Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

ΝΕΟΙ, ΒΙΑ ΚΑΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ


Οι νέοι δεν είναι συμβιβασμένοι με την ήττα. Θέλουν να κερδίζουν, κάποτε ανεξαρτήτως του τρόπου. Αυτό διαφαίνεται συχνά στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, αθλήματα ιδιαίτερα αγαπητά. Εκτός του ότι όλοι όσοι ασχολούνται ως θεατές με αυτά, έχουν άποψη, χωρίς συνήθως να γνωρίζουν καλά τους κανονισμούς, αλλά και χωρίς να καταλαβαίνουν ότι σ’ ένα παιχνίδι δεν συμμετέχουν αλάθητοι άνθρωποι, διαφαίνεται και ένας έντονος φανατισμός στην παρακολούθηση των αγώνων, όπως και στα πριν και στα μετά. Και επειδή ο αθλητισμός διασώζει έντονα το αίσθημα «του ανήκειν» σε μία εποχή στην οποία οι άνθρωποι δεν αισθάνονται ότι μπορούν να δώσουν εύκολα τον εαυτό τους κάπου και να μην εισπράξουν αδιαφορία και περιφρόνηση, συνδέεται με το δόγμα: «να κερδίσω με κάθε τρόπο».
Διότι δεν είναι μόνο η ομάδα που κερδίζει, αλλά και ο οπαδός μαζί της. Αυτός που μπορεί την ίδια στιγμή να ειρωνευτεί τους οπαδούς της άλλης ομάδας στο Διαδίκτυο. Να αισθανθεί σπουδαίος, επειδή η ομάδα του νίκησε, ή αδικημένος, επειδή η ομάδα του ηττήθηκε. Δύσκολα αναγνωρίζει στην άλλη ομάδα ότι ήταν καλύτερη ή έπαιξε καλύτερα. Συνήθως επικρατεί η αντίληψη της αδικίας. Επειδή δεν μου αρέσει να χάνω, δεν πρέπει και να χάσω. Αλλά κι αν ακόμη συμβεί αυτό, ο αντίπαλος δεν είναι τίμιος. Ή δικαιούμαι να κερδίσω, επειδή στο παρελθόν αδικήθηκα και τώρα μπορώ να ανταποδώσω το άδικο με άδικο.
Μια ματιά στα σχόλια των νέων συνήθως, οι οποίοι πληκτρολογούν τις απόψεις τους κάτω από τις περιγραφές των αγώνων ή με αναρτήσεις τους στο Facebook, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Η βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά στα γήπεδα. Η εκμετάλλευση της ανάγκης του ανθρώπου να κερδίσει, προετοιμάζει το έδαφος. Ο εμπαθής άνθρωπος οργίζεται με την ήττα. Βρίζει με αισχρό τρόπο όλους όσους είναι αντίπαλοί του ή και τους παίκτες της δικής του ομάδας, όταν δεν αποδίδουν όπως περιμένει. Και περνά εύκολα από το στάδιο της εκτόνωσης για τα προβλήματα ή τις υποχρεώσεις της ζωής του, στο στάδιο του μίσους για τους άλλους, τους «αντιπάλους», της πλήρους απομάκρυνσης από την αλήθεια, το μέτρο, το αίσθημα της δικαιοσύνης.
Οι ειδικοί προτείνουν καλλιέργεια μιας άλλης κουλτούρας μέσω της παιδείας. Μόνο που το μικρόβιο έχει μεταδοθεί και εκεί. Η βία και ο φανατισμός επικρατούν και σε σχολικούς αγώνες, διότι κι εκεί το Γυμνάσιο ή το Λύκειό μας πρέπει να κερδίσει. Παρά τα μαθήματα για την χαρά της συμμετοχής, η νίκη γίνεται αυτοσκοπός. «Ο πρώτος είναι το παν, ο δεύτερος τίποτα», αυτό είναι το δόγμα των καιρών μας.
Η Εκκλησία μιλά για τον εμπαθή άνθρωπο. Γι’ αυτόν που δεν θέλει την ταπεινοφροσύνη, αλλά και ταυτίζει την χαρά με τη εξουσία και όχι με την αγάπη. Στην πνευματικότητα της παράδοσής μας βρίσκεται η αυθεντική απάντηση στα προβλήματα της βίας και του φανατισμού. Μπορούμε να εμπνεύσουμε τους νεώτερους, βλέποντάς μας να μην νικιόμαστε από την υπερηφάνεια για την με κάθε τρόπο νίκη, αλλά επιλέγοντας να χαιρόμαστε να είμαστε αληθινοί και στις κρίσεις μας και στον τρόπο που βλέπουμε το όποιο «ανήκειν», ώστε να μάθουμε ότι το νόημα της ζωής βρίσκεται στην συνύπαρξη. Το εμπορευματοποιημένο αθλητικό σύστημα δεν το θέλει αυτό. Η ελπίδα όμως βρίσκεται στην επιλογή του καθενός!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 24 Μαΐου 2017

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Η ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟ (ΦΏΤΟ & VIDEO)

Με μεγαλοπρέπεια η ενορία του Ποταμού πραγματοποίησε την Κυριακή 21η Μαϊου ε.ε. την καθιερωμένη λιτανεία της παναγίας της Δημοσιάνας. 






































ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ


Παραμονή Αναλήψεως
( Ο άγρυπνος )
Στις γειτονιές της Παραλίας λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο και τις ανήλιαγες μέρες του αδερφικού μίσους , τα χώματα άρχισαν ξανά να μοσχοβολάνε τους ανθούς των δέντρων και να τους μπερδεύουνε με την αλμύρα της θάλασσας , που κάποτε έφτανε ως τις ρίζες τους . Ο μπάρμπα Λύσαντρος , Παραλιώτης από τα γεννοφάσκια του δεν σταμάτησε ποτέ του να περιδιαβαίνει ολημερίς στους δρόμους της όμορφης πόλης τους και να μεριμνά για όλες τις Εκκλησιές και τα απόμερα ξωκκλήσια . Ακόμα και στον πόλεμο δεν άφησε αφώτιστη Εκκλησιά ούτε μια νύχτα .Δεν απόχτησε φαμίλια δικιά του . Από παιδάκι μικρό ορφάνεψε από τους Άγιους γονιούς του , τότες πεθαίνανε απ το τίποτα οι ανθρώποι , και έμενε μαζί με την αδερφή του και έπειτα με την δική της οικογένεια στο σπίτι με το μεγάλο περιβόλι, με τις ελιές , τις πορτοκαλιές , τις λεμονιές και τις ροδιές , τα ζωντανά και όλου του Θεού τα καλά. Αγρότες και οι δυο τους τα καταφέρανε καλά με την γη που τους άφησαν πίσω οι γονήδες τους . Τη σεβάστηκαν και εκείνη τους σεβάστηκε χαρίζοντάς τους γενναία τον επιούσιο και την μακαρία ελεημοσύνη που δεν την λησμόνησαν ποτές τους. Όλοι τον αγαπάγανε για την καλοσύνη του , την γαλήνια όψη του προσώπου του και την σιγανή του φωνή που δεν την ύψωσε ποτέ , ακόμα και όταν κάποιοι τον κοροϊδεύανε φωναχτά ένα απόγευμα στο καφενείο αλλοπαρμένο και αλλαφροΐσκιωτο . Ίσα- ίσα που αυτούς συνέχεια τους χαιρέτιζε με αγάπη απροσποίητη , όποτε κι όπου κι αν τους έβλεπε , που κάποια στιγμή σταματήσανε και δεν τον ξαναπειράξανε . Αυτό που χαιρότανε πολύ να το ακούει ο μπάρμπα Λύσαντρος ήτανε όμως ένα προσωνύμι που του είχανε ταιριάξει τα ανήψια του , της αδερφής του τα παιδιά που τον αγαπάγανε σαν τον Πατέρα τους , που τον χάσανε τα καψερά άδικα από χέρι αδερφικό στα τρισκατάρατα του εμφυλίου τα χρόνια


Τον φωνάζανε Άγρυπνο , γιατί όσα χρόνια τον θυμόντουσαν δεν τον είχανε δει ποτέ του να κοιμάται Στο κελάκι του , όπως το έλεγε , ένα δωμάτιο που έχτισε πίσω απο την Εκκλησία της Αναστάσεως, σε μια γωνιά στη βορεινή μεριά του κτήματος , πάντα βλέπανε φως τη νύχτα . Ξέρανε πως όποτε και να πηγαίνανε εκεί θα τον βρίσκανε ξυπνητό να διαβάζει για τους Αγίους του και να καίει λιβάνι Αγιονορείτικο. Τα είχε καταφέρει και ταξίδεψε από τον Πειραιά με το καράβι μια φορά και έμεινε για μέρες πολλές στο Άγιο Όρος στη Μονή του Γρηγορίου , που πήγαιναν πολύ οι Πελοποννήσιοι εκείνα τα χρόνια. Και από τότε που γύρισε , μια ήταν η λαχτάρα του και η ευχαρίστησή του . Να βρίσκει παπάδες φιλακόλουθους , και να πηγαίνει σε αγρυπνίες όπου και να γίνονταν . Και γίνονταν πολλές τότε , μιας και ο κόσμος είχε αληθινό φόβο Θεού και ευλάβεια πονεμένη . Ακόμα και στην πιο μακρινή μεριά της πόλης έφτανε από νωρίς το απόγευμα στα πόδια πάντα , για να βοηθήσει όπως μπορούσε στις ετοιμασίες . Να βάλει στους άρτους τα κεριά , να ανάψει όλα τα καντήλια , να αφήσει λαδάκι , νάμα , πρόσφορο και όλα τα απαραίτητα για του Θεού τη λατρεία . Κι άμα έβρισκε και κανέναν Ιερέα γραμματιζούμενο και ψάλτη που ήξεραν από τυπικό Μοναστηριού και μεγάλωναν τις Αγρυπνίες ως το ξημέρωμα , πως το ευχαριστιότανε …. Εκείνος όρθιος για όλες τις ώρες, βοήθαγε όπως μπορούσε στο ψαλτήρι , είτε διαβάζοντας ,είτε ψέλνοντας κανένα γνωστό προσόμοιο του εσπερινού και του όρθρου . Και όλο με χαμηλωμένο το κεφάλι μπαινόβγαινε στο ιερό να διακονήσει τον Παπά …Πολλές φορές στο τελείωμα , αν με δική του παρότρυνση γινόταν η αγρύπνια κάποιου πιο «άγνωστου» Αγίου , θα έδινε και λίγα χρήματα στον Ιερέα να τα μοιραστεί με τον ψάλτη … -για την ψυχή των πεθαμένων μου … έλεγε και απομακρυνόταν βιαστικά ...
Και έπειτα πολύ του άρεσε να επιστρέφει στο σπίτι περπατώντας αργά , δίπλα απ τη Θάλασσα και να οσφραίνεται του χαράματος τις μυρωδιές και να ακούει τους πρώτους ήχους του Θεού …Κι αυτός πάντα να έχει στα χείλη του έναν ύμνο γι Αυτόν που αγάπησε τόσο και Του αφιέρωσε τη ζωή του , ζώντας σαν καλόγερος μες στον κόσμο με τις μέριμνές του και το μεγάλωμα των τριών ανεψιών του .Τί είναι αυτό που ψέλνεις συνέχεια Θείε Λύσαντρε ; τον ρώτησε ο Πότης ο μικρότερος μια μέρα που ήταν οι δυο τους στο κελάκι του . Και εκείνος βάλθηκε να του ψάλει όσο καλύτερα μπορούσε ένα κάθισμα από της Εβδομάδας τα πρωινά του Πλαγίου του πρώτου στην Παρακλητική : Πάντες αγρυπνήσωμεν, καί Χριστώ υπαντήσωμεν, μετά πλήθους ελέους και λαμπάδων φαεινών, όπως τού νυμφώνος ένδον αξιωθώμεν, ο γάρ τής θύρας έξω φθεγγόμενος, άπρακτα τώ Θεώ κέκραγεν, Ελέησόν με…. Έψαλλε μπρος στο εικονοστάσι και έπειτα γύρισε στον μικρό :
-Έχω πει στον Παπα- Δημήτρη , αυτό που άκουσες να το λέμε στην αρχή της Αγρυπνίας και αυτός να λιβανίζει …Το θυμάμαι απ το Άγιον Όρος …τι όμορφα που ήτανε τότε μάνα μου !! Πάντες αγρυπνήσωμεν ! -Είδες γιατί σε λέμε Άγρυπνο Θείε ; Και εκείνος γέλασε απ την ψυχή του και τον αγκάλιασε όλο στοργή …
Κυλήσανε ευλογημένα τα χρόνια... Αρχές καλοκαιριού ήτανε κι ο Μπάρμπα-Λύσαντρος στα πρώτα του γεράματα ετοιμαζότανε από βραδύς για την μεγάλη μέρα που ξημέρωνε στον κόσμο . Δεν τα χε καταφέρει να βρει καμιά αγρυπνία να γίνεται για της Αναλήψεως. Άλλωστε η παλιά Εκκλησιά στην μεγάλη πλατεία πανηγύριζε με μεγαλοπρέπεια . Ο Δεσπότης έκανε τον Εσπερινό και θα ήτανε και την επόμενη μέρα από πρωί να ψάλει τις καταβασίες …Θείω καλυφθεὶς ο βραδύγλωσσος γνόφῳ….αλλά και την ενάτη της μεγάλης εορτής που τόσο συγκινούσε τον Μπαρμπα –Λύσαντρο : Ἄγγελοι, τὴν ἄνοδον τοῦ Δεσπότου, ὁρῶντες ἐξεπλήττοντο, πῶς μετὰ δόξης ἐπήρθη, ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὰ ἄνω….
Παραξενεύτηκε η αδερφή του μόλις τον άκουσε έξω τόσο αργά …
Βγήκε στην αυλή την μπροστινή και γλυκά του μίλησε όπως πάντα :
-Για πού με το καλό τόσο αργά αδερφέ ; δεν έχει αγρυπνία πουθενά αποσπερού …ρώτησα εγώ και έμαθα από τον κυρ- Θεοφάνη τον επίτροπο …
-Ναι δεν έχει αγρυπνία απόψε Παρασκευούλα μου , μα εγώ θα πάω στην Ανάληψη … - Από τώρα ; Άσε τουλάχιστον να ξημερώσει και πας…πέσε και λιγάκι να ξεκουραστείς …καλά σε λένε τα ανήψια σου Άγρυπνο του είπε χαμογελώντας …Πλησίασε στο κεφαλόσκαλο και με ψιθυριστή φωνή μίλησε στην αδερφή του : -Η Μάνα μας κάποτε , δεν στο χω πει ποτέ , μου χε διηγηθεί , σαν σε όνειρο το θυμάμαι , πως πολλοί άνθρωποι πιστοί , την νύχτα πριν ξημερώσει της Αναλήψεως καρτερούν ξάγρυπνοι … και ξέρεις δεν πρέπει να κλείσουν μάτι …γιατί μόνο έτσι …- Πες μου γιατί σταμάτησες ; του είπε εκείνη συγκινημένη … Δεν τα κατάφερε κείνος να κρύψει τα δάκρυά του που κύλησαν απ τα μάτια του …γιατί μόνο έτσι Παρασκευούλα μου αν είναι και καθαροί θα δουν το Χριστό να αναλήφεται στον ουρανό …Ένα φως που όμοιό του δεν υπάρχει στον κόσμο μας , ανεβαίνει στα ψηλά και έπειτα χάνεται ….- Και εσύ το χεις δει ποτέ σου αδερφέ μου σαν την μανούλα μας ; Εγώ ..εγώ δεν είμαι άξιος για τέτοια Θεία οράματα .. Αλλά που ξέρεις μπορεί φέτος να με λυπηθεί ο Θεός και να μου δώσει λιγάκι απ τα θαυμάσιά του , να βρω και εγώ λίγη πίστη και να ελπίσω στον Παράδεισο ……Δεν του πε τίποτα …τον κοίταξε κατάματα σαν να τον έβλεπε για πρώτη της φορά και έπειτα έκανε κάτι που τον άφησε άναυδο …χωρίς εκείνος να προλάβει να κάνει κίνηση ,του πήρε το χέρι και το φίλησε και άφησε και εκείνη δάκρυα να κυλήσουν απ τα δικά της τα μάτια… -Να πας στην ευχή του Χριστού μας αδερφέ μου και εύχομαι απόψε να Τον δεις να αναλήφεται …ξανά!
Πήρε εκείνος ο μακάριος αργά- αργά τον δρόμο για την Ανάληψη …Χάθηκε μέσα στης νοσταλγίας το όνειρο που τον ακολουθούσε σε ολάκερή του τη ζωή και προχωρώντας πλάι στη θάλασσα , σκεφτόταν την μανούλα του τη μακαρίτισσα που έφυγε νέα , μα τόσα άγια λόγια πρόλαβε και του είπε να τον συντροφεύουνε παντοτινά , τον πατέρα του που δεν τον πρόλαβε να τον χαρεί ,μα θυμότανε πάντα το λεβέντικο παράστημά του και ότι έκανε ολοένα τον σταυρό του , την αδερφή του την πονεμένη που όλο του αγαλλίαζε το μέσα του …Θυμήθηκε τότε κι όλες τις φορές που είχε αξιωθεί στ αληθινά και όχι σ όνειρο να αντικρύσει εκείνη την υπέροχη λάμψη δίχως ποτέ του να ξεστομίσει τίποτα σε κανέναν μη και χάσει τη χάρη …
Και ξημέρωσε το πρώτο φως της μεγάλης της Γιορτής …και ο μπαρμπα –Λύσαντρος καθισμένος στο ασβεστωμένο πεζούλι στην αυλή της Αναλήψεως αισθανόταν την χαρά των πρώτων Μαθητών όταν γεμίσανε οι ψυχές τους με Πνεύμα Άγιο και ένοιωσε ξανά την βεβαιότητά τους για τον Υιό του Θεού , τον λυτρωτή του κόσμου….
Δόξα τῇ καταβάσει σου Σωτήρ, δόξα τῇ βασιλείᾳ σου, δόξα τῇ Ἀναλήψει σου, μόνε φιλάνθρωπε….


Χρόνια πολλά μπάρμπα Λύσαντρε …και του χρόνου άξιος !
Καλό και ολόφωτο Παράδεισο !


Νώντας σκοπετέας

(απόσπασμα απο την εκπομπή του Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως με τίτλο : Στον Ουρανό της Αναλήψεως , στην αιώνια άνοιξη ...)
Αφιερωμένο στην μνήμη των απλών και πτωχών τω πνεύματι απανταχού αγρυπνησάντων την παραμονή της μεγάλης Γιορτής …
Αναρτήθηκε από Νώντας Σκοπετέας/ΦΙΛΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ/Εν τω φωτί σου οψόμεθα φως στις Τρίτη, Ιουνίου 11, 2013
ΠΗΓΗ

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Η Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Βελλάς Ιωαννίνων στην Ι.Μ. Κερκύρας


Την Τρίτη 23 Μαϊου 2017 στα πλαίσια της προσκυνηματικής εκδρομής τους στην Κέρκυρα, φοιτητές και καθηγητές της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Ιωαννίνων Βελλάς, πραγματοποίησαν επίσκεψη στα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως, όπου και τους υποδέχθηκε ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως.
Ο π. Θεμιστοκλής αφού μετέφερε τις ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, αναφέρθηκε στην ανάγκη να κρατήσουμε ως Έθνος την Ορθόδοξη παράδοση των πατέρων μας, σε μια εποχή αλλοτρίωσης και παραχάραξης της ταυτότητας των Ελλήνων.
Τέλος ο π. Θεμιστοκλής ευχήθηκε τόσο στους φοιτητές, όσο και στους καθηγητές η Χάρις του Αγίου Σπυρίδωνος και της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας, να οδηγούν τα διαβήματα της ζωής τους, προσφέροντάς τους ευλογίες.





ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ κ. ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥ ΣΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (VIDEO)


Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ





(Παρουσίαση του ομότιτλου βιβλίου της Φωτεινής Τσαλίκογλου- εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ)

Πόσο μας έχει απασχολήσει το γεγονός του τι αξίζει στην ζωή μας αληθινά; Ποιος είναι ο θησαυρός μας; Βέβαια το Ευαγγέλιο λέει ότι όπου είναι ο θησαυρός μας, εκεί είναι και η καρδιά μας (Ματθ. 6, 21) Η εποχή μας ζητά να βάλουμε την καρδιά μας σ’ αυτό που λέει ξεκάθαρα το σύνθημα: «να περνάς καλά»! Να έχεις παρέα, να έχεις πρόσβαση στα δίκτυα κοινωνικής ενημέρωσης, να τα έχεις καλά με τους δικούς σου, να μην περνάς δοκιμασίες στη ζωή σου γιατί έχεις την υγειά σου, να μπορείς να απολαύσεις τις μικρότερες ή μεγαλύτερες χαρές που ο κόσμος και ο πολιτισμός μας προσφέρουν. Σε τι όμως από αυτά μπορείς να δώσεις την καρδιά σου;
Πριν από κάποια χρόνια η ζωή έπαιρνε νόημα μέσα από τις ιδέες. Η πολιτική ήταν το κλειδί, διότι εκεί μπορούσαν τα οράματα των ανθρώπων για έναν κόσμο πιο δίκαιο για όλους με βάση την ισότητα ευκαιριών, την υπέρβαση της κοινωνικής τάξης και καταγωγής, την χρήση της οικονομίας όχι ως αυτοσκοπού, αλλά ως μέσου για μία καλύτερη ποιότητα ζωής, την παιδεία στην οποία οι υποδομές, οι αμοιβές των εκπαιδευτικών, αλλά και οι ευκαιρίες και στους πιο αδύναμους θα γεννούσαν μία νέα κοινωνία. Η άλλη πλευρά της πολιτικής ιδεολογίας έλεγε ότι παλεύουμε για να χτίσουμε ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο ο εργατικός, ο ευφυής, ο άριστος, ο ανώτερος κοινωνικά, αυτός που θα εκμεταλλευόταν ευκαιρίες θα είχε πρόσβαση στον πλούτο και θα αποκτούσε αγαθά, ώστε να έχει καλύτερη ποιότητα ζωής. «Να έχεις ή να είσαι;» αναρωτιόμασταν και η απάντηση, φανερά και αφανέρωτα, πήγαινε στο «είσαι ό,τι έχεις». Μπορεί να το καταδικάζαμε, αλλά το θέλαμε κατά βάθος. Και κάναμε ό,τι μπορούσαμε ώστε να έχουμε για να είμαστε. Οι ιδέες όμως πέθαναν. Και ο θρίαμβος των αγορών οδήγησε σε κοινωνίες στις οποίες τα 2/3 αρχικά και σιγά- σιγά τα ¾ θα επιβιώνουν, ενώ οι υπόλοιποι θα ζούνε καλά! Άρα, αν η καρδιά μας βρίσκεται στο «έχειν», θα πρέπει να ανήκουμε στους λίγους. Ακόμη όμως κι αυτοί, δεν μπορούν να ξεπεράσουν το αναπόφευκτο του θανάτου.
Οι ανθρώπινες σχέσεις πάντοτε αποτελούσαν το κλειδί για το νόημα της ζωής. Είμαι τύπος εξουσιαστικός; Τότε μπορώ να ελέγξω τη ζωή μου και τις ζωές των άλλων. Είμαι τύπος δοτικός; Τότε αισθάνομαι ότι προσφέροντας βρίσκω νόημα, αλλά συχνά υφίσταμαι την εκμετάλλευση. Είμαι τύπος ισορροπημένος ανάμεσα στα δύο αυτά στοιχεία; Τότε θα δώσω και θα πάρω. Όμως αυτό το οποίο ίσως δεν μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε είναι το ότι η η καρδιά μας είναι που ευτυχεί, η καρδιά μας είναι που δυστυχεί ανεξάρτητα από το έχειν. Γιατί στις εξωτερικές συνθήκες ο άνθρωπος, έχοντας το ένστικτο και το δώρο της επιβίωσης, θα προσαρμοσθεί. Ακόμη κι αν χρειαστεί να υποκαταστήσει την πραγματικότητα με την ονειρώδη φαντασία. Στην αποτυχία του όμως να έχει γνήσιες σχέσεις, κάτι που εξαρτάται από τις ανάγκες, τις επιλογές, αλλά και τους άλλους, δεν μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί.
Η εποχή μας δεν το λέει επίσημα, στα πλαίσια των πολιτισμικών προτύπων. Το λέει όμως μέσα από τα βιβλία, την εκλαΐκευση της ψυχολογίας, το αξιακό υπόβαθρο το οποίο σταδιακά αναδύεται μέσα από την κρίση και το οποίο μιλά για εθελοντισμό, για σεβασμό στην ετερότητα, για αλληλεγγύη, για ανθρωπιά, για υπέρβαση της γκρίνιας και της μιζέριας και για θετικότητα, ότι τελικά η επιτυχία στη ζωή δεν έχει να κάνει με τη θέση, την τσέπη, την εξουσία, αλλά με τον μέσα κόσμο μας που χάσαμε. Και από κει θα γίνει το ταμείο. Όταν πεθαίνει κάποιος, κανείς δεν λέει ότι το κυριότερο στη ζωή του ήταν ο πλούτος. Όλοι θέλουν να τον θυμούνται ή και όχι, για το αν υπήρξε άνθρωπος, αν αγωνίστηκε, αν έδωσε, αν οραματίστηκε, αν δημιούργησε, αν αγάπησε, αν αφήνει πίσω του κάποια ελπίδα σ’ αυτούς που τον γνώρισαν. Με έναν λόγο, αν υπήρξε αληθινά άνθρωπος!
Με όλα τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι ο λόγος του Ευαγγελίου σήμερα γίνεται ολοένα και πιο καίριος. Όπου ο θησαυρός μας, εκεί και η καρδιά μας, και το αντίστροφο. Διότι όταν έρχεται η ώρα να μετακομίσουμε από αυτά που έχουμε, να τα αφήσουμε πίσω, όταν έρχεται η στιγμή που μας ζητείται να πάρουμε μαζί μας ό,τι πολύτιμο αισθανόμαστε ότι αποκτήσαμε στην πορεία μας, τότε κανείς καταλαβαίνει πού είναι η καρδιά του. Χρειάζεται βέβαια να ξεκαθαρίσει τις μνήμες του. Το δικό του ταξίδι μέσα στον χρόνο. Να ξεδιαλύνει την ήρα από το στάρι. Δεν είναι εύκολο να πετάξεις πράγματα, γιατί ό,τι ζούμε είναι δικό μας. Αν όμως πρέπει να αξιολογήσουμε την ζωή μας, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, τότε ό,τι αγαπήσαμε αληθινά, μας δείχνει και το νόημα.
Η ηρωίδα του μυθιστορήματος της κ. Φωτεινής Τσαλίκογλου, η κυρία Ευρυδίκη, διάλεξε τον Νίτσε, το ημερολόγιο της πεθαμένης κόρης της και την «Οδύσσεια». Την φιλοσοφία της χαράς και της δημιουργικότητας, τις μνήμες της αυθεντικής αγάπης και την αίσθηση ότι το ταξίδι δεν τελειώνει. Μετακόμιση εκεί όπου οι ηλικιωμένοι μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια τα τέλη τους, ανώδυνα και ανεπαίσχυντα και ειρηνικά, αλλά χωρίς οικείους. Η οικειότητα όμως είναι εντός μας. Στις μνήμες μας. Σε ό,τι αγαπήσαμε. Και εκεί έμεινε η καρδιά της ηρωίδας. Αυτός είναι ο θησαυρός της. Αυτό το «μαζί», που μπορούμε να χτίσουμε στον κόσμο και στο σήμερα. Οικογένεια, ιδέες και διάθεση, μνήμες, καλοσύνη και αγάπη και ταξίδι, είτε στις ιστορίες είτε στην ζωή, πάντως όχι παραίτηση. Όσο ζούμε, μπορούμε να προσθέσουμε. Όχι να λησμονήσουμε, αλλά να μην κολλήσουμε στο χτες, στις ενοχές μας, στα όσα δεν ζήσαμε. Πάντα υπάρχει το μπροστά. Ο πιο δύσκολος δρόμος είναι αυτός που έρχεται. Αλλά και ο πιο ελπιδοφόρος.
Αυτός ο δρόμος μπορεί να καταδειχθεί στους καιρούς μας. Ίσως αυτό να είναι και το χρέος των πνευματικών ανθρώπων, δηλαδή πέρα από την εργασία και την διακονία του ανθρώπου, να μας βοηθήσουν με τον τρόπο τους να καταλάβουμε ότι δεν μας ανήκει τίποτα, ότι η ζωή δεν γράφεται με το «αν» αλλά με το «ναι» και το «όχι» όπου χρειάζεται, ότι κανείς δεν μένει στο σπίτι του πια, αλλά ο καθένας χρειάζεται να κάνει το βήμα στο «μαζί», στο «εμείς», ότι χωρίς να απορρίψουμε την σύγχρονη ζωή και τάξη, καλούμαστε να κατανοήσουμε ότι φέρνει σύγχυση και ότι χρειάζεται ο καθένας, στην ατομικότητά του, να βρει και να μοιραστεί τις απαντήσεις του. Αρκετά στο κλείσιμο στο εγώ μας. Μπορούμε να χτίσουμε τις ιστορίες μας, ιδίως οι νεώτεροι!
Η Εκκλησία ψάλλει για τον ιερέα όταν φεύγει από τον κόσμο έναν εξαίρετο ύμνο στον οποίο περιγράφει την νέκρωση του ανθρώπου, την ανάγκη για προβληματισμό για την ματαιότητα της ζωής, αλλά κλείνει λέγοντας το πιο ωραίο και ελπιδοφόρο μήνυμα που η πνευματική μας παράδοση κομίζει: «η αληθινή αγάπη ουδέποτε νεκρούται». Κι εμείς συμπληρώνουμε: «Ναι, διότι πιστεύουμε στην Ανάσταση! Πιστεύουμε πως η μοναδικότητα της ζωής καθιστά τον καθέναν μας άξιο σεβασμού, αλλά και την ίδια στιγμή είναι ευθύνη μας να επιλέξουμε να δώσουμε εμείς απάντηση στο πού θα είναι η καρδιά μας και ο θησαυρός μας»!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Κέρκυρα, 20 Μαΐου 2017

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΔΥΝΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ- ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου έγινε το βράδυ του Σαββάτου 20 Μαΐου 2017 εκδήλωση από την Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας και την Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων με «Ταυτότητα ελπίδας στην εποχή της απαισιοδοξίας». Η εκδήλωση είχε αφόρμηση από το μυθιστόρημα Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ της γνωστής συγγραφέως κ. Φωτεινής Τσαλίκογλου, καθηγήτριας της Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ).
Η κ. Τσαλίκογλου επεσήμανε ότι δεν είναι ποτέ αργά για τον άνθρωπο, όχι απλώς να συνάξει τις μνήμες του και με βάση αυτές να ανοιχτεί σε καινούργια ταξίδια στην ζωή, αλλά και να συνειδητοποιήσει ότι «το μυαλό μας είναι πλατύτερο από τον ουρανό». Υπάρχει μία κρυμμένη ομορφιά σε κάθε ηλικία και όχι στην νεότητα μόνο και αυτή καλούμαστε μα ε αισιοδοξία να αναζητούμε σε μία εποχή κοινωνικής οδύνης και απογοήτευσης, η οποία συντείνει και στη ατομική οδύνη. Επειδή η κοινωνία δεν αναμορφώνεται είναι εύκολο ο άνθρωπος να παραδοθεί στην απελπισία και να πιστέψει ότι δεν αξίζει. Αυτό συμβαίνει στους άνεργους ανθρώπους, σε όσους απολύονται από την εργασία τους λόγω της κρίσης και οι οποίοι αισθάνονται ότι είναι υπεύθυνοι για ό,τι τους συνέβη. Όμως αυτό δεν είναι αληθινό.
Χρειαζόμαστε αξιοπρέπεια, η οποία πηγάζει από τα πολύτιμα της ζωής μας που ο καθένας έχει. Από την αξία του ως ανθρώπου που δεν παύει να υφίσταται, παρά τις αποτυχίες μας. Δεν νικιόμαστε, αν δεν θέλουμε να νικηθούμε. Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι ότι φοβόμαστε να σχετιστούμε, να ανοιχτούμε, να μοιραστούμε. Έχουμε επιφύλαξη απέναντι στον άλλο γιατί μάθαμε να ζούμε σε έναν πολιτισμό στον οποίο θριαμβεύει το «έχειν». Και όταν δυσκολευόμαστε σ’ αυτό, το ερώτημα είναι ποια είναι πλέον η ταυτότητά μας.
Εδώ ο συνάνθρωπος είναι η απάντηση, όπως επίσης και να αντλήσουμε δύναμη από ό,τι μπορούμε. Από την πίστη. Από τα πρότυπα. Από ζωντανές παραδόσεις. Από την υπέρβαση του ανταγωνισμού. Χρειάζεται να πούμε τα δικά μας ΟΧΙ στην απογοήτευση. Να ψάξουμε να βρούμε την αλήθεια, ακόμη κι αν χρειαστεί να κατασκευάσουμε γέφυρες για να προσπεράσουμε την αδυναμία μας.
Η κ. Τσαλίκογλου επεσήμανε την ευθύνη του καθενός μας να παλέψει. Χωρίς αγώνα, τίποτε δεν αξίζει. Κι εδώ έγκειται ο ρόλος της παιδείας που θα εμπνεύσει τους νέους να χτίσουν τις δικές τους πνευματικές υποδομές, χωρίς να παραδίδονται στην ευκολία. Αυτός είναι και ο ρόλος της Εκκλησίας, να δώσει δύναμη στον άνθρωπο να αντισταθεί, όπως και άλλων πνευματικών θεσμών. Να πάψουμε να υποτασσόμαστε στην καπηλεία των λέξεων, οι οποίες χάνουν το νόημά τους. Το «μαζί» , αν δεν το εννοούμε ως έξοδο από τον εαυτό μας και ως συνύπαρξη, συνεννόηση, αγάπη, δεν μπορεί να είναι μόνο ένα σύνθημα.
Στην συζήτηση που ακολούθησε με τους πολλούς Κερκυραίους που βρέθηκαν στο Πνευματικό Κέντρο παρενέβη ο κ. Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διαπρεπής κοινωνιολόγος και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, ο οποίος επεσήμανε το κενό αξιών που η εποχή μας έχει προκαλέσει. Οι νέοι άνθρωποι δεν εσωτερικευμένους αξιακούς μηχανισμούς ώστε να μπορούν με βάση αυτούς να κρίνουν τους καιρούς μας. Ψάχνουν έτσι να βρούνε αλήθειες εκεί όπου δεν υπάρχουν, κυρίως στα υλικά αγαθά, αλλά και στον τρόπο που ο πολιτισμός προβάλλει μέσω των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Δεν είναι αυτονόητη η συλλογικότητα και δεν εργαζόμαστε γι’ αυτήν. Και υπάρχει αλλοτρίωση του μηχανισμού εξουσίας.
Σήμερα κυβερνούν οι απρόσωπες αγορές. Η εσωτερική πολιτική, η εθνική κυριαρχία δεν υφίσταται πλέον και όπιο έθνος- κράτος θελήσει να πορευθεί αυτόνομα, το περιμένει η κατάρρευση. Έχουμε χάσει την έννοια της κοινωνίας ως την έννοια και τον τρόπο του «μαζί». Κάποτε η πολιτική είχε μία μεγαλοπρέπεια, με την έννοια της δημιουργίας και της αποφασιστικότητας για την διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος, του κοινού καλού. Σήμερα η πολιτική έχει υποταχθεί στην οικονομία και μάλιστα στις αγορές. Το «αγαπάτε αλλήλους» έχει μετατραπεί σε «ανταγωνιστείτε αλλήλους», ενώ οι έννοιες τόσο στην θεωρία όσο και στην πράξη του χρόνου και του τόπου δεν υφίστανται. Η παγκοσμιοποίηση έχει μετατρέψει τον τόπο σε συμβολικό στοιχείο, εφόσον μπορείς να αγοράσεις από παντού, να μείνεις παντού, να επισκεφθείς κάθε μέρος, να είσαι μέσα στο Διαδίκτυο παντού. Το ίδιο και με τον χρόνο. Οι αγορές δεν ενδιαφέρονται για την διάρκεια, αλλά για ό,τι αγοράσεις τώρα. Γι’ αυτό και δε υπάρχει μπέσα. Ό,τι κερδίσεις έχει σημασία. Γι’ αυτό και η κυνικότητα των ισχυρών. Τα πάντα είναι μία ζαριά.
Αν δεν υπάρξει μία αξιακή επανάσταση, δηλαδή ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι, μέσα σε ρίσκο, δε επιλέξουμε να είμαστε τίμιοι, συνεπείς, αλληλέγγυοι, τότε ο κοινωνικός και οικονομικός δαρβινισμός θα μας καταπιούν. Εδώ ο ρόλος της Εκκλησίας μπορεί να είναι σημαντικός, γιατί μέσα από τις μικρές κοινότητες, όπως οι ενορίες, διασώζει και τόπο και χρόνο και αξίες, αντιστεκόμενη στην ισοπέδωση των πάντων. Χρειάζεται λοιπόν προβληματισμός και νέα αφετηρία.
Λίγα λόγια για το βιβλίο Η ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΗ είπε ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, ο οποίος επεσήμανε ότι ο λόγος του Ευαγγελίου ότι «όπου είναι η καρδιά μας εκεί είναι και ο θησαυρός μας» έχει μεγάλη αξία στους καιρούς μας. Ότι αν έχουμε ελπίδα στην ανάσταση και στην αγάπη που δίνει ο Χριστός και η Εκκλησία τότε δεν θα νικηθούμε, όσο δύσκολοι κι αν είναι οι καιροί μας. Κι εδώ έχουμε ευθύνη να μην αφήσουμε τον εαυτό μας έρμαιο του κόσμου, αλλά με πίστη να ελπίσουμε. Να χτίσουμε ο καθένας αυτό που μπορεί, γιατί στον καθέναν ας βρίσκεται και το χρέος και ο αγώνας να μην αφεθούμε στους καιρούς μας. Και ο Θεός θα προσθέσει, αρκεί να μην συμβιβαστούμε με την ηττοπάθεια και την μιζέρια.




Κερκύρας Νεκτάριος :” Ό,τι είναι οικοδομημένο σε συνάρτηση με τον Ιησού Χριστό, επιχειρούν να το γκρεμίσουν”.


Την Κυριακή 21 Μαϊου 2017 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.
Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Κερκύρας αναφέρθηκε στην ευαγγελική περικοπή της ημέρας, τη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, από τον Κύριό μας. Ο Χριστός με αυτό το θαύμα που επιτελεί, ολοκληρώνει το έργο της δημιουργίας,  όπως μας λέγουν οι Πατέρες, αφού ο Ίδιος ήταν, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, που εξετέλεσε το έργο της δημιουργίας. Πλάθει πηλό από το χώμα και τον τοποθετεί στις κόγχες των οφθαλμών του τυφλού και εκείνος αμέσως θεραπεύεται, αντικρίζοντας για πρώτη φορά στη ζωή του το φως. Ο Ιησούς  Χριστός έρχεται εις τον κόσμο και αναδημιουργεί την ανθρωπότητα, ανορθώνει τον πεπτωκότα άνθρωπο, με το Πάθος και την Άνάστασή Του. Με την κακή χρήση του αυτεξουσίου του ο άνθρωπος διέρρηξε την αγαπητική σχέση που είχε με τον Τριαδικό Θεό, που είχε ως αποτέλεσμα τη φθορά, το πόνο και τελικά το θάνατο, τόσο τον βιολογικό, μα προπάντων τον πνευματικό. Ο άνθρωπος γεύθηκε τον κολασμό του μακριά από την Πηγή της Ζωής. Κολασμός σημαίνει αποξένωση από το Δημιουργό, μια κατάσταση εκμηδενισμού.
Επιπροσθέτως ο Σεβασμιώτατος ανέφερε ότι ο Κύριος ρώτησε έπειτα  τον τυφλό αν πιστεύει στον Ιησού Χριστό. Ο τυφλός αποκρίθηκε ότι δεν τον γνωρίζει. Ένα γνωρίζει, ότι κάποιος του χάρισε το φως και πλέον μπορεί να ξεχωρίζει την ημέρα από το σκοτάδι, μπορεί να αναγνωρίζει όλα τα εμπόδια στο δρόμο του. Και τότε ο Κύριός μας του λέγει, ότι Αυτός με Τον οποίο συνομιλείς, Αυτός είναι ο Χριστός. Και τότε ο τυφλός ανέκραξε : “Πίστεύω Κύριε” και Τον προσκύνησε. Δεν υπάρχει μεγαλυτέρα ομολογία, από την πίστη και την ελπίδα στον αληθινό Θεό.
 Ακόμη ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι αυτά που συνέβαιναν τότε εναντίον του Χριστού, από τους Φαρισαίους και τους κρατούντες, που προσπαθούσαν με ποικίλους τρόπους να Τον παγιδεύσουν, για να μην τους ενοχλεί στα έργα της ανομίας και τους σκότους, ατυχώς συμβαίνουν και σήμερα. Πολλοί ενοχλούνται από την παρουσία του Κυρίου, είναι εχθροί και αρνητές του Φωτός και της αληθείας. Για το λόγο αυτό υπάρχουν οι αλλοιώσεις στην πατρίδα μας. Ό,τι είναι οικοδομημένο σε συνάρτηση με τον Ιησού Χριστό, επιχειρούν να το γκρεμίσουν.

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος προέτρεψε τους πιστούς να κρατήσουν την Ορθόδοξη Πίστη τους, όπως λέγει ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, ανόθευτη, ακέραιη, απόλυτη.