«Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου».
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή της Κυριακής του Τυφλού (Ιωάν. θ΄ 1-38) παρουσιάζει το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Το γεγονός αυτό δεν είναι μόνο μία πράξη ευσπλαχνίας· είναι μία βαθιά αποκάλυψη για το ποιος είναι ο Χριστός και ποια είναι η κατάσταση του ανθρώπου χωρίς τον Θεό.
Ο Χριστός δηλώνει: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου».
Ο τυφλός ζούσε μέσα στο φυσικό σκοτάδι, όμως οι Φαρισαίοι ζούσαν μέσα σε χειρότερο σκοτάδι: την πνευματική τύφλωση της υπερηφάνειας και της απιστίας.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Χριστός δεν θεράπευσε απλώς έναν άνθρωπο, αλλά φανέρωσε τη θεότητά Του. Μόνο ο Δημιουργός μπορεί να δώσει μάτια σε εκείνον που γεννήθηκε χωρίς όραση. Γι’ αυτό ο Χρυσόστομος λέγει ότι το θαύμα αυτό είναι ανώτερο ακόμη και από την ανάσταση νεκρού, διότι εδώ δημιουργούνται εκείνα που δεν υπήρχαν.
Και είναι συγκλονιστικός ο τρόπος της θεραπείας. Ο Κύριος πλάθει πηλό από χώμα και σάλιο και αλείφει τα μάτια του τυφλού. Ο Άγιος Ειρηναίος Λυώνος ερμηνεύει ότι ο Χριστός ενεργεί έτσι για να δείξει πως είναι ο ίδιος Δημιουργός που έπλασε τον άνθρωπο από τη γη. Όπως στον Παράδεισο δημιούργησε τον άνθρωπο από χώμα, έτσι και τώρα αναπλάθει τα μάτια του τυφλού.
Όμως το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι ότι άνοιξαν τα σωματικά μάτια, αλλά ότι φωτίστηκε η ψυχή του ανθρώπου.
Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας τονίζει ότι ο τυφλός προχώρησε βαθμιαία στην πίστη. Στην αρχή θεωρεί τον Χριστό απλό άνθρωπο. Έπειτα Τον ονομάζει προφήτη. Και στο τέλος Τον προσκυνεί ως Κύριο και Θεό. Αυτή είναι η πορεία κάθε χριστιανού: από τη γνώση στην πίστη και από την πίστη στη ζωντανή κοινωνία με τον Θεό.
Αντίθετα, οι Φαρισαίοι ενώ έβλεπαν το θαύμα, αρνήθηκαν την αλήθεια. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγει ότι η αμαρτία σκοτίζει τον νου του ανθρώπου τόσο, ώστε ακόμη και μπροστά στο φως να επιλέγει το σκοτάδι. Η υπερηφάνεια γίνεται πέπλο στα μάτια της ψυχής.
Αδελφοί μου,
Η Εκκλησία μάς καλεί σήμερα να εξετάσουμε: Μήπως κι εμείς έχουμε πνευματική τύφλωση;
Όταν δεν βλέπουμε τον πόνο του αδελφού μας.
Όταν δικαιολογούμε τα πάθη μας.
Όταν νομίζουμε ότι δεν χρειαζόμαστε μετάνοια.
Όταν ζούμε χωρίς προσευχή και χωρίς Θεό.
Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος διδάσκει ότι η αληθινή όραση είναι να φωτιστεί ο άνθρωπος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Δεν αρκεί να βλέπουν τα μάτια του σώματος· πρέπει να βλέπει και η καρδιά.
Γι’ αυτό ο Χριστός είναι το αληθινό Φως του κόσμου. Όποιος απομακρύνεται από Εκείνον μένει στο σκοτάδι της σύγχυσης και της απελπισίας. Όποιος όμως Τον ακολουθεί αποκτά φως, ειρήνη και αληθινή ζωή.
Ας παρακαλέσουμε λοιπόν σήμερα τον Κύριο: «Κύριε, άνοιξε και τα δικά μας μάτια. Φώτισε τον νου μας, καθάρισε την καρδιά μας και οδήγησέ μας στην αληθινή πίστη».
αι τότε, όπως ο τυφλός του Ευαγγελίου, θα μπορέσουμε κι εμείς να πούμε με βεβαιότητα: π«Πιστεύω, Κύριε».
Αμήν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου