Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026
2026-09-27 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ Α΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ
«Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος»
Αγαπητοί μου,
ο Απόστολος Παύλος σήμερα μας λέγει έναν λόγο συγκλονιστικό:
«Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος».
Δεν λέγει απλώς ότι ο ναός είναι ένας ιερός τόπος όπου ερχόμαστε να συναντήσουμε τον Θεό. Μας αποκαλύπτει ότι ο ίδιος ο άνθρωπος καλείται να γίνει ναός και κατοικητήριο του Θεού.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτό, μας θυμίζει το μεγαλείο αλλά και την ευθύνη που έχουμε: εφόσον ο Θεός θέλει να κατοικεί μέσα μας, πρέπει και η ζωή μας να είναι αντάξια αυτής της παρουσίας.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: τι υπάρχει μέσα στον ναό της καρδιάς μας;
Υπάρχει προσευχή; Υπάρχει αγάπη; Υπάρχει συγχώρηση;
Ή μήπως υπάρχουν θυμός, κατάκριση, εγωισμός και παλιές πικρίες;
Ο Απόστολος συνεχίζει και μας προτρέπει:
«Καθαρίσωμεν ἑαυτούς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ… ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ».
Δεν μας ζητεί ο Θεός να είμαστε άνθρωποι χωρίς αδυναμίες. Μας ζητεί να μετανοούμε και να αγωνιζόμαστε. Να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε. Να ζητούμε συγχώρηση και να συγχωρούμε.
Και στο τέλος ο Θεός μάς δίνει μία μεγάλη υπόσχεση:
«Ἔσομαι ὑμῖν εἰς Πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας».
Να, λοιπόν, το βαθύτερο μήνυμα της σημερινής ημέρας:
Ο Θεός θέλει να κατοικήσει μέσα στην καρδιά μας και να μας κάνει παιδιά Του.
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να καθαρίζουμε καθημερινά τον ναό της ψυχής μας με την προσευχή, τη μετάνοια, τη συγχώρηση και τη συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας.
Και κάθε φορά που ο θυμός, η κατάκριση ή ο πειρασμός χτυπούν την πόρτα της καρδιάς μας, ας θυμόμαστε τα λόγια του Αποστόλου:
«Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος».
Ας μη λυπήσουμε, λοιπόν, τον Θεό που θέλει να κατοικεί μέσα μας.
Ας Του ανοίξουμε την καρδιά μας και ας Του πούμε:
«Κύριε, καθάρισέ με και κατοίκησε μέσα μου».
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΤΟ ΔΩΡΟ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ
“Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ” (Β’ Κορ. 7,1)
᾿”Αφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε αὐτὲς τὶς ὑποσχέσεις, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ καθετὶ ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή. ῍Ας ζήσουμε μιὰ ἅγια ζωὴ μὲ φόβο Θεοῦ”.
Η υπόσχεση ότι ο Τριαδικός Θεός είναι ο Θεός μας είναι ένα συγκλονιστικό άνοιγμα εκ μέρους του Θεού προς το δημιούργημά Του, τον άνθρωπο. Πάντοτε ο Θεός τιμά τον άνθρωπο, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται αυτήν την τιμή. Και να είναι το να είμαστε υιοί και θυγατέρες Θεού η μεγαλύτερη δωρεά την οποία λάβαμε και θα λάβουμε ποτέ. Οι γονείς που σκέπτονται υγιώς δεν κρατάνε τα παιδιά τους στη λογική της ιδιοκτησίας τους, αλλά τα μεγαλώνουν εν ελευθερία, για να τα αφήσουν να φύγουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύουν να τα αγαπούν ως παιδιά τους και να τα στηρίζουν όποτε και όπως είναι εφικτό. Αυτοί οι γονείς μιμούνται τον Θεό, ο Οποίος μας δημιούργησε ως την κορωνίδα της Δημιουργίας, με τη δυνατότητα να γίνουμε κατά χάριν θεοί μέσα από τη σχέση μαζί Του, και μας ανέπλασε με τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο, τη σταύρωση και την ανάστασή Του, για να νικήσουμε και τον έσχατο εχθρό μας, τον θάνατο, χωρίς να υπολογίζει την ανταρσία μας, την αυτοθεοποίησή μας, την απόφασή μας να ζούμε ασώτως μακριά Του. Και βιώνουμε την υιοθεσία μας συνεχώς στην Εκκλησία και τον τρόπο της. Διότι σ’ αυτήν βλέπουμε το μεγαλείο του Τριαδικού Θεού, που είναι για μας η εμπειρία της θείας λειτουργίας, της Ευχαριστίας, της κοινωνίας μαζί Του, που μας αναπλάθει με το σώμα και το αίμα του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εν Αγίω Πνεύματι, για να μπορούμε μέσω του Υιού να γνωρίζουμε τον Πατέρα.
Αν είμαστε καρδιές ευγνώμονες, τότε έχουμε κληθεί να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας καθαρίζονταςτον εαυτό μας “από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος”. Δεν είναι μόνο τα πάθη μας και οι λογισμοί. Είναι πρωτίστως το αίσθημα ιδιοκτησίας που έχουμε απέναντι στη ζωή, απέναντι στους άλλους ανθρώπους, απέναντι στον κόσμο, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό θεωρώντας ότι τα πάντα τα δικαιούμαστε, τα πάντα μας ανήκουν. Έτσι, οδηγούμε τους εαυτούς μας όχι στον Θεό, αλλά στον άνθρωπο-θεό, παραθεωρώντας τη φθαρτότητά μας, αλλά, και κάποτε, απαιτώντας όλος ο κόσμος να πορευθεί κατά τη δική μας κρίση και φέρνοντας στη ψυχή μας είτε την επιθετικότητα είτε την λύπη και την απογοήτευση. Όμως ο χριστιανός, αν νιώθει την μεγάλη ευλογία να είναι παιδί του Θεού, παλεύει να είναι διάκονος. Παλεύει να συγχωρεί. Παλεύει τα πάθη και οι λογισμοί του να μην τον ωθούν στη χρήση του κόσμου, αλλά στην συνύπαρξη της αγάπης, η οποία γίνεται αγιωσύνη.
Ο χριστιανός φοβάται τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι ντρέπεται το να πράττει το κακό, όχι διότι ο Θεός είναι τιμωρός, αλλά διότι ο ίδιος ο πιστός, νιώθοντας ότι η σχέση με τον Θεό είναι σχέση υιότητας, ευγνωμονεί τον πατέρα Του και του δείχνει ότι έμαθε να χαίρεται που είναι παιδί Του, αγαπώντας Τον και αγαπώντας όλον τον κόσμο. Η ελευθερία μας είναι δώρο ζωής. Είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί να επαναστατούμε εναντίον του Δωρεοδότη, επειδή την έχουμε, όμως, στην πραγματικότητα, μας δόθηκε για να επαναστατούμε εναντίον του πνεύματος του κακού, του διαβόλου, της αμαρτίας, που γίνονται βάση για να μολύνουμε εν τω ιδίω θελήματι την ύπαρξή μας, αλλάζοντας τον προορισμό της. Ο θάνατος είναι το όριό μας. Μπορεί όμως μέσα από την υιότητα απέναντι στον Θεό να γίνει το πέρασμά μας στην κατάργηση του κακού.
Σ’ έναν κόσμο κατεξοχήν αχαριστίας, εγωκεντρισμού και θριαμβολογίας για το ποιοι είμαστε, η υπόμνηση της υπόσχεσης του Θεού ότι θα είναι ο Θεός μας και εμείς ο λαός Του, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά και η αφετηρία για ένα συνεχές νέο ξεκίνημα στη ζωή μας. Αυτό της αγιωσύνης, που είναι συνέργεια στο δώρο του Θεού, επομένως δική μας ευθύνη και αγώνας.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
27 Σεπτεμβρίου 2026
Κυριακή Α’ Λουκά
Η Μετάσταση του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και κουρά μοναχού στην Κέρκυρα
Το Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μετάσταση του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, πλησίον της πόλεως της Κέρκυρας. Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος έκειρε ρασοφόρον μοναχόν τον κατά κόσμον Δημήτριο Τσιριγώτη, 30 ετών, καταγομένου εκ Κερκύρας, οικονομολόγου και φοιτητού Θεολογίας, ο οποίος έλαβε το μοναχικό όνομα Χρύσανθος. Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος, ο οποίος κατά τα τελευταία έτη κοπιάζει για την αναστήλωση και την επάνδρωση της Μονής. Πέραν του Αγίου Καθηγουμένου, μετά του Σεβασμιωτάτου συλλειτούργησαν ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού στον οποίο διακονούσε ως λαϊκός ο π. Χρύσανθος, Πρωτοπρεσβύτερος Αθανάσιος Κοκκινόπουλος, πατέρες της Ιεράς Μονής, καθώς και οι Διάκονοί του.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος απευθύνθηκε πατρικά στον νέο μοναχό, π. Χρύσανθο, τονίζοντας ότι η Ιερά Μονή χαίρει και αγάλλεται πνευματικά, διότι ένας νέος άνθρωπος, ακούγοντας μέσα του το κάλεσμα του Θεού, έλαβε την απόφαση να αφιερωθεί στη διακονία της Εκκλησίας. Αναφέρθηκε στην πολυετή γνωριμία τους και στη μέχρι σήμερα διακονία του στην Εκκλησία, επισημαίνοντας ότι, μολονότι είναι ένας καταξιωμένος νέος και φέρει ελπίδες για την κοινωνία, επέλεξε να αναθέσει αυτή την ελπίδα στα χέρια του Κυρίου Ιησού Χριστού.
«Αυτός είναι η ελπίδα του κόσμου. Αυτός είναι η ελπίδα της ζωής μας. Αυτός είναι το Άλφα και το Ωμέγα της ζωής μας, η αρχή και το τέλος», υπογράμμισε ο κ. Νεκτάριος. Για τον άνθρωπο που ζει και βιώνει την αθανασία κοντά στην Εκκλησία του Χριστού ο θάνατος δεν αποτελεί τέλος, διότι μπορεί να είναι σωματικός, δεν είναι όμως πνευματικός. «Το φθαρτόν θα ενδυθεί την αφθαρσίαν και την αθανασίαν». Όσοι αγάπησαν πραγματικά το Νυμφίο Χριστό έχουν μέσα τους τη θεώρηση της αιωνιότητος και δεν περιορίζονται στη θεώρηση μόνον των επιγείων.
Απευθυνόμενος προσωπικά στον π. Χρύσανθο, σημείωσε ότι ο ίδιος ο Θεός εμφύσησε στην ψυχή και στην καρδιά του τη χαρά της αιωνιότητος και την ελπίδα και τον κάλεσε σήμερα στο ευλογημένο σχήμα της μοναχικής αφιερώσεως και από αύριο στη διακονία της Εκκλησίας ως κληρικό και Διάκονο. Η εποχή μας, συνέχισε, είναι δύσκολη, όχι όμως ακατόρθωτη. Οι άνθρωποι μετρούν συχνά τα πάντα είτε με την εξέλιξη της τεχνολογίας, στην οποία αναζητούν τη βελτίωση της ζωής τους, είτε με τα υλικά αγαθά. «Ούτε η τεχνολογία θα μας σώσει, αλλά ούτε και η προσκόλλησή μας στα επίγεια θα μας σώσει». Εκείνο που θα καταξιώσει το νέο μοναχό στη ζωή του είναι η δύναμη της πίστεως, έχοντας ως άγκυρα της ελπίδος τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι «η θύρα, το ύδωρ, το φως, ο άρτος και η ζωή».
Ο Σεβασμιώτατος κάλεσε ακόμη τον π. Χρύσανθο, μέσα από τον προσωπικό του αγώνα, τον πνευματικό του κανόνα, την προσευχή, τη μελέτη και την ανάγνωση των Θείων Γραφών, να καταστεί, με τη χάρη του Θεού, «τέκνον φωτόμορφον της Εκκλησίας». Κρατώντας την αναμμένη λαμπάδα, ο μοναχός καλείται να φωτίζει τους ανθρώπους του κόσμου, ενώ τον ίδιο φωτίζουν οι Άγγελοι του Θεού. Γι’ αυτό και η μοναχική ζωή χαρακτηρίζεται «ισάγγελος πολιτεία», μέσα στην οποία καλείται να διαφυλάξει ακέραιο τον εαυτό του, ως γνήσιος, ταπεινός και υπάκουος μαθητής του Κυρίου.
Στη συνέχεια ο κ. Νεκτάριος απευθύνθηκε στον Καθηγούμενο της Μονής, π. Χριστόδουλο, επισημαίνοντας ότι παράλληλα με την πλήρη ανακαίνιση που πραγματοποιείται τα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι προσέρχονται και αγιάζονται στον τόπο αυτό, αισθανόμενοι τη χάρη του Θεού και των Αγίων, αλλά και την πνευματική παρακαταθήκη όλων εκείνων που πέρασαν από τη Μονή, πόνεσαν, έκλαψαν, προσευχήθηκαν και αγιάστηκαν. Τόνισε ότι πρόκειται για έναν καθαγιασμένο τόπο, τον οποίο ο Θεός και ο Άγιος Θεόδωρος τον κάλεσαν να διαφυλάξει και να διαποιμάνει. Από σήμερα, κατέληξε, θα έχει στην τίμια συνοδεία του και τον π. Χρύσανθο, ευχόμενος ο Κύριος να κατευθύνει όλους στο έλεος και στη σωτηρία Του.
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος απευθύνθηκε στους γονείς του π. Χρυσάνθου, ευχόμενος ο Θεός να τους ευλογεί, καθώς παρέδωσαν το παιδί τους στα χέρια του Κυρίου, και υπογραμμίζοντας τη μεγάλη ευλογία της μνημονεύσεως των γονέων από το παιδί τους στο Άγιο Θυσιαστήριο.
Ο π. Χρύσανθος, Θεού θέλοντος, την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026 θα χειροτονηθεί υπό του Σεβασμιωτάτου, κ. Νεκταρίου, Διάκονος, στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου πόλεως Κερκύρας.
Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2026
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- Α' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 5, 1-11)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην• οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ᾿Εμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον• καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ῾Ως δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα• ᾿Επανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ• ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν• ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ• διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς• καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. ᾿Ιδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων• ῎Εξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε• θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς• Μὴ φοβοῦ• ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς στεκόταν ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, εἶδε δύο ψαροκάικα στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ ψαράδες εἶχαν κατεβεῖ ἀπ’ αὐτὰ καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα. ᾿Εκεῖνος ἀνέβηκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ψαροκάικα, σ’ αὐτὸ ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τραβηχτεῖ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρά. Κάθισε στὸ ψαροκάικο καὶ ἀπ’ αὐτὸ δίδασκε τὰ πλήθη. ῞Οταν τελείωσε τὴν ὁμιλία του, εἶπε στὸν Σίμωνα• «Πήγαινε στὰ βαθιὰ καὶ ρίξτε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα». ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε• «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε• ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ». Τὸ ἔριξαν κι ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, τόσα ποὺ τὸ δίχτυ τους ἄρχισε νὰ σκίζεται. Μὲ νεύματα εἰδοποίησαν τοὺς συνεταίρους τους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. ᾿Εκεῖνοι ἦρθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο ψαροκάικα σὲ σημεῖο ποὺ νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθιστοῦν. ῞Οταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ γόνατα τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ εἶπε• «Βγὲς ἀπὸ τὸ καΐκι μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός». Αὐτὰ τὰ εἶπε γιατὶ εἶχε κυριευτεῖ ἀπὸ δέος, αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου, τὸν ᾿Ιάκωβο καὶ τὸν ᾿Ιωάννη, ποὺ ἦταν συνεργάτες τοῦ Σίμωνα. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε εἶπε στὸν Σίμωνα• «Μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα θὰ ψαρεύεις ἀνθρώπους». ῞Υστερα, ἀφοῦ τράβηξαν τὰ ψαροκάικα στὴ στεριά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.
ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026 (Β’ Κορ. 6, 16- 7, 1)
Ἀδελφοί, ὑμεῖς ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι «ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. Διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ». Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ.
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Ἀδελφοί, ἐσεῖς εἶστε ναὸς τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε• Θὰ κατοικήσω ἀνάμεσά τους καὶ θὰ πορεύομαι μαζί τους. Θὰ εἶμαι Θεός τους, κι αὐτοὶ θὰ εἶναι λαός μου. Γι’ αὐτὸ λέει ὁ Κύριος• Φύγετε μακριὰ ἀπ’ αὐτοὺς καὶ ξεχωρίστε. Μὴν ἀγγίζετε ἀκάθαρτο πράγμα, κι ἐγὼ θὰ σᾶς δεχτῶ. Θὰ εἶμαι γιὰ σᾶς ὁ Πατέρας, κι ἐσεῖς θὰ εἶστε γιοὶ καὶ θυγατέρες μου, λέει ἀκόμα ὁ παντοκράτορας Κύριος. ᾿Αφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε αὐτὲς τὶς ὑποσχέσεις, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ καθετὶ ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή. ῍Ας ζήσουμε μιὰ ἅγια ζωὴ μὲ φόβο Θεοῦ.
ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΚΛΗΤΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου
π. Δημητρίου Μπόκου
Η κλήση των πρώτων αποστόλων τονίζεται εμφαντικά στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός συνάντησε την πρώτη τετράδα των μαθητών του, Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, εν ώρα της εργασίας τους, «ήσαν γαρ αλιείς», μίλησε ενώπιόν τους περί της Βασιλείας του Θεού και τους κάλεσε να τον ακολουθήσουν. Και οι πρώτοι μαθητές, σαγηνευμένοι από όσα είδαν και άκουσαν, υπάκουσαν στο κάλεσμά του και «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Κυριακή Α΄ Λουκά).
Όλοι οι απόστολοι έγιναν «κλητοί Ιησού Χριστού», έλαβαν από το ίδιο το στόμα του Χριστού την κλήση να τον ακολουθήσουν και το έπραξαν αυτό με απόλυτη συνέπεια μέχρις εσχάτης πνοής. Προβάλλουν το γεγονός της κλήσης τους ως τεκμήριο της θεϊκής τους αποστολής και της αυθεντικότητας του κηρύγματός τους, όμως δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι δεν είναι οι μόνοι κλητοί από τον Θεό. Μας υπενθυμίζουν ότι και όλοι εμείς, οι πιστοί, είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού». Ο Παύλος, π. χ., τιτλοφορούμενος «κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού», επιστέλλει «πάσι… κλητοίς αγίοις». Είστε και σεις, λέει, οι αποδέκτες όλοι των επιστολών μου, «κλητοί Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ. 1, 1. Ρωμ. 1, 1-7).
Μια μεγάλη τιμητική κλήση έχει επιφυλαχθεί από τον Θεό για όλους μας. Είμαστε η εκλογή του Κυρίου, οι «ηγαπημένοι υπό Θεού». Μας διάλεξε η αγάπη του Θεού «προ καταβολής κόσμου είναι ημάς αγίους και αμώμους», με σκοπό να γίνουμε άγιοι κι εμείς, αφού αυτός που μας κάλεσε είναι άγιος. Μας διάλεξε ο Θεός απ’ αρχής, προ πάντων των αιώνων, «εις σωτηρίαν», που την εξασφαλίζει ο αγιασμός του Αγίου Πνεύματος και η αληθινή πίστη. Μας κάλεσε «εις περιποίησιν της δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Αδιανόητο μεγαλείο! Εμείς, οι μικροί άνθρωποι, να αποκτήσουμε τη δόξα του Χριστού! Να γίνουμε «θείας κοινωνοί φύσεως». Μας προόρισε ο Θεός «εις υιοθεσίαν διά Ιησού Χριστού». Μπορούσε να υπάρξει κάτι πιο τιμητικό από αυτό για τον άνθρωπο; (Α΄ Θεσ. 1, 4. Α΄ Πέτρ. 1, 15. Εφ. 1, 4. Β΄ Θεσ. 2, 13-14. Β΄ Πέτρ. 1, 3).
Έγινε έτσι η αποκάλυψη «μυστηρίου χρόνοις αιωνίοις σεσιγημένου». Φανερώθηκε το προαιώνιο σχέδιο του Θεού (Ρωμ. 14, 24).
Και τώρα; Ο Θεός έκανε απ’ τη μεριά του το τέλειο. Εμείς όμως τί κάνουμε; Έχουμε κατανοήσει ότι είμαστε «κλήσεως επουρανίου μέτοχοι»; (Εβρ. 3, 1). Το θεωρούμε τιμή μας αυτό; Αν μας καλούσε ένας δυνατός επίγειος άρχοντας, θα αδιαφορούσαμε; Θα περιφρονούσαμε την κλήση του; Ή θα σκοτωνόμασταν να ανταποκριθούμε;
Το ίδιο, λένε οι απόστολοι, να κάνουμε και απέναντι στον Θεό. «Αξίως περιπατήσαι της κλήσεως» που έχουμε λάβει (Εφ. 4, 1). Μας κάλεσε ο Θεός να γίνουμε γνήσια παιδιά του. Ας ζήσουμε ανάλογα. Μη μείνουμε απλώς κλητοί, ας γίνουμε εκλεκτοί. Μα εμείς νομίζουμε ότι υποχρεώσεις προς τον Θεό έχουν μόνο οι απόστολοι και οι μοναχοί. Όσοι αφιερώνονται αποκλειστικά σ’ αυτόν.
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος όμως διαφωνεί.
Βλέπω, λέει, πολλούς κοσμικούς να τεμπελιάζουν για τα πνευματικά και να λένε: Πώς είναι δυνατόν παντρεμένοι άνθρωποι εμείς, με πλήθος κοινωνικές υποχρεώσεις, να ανταποκριθούμε στην κλήση του Θεού;
Σ’ αυτούς λοιπόν απαντώ: Όλα τα καλά που μπορείτε να κάνετε, κάντε τα. Μην περιγελάσετε κανένα, μην κλέψετε κανένα, μην πείτε ψέματα σε κανένα, μην περιφρονήσετε κανένα, μη μισήσετε κανένα. Μην απουσιάζετε από τις λειτουργικές συνάξεις (από τη Θεία Λειτουργία), να συμπονάτε τους φτωχούς, μη σκανδαλίσετε κανένα. Ξένο πράγμα μην αγγίξετε. Να αρκείσθε στη γυναίκα σας. Αν κάνετε έτσι, δεν είστε μακριά από τη Βασιλεία των ουρανών (Κλίμαξ, Λόγος Α΄, Περί αποταγής, 42).
Να, που δεν είναι και τόσο εξωπραγματικά εν τέλει τα όσα μας ζητάει ο Θεός.
Κερκύρας Νεκτάριος: «Σήμερα, λανσάρεται το ψέμα»
Στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη στη νήσο των Κυθήρων, κατόπιν προσκλήσεως του οικείου Ποιμενάρχου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κυθήρων και Αντικυθήρων, κ. Σεραφείμ, προκειμένου να λάβει μέρος στις εορταστικές λατρευτικές εκδηλώσεις επί τη πανηγύρει της Ιεράς Μονής Παναγίας Υπεραγίας Θεοτόκου Μυρτιδιωτίσσης. Η επίσκεψη του Σεβασμιωτάτου είχε συγχρόνως και προσκυνηματικό χαρακτήρα, καθώς ο ίδιος τρέφει ιδιαίτερη ευλάβεια προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και ιδιαιτέρως προς την Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα. Το εσπέρας της Τετάρτης, 23 Σεπτεμβρίου, ο Σεβασμιώτατος συγχοροστάτησε στον πανηγυρικό Αρχιερατικό Εσπερινό, στον οποίο προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας, κ. Επιφάνιος. Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής, Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου, ο κ. Νεκτάριος προεξήρχε της πανηγυρικής τρισαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας και κήρυξε τον θείο λόγο. Στις λατρευτικές εκδηλώσεις συμμετείχε πλήθος πιστών καθώς και εκπροσώπων των τοπικών φορέων, οι οποίοι προσήλθαν από διάφορα μέρη της Ελλάδος, προκειμένου να τιμήσουν την Υπεραγία Θεοτόκο, να προσκυνήσουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης και να συμμετάσχουν στην πανήγυρη της Ιεράς Μονής.
Ο Σεβασμιώτατος ξεκίνησε την ομιλία του με τη φράση που άκουσε ο Μωυσής ενώπιον της φλεγομένης και μη κατακαιομένης βάτου, «Λῦσαι τὸ ὑπόδημα ἐκ τῶν ποδῶν σου· ὁ γὰρ τόπος ἐν ᾧ σὺ ἕστηκας γῆ ἁγία ἐστίν» (Ἔξ. 3, 5). Αναφέρθηκε με συγκίνηση στην παρουσία του στον αγιασμένο τόπο της Παναγίας της Μυρτιδιωτίσσης και ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ για την ευλογία να συμμετάσχει στην πανήγυρη. Τόνισε ότι η γη των Κυθήρων έχει την ιδιαίτερη ευλογία να στεφανώνεται από την παρουσία της Παναγίας, όπως και τα άλλα Επτάνησα έχουν τους μεγάλους προστάτες τους, τον Άγιο Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα, τον Άγιο Γεράσιμο στην Κεφαλληνία και τον Άγιο Διονύσιο στη Ζάκυνθο.
Αναφερόμενος στην καιομένη και μη καταφλεγομένη βάτο, σημείωσε ότι αποτελεί προτύπωση της Παναγίας, η οποία έφερε στα σπλάχνα της το πυρ της Θεότητος και δεν καταφλέχθηκε, αλλά άλλαξε ο ρους της ιστορίας και της πορείας της ανθρωπότητας από τη φθορά και τον θάνατο. Η Παναγία έγινε η κλίμακα δι’ ης κατέβη ο Θεός και ήνωσε «τὰ πρὶν διεστῶτα». Γι’ αυτό και στις ιερές εικόνες της κρατεί το Χριστό, διότι δεν προβάλλει τον εαυτό της, αλλά τον Υιό και Θεό της. Έζησε εν ταπεινώσει και όταν κλήθηκε να συνεργήσει στο μυστήριο της σωτηρίας, αποκρίθηκε, «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου» (Λουκ. 1, 38). Η Παναγία είναι πρόσωπο οικείο για κάθε πιστό, ο οποίος προστρέχει σε εκείνη όπως το παιδί στη μητέρα του, εκείνη όμως πάντοτε προβάλλει το Χριστό, το Σωτήρα του κόσμου, ο οποίος παραμένει «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Εβρ. 13, 8).
Ο κ. Νεκτάριος στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη διαφυλάξεως της ιερότητας στη ζωή του ανθρώπου, επισημαίνοντας ότι όπου υπάρχει ναός και τιμώνται η Παναγία και οι Άγιοι, ο τόπος καθοσιώνεται και χαριτώνεται από τη Χάρη του Θεού. «Μη λησμονείτε», τόνισε, ότι στη σύγχρονη εποχή επιχειρείται η αποϊεροποίηση «των αγίων και των θείων και των οσίων και των ιερών του τόπου μας», η οποία περνά μέσα από τη διαφήμιση, την πληροφορία και τις σύγχρονες τεχνολογίες, προκειμένου να αποϊεροποιηθεί ό,τι είναι ιερό και όσιο για τον άνθρωπο.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη φθίνουσα πορεία της πατρίδας μας και ιδιαιτέρως στο δημογραφικό πρόβλημα, θέτοντας το ερώτημα, «Πού πορευόμαστε στα αλήθεια; Πού πορεύεται η πατρίδα μας;». Επεσήμανε ότι νέοι άνθρωποι δεν επιθυμούν να δημιουργήσουν οικογένεια ή να αποκτήσουν παιδιά, συνδέοντας το φαινόμενο και με την αποποίηση της προσωπικής ευθύνης και την επιθυμία για μία ανεύθυνη ζωή.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην τεχνολογική πρόοδο, η οποία μπορεί μεν να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο, διερωτήθηκε όμως «πόσα αφαιρεί από τη ζωή μας, από την ιστορία μας, από την αλήθεια». «Σήμερα λανσάρεται το ψέμα», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι τεχνάσματα της «νέας τάξης πραγμάτων» αποβλέπουν να μαζοποιήσουν το λαό μας, να μάς αποπροσανατολίσουν και να σβήσουν ακριβώς την προσωπική σχέση που έχει ο καθένας μας με τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό.
Απέναντι στη μαζοποίηση αυτή, ο Σεβασμιώτατος προέβαλε τη μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου. Ο Θεός δημιούργησε ιδιαίτερα τον καθένα μας κατ’ εικόνα Του και έδωσε σε κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα του «καθ’ ὁμοίωσιν» που είναι ο αγιασμός, η σωτηρία και η θέωση.
Κατακλείοντας, συνέδεσε τον αγιασμό με την ελευθερία που χάρισε ο Θεός στον άνθρωπο και υπενθύμισε την αποστολική προτροπή «τῇ ἐλευθερίᾳ ... στήκετε καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» (Γαλ. 5, 1), επισημαίνοντας ότι αυτήν ακριβώς την ελευθερία και το ανθρώπινο πρόσωπο επιχειρείται σήμερα να περιορίσουν. Κάλεσε, τέλος, άρχοντες και αρχομένους, κλήρο και λαό, να αναλογισθούν την πορεία της ζωής και της πατρίδας μας και ενθυμούμενοι τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, να επιστρέψουν «σε αυτά τα μεγάλα ιδανικά, στην πίστη του Χριστού μας την Αγία και στην αγάπη της πατρίδος μας», ευχόμενος η κραταιά σκέπη της Παναγίας να σκεπάζει πάντοτε το λαό και την πατρίδα μας.
Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026
Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026
Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026
Η εορτή του Αγίου Ευσταθίου και Χειροτονία Πρεσβυτέρου στην Κέρκυρα
Στις 20 Σεπτεμβρίου 2026, Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού και ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου και της συνοδείας αυτού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Απολλοδώρου, Ευσταθίου και Αθανασίου, στο προάστιο Παγκρατέικα της πόλεως της Κέρκυρας. Επιπλέον, κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Διακόνου Προκοπίου Αναλύτη. Μαζί με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Λινοσπόρης, ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Παλαιοκαστρίτσας και πνευματικός πατέρας του χειροτονουμένου, Πανοσ. Αρχιμ. Σεβαστιανός Δροσόπουλος, ο αδελφός της Ιεράς Μονής Παλαιοκαστρίτσας, Πανοσ. Αρχιμ. Καλλίνικος Νίνος, ο εφημέριος του Ιερού Ναού Πρεσβύτερος Ιωάννης Μουρίκης, καθώς και οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Αμβρόσιος Κλάρκ. Ακόμη, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός κατακλύστηκε από πιστούς, οι οποίοι προσήλθαν τόσο για να συμμετάσχουν στην πανήγυρη του Αγίου Ευσταθίου όσο και για να συμπροσευχηθούν κατά τη χειροτονία του νέου Πρεσβυτέρου.
Ο νέος Πρεσβύτερος, π. Προκόπιος Αναλύτης, έγγαμος, 30 ετών, κατά τη προσλαλιά του προς το Σεβασμιώτατο εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το πρόσωπό του, καθώς και προς τους Ιερούς και τους Διακόνους με τους οποίους συνεργάστηκε κατά το διάστημα που παρέμεινε Διάκονος. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις αρετές που καλείται να έχει ο Ιερέας, έχοντας επίγνωση του βάρους και της ευθύνης της ιερατικής διακονίας που αναλαμβάνει.
Ο Σεβασμιώτατος, κατά την αντιφώνησή του προς τον π. Προκόπιο, αφού άκουσε με προσοχή τους λόγους του, σημείωσε ότι άκουσε πολλά «πρέπει», ευχόμενος πατρικά να μπορέσει να εφαρμόσει έστω και τα μισά από αυτά. Τόνισε ότι εισέρχεται πλέον στην ευρύτερη οικογένεια των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, μία οικογένεια που δεν είναι τωρινή, αλλά έχει την αρχή της στους Αγίους Ιάσωνα και Σωσίπατρο, οι οποίοι ήλθαν στην Κέρκυρα και θεμελίωσαν την τοπική Εκκλησία. Οι άνθρωποι που πιστεύουν και αγαπούν το Θεό, υπογράμμισε, θέλουν αληθινούς πατέρες, διότι πολλές φορές η θεωρία απέχει από την πράξη.
Αναφερόμενος στη σύγχρονη εποχή των ανακατατάξεων, της ταχύτητας, της τεχνολογίας και της πληροφορίας, στην οποία πολλές φορές κρύπτεται η αλήθεια και κυριαρχεί το ψεύδος, επεσήμανε ότι όλα αυτά επιφέρουν σύγχυση στον άνθρωπο. Γι’ αυτό ο σύγχρονος κληρικός χρειάζεται βαθιά πίστη, αγαπητική θυσία και καλή κατάρτιση, να γνωρίζει το Ευαγγέλιο και να έχει ταπείνωση, αυτογνωσία και προσευχή. «Χρειάζεται η ψυχή σου να είναι πεντακάθαρη, για να δεχθεί μέσα της τη χάρη του Αγίου Πνεύματος», τόνισε χαρακτηριστικά, υπενθυμίζοντας ότι η χειροτονία δεν είναι μία απλή τελετή, αλλά μυστήριο κατά το οποίο ο Επίσκοπος επικαλείται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος επί τον χειροτονούμενο.
Στη συνέχεια κάλεσε το νέο Πρεσβύτερο να σηκώσει τον σταυρό της ιερωσύνης, επισημαίνοντας ότι χωρίς σταυρό ο κληρικός δεν μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους στον δρόμο της αληθείας. Έφερε μάλιστα ως παράδειγμα τον καλό ποιμένα, ο οποίος αφήνει τα ενενήντα εννέα πρόβατα και αναζητεί το πλανόμενο, τονίζοντας ότι ο αληθινός ποιμένας πρέπει να είναι έτοιμος ακόμη και να κινδυνεύσει, προκειμένου να επαναφέρει τα πλανώμενα πρόβατα στην Εκκλησία. Προϋπόθεση, όμως, είναι ο ίδιος να είναι μεστός πνευματικής ζωής, να απαρνηθεί τον εαυτό του, να ταπεινωθεί και να έχει ειρήνη και αγάπη.
Ο Σεβασμιώτατος σημείωσε, επίσης, ότι οι άνθρωποι σήμερα ασφυκτιούν μέσα στην κακοδαιμονία της κοινωνίας και αποζητούν την αλήθεια, τη γνησιότητα και τη λύτρωση, η οποία βρίσκεται μέσα στην Εκκλησία του Χριστού. Γι’ αυτό προέτρεψε τον π. Προκόπιο να γίνει πραγματικός ποιμένας, να προπορεύεται του ποιμνίου και να μην είναι ουραγός, έχοντας ως μοναδική αλήθεια τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Τέλος, με αφορμή την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, τον κάλεσε να είναι έτοιμος για τον καθημερινό σταυρό της ιερωσύνης και να έχει σκεπαστές και βοηθούς την Παναγία, τον Άγιο Σπυρίδωνα και τους Αγίους του τόπου μας. Αναφέρθηκε ιδιαίτερα στον εορταζόμενο Άγιο Ευστάθιο και στις δοκιμασίες που υπέμεινε για την αγάπη του Θεού, προτρέποντας τον νέο Πρεσβύτερο να βάλει βαθιά στην ψυχή και στην καρδιά του την πίστη στον αληθινό Θεό, ώστε αυτή να γίνει δύναμη για να στηρίξει το ποίμνιο που του εμπιστεύεται η Αγία μας Εκκλησία.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προχείρισε σε Οικονόμο τον εφημέριο του Ιερού Ναού, π. Ιωάννη Μουρίκη, ενώ ευχήθηκε πατρικά στο νέο Πρεσβύτερο και σε όλους τους παρισταμένους.
«ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΑΞΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΟΝΙΟΣ…»
Ο δρ Τόμας Σομπότκα, επικεφαλής του Ινστιτούτου Δημογραφίας της Βιέννης, επισημαίνει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Καθημερινή» (15/16 Αυγούστου 2026), ότι «δεν έχει πια την ίδια αξία να είσαι γονιός», και τονίζει ότι η πολιτική τού να δίδονται οικονομικά κίνητρα δεν έχει μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα , καθώς το κόστος ανατροφής των παιδιών παραμένει τεράστιο, τόσο σε χρόνο όσο και σε πόρους». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται ενίσχυση η απόφαση των οικογενειών να κάνουν παιδιά, η στέγαση, οι γονικές άδειες και στους δύο γονείς, τα εισοδήματα που αναπληρώνονται όταν ένας γονέας πρέπει να μείνει στο σπίτι για να μεγαλώσει το παιδί του. Όμως το πρόβλημα είναι αξιακής προτεραιότητας.
Έχει ενδιαφέρον η θέαση αυτή, ιδίως για την ελληνική κοινωνία, η οποία πορεύεται στην ίδια ευρωπαϊκή λογική, ότι στην ανταγωνιστική πραγματικότητα που έχουμε κτίσει, στο όραμα της ατομικής επιτυχίας με καλό εισόδημα και επαγγελματική αποκατάσταση, η γονεϊκότητα δεν μπορεί να είναι προτεραιότητα, καθώς υπάρχει και αρνητική εικόνα με τις ευθύνες που ένας γονιός καλείται να αναλάβει απέναντι στο παιδί του. Γι’ αυτό και η όποια συζήτηση για το δημογραφικό πρόβλημα, δεν μπορεί να μπει στο βάθος του, αλλά περιορίζεται στην υλιστική πλευρά του πράγματος, στην οικονομία, η οποία ταυτίζεται με την ευτυχία.
Η Εκκλησία απευθύνει εκκλήσεις στους νέους να ξαναδούνε το θέμα. Κάτι τέτοιο όμως προϋποθέτει αλλαγή νοοτροπίας. Απόφαση ότι η ευθύνη δεν είναι απευκταία, αλλά δίνει δύναμη και κουράγιο στον άνθρωπο να ξέρει γιατί ζει. Να έχει στόχο που ξεπερνά το παρόν. Ότι το επάγγελμα προφανώς διαδραματίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή του ανθρώπου, αλλά από αυτό κάποια στιγμή θα πρέπει να παραιτηθούμε. Από τα παιδιά δεν παραιτείσαι, διότι, όσες δυσκολίες κι αν έχει η σχέση μαζί τους, υπάρχει το δώρο της αγάπης, η έγνοια, η προσευχή, η χαρά και η λύπη, το μοίρασμα, η ελπίδα, η διαδοχή που γεμίζουν τη ζωή, ακόμη κι αν φέρνουν και οδύνες.
Ιδίως το ζήτημα της διαδοχής της γενιάς είναι πολύ σημαντικό. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος θεωρεί πως η ζωή του αξίζει καθαυτή και ότι δεν χρειάζεται να παραταθεί στα πρόσωπα κάποιων άλλων, ακόμη κι αν αυτά είναι σπλάχνα του. Αναζητεί στην τεχνολογία μια ψευδοαθανασία, ιδίως αν έχει χρήματα, μια και ο πλούσιος του καιρού μας τείνει να πιστέψει πως αν καταφέρει και συνδέσει τον εγκέφαλό του με μία μηχανή καταγραφής των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αντιδράσεών του, θα μπορέσει όταν το σώμα του δεν θα αντέχει, να μεταφυτευθεί σε ένα καινούργιο τεχνητό σώμα, για να ζήσει εις τον αιώνα, σαν να είναι ο άνθρωπος υπολογιστής. Οι πολλοί μένουν στο «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν» ως αντίληψη ζωής. Γι’ αυτό και όσοι έχουν τη δυνατότητα να παρέχουν εργασία σε νέους ανθρώπους σκέπτονται μόνο το δικό τους κέρδος, τους εκμεταλλεύονται, χωρίς να νιώθουν ότι λιγότερα κέρδη μπορούν να βοηθήσουν την κοινωνία, εκτός από την ανανέωση του δυναμικού της, να αναπτυχθεί και οικονομικά σε βάθος χρόνου.
Ας ενθαρρύνουμε τη νεώτερη γενιά να επενδύσει στην αγάπη και στο μοίρασμα. Οι παλαιότεροι έκαναν περισσότερα παιδιά, χωρίς να νοιάζονται για τις ανέσεις. Ήταν διότι τα παιδιά ήταν και κοινωνική καταξίωση, εκτός από προσωπική χαρά. Και ένιωθαν υπεύθυνοι γι’ αυτά. Μπορεί οι σχέσεις του ζευγαριού να μην ήταν ειλικρινείς, όμως υπήρχε περισσότερη κοινωνική λογοδοσία. Κάπου πρέπει να ξαναβρούμε την ισορροπία ανάμεσα στην κάλυψη των προσωπικών θέλω και την ομορφιά της αγάπης που αναπληρώνει ό,τι λείπει.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
Στο φύλλο της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου 2026
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026
Κήρυγμα Κυριακής μετά την Ύψωση
«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός»
Αγαπητοί μου ,
Η Αγία μας Εκκλησία, αφού πριν λίγες ημέρες ύψωσε ενώπιόν μας τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου, σήμερα μας καλεί να σταθούμε και πάλι μπροστά στο μεγάλο αυτό μυστήριο.
Να κοιτάξουμε τον Σταυρό. Όχι όμως μόνο με τα μάτια του σώματος. Να τον κοιτάξουμε με τα μάτια της ψυχής.
Γιατί επάνω στον Σταυρό δεν βλέπουμε απλώς ένα ιερό σύμβολο. Βλέπουμε την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο.
Βλέπουμε τον Χριστό να παραδίδει τον εαυτό Του «υπέρ της του κόσμου ζωής».
Και μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα του Σταυρού ακούγεται σήμερα η φωνή του Αποστόλου Παύλου:
«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».
Λίγες λέξεις. Αλλά μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις κρύβεται όλη η ζωή του Χριστιανού.
Αδελφοί μου, ο Απόστολος δεν λέει: «Κάποτε σταυρώθηκε ο Χριστός για μένα».
Λέει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι». «Έχω σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό».
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Σταυρός του Χριστού δεν είναι ένα γεγονός που απλώς συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.
Ο Σταυρός καλεί και εμάς σε μια προσωπική σχέση μαζί του. Γιατί ο καθένας μας έχει έναν σταυρό. Άλλος έχει έναν σταυρό ασθενείας. Άλλος έναν σταυρό μοναξιάς. Άλλος έναν σταυρό οικογενειακής δοκιμασίας.
Άλλος κουβαλά έναν πόνο που δεν τον γνωρίζει κανείς. Και υπάρχουν σταυροί που δεν φαίνονται.
Τους κουβαλά ο άνθρωπος μέσα στην καρδιά του και μόνο ο Θεός γνωρίζει το βάρος τους.
Και όταν έρχεται η ώρα της δοκιμασίας, πολλές φορές ρωτούμε: «Γιατί, Θεέ μου; Γιατί σε μένα;» Ο Σταυρός του Χριστού όμως μας δίνει μια άλλη απάντηση: Δεν είσαι μόνος.
Ο Χριστός δεν κοιτάζει τον σταυρό σου από μακριά. Τον ανέβηκε πρώτος. Γι' αυτό και μπορεί να σταθεί δίπλα στον πονεμένο άνθρωπο.
Γιατί Εκείνος πρώτος πέρασε από τον δρόμο του πόνου. Και ύστερα ο Απόστολος λέει κάτι ακόμη πιο βαθύ: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν ζω πλέον εγώ.
Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται ο μεγάλος αγώνας του ανθρώπου. Το «εγώ». Αυτό το μικρό «εγώ» που πολλές φορές γίνεται τόσο μεγάλο μέσα μας.
Και όσο μεγαλώνει το «εγώ», τόσο μικραίνει μέσα μας ο Χριστός.
Γι' αυτό ο Απόστολος λέει: «Ζω δε ουκέτι εγώ». Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του. Σημαίνει ότι παραδίδει τον εαυτό του στον Χριστό.
Λέει: «Κύριε, δεν θέλω πια να είμαι εγώ το κέντρο της ζωής μου. Γίνε Εσύ το κέντρο της ζωής μου».
Και τότε έρχεται η συνέχεια: «Ζη δε εν εμοί Χριστός». «Μέσα μου ζει ο Χριστός».
Αδελφοί μου, ίσως εδώ βρίσκεται και το πιο δύσκολο σημείο της χριστιανικής μας ζωής. Εμείς θέλουμε πολλές φορές να αλλάξουν οι άλλοι.
Και ξεχνούμε ότι το Ευαγγέλιο αρχίζει από εμένα.
«Ζω δε ουκέτι εγώ». Ας αρχίσω εγώ να αλλάζω. Ας κάνω εγώ το πρώτο βήμα.
Και τότε, χωρίς να το καταλάβουμε, θα αρχίσει να αλλάζει και ο κόσμος γύρω μας.
Γιατί η χάρη του Θεού αρχίζει πάντοτε από την καρδιά του ανθρώπου.
Και προσέξτε, αδελφοί μου, πώς τελειώνει ο λόγος του Αποστόλου: «Του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού». «Του Χριστού, ο οποίος με αγάπησε και παρέδωσε τον εαυτό Του για μένα».
Αυτό είναι το μυστικό.
Ο Χριστός με αγάπησε. Με αγάπησε πριν Τον αγαπήσω εγώ. Με αγάπησε ακόμη και όταν Τον ξεχνούσα. Και για μένα ανέβηκε στον Σταυρό.
Πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Θεού!
Γιατί τότε ο Σταυρός δεν θα είναι μόνο μπροστά μας.
Θα είναι μέσα στη ζωή μας. Και ο άνθρωπος που σηκώνει τον σταυρό του μαζί με τον Χριστό δεν βαδίζει προς τον θάνατο.
Βαδίζει προς την Ανάσταση.
Ας αξιωθούμε, λοιπόν, να γίνει πραγματικότητα στη ζωή μας ο λόγος του Αποστόλου: «Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός».
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Γαλ. 2, 16-20)
Ἀδελφοί, εἰδότες ὅτι οὐ δικαιοῦται ἄνθρωπος ἐξ ἔργων νόμου ἐὰν μὴ διὰ πίστεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡμεῖς εἰς Χριστὸν ᾿Ιησοῦν ἐπιστεύσαμεν, ἵνα δικαιωθῶμεν ἐκ πίστεως Χριστοῦ καὶ οὐκ ἐξ ἔργων νόμου, διότι οὐ δικαιωθήσεται ἐξ ἔργων νόμου πᾶσα σάρξ. Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο. Εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι. ᾿Εγὼ γὰρ διὰ νόμου νόμῳ ἀπέθανον, ἵνα Θεῷ ζήσω. Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ.
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Ἀδελφοί, ξέρουμε πὼς ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ μὲ τὴν τήρηση τῶν διατάξεων τοῦ νόμου. Αὐτὸ γίνεται μόνο μὲ τὴν πίστη στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Γι’αὐτὸ κι ἐμεῖς πιστέψαμε στὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό, γιὰ νὰ δικαιωθοῦμε μὲ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ κι ὄχι μὲ τὴν τήρηση τοῦ νόμου· γιατὶ μὲ τὰ ἔργα τοῦ νόμου δὲν θὰ σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. ῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια! Γιατί, ἂν ὅ,τι γκρέμισα τὸ ξαναχτίζω, εἶναι σὰν νὰ ὁμολογῶ πὼς ἔκανα λάθος ὅταν τὸ γκρέμιζα. Κι ἀληθινά, μὲ κριτήριο τὸν νόμο, ἔχω πεθάνει γιὰ τὴ θρησκεία τοῦ νόμου, γιὰ νὰ βρῶ τὴ ζωὴ κοντὰ στὸν Θεό. ῎Εχω πεθάνει στὸν σταυρὸ μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Τώρα πιὰ δὲν ζῶ ἐγώ, ἀλλὰ ζεῖ στὸ πρόσωπό μου ὁ Χριστός. Κι ἡ τωρινὴ σωματική μου ζωὴ εἶναι ζωὴ βασισμένη στὴν πίστη μου στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἀγάπησε καὶ πέθανε ἑκούσια γιὰ χάρη μου.
ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ (Μάρκ. 8, 34- 9, 1)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ,καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.
Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα
Τόν καιρό ἐκεῖνο, ἀφοῦ κάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος μαζί μὲ τοὺς μαθητές του τοὺς εἶπε: «Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτό του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωή του, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ, ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ. Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμο ὅλο καὶ νὰ ζημιωθῇ ὡς πρός τὴν ψυχή του; Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του; Διότι, ὅποιος ντρέπεται γιά μένα καὶ γιὰ τοὺς λόγους μου στὴν γενεὰ αὐτὴ τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλὴ καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ αἰσθανθῇ ντροπὴ γι’ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ μὲ ὅλη τὴν δόξα τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους». Καὶ τοὺς ἔλεγε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, ἕως ὅτου ἰδοῦν τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται στήν πληρότητα καί παντοδυναμία της».
ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΙΟΤΙ ΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ
«Εἰ δὲ ζητοῦντες δικαιωθῆναι ἐν Χριστῷ εὑρέθημεν καὶ αὐτοὶ ἁμαρτωλοί, ἆρα Χριστὸς ἁμαρτίας διάκονος; Μὴ γένοιτο» (Γαλ. 2,17)
«῍Αν ὅμως, ζητώντας νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὸν Χριστό, βρεθήκαμε νὰ εἴμαστε κι ἐμεῖς ἁμαρτωλοὶ ὅπως οἱ ἐθνικοί, σημαίνει τάχα πὼς ὁ Χριστὸς ὁδηγεῖ στὴν ἁμαρτία; ῎Οχι βέβαια!»
Πολλοί άνθρωποι, θέλοντας να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους ή την άρνησή τους απέναντι στην πίστη, επικαλούνται ως επιχείρημα το ότι οι χριστιανοί είμαστε αμαρτωλοί. Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού και του Ευαγγελίου. Δίνουμε συχνά ένα κάκιστο παράδειγμα στον κόσμο. Επομένως, ισχυρίζονται, γιατί να πιστέψουμε σε μια θρησκεία, οι πιστοί της οποίας δείχνουν ότι δεν τους αλλάζει καθόλου εντός τους, ούτε αυτή η αλλαγή φαίνεται στη συμπεριφορά τους;
Το επιχείρημα έρχεται να συναντήσει την πρώτη Εκκλησία, αυτή της Γαλατίας στην Μικρά Ασία, και το αντιμετωπίζει ο απόστολος Παύλος. Κάνει διάκριση ανάμεσα στον Χριστό και στους ανθρώπους. Αυτός που θέλει να πιστέψει στον Χριστό, δεν μένει στο ανθρώπινο παράδειγμα, το οποίο μπορεί να σκανδαλίζει. Όμως δεν πιστεύουμε σε ανθρώπους, αλλά στον Θεό. Οι άνθρωποι φέρουμε την ευθύνη για όσα πράττουμε. Για το ότι είμαστε ανακόλουθοι έναντι της πίστης μας. Για το ότι δεν προσπαθούμε να αγαπήσουμε τον Χριστό, αλλά βολευόμαστε με την ιδέα ότι είμαστε χριστιανοί, άρα δικαιωμένοι. Δεν φτάνει όμως η ιδιότητα ή η διαβεβαίωση ότι πιστεύουμε, διότι η πίστη είναι σχέση με τον Χριστό και η σχέση έρωτας και ο έρωτας μεταμόρφωση της ζωής μας.
Σκανδαλίζουμε οι χριστιανοί με τη στάση μας, ιδίως στους καιρούς μας, οπότε η συμπεριφορά μας είναι ευδιάκριτη. Και δίνουμε δικαίωμα στον διάβολο να πειράζει τους αδύναμους ως προς την αναζήτηση και την πίστη ανθρώπους, για να έχουν δικαιολογία στη συνείδησή τους για την άρνησή τους. Φέρουμε λοιπόν μεγάλη ευθύνη. Όμως αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη και των άλλων ανθρώπων να διακρίνουν ότι ο Χριστός δεν οδηγεί στην αμαρτία, αλλά στην όντως ζωή. Να παλέψουν με την ύπαρξή τους και τα ερωτήματα της ζωής. Να εστιάσουν στην πνευματική υγεία των αγίων. Πρωτίστως, στην μετάνοια που είναι ο δρόμος όλων.
Και κάτι ακόμη. Άλλοι χριστιανοί αγκιστρώνονται σε αγίους, σε γεροντάδες, σε ξεχωριστά πρόσωπα, τα οποία φημίζονται για την πνευματικότητά τους. Δεν είναι όμως άλλοθι αυτό, να είναι του Πέτρου, του Κηφά, του Απολλώ, του Παύλου. Αν δεν κινητοποιηθούν οι ίδιοι, δεν μπορούν να ζήσουν την αλήθεια. Και ουδείς εκ των Πέτρου, Κηφά, Απολλώ, Παύλου είναι αλάνθαστος και μάλιστα σε γνώμες που δεν έχουν να κάνουν με την πίστη, αλλά με τον κόσμο και τους φόβους μας έναντί του.
Η μόνη αλήθεια είναι ο Σταυρός και στον κόσμο θλίψη θα έχουμε. Όμως Εκείνος που μας αγάπησε και έδωσε τη ζωή Του για εμάς μάς λυτρώνει. Όχι οι άνθρωποι. Ο Εσταυρωμένος και Αναστάς. Ο Χριστός της Εκκλησίας και όχι ο δικός μου ή ο δικός σου, στο όνομα του οποίου δοξάζουμε την απολυτότητα και τη δική μας υπερηφάνεια ή το δικό μας βόλεμα, σκανδαλίζοντας τελικά με την ψευτοτελειότητά μας εκείνους που ζητούνε αγάπη και παλεύουν για την μετάνοιά τους. Θέλουν έναν Θεό του ελέους και όχι της δίκης. Και στην δική μας έπαρση ή αυτάρκεια δεν Τον βρίσκουν.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
20 Σεπτεμβρίου 2026
Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ π. Δημητρίου Μπόκου
π. Δημητρίου Μπόκου
Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία.
Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν).
Καθημερινή άρση του σταυρού σημαίνει να ενεργούμε τηρώντας επακριβώς τις θείες εντολές, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή συμμόρφωση στο θέλημα του Θεού και σταύρωμα των δικών μας θελημάτων, αλλά και όλων των κακών εσωτερικών μας κινήσεων. Πράγμα πολύ δύσκολο, έως και ακατόρθωτο. Σκεφθήκαμε π. χ. πόσο εύκολα και πόσες φορές γκρινιάζουμε για κάτι; Για σοβαρά, αλλά, το συνηθέστερο, για εντελώς ασήμαντα πράγματα; Πόση ζημιά όμως γίνεται από αυτό μεταξύ μας; Και ιδίως στις ψυχές των παιδιών;
Λέει ο π. Εφραίμ Παναούσης:
«Η γκρίνια φέρνει πολύ κακό, πάρα πολλά πράγματα που δημιουργούνται στην οικογένειά μας. Γινόμαστε μαγνήτες, δεν θα σας πω αρνητικής ενέργειας (γιατί είναι της νέας εσοδείας λέξεις αυτές και δεν μου αρέσουν, κάτι θετικές ενέργειες κ λ. π., δεν υπάρχουν θετικές ενέργειες, υπάρχει χάρη Θεού και όλα αυτά). Οι γκρίνιες και αυτά που δημιουργούμε χωρίς λόγο, με κάποιο τρόπο μαγνητίζουν όλη αυτήν την ασθένεια μέσα στο σπίτι και τη μεταποιούν σε κακό, σε πράγματα που βρίσκουν κυρίως τα μωρά, τα οποία είναι τόσο ευάλωτα»!
Αλλά και εσωτερικές μας κινήσεις, σχεδόν ανεπίγνωστες και από μας ακόμα, χρειάζονται πολλή προσοχή και σταύρωση.
Διηγείται ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, οφθαλμίατρος, ότι του ήρθε κάποτε στα εξωτερικά ιατρεία ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φαινόταν αναμαλλιασμένη, με σκισμένα ρούχα, μελανιασμένη κ. λ. π., προφανώς είχαν μαλώσει. Της ζητήθηκε κατά την τάξη το όνομά της για να εξετασθεί, αλλά ο συνοδός της, φοβούμενος ίσως μην του γίνει καμμιά καταγγελία, εξαγριώθηκε, σήκωσε το χέρι να χτυπήσει τον γιατρό και φώναξε: «Ρε γιατρέ, γιατί δεν κάνεις τη δουλειά σου και ρωτάς τέτοια πράγματα;» Ευτυχώς ο νοσοκόμος πρόλαβε, του άρπαξε το χέρι, αποσόβησε το χτύπημα. Εκείνος βούτηξε τη γυναίκα και έφυγαν.
Δύο-τρεις μέρες μετά, ο γιατρός-ιερέας ανέφερε στον άγιο Πορφύριο το γεγονός, ότι παρά λίγο να φάει ξύλο τζάμπα και άδικα. Προς μεγάλη του έκπληξη ο άγιος του είπε: «Εσύ έφταιγες»! Και του εξήγησε: «Εσύ, όταν τους είδες, κατάλαβες τί είχε γίνει, και μέσα σου τον αντιπάθησες. Αυτός κατάλαβε, ένιωσε την αντιπάθειά σου και γι’ αυτό σου επιτέθηκε».
Αυτό λοιπόν που νιώθουμε μέσα μας για τον άλλον έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πόσο πρέπει να ελέγχουμε τα κινήματα της ψυχής μας!
Ας σταυρώνουμε μέσα μας το κακό προτού βλάψουμε κανέναν. Ας εκπέμπουμε μόνο καλό, καλή διάθεση, χάρη Θεού και όχι δαιμονική ενέργεια, σε οποιονδήποτε μας πλησιάζει.
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026
Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού και Χειροτονίες στην Ι. Μ. Κερκύρας
Τη Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την Παγκόσμιον Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του Ιεροδιακόνου π. Παλαμά Μελισσηνού, καθώς και την εις Διάκονον χειροτονία του Μοναχού Αμβροσίου Κλαρκ, αδελφών της ιστορικής Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας, η οποία το τελευταίο διάστημα επανδρώνεται εκ νέου με νέους αδελφούς. Με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Πλατυτέρας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κουτσούρης, ο Προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος, Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Βλάχος, οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου καθώς και κληρικοί εκ της πνευματικής οικογενείας των χειροτονουμένων, οι οποίοι προσήλθαν στην Κέρκυρα προκειμένου να συμμετάσχουν στην πνευματική χαρά των δύο νέων κληρικών. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός είχε κατακλυστεί από ευλαβείς προσκυνητές από διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίοι βρίσκονταν στην Κέρκυρα προκειμένου να προσκυνήσουν το ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος.
Ο Σεβασμιώτατος, κατά την προσφώνησή του προς τον π. Παλαμά, ο οποίος φέρει την καταγωγή του από την Αθήνα, 29 ετών και τελειόφοιτος τεχνολογικής εκπαίδευσης, απηύθυνε νουθετήριο λόγο, λαμβάνοντας αφορμή από τη μεγάλη και σεβασμία ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Τόνισε ότι επί του Σταυρού ανήλθε ο Κύριός μας, εξέτεινε τα χέρια Του και παρέδωσε τον εαυτό Του «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας», ενώ το Πανάγιο και Ζωοποιό Αίμα Του εζωοποίησε ολόκληρη την ανθρωπότητα, η οποία είχε δηλητηριασθεί από τον όφι της αμαρτίας.
Αυτήν ακριβώς την ημέρα, σημείωσε, ο Κύριος προσκαλεί το νέο Πρεσβύτερο να άρει και εκείνος τον προσωπικό του σταυρό και να τον σηκώσει στους ώμους του, όπως ο Χριστός ανέβηκε το δρόμο του Γολγοθά. Ιδιαιτέρως αναφέρθηκε στον συγκλονιστικό λόγο του Εσταυρωμένου προς τον Ουράνιο Πατέρα, «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς. Οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34), υπογραμμίζοντας ότι μόνον ο τέλειος Θεός μπορούσε να χαρίσει τέτοια συγχώρηση και έλεος ακόμη και στους σταυρωτές Του.
Ο κ. Νεκτάριος υπενθύμισε στον π. Παλαμά ότι από σήμερα καλείται να λάβει το δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης και να γίνει οικονόμος των Μυστηρίων της Χάριτος του Θεού, ιερουργώντας τα Άχραντα Μυστήρια που ο ίδιος ο Κύριος παρέδωσε με τους λόγους «Λάβετε φάγετε» και «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες». Η άρση του σταυρού, όμως, δεν μπορεί να γίνεται άπαξ, αλλά καθημερινά στη ζωή του, διότι μόνο μέσα από αυτήν θα κατανοήσει τη θυσία του Χριστού και την προσωπική του θυσία διά της Ιερωσύνης προς την ανθρωπότητα.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη σύγχρονη εποχή, η οποία, όπως χαρακτηριστικά είπε, «έχει επαναστατήσει κατά του Θεού». Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα ο νέος Πρεσβύτερος καλείται να δείξει στην επαναστατημένη από την αμαρτία ανθρωπότητα το δρόμο της συγχωρήσεως, της αφέσεως και της κοινωνίας με το Θεό, πρωτίστως διά της ζωής και του προσωπικού του παραδείγματος, λέγοντας χαρακτηριστικά, «Θυσία μεν για τον Θεό, θυσία δε για τους ανθρώπους».
Τέλος, τον κάλεσε να τελεί με ευλάβεια και φόβο Θεού τα Μυστήρια της Εκκλησίας, να ιερουργεί το μυστήριο της σωτηρίας, να κηρύττει το Ευαγγέλιο της αληθείας, να αγκαλιάζει τη νεότητα, να παιδαγωγεί τους νέους, να στηρίζει τα γηρατειά και να παραμυθεί τους πεπτωκότες. Τον προέτρεψε κάθε φορά που προσεγγίζει το Άγιο Θυσιαστήριο να το πράττει με φόβο Θεού, προσευχή και καταλλαγή, έχοντας στη ζωή του τις ευχές της αδελφότητος της Ιεράς Μονής Πλατυτέρας, των γονέων και των αδελφών του, και την κραταιά σκέπη της Παναγίας.
Ο π. Αμβρόσιος Κλαρκ, Ελληνοαμερικανός, 27 ετών και φοιτητής Θεολογίας, προέρχεται από πολύτεκνη οικογένεια, με την πλειονότητα των αδελφών του να είναι μοναχοί. Κατά την προσλαλιά του προς το Σεβασμιώτατο εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς το Θεό για την πορεία της ζωής του και για την κλήση του στη μοναχική και ιερατική διακονία, ευχαριστώντας παράλληλα τον Γέροντά του, τους γονείς και τα αδέλφια του. Ζήτησε δε τις ευχές του Σεβασμιωτάτου, ώστε με τη ζωή και τη νέα διακονία του να ευαρεστήσει το Θεό.
Κατά την αντιφώνησή του, ο Σεβασμιώτατος συμβούλεψε πατρικά το νέο Διάκονο, σημειώνοντας ότι οι λόγοι του ήταν «λόγοι καρδιάς, λόγοι αληθείας, βιωματικοί λόγοι». Αναφέρθηκε με συγκίνηση στην οικογένειά του και ιδιαιτέρως στους γονείς του, οι οποίοι ταξίδεψαν από την Αμερική για να βρίσκονται κοντά του στην «προσωπική του Πεντηκοστή», έχοντας εμπνεύσει στα παιδιά τους την αγάπη για τον Χριστό και τη διακονία της Εκκλησίας.
Ο κ. Νεκτάριος κάλεσε τον π. Αμβρόσιο να στρέφει πάντοτε τα μάτια του προς το Ζωοποιό Σταυρό και να αντλεί από αυτόν δύναμη για τη σταυρική διακονία του. «Σταυρέ του Χριστού, σώσον με τῇ δυνάμει σου», τον προέτρεψε να επαναλαμβάνει στη ζωή του. Τόνισε μάλιστα ότι ο σημερινός κόσμος έχει ανάγκη από κληρικούς αφιερωμένους στο θέλημα του Θεού και «να βλέπει περισσότερα έργα παρά να ακούει λόγια», διότι «χόρτασε ο κόσμος από τα λόγια». Έχει ανάγκη, όπως είπε, από παρουσίες Ιερέων και Μοναχών οι οποίες θα αποτυπώνουν στην ψυχή και στην καρδιά τους τον ίδιο τον Κύριο. Κατακλείοντας, τον προέτρεψε να διαφυλάξει αλώβητη την εικόνα του Χριστού στην καρδιά του και να αφιερώσει ολοκληρωτικά τη ζωή του στη διακονία Του.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος προχείρισε σε Αρχιμανδρίτη τον νέο Ιερομόναχο, π. Παλαμά Μελισσηνό και αφού ευλόγησε τον πολυπληθή λαό, ευχήθηκε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου να αποτελεί δύναμη, σκέπη και βοήθεια στη ζωή όλων.
