«Πάντα ἕτοιμά ἐστι· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους» (Ματθ. 22, 4)

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μας μεταφέρει σε ένα βασιλικό συμπόσιο. Ένας βασιλιάς ετοίμασε γάμο για τον υιό του και κάλεσε τους ανθρώπους να συμμετάσχουν στη χαρά του. Όλα ήταν έτοιμα. Το τραπέζι στρωμένο, η χαρά μεγάλη, η πρόσκληση ανοιχτή.

Και όμως, εκείνοι που προσκλήθηκαν δεν θέλησαν να έλθουν.

Άλλος πήγε στο χωράφι του, άλλος στην εργασία του, άλλος ασχολήθηκε με τις δικές του υποθέσεις. Ο καθένας είχε μια δικαιολογία. Και εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο συγκλονιστικά μηνύματα του σημερινού Ευαγγελίου:

Ο Θεός μάς καλεί, αλλά δεν μας αναγκάζει.

Η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μια υποχρεωτική παρουσία. Είναι μια πρόσκληση αγάπης. Ο Χριστός στέκεται μπροστά στην πόρτα της καρδιάς μας και λέει: «Έλα». Έλα να γνωρίσεις την αγάπη μου. Έλα να αφήσεις πίσω σου την αμαρτία, τον φόβο, την απελπισία. Έλα να γευθείς τη χαρά της κοινωνίας μαζί μου.

Και εμείς πολλές φορές απαντούμε: «Δεν προλαβαίνω».

Δεν λέμε πάντοτε «όχι» στον Θεό με τα λόγια. Τον αρνούμαστε με τον τρόπο της ζωής μας.

Έχουμε χρόνο για τόσα πράγματα, αλλά όχι για την προσευχή. Έχουμε αγωνία για το σώμα μας, αλλά ξεχνούμε την ψυχή μας. Έχουμε χρόνο να ενημερωθούμε για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά δυσκολευόμαστε να ανοίξουμε το Ευαγγέλιο. Έχουμε πολλές απαιτήσεις από τους άλλους, αλλά λίγη διάθεση να διορθώσουμε τον εαυτό μας.

Και όμως, ο Θεός συνεχίζει να καλεί.

«Πάντα ἕτοιμά ἐστι». Όλα είναι έτοιμα από την πλευρά του Θεού.

Η θυσία του Χριστού έχει πραγματοποιηθεί. Η Εκκλησία μάς ανοίγει την αγκαλιά της. Η συγχώρηση προσφέρεται. Η Θεία Ευχαριστία μάς προσφέρεται ως τροφή ζωής.

Η πόρτα της μετανοίας παραμένει ανοιχτή. Το ερώτημα είναι: Εμείς είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε στην πρόσκληση;

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο, εξίσου σημαντικό σημείο στο σημερινό Ευαγγέλιο. Ο βασιλιάς, όταν ήλθε να δει τους προσκεκλημένους, βρήκε ανάμεσά τους έναν άνθρωπο που δεν φορούσε ένδυμα γάμου.

Τον ρώτησε: «Ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;»

Τι σημαίνει αυτό το ένδυμα; Οι Άγιοι Πατέρες βλέπουν σε αυτό το ένδυμα την καθαρότητα της ζωής, την πίστη, την αγάπη, τη μετάνοια, τα έργα της αρετής. Δεν αρκεί απλώς να λέμε ότι είμαστε χριστιανοί. Δεν αρκεί να έχουμε ένα όνομα, έναν σταυρό, μια εξωτερική σχέση με την Εκκλησία.

Ο Χριστός ζητά να φορέσουμε το ένδυμα της καινής ζωής. Να αλλάξει η καρδιά μας. Να μάθουμε να συγχωρούμε. Να πάψουμε να κατακρίνουμε.

Να σηκώσουμε τον άνθρωπο που έπεσε. Να επισκεφθούμε εκείνον που είναι μόνος.

Να συμφιλιωθούμε με αυτόν που έχουμε χρόνια μαλωμένο. Να ζητήσουμε συγχώρηση όταν φταίξαμε. Να προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση.

Αυτό είναι το ένδυμα που ζητά ο Χριστός. Και υπάρχει κάτι ακόμη που αξίζει να προσέξουμε.

Ο βασιλιάς δεν σταμάτησε να καλεί επειδή κάποιοι αρνήθηκαν. Έστειλε τους ανθρώπους του στους δρόμους και στις πλατείες και κάλεσε όλους όσοι θα δέχονταν την πρόσκληση.

Αυτό φανερώνει την απέραντη φιλανθρωπία του Θεού.

Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται μόνο για τους «καλούς», τους επιτυχημένους, τους δυνατούς ή τους δικαίους. Καλεί τον αμαρτωλό, τον πληγωμένο, τον απογοητευμένο, τον άνθρωπο που έχει απομακρυνθεί.

Καλεί και εμένα. Καλεί και εσένα.

Κανείς δεν μπορεί να πει: «Ο Θεός δεν με θέλει». Το αντίθετο ακριβώς μας λέει σήμερα το Ευαγγέλιο: «Ἔρχεσθε εἰς τοὺς γάμους».

Έλα όπως είσαι, αλλά μην μείνεις όπως είσαι. Έλα με τις αδυναμίες σου, αλλά άφησε τον Χριστό να σε θεραπεύσει. Έλα με τις αμαρτίες σου, αλλά φέρε μετάνοια. Έλα με τις πληγές σου, αλλά άφησε την αγάπη του Θεού να τις αγγίξει.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΠΡΟΘΥΜΙΑ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου). 

Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε. 

Αλλά υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, που δεν είχαν αντίρρηση να πάνε, αλλά απλώς το αμέλησαν. Δεν το έβαλαν σε άμεση προτεραιότητα. Προτίμησαν να πάνε στις δουλειές τους πρώτα, άλλος στο χωράφι του, άλλος στο μαγαζί του, και τελικά ξεχάστηκαν και δεν πήγαν. Άφησαν τον γάμο και πήγαν για πουρνάρια, που λέμε. 

Αυτοί είμαστε εμείς. Οι Χριστιανοί! 

Δεν λέμε όχι στον Θεό, θέλουμε να πάμε στο τραπέζι του, να μπούμε στη Βασιλεία του, δεν κάνουμε όμως και τίποτε γι’ αυτό. Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. Με το ζόρι να κάνουμε προσευχή, με το ζόρι να νηστέψουμε, με το ζόρι να πάμε στη Λειτουργία (σχεδόν στο «Δι’ ευχών»). Πολλές φορές τα παρατάμε και εντελώς, υπόδουλοι όντες εκούσια, με τη γνώμη μας, στη ραθυμία «των ηδονών του βίου». Προτιμάμε την άνεση, να μη στριμωχτούμε σε τίποτε. Να μην κοπιάσουμε πνευματικά. Τρέχουμε πρόθυμοι στις άλλες δουλειές, αλλά, αν είναι για προσευχή, μας πιάνει απροθυμία, ραθυμία, υπνηλία. 

Η κατάσταση της πνευματικής αμέλειας και αδιαφορίας ονομάζεται ακηδία (αφροντισιά). Είναι κάτι που συνοδεύει κάθε άνθρωπο. Με αυτήν πολεμάει ο διάβολος και τους αγίους. Αισθάνονται και αυτοί πολλές φορές στον πνευματικό τους αγώνα κόπωση. Την τάση να εγκαταλείψουν τα πάντα. Μα αν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να τα χάσουν όλα. Όταν χαλαρώνει ο άνθρωπος, είναι δύσκολο να ξαναμπεί στο πρόγραμμά του. 

Γι’ αυτό, καλό είναι ο Χριστιανός να έχει έναν ήπιο κανόνα προσευχής, για να μπορεί να τον κάνει πάντα, σταθερά, με μικρή σχετικά προσπάθεια. Ώστε και σε δύσκολη κατάσταση αν βρεθεί, να μπορεί με λίγο έστω κόπο να τον κάνει και όχι να τον εγκαταλείψει εντελώς. Να έχει «μικράν εργασίαν και μένουσαν, παρά μεγάλην και ταχέως κοπτομένην». 

Άκριτοι ενθουσιασμοί, υπερβολική προσπάθεια άσκησης, προσευχής κ. λ. π., κουράζουν γρήγορα και οδηγούν συνήθως στην πλήρη εγκατάλειψη. Όσο όμως κουρασμένοι και νυσταγμένοι και αν είμαστε, μια μικρή, ελάχιστη προσευχή μπορούμε πάντα να την κάνουμε. 

Οι άγιοι, έμπειροι στις πνευματικές παγίδες του διαβόλου, δίνουν πολλές συμβουλές για την ακηδία. 

Ο άγιος Αντώνιος σκοτίστηκε κάποτε από πολλούς λογισμούς και έπεσε σε ακηδία. Ζήτησε τότε βοήθεια από τον Θεό και βλέπει κάποιον απέναντί του να ασχολείται με εργόχειρο (να πλέκει καλάθια). Σε λίγο ο άγνωστος σηκώθηκε και έκανε τις προσευχές του και πάλι κάθισε και συνέχισε το εργόχειρό του, πλέκοντας τα καλάθια του. Μετά ξανασηκώθηκε για προσευχή και πάλι κάθισε για εργασία. Ήταν άγγελος σταλμένος από τον Θεό να διδάξει τον Αντώνιο, δείχνοντάς του ένα εύκολα εφαρμόσιμο πνευματικό πρόγραμμα. «Έτσι κάνε και θα σωθείς», του είπε. 

Ναι! Θέλει λίγο αγώνα και υπομονή η ακηδία. 

Αλλά δεν είναι ανίκητη. 

ΕΤΑΙΡΕ, ΠΩΣ ΕΙΣΗΛΘΕΣ ΩΔΕ;

 

«Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου,  καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη» (Ματθ. 22, 11-12)

Όταν εισήλθε όμως ο βασιλιάς, για να δει εκείνους που κάθονταν, για να φάνε, είδε εκεί έναν άνθρωπο που δεν ήταν ντυμένος με ένδυμα γάμου, και του λέει: “Σύντροφε, πώς εισήλθες εδώ μην έχοντας ένδυμα γάμου”; Εκείνος αποστομώθηκε. 

      Μία από τις πιο δύσκολες στην πρόσληψη παραβολές του Ευαγγελίου είναι αυτή που καταγράφει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, λίγο πριν ο Χριστός συλληφθεί και οδηγηθεί στο Πάθος και στον Σταυρό. Ο Κύριος παρομοιάζει την βασιλεία των ουρανών με ένα γαμήλιο τραπέζι για τον γιο ενός βασιλιά. Στο τραπέζι ήταν προσκεκλημένοι οι φίλοι του βασιλιά. Αυτοί όμως αρνήθηκαν να παραστούν, άλλοι διότι δεν ήθελαν, άλλοι διότι είχαν εργασίες, γεωργικές και εμπορικές, ενώ άλλοι επέδειξαν τέτοια κακία, ώστε να σκοτώσουν τους απεσταλμένους του βασιλιά. Ο βασιλιάς τότε οργίστηκε, έστειλε τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε τους φονιάδες εκείνους και έκαψε την πόλη τους, δείχνοντας ότι όταν θέλεις να αντιμετωπίσεις τη ζωή και τον Θεό με όρους δικής σου εξουσίας, τότε θα συντριβείς. Ο βασιλιάς όμως θέλει να κάνει το τραπέζι  των γάμων και θα στείλει τους υπηρέτες του, για να φέρουν στο τραπέζι όσους βρούνε στις διακλαδώσεις των οδών και να τους καλέσουν. Θα έρθουν διάφοροι, κακοί και καλοί, ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση. Ένας μόνο από όσους εισήλθαν, θα δείξει περιφρόνηση στον βασιλιά, ερχόμενος με ένδυμα ακατάλληλο για το τραπέζι, κάνοντας επίδειξη αλαζονείας και πνεύματος εξουσίας. Ο βασιλιάς, αφού τον ελέγξει, αποστομώνοντάς τον, θα διατάξει να τον δέσουν και να τον στείλουν στο σκότος το εξώτερο, επισημαίνοντας ότι πολλοί είναι κλητοί, αλλά λίγοι εκλεκτοί.

         Ο βασιλιάς είναι ο Θεός. Ο γιος Του είναι ο Χριστός και είναι ο Ίδιος και ο γάμος και η τροφή του τραπεζιού. Ο Χριστός είναι ο Νυμφίος του καθενός ανθρώπου και το Σώμα Του και το Αίμα Του η τροφή μας, ενώ το τραπέζι είναι η Θεία Λειτουργία. Οι ανάξιοι καλεσμένοι ήταν ο περιούσιος λαός του Ισραήλ, αλλά και κάθε άνθρωπος, ο οποίος βάζει την επιβίωση, την υλικότητα, το συμφέρον πάνω από τη σχέση με τον Θεό, πάνω από την υιότητα, πάνω από την κοινότητα της Εκκλησίας. Όταν ο άνθρωπος φτάνει στο σημείο να σκοτώνει τον συνάνθρωπό του, γιατί του υπενθυμίζει την πρόκληση της αγάπης του Θεού, και αυτό γίνεται με την απόρριψη, την ειρωνεία, την κακία, κάποτε και το μαρτύριο, τότε ο άνθρωπος γίνεται εξουσιαστής. Αρνείται τον Θεό της αγάπης και ζητά να κυριαρχήσει η δύναμη και η εξουσία. Η συνέπεια όμως του παιχνιδιού της εξουσίας είναι η καταστροφή του ανθρώπου, η οποία έχει να κάνει με τον πνευματικό του θάνατο, ο οποίος γίνεται δυστυχία σ’ αυτόν τον κόσμο, και την συντριβή, το κάψιμο των υλικών πραγμάτων στα οποία στηρίζεται, της πόλης στην οποία μένει και πιστεύει ότι μπορεί να είναι οχυρωμένη χωρίς Θεό. Η εξουσία φέρνει θάνατο, γιατί ο Θεός δεν δέχεται την ύβρη, την αλαζονεία του ανθρώπου. 

          Μεγαλύτερος όμως είναι ο προβληματισμός για εκείνον που πηγαίνει στο τραπέζι του Θεού, χωρίς ένδυμα κατάλληλο. Είναι ο υποκριτής. Είναι εκείνος που προσποιείται ότι θέλει να πάει στον Θεό, χωρίς όμως να αλλάξει τον εαυτό του. Αυτός που μένει ως έχει. Χωρίς να αγαπά. Χωρίς να μετανοεί. Χωρίς να στολίζει την ύπαρξή του με ένδυμα που δείχνει σεβασμό και τιμή στον οικοδεσπότη Θεό. Και δεν είναι το υλικό ένδυμα, αλλά η ρυπαρή καρδιά που κάνει τον άνθρωπο ανάξιο του γαμήλιου τραπεζιού. Μας καλεί ο Χριστός που έγινε ένα με μας, για να μας δείξει ότι μας νιώθει, Αυτός ο οποίος σταυρώθηκε για μας, για να μας δοθεί ως θυσία και αγάπη, Αυτός που δεν μας ξεχνά ποτέ, αλλά είναι «προσφέρων και προσφερόμενος και προσδεχόμενος και διαδιδόμενος» (από τη θεία λειτουργία, τέσσερις μετοχές ενεστώτα, που δηλώνουν παρόν και διάρκεια), να τον γευτούμε και να δούμε ότι Εκείνος είναι ο χρηστός, ο γλυκύς, ο καλός, που μας σώζει και μας βοηθά να ξεκινήσουμε από την αρχή και εμείς παρουσιάζουμε έναν εαυτό προκλητικό, ρυπαρό, αταίριαστο, χωρίς αιδώ και χωρίς να έχουμε το στολίδι, το ρούχο της αγάπης, όσο ταπεινό κι αν είναι, για να δείξουμε το «ευχαριστώ» για μια πρόκληση που, έτσι κι αλλιώς, δεν δικαιούμασταν. 

       Η παραβολή μιλά για μας τους χριστιανούς. Αν είμαστε οι εξ αρχής κλητοί, μήπως αντιτάσσουμε τις βιοτικές μας μέριμνες ή το θέλημά μας στην διαρκή Κυριακή στην οποία μας καλεί ο Θεός; Μήπως αντιτάσσουμε την έπαρση μιας ψεύτικης παντοδυναμίας, ότι είμαστε θεοί, επειδή έχουμε γνώσεις, επιστήμη, τεχνολογία, ιατρική, όπλα, επικοινωνία και νομίζουμε ότι όλα τα δικαιούμαστε; Μήπως δεν νιώθουμε ότι κληθήκαμε όντας στις διακλαδώσεις των δρόμων, δηλαδή άνθρωποι που αναζητούμε νόημα και σκοπό ζωής, χωρίς να ξέρουμε προς τα πού πηγαίνουμε, και  ο Χριστός δεν μας αφήνει; Μήπως, τελικά, η έπαρση ότι συμμετέχουμε στα γαμήλιο τραπέζι της βασιλείας μας κάνει να νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουμε, αρνούμενοι να αγαπήσουμε, να μετανοήσουμε, να συγχωρέσουμε, να ταπεινωθούμε; 

       Ας γίνουμε οι εκλεκτοί, της αγάπης, της αλήθειας, της όντως ζωής εν τη Εκκλησία! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

6 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή ΙΔ’ Ματθαίου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΙΔ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 22, 2-14)

 

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ.  καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν.  πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους.  οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὁ δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ·  οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν.  ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε.  τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι·  πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους,  καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων.  εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου,  καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη.  τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῖς διακόνοις· δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἄρατε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.  πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.  

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Είπε ο Κύριος αυτὴ την παραβολή· «Η βασιλεία των ουρανών ομοιώθηκε μ’ έναν άνθρωπο βασιλιά, ο οποίος έκανε γάμους στο γιο του. Και απέστειλε τους δούλους του να καλέσουν τους καλεσμένους στους γάμους, αλλά δεν ήθελαν να έρθουν. Πάλι απέστειλε άλλους δούλους λέγοντας: “Πείτε στους καλεσμένους: Ιδού, έχω ετοιμάσει το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια είναι σφαγμένα και είναι όλα έτοιμα. ελάτε στους γάμους”.  Εκείνοι αμέλησαν και έφυγαν, ο ένας στο δικό του αγρό, ο άλλος στο εμπόριό του.  Και οι υπόλοιποι, αφού συνέλαβαν τους δούλους του, τους κακομεταχειρίστηκαν και τους σκότωσαν. Τότε ο βασιλιάς οργίστηκε και, αφού έστειλε τα στρατεύματά του, εξολόθρευσε τους φονιάδες εκείνους και την πόλη τους έκαψε.  Τότε λέει στους δούλους του: “Ο γάμος βέβαια είναι έτοιμος, αλλά οι καλεσμένοι δεν ήταν άξιοι.  Πηγαίνετε, λοιπόν, στις διακλαδώσεις των οδών και όσους βρείτε καλέστε τους στους γάμους”. Και αφού εξήλθαν οι δούλοι εκείνοι στους δρόμους, σύναξαν όλους όσους βρήκαν, κακούς και καλούς. Και γέμισε ο γάμος από εκείνους που κάθονταν, για να φάνε.  Όταν εισήλθε όμως ο βασιλιάς, για να δει εκείνους που κάθονταν, για να φάνε, είδε εκεί έναν άνθρωπο που δεν ήταν ντυμένος με ένδυμα γάμου, και του λέει: “Σύντροφε, πώς εισήλθες εδώ μην έχοντας ένδυμα γάμου”; Εκείνος αποστομώθηκε. Τότε ο βασιλιάς είπε στους διακόνους: “Δέστε του πόδια και χέρια και πετάξτε τον έξω στο σκότος το εξώτερο” – εκεί θα είναι το κλάμα και το τρίξιμο των δοντιών.  Γιατί πολλοί είναι κλητοί, αλλά λίγοι εκλεκτοί»

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 (Β’ Κορ. 1, 21-24 και 2, 1-4)

 

 Ἀδελφοί,  ὁ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός,  ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν.  ᾿Εγὼ δὲ μάρτυρα τὸν Θεὸν ἐπικαλοῦμαι ἐπὶ τὴν ἐμὴν ψυχήν, ὅτι φειδόμενος ὑμῶν οὐκέτι ἦλθον εἰς Κόρινθον. Οὐχ ὅτι κυριεύομεν ὑμῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ συνεργοί ἐσμεν τῆς χαρᾶς ὑμῶν· τῇ γὰρ πίστει ἑστήκατε. Ἔκρινα δὲ ἐμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς.  εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;  καὶ ἔγραψα ὑμῖν τοῦτο αὐτό, ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην ἔχω ἀφ᾿ ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν.  ‘Εκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς.

Απόδοση σε απλή γλώσσα  

Αδελφοί, αυτός που μας στερεώνει μαζί σας στο Χριστό και μας έχρισε, είναι ο Θεός,  ο οποίος και μας σφράγισε και μας έδωσε τον αρραβώνα του Πνεύματος μέσα στις καρδιές μας.  Εγώ, λοιπόν, μάρτυρα το Θεό επικαλούμαι πάνω στην ψυχή μου, ότι επειδή σας λυπάμαι, δεν ήρθα ακόμη στην Κόρινθο.  Όχι ότι θέλουμε να κυριαρχούμε στην πίστη σας, αλλά είμαστε συνεργάτες της χαράς σας. γιατί έχετε σταθεί σταθεροί στην πίστη.  Γιατί αποφάσισα για τον εαυτό μου αυτό: το να μην έρθω πάλι με λύπη προς εσάς.  Γιατί αν εγώ σας λυπώ, τότε ποιος είναι αυτός που με ευφραίνει παρά εκείνος που λυπάται από εμένα; Και έγραψα ακριβώς αυτό, για να μην έχω λύπη, όταν έρθω, από αυτούς που έπρεπε να χαίρω, έχοντας πεποίθηση για όλους σας ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας.  Γιατί με πολλή θλίψη και με στενοχώρια στην καρδιά σάς έγραψα, με πολλά δάκρυα, όχι για να λυπηθείτε, αλλά για να γνωρίσετε την αγάπη που έχω περισσότερο για σας.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Η μετάνοια είναι απόφαση για τη ζωή μας»

    Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη το διήμερο 28 και 29 Αυγούστου 2026 στη γενέτειρά του, τις Αφέτες Μαγνησίας, προκειμένου, κατόπιν ευλογίας του οικείου Ποιμενάρχου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού, κ. Ιγνατίου, να προστεί των λατρευτικών εκδηλώσεων επί τη εορτή της αποτομής της τιμίας κεφαλής του Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, στον πανηγυρίζοντα ενοριακό Ιερό Ναό. Ο Σεβασμιώτατος έχει καθιερώσει τα τελευταία χρόνια, κατά την εορτή αυτή, να επιστρέφει στη γενέτειρά του και να συνεορτάζει με τους συγχωριανούς του τη μνήμη του Τιμίου Προδρόμου. Το εσπέρας της Παρασκευής, 28 Αυγούστου ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον πανηγυρικό Εσπερινό, ενώ το πρωί του Σαββάτου, 29 Αυγούστου λειτούργησε στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία. 

Κατά τις ιερές ακολουθίες πλαισιώθηκε από κληρικούς της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού, μεταξύ των οποίων ο Αρχιμ. Επιφάνιος Οικονόμου και ο Αρχιμ. Χριστοφόρος Καρδατζής, με τους οποίους ο Σεβασμιώτατος είχε συμπορευτεί και συνδιακονήσει κατά τα χρόνια της διακονίας του ως κληρικού στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος. Παρέστησαν ακόμη ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού, Πρωτοπρ. Γεώργιος Κουρνούτος, και ο εφημέριος, Ιερομόναχος Θεόκλητος. Επιπλέον, το Σεβασμιώτατο συνόδευσαν από την Κέρκυρα ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο οποίος έλκει την καταγωγή του από το Βόλο, καθώς και ο Διάκονός του, π. Ευσέβιος Πανδής. Αξίζει να σημειωθεί ότι τόσο κατά τον πανηγυρικό Εσπερινό όσο και κατά τη Θεία Λειτουργία η προσέλευση των πιστών ήταν μαζική, με πλήθος ανθρώπων να συμμετέχει στις λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν του Τιμίου Προδρόμου.

Ο Σεβασμιώτατος, στο τέλος του Εσπερινού, απευθυνόμενος στους ευλαβείς πιστούς, αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Τιμίου Προδρόμου, «το μείζονα όχι μόνον των προφητών αλλά και των ανθρώπων», τον οποίο χάρισε ο Θεός στην ανθρωπότητα και έλαβε την αποστολή από το Θεό να κηρύξει τη μετάνοια σε μία ανθρωπότητα που ζούσε στο σκοτάδι και πορευόταν στην αμαρτία και την ανομία. 

Ο Τίμιος Πρόδρομος απομακρύνθηκε στην έρημο, ασκήτευσε και ανέβηκε στις όχθες του Ιορδάνη, προετοιμάζοντας τον δρόμο για τον ερχόμενο Χριστό. Ήρθε «ως ένα λυχνάρι» να μεταφέρει το φως της Θεότητος, να ανοίξει δρόμο μετανοίας και να καλέσει όλους τους ανθρώπους στον λόγο της αληθείας. Δε δίστασε μάλιστα να ελέγξει με αυτόν το λόγο ακόμη και τον Ηρώδη, λέγοντάς του, «Οὐκ ἔξεστίν σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Μκ. 6,18). «Η αλήθεια του Θεού μπορεί να είναι ελεγκτική και μπορεί να μη συμφέρει, αλλά αυτή είναι η αλήθεια», υπογράμμισε. Ο Ηρώδης σεβόταν τον Πρόδρομο και κατανοούσε ότι όσα του έλεγε ήταν αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε να αλλάξει τρόπο ζωής. Αυτό ήταν το δράμα της προσωπικότητος του Ηρώδη.

Στη συνέχεια, αντιπαρέβαλε την απλότητα των παλαιότερων χρόνων με τη σημερινή εποχή, ανακαλώντας βιώματα από τα δικά του παιδικά και νεανικά χρόνια στον Βόλο. Τότε, όπως ανέφερε, ο λόγος των γονέων είχε ιδιαίτερη βαρύτητα και η οικογένεια αποτελούσε ισχυρό στήριγμα, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αναζητούν λιγότερο συχνά εξωτερική ψυχολογική υποστήριξη. «Η ζωή μας ήταν απλή και μέσα από την απλότητα της ζωής μας πορευθήκαμε, με τη χάρη του Θεού», είπε χαρακτηριστικά. Καταλήγοντας, κάλεσε τις οικογένειες να αναθρέψουν «παιδιά της ελευθερίας και της αληθείας», διότι ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την ελευθερία και την αλήθεια στη ζωή του, ώστε «το φως του Χριστού μας να λάμψει στη ζωή μας».

Την επόμενη ημέρα, κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος συνέχισε την αναφορά του στο πρόσωπο του Τιμίου Προδρόμου, τονίζοντας αρχικά ότι ο Ιωάννης υπήρξε επιλογή του ίδιου του Θεού, ο οποίος τον κατέστησε άξιο και ικανό να αναγγείλει την έλευση του Κυρίου και να ετοιμάσει την οδό Του. Στη συνέχεια επικέντρωσε την ομιλία του σε τέσσερα χαρακτηριστικά σημεία του προδρομικού κηρύγματος, τα οποία, όπως τόνισε, εξακολουθούν να απευθύνονται και στον σημερινό άνθρωπο.

Το πρώτο σημείο αφορά την υπόδειξη του Χριστού ως του μοναδικού Σωτήρα. Ο Πρόδρομος, βλέποντας τον Κύριο, κατέδειξε στους ανθρώπους, «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» (Ιω. 1,29). Μολονότι πλήθος ανθρώπων έτρεχε στην έρημο για να ακούσει την προφητική του φωνή, εκείνος ποτέ δεν πρόβαλλε τον εαυτό του, αλλά πάντοτε κατηύθυνε τους ανθρώπους προς τον Χριστό. Αντίθετα, σήμερα ο άνθρωπος συχνά «επαινεί τον εαυτό του, προβάλλει τον εαυτό του, προβάλλει τα ταλέντα του, προβάλλει ό,τι έχει και δεν έχει πολλές φορές», ενώ «ένας είναι ο Σωτήρας, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός».

Το δεύτερο σημείο του κηρύγματος του Προδρόμου είναι η προτροπή για μετάνοια. Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι δεν αρκεί να μιλά κανείς για τα λάθη και τις αστοχίες του, αλλά χρειάζεται να έχει την τόλμη να προχωρήσει στην αλλαγή. «Η μετάνοια, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι απόφαση για τη ζωή μας», είπε χαρακτηριστικά. Αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε τρόπο ζωής, να μετανοήσουμε και να αγαπήσουμε τον Χριστό, δε θα κατορθώσουμε την πραγματική μετάνοια.

Ως τρίτο σημείο ανέδειξε την ταπείνωση του Τιμίου Προδρόμου, όπως αυτή αποτυπώνεται στον λόγο του, «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι» (Ιω. 3, 30). Ο Πρόδρομος επιθυμούσε να μεγαλύνεται ο Χριστός και ο ίδιος να μικραίνει. Ο Σεβασμιώτατος αντιπαρέβαλε αυτό το φρόνημα προς την ανθρώπινη επιθυμία για προβολή και πολλές φορές να θεωρούμε «ότι εμείς πρέπει να γεμίσουμε το σύμπαν».

Το τέταρτο σημείο αφορά την προετοιμασία του ανθρώπου για την έλευση του Κυρίου, «Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυρίου» (πρβλ. Μκ. 1,3). Ο Χριστός θα επανέλθει «κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς» και γι’ αυτό οι κρίσεις και οι δοκιμασίες της εποχής μας πρέπει να μάς βάλουν σε σκέψη για την περαιτέρω πορεία της ζωής μας, ώστε να ακούσουμε την προδρομική φωνή και να οδηγηθούμε στον δρόμο της Χάριτος του Θεού.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά, τη συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη του που για μία ακόμη χρονιά βρέθηκε ανάμεσα στους συγχωριανούς του, τούς οποίους ευλόγησε και προς τους οποίους απηύθυνε τις εγκάρδιες πατρικές ευχές του. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, κατά το πατροπαράδοτο τοπικό έθιμο, ευλόγησε το ρύζι με το χταπόδι, το οποίο οι κάτοικοι παρασκεύαζαν από το πρωί σε μεγάλα καζάνια έξω από τον Ιερό Ναό και στη συνέχεια προσφέρθηκε στους πανηγυριστές.

ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΓΕΩΡΓΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην πολυσήμαντη παραβολή του αμπελώνος ο Χριστός μίλησε για κακούς γεωργούς, που αντί να αποδώσουν τη σοδειά στον κύριό τους, κακοποίησαν και θανάτωσαν τους δούλους του και τον υιό του. Οικειοποιήθηκαν τον αμπελώνα για να τον εκμεταλλεύονται αυτοί όπως ήθελαν. Έτσι ο ιδιοκτήτης αφαίρεσε από αυτούς τον αμπελώνα για να τον δώσει σε άλλους γεωργούς, παραδίδοντας τους κακούς γεωργούς στον θάνατο (Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου). 

Η παραβολή ειπώθηκε για τους Εβραίους που απέρριψαν τον Χριστό και έγιναν ανάξιοι να κατέχουν τον αμπελώνα του Θεού. Ο Χριστός τους προειδοποίησε ξεκάθαρα. «Γι’ αυτό θα αφαιρεθεί από σας η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος που θα παράγει (έργα αγαθά, δηλαδή) τους καρπούς της Βασιλείας του Θεού». Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν την παραβολή, κατάλαβαν «ότι περί αυτών λέγει» και δρομολόγησαν τη θανάτωσή του για να κληρονομήσουν αυτοί τον αμπελώνα. Παρ’ ελπίδα όμως η κληρονομιά χάθηκε οριστικά από τα χέρια τους. 

Το γεγονός είχε ήδη προβλεφθεί από τον προφήτη Ησαΐα. «Αμπελών εγενήθη τω ηγαπημένω εν κέρατι, εν τόπω πίονι». Σε καλό, όμορφο τόπο, στη γόνιμη ψηλή κορφή ενός λόφου, ο επουράνιος γεωργός, ο Κύριος, έφτιαξε τον αμπελώνα του. Τον ασφάλισε με φράχτη και τάφρο γύρω του, να μην τον πνίγουν οι πλημμύρες, φύτεψε τα καλά κλήματα Σωρήχ, έχτισε στο μέσον πύργο και πατητήρι και περίμενε να κάνει σταφύλια. Αλλά δυστυχώς ο αμπελώνας «εποίησεν ακάνθας». 

Τί άλλο να κάνω για τον αμπελώνα μου, που δεν το έκανα ήδη; ρωτάει ο Κύριος. Έκανα τα πάντα γι’ αυτόν. Και αντί να μου κάνει σταφύλια, έκανε αγκάθια! Να λοιπόν, τί θα κάνω στον αμπελώνα μου. Θα βγάλω τον φράχτη του και θα γκρεμίσω τον τοίχο του, ώστε να είναι εκτεθειμένος σε διαρπαγή και καταπάτημα. Θα τον εγκαταλείψω, δεν θα τον κλαδέψω, δεν θα τον σκάψω, θα διατάξω τα σύννεφα να μη ρίξουν επάνω του βροχή. Ώστε να ανεβούν τα αγκάθια και να τον πνίξουν, να γίνει χέρσος, ακαλλιέργητος τόπος. Ο αμπελώνας μου ήταν ο αγαπημένος μου λαός, «νεόφυτον ηγαπημένον», τα τρυφερά βλαστάρια της φυλής του Ιούδα. Περίμενα να καρποφορήσει δικαιοσύνη και αυτός καρποφόρησε παρανομία και αδικία (Ησ. 5, 1-7). 

Έτσι, οι κακοί γεωργοί που σταύρωσαν τον Υιό θανατώθηκαν και ο τόπος τους λεηλατήθηκε, καταπατήθηκε και ερήμωσε. Τα προβλεπόμενα όμως από την παραβολή του Χριστού δεν τελείωσαν ακόμα, γιατί το τέλος όλων των κακών γεωργών συντελείται οριστικά όταν φτάνει «η ώρα του θερίσαι», στους έσχατους χρόνους. 

Θερίζεται τότε η γη από τον Κύριο. Εμφανίζεται όμως και ένας άγγελος με κοφτερό δρεπάνι, ενώ άλλος άγγελος κραυγάζει: «Πέμψον σου το δρέπανον το οξύ και τρύγησον τους βότρυας της αμπέλου της γης». Ο άγγελος ρίχνει το δρεπάνι του στη γη, τρυγά τον αμπελώνα της και ρίχνει τα σταφύλια (όλους τους αμαρτωλούς) στο μεγάλο πατητήρι του θυμού του Θεού. Το πατητήρι πατιέται και βγαίνει αίμα τόσο πολύ, που ανεβαίνει ως τα χαλινάρια των ίππων, σε απόσταση 1600 σταδίων (πάνω από 300 χιλιόμετρα) (Αποκ. 14, 14-20). 

Συμβολική η εικόνα, αλλά συγκλονιστικά τα προαγγελλόμενα! 

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΣ

“Οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ.   Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν” (Ματθ. 21, 38-39) 

“Τελευταῖον τοὺς ἔστειλε τὸν γιό του μὲ τὴ σκέψη· “θὰ σεβαστοῦν τὸν γιό μου”. Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν γιό, εἶπαν μεταξύ τους· “αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. ᾿Εμπρός, ἂς τὸν σκοτώσουμε καὶ ἂς ἁρπάξουμε τὴν κληρονομιά του”. ῎Ετσι, τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλι καὶ τὸν σκότωσαν”. 

 Μία από τις πιο συγκλονιστικές παραβολές του Ευαγγελίου είναι αυτή των κακών γεωργών. Ο Χριστός, λίγο πριν το πάθος Του, απευθύνεται προς τους μαθητές, αλλά και προς τους θρησκευτικούς ηγέτες του λαού του Ισραήλ, όπως επίσης και προς τον λαό που Τον ακούνε, και αναφέρει την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης. Πώς δηλαδή ο Θεός διάλεξε τον λαό του Ισραήλ για να καλλιεργήσει τον αμπελώνα Του, δηλαδή την ανθρωπότητα, ώστε να μπορέσουμε οι άνθρωποι να καταστήσουμε ενεργό τον σκοπό της ζωής μας, που είναι η ομοίωση προς τον Θεό. Και η επιλογή του Θεού δεν ήταν τυχαία. Ο λαός του Ισραήλ ήταν ένας δυνατός λαός ψυχικά, είχε αναζήτηση της αλήθειας και ποθούσε την σχέση με τον αληθινό Θεό, ακολουθώντας τους Πατριάρχες του, τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ιακώβ, εκείνους δηλαδή που έδειξαν ότι η πίστη δεν είναι πεποίθηση σε προτάσεις ή σκέψεις, αλλά σχέση με τον Θεό, Τον Οποίο ο άνθρωπος αναζητεί για να έχει η ζωή του νόημα, Τον λόγο του Οποίου ο άνθρωπος είναι έτοιμος να ακολουθήσει, θυσιάζοντας τις βεβαιότητές του, το σπίτι, την ιδιοκτησία, τον τόπο, ακόμη και τη συγγένεια, όπως έκανε ο γενάρχης του Ισραήλ, ο Αβραάμ.

 Κι ενώ ο Θεός έκανε αυτή την εκλογή και όρισε αυτόν τον λαό να κρατήσει τον αμπελώνα της γης, να τρυγήσει τους καρπούς, να ζήσει ο ίδιος και να μοιραστεί το κρασί της χαράς που δίνει η πίστη, αλλά και να ανταποδώσει με ευχαριστία στον Θεό το μερίδιό Του, που είναι η αντιπροσφορά, η ευγνωμοσύνη, η αγάπη, η παραμονή στην πίστη, αυτός ο λαός θεώρησε ότι μπορεί να κρατήσει τη θέση του στον κόσμο και τα αγαθά που ο Θεός του έδωσε μόνο με τον εαυτό του και τις δυνάμεις του. Έτσι, όταν ο Θεός έστελνε τους προφήτες για να κηρύξουν μετάνοια, για να αναγγείλουν τον ερχομό του Μεσσία, δηλαδή του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Ιησού Χριστού, να διακηρύξουν την ανάγκη για πιστότητα στις εντολές του Θεού και άρνηση του συγκρητισμού, δηλαδή της ειδωλολατρίας, ο λαός, με επικεφαλής τους βασιλείς και τους θρησκευτικούς του άρχοντες, οδήγησε τους προφήτες στον θάνατο, για να μην ακούγονται οι ενοχλητικές φωνές τους. Το ίδιο έκανε και με τον Υιό του Θεού, τον κληρονόμο του αμπελώνος, της βασιλείας δηλαδή των ουρανών που περιλαμβάνει όλον τον κόσμο. Και Αυτόν Τον οδήγησαν στον σταυρικό θάνατο, έξω του αμπελώνες, έξω από τα τείχη της Ιερουσαλήμ, της ιερής πόλης του Ισραήλ, για να κρατήσουν το δικό τους αλάθητο της αποκλειστικής ερμηνείας των εντολών του Θεού, να είναι αυτοί που θα εξουσιάζουν τον αμπελώνα και όχι αυτοί που θα ανοίγουν την πίστη στους άλλους ανθρώπους. Γι’ αυτό και ο Χριστός τονίζει ότι ο Θεός δεν θα αφήσει αυτή τη νοοτροπία ατιμώρητη. Ο αμπελώνας είναι για όσους πιστεύουν, για όσους μοιράζονται, για όσους ευγνωμονούν, για όσους υπερβαίνουν το εγώ και την περιουσιότητα, δηλαδή και για τους εθνικούς, τους ειδωλολάτρες, που θα βρούνε τον Χριστό και την αλήθεια.

 Ποια είναι τα μηνύματα της παραβολής για τους καιρούς μας;

 Πρώτον, το ότι στον αμπελώνα του Θεού, που είναι η Εκκλησία, που είναι η βασιλεία του Θεού, ανήκουμε όλοι όσοι έχουμε βαπτιστεί, όσοι ξεκινούμε να καταστήσουμε το καθ’ ομοίωσιν τον σκοπό της ζωής μας. Όμως καλούμαστε να υπερβούμε την παγίδα της αυτάρκειας, ότι οι καρποί του αμπελώνα είναι μόνο για μας, διότι εμείς αισθανόμαστε ως οι ιδιοκτήτες της Εκκλησίας. Ο Θεός ζητά από εμάς να μοιραστούμε μαζί Του, με πίστη, με ευγνωμοσύνη, με αγάπη ό,τι μας δόθηκε και να δώσουμε και στους άλλους που είναι εκτός του αμπελώνα τη γλυκύτητα του καρπού και τη χαρά.

 Δεύτερον, ότι ο κληρονόμος του Θεού και ιδιοκτήτης του αμπελώνος είναι ο Υιός του Θεού, δηλαδή ο Χριστός. Αυτός υπέστη και υφίσταται την κακία όσων θεοποιούν τον εαυτό τους και μαζί Του και όλοι όσοι Τον ακολουθούν εκ της καρδιάς των στην οδό της αγάπης, του μοιράσματος, της θυσίας, της ευγνωμοσύνης, του σταυρού. Μπορεί πρόσκαιρα Εκείνος και οι ακόλουθοί Του να δείχνουν ηττημένοι από τους σφετεριστές της Εκκλησίας, όσοι νομίζουν ότι είναι οι αυθεντίες και οι αυτάρκεις με την ερμηνεία του αποκλεισμού των ταπεινών, των καταφρονεμένων, των αμαρτωλών, των αδύναμων εκ του καρπού και της χαράς και της διεκδίκησης διά της εξουσίας, της δύναμης, της ιδιοκτησίας μιας αποκλειστικότητας που δεν έχει αγάπη, αλλά μόνο ιδιοτέλεια. Μπορεί αυτοί να βγάζουν από την Εκκλησία όσους ζούνε την αγάπη, τη συγχώρηση, την καλοσύνη. Ο κληρονόμος όμως, μέσα στην ήττα Του θα αναστηθεί, μαζί και όσοι κατανοούν και βιώνουν το ήθος Του.

 Και τρίτον, ότι μπορεί ο πολύς κόσμος σήμερα να θεωρεί με αδιαφορία τα τεκταινόμενα στην Εκκλησία, διότι πιστεύει πως δεν του χρειάζεται να ανήκει στον αμπελώνα, αλλά εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία. Ο θάνατος καραδοκεί, όπως επίσης και η ιδιοτέλεια, το συμφέρον, η αχαριστία. Το μήνυμα ότι ο Θεός θα βρει καλούς γεωργούς είναι μήνυμα ελπιδοφόρο. Δεν θα αφήσει ο Θεός τον κόσμο στην κακία. Και ο κληρονόμος του αμπελώνος θα καταστήσει συγκληρονόμους εκείνους που θέλουν το καλό, την αγάπη, τη ζωή που ξεπερνά τον θάνατο, αυτούς δηλαδή που επιδιώκουν την ομοίωση μαζί Του.

 Ας προβληματιστούμε και ας επιλέξουμε.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

30 Αυγούστου 2026

Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου

2026-08-29 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΙΓ΄ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Κήρυγμα ΙΓ΄ Κυριακής Ματθαίου

 

«Άνθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα…»

Αδελφοί μου,

η σημερινή παραβολή του Κυρίου είναι μία παραβολή για την αγάπη του Θεού και την αχαριστία του ανθρώπου.

Ο Θεός παρουσιάζεται ως οικοδεσπότης, που φυτεύει αμπελώνα και τον παραδίδει στους γεωργούς.

Ο αμπελώνας είναι η ζωή μας.

Τι μας έδωσε ο Θεός; Μας έδωσε τη ζωή, την οικογένεια, τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, τα χαρίσματά μας, τον χρόνο μας.

Και πάνω από όλα, μας έδωσε τον Υιό Του, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Και τι ζητεί από εμάς; Καρπό.

Όχι μεγάλα πράγματα. Αγάπη. Συγχώρηση. Έλεος. Ταπείνωση. Μετάνοια.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας την παραβολή, στέκεται στη μεγάλη μακροθυμία του Θεού.

Οι γεωργοί διώχνουν τους δούλους.

Και ο Θεός δεν τους εγκαταλείπει. Στέλνει και άλλους. Και τελικά στέλνει τον Υιό Του.

Αυτό είναι το θαύμα της θείας αγάπης: ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό, αλλά ο Θεός δεν παύει να ζητεί τον άνθρωπο.

Πόσες φορές κι εμείς απομακρυνθήκαμε!

Πόσες φορές είπαμε «αργότερα» στη μετάνοια!

Και όμως ο Θεός μας δίνει σήμερα ακόμη μία ευκαιρία.

Και έρχεται ο Υιός. Ο Χριστός. 

Και οι γεωργοί Τον απορρίπτουν. Τον βγάζουν έξω από τον αμπελώνα. Τον σταυρώνουν. Αλλά ο Χριστός γίνεται: «λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες»

και γίνεται «κεφαλή γωνίας». 

Ο Σταυρός γίνεται η νίκη. Ο θάνατος γίνεται ζωή. Η απόρριψη γίνεται σωτηρία. 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας θυμίζει το μεγαλείο της ενανθρωπήσεως: ο  Θεός γίνεται άνθρωπος, για να ανακαινίσει και να θεώσει τον άνθρωπο.

Αδελφοί μου, ας κοιτάξουμε τώρα τον δικό μας αμπελώνα.

Τι καρπό έχει η καρδιά μας; Μπορεί να έχουμε πολλά φύλλα. Να ερχόμαστε στην Εκκλησία. Να ανάβουμε κεριά. Να προσευχόμαστε. Αλλά ο Χριστός ζητεί καρπό.

Αν κρατώ μνησικακία, τι καρπός είναι αυτός; Αν κατακρίνω τον άλλον, τι καρπός είναι αυτός; Αν δεν μπορώ να συγχωρήσω, πού είναι η αγάπη; 

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας διδάσκει ότι η πνευματική πορεία του  ανθρώπου είναι πορεία από τη φιλαυτία προς την αγάπη.

Αυτός είναι ο καρπός που ζητεί ο Θεός.

Αδελφοί μου, ας μην περιμένουμε. Σήμερα μπορούμε να αλλάξουμε. Σήμερα μπορούμε να συγχωρήσουμε. Σήμερα μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη. 

Σήμερα μπορούμε να εξομολογηθούμε. Σήμερα μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στον Χριστό. Και αν νομίζουμε ότι ο αμπελώνας της ψυχής μας έχει ξεραθεί, ας μην απελπιζόμαστε. 

Ο Θεός μπορεί να ξανακάνει την καρδιά μας να καρποφορήσει.

Ας Του προσφέρουμε, λοιπόν, σήμερα τον πιο πολύτιμο καρπό: την καρδιά μας.

Και είθε, όταν έρθει ο Κύριος του αμπελώνος, να βρει μέσα μας όχι μόνο φύλλα, αλλά καρπούς αγάπης, μετανοίας και ελέους.

Και να μας αξιώσει να ακούσουμε: «Εύ, δούλε αγαθέ και πιστέ… είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (Ματθ. 21, 33-42)

 

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπος τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησεν πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς, καὶ ἀπεδήμησεν. Ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. Καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. Ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. Οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ.   Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν. Ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις;  λέγουσιν αὐτῷ· Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν παραβολή· «῞Ενας γαιοκτήμονας φύτεψε ἕνα ἀμπέλι, τὸ περιέφραξε, ἔσκαψε σ᾿ αὐτὸ πατητήρι, ἔχτισε πύργο, τὸ νοίκιασε σὲ γεωργοὺς καὶ ἔφυγε γιὰ ἄλλον τόπο. ῞Οταν πλησίαζε ἡ ἐποχὴ τῆς καρποφορίας, ἔστειλε τοὺς δούλους του στοὺς γεωργοὺς νὰ πάρουν τὸ μερίδιό του ἀπὸ τοὺς καρπούς. Οἱ γεωργοὶ ὅμως ἔπιασαν τοὺς δούλους του, κι ἄλλον τὸν ἔδειραν, ἄλλον τὸν σκότωσαν κι ἄλλον τὸν λιθοβόλησαν. Ξανάστειλε ἄλλους δούλους, περισσότερους ἀπὸ τοὺς πρώτους καὶ τοὺς ἔκαναν τὰ ἴδια. Τελευταῖον τοὺς ἔστειλε τὸν γιό του μὲ τὴ σκέψη· “θὰ σεβαστοῦν τὸν γιό μου”. Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν γιό, εἶπαν μεταξύ τους· “αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. ᾿Εμπρός, ἂς τὸν σκοτώσουμε καὶ ἂς ἁρπάξουμε τὴν κληρονομιά του”. ῎Ετσι, τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλι καὶ τὸν σκότωσαν. ῞Οταν λοιπὸν ἔρθει ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ, τί θὰ κάνει σ᾿ ἐκείνους τοὺς γεωργούς;» «Εἶναι κακοί», τοῦ λένε. «Γι᾿ αὐτὸ θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσει μὲ τὸν χειρότερο τρόπο καὶ θὰ νοικιάσει τὸ ἀμπέλι σ᾿ ἄλλους γεωργούς, ποὺ θὰ τοῦ δίνουν τοὺς καρποὺς στὴν ἐποχή τους». Τοὺς λέει ὁ ᾿Ιησοῦς· «Ποτὲ δὲν διαβάσατε στὶς Γραφές; ῾Ο λίθος ποὺ τὸν πέταξαν σὰν ἄχρηστον οἱ οἰκοδόμοι, αὐτὸς ἔγινε ἀγκωνάρι· ὁ Κύριος τὸ ἔκανε αὐτό, καὶ εἶν᾿ ἀξιοθαύμαστο στὰ μάτια μας».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 30 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (Α’ Κορ. 16, 13-24)

 

 Ἀδελφοί, γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε. Πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γινέσθω. Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί· οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς Ἀχαΐας καὶ εἰς διακονίαν τοῖς ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς·  ἵνα καὶ ὑμεῖς ὑποτάσσησθε τοῖς τοιούτοις καὶ παντὶ τῷ συνεργοῦντι καὶ κοπιῶντι. Χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Στεφανᾶ καὶ Φορτουνάτου καὶ Ἀχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμῶν ὑστέρημα οὗτοι ἀνεπλήρωσαν· ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ τὸ ὑμῶν. Ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους. Ἀσπάζονται ὑμᾶς αἱ ἐκκλησίαι τῆς Ἀσίας. ἀσπάζονται ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ πολλὰ Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα σὺν τῇ κατ' οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίᾳ. Ἀσπάζονται ὑμᾶς οἱ ἀδελφοὶ πάντες. ἀσπάσασθε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ. Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα. μαρὰν ἀθᾶ. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ' ὑμῶν. Ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ἀμήν.

�Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα  

Ἀδελφοί, ἀγρυπνεῖτε! Μένετε στέρεοι στὴν πίστη! Νὰ εἶστε γενναῖοι καὶ δυνατοί! ῞Ολες τὶς πράξεις σας νὰ τὶς ἐμπνέει ἡ ἀγάπη. ῎Εχω νὰ σᾶς ζητήσω κάτι, ἀδελφοί· Γνωρίζετε τὴν οἰκογένεια τοῦ Στεφανᾶ, ποὺ τὰ μέλη της ὑπῆρξαν ὁ πρῶτος καρπὸς τοῦ κηρύγματος στὴν ᾿Αχαΐα, κι ἀφιέρωσαν τὸν ἑαυτό τους στὴν ὑπηρεσία τῶν πιστῶν. Γι’ αὐτὸ κι ἐσεῖς πρέπει νὰ ἀκοῦτε τέτοιους ἀνθρώπους καθὼς καὶ ὅποιον ἐργάζεται καὶ κοπιάζει μαζί τους. Εἶμαι πολὺ χαρούμενος ἀπὸ τὴν παρουσία κοντά μου τοῦ Στεφανᾶ, τοῦ Φουρτουνάτου καὶ τοῦ ᾿Αχαϊκοῦ, γιατὶ αὐτοὶ ἀναπλήρωσαν τὸ κενὸ τῆς ἀπουσίας σας. Μοῦ ξεκούρασαν τὴν ψυχή, ὅπως καὶ τὴ δική σας. Σὲ τέτοιους ἀνθρώπους ὀφείλετε ἀναγνώριση. Σᾶς στέλνουν χαιρετισμοὺς οἱ ἐκκλησίες τῆς ᾿Ασίας. Πολλοὺς χριστιανικοὺς χαιρετισμοὺς σᾶς στέλνουν ὁ ᾿Ακύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα καὶ ὅλη ἡ ἐκκλησία ποὺ συναθροίζεται σπίτι τους. Σᾶς στέλνουν χαιρετισμοὺς ὅλοι οἱ ἀδελφοί. Χαιρετῆστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο μὲ ἀδελφικὸ φίλημα. ῾Ο χαιρετισμὸς αὐτὸς γράφεται ἀπὸ μένα τὸν Παῦλο μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι. ῞Οποιος δὲν ἀγαπάει τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ Χριστὸ ἂς εἶναι χωρισμένος ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς ἐκκλησίας. Μαρὰν ἀθά -ὁ Κύριος ἔρχεται! ῾Η χάρη τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ νὰ εἶναι μαζί σας. Στὸ ὄνομα τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς ἑνώνει, ἡ ἀγάπη μου εἶναι μαζὶ μὲ ὅλους σας. α

ΝΑ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ;

 

      Σε μία εποχή στην οποία τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης γεννούν ένα κλίμα απαιτήσεων για να εξηγούν οι άνθρωποι τι κάνουν και γιατί το κάνουν, ιδίως όταν είναι δημόσια πρόσωπα, έχει πέσει το σύνθημα: «Ζήσε χωρίς εξηγήσεις». Οι παλιοί έλεγαν «να ζεις χωρίς να σ’ ενδιαφέρει ο κόσμος τι θα πει». Αυτό θεωρούνταν σημάδι ελεύθερης ψυχής, αίσθησης ανεξαρτησίας, κάποτε και γενναιότητας. Στους έρωτες που μοιάζανε αταίριαστοι κοινωνικά, ηθικά, οικονομικά το ζευγάρι που προχωρούσε, παρά τις αντιδράσεις, ήταν αυτό που πολλοί θαύμαζαν κρυφά, αλλά και άλλοι ζήλευαν και απέρριπταν. Σήμερα, ο δικαιωματισμός ως στάση ζωής έχει δικαιώσει την αντίληψη της αδιαφορίας για εξηγήσεις. Έχει όμως θέσει και στο περιθώριο την ντροπή, την αιδώ, με αποτέλεσμα να έχουμε σύγχυση στο τι είναι σωστό και τι είναι λάθος και η ηθική διάσταση του ανθρώπου να μην έχει πραξιακή πλευρά.

          Προφανώς και δεν είναι απαραίτητο να δίνουμε εξηγήσεις για τις αποφάσεις μας, εφόσον αυτές δεν βλάπτουν το σύνολο. Έχουμε όμως σκεφτεί ότι ο καθένας μας έχει εντός του τη φωνή που ονομάζεται συνείδηση; Η συνείδηση, ανεξαρτήτως αν κάποιος πιστεύει στον Θεό, ανήκει στην ψυχή και την διαμορφώνει, κάνοντάς της να λογοδοτεί, ακόμη κι αν αυτή η λογοδοσία περιορίζεται μόνο στον εαυτό. Έχουμε σκεφτεί άραγε ότι η έλλειψη λογοδοσίας στη συλλογική μας ζωή, η περιφρόνηση προς τους θεσμούς ή η χρήση τους προς ίδιον όφελος είναι σημάδια ατροφικής συνείδησης, που δεν θέλει να δώσει εξηγήσεις  για τις επιλογές της; Έχουμε σκεφτεί άραγε ότι η δυσκολία μας να κοιμηθούμε το βράδυ συχνά οφείλεται στο ότι η συνείδησή μας δεν είναι αναπαυμένη από τις αποφάσεις μας, ιδίως όταν αυτές μπορεί να είναι νόμιμες, αλλά πληγώνουν τους άλλους και δεν δίνουν σταθερότητα σε μας;

           Στην πνευματική μας παράδοση διαβάζουμε τη φράση: «να μπορείς να δίνεις λόγο σε καθέναν που σου το ζητά για την ελπίδα που ζούμε», δηλαδή τον Χριστό (Α’ Πέτρ. 3, 15). Αυτή η φράση, αν ερμηνευθεί διασταλτικά, είναι μία προτροπή όχι για να δικαιολογούμε τις πράξεις μας ελαφρά τη καρδία, αλλά για να μπορούμε να σκεπτόμαστε τις συνέπειές τους από πριν, ώστε να επιλέγουμε τι αληθινά μπορούμε να πράξουμε και τι όχι. Το να πορευόμαστε με ένα άγχος, ότι θα πρέπει να ευαρεστούμε τους ανθρώπους, σε μία εποχή μάλιστα σχετικοποίησης των πάντων, είναι παγίδα, η οποία κρύβει μία κρυφή υπερηφάνεια. Να αγαπάμε δηλαδή τη δόξα των ανθρώπων, την ανθρωπαρέσκεια, κάτι που μπορεί να μας οδηγήσει και στην άρνηση του Θεού. Από την άλλη, η συνείδησή μας δεν υπάρχει μόνο για το εγώ. Αποτελεί κριτήριο για να ζήσουμε στο σύνολο, να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε και τον εαυτό μας και το κοινωνικό «εμείς», αλλά και να πατάμε σε σταθερές οι οποίες δεν γκρεμίζουν την αγάπη και την αλήθεια.

             Η ανάγκη για χαρά που να υπερβαίνει την ενοχή δεν χρειάζεται να καταργήσει το σωστό. Γι’ αυτό και στην ανατροφή των παιδιών θέλουμε όρια. Θέλουμε ανάληψη ευθύνης. Η συνείδηση και η καλλιέργειά της είναι ο πρώτος κριτής. Αλλά και η συλλογικότητα, είτε είναι οικογένεια είτε σχολείο είτε εργασιακός χώρος είτε πολιτική είτε ενορία, αποτελούν όρια που μας δείχνουν ότι δεν μας επιτρέπονται όλα. Η αγάπη είναι και θυσία. Αυτό βεβαίως δεν δικαιολογεί ασφυκτικές συμπεριφορές, που να κάνουν τον άνθρωπο να μην μπορεί να χαρεί τίποτα, αλλά να καταπιέζεται ψυχικά. Η ταμπέλα του καλού παιδιού δεν σώζει, αλλά δεν είναι και για πέταμα. Το μέτρο είναι το άριστο.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”

Στο φύλλο της Τετάρτης 26 Αυγούστου 2026 

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΟΥ ΙΕΡΟΥ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΧΕΙΡΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου

Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων 

κ. Νεκταρίου

 Καθώς επιστρέψαμε στην Ελλάδα, έχοντας μεταφέρει στη Ρωσία το σεπτό λείψανο της δεξιάς χειρός του Αγίου και θαυματουργού Σπυρίδωνος προς προσκύνηση υπό του ευλαβούς ρωσικού λαού, θεωρούμε απαραίτητο να καταγράψουμε, εν είδει πρώτου απολογισμού, κάποιες σκέψεις και εντυπώσεις μας, αλλά και να δώσουμε κάποιες αναγκαίες, κατά την κρίση μας, διευκρινίσεις στα όσα πληροφορηθήκαμε ότι διημείφθησαν τις προηγούμενες ημέρες και δημοσιεύθηκαν, άλλοτε από καλή προαίρεση, άλλοτε από άγνοια, άλλοτε από κακοπιστία και εμπαθή διάθεση, την οποία ως Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συγχωρούμε και προσπερνούμε.

 1. Η πρόσκληση που λάβαμε από την Εκκλησία της Ρωσίας την 10η Ιανουαρίου 2026 ήτο αρχικά για προσκυνηματική μεταφορά του ιερού λειψάνου για την Μητρόπολη Αστάνας και Καζακστάν από 14ης έως 30ής Σεπτεμβρίου 2026. Για τον λόγο αυτό αποστείλαμε σχετικό έγγραφο προς την προϊσταμένη μας αρχή, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στις 24 Μαρτίου 2026. Η μεταφορά εγκρίθηκε δι’ εγγράφου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος την 5η Μαΐου 2026.

 Στις 22 Ιουνίου 2026 εστάλη από την Εκκλησία της Ρωσίας νέα επιστολή, διά της οποίας, ύστερα από προφορική επικοινωνία που είχε προηγηθεί, ζητείται και εγκρίνεται από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. κ. Κύριλλο η μεταφορά του ιερού λειψάνου από 17ης Αυγούστου έως 17ης Σεπτεμβρίου 2026 και για την Μόσχα και για άλλες περιοχές της Ρωσίας. Για τον λόγο αυτό υποβάλαμε νέο αίτημα προς την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος την 26η Ιουνίου 2026, ζητώντας την άδεια και την έγκριση της προϊσταμένης μας αρχής, η οποία μας εδόθη δι’ εγγράφου την 1η Ιουλίου 2026.

 Επομένως, η μετάβασις και το προσκύνημα πραγματοποιούνται με την ευλογία και την έγκριση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας, των σχετικών εγγράφων υπογεγραμμένων από τον Πρόεδρο Αυτής Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερώνυμο.

 2. Το ταξίδι αυτό έρχεται σε συνέχεια ανάλογων ταξιδιών κατά το παρελθόν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής (το 2017), στην Κύπρο, στη Ρωσία, στην Ουκρανία, στη Σερβία, στη Ρουμανία, στην Πολωνία, στη Λευκορωσία, στη Γεωργία και αλλού, αλλά και σε Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Όλες οι μεταβάσεις πραγματοποιήθηκαν κατόπιν προσκλήσεων των οικείων εκκλησιαστικών αρχών, με τη σύμφωνη γνώμη, την ευλογία και την γραπτή άδεια της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 3. Όπως και στο διεξαγόμενο ιερό προσκύνημα στην Εκκλησία της Ρωσίας, έτσι και όπου αλλού, αποκλειστικός σκοπός της μεταφοράς της δεξιάς χειρός του Αγίου Σπυρίδωνος είναι οι ανά τον κόσμο ορθόδοξοι χριστιανοί, οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να έλθουν στην Κέρκυρα, να μπορέσουν να λάβουν την ευλογία του Αγίου, να τονωθεί η πίστη τους, να ενισχυθεί ο αγώνας τους σε μία εποχή εκκοσμικεύσεως, αποϊεροποιήσεως, μεταλλάξεως αξιών, συγχύσεως των πάντων, όπως βιώνουμε και στην πατρίδα μας. Οι εικόνες, όπου κι αν πήγαμε, όπως και στο ταξίδι στη Ρωσία, ήταν και είναι άκρως συγκινητικές και ελπιδοφόρες. Ο Άγιος Σπυρίδων είναι ο οικουμενικός άγιος της απλότητος, της ταπεινώσεως, της αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο, ο άγιος που μας υπενθυμίζει την αξία της θείας λειτουργίας και της προσευχής, αλλά και της ακαινοτομήτου πίστεως, καθώς υπερασπίστηκε τα άγια δόγματά μας κατά την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, από την διεξαγωγή της οποίας μόλις πέρυσι συμπληρώθηκαν 1600 χρόνια. 

 Ζούμε την ευλογία του Αγίου, προγευόμαστε συνεχώς την εμπειρία της Αναστάσεως την οποία το άφθαρτο σκήνωμά του φέρει, στην έδρα της καθ’ ημάς Ιεράς Μητροπόλεως, στην Κέρκυρα. Βλέποντας από κοντά την αγάπη, την ευσέβεια, την ευλάβεια, την πίστη των ανθρώπων στα μέχρι τώρα προσκυνηματικά ταξίδια με την μεταφορά της δεξιάς χειρός του Αγίου μας, σκέφτηκα για μία ακόμη φορά ότι τελικά το θέλημα του Θεού ήταν αυτό, να μπορούν άνθρωποι ανά τον κόσμο να λαμβάνουν και διά του προσκυνήματος του ελαχίστου αυτού τμήματος του ιερού λειψάνου, την χάρη του Θεού διά πρεσβειών του Αγίου. Όποιος έχει συμμετάσχει στις τέσσερις κατ’ έτος λιτανείες του αφθάρτου σκηνώματος του Αγίου στην Κέρκυρα, το οποίο ουδέποτε άλλοτε μετακινείται εκ του Ιερού ναού, πλην των λιτανειών και δι’ ολίγον, βλέπει την δεξιά χείρα να προηγείται του ιερού σκηνώματος, ενώ στην ακολουθία των “Μπασμάτων” ο φέρων αυτήν ιερεύς ευλογεί πριν τον Επίσκοπο τον λαό δι’ αυτής, όπως η κερκυραϊκή τάξις και παράδοσις ορίζει.

 4. Ό,τι βιώσαμε αυτές τις ημέρες στην Ρωσία πραγματικά ξεπερνά κάθε προσδοκία. Χιλιάδες λαού, με απίστευτη κατά άνθρωπον υπομονή, με τάξη και σειρά, ανέμεναν επί ώρες, όπου κι αν πήγαμε, να προσκυνήσουν το ιερό λείψανο και να πάρουν την ευλογία του Αγίου. Αναφωνήσαμε και αναφωνούμε: “Ζει Κύριος ο Θεός”! Χαρήκαμε! Συγκινηθήκαμε! Δεν θεωρούμε ότι έπρεπε οι άνθρωποι αυτοί να στερηθούν της ευλογίας του Αγίου δια λόγους, οι οποίοι δεν άπτονται της θρησκευτικής πίστεως, αλλά είναι γεωπολιτικοί. Αυτοί οι λόγοι θα εκλείψουν, ελπίζουμε και προσευχόμαστε, κάποια στιγμή. Η ευλογία όμως του Αγίου ξεπερνά τα πρόκαιρα και τα παρόντα. 

 5. Αναφορικά με τη συμμετοχή μας στην θεία λειτουργία, προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. κ. Κυρίλλου, επιθυμώ να υπενθυμίσω προς άπαντας, τους γινώσκοντας και τους αγνοούντας, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, στην οποία και ανήκω, ουδέποτε διέκοψε την κοινωνία μετά της Εκκλησίας της Ρωσίας (όπως δεν έχει κάνει ούτε το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, ούτε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας). Για τον λόγο αυτό και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος επέτρεψε την πραγματοποίηση του προσκυνήματος. Δεν είμεθα αρμόδιοι να λύσουμε διαφορές, ούτε να τις θεωρήσουμε ως επαρκείς λόγους για να μην προσκυνήσει ο λαός τον Άγιο Σπυρίδωνα. Προσευχόμαστε “υπέρ της των πάντων ενώσεως” και “υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου” και αισθανθήκαμε αυτές τις ημέρες ότι υπάρχει και η ελπίδα και η δυνατότητα, στηριγμένοι στην αγάπη και τις πρεσβείες των Αγίων μας, να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις όποιες διαφωνίες και διαφορετικές προσεγγίσεις, οι οποίες εκφράζονται κάποτε και με ενέργειες που κανείς δεν θα ήθελε να συμβούν, αλλά γίνονται στην μακραίωνη ιστορία της Εκκλησίας. Η παρουσία του Αγίου για μας είναι σημείο ότι, ανεξαρτήτως διαφορών, είμεθα όλοι Ορθόδοξοι και ορθοτομούμε τον λόγον της Αληθείας, που είναι η κοινή μας πίστη στον Τριαδικό Θεό και η ζωή μας εν τη μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Ορθόδοξη. 

 6. Τέλος, οφείλω να υπενθυμίσω ότι στην Κέρκυρα έρχονται όσοι Επίσκοποι, ιερείς και πιστοί επιθυμούν και, πληρούντες το κριτήριον της εκκλησιαστικής κανονικότητος, λειτουργούν και κοινωνούν στον Άγιο Σπυρίδωνα και μοιράζονται μετά του Επισκόπου της Κερκύρας, του ιερού κλήρου και του πληρώματος της τοπικής Εκκλησίας την χαρά να λαμβάνουν την ευλογία του προστάτου μας Αγίου Σπυρίδωνος και να την μεταφέρουν στις κατά τόπους Εκκλησίες, τις οποίες ποιμαίνουν και διακονούν, αλλά και είναι ενεργά μέλη τους. “Δωρεάν ελάβομεν, δωρεάν δίδομεν”! Ο φιλόχριστος και φιλάγιος κερκυραϊκός λαός το βλέπει και το γνωρίζει, όπως επίσης και διαπιστώνει συνεχώς τα έργα αγάπης, φιλανθρωπίας, ιεραποστολής και συμπαραστάσεως που η Εκκλησία του αντιπροσφέρει. 

 Επιστρέψαμε, η πρώτη αποστολή, με δοξολογία στον Πανάγαθο Θεό. Ενισχύθηκε και η δική μας πίστη. Ευχαριστούμε την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την προϊσταμένη μας αρχή, διότι μάς έδωσε την κανονική άδεια και ευλογία να μοιραστούμε το μεγάλο δώρο το οποίο ο Θεός επέτρεψε να έχουμε στην Κέρκυρα, τον Άγιό μας Σπυρίδωνα, με έναν ευλαβή λαό, όπως είναι ο ρωσικός, με τον οποίο μας συνδέουν μακραίωνοι δεσμοί, αυτοί που ξεκίνησαν όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η Ελληνική Βυζαντινή Πολιτεία έφεραν την χριστιανική πίστη στο Κίεβο το 988 μ. Χ. Αυτοί οι δεσμοί των λαών, με αφετηρία την ορθόδοξη πίστη και ταυτότητα, δεν μπορούν να διαγραφούν για λόγους γεωπολιτικούς, οι οποίοι δεν θα κρατήσουν για πάντα. Η Εκκλησία ήταν, είναι και θα παραμείνει η βάση της από κοινού πορείας και ενότητος. Οι χειρισμοί των ανθρώπων κρίνονται και θα κρίνονται, αναλόγως των σκέψεων, των στρατηγικών, των συνθηκών κάθε εποχής. Την πίστη όμως δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αμφισβητούμε.

Άγιος Διονύσιος – Λιτάνευση του Σεπτού Σκηνώματος στην πόλη της Ζακύνθου |

Η Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υ. Θεοτόκου στην κατασκήνωση της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας

    Με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια τελέστηκε η Απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Ε΄ Κατασκηνωτική Περίοδο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων.

Στελέχη και παιδιά τίμησαν την Παναγία με τη συμμετοχή τους στον Εσπερινό και, στη συνέχεια, στην Ιερά Αγρυπνία, η οποία τελέστηκε στον νεόδμητο Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου και Αγίου Νέστορος, που κοσμεί το κατασκηνωτικό κέντρο.

Με ιδιαίτερη χαρά και ευλάβεια, τα παιδιά λιτάνευσαν τον Επιτάφιο της Παναγίας στους χώρους της κατασκήνωσης και έψαλαν τα Εγκώμια προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου, βιώνοντας με έναν ξεχωριστό τρόπο την πλούσια εκκλησιαστική παράδοση της Κέρκυρας.

Η πέμπτη και τελευταία κατασκηνωτική περίοδος, η οποία φιλοξενεί περίπου 80 αγόρια Γ΄ Γυμνασίου και Λυκείου, ολοκληρώνεται αύριο, Δευτέρα 24 Αυγούστου, επισφραγίζοντας μία ιδιαίτερα επιτυχημένη κατασκηνωτική χρονιά.

Αρχηγοί της Ε΄ Κατασκηνωτικής Περιόδου είναι ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μπογδάνος, Διευθυντής του Γραφείου Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως, και η Πρεσβυτέρα κ. Τίνα Βλάχου. Υπαρχηγοί είναι ο κ. Σπυρίδων Βασιλειάδης και ο κ. Ανέστης Ρίζος, ενώ την κατασκηνωτική περίοδο πλαισιώνουν πολυάριθμα στελέχη και εθελοντές, συμβάλλοντας με την προσφορά και την αγάπη τους στην επιτυχή ολοκλήρωση και της φετινής κατασκηνωτικής χρονιάς.