translate

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ


Οι άνθρωποι αποκτούμε κακές συνήθειες, καθώς μεγαλώνουμε. Δεν είναι μόνο ο χαρακτήρας μας, που άλλους τους κάνει δυναμικούς και άλλους οκνηρούς, ή το οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο ενθαρρυνόμαστε να προχωρήσουμε με ή χωρίς κινητοποίηση των δυνάμεών μας. Είναι κυρίως ο πολιτισμός μας, ο οποίος μας ενθαρρύνει να αποκτούμε συνήθειες με σκοπό να εξαρτώμαστε από αυτές, αφού, χωρίς να μας είναι πραγματικά αναγκαίες, μας αρέσουν.
Είμαστε δέσμιοι των επιθυμιών μας σήμερα, μόνο που αυτές αποσκοπούν σε μία ευχαρίστηση που δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένη με την χαρά και γι᾽ αυτό δεν έχει διάρκεια. Έτσι, οι κακές συνήθειες έχουν να κάνουν με τη παρακολούθηση ταινιών και σειρών στο κινητό μας, με την συνεχή ανάρτηση ή τον σχολιασμό φωτογραφιών, με την άρνηση να προκρίνουμε την εργασία αντί των χόμπι μας, όπως αυτά βιώνονται μέσω της παρακολούθησης του ποδοσφαίρου και της ταύτισης της χαράς με την νίκη της ομάδας ή με το “στοίχημα”, με το να προτιμούμε τον καφέ και τα σχόλια για τους άλλους αντί της μελέτης ενός βιβλίου, με το κακής ποιότητας φαγητό, τα διαδικτυακά παιχνίδια, το τσιγάρο και το αλκοόλ.
Ειδικά, οι γονείς διαπιστώνουμε ότι τα παιδιά μας ξοδεύουν πολύτιμο χρόνο στο κινητό τους, αντί να είναι στα βιβλία και τις ασκήσεις τους, αρνούνται να κουραστούν για το σχολείο λίγο παραπάνω, θέλουν να βγαίνουν έξω με τις παρέες τους χωρίς να έχουν ολοκληρώσει τα διαβάσματά τους, ενώ και ο έρωτας γίνεται συνήθεια και όχι δίψα για μοίρασμα και ζωή. Την ίδια στιγμή, τα παιδιά διαπιστώνουν ότι οι γονείς είμαστε αφοσιωμένοι στην τηλεόραση ή τον υπολογιστή, ότι είμαστε δεμένοι με την εργασία μας πιο πολύ από ό,τι με εκείνα, ότι δεν αφήνουμε χρόνο ο ένας για τον άλλο, διότι προτιμούμε την ατομική ευχαρίστηση, τα ατομικά ενδιαφέροντα, παρά το να κάνουμε κάτι από κοινού και ότι συνεχώς επικαλούμαστε το “έτσι είμαι εγώ” και ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε, διότι “έχουμε δικαίωμα στα μικροπάθη μας”.
Οι κακές συνήθειες, όπως και οι καλές, είναι σήμα κατατεθέν του καθενός ανθρώπου. Όμως η απόφαση για παραίτηση από κάθε αυτοκριτική, η εγωκεντρική θεοποίησή τους, το να μην τις θυσιάζουμε δηλαδή για τίποτα, ακόμη κι αν η σχέση μας κινδυνεύει, ακόμη κι αν τα παιδιά μας βυθίζονται σε έναν κόσμο ιδιωτείας, σε έναν κόσμο μοναχικό, χωρίς σχέση μαζί μας, είναι αφετηρίες αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς. Οι κακές συνήθειες συνοδεύουν έναν άνθρωπο εγωκεντρικό. Τον χαρακτηρίζουν, δυσκολεύουν όμως την ζωή τόσο του ίδιου όσο και των δικών του. Γίνονται οδός ιδιορρυθμίας και, κάποτε, γεροντοκορισμού. Διότι δεν ζούμε σε εποχή ανεκτικότητας, αλλά ανταγωνισμού ποιος θα επικρατήσει διατηρώντας τις συνήθειες του στο όνομα όχι της αγάπης, αλλά των δικαιωμάτων.
Αφού δούμε τις δικές μας “κακές συνήθειες”, χρειάζεται να προσέξουμε και τις αντίστοιχες των παιδιών μας. Γνώμονας η αλήθεια, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους. Δύσκολα ξεριζώνονται οι κακές συνήθειες, ιδίως όταν έχουν γίνει πάθη. Ωστόσο, μπορεί να περιοριστεί η επίδρασή τους στον χαρακτήρα μας πρώτα με την καλή συνήθεια της προσευχής που πηγάζει από την πίστη στον Θεό, όπως επίσης και με την καλλιέργεια δημιουργικών τρόπων αξιοποίησης του χρόνου μας, ενθάρρυνση για παραγωγικό κόπο και υπέρβαση της πρόσκαιρης ευχαρίστησης, που γίνεται πάθος.


π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 27 Φεβρουαρίου 2019
Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2019

Λαμπρό Συλλείτουργο στην Αγία Φωτεινή Υμηττού.


Ρεπορτάζ : Αθανάσιος Τζάνης
(Κείμενο και φωτογραφίες από ιστότοπο :”Ποιμήν”)

Την Κυριακή του Ασώτου, 24 Φεβρουαρίου, εις τον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου – Αγίας Φωτεινής Υμηττού, τελέστηκε πανηγυρική Δισαρχιερατική Θεία Λειτουργία, με την ευκαιρία της φιλοξενίας του ιερού λειψάνου της Τιμίας Χειρός του Αγίου Σπυρίδωνος, που φυλάσσεται στο νησί της Κέρκυρας.

Στην ακολουθία του Όρθρου χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος και εν συνεχεία προϊστατο της Θείας Λειτουργίας, συνιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ.

Τους Αρχιερείς πλαισίωναν ο Πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Κερκύρας, Πανοσιολ. Αρχιμ. Π. Ιουστίνος Κωνσταντάς, ο Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Καισαριανής Πανοσιολ. Αρχιμ. Π. Καλλίνικος Νικολάου, ο ακάματος προϊστάμενος του Ναού Αρχιμ. π. Νικόδημος Σιδέρης, οι συνεφημέριοί του και οι Διάκονοι της Μητροπόλεως.

Το θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, αναλύοντας βαθιές θεολογικές αλήθειες και έννοιες της Ευαγγελικής περικοπής του “Ασώτου”, επισημαίνοντας ιδιαίτερα την ελευθερία την οποία ο πατέρας δίνει στα παιδιά του.

Πριν την απόλυση ο Σεβ. Μητροπολίτης Καισαριανής κ. Δανιήλ, προσφώνησε αδελφικώς τον κ. Νεκτάριο, εκφράζοντας την χαρά και την ευγνωμοσύνη της Τοπικής Εκκλησίας για την μέγιστη ευλογία της ελεύσεως του ιερού Λειψάνου στην ενορία της Αγίας Φωτεινής, καθώς γίνεται πηγή δυνάμεως για όλους μας.

Το ιερό Λείψανο της θαυματουργού Τιμίας Χειρός του Αγίου Σπυρίδωνος θα παραμείνει στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου – Αγίας Φωτεινής Υμηττού, έως την Τετάρτη 27η Φεβρουαρίου όπου στις 12:00 μ.μ. θα λιτανευτεί πέριξ του Ιερού Ναού και θα αναχωρήσει για το νησί της Κέρκυρας.






Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

ΤΑ ΘΕΛΩ ΟΛΑ


“Συναγαγών ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱός ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν…τέκνον σύ πάντοτε μετ᾽ έμοῦ εἶ, καί πάντα τά ἐμά σά ἐστιν” (Λουκ. 15, 13 καί 31)

“Ο μικρότερος γιος τα μάζεψε όλα κι έφυγε σε χώρα μακρινή…παιδί μου, εσύ είσαι πάντοτε μαζί μου και ό,τι είναι δικό μου είναι και δικό σου”

Οι άνθρωποι έχουμε έντονο μέσα μας το αίσθημα της κτητικότητας. Μετράμε τι μας ανήκει και όχι μόνο ως προς τα υλικά. Μετράμε δικαιώματα. Την θέση που έχουμε στην ζωή, την εκτίμηση, την καρδιά των άλλων. Τα θέλουμε όλα δικά μας. Δεν συμβιβαζόμαστε εύκολα με κάτι λιγότερο από το “τα πάντα”. Συχνά ασφυκτιούμε μέσα σε περιβάλλοντα στα οποία αισθανόμαστε ότι η αξία μας δεν αναγνωρίζεται. Ότι αυτό που μας ανήκει, δεν μας δίδεται: από την ελευθερία, την οποία ταυτίζουμε με το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι μας ευχαριστεί πραγματικά και να έχουμε όποιον και ό,τι θέλουμε, μέχρι και την δυνατότητα να αξιοποιήσουμε αυτό που μας υπόσχονται, όσοι γνωρίζουμε ότι έχουν ρυθμιστικό ρόλο στην ζωή μας: οι γονείς αρχικά, οι συνάδελφοι στην εργασία, οι προϊστάμενοί μας, οι φίλοι, αυτοί που συνυπάρχουμε. Γι᾽ αυτὀ και συχνά αισθανόμαστε τον πειρασμό είτε να τα μαζέψουμε όλα και να φύγουμε από το περιβάλλον στο οποίο ζούμε είτε με μισή καρδιά να παραμένουμε, διότι δεν τολμούμε ή υπολογίζουμε σε μελλοντικά κέρδη διά της υπομονής, που δεν είναι όμως της καρδιάς, αλλά του συμφέροντος.
Ανάλογη κάποτε είναι και η σχέση μας με τον Θεό. Αισθανόμαστε σ᾽ αυτήν την σχέση ότι ο Θεός ζητά και μόνο με την παρουσία Του τα πάντα, αποστερώντας μας από την δυνατότητα να χαρούμε την ζωή. Να αξιοποιήσουμε το μυαλό μας. Να κάνουμε το σώμα μας να χαρεί. Να μετάσχουμε στα αγαθά του πολιτισμού. Να έχουμε ως γνώμονά μας τις επιθυμίες μας. Να μην φοβόμαστε τον έλεγχό Του. Έτσι, συνειδητά ή ασυνείδητα, μαζεύουμε τα πάντα από όσα δικαιούμαστε, διότι και ο Θεός μας έχει δώσει δικαιώματα, μόνο που εμείς δεν κατανοούμε ότι κονά Του μπορούμε να τα ζήσουμε, χωρίς και να χάσουμε ό,τι μας αναλογεί από πραγματική χαρά της ζωής που είναι η αγάπη, και φεύγουμε στην χώρα του κόσμου. Δεν μπορούμε να αντέξουμε την αγάπη του Θεού, την αισθανόμαστε έλεγχο, και πλέουμε στο πέλαγος του πολιτισμού, της επιστήμης, της επιθυμίας για ηδονή, θέλοντας να κρύψουμε από την καρδιά μας ότι ο Θεός δεν μας στερεί, αλλά νοηματοδοτεί κάθε τι που υπάρχει στον κόσμο και το διαφυλάσσει από το να γίνει αυτάρκεια, δηλαδή να το θεωρήσουμε ότι υπάρχει για πάντα. Κλείνουμε την πόρτα στο σπίτι του Θεού που είναι η Εκκλησία και απολαμβάνουμε την άσωτη ζωή μας. Μόνο που η αυτάρκεια έχει τέλος: την στέρηση νοήματος καθώς βλέπουμε τον χρόνο να περνά, την ζωή να τελειώνει και την μοναξιά της ύπαρξης να μην μπορεί να λυτρωθεί στα ξυλοκέρατα των καιρών.
Υπάρχει όμως πάντοτε και μια άλλη κατηγορία ανθρώπων. Είναι εκείνοι που ενώ δεν φεύγουν από τον Θεό, εντούτοις δεν μπορούν να χαρούν την ζωή που ζούνε κοντά Του. Φοβούνται να δοκιμάσουν την χαρά της κοινωνικότητας, της αγάπης, του μοιράσματος. Έχουν μέσα τους ένα διαρκές “πρέπει”, ένα διαρκές “μη”, μην τυχόν και χαλάσει η εικόνα τους έναντι του Θεού, αν φανούν χοϊκοί. Αν φανούν παιδιά που αποκαλύψουν τις επιθυμίες των καρδιών τους στον πατέρα τους. Φοβούνται έναν Θεό, ο Οποίος στην πραγματικότητα δεν υπάρχει όπως τον σκέπτονται, γιατί είναι Θεός συγκατάβασης, αγάπης, ελπίδας και όχι άτεγκτης δικαιοσύνης. Θα Τον ήθελαν δίκαιο, για να ανταμείβει συνεχώς τους κόπους τους να καταπνίξουν το πρόσωπό τους. Θα Τον ήθελαν δίκαιο, για να καταδικάζει τους άλλους, τους αμαρτωλούς, τους άσωτους, και να δικαιώνει τους ίδιους. Θα Τον ήθελαν δίκαιο, για να τους επιτρέπει αυτό που δικαιούνται, ενώ δεν τους το έχει απαγορεύσει ποτέ. Τα έχουν όλα δικά τους, αλλά φοβούνται να τα χαρούν!
Και οι δύο κατηγορίες ανθρώπων τα έχουν όλα εκ του Θεού. Το κυριότερο: την σωτηρία να είναι είναι παιδιά Του. Την δωρεά της υιοθεσίας κατά χάριν. Στην μία λείπει η ταπείνωση να μείνουν κοντά Του και να χαρούνε την πληρότητα της αγάπης. Η περιπέτεια της ζωής όμως αφήνει περιθώρια για επιστροφή. Ακόμη κι αν έχουν χάσει τα πάντα, ο Θεός-Πατέρας τους τα ξαναδίνει, όχι για την μετάνοια μόνο, αλλά για την ταπείνωση που δείχνουν να Τον εμπιστευθούν καρδιακά, κυρίως στα πάντα των λαθών τους. Στην άλλη η ταπείνωση της παραμονής είναι ψεύτικη, διότι την αισθάνονται ως καταναγκασμό. Και γι᾽ αυτό κατακρίνουν. Έτσι, ενώ έχουν τα πάντα, δεν αγαπούνε τον Δωρεοδότη, αλλά Τον θεωρούν ως μέσο για να διατηρήσουν τα προνόμια, χωρίς να μπορούν να ξεφύγουν από ένα αίσθημα μιζέριας, διότι είναι αναγκασμένοι να είναι παιδιά Του. Κι έτσι είναι ικανοί να απαιτούν την πρωτοκαθεδρία κοντά Του, χωρίς τελικά να Τον αγαπούν αληθινά. Απλώς, υπολογίζουν την μέλλουσα ζωή και το όνομά τους.
Η παραβολή του Ασώτου Υιού είναι μία διαρκής υπενθύμιση σε όλους μας να αφηνόμαστε στην αγάπη, την ταπείνωση, την μετάνοια, να μπορούμε να χαρούμε την σχέση μας με τον Θεό ως παιδιά Του, να μην αυτοδικαιωνόμαστε, αλλά να πλαταίνει η καρδιά μας και να χωρά όλο τον κόσμο, ιδίως τους ασώτους, και να μην διαλέγουμε θρησκευτικά τον Θεό ως δικαστή και τηρητή του νόμου, αλλά ως Πατέρα που αγαπά, συγχωρεί και περιμένει δίπλα Του τους πάντες.
Αυτός είναι και ο δρόμος για γνήσιες ανθρώπινες σχέσεις. Η αγάπη είναι τα πάντα, δίνει τα πάντα, συγχωρεί τα πάντα, αφήνει την περιπέτεια της ελευθερίας και μας αφήνει να χαρούμε γι᾽ αυτό που είμαστε και γι᾽ αυτό που μπορούμε να γίνουμε: παιδιά στην καρδιά, αποφασισμένα για να επιστρέφουμε εκεί όπου μας αγαπούνε αληθινά!


Κέρκυρα, 24 Φεβρουαρίου 2019

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 24 Φεβρουαρίου 2019, του Ασώτου


Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 24 Φεβρουαρίου 2019, του Ασώτου, όπως θα ακουστούν αύριο στην Εκκλησία με απόδοση στα νέα Ελληνικά.

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2019
Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου. Μνήμη τῆς εὑρέσεως τῆς τιμίας κεφαλῆς 
τοῦ Ἁγίου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου.

Αποτέλεσμα εικόνας για ασωτου

Ο Απόστολος της Κυριακής 24 Φεβρουαρίου 2019
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Δ´ 6 – 15
6 ὅτι ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ὃς ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 7 Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, 8 ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ’ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐξαπορούμενοι, 9 διωκόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ’ οὐκ ἀπολλύμενοι, 10 πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ. 11 ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. 12 ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν. 13 ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, 14 εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν. 15 τὰ γὰρ πάντα δι’ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

Ο Απόστολος της Κυριακής 24 Φεβρουαρίου 2019-Απόδοση στα νέα Ελληνικά
ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Δ´ 6 – 15
6 Και τούτο, διότι ο Θεός, ο οποίος κατά τους χρόνους της δημιουργίας διέταξε να λάμψη φως αντί του σκότους που υπήρχε τότε, αυτός έλαμψεν εις τας καρδίας μας και τας εφώτισεν, όχι μόνον δια να γνωρίσωμεν ημείς, αλλά δια να μεταδώσωμεν και στους άλλους φωτεινήν και καθαράν την γνώσιν της δόξης του Θεού, η οποία δόξα εφανερώθη δια του Ιησού Χριστού. 7 Εχομεν δε αυτόν τον ανεκτίμητον θησαυρόν της ενδόξου γνώσεως μέσα εις τα σώματα μας, τα αδύνατα και εύθραστα σαν όστρακα, δια να φαίνεται έτσι καθαρά ότι ο υπεράφθονος πλούτος της δυνάμεως είναι και προέρχεται από τον Θεόν και όχι από ημάς. 8 Ετσι δε εξηγείται η υπερνίκησις των αναριθμήτων εμποδίων και κινδύνων που συναντώμεν στο έργον μας. Διότι όντως ημείς οι Απόστολοι παντού και πάντοτε θλιβόμεθα, χωρίς όμως να φθάνωμεν εις αδιέξοδον και καταθλιπτικήν στενοχωρίαν. Περιπίπτομεν εις απορίαν και αμηχανίαν, χωρίς ποτέ να αποθαρρυνώμεθα και να μη ευρίσκωμεν λύσιν και απάντησιν εις τας απορίας μας. 9 Διωκόμεθα από απίστους και ψευδαδέλφους, αλλά δεν εγκαταλειπόμεθα από τον Θεόν. Φαίνεται μερικές φορές, ότι καταβαλλόμεθα και ριπτόμεθα από τους εχθρούς μας κάτω ως ηττημένοι, αλλά δεν χανόμεθα. 10 Οπου και αν περιοδεύωμεν, φέρομεν στο σώμα μας πάντοτε τας οδύνας και τον θάνατον του Κυρίου Ιησού, κινδυνεύοντες όπως εκείνος και να αποθάνωμεν εις κάθε στιγμήν. Τούτο όμως, δια να φανερωθή εις την ζωήν και ύπαρξιν μας, που πάντοτε διαφεύγει τον θάνατον, η ζωή και η δύναμις του Ιησού. 11 Διότι πάντοτε ημείς, που ζώμεν δια το έργον του Κυρίου, παραδιδόμεθα εις θάνατον δια την δόξαν του Ιησού, ώστε η ζωή και η δύναμις του Ιησού Χριστού να φανή στο θνητόν μας σώμα, το οποίον ο Κυριος κατά θαυμαστούς τρόπους σώζει. 12 Ωστε οι μεν καθημερινοί θανάσιμοι κίνδυνοι υπάρχουν εις ημάς, η δε πνευματική ζωη, που προέρχεται από τον ιδικόν μας θάνατον, ενεργείται και αυξάνεται εις σας. 13 Επειδή όμως έχομεν το αυτό Αγιον Πνεύμα, που μας χαρίζει και μας στερεώνει εις την πίστιν, σύμφωνα με εκείνο που είναι γραμμένον εις την Παλαιάν Διαθήκην “επίστευσα και δι’ αυτό ελάλησα”. και ημείς πιστεύομεν κατά τρόπον ορθόν και σταθερόν στον Κυριον, δι’ αυτό και με θάρρος κηρύττομεν την διδασκαλίαν της πίστεώς μας. 14 Από αυτήν δε την πίστιν αντλούμεν την βεβαίαν γνώσιν, ότι ο Θεός και Πατήρ, ο οποίος ανέστησε το Κυριον Ιησούν, θα αναστήση και ημάς δια μέσου του Ιησού και θα μας θέση κοντά του, μαζή με σας, ενδόξους εις την βασιλείαν του. 15 Διότι όλα γίνονται δια σας, ώστε η ευεργεσία και η δωρεά του Θεού, που γίνεται εις ημάς, να γίνη και ιδική σας ευεργεσία και να πλεονάση εις όλους. Ετσι δε σεις και ημείς, που είμεθα οι ευεργετούμενοι, να ευχαριστούμεν τον Θεόν, ώστε και η ευχαριστία να πλεονάζή και να περισσεύη προς δόξαν του Θεού.

Ομιλία εις την Κυριακήν του Ασώτου (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)


Ιδού ευαγγέλιο που αφορά στο νου και το σώμα του καθενός μας. Είναι το ευαγγέλιο της ευσπλαχνίας. Είναι η θαυμαστή παραβολή του Σωτήρος, στην οποία απεικονίζεται ολόκληρη η ζωή μας. Η δική μου, η δική σου, του καθενός ανθρωπίνου όντος επάνω στην γη. Όλους τους αφορά το σημερινό άγιο Ευαγγέλιο. Όλους.
Ο άνθρωπος! Αυτός ο θεϊκός πλούτος επάνω στην γη! Κύτταξε το σώμα του, το μάτι, το αυτί, την γλώσσα. Τι θαυμαστός πλούτος. Το μάτι! Υπάρχει τίποτε πιο τέλειο που να ημπορή ο άνθρωπος να επινοήση σ’ αυτόν τον κόσμο; Κι όμως, το μάτι αυτό το εδημιούργησε ο Κύριος, όπως και την ψυχή και το σώμα. Η ψυχή μάλιστα είναι ολόκληρη εξ ουρανού. Οποίος πλούτος! Το σώμα! Θαυμαστός θείος πλούτος που σου δόθηκε για την αιωνιότητα και όχι μόνο για την πρόσκαιρη αυτή γήινη ζωή. Και ψυχή δοσμένη για την αιωνιότητα.
Ακούσατε τι ευαγγελίζεται ο Άγιος Απόστολος Παύλος σήμερα. «Το δε σώμα τω Κυρίω» (Α΄ Κορ. 6, 13). Ο Κύριος έπλασε το ανθρώπινο σώμα για την αιώνια ζωή, για την αθανασία, για την καθαρότητα. Το έπλασε για την αιώνια αλήθεια, για την αιώνια δικαιοσύνη και για την αιώνια αγάπη: όπως το σώμα, έτσι και την ψυχή. Όλα αυτά είναι δώρα του Θεού, ανεκδιήγητα και μεγάλα και πλούσια, και –το πιο σπουδαίο– αθάνατα και αιώνια δώρα του Θεού.
Εμείς όμως οι άνθρωποι τι κάνομε μ’ όλα αυτά τα δώρα; Τι οικοδομούμε με αυτά; Παραδίδουμε το σώμα στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου, και την ψυχή στους ακαθάρτους λογισμούς, τις ακάθαρτες επιθυμίες, τις ακάθαρτες ηδονές. Δια των αμαρτιών και η ψυχή και το σώμα απομακρύνονται από τον Θεό, φεύγουν από το Θεό, φεύγουν «εις χώραν μακράν». Τίνος είναι αυτή η «μακρυνή χώρα;»
Ακούσατε που ο άσωτος υιός βόσκει χοίρους. Στην χώρα του διαβόλου. Στην χώρα, όπου ο διάβολος έχει εξουσία πάνω στον άνθρωπο δια των παθών, δια των αμαρτιών, και τον κρατάει σε φρικτή τρέλλα, στον παραλογισμό και την παραφροσύνη.
Λοιπόν, η αμαρτία; Κάθε αμαρτία είναι τρέλλα. Και ο άνθρωπος θα είναι πάντα μέσα σ’ αυτή την τρέλλα, μέχρις ότου συναντηθή με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Και θα συναντηθή με την μετάνοια.
Ακούσατε πως ο άσωτος υιός, αισθανόμενος τι σημαίνει ζωή μέσα στην αμαρτία, ζωή μέσα στις ηδονές και τα πάθη αυτού του κόσμου, λέγει: «Πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι» σε ξένη και μακρυνή χώρα. «Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου». Σηκώθηκε και πήγε προς τον πατέρα. Και ο ουράνιος Πατήρ, ο Θεός και Ελεήμων Κύριος, «έτι αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν και εσπλαγχνίσθη και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν», ενώ συγχρόνως ο υιός με λυγμούς έλεγε: «πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιος σου». Αμάρτησα στον ουρανό και σ’ όλα τα αστέρια. Όλα τα εμόλυνα με το πύον των παθών μου, και με το σκοτάδι των παθών μου τα ημαύρωσα όλα. «Ήμαρτον ενώπιόν σου»! Φεύγοντας από σένα, σε ποιόν προσκολλήθηκα; Δίπλα σε ποιόν ήμουν; Τίνος χοίρους εγώ έβοσκα; Του διαβόλου! Εγώ διαβολοποίησα την ψυχή μου, την οποία εσύ μου έδωσες να γίνη αγία και αθάνατη. Εγώ εβρώμισα το σώμα, εθανάτωσα το σώμα, εξαθλίωσα το σώμα!
Όταν ο άσωτος υιός «ήλθεν εις εαυτόν» –αφού ήταν εκτός εαυτού, στην τρέλλα, στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου– δια της μετανοίας έτρεξε προς τον πατέρα. Και ο πατέρας τον αγκαλιάζει και τον φιλεί. Δεν είχε τελειώσει ακόμη ο υιός την εξομολόγησί του, δεν είχε εκφράσει ακόμη την επιθυμία του να τον δεχθή ο πατέρας του σαν δούλο, και ο πατέρας λέγει στους υπηρέτες του: «Φέρετε την στολή την πρώτη και ενδύσατέ τον και δώστε δακτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του και αφού φέρετε τον μόσχο τον σιτευτό, σφάξτε τον για να φάγωμεν και ευφρανθώμεν».
Για πιο λόγο ευφραίνεται ο ουρανός; Για ποιο λόγο ο Θεός ευφραίνεται στον ουρανό; Για ποιο λόγο ευφραίνονται οι άγγελοι; Σε ποιόν ο Κύριος λέγει να ευφρανθώμεν; Στους αγγέλους!
Ο άνθρωπος ο οποίος χάθηκε μέσα στις αμαρτίες, θυμήθηκε ότι ήταν αδελφός των αγγέλων και έσπευσε προς τον ουρανό. «Ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου». Αμάρτησα στους αγγέλους, στους αρχαγγέλους. Εγώ εδιαβολοποίησα τον εαυτό μου. Έρριξα τον εαυτό μου στην αγέλη των χοίρων, στην αγέλη των παθών. Και να, τώρα είμαι όλος ξεσχισμένος, όλος κουρελιασμένος. Και η ψυχή και το σώμα κουρελιασμένα. Όλα εξαθλιωμένα.
Λοιπόν, τι είναι μετάνοια; Ο Κύριος τρέχει να συναντήση τον μετανοήσαντα υιό. Τον αγκαλιάζει και τον ασπάζεται και όλος ο ουρανός συγκινείται. Όλοι οι άγγελοι ευφραίνονται. «Και ήρξαντο ευφραίνεσθαι» αναφέρεται στην θαυμαστή περικοπή του Σωτήρος. Για ποιο λόγο χαίρεσθε εσείς άγιοι άγγελοι, άγιοι αρχάγγελοι; Εσείς, οι οποίοι παντοτινά πενθήτε για τον γήινο αυτό κόσμο βλέποντας τα δικά σας πεσμένα αδέλφια, τους ανθρώπους, πως πνίγονται μέσα στις αμαρτίες και τις ηδονές και τα πάθη και τους διαφόρους θανάτους αυτού του κόσμου, γιατί ευφραίνεσθε; «Ευφραινόμαστε για την ανάστασι, την ζωοποίησι του νεκρού αδελφού μας ανθρώπου, ότι νεκρός ην και ανέζησε». Νεκρός ήταν ο άσωτος υιός, όταν ήταν μακράν του Θεού, της πηγής της Ζωής, μακρυά από τον ουρανό. Ιδού, ανάστασις εκ νεκρών φαίνεται [η επιστροφή του ασώτου] στα μάτια όλων των ουρανίων δυνάμεων. Όλες οι ουράνιες δυνάμεις γι’ αυτό χαίρονται, «ότι απολωλώς ην και ευρέθη». Πράγματι, όταν ο άνθρωπος είναι μέσα στις αμαρτίες και τα πάθη, χάνει τον εαυτό του, δηλαδή δεν έχει αυτογνωσία, είναι εκτός εαυτού.
«Εις εαυτόν δε ελθών», λέγει ο Σωτήρ. Ο άνθρωπος συνέρχεται, όταν σκεφθή τίνος είναι, δηλ. του Θεού. Το σώμα σου τίνος είναι; Του Θεού. Η ψυχή και αυτή του Θεού. Όλα δώρα, δώρα του Θεού. Εγώ, ποιος είμαι σαν άνθρωπος; Του Θεού, όλος του Θεού! Το σώμα μου είναι δοξασμένο από τον Θεό. Γι’ αυτό το εδημιούργησε ο Θεός, λέγει ο άγιος Απόστολος στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα. Και το σώμα για τον Κύριο, και η ψυχή για τον Κύριο. Δοξάζομε τον Κύριο και με το σώμα και με την ψυχή. Του Θεού είναι και το ένα και το άλλο. Μη νομίζεις ότι είναι τίποτε δικό σου, όχι. Όλα είναι αιωνίως του Θεού. Και συ είσαι αιωνίως του Θεού. Αλλά τότε μόνο, όταν εσύ το συνειδητοποιής.
Λοιπόν η αμαρτία; Δεν επιτρέπει ο διάβολος στον άνθρωπο να συναισθανθή ότι είναι υιός του Θεού. Ο διάβολος εξουσιάζει με την καρδιά και δεν αφήνει στον άνθρωπο να σκεφθή τον Θεό, να θυμηθή, ότι είναι υιός του Θεού, ότι είναι πλούσιος, ανεκδιήγητα πλούσιος. Ότι αυτός είναι αδελφός των αγίων αγγέλων. Ο διάβολος όλα τα σκοτίζει, όλα τα απομακρύνει από τον άνθρωπο, τα διαστρεβλώνει, και του δίνει ψεύτικες ηδονές μέσω των αμαρτιών. Πράγματι έχει δίκαιο ο Απόστολος Παύλος όταν λέει στον Άγιο Επίσκοπο και μαθητή του, Απόστολο Τίτο: «ήμεν γαρ ποτέ και ημείς ανόητοι» (Τίτ γ΄, 3) Κοιτάξτε τι λέει ο Απόστολος. Πότε Άγιε Απόστολε; Υποδουλωμένοι στις διάφορες επιθυμίες και στα διάφορα πάθη, τότε είμασταν τρελλοί και ανόητοι.
Δεν θέλει ο Κύριος δια της βίας να σε αναστήση εκ των θανάτων σου, να σε αρπάξη από την αμαρτία. Εσύ πρέπει πρώτος να το πης στον ίδιο: «Κύριε, αυτή η αμαρτία με βασανίζει. Δεν την θέλω, έχει όμως εξουσία επάνω μου. Ελευθέρωσε με!» Τότε γίνεται θαύμα. Πάντα. Ποτέ ο Κύριος δεν αφήνει χωρίς απάντησι την προσευχή, έστω και του μεγαλυτέρου αμαρτωλού. Δεν υπάρχει φρικτή αμαρτία για τον άνθρωπο, ο οποίος αγρυπνεί επάνω στη δική του συνείδηση, επάνω στη ζωή του. Ξέρει ο άνθρωπος, ότι μετά την προσέλευση του Κυρίου Ιησού Χριστού στον κόσμο, ότι δεν υπάρχη αμαρτία, από την οποία ο Κύριος δεν μπορεί να μας ελευθερώση. Δεν υπάρχει αμαρτία, την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήση, δεν υπάρχει αμαρτία, την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να διώξη. Ο Κύριος δίνει την δύναμη. Μόνο κάνε την αρχή. Μόνο αναβόησε, όπως ο άσωτος υιός: «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου».
Όταν αμαρτάνης, αμαρτάνης όχι μόνο στον Θεό, αλλά σ’ όλα τα ουράνια κτίσματα, σ’ όλα τα επίγεια κτίσματα. Αμαρτάνεις στα πουλιά, αμαρτάνης στα λουλούδια, τα δένδρα. Αμαρτάνεις σ’ όλα τα ζωντανά όντα. Η αμαρτία είναι πραγματικά φοβερή, άνευ της μετανοίας. Τόσο φοβερή, ώστε να σκοτώνη και να ρίχνη σ’ εκατό θανάτους. Να ρίχνη στην αγκαλιά του διαβόλου και στην αιώνια φρικωδεστάτη κόλαση. Χωρίς αμφιβολία. Γι’ αυτό ο Θεός ήλθε σ’ αυτόν τον κόσμο. Να εξολοθρεύση τον φοβερό δράκοντα, ο οποίος λέγεται αμαρτία. Ήλθε ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός και μας έδωσε όλα τα μέσα να εξολοθρεύσομε την αμαρτία, την κάθε αμαρτία. Εδημιούργησε την Εκκλησία Του επάνω στη γη και της έδωσε όλες τις ουράνιες δυνάμεις, για να νικάμε και εμείς οι άνθρωποι όλες τις αμαρτίες, όλους τους θανάτους μέσα μας και γύρω μας.
Ο Κύριος μας έδωσε τα θαυμαστά Άγια Μυστήρια. Το άγιο Βάπτισμα, τη Θεία Κοινωνία, τα οποία εξολοθρεύουν την αμαρτία. Μας έδωσε και τις θαυμάσιες αρετές, πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία, πραότητα και όλες τις υπόλοιπες ευαγγελικές αρετές. Γι’ αυτό δεν υπάρχει απόγνωση στον Χριστιανό άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο.
Ας ξυπνήση ο Αγαθός Θεός όλους τους αθέους, όλους τους απίστους. Ας κτυπήση τον καθένα με τον κεραυνό του Ουρανίου Ελέους. Με τον κεραυνό του Ουρανίου Ελέους μέσα στη συνείδηση, μέσα στη ψυχή. Ας ξυπνήση ο καθένας και πορευθή στην ουράνια πατρίδα του, στην ουράνια τράπεζα ανάμεσα στους αγίους αδελφούς του, τους αγγέλους. Ας ζήση εκεί μαζί τους δια της αιωνίας Θείας Αληθείας, αιωνίας Θείας Διακαιοσύνης και όλων των αιωνίων ουρανίων χαρών.
Κύριε, Σ’ ευχαριστούμε για το Άγιο Ευαγγέλιο αυτό. Σ’ ευχαριστούμε για την αγαθή είδηση αυτή. Γιατί δημιούργησες τον άνθρωπο, να μπορή να νικήση κάθε αμαρτία και κάθε διάβολο. Σε Σένα δόξα και ευχαριστία, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου – Α’ και Β’ Εύρεση Τιμίας κεφαλής του Αγίου Προφήτου, Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη


Την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου 2019 η Εκκλησία μας τιμά την Α’ και Β’ Εύρεση της Τιμίας κεφαλής του Αγίου Προφήτου, προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη.

Κυριακή 24 Φεβρουαρίου - Α' και Β' Εύρεση Τιμίας κεφαλής του Αγίου Προφήτου, προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννη

Ἐκ γῆς προφαίνει Πρόδρομος σεπτὴν Κάραν,
Καρποὺς παραινῶν ἀξίους ποιεῖν πάλιν.
Ὁ Βαπτίσας πρὶν ὑδάτων πηγαῖς ὄχλους,
Γῆθεν φανεὶς βάπτιζε πηγαῖς θαυμάτων.
Εἰκοστὴν Προδρόμοιο φάνη Κάρη ἀμφὶ τετάρτην.

Όταν αποκεφαλίσθηκε από τον Ηρώδη ο Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, η τιμία κεφαλή αυτού τοποθετήθηκε μέσα σε αγγείο από όστρακο και κρύφθηκε στην κατοικία του Ηρώδη. Μετά από πολλά χρόνια, ο Άγιος Ιωάννης φανερώθηκε στο όνειρο δύο μοναχών, οι οποίοι είχαν αναχωρήσει για τα Ιεροσόλυμα με σκοπό να προσκυνήσουν το τάφο του Κυρίου, αγγέλλοντας σε αυτούς που βρίσκεται η τιμία κεφαλή του. Κι εκείνοι, αφού την βρήκαν, την είχαν με τιμές.

Από αυτούς την παρέλαβε κάποιος κεραμεύς και την μετέφερε στην πόλη των Εμεσηνών. Όταν όμως πέθανε την κληροδότησε στην αδελφή του. Και από τότε διαδοχικά περιήλθε σε πολλούς, για να καταλήξει στα χέρια κάποιου ιερομονάχου αρειανού που ονομαζόταν Ευστάθιος και εφύλαξε την τιμία κάρα σε σπήλαιο. Από εκεί, μεταφέρθηκε επί Ουάλεντος (364 – 378 μ.Χ.), στο Παντείχιον της Βιθυνίας μέχρι που ο Θεοδόσιος ο Μέγας (379 – 395 μ.Χ.) ανεκόμισε αυτή στο Έβδομο της Κωνσταντινουπόλεως, όπου ανέγειρε μέγα και περικαλλέστατο ναό.

Βεβαίως, περί της ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου υπάρχουν και άλλες αντιφατικές παραδόσεις. Κατ’ άλλη εκδοχή η τιμία κάρα βρέθηκε στην Έμεσα το 458 μ.Χ., επί βασιλείας Λέοντος Α΄ (457 – 474 μ.Χ.), ενώ άλλοι δέχονται ότι αυτή βρέθηκε το 760 μ.Χ. και μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στην Έμεσα. Από εκεί μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, επί βασιλείας Μιχαήλ Γ΄ (842 – 867 μ.Χ.) και πατριαρχίας Ιγνατίου.

Περί των ιερών λειψάνων του Τιμίου Προδρόμου βρίσκουμε ειδήσεις και σε διαφόρους χρονογράφους. Ο Ζωναράς αναφέρει ότι το 968 μ.Χ. ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας «βόστρυχον τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου αἵματι περφυμένον», που μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη. Πέντε δε χρόνια νωρίτερα κόμισε στην Κωνσταντινούπολη από τη Βέροια της Συρίας, περί τον Απρίλιο του 963 μ.Χ., μέρος του ιματίου του Τιμίου Προδρόμου. Σύμφωνα με άλλη μαρτυρία ο Νικηφόρος Φωκάς βρήκε στην Κρήτη «τὸ ἔνδυμα τοῦ Προφήτου ἐκ τριχῶν καμήλου τυγχάνον καὶ περὶ τὸν τράχηλον ἠμαγμένον».

Η Σύναξη της ευρέσεως της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ετελείτο στο Προφητείο του, που βρισκόταν στην τοποθεσία την ονομαζομένη Φωρακίου.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Η ΜΑΣΚΑ


Ο καθένας μας κρύβει τον αληθινό εαυτό του φορώντας μάσκες. Από μικροί μαθαίνουμε να υποδυόμαστε τα “καλά παιδιά” ενώπιον των άλλων. Να είμαστε ευγενικοί, να μην παρουσιάζουμε την αληθινή μας γνώμη γι᾽ αυτούς, να κάνουμε καλή εντύπωση. Στόχος της ανατροφής είναι να πετύχουμε ο ρόλος μας να γίνει πραγματικότητα. Να μην υποδυόμαστε μόνο, αλλά και να ζούμε. Να είναι ο εαυτός μας έτσι όπως θέλουμε να φαίνεται.
Το πόσο αυθεντικό είναι αυτό διαφαίνεται στις φιλίες. Όταν χαλαρώνουμε. Όταν μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα, τον κρυπτό της καρδίας άνθρωπο που υπάρχει εντός μας. Εκεί, αν προσέξουμε, θα διαπιστώσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε. Τι μας εκφράζει. Ανάλογη χαλάρωση υπάρχει και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Όταν μπορούμε να αναρτήσουμε φωτογραφίες μας, όταν σχολιάζουμε τι και ποιοι μας αρέσουν, όταν αδιαφορούμε σε αναρτήσεις, όταν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ψευδώνυμα και να γράψουμε την γνώμη μας ή να προσβάλουμε, να βρίσουμε, να ειρωνευτούμε. Όταν μπορούμε να αναρτήσουμε τραγούδια ή εικόνες που μας εκφράζουν. Τα μέσα ουσιαστικά αποκαλύπτουν την αλήθεια μας.
Κάποτε μας τρομάζει αυτή η αλήθεια. Το αντίθετο θα έπρεπε να συμβαίνει. Να μας τρομάζει η μάσκα που φορούμε, διότι αυτή δεν μας επιτρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να πάρουμε απόφαση μετανοίας, να δούμε τι μας χωρίζει από την αυθεντικότητά μας. Η υποκρισία μας γίνεται η αλήθεια μας, ενώ η αλήθεια καταχωνιάζεται στα βάθη της ψυχής μας. Και αυτό επιτείνεται όταν μένουμε εμείς κι ο εαυτός μας. Το βράδυ, πριν κοιμηθούμε. Όταν βιώσουμε μια αποτυχία. Όταν διαπιστώνουμε την μοναξιά μας, κάποτε χωρίς να φταίμε πραγματικά. Ίσως και στην προσευχή μας στον Θεό, αν αφήσουμε τον εαυτό μας να γαληνέψει, να δει τι μας λείπει, όχι υλικά, αλλά στο νόημα της ζωής.
Το πέταγμα της μάσκας, αν γίνει με σκοπό την έξοδο στο φως, είναι μία κίνηση απίστευτα δημιουργική. Οι άνθρωποι, μικρότεροι και μεγαλύτεροι, μπορεί να βλέπουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, όμως αυτή η θέαση είναι δύσκολο να έχει διάρκεια. Είναι μεταμέλεια πρόσκαιρη, διότι οι ρόλοι που άλλοτε υποδυόμαστε, άλλοτε μας εκφράζουν, άλλοτε είμαστε αναγκασμένοι να ακολουθούμε, δεν μας αφήνουν το περιθώριο για μια ριζική επανάσταση αλήθειας. Δοσμένοι στον κατεξουσιασμό των άλλων και του εαυτού μας, δοσμένοι στους στόχους να κερδίσουμε, δεν μπορούμε, ακόμη κι αν το καταλαβαίνουμε, να γκρεμίσουμε το ψευτοείδωλό μας, γιατί φοβόμαστε το τίμημα, το οποίο κάποτε είναι η άρνηση της ζωής που έχουμε ζήσει, της εικόνας που έχουμε οικοδομήσει, της αποδοχής που κερδίσαμε χωρίς να μας αξίζει.
Στις Απόκριες οι άνθρωποι αποθεώνουμε τις μάσκες. Ίσως γιατί αυτές τουλάχιστον είναι μιας χρήσης. Δεν μας συνοδεύουν καθόλη την διάρκεια της ζωής μας, αλλά μας κάνουν να ξεσκάμε. Στην εκκλησιαστική ζωή κατακρίνουμε την μεταμφίεση, χωρίς να συνειδητοποιούμε τον συχνό φαρισαϊσμό μας. Ενώ μας χρειάζεται η τελωνική απογύμνωση και ειλικρίνεια, η αποτίναξη της μάσκας που κρύβει τον εαυτό μας, η απόφαση για καινούργιο ξεκίνημα, προτιμούμε την επανάπαυση στην μεγάλη ιδέα για το εγώ μας.
Μα αν παρουσιάσουμε το αληθινό μας πρόσωπο, θα κάνουμε κακό και σε μας και στους άλλους. Έτσι δικαιολογούμαστε. Το πέταγμα της μάσκας όμως είναι ευκαιρία για μεταμόρφωση. Άλλωστε, η ταπείνωση της μοναξιάς, της αποδοχής του λάθους, της εκζήτησης του ελέους του Θεού ανοίγει τον δρόμο για το σεσωσμένο πρόσωπο! Ό,τι μας λείπει!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 20 Φεβρουαρίου 2019

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

Κερκύρας Νεκτάριος : “Αν κανείς σήμερα είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και αγαπά την πατρίδα του, είναι δακτυλοδεικτούμενος”.



Το απόγευμα της Δευτέρας 18 Φεβρουαρίου 2019 πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο εκδήλωση για τον ποιητή Γιώργο Σαραντάρη, υπό την αιγίδα της Ι.Μ. Κερκύρας και της Ενώσεως Χριστιανών Επιστημόνων, με ομιλητή τον κ. Γιώργο Παπαθανασόπουλο, συγγραφέα – δημοσιογράφο.
Στο χαιρετισμό που απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, αφού ευχαρίστησε τον κ. Παπαθανασόπουλο, τονίζοντας ταυτόχρονα την μακροχρόνια φιλία που τους συνδέει, όντες αμφότεροι πνευματικά τέκνα του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, εξήρε την προσωπικότητα το Γιώργου Σαραντάρη, ενός πνευματικού ανθρώπου, ο οποίος από την δεκαετία ακόμη του 1930 καυτηρίαζε τον ατομοκεντρισμό, τον υλισμό και την έλλειψη πνευματικότητας του Δυτικού κόσμου, ο οποίος δεν στηριζόταν ούτε στον άνθρωπο ούτε στην ανάσταση, διότι δεν ακολουθούσε τον Θεάνθρωπο. Σήμερα δυστυχώς βιώνουμε καθημερινά τις προσπάθειες μετάλλαξης της Ελληνικής κοινωνίας, ώστε να συμπλέει τάχα με τα πρότυπα του λεγόμενου μετανεωτερικού κόσμου. Στοιχεία που πρέπει να πληγούν στην κατεύθυνση αυτή, είναι η Ορθόδοξη πίστη, ο θεσμός της οικογένειας, το Μυστήριο του γάμου, το ξήλωμα της ιστορικής μνήμης, ιδίως των νέων ανθρώπων και η αγάπη για την πατρίδα. Αν κανείς σήμερα είναι Χριστιανός Ορθόδοξος και αγαπά την πατρίδα του, είναι δακτυλοδεικτούμενος.
Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε για μια ακόμα φορά ότι πρέπει επιτέλους εμείς οι Έλληνες να σηκωθούμε από τους καναπέδες, όντες παθητικοποιημένοι, και να αποκτήσουμε πνεύμα αντίστασης. Χρειάζεται να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια χωρίς φόβο. Μόνο έτσι θα σωθεί η πατρίδα μας, με τη βοήθεια του Χριστού και τον δικό μας αγώνα.
Ο κ. Παπαθανασόπουλος στην εισήγησή του, αφού ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο, υπογράμμισε ότι ο Γιώργος Σαραντάρης υπήρξε όχι απλώς ένας ακόμα Έλληνας ποιητής, αλλά πραγματικός διανοούμενος. Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στην Πόλη, μεγάλωσε στην Ιταλία και έμαθε την Ελληνική γλώσσα στην οικογένειά του. Διάβασε πολύ, φιλοσόφησε βαθιά και μέσα στην ευαισθησία της ψυχής του ήταν γνήσιος Χριστιανός. Αυτός μάλιστα ήταν και ένας από τους λόγους που ο Σαραντάρης έμεινε στο περιθώριο της νεοελληνικής μας διανόησης. Ο Γιώργος Σαραντάρης στηλίτευσε το πνευματικό κενό της Δύσεως, ήδη από την περίοδο του Μεσοπολέμου. Έλεγε χαρακτηριστικά ότι ο Δυτικός κόσμος θα αναγεννηθεί όταν αγαπήσει πραγματικά και πιστέψει στην Ανάσταση. Ειρήσθω εν παρόδω, εκείνη την περίοδο κυριαρχούσε στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών ο σουρεαλισμός και ο ηδονισμός, που τοποθετούσε ως κέντρο το άτομο και την εκπλήρωση όλων του των επιθυμιών. Μόνο τυχαία δεν ήταν την περίοδο αυτή η ανάρρηση στην εξουσία του Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος εκτός των άλλων, υπήρξε ένθερμος θιασώτης της διαβολικής θεωρίας του “υπερανθρώπου”. Η ανθρωπότητα γνώρισε δυστυχώς πολύ καλά την εφαρμογή της θεωρίας αυτής.
Επιπλέον ο Γιώργος Σαραντάρης υπήρξε πραγματικός φιλόπατρις, καθότι αν και με ασθενικό οργανισμό, εντούτοις από την πρώτη στιγμή κατετάγη στο στρατό, με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, όπου και άφησε την τελευταία του πνοή στο Μέτωπο.
Να σημειωθεί ότι από πλευράς της Ενώσεως Χριστιανών Επιστημόνων χαιρετισμό απηύθυνε ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Σεραφείμ Λινοσπόρης, Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Κερκύρας.
Την εκδήλωση συντόνισε ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχ. Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας.









O ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ - ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ κ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ (ΠΛΗΡΕΣ VIDEO)


Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Δισαρχιερατικό Συλλείτουργο στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος.



Την Κυριακή 17 Φεβρουαρίου 2019 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος Δισαρχιερατικό Συλλείτουργο, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου και συνιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.
Ο κ. Νεκτάριος στην προσφώνησή του  αφού καλωσόρισε τον Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού, επεσήμανε την πολύχρονη αδελφική αγάπη και  φιλία που τον συνδέει με τον κ. Ιγνάτιο, ο οποίος κοσμεί την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Είναι μεγάλη ευλογία μια ημέρα σαν και αυτήν, όπου η Αγία μας Εκκλησία μάς εισάγει στην κατανυκτικότερη περίοδο του λειτουργικού έτους, να προεξάρχει της Θείας Λειτουργίας ο κ. Ιγνάτιος, τόνισε κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος.
Να σημειωθεί ότι ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού βρέθηκε στην Κερκύρα με την ευκαιρία της διεξαγωγής ημερίδας το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου, επί τη συμπληρώσει 200 ετών από την ίδρυση της Βιβλικής Εταιρείας στην Κέρκυρα. Ο κ. Ιγνάτιος είναι ο πρόεδρος της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας, η οποία κύριο σκοπό έχει την διάδοση του λόγου του Θεού.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο κ. Ιγνάτιος, ο οποίος αφού ευχαρίστησε  τον κ. Νεκτάριο, τόνισε τη σημασία της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου. Με την παραβολή αυτή ο Κύριος θέλησε να μας καταδείξει τι σημαίνει προσευχή. Από τη μια μεριά ο Φαρισαίος, στράφηκε στον εαυτό του, νιώθοντας αυτάρκης και άρχισε να ευχαριστεί το Θεό που δεν ήταν σαν όλους τους υπολοίπους. Ο Χριστός όμως το είπε πολύ ξεκάθαρα, ο Φαρισαίος με την προσευχή του αυτή δεν δικαιώθηκε.
Από την άλλη υπάρχει ο Τελώνης, που δεν τολμάει ούτε τα μάτια του να υψώσει προς τον ουρανό. Και όμως, με μια φράση βρίσκει το Θεό, γιατί νιώθει την αμαρτωλότητά του, γιατί αυτός δεν στράφηκε στον εαυτό του για να δικαιωθεί. Αντιθέτως ήξερε πολύ καλά ότι ενώπιον του Κυρίου ήταν ο τελευταίος, ο όντως αμαρτωλός, ο έσχατος. Μετανοημένος, ζήτησε συγχώρεση από το Θεό. Ήξερε μέσα στην καρδιά του ότι όλοι οι άλλοι άνθρωποι ήταν πολύ καλύτεροι από αυτόν. Αυτός ο Τελώνης τελικά δικαιώθηκε και  εισακούστηκε η προσευχή του, γιατί είχε ταπείνωση μέσα στην καρδιά του. Ζωντανό παράδειγμα ταπεινώσεως και απλότητος είναι ο Άγιος Σπυρίδων, που οι Κερκυραίοι έχουν την ευλογία να ασπάζονται καθημερινά το χαριτόβρυτο λείψανό του και να παίρνουν την ευλογία και τη χάρη του.
Με αυτή την παραβολή μάς καλεί η Εκκλησία να ξεκινήσουμε την πιο κατανυκτική εμπειρία της ζωής μας, που την έχουμε ανάγκη κάθε χρόνο να επαναλαμβάνεται, γιατί δυστυχώς μέσα στο διάβα του χρόνου ξεχνιόμαστε εμείς οι άνθρωποι. Ζούμε στην εποχή που έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μας φτάνει που είμαστε αυτάρκεις, κλεισμένοι στον εγωισμό μας και όντες δούλοι των επιθυμιών μας. Με την  αυτάρκεια αυτή δυστυχώς διακατέχονται κυρίως οι πνευματικοί λεγόμενοι άνθρωποι, όχι όλοι φυσικά. Ελλοχεύει πάντοτε ο κίνδυνος στους  ανθρώπους  αυτούς να νιώσουν πνευματικά αυτάρκεις, αφού και εκκλησιάζονται και τηρούν αυστηρά τις νηστείες και να οδηγηθούν τελικά στην κατάκριση, έναντι των λοιπών αδελφών τους
Καταλήγοντας  ο κ. Ιγνάτιος κάλεσε τους πιστούς να θέσει ο καθένας στον εαυτό του το ερώτημα σε ποιόν πραγματικά ομοιάζει, στον Τελώνη ή στον Φαρισαίο ; Η απάντηση που θα δώσει ο καθένας προϋποθέτει ειλικρίνεια, η οποία με την σειρά της πηγάζει από την  καρδιακή και με ταπείνωση προσευχή στον Ιησού Χριστό.



















Ημερίδα της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας επί τη συμπληρώσει 200 ετών από την ίδρυσή της στην Κέρκυρα.


Το πρωί του Σαββάτου 16 Φεβρουαρίου 2019 πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο, υπό την αιγίδα της Ι.Μ. Κερκύρας και της Ενώσεως Χριστιανών Επιστημόνων νομού Κερκύρας, ειδική ιστορική Ημερίδα της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας επί τη συμπληρώσει 200 ετών από την ίδρυσή της στην Κέρκυρα.
Χαιρετισμό στην Ημερίδα απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος τόνισε, μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία υπάρχει για την διάδοση της Αγίας Γραφής. Όταν ιδρύθηκε, στον ελλαδικό χώρο ο λαός μας, παρά τις μεγάλες προσπάθειες της Εκκλησίας και πολλών φωτισμένων λογίων, αντιμετώπιζε τεράστιο πρόβλημα και μορφώσεως και πνευματικής καταρτίσεως. Γι΄ αυτό το λόγο η διάδοση της Αγίας Γραφής αποτέλεσε πολύ σημαντικό γεγονός... Για την Ορθόδοξη θεολογία η Αγία Γραφή μαζί με την Ιερά Παράδοση αποτελούν τους δυο πυλώνες στους οποίους στηρίζεται η χριστιανική μας πίστη. Στην ορθόδοξη λατρεία η Αγία Γραφή διαδραματίζει κομβικό ρόλο. Δεν υπάρχει Ακολουθία στην οποία να μην χρησιμοποιείται ο λόγος του Θεού άμεσα και έμμεσα. Άμεσα με την αυτούσια παράθεση αποσπασμάτων είτε Ευαγγελικών και Αποστολικών, όπως επίσης και Παλαιοδιαθηκικών, από τους ψαλμούς, τις προφητείες, την Πεντάτευχο και άλλα ιστορικά βιβλία. Έμμεσα με την χρήση χωρίων ως βάση για τους ύμνους και τις άλλες ευχές.
Βεβαίως, και για την ορθόδοξη θεολογία ο λόγος του Θεού πρέπει να είναι σε κάθε σπίτι σε κάθε οικογένεια. Όμως η ερμηνεία της Αγίας Γραφής δεν νοείται εκτός του εκκλησιαστικού τρόπου και αυτός έχει να κάνει με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι μελέτησαν, υπομνημάτισαν, κήρυξαν τον βιβλικό λόγο, δίδοντάς μας κριτήρια αληθούς αγιοπνευματικής και εμπειρίας και ερμηνείας.
Επιδοκιμάζουμε λοιπόν και συγχαίρουμε για τις πρωτοβουλίες τόσο την Βιβλική Εταιρεία, όσο και την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και τις ορθόδοξες χριστιανικές οργανώσεις, ώστε Καινή και Παλαιά Διαθήκη να κυκλοφορούνται, σε εγκεκριμένες από το Οικουμενικό πατριαρχείο και όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες μεταφράσεις, αποδόσεις και σύντομες ερμηνείες, για να μπορεί ο λαός του Θεού, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενος για την αλήθεια της πίστης να μελετά και να ερευνά τας γραφάς. Μεγάλη είναι σήμερα και η διευκόλυνση με την διαδικτυακή δυνατότητα προσπέλασης του Βιβλικού Λόγου και εδώ η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία είναι πρωτοπόρα, καθώς μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να διαβάσει την Αγία Γραφή στο Διαδίκτυο και στην εγκεκριμένη μετάφραση.
Σε καιρούς στους οποίους η πνευματικότητα έχει αποσυνδεθεί από την βιβλική παράδοση και ο Χριστός υποβαθμίζεται ως ένας δάσκαλος μαζί με όλους τους άλλους θρησκευτικούς μύστες, είναι ευθύνη μας μέσα και από τον βιβλικό λόγο εμείς να καταδείξουμε την χριστοκεντρικότητα της ελπίδας μας"
Πρώτος ομιλητής από πλευράς της Ορθοδόξου Εκκλησίας ήταν ο κ. Δημήτρης Μεταλληνός, Διδάσκων καθηγητής στο Τμήμα Αρχειονομίας και Βιβλιοθηκονομίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, ο οποίος στην εισήγησή του αναφέρθηκε στα ιστορικά στοιχεία της δημιουργίας και μετέπειτα πορείας της Βιβλικής Εταιρείας στα Ιόνια νησιά αρχικά και στην υπόλοιπη Ελλάδα αργότερα. Ο ομιλητής επεσήμανε ότι τα φαινόμενα της αθεΐας, της θρησκευτικής αδιαφορίας, αλλά κυρίως της θρησκευτικής ουδετερότητας, η οποία ζητείται να επιβληθεί πλέον και στο σύνταγμα της χώρας μας, θέτουν πλέον ως επιτακτική ανάγκη τον επανευαγγελισμό των λεγομένων Χριστιανικών χωρών, στη βάση της κοινής Αγιοπατερικής παράδοσης και συνοδικότητος, της πρώτης χιλιετίας του κοινού και ανόθευτου πλαισίου της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.
Ακολούθως τον λόγο πήρε ο Αρχιεπίσκοπος των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών Ιωάννης Σπιτέρης, ο οποίος, αφού έκανε αναφορά στις προσπάθειες της Β’ Βατικανής Συνόδου να καλλιεργηθεί ο λόγος του Θεού, τόνισε την αδιαφορία των χριστιανών για το Ευαγγέλιο και την ευθύνη όλων των ομολογιών να αγωνιστούν η Βίβλος και να διαβάζεται και να εφαρμόζεται. Άλλωστε η Βίβλος είναι η βάση της χριστιανικής παράδοσης, μαζί με την διδασκαλία της παράδοσης της Εκκλησίας.
Κατόπιν τον λόγο πήρε ο Ποιμένας της Ευαγγελικής Εκκλησίας Κερκύρας κ. Μιλτιάδης Παντελιός που έκανε και εκείνος με τη σειρά του μια αναδρομή στην ιστορία της Βιβλικής Εταιρείας, επισημαίνοντας, την συνεργασία της Βιβλικής εταιρείας με την επικρατούσα ομολογία σε κάθε τόπο και την προοπτική ο λόγος του Θεού να δίδεται σε γλώσσα κατανοητή από τον λαό. Τόνισε ότι στην Ελλάδα σήμερα Ορθόδοξοι, Ρωμαιοκαθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι χρησιμοποιούν την μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας, που είναι εγκεκριμένη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ομονοώντας και συνεργαζόμενοι.
Εν συνεχεία ομίλησε ο πρόεδρος της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος ο οποίος επεσήμανε ότι τα τελευταία 20 χρόνια έχει σφυρηλατηθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας, των Ρωμαιοκαθολικών και Διαμαρτυρόμενων αδελφών μας και η Ελλάδα είναι ένα μοντέλο προς μίμηση και για τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, με μοναδικό σκοπό τον επανευαγγελισμό του λαού μας, προκειμένου να ξαναμελετήσουν οι Έλληνες τον λόγο του Θεού. Η Ε.Β.Ε κατόρθωσε να έχει σήμερα την εγκεκριμένη έκδοσή της από τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και την Εκκλησία της Ελλάδος, όπως εξάλλου προβλέπει και το σύνταγμά μας, δίνοντας πλέον την δυνατότητα στο ευρύτατο κοινό, να έχει μια μετάφραση της Καινής Διαθήκης. Άλλος ένας τομέας που υπάρχει συνεργασία μέσα από την Ε.Β.Ε είναι η προστασία της οικογένειας, του κυττάρου της κοινωνίας μας, που αποτελεί με άλλα λόγια την ένωση του άνδρα και της γυναίκας και την συνδημιουργία.
Επιπλέον ο κ. Ιγνατίος αναφέρθηκε στην επιχειρούμενη αλλαγή του άρθρου 3 του συντάγματος, προκειμένου η πατρίδα μας να καταστεί ουδετερόθρησκο κράτος. Σε αυτή την αλλαγή κανείς δεν συμφωνεί. Το σύνταγμα προβλέπει και περιλαμβάνει την ανεξιθρησκία. Απόδειξη αποτελεί ότι πρόσφατα όλες οι Χριστιανικές και άλλες Ομολογίες στην Ελλάδα αναγνωρίστηκαν, έφυγαν από το καθεστώς απλώς μιας ιδιωτικής παρουσίας και μπήκαν σε ένα καθεστώς που αναγνωρίζει την θρησκευτικότητά τους. Τίποτα δεν εμποδίζει τον καθένα να νιώθει ελεύθερος σε αυτό τον τόπο, να ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα, να έχει την πίστη που θέλει και βεβαίως ταυτόχρονα να έχουμε μια παράγραφο στο σύνταγμα ότι υπάρχει μια Ομολογία πλειοψηφούσα, η Ορθόδοξη. Δυστυχώς αυτό που προσπαθούν να κάνουν, θα οδηγήσει όλους τους Χριστιανούς σε ένα περιθώριο, με τα γνωστά αποτελέσματα που θα έλθουν μετά από τυχόν δικαστικές αποφάσεις.
Καταλήγοντας ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου της εκκοσμίκευσης σε μια Ελλάδα που οι κρίσιμες στιγμές που διερχόμαστε, δημιουργούν προϋποθέσεις για να επικρατήσουν άλλες τάσεις, εντελώς αντιβιβλικές από μια άλλη πλευρά, ενός μαύρου σύννεφου που έρχεται να διαχωρίσει τους ανθρώπους και είναι απορίας άξιον πώς δεν το αντιλαμβάνονται κάποιοι. Η σωτήρια απάντηση είναι να παραμείνουμε Χριστιανοί, οι οποίοι θα κηρύττουμε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι μια ζωντανή εικόνα του Χριστού. Ο ιερός Κλήρος από την άλλη μεριά αντιπροσφέρει το Φως και την Αλήθεια του Αναστάντος Κυρίου.
Ακολούθως ο διευθυντης της Ε.Β.Ε. κ. Μιχάλης Χατζηγιάννης ενημέρωσε για την λειτουργία της Εταιρείας.
Τέλος εκ μέρους της Ένωσης Χριστιανών Επιστημόνων χαιρετισμό απήυθυνε η κα Ειρήνη Μαλαχά.
Συντονιστής της Ημερίδας ήταν ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχ. Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας.










Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΙ (Ο ΕΙΣ ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΕΤΕΡΟΣ ΤΕΛΩΝΗΣ)


«Άνθρωποι δύο ανέβησαν εις το ιερόν προσεύξασθαι, ο είς Φαρισαίος και ο έτερος τελώνης» (Λουκ. 18, 10)
«Δύο άνθρωποι ανέβηκαν στον ναό για να προσευχηθούν. Ο ένας ήταν Φαρισαίος και ο άλλος τελώνης»

Υπάρχουν τα ασήμαντα και τα σημαντικά στην ζωή μας. Οι άνθρωποι, ιδίως στους καιρούς μας, διακρίνουμε στην ζωή μας ό,τι αξίζει του ενδιαφέροντός μας, πράγματα υλικά, ιδέες, στόχοι, σχέσεις, και ό,τι είναι δευτέρας σημασίας, ό,τι δηλαδή είτε δίνει νοστιμιά στην ζωή μας είτε είναι αναγκαίο , χωρίς να της δίνει όμως νόημα. Ο πολιτισμός μας σήμερα, έχοντας αντικειμενοποιηθεί ως προς τους στόχους που δίνουν ευτυχία, ασχολείται με το «ΤΙ» και το «ΠΩΣ» μπορούμε να το αποκτήσουμε ή να το αποφύγουμε. Είναι γεγονός όμως ότι όλη αυτή η αντικειμενοποίηση, η οποία έχει περάσει και στον τομέα των ανθρώπινων σχέσεων, έχει μεταβάλει και τους ανθρώπους, με τους οποίους σχετιζόμαστε, σε αντικείμενα, διά των οποίων είτε επιδιώκουμε την προσωπική μας ευχαρίστηση, χρησιμοποιώντας τους, είτε αποφεύγοντας τις συνέπειες των επιρροών τους, καθότι τους θεωρούμε ως εχθρούς, προχωρούμε στην ζωή μας χωρίς να μας ενδιαφέρουν. Σημαντικό είναι αυτό το «ΤΙ» που μας ωφελεί. Αφήνουμε κατά μέρος όμως το «ΚΑΠΟΙΟΣ», την μοναδική αξία του ανθρώπου ως υποκειμένου, πέρα από αγαθά, πράξεις, ιδέες. Δεν βλέπουμε δηλαδή ότι ο καθένας, ανεξαρτήτως του «ΤΙ» έχει να μας δώσει, είναι σημαντικός γι’ αυτό που είναι, μοναδική εικόνα Θεού, στην σχέση με την οποία καταλαβαίνουμε ποιοι είμαστε, αλλά και πώς η ζωή μας μπορεί να βρει νόημα χωρίς να μετράμε το τι πρέπει α κάνουμε και τι να αποφύγουμε, αλλά το πώς καλούμαστε να συνυπάρξουμε και να αποδεχτούμε. Διότι εδώ έγκειται αυτό που ονομάζουμε κοινωνία.
Η πίστη μας ζει αυτές τις μεγάλες αλήθειες και μας καλεί να τις βιώσουμε, διαμορφώνοντας μία διαφορετική αντίληψη σε σχέση με αυτή του πολιτισμού μας εν πράξει. Το διαπιστώνουμε αυτό κατά την περίοδο του Τριωδίου. Στο ξεκίνημά της ο Χριστός αφηγείται την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου. Ένας άνθρωπος που έχει εστιάσει το νόημα της ζωής του στο «ΤΙ» κάνει και, κατά συνέπεια, θεωρεί ότι είναι σημαντικός και για τον Θεό και για τους ανθρώπους, ενώ δικαιούται να απορρίπτει έναν άλλον, ο οποίος στα «ΤΙ» του όχι μόνο δεν τα καταφέρνει, αλλά αντιτίθεται στις εντολές του Θεού. Κι όμως, ο απορριφθείς δικαιώνεται από τον Θεό. Συνειδητοποιεί ότι αυτό το «ΤΙ» τον καθιστά ανεπαρκή έναντι του Θεού, όμως μέσα του δεν χάνει το νόημα. Είναι η σχέση με τον Θεό, η συναίσθηση ότι ακόμη και ως αμαρτωλός δεν παύει να είναι δημιούργημα του Θεού και σε Εκείνον έχει την ελπίδα του. Ο Θεός του δίνει την μοναδικότητα του «ΚΑΠΟΙΟΣ», του δίνει την ευκαιρία να ξεκινήσει και πάλι την ζωή του, να συγχωρεθεί και να λυτρωθεί, να ξεκινήσει στην συνέχεια τον αγώνα ώστε και αυτό το «ΤΙ» να αλλάξει με βάση την σχέση με τον Θεό και τον πλησίον.
Διότι εκεί βρίσκεται η αμαρτία του τελώνη. Στην πρόταξη του «εγώ» του και την έγνοια του για το «ΤΙ» των αγαθών. Και ο τελώνης αυτό έχει ως προτεραιότητα. Μόνο που ο Φαρισαίος το βλέπει στην προοπτική των εντολών του Θεού, αρνούμενος όμως την σχέση με τους άλλους ανθρώπους, την οποία ο Θεός την ζητά ως αγάπη, ως συγκατάβαση, ως συγχώρεση γι’ αυτό που δεν μπορούν να είναι. Ο τελώνης αρνείται την σχέση του με τους άλλους ανθρώπους, θεωρώντας τους ως αντικείμενα προς εκμετάλλευσιν. Μέσα του όμως νιώθει τον έλεγχο της παρουσίας του Θεού. Συναισθάνεται την αμαρτωλότητά του. Και αφήνει τον εαυτό του, το «εγώ» του στα χέρια του Θεού, όχι για να δικαιωθεί αλλά για να λυτρωθεί.
Ο Φαρισαίος είναι ο τύπος του θρησκευτικού ανθρώπου που πάσχει από την ίδια ασθένεια με αυτήν του τελώνη, χωρίς να το ξέρει. Εγωκεντρικός, υπερήφανος, νομίζει ότι ο Θεός θα συγκινηθεί από τα κατορθώματά Του και δεν Τον χρειάζεται για να γίνει «ΚΑΠΟΙΟΣ». Ο τελώνης είναι ο τύπος του εκκοσμικευμένου ανθρώπου, που δεν έχει χάσει όμως την αίσθηση ότι τα «ΤΙ» του δεν επαρκούν για την ευτυχία του. Η ταπείνωση, τα δάκρυα , η προσευχή και, τελικά, η μετάνοιά του τον σώζουν, ενώ ο άλλος κατακρίνεται.
Ας κατανοήσουμε ότι «ΚΑΠΟΙΟΙ» γινόμαστε όχι χάρις στα επιτεύγματα, τα αγαθά μας, διότι αυτά έρχονται και παρέρχονται, ενώ μας ρίχνουν και στην υπερηφάνεια. «ΚΑΠΟΙΟΙ» είμαστε και γινόμαστε επειδή ο Θεός μας έπλασε μοναδικούς και την ίδια στιγμή μας δίνει την δυνατότητα εν Χριστώ και εν Εκκλησία, στον τρόπο της συμπερίληψης και των αδελφών μας, στον τρόπο της αγάπης, στον τρόπο της ταπείνωσης, της μετάνοιας, της εναπόθεσης της ύπαρξής μας στα χέρια του Θεού, να βρούμε την ελπίδα! Μικρά ζύμη στο φύραμα του πολιτισμού μας, που δείχνει πως κανείς δεν είναι ασήμαντος, πως ό,τι κι αν έχουμε, ό,τι κι αν είμαστε, εν Χριστώ γίνεται καινούργιο, αν αφεθούμε!

Κέρκυρα, 17 Φεβρουαρίου 2019