Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Το Γενέθλιον του Προδρόμου στο Μαντούκι


Το Σάββατο 24  Ιουνίου 2017 τελέστηκε ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Ι.Ν. Αγίου Ιωάννου Λάζου Μανδουκίου, με την παρουσία πλήθους πιστών.
Τον θείο λόγο κήρυξε ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχιερατ. Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας, ο οποίος αφού μετέφερε τις πατρικές ευχές και την αγάπη του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Ζαχαρία, πατρός του Αγίου Ιωάννου, στο οποίο βλέπουμε τρία στάδια.
Το πρώτο στάδιο έχει να κάνει με τον λόγο της λογικής, της αμφιβολίας, του γήϊνου, όταν ο Αρχάγγελος έρχεται για να αναφέρει στον Ζαχαρία το γεγονός της κυοφορίας του Βαπτιστού. Ο λόγος αυτός είναι του μυαλού, του νου, του “βλέπειν” τον κόσμο μέσα από το “εγώ”. Γι’αυτό και στην αρχή ο Ζαχαρίας αντιδρά.
Το δεύτερο στάδιο σχετίζεται με τη σιωπή, στην οποία περιήλθε ο Ζαχαρίας στη συνέχεια. Στη σιωπή αυτή της προσευχής, της εμπιστοσύνης στον Θεό και στο θέλημά Του. Η σιωπή είναι ο λόγος της καρδιάς που εμπιστεύεται.
Το τρίτο στάδιο είναι ο λόγος της δοξολογίας και της μαρτυρίας. Όταν γεννιέται ο Πρόδρομος, ο Ζαχαρίας ευχαριστεί τον Θεό, για το παιδί που του χάρισε. Το όνομα Ιωάννης μεταφράζεται στα ελληνικά ως δώρο του Θεού. Ο Ζαχαρίας παραθεωρεί τον χλευασμό των ανθρώπων, για το όνομα που επιλέγει για το παιδί του και δίδει ζώσα μαρτυρία πίστεως.
Επιπροσθέτως ο π. Θεμιστοκλής σημείωσε ότι αναφορικά με την δική μας ζωή, εμείς οι άνθρωποι αμαρτάνουμε όταν βλέπουμε τον κόσμο χωρίς εμπιστοσύνη στον Θεό, όταν η ζωή μας χαρακτηρίζεται από μια αδιάκοπη φλυαρία, που γίνεται κατάκριση, απόρριψη, αυτοδικαίωση. Όμως στη ζωή της Εκκλησίας μας αν θέλουμε ο λόγος μας να έχει νόημα, χρειάζεται να έχουμε μια προσευχόμενη, μια λαλούσα σιωπή. Αυτή που δια της προσευχής κάνει τον άνθρωπο δεκτικό της Χάριτος του Θεού, ακόμη και αν ο άνθρωπος αναγκάζεται να πορευτεί εν ταπεινώσει και εν εξουδενώσει. Ο αυθεντικός λόγος είναι ο δοξολογικός και ομολογιακός. Στην εκκοσμικευμένη πραγματικότητά μας η Εκκλησία, αλλά και ο καθένας μας, καλούμαστε να μην νικιόμαστε από τον λότο του ΕΓΩ μας ή του νου μας.
Κλείνοντας ο π. Θεμιστοκλής υπογράμμισε ότι η γιορτή του Γενεθλίου του Προδρόμου είναι μια ζώσα τιμή αυτής της πορείας του ανθρώπου κατά Θεόν.












ΕΙ ΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΕΝ ΣΟΙ ΣΚΟΤΟΣ ΕΣΤΙ, ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΠΟΣΟΝ;



Πόσο αισθανόμαστε ότι μέσα μας υπάρχει φως; Πόσο φωτεινοί άνθρωποι θα θέλαμε να είμαστε; Φωτεινός είναι ο άνθρωπος που εκπέμπει χαρά και ζωή. Φωτεινός, για την πίστη, είναι αυτός που κοινωνεί τον Θεό και μεταμορφώνεται εντός του σε άνθρωπο που έχει νόημα ζωής. Φωτεινός είναι αυτός που δεν νικιέται από τις αμαρτίες και τα πάθη του ή αυτός που, ακόμη κι αν νικηθεί, μετανοεί, ανορθώνεται, ελπίζει, κάνει καινούργιο ξεκίνημα. Φωτεινός είναι ο άνθρωπος που οι άλλοι χαίρονται να είναι κοντά του και εκείνος χαίρεται να μοιράζεται την ζωή του μαζί τους.
Μία τέτοια θεώρηση της ζωής βέβαια φαντάζει ποιητική. Ονειρική. Εκτός της πραγματικότητας του κόσμου μας, ο οποίος ζητά από τον άνθρωπο να ασχολείται με τις δουλειές του, να περνά καλά, να ακολουθεί τα πρότυπα ζωής. Φωτεινός σήμερα είναι στην καλύτερη περίπτωση ο άνθρωπος που έχει χιούμορ. Ο διασκεδαστής. Όμως τέτοιοι τύποι δεν είναι απαραίτητο ότι εκπέμπουν ένα εσωτερικό φως. Μπορεί να είναι μόνο χαρισματικοί. Να χρειάζονται για λίγο. Ο φωτεινός άνθρωπος δε χορταίνεται. Είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης, αλήθειας, αγάπης. Είναι αυτός που ακολουθεί τη οδό της αγιότητας, που ακόμη κι αν αισθάνεσαι ότι σε ελέγχει, νιώθεις ότι τα πάντα σ’ αυτόν ξεκινούνε από την αγάπη.
Το φως, για την πίστη, είναι πνευματική κατάσταση. Πηγάζει από την ζώσα σχέση του ανθρώπου με τον Χριστό, ο οποίος είναι το φως του κόσμου. Η ζώσα σχέση φωτίζει. Και όποιος έχει φωτιστεί, με τη σειρά του μοιράζεται το φως με τους άλλους, ακόμη κι αν αυτοί ζούνε στο σκοτάδι. Σκοτάδι δεν είναι κατ’ ανάγκην η άγνοια, η απαιδευσία, η αμαρτωλότητα. Σκοτάδι είναι κυρίως η ζωή χωρίς τον Θεό. Είναι η επιλογή πορείας στον κόσμο με γνώμονα τον εαυτό μας, ο οποίος κάποτε μπορεί να γνωρίζει πολλά, να έχει να δώσει ιδέες και συμβουλές, όμως δεν μπορούν να λυτρώσουν οι λόγοι και οι γνώσεις. Ο ανθρώπινος λόγος είναι χρήσιμος. Μπορεί να προβληματίσει και να αφυπνίσει. Όμως δεν είναι αρκετός για να αλλάξει την ζωή των άλλων, διότι πάντοτε θα φέρνει μία σύγκρουση ανάμεσα στο εγώ αυτού που εκφέρει τον λόγο και στο εγώ εκείνου που τον ακούει, τον διαβάζει, τον συζητά. Οι γνώμες είναι σχετικές. Αντίθετα, ο φωτισμένος από τον Θεό άνθρωπος δεν μεταφέρει το δικό του εγώ, τον δικό του λόγο, αλλά τον λόγο του Θεού και τελικά την παρουσία του ίδιου του Θεού στην ζωή των συνανθρώπων του. Γι’ αυτό και η παρουσία του αποκαλύπτει το σκοτάδι που υπάρχει στην ψυχή του άλλου. Αν όμως δεν είναι αληθινά φωτισμένος, τότε το φως της γνώσης, του λόγου, της έμπνευσης γίνεται σκοτάδι. Διότι παγιδεύει στην αυτάρκεια και τον εγωκεντρισμό και δεν μπορεί να αφήσει τον λυτρωμό να φανερωθεί.
«Ο λύχνος του σώματος εστίν ο οφθαλμός. Εάν ουν ο οφθαλμός απλούς ή, όλον το σώμα σου φωτεινόν έσται. Εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός ή, όλον το σώμα σου σκοτεινόν έσται. Ει ουν το φως το εν σοι σκότος εστί, το σκότος πόσον;» (Ματθ. 6, 22-23). «Το λυχνάρι του σώματος είναι τα μάτια. Αν λοιπόν τα μάτια σου είναι γερά, όλο σου το σώμα θα είναι στο φως. Αν όμως τα μάτια σου είναι χαλασμένα, όλο σου το σώμα θα είναι στο σκοτάδι. Κι αν το φως που έχεις, μεταβληθεί σε σκοτάδι, σκέψου πόσο θα’ ναι το σκοτάδι!» Ο λόγος του Χριστού μάς δείχνει ότι αν βλέπουμε μέσα από την σχέση με τον Θεό, τότε όλα επάνω μας είναι φως. Είναι δεδομένο ότι έχουμε μάτια. Ότι μας δόθηκε η ευλογία να βλέπουμε. Και η όραση δεν είναι μόνο διά των αισθήσεων. Επειδή πλαστήκαμε κατ’ εικόνα Θεού, μας δόθηκε η δυνατότητα να κοινωνούμε τον Θεό εντός της Εκκλησίας. Και όχι μόνο διά των μυστηρίων, αλλά και διά της αγάπης, διά της θεάσεως ως αδελφού μας κάθε ανθρώπου, ακόμη κι αυτού με τον οποίο διαφωνούμε, ακόμη κι αυτού που είναι εχθρός μας, που μας δυσκολεύει την ζωή, ακόμη και του ξένου, του αλλόθρησκου, του ψεύτικου, ακόμη και του δημίου μας. Όταν παλεύουμε να έχουμε ενεργά τα μάτια της αγάπης, τότε ζούμε στο φως και μοιραζόμαστε, παρά τις πτώσεις μας, αυτό το φως με όσους προσεγγίζουμε, με όσους μας προσεγγίζουμε.
Το πρόβλημα των καιρών μας, όπως και κάθε εποχής, είναι το πόσο σκοτάδι μας περιτριγυρίζει, αλλά και πόσο εύκολα το φως εντός μας μεταμορφώνεται σε σκοτάδι. Όταν αισθανόμαστε ότι έχουμε το αλάθητο. Όταν ο εαυτός μας γίνεται το κριτήριο της αυθεντίας. Όταν απουσιάζει η αναφορά στην Εκκλησία, δηλαδή η συλλογικότητα που έχει πάντοτε ανοιχτό τον δρόμο της μετανοίας. Όταν νομίζουμε ότι ζούμε επειδή επιβιώνουμε. Όταν τα πάθη μας μάς κυριεύουν και εμείς τα έχουμε βαφτίσει δικαίωμα. Όταν απουσιάζει η αυτογνωσία και η αυτοκριτική. Όταν η σχέση μας με τον Χριστό είναι συμφεροντολογική ή της συνήθειας. Όταν κλειδί είναι οι εμμονές μας. Σκοτάδι είναι ο τρόπος της εξουσίας. Η επιβολή στους άλλους. Ο ανταγωνισμός. Όταν οι άλλοι είναι οι εχθροί μας, με τους οποίους δεν πρέπει να συνεργαστούμε και την γνώμη των οποίων δε θέλουμε να ακούσουμε και να προβληματιστούμε πάνω σ’ αυτήν. Σκοτάδι είναι ο φόβος του θανάτου, που μας κάνει να θέλουμε να ζήσουμε απολαμβάνοντας, παίρνοντας και όχι και δίδοντας. Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει Θεός και επομένως όλα επιτρέπονται.
Η σχέση μας με τον Χριστό, ο πνευματικός μας αγώνας, η ζωή στην Εκκλησία μάς κάνουν να κρατάμε το φως. Να είναι η χαρά μας διαρκής και αυθεντική. Και τα πάντα να αντανακλούν την ελπίδα του Χριστού, διότι δεν μας κυριεύει το σκοτάδι, διότι τα μάτια και του σώματος και της ψυχής βλέπουν!

Κέρκυρα, 25 Ιουνίου 2017
Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ " ΘΡΑΚΗ: Το επόμενο βήμα...." (Πλήρες VIDEO)


Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΑΡΚΕΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΜΠΑΙΓΜΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ !


Την Παρασκευή 23 Ιουνίου 2017 πραγματοποιήθηκε, υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, η παρουσίαση του βιβλίου του επισκέπτη καθηγητή Νομικής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, πρ. Υπουργού και τ. Βουλευτή Ροδόπης, Δρος Ευριπίδη Στυλιανίδη, με τίτλο : “ΘΡΑΚΗ : Το επόμενο βήμα...”. Η παρουσίαση έγινε στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων “Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ”.
Στο χαιρετισμό που απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, επεσήμανε μεταξύ άλλων ότι, στην κρίσιμη αυτή συγκυρία κατά την οποία η πατρίδα μας ταλανίζεται από μια πολυετή οικονομική και κοινωνική κρίση και διακυβεύονται σημαντικά εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα, ιδιαίτερα ευαίσθητα, όπως αυτό της Θράκης, έρχεται η μελέτη του κ. Στυλιανίδη, η οποία δεν αρκείται στην ιστορική τεκμηρίωση και την υφισταμένη κατάσταση, αλλά προχωρά δυναμικά στην υιοθέτηση λύσεων και προτάσεων.
Ο κ. Νεκτάριος συνέχισε λέγοντας ότι στις ημέρες μας είναι έντονοι οι προβληματισμοί, οι οποίοι επιτείνονται και από άλλα δύο γεγονότα. Το πρώτο έχει να κάνει με την απόπειρα των γειτόνων μας να μετατρέψουν την Αγία Σοφία της Κωνσταντινουπόλεως σε τζαμί, επιστρέφοντας σε ένα παρελθόν το οποίο ελπίζαμε να είχε ξεχαστεί. Δεν είναι θέμα εθνικής τους κυριαρχίας ή γειτονικής αβρότητας. Τα μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού θέλουν σεβασμό ως προς την χρήση τους. Και αυτός ο σεβασμός εκδηλώνεται συγκεκριμένα. Η νέα αυτή προκλητική ενέργεια δείχνει ότι οι καιροί ου μενετοί.

Το δεύτερο γεγονός έχει να κάνει με το μάθημα των Θρησκευτικών στα σχολεία.

Ο κ. Νεκτάριος τόνισε επί λέξει τα εξής: «Δυστυχώς αισθανόμεθα ότι η πολιτεία μας εμπαίζει. Παρά την τεκμηριωμένη αντίδραση της Εκκλησίας και παρά τον διάλογο στον οποίο οδηγηθήκαμε με σκοπό να διαφυλαχθεί ο ελληνορθόδοξος χαρακτήρας του μαθήματος, διαπιστώσαμε ότι το Υπουργείο Παιδείας πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων όλες τις προτάσεις της Εκκλησίας και πήρε την απόφαση να μην αλλάξει τίποτα ουσιαστικά στα επικίνδυνα προγράμματα που είχαν συνταχθεί επί υπουργείας του προηγουμένου υπουργού Παιδείας. Και αναρωτιέμαι: τελικά πώς περιμένουμε να κρατήσουμε την ταυτότητα και τον πολιτισμό μας; πώς περιμένουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να γνωρίζουν τι σημαίνει Ελλάδα, τι σημαίνει ορθοδοξία, τι σημαίνουν η ιστορία, η πίστη, ο πολιτισμός μας; Πώς περιμένουν να ενσωματώσουμε όλους όσοι έρχονται και είναι άλλης θρησκείας, χωρίς να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι τους δεχόμαστε επειδή είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι; Ποιος, τελικά, έδωσε το δικαίωμα σε αυτούς που διαφεντεύουν τις τύχες της πατρίδας μας, χωρίς να το θέσουν υπόψιν του ελληνικού λαού, να αλλοτριώσουν την πνευματική και πολιτισμική μας παράδοση, κατά παράβασιν των διατάξεων του Συντάγματος; Με ποιο δικαίωμα εμπαίζουν την Εκκλησία μας;»

Καταλήγοντας ο Σεβασμιώτατος ανέφερε  ότι «επιτέλους χρειάζεται να αφυπνιστούμε ως κοινωνία. Δεν μπορούμε να μένουμε στην αίσθηση ότι τα πάντα είναι μόνο χρήμα και οικονομία. Υπάρχουν και άλλες αξίες, όπως η πατρίδα, η πίστη, ο πολιτισμός, η ιστορία, η ταυτότητά μας στα οποία οφείλουμε να μείνουμε ανυποχώρητα ελεύθεροι!»

Παρέμβαση για το βιβλίο έκανε ο κ. Στέφανος Γκίκας, Αρχιπλοίαρχος του ΠΝ ε.α. και τ. Βουλευτής Κέρκυρας.
Για τη Θράκη μίλησε ο Δρ. Ευριπίδης Στυλιανίδης, συγγραφέας του βιβλίου, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο, σημείωσε ότι η ακριτική αυτή περιοχή της Ελλάδος βρίσκεται στο σταυροδρόμι, που συνδέει τη Δύση με την Ανατολή, την Ευρώπη με την Ασία, τη Χριστιανική  πίστη με το Ισλάμ. Ακόμη η Θράκη αποτελεί τον διαμετακομιστικό κόμβο, απ’όπου θα περάσουν ενεργειακοί αγωγοί, για την τροφοδοσία της Ευρώπης.

Τέλος ο κ. Στυλιανίδης αναφέρθηκε στην ισονομία που απολαμβάνουν όλοι οι κάτοικοι της ΝΔ Θράκης, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι, αποτελώντας το παράδειγμα της ειρηνικής συνύπαρξης, για ολόκληρη την Γηραιά ήπειρο.     








Κρίσεις πανικού, θρησκευτική σκληρότητα και ξερολισμός..


**Για εσάς που διαβάζεται κείμενα μου μονάχα στο blog , χρειάζεται να κάνω μια διευκρίνιση ώστε να κατανοήσετε καλύτερα το παρακάτω post. Πριν μερικές μέρες είχα κάνει μια ανάρτηση στο facebook, μαζί με ένα βίντεο της Μαίρης Συνατσάκη, για το θέμα των κρίσεων πανικού. Αυτής της αγχώδους διαταραχής από την οποία όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν και ο ίδιος εγώ αντιμετωπίζω από μικρό παιδί. Η ανάρτηση αυτή διαβάστηκε από αρκετές χιλιάδες κόσμου. Μέσα στα πολλά θετικά και παρήγορα σχόλια, και σε μια διαδραστική επικοινωνία που υπήρξε, εμφανίστηκαν κάποια «θρησκευόμενων» εκείνοι που ως γνωστό αισθάνονται ότι ο Θεός τους ανήκει ή ότι η πίστη είναι αντιβίωση για να σκοτώνει τα μικρόβια. Δεν θα αναφερθώ βέβαια στο ουσιαστικό γεγονός ότι γι αυτούς τους ανθρώπους, που σαφέστατα αισθάνονται δικαιωμένοι ενώπιων των υπολοίπων «αμαρτωλών», η «θρησκεία» είναι η μεγαλύτερη ψυχική άμυνα απέναντι στον ζωντανό Θεό. Στα σχόλια τους, αναφέρεται η παρακάτω ανάρτηση.

Πριν μερικές μέρες είχα κάνει μια ανάρτηση με θέμα τις κρίσεις πανικού. Ένα θέμα τόσο ευαίσθητο και όμως τόσο κοινωνικά στιγματισμένο. Διαβάζοντας τα σχόλια που αναρτήθηκαν κάτω από το status, για ακόμη μια φορά ένιωσα μια βαθιά πικρία και απογοήτευση και μάλιστα από ανθρώπους που θέλουν να λένε ότι αγαπάνε τον Θεό και είναι μέλη της εκκλησίας. Βέβαια το τι ο καθένας ορίζει ως Θεό και εκκλησία, τελικά είναι πολύ υποκειμενικό και πολλές φορές πολύ μακριά απ αυτό που ο Χριστός θέλησε.
Τι αντίκρισα λοιπόν στα σχόλια;
1.Θρησκευτική σκληρότητα, του τύπου «Είσαι αμαρτωλός γι αυτό τα παθαίνεις…», «εάν είχες πίστη δεν θα πάθαινες τίποτα….», «μετάνοια χρειάζεται και όλα λύνονται..». Άραγε δε θυμούνται τον Χριστό που όταν στην έρημο τον πείραξε ο διάβολος λέγοντας του, πέσε στο γκρεμό και ο Θεός θα σε σώσει, απάντησε ότι ποτέ δεν πρέπει να πειράζουμε τον Θεό με τα καμώματα μας; Ξεχνάνε ότι ο Χριστός στο κήπο της Γεσθημανής," γενόμενος ἐν ἀγωνίᾳ ἐκτενέστερον προσηύχετο. ἐγένετο δὲ ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν" ειχε αμαρτίες ή μήπως δεν είχε πίστη; Άραγε δεν γνωρίζουν ότι οι άγιοι αρρώσταινα, έπασχαν, υπέφεραν, έπαιρνα φάρμακα, είχαν σωματικές και ψυχικές ασθένειες, αναφέρω ενδεικτικά, τον Όσιο Παναγή Μπασιά(διπολική διαταραχή). Η ασθένεια ειναι γεγονός της κτιστότητας του ανθρώπου και όχι της δικανικής και ενοχικής "αμαρτωλότητας". Γι αυτό και όλοι αρρωσταίνουν.
Είναι απίστευτο οι άνθρωποι να υποφέρουν και επιπλέον εμείς να τους προσθέτουμε ενοχές για την οδύνη τους. Πάντες οι ασθενείς πρέπει να νοιώσουν οτι ο Θεός δεν είναι απέναντι τους, αλλά μαζί τους ως "πάσχων δούλος".
2. Θρησκευτικός ξερολισμός και αμάθεια. «Δεν χρειάζονται ψυχολόγοι, ούτε φάρμακα, εάν πιστεύουμε όλα θεραπεύονται..». Πόσο μεσαίωνα κουβαλάμε ακόμη μέσα μας. Εκεί όπου η πίστη με την επιστήμη ήταν ασύμβατα μεγέθη. Πως είναι δυνατόν ένας Χριστιανός να μην έχει την στοιχειώδη αρετή της ταπείνωσης που μπορεί να λέει, «δεν ξέρω, δεν γνωρίζω, είμαι έτοιμος να ακούσω και να μάθω;». Ο χριστιανός δεν είναι ξερόλας, αλλά μαθητής της ζωής. Εραστής της ταπείνωσης που του επιτρέπει να ακούει, να μαθαίνει, να γνωρίζει, να καταλαβαίνει και ν’ αγαπά. Ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος, γεμάτος εν συναίσθηση είναι ο Χριστιανός που κατά τον Αγιο Πορφύριο πρέπει να είναι "ποιητής" για να σωθεί. Για Τέτοιας ποιότητας ευαισθησίας μιλάμε.
Δεν ξέρω, μα είναι κάποιοι άνθρωποι τόσο "δυνατοί" που με συνθλίβουν. Είναι κάποιοι άνθρωποι που "ξέρουν" τόσα πολλά που με γεμίζουν απορίες. Έχουν τόσες "απαντήσεις" που πνίγομαι στις ερωτήσεις. Κουράστηκα από αυτούς που όλα τα «ξέρουν». Στο άλλο μισό της ζωής μου, θα ψάχνω για εκείνους που σωπαίνουν γιατί πολλά νιώθουν και λίγα λένε. Δεν θέλω Θεέ μου να μου δώσεις δύναμη ώστε να γίνω ισχυρός, προτιμώ λαβωμένος με αγάπη, παρά άτρωτος με εγωισμό.

Επίσκεψη γνωριμίας του νέου διοικητή του ΝΑΣΚΕ στο Μητροπολίτη Κερκύρας



Το πρωί της Πέμπτης 22 Ιουνίου 2017 πραγματοποίησε επίσκεψη γνωριμίας στο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριο, ο νέος διοικητής του ΝΑΣΚΕ Πλωτάρχης Κωνσταντίνος Πετρούλιας, τον οποίο συνόδευε ο απερχόμενος διοικητής Αντιπλοίαρχος  Θεόδωρος Γραμμένος.

Η επίσκεψη έγινε σε πολύ εγκάρδιο κλίμα, πιστοποιώντας για άλλη  μια φορά την άριστη συνεργασία της τοπικής Εκκλησίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, που αποσκοπεί στη διακονία και την ασφάλεια των ανθρώπων.




Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Φίλος...


Συνήθως λέμε ότι ένας φίλος φαίνεται στα δύσκολα. Είναι αλήθεια. Όμως δεν είναι όλη η αλήθεια. Γιατί ο φίλος θα φανεί και κάπου αλλού. Στην χαρά σου. Στο κατά πόσο μπορεί να αντέξει το γέλιο σου, τον ενθουσιασμό, το ψυχικό ξεφάντωμα σου.Να νιώσει όμορφα καθώς θα βλέπει την πρόοδο και εξέλιξη σου. Φίλος δεν είναι μονάχα εκείνος που σκουπίζει τα δάκρυα μας, αλλά κυρίως αυτός που αντέχει τα χαμόγελα σου…
Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος

ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ



Αμαρτήματα της γλώσσας
Άγιος Τύχων, αρχιεπίσκοπος Βορονέζ και Ζαντόνσκ

Μήν κολακεύεις τούς ἄλλους, ἀλλά νά τούς φέρεσαι μέ ἁπλότητα, ὅπως στόν ἑαυτό σου. Ὅπως τούς φέρεσαι ἐξωτερικά, τό ἴδιο νά αἰσθάνεσαι καί ἐσωτερικά. Ὅ,τι τούς λένε τά χείλη σου, αὐτό νά πιστεύει καί ἡ καρδιά σου.
Ἡ κολακεία καί ἡ ὑποκρισία εἶναι γνωρίσματα μικρῶν ἀνθρώπων, πού στίς καρδιές τους ζεῖ ὁ διάβολος, διδάσκοντάς τους τό ψέμα καί τήν ὑποκρισία γιά τήν ἀποπλάνησή τους.
Μή συμπεριφέρεσαι λοιπόν στόν πλησίον σου πονηρά καί ὕπουλα, γιά νά μήν παραχωρήσεις τόπο τῆς καρδιᾶς σου στό διάβολο, ὁπότε θά σέ κατακτήσει καί θά σέ κάνει δοῦλο του.
***
Νά εἶσαι ἰδιαίτερα προσεκτικός, ὥστε νά μήν προσβάλλεις κανέναν ἄνθρωπο εἴτε μέ τά λόγια εἴτε μέ τά ἔργα σου, γιατί αὐτό εἶναι πολύ βαρύ ἀμάρτημα. Ὅταν προσβάλλεις τόν ἄνθρωπο, εἶναι σά νά προσβάλλεις τό Θεό, πού ἀγαπάει τόν ἄνθρωπο. Ὅποιος ἁμαρτάνει στό δημιούργημα, ἁμαρτάνει καί στόν ἴδιο τό Δημιουργό.
Ὅπως καταλαβαίνεις, αὐτό εἶναι φοβέρο. Γι’ αὐτό, ἄν τύχει νά προσβάλεις τόν πλησίον σου, τρέξε ἀμέσως νά τοῦ ζητήσεις συγγνώμη, γιά νά μήν πέσεις στή δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ.
***


Δέν ὠφελεῖ νά περιεργάζεσαι τίς πράξεις τῶν ἄλλων. Ἡ περιέργεια αὐτή δίνει ἀφορμή γιά συκοφαντία, κατάκριση καί ἄλλα βαριά ἁμαρτήματα. Ποιά ἀνάγκη ὑπάρχει ν’ ἀσχολεῖσαι μέ τούς ἄλλους; Ἐξέτασε καί γνώρισε τόν ἑαυτό σου.

Νά θυμᾶσαι τίς παλιές σου ἁμαρτίες καί νά τίς ἐξαλείφεις μέ τή μετάνοια καί τή συντριβή τῆς καρδιᾶς, κι ἔτσι δέν θά κοιτᾶς τί κάνουν οἱ ἄλλοι. Νά παρατηρεῖς συχνά μέσα σου, ἐξετάζοντας μήπως φωλιάζει ἐκεῖ κανένα ὀλέθριο κακό, καί θά βρεῖς ἔτσι ἱκανοποίηση. Βέβαια δέν εἶναι δυνατή ἡ ἀκριβής ἐξέταση τῆς καρδιᾶς μας, ἀλλά πάντως μποροῦμε νά ξέρουμε ὅτι μέσα της φωλιάζει κάθε κακία.

Αὐτή ἡ ἔρευνά σου εἶναι πολύ ὠφέλιμη, γιατί γεννάει τήν ταπείνωση, τό φόβο τοῦ Θεοῦ, τήν ἐπιμέλεια τοῦ ἑαυτοῦ σου, τήν ἀνάταση καί τήν προσευχή.

Ἡ ἐξέταση τῶν ξένων σφαλμάτων εἶναι, ἀντίθετα, ἡ πηγή κάθε ἁμαρτίας. Καί στά μάτια τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων εἶναι μισητή περιέργεια. Φυλάξου λοιπόν ἀπ’ αὐτήν.

Ἄν δεῖς ἤ ἀκούσεις κάποιον ν’ ἁμαρτάνει, μήν τόν κατακρίνεις. Γιατί, ἄν ἐσύ πεῖς τό ἁμαρτημά του σ’ ἕναν, αὐτός θά τό πεῖ σέ δεύτερο, ἐκεῖνος σέ τρίτο, ὁ τρίτος σέ τέταρτο, κι ἔτσι θά τό μάθουν ὅλοι καί θά τόν κατακρίνουν, πράγμα πού εἶναι βαρύ. Αἰτία ὅλης αὐτῆς τῆς καταστάσεως θά εἶσαι ἐσύ, πού διαφήμισες πρῶτος τό παράπτωμα τοῦ ἀδελφοῦ σου.

Ὅσοι κατακρίνουν καί συκοφαντοῦν, μοιάζουν μέ τούς λεπρούς, πού ἐνοχλοῦν μέ τή δυσοσμία τους καί τούς ἄλλους· ἤ μ’ ἐκείνους πού ἔχουν προσβληθεῖ ἀπό λοιμική ἀρρώστια καί μεταφέρουν ἀπό τόπο σέ τόπο τό μόλυσμα, προξενώντας παντοῦ συμφορά. Γι’ αὐτό μή συκοφαντεῖς τόν πλησίον σου, γιά νά μήν ἁμαρτάνεις ἐσύ, οὔτε νά δίνεις στούς ἄλλους ἀφορμή γιά ἁμαρτία.

Ἀπόφευγε λοιπόν τήν κατάκριση, γιατί καθένας “τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἤ πίπτει” (Ρωμ. 14, 4). Ἄλλωστε εἶσαι κι ἐσύ ἁμαρτωλός· καί ἀφοῦ στόν δίκαιο δέν ἐπιτρέπεται νά κρίνει καί νά κατακρίνει, πόσο περισσότερο στόν ἁμαρτωλό!

Ἡ κρίση τῶν ἀνθρώπων εἶναι μόνο τοῦ Χριστοῦ ἔργο, πού Τοῦ ἔχει ἀνατεθεῖ ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα Του. Αὐτός θά κρίνει “ζῶντας καί νεκρούς”, καί σ’ αὐτή τήν κρίση θά παραστεῖς κι ἐσύ. Πρόσεχε λοιπόν, μήπως σφετερίζεσαι τό ἀξίωμα τοῦ Χριστοῦ!

Μήν κατακρίνεις τούς ὁμοίους σου ἀνθρώπους, γιά νά μή βρεθεῖς στή μέλλουσα Κρίση φορτωμένος μ’ αὐτή τήν ὀλέθρια ἁμαρτία καί καταδικαστεῖς στήν αἰώνια κόλαση. Στρέφε τό βλέμμα σου καί τή σκέψη σου στόν ἑαυτό σου· ἀνάκρινέ τον, ξεσκέπαζέ τον, καταδίκαζέ τον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ γιά τίς ἁμαρτίες του, ὥστε νά πετύχεις τή μετάνοια. Ζήτησε ἀπό τό Θεό ἔλεος γιά τόν ἔνοχο ἑαυτό σου, ὅπως ὁ τελώνης, γιά νά δικαιωθεῖς ἀπό τήν ἀγαθότητά Του.

Ἄκουσε τί λέει ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός σ’ αὐτόν πού κατακρίνει: “Τί δέ, βλέπεις τό κάρφος τό ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τήν δέ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκόν οὐ κατανοεῖς; ἤ πῶς ἐρεῖς τῷ ἀδελφῷ σου, ἄφες ἐκβάλλω τό κάρφος ἀπό τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καί ἰδού ἡ δοκός ἐν τῷ ὀφθαλμῷ σου; ὑποκριτά, ἔκβαλε πρῶτον τήν δοκόν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου, καί τότε διαβλέψεις ἐκβάλλειν τό κάρφος ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ τοῦ ἀδελφοῦ σου” (Ματθ. 7, 3-5).

Βλέπεις ὅτι ὅσοι κρίνουν καί κατακρίνουν τούς ἄλλους, εἶναι ὑποκριτές καί κίβδηλοι χριστιανοί; Τέτοιοι χριστιανοί, ἔστω κι ἄν ἐξωτερικά φαίνονται ἅγιοι, ἔχουν κρυφές ἁμαρτίες πού δέν τίς βλέπουν, κι ἔτσι ἀγνοοῦν τόν ἴδιο τόν ἑαυτό τους.

(Ἀπό τό βιβλίο «Πορεία πρός τόν οὐρανό», ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ, ΑΤΤΙΚΗ. Εὐχαριστοῦμε θερμά τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱ.Μ. Παρακλήτου γιά τήν ἄδεια δημοσίευσης ἀποσπασμάτων ἀπό τά βιβλία πού ἐκδίδει ἡ Ἱερά Μονή. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης, HristosPanagia3.blogspot.com)

ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ



Πόσοι νέοι σήμερα έχουν ζωντανή σχέση με τον λόγο του Θεού, όπως αυτός αποτυπώνεται στην Αγία Γραφή, στην Παλαιά και ιδίως στην Καινή Διαθήκη; Αναφέρουμε ότι ο λαός μας και η νεολαία μας χρειάζονται επανευαγγελισμό. Και η Εκκλησία κάνει προσπάθειες με το κήρυγμα στην θεία λειτουργία, με τις κατηχητικές συνάξεις, τις κατασκηνώσεις, τους κύκλους μελέτης της Αγίας Γραφής να βοηθήσει τα μέλη της να έρθουν σε επαφή με τον ένα από τους δύο πυλώνες της ζωής της. Προκαλεί βεβαίως θλίψη η άγνοια των πολλών. Σε μία εποχή κατά την οποία το Ευαγγέλιο είναι λίαν προσιτό διά του Διαδικτύου, όπου μπορεί κάποιος να βρει τόσο το κείμενο όσο και την μετάφραση, μέσα από τις ιστοσελίδες των Ιερών Μητροπόλεων, πόση γνώση και πόση επίγνωση του Ευαγγελίου έχουμε;
Δεν είναι ζήτημα εγκεφαλικό, ούτε αποστήθισης και χρήσης συγκεκριμένων χωρίων, όπως κάνουν κάποιες αιρετικές παραφυάδες. Είναι ζήτημα πίστης ότι μπορούμε να πορευόμαστε στην ζωή μας με γνώμονα το Ευαγγέλιο. Να παρηγορούμαστε από την ανάσα που μας προσφέρει ο Χριστός ως Αλήθεια. Και να παλεύουμε να δίνουμε απαντήσεις στις ποικίλες περιστάσεις, στις σχέσεις μας με τον πλησίον, στις δοκιμασίες, στις χαρές και τις λύπες με τον τρόπο του λόγου του Θεού. Για να γίνει όμως αυτό δεν αρκούν αόριστες αναφορές στην πίστη, την ελπίδα, την αγάπη, αλλά η μεταγραφή της γνώσης σε πίστη που δίνει άλλο νόημα στην ύπαρξή μας. Διότι ο Χριστός δεν έμεινε σε έννοιες, αλλά, ξεκινώντας από τα συγκεκριμένα της ζωής, έγινε ο Ίδιος το Ευαγγέλιο που σώζει.
Είναι πνευματική τροφή και προσφέρει χαρά και ελπίδα ο λόγος του Θεού. Όμως αυτός δεν μπορεί να γίνει κατανοητός μόνο με προτροπές και κηρύγματα. Και δεν αρκεί μία ηθικολογική αναφορά σε αυτόν. Η Καινή Διαθήκη περιλαμβάνει ηθική διδασκαλία, αλλά αυτή δεν είναι φιλοσοφία. Χωρίς Χριστό και εκκλησιαστική ζωή, χωρίς δηλαδή αυθεντικότητα η οποία αγκαλιάζει τον σύνολο άνθρωπο, όλα γίνονται συνήθεια ή καθήκον ή μεταφυσική ανταμοιβή, όχι όμως παρόν. Σ’ αυτό έχουμε έλλειψη οι χριστιανοί του καιρού μας. Σκεφτόμαστε με κριτήριο το χτες ή το αύριο, όχι όμως το «νυν». Και η σχέση με τον Χριστό είναι του παρόντος κόσμου πρωτίστως, για να έρθει το «αεί».
Πώς μπορούν οι νέοι να αγαπήσουν το Ευαγγέλιο;
Όταν δούνε τους μεγαλύτερους να ζούνε σύμφωνα με αυτό. Όταν αισθάνονται ότι το Ευαγγέλιο μπορεί να ερμηνευτεί με βάση το σήμερα, ότι δεν είναι κάτι που αναφέρεται σε μία άλλη κοινωνία. Όταν αισθανθούν την ανατρεπτικότητα όχι μόνο του μηνύματος, αλλά και του Προσώπου που μας το δίδαξε, δηλαδή του Χριστού. Όταν στις πιο ασήμαντες αναζητήσεις, αλλά και στους πιο μεγάλους προβληματισμούς διαπιστώσουν ότι το Ευαγγέλιο δίνει απαντήσεις θεωρίας και πράξης. Όταν καταλάβουν ότι οι Άγιοι της πίστης μας το έζησαν. Όταν δούνε την Εκκλησία σήμερα να ξαναγίνεται εκείνη η πρώτη παρέα που άλλαξε τον κόσμο, γιατί απαντούσε με βάση το Ευαγγέλιο στο ερώτημα τι θέλει ο κόσμος για να ζήσει. Όταν ο λόγος των κηρύκων είναι αυθεντικός, δουλεμένος όχι μόνο υφολογικά αλλά και καρδιακά. Η αγαθή γη δεν αρκείται σε έννοιες, αλλά αγιάζεται από την χαρά της πίστης που ελευθερώνει, κάνοντας τους ανθρώπους να θέλουν να ζήσουν το Ευαγγέλιο ως παρόν! Κι αυτό έχουν ανάγκη ιδίως οι νέοι!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 21 Ιουνίου 2017

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ (71).

ΕΚΔΟΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ (71).

Αποτέλεσμα εικόνας για ιωαννου του δαμασκηνου 


Ἀπόδοση στην νέα ἑλληνική:
Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος Πάπαρης

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 71. Περὶ τοῦ ἀχώριστον διαμεῖναι τὴν τοῦ Λόγου θεότητα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος καὶ ἐν τῷ θανάτῳ τοῦ Κυρίου καὶ μίαν διαμεῖναι ὑπόστασιν 
Για το ότι η θεότητα του Λόγου παρέμεινε αχώριστη από την ψυχή και το σώμα και στο θάνατο του Κυρίου, και ότι η υπόσταση παρέμεινε μία. 
Επειδή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ήταν αναμάρτητος –«διότι δεν έκαμε αμαρτία, αυτός που σηκώνει τις αμαρτίες του κόσμου, ούτε είχε δολιότητα στο στόμα του»– δεν επρόκειτο να γνωρίσει θάνατο, διότι ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο με την αμαρτία. 
Πεθαίνει όμως, διότι αναδέχεται το θάνατο για χάρη μας και προσφέρει τον εαυτό του θυσία στον Πατέρα του για μας. Διότι αμαρτήσαμε απέναντι στον Πατέρα και έτσι αυτός έπρεπε να δεχθεί το λύτρο μας, για να ελευθερωθούμε από την καταδίκη μας· διότι δεν ήταν δυνατό ο τύραννος (διάβολος) να δεχθεί το αίμα του Δεσπότου. Πλησιάζει, λοιπόν, ο θάνατος και αφού κατάπιε το δόλωμα του σώματος με το αγκίστρι της  θεότητος, σουβλίζεται· αφού γεύτηκε το αναμάρτητο και ζωοποιό σώμα, εξοντώνεται και ελευθερώνει όλους αυτούς που παλαιά είχε καταπιεί. 
Όπως ακριβώς το σκοτάδι διαλύεται με την εμφάνιση του φωτός, έτσι και η φθορά με την έλευση της ζωής χάνεται, και η ζωή επικρατεί παντού, ενώ η φθορά μένει σ’ αυτόν που την προξενεί. Αν και πέθανε σαν άνθρωπος και η αγία του ψυχή χωρίστηκε από το αμόλυντο σώμα του, η θεότητά του όμως παρέμεινε αχώριστη και  από τα δύο, εννοώ τη ψυχή και το σώμα, και έτσι ούτε η μία υπόστασή του διαιρέθηκε σε δύο υποστάσεις. Διότι και το σώμα και η ψυχή συγχρόνως από την αρχή απέκτησαν την ύπαρξή τους μέσα στην υπόσταση του Λόγου· και με το θάνατο, αν και χωρίστηκαν μεταξύ τους, το καθένα απ’ αυτά έμεινε στην μία υπόσταση του Λόγου. Επομένως, η μία υπόσταση του Λόγου αποτελούσε την υπόσταση της ψυχής και του σώματος του Λόγου. 
Διότι ποτέ η ψυχή ούτε το σώμα είχαν ξεχωριστή υπόσταση εκτός από την υπόσταση του Λόγου· η υπόσταση του Λόγου πάντοτε ήταν μία, και ποτέ δύο. Επομένως, πάντοτε η υπόσταση του Χριστού είναι μία. 
Διότι, αν και η ψυχή είχε χωριστεί τοπικά από το σώμα, παρ’ όλ’ αυτά ήταν ενωμένη υποστατικά με το Λόγο.

Κερκύρας Νεκτάριος : “ Χρειάζεται μεγάλη προσοχή για όσα πράττουμε, γιατί θα λογοδοτήσουμε στον Θεό”.


Την Κυριακή 18 Ιουνίου 2017 τελέστηκε  ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ανέλυσε την Αποστολική περικοπή της ημέρας, από την Προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Ο Απόστολος των Εθνών υπογραμμίζει ότι οι πιστοί και βαπτισμένοι στο όνομα του Ιησού Χριστού, ακολουθούν στη ζωή τους το νόμο που Εκείνος έδωσε και κορωνίδα του έχει την αγαπή τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τον πλησίον. Οι πιστοί θα κριθούν βάσει των εντολών που άφησε ο Κύριός μας, πόσο κενώσαμε εαυτούς και διακονήσαμε τον αδελφό μας. Φυσικά υπήρχαν και υπάρχουν οι άνθρωποι εκείνοι που δεν έχουν γνωρίσει τον αληθινό Θεό. Εκείνοι θα κριθούν βάσει του άγραφου νόμου του Θεού, της συνειδήσεώς τους. Η συνείδηση μάς ελέγχει για όλα όσα πράττουμε. Επαφίεται σε εμάς τους ίδιους αν ακούσουμε αυτή τη φωνή του Κυρίου, μέσω της καρδιάς μας ή θα την παραβλέψουμε. Και εδώ έγκειται η μεγάλη αμαρτία, η εν γνώσει μας εμμονή στην αμαρτία.
Ακόμη, συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, υπάρχουν και οι λογισμοί, είτε αυτοί οδηγούν στην πνευματική πορεία και κοινωνία μετά του Θεού, είτε οδηγούν στα έργα του σκότους. Αυτοί οι λογισμοί, μας λέγει ο Απόστολος Παύλος, την ημέρα της κρίσεως, θα συγκρούονται. Γι’αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή για όσα πράττουμε, γιατί θα δώσουμε λόγο στο Θεό.

Κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος καλωσόρισε τους πολυπληθείς προσκυνητές που κατέκλεισαν το Ιερό Προσκύνημα, ευχόμενος η Χάρις του Αγίου Σπυρίδωνος, ενός οικουμενικού Αγίου, να τους  οδηγεί  σε κάθε έργο αγαθό.  








Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ΔΕΥΤΕ ΟΠΙΣΩ ΜΟΥ


Ο Χριστός ξεκίνησε το έργο της σωτηρίας των ανθρώπων επιλέγοντας τους μαθητές που θα Τον ακολουθούσαν σ’ αυτό με την φράση «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» (Ματθ. 4, 19). «Ακολουθήστε με και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων». Είναι ηγετικός ο λόγος αυτός. Ο Χριστός θα μπει μπροστά και ζητά από τους μαθητές, αλλά και από όσους θέλουν να πιστέψουν σ’ Αυτόν, να Τον ακολουθήσουν. Μπορεί να μη γίνουν όλοι αλιείς ανθρώπων. Ωστόσο προϋπόθεση για την πορεία στην οδό του Ευαγγελίου είναι το να ακολουθούμε τον Χριστό.
Έρχεται εύλογο το ερώτημα: γιατί πρέπει να ακολουθήσουμε; δεν μπορούμε μόνοι μας να βρούμε τον δρόμο της αλήθειας; γιατί να ζητά ο Χριστός να αφήσουμε κατά μέρος τα αγαθά μας, την ζωή μας, την ίδια μας την ελευθερία και να πορευτούμε τον δρόμο που Αυτός χαράσσει, ακολουθώντας Τον; Ποιο είναι το νόημα μιας τέτοιας προτροπής σήμερα, οπότε και οι καιροί μας ομνύουν στην αυτοδιάθεση του ανθρώπου; Δεν θέλουμε κανέναν πάνω από το κεφάλι μας. Μπορούμε και μόνοι μας. Γιατί να ακολουθούμε μία οδό η οποία είναι βέβαιο ότι στην ζωή αυτή δεν πρόκειται να μας δώσει ευτυχία, τουλάχιστον με τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος και ο πολιτισμός βλέπουν την ευτυχία; Διότι αυτά που ζητά ο Χριστός να αφήσουμε κατά μέρος, τα αγαθά μας, την ζωή μας και τον τρόπο της, τους ανθρώπους που αγαπούμε και μας είναι οικείοι, αλλά και την ίδια την ελευθερία μας, για να βρούμε ταυτότητα κοντά στον Χριστό, είναι όλα όσα οι καιροί μας υπόσχονται ότι δικαιούμαστε για να είμαστε ευτυχισμένοι.
Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Περνά μέσα από το τι αναζητεί ο καθένας μας. Αν είμαστε ευχαριστημένοι με τα όσα βλέπουμε και θέλουμε μ’ αυτά να ζούμε, γιατί δεν μας ενδιαφέρει να χαράξουμε πορεία αιωνιότητας, τότε θα αρκεστούμε στον χριστιανισμό της συνήθειας. Αυτόν που θα μας κάνει να αισθανόμαστε ότι τόσο μπορούμε. Θα μοιάζουμε με το πλήθος που άκουγε την διδασκαλία του Χριστού επάνω από το πλοιάριο του Πέτρου, χωρίς όμως να είναι σε θέση να Τον ακολουθήσει αυθεντικά. Αν πάλι θεωρούμε ότι το Πρόσωπο του Χριστού και ο λόγος του Ευαγγελίου αντίκεινται στον οραματισμό για μία ζωή με δικαιώματα και απολαύσεις και δεν υπάρχει αιωνιότητα, τότε ούτε καν θα Τον ακούσουμε. Θα είμαστε αδιάφοροι και κάποτε αρνητές. Αν όμως μέσα μας υπάρχει η δίψα για την όντως ζωή, αυτή που θα κάνει την καρδιά μας να πιστέψει ότι έχουμε ψυχή, ότι δεν σταματά η ζωή στην πέτρα του μνήματος, ότι όλα όσα μας ανήκουν στην ουσία δεν μας οδηγούν σε μία μόνιμη χαρά, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο δρόμος περνά μέσα από την εκπλήρωση της προτροπής του Χριστού «δεύτε οπίσω μου».
Χάνουμε την ελευθερία μας; Και ναι και όχι. Ναι, διότι δεν πορευόμαστε σύμφωνα με το θέλημά μας. Όχι διότι μπορούμε να χτίσουμε ένα καινούργιο θέλημα, αυτός της αγάπης και της κοινωνίας με το Πρόσωπο του Χριστού, για το οποίο θα αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας. Ευθύνη να μην είναι το «έχειν» το κλειδί, αλλά το «αγαπάν». Να μην είναι η επιθυμία της πρόσκαιρης ηδονής, της αποδοχής από τους άλλους, της εκπλήρωσης των φιλοδοξιών το κλειδί της πορείας μας, αλλά η ταπεινότητα και ο αγώνας να μοιάζουμε τον Χριστό, τους μαθητές Του, τους Αγίους, στην συγχωρητικότητα, στο μοίρασμα, στην αίσθηση ότι ο Χριστός ως αλήθεια είναι το παν στη ζωή μας. Να μπορούμε να δούμε τις σχέσεις μας με τους άλλους όχι στην προοπτική της εξουσίας, αλλά της προσφοράς και της διακονίας. Να είναι η καρδιά μας προσευχόμενη, όχι μόνο γι’ αυτούς που πάσχουν, αλλά, κυρίως, για όσους αισθάνονται ότι δεν βρίσκουν νόημα στην ζωή. Για όσους έχουν ταυτίσει την ζωή με το «έχειν» και διαπιστώνουν ότι τελικά τίποτε δεν τους ανήκει πραγματικά.
Η ελευθερία μας ξαναβρίσκεται στην έξοδο από το «εγώ» μας. Ο μαθητής του Χριστού χάνοντας κερδίζει. Διότι όταν παραιτείται από τα ίδια, λαμβάνει ως αντίχαρη την χαρά της Βασιλείας. Την δύναμη του Ευαγγελίου. Μία άλλη ποιότητα ζωής, η οποία με βάση τον λόγο και την αγάπη κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ότι αξίζει να ζει. Διότι τίποτε δε μπορεί να τον νικήσει, καθώς το Ευαγγέλιο δεν είναι ένα ιδεολογικό κήρυγμα, αλλά ο παρών Χριστός στο δικό μας παρόν. Και όταν είμαστε με τον Θεό είμαστε ελεύθεροι από ό,τι μας υποδουλώνει στην ανάγκη. Πραγματικός σκλάβος είναι ο εμπαθής άνθρωπος. Αυτός ο οποίος, στηριγμένος στα πάθη του για να βρει την ευτυχία, καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί χωρίς τα πάθη, χωρίς τον εγωκεντρισμό και συγκρούεται συνεχώς με τους άλλους, που λειτουργούν παραπλήσια. Κάνει έτσι την ζωή έναν στίβο επιβίωσης. Έτσι όμως δεν υπάρχει ελευθερία.
«Δεύτε οπίσω μου» μας λέει και πάλι ο Χριστός. Οι μαθητές άφησαν τα πάντα στην άκρη και Τον ακολούθησαν. Στο Πρόσωπό Του είδαν ό,τι ποθούσε η ύπαρξή τους. Την αλήθεια και την αγάπη. Η ζωή τους όμως ήταν μαζί Του και μεταξύ τους αρχικά και κατόπιν με όλους τους ανθρώπους που αποδέχτηκαν το κήρυγμα. Η αλήθεια και η αγάπη βρίσκονται στην Εκκλησία, στην αυθεντική συνάντηση όσων ακολουθούν τον Χριστό όχι από συνήθεια ή από φόβο, αλλά από αληθινό πόθο αιωνιότητας και χαρά που διαρκεί. Εκεί βρίσκεται η ελευθερία που ξεπερνά τα άγχη και τις φοβίες για να μην χάσουμε όσα μας έχουν απομείνει. Κουρασμένοι από τους κάθε λογής σωτήρες, είτε είναι πρόσωπα είτε ιδέες είτε πολιτισμικά ρεύματα, είτε θεάματα, οι άνθρωποι που ζούμε στην πλήξη των εικόνων ας τολμήσουμε να αναζητήσουμε στην ζωή της Εκκλησίας Αυτόν που μας δείχνει την οδό, την αλήθεια, την ζωή. Ό,τι δηλαδή είναι ο Ίδιος!

Κέρκυρα, 18 Ιουνίου 2017
Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

ΧΑΣΜΑ ΓΕΝΕΩΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ;


Στις Πανελλαδικές Εξετάσεις ζητήθηκε από τους μαθητές των Επαγγελματικών Λυκείων στο μάθημα της Έκθεσης να καταγράψουν τις απόψεις τους πάνω στο χάσμα των γενεών και τις συγκρούσεις που αυτό προκαλεί ανάμεσα στους νέους και τους μεγαλύτερους. Είναι αυτονόητο ότι αυτές είναι αναπόφευκτες, όσο κοντά και να είναι ηλικιακά οι γονείς και τα παιδιά. Οι γονείς αισθάνονται υπεύθυνοι για τα παιδιά τους. Αυτό τους οδηγεί στην έμπρακτη έκφραση μιας αγωνίας τόσο για το ωράριο εξόδου τους, για την απόδοσή τους στα μαθήματα, για τις παρέες τους, αλλά και για την εν γένει στάση τους έναντι της ζωής. Τα παιδιά πάλι, καθώς αναζητούν να διαμορφώσουν ταυτότητα, δηλαδή να δούνε ποια είναι και ποια θα γίνουν, ποια η θέση τους μέσα στον κόσμο, ποια τα δικαιώματά τους, γιατί να έχουν υποχρεώσεις και ποιες από αυτές είναι σημαντικές, είναι επιρρεπή στην εγωιστική έκφραση των απαιτήσεων και των διαφωνιών προς τους γονείς, με αποτέλεσμα την ρήξη, τον θυμό, την ασυνεννοησία.
Το χάσμα των γενεών σήμερα μπορεί να μην έχει την ένταση που είχε στο παρελθόν. Κάποτε οι γονείς αισθάνονται εντελώς ανήμποροι να μπούνε στην λογική τού να επιβάλουν στα παιδιά όρια. Θυμούνται εμπειρίες καταπίεσης και αυταρχικότητας από τους δικούς τους γονείς, την αίσθηση ότι έπρεπε να κάνουν κρυφά το θέλημά τους και προτιμούν την ειλικρίνεια, τον διάλογο, κάποτε και την υποταγή στο θέλημα του παιδιού. Οι νεώτεροι άλλωστε συχνά θυμίζουν ναύτες που θέλουν να γίνουν καπετάνιοι. Έχουν άποψη για όλα και με υψηγορία απαιτούν από τους μεγαλύτερους να τους αφήσουν ήσυχους. Είναι μάλιστα πολύ εύκολο να κλειστούν στους εαυτούς τους, μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή ή του κινητού και να μην ανταποκρίνονται σε κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Ίσως και να μην χρειάζεται να σκεφτούν ή να τους είναι εύκολο να εκτονωθούν στέλνοντας μηνύματα στους διαδικτυακούς φίλους, σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου το κλείσιμο στο δωμάτιο και η απομόνωση ήταν κάποτε ένα μαρτύριο εσωστρέφειας.
Η ίδια αντίληψη για το χάσμα γενεών φαίνεται να ισχύει στην σκέψη πολλών νέων και για την Εκκλησία. Η πίστη λένε ότι είναι υπόθεση των μεγάλων. Αυτοί καταλαβαίνουν την γλώσσα της λατρείας. Αυτοί έχουν αγωνία για τον θάνατο. Αυτοί καλούνται να κρατήσουν τα έθιμα του παρελθόντος. Συχνά η Εκκλησία έρχεται να επαληθεύσει την εσφαλμένη αυτή αντίληψη. Κληρικοί που κινδυνολογούν, που δεν μπορούν να μιλήσουν την γλώσσα των νέων, που αισθάνονται ανασφαλείς μπροστά τους, που δεν είναι σε θέση να παρακολουθήσουν τι βλέπουν, τι ακούνε και με τι ασχολούνται οι νέοι, τους κάνουν να χρησιμοποιούν το «χάσμα γενεών» ως άριστη αφορμή να αφήσουν το ερώτημα της πίστης κατά μέρος. Κι ενώ η Εκκλησία έχει την πιο νεανική αξία που γίνεται τρόπος ζωής, δηλαδή την αγάπη, ως κύριο όπλο της, την αφήνει στην θεωρία ή στην φιλανθρωπία και δεν την κάνει αγκάλιασμα όλης της ύπαρξης. Γιατί μόνο έτσι ο νέος θα αισθανθεί ότι η πίστη δεν είναι του χτες, ούτε για το αύριο, αλλά για το τώρα του. Είναι στο χέρι τόσο των γονέων, όσο και των ποιμένων της Εκκλησίας να ξεπεράσουν το χάσμα με την αγάπη. Γιατί αυτή τελικά δίνει γνήσια ταυτότητα και στον νέο και στον καθέναν μας.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»
στο φύλλο της Τετάρτης 14 Ιουνίου 2017

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

ΕΠΙΚΥΝΔΥΝΑ ΦΥΛΑΧΤΑ

Επικίνδυνα φυλαχτά
Αν έχετε κάτι από τα παρακάτω πετάξτε το αμέσως


Πολλοί άνθρωποι φέρουν φυλαχτά πάνω τους. Είναι πολύ παλιά η παράδοση αυτή…
Τα φορούν για να προστατεύονται από το κακό. Χρειάζεται όμως μια ιδιαίτερη προσοχή στο θέμα αυτό. Πολλοί άνθρωποι τα φυλαχτά τα θεωρούν μαγικά, ότι δήθεν έχουν κάποιες δυνάμεις ανώτερες εξισώνοντας τα λανθασμένα με την ίδια τη θεότητα. Και σ’ αυτό το κεφάλαιο επικρατεί μεγάλη άγνοια.
Οι χριστιανοί μπερδεύουν διάφορες χριστιανικές αντιλήψεις με δοξασίες, δεισιδαιμονίες και θεία αντικείμενα (όπως ζέον, ευχέλαιο κι άλλα) προκειμένου να πετύχουν να αποκτήσουν ένα φυλαχτό.
Τα φυλαχτά είναι υφάσματα διαφόρων σχημάτων, τετράγωνα ή τρίγωνα που μέσα τους περιέχουν διάφορα αγιωτικά είδη, λαδάκι κανδήλας, σταυρολούλουδα, κηρομαστίχη από τα εγκαίνια ναού ή από τη λευκή στολή του αρχιερέως που τέλεσε τα εγκαίνια, τεμάχια λειψάνων από άμφια αγίων, ή από τις παντόφλες αγίων που κατά παράδοση ως εκ θαύματος φθείρονται. Εκτός των ανωτέρω φυλαχτών τα οποία συνήθως οι χριστιανοί μας προμηθεύονται από τα ιερά μοναστήρια υπάρχουν και άλλα φυλαχτά τα οποία κυκλοφορούν στους μάγους κι ακόμη σε πανηγύρια που είναι φτιαγμένα από διάφορα είδη μαντικής τέχνης, όπως από πτερά και κόκκαλα νυκτερίδας, σκόρδο, ρίγανη, από πουκάμισο φιδιού κ.ά. Αυτά φυσικά τα φυλαχτά είναι επικίνδυνα για όσους τα φορούν και χρειάζεται προσοχή ποιος τα διακινεί και για ποιο σκοπό. Καλύτερο φυλαχτό στο στήθος του πιστού ανθρώπου είναι ο τίμιος Σταυρός.


Υπήρχε δε συνήθεια παλαιότερη ο επιστήθιος σταυρός να είναι κατασκευασμένος με κατάλληλη υποδοχή για την τοποθέτηση μέσα σ’ αυτόν διαφόρων αγίων λειψάνων ως ευλογία. Ο τρόπος όμως αυτός διανομής των ιερών λειψάνων σε διαφόρους ανθρώπους ανευλαβείς οδήγησε την Εκκλησία να σταματήσει νωρίς αυτή την παράδοση από φόβο βεβηλώσεως των οσίων και ιερών και δη των ιερών λειψάνων της πίστεώς μας. Η χάρη του Σταυρού και μόνο του σχήματός του φυγαδεύει τα δαιμόνια και είναι ότι καλύτερο για φυλαχτό1.
Ο Γέροντας Παΐσιος ερωτώμενος για τα φυλαχτά έλεγε: «Καλύτερα να δίνετε σταυρουδάκια, όταν σας ζητούν φυλαχτό. Μην κάνετε φυλαχτά, γιατί και οι μάγοι τώρα κάνουν φυλαχτά. Βάζουν απ’ έξω καμμιά εικονίτσα ή σταυρό, αλλά μέσα έχουν διάφορα μαγικά. Βλέπουν οι άνθρωποι την εικόνα ή τον σταυρό και μπερδεύονται. Να, πριν από μέρες μου έφεραν ένα φυλαχτό από έναν Τούρκο Ιμπραήμ, που είχε και σταυρό κεντημένο επάνω. Έχω μάθει και για έναν αθεόφοβο ότι τυλίγει διάφορες εικονίτσες και μέσα βάζει τρίχες, ξυλάκια, καρφίτσες, χάνδρες κ.λπ. Όταν η Εκκλησία τον ήλεγξε, είπε: «είμαι μέντιουμ», γιατί είναι ελεύθερα τα μέντιουμ, και έτσι κάνει ό,τι θέλει. Είπα σε κάποιον που είχε πάθει ζημιά από αυτόν: «Να πας να εξομολογηθείς, γιατί δέχεσαι επιδράσεις δαιμονικές». Πήγε, εξομολογήθηκε. Έρχεται μετά και μου λέει: «Δεν ένιωσα καμμιά διαφορά». «Βρε, μήπως έχεις τίποτε επάνω σου απ’ αυτόν τον πλανεμένο;», τον ρωτάω. «Ναι, λέει, έχω ένα μικρό κουτάκι σαν μικρό Ευαγγέλιο». Το παίρνω, το ανοίγω και βρίσκω μέσα διάφορες εικονίτσες τυλιγμένες. Ξετυλίγω-ξετυλίγω και πιο μέσα είχε κάτι χάντρες, κάτι τρίχες, κάτι σαν ξύλα! Το πήρα και ελευθερώθηκε ο άνθρωπος. Βλέπεις τι τεχνίτης είναι ο διάβολος!» 2. Και συνέχισε ο Γέροντας λέγοντας: «Φορούν οι καημένοι άνθρωποι κάτι τέτοια φυλαχτά, δήθεν για να βοηθηθούν, και ταλαιπωρούνται. Αυτά πρέπει να τα κάψουν και να παραχώσουν την στάχτη ή να τα πετάξουν στην θάλασσα και να πάνε να εξομολογηθούν.

Έτσι μόνον ελευθερώνονται. Είχε έρθει στο Καλύβι ένας νεαρός που είχε πολλά προβλήματα και βασανιζόταν σωματικά και ψυχικά πάνω από τέσσερα χρόνια. Ζούσε αμαρτωλή ζωή και τον τελευταίο καιρό είχε κλεισθεί στο σπίτι του• δεν ήθελε να βλέπει άνθρωπο. Δυο φίλοι του που έρχονταν τακτικά στο Άγιον Όρος, τον έπεισαν μετά από πολλές δυσκολίες να τον πάρουν μαζί τους στο Όρος, με σκοπό να τον φέρουν στο Καλύβι. Στην διαδρομή από την Ουρανούπολη μέχρι την Δάφνη, κάθε φορά που το καράβι έπιανε σε σκάλα μοναστηριού, ο νεαρός σωριαζόταν κάτω. Οι φίλοι του με τους πατέρες που ήταν στο καράβι προσπαθούσαν να τον συνεφέρουν λέγοντας την ευχή. Με πολλή δυσκολία έφθασαν στο Καλύβι.
Ο καημένος μου άνοιξε την καρδιά του, μου μίλησε για την ζωή του. Είδα ότι βασανιζόταν από κάποια δαιμονική επήρεια. Του είπα να πάει να εξομολογηθεί εκεί σε έναν πνευματικό, να κάνει ό,τι του πει, και θα γίνει καλά. Πράγματι πήγε και εξομολογήθηκε. Όταν μπήκαν στο καράβι, για να επιστρέψουν, είπε στους φίλους του ότι ο πνευματικός του είπε να πετάξει στην θάλασσα το φυλαχτό που του είχε δώσει κάποιος γνωστός του και το φορούσε επάνω του, αλλά του ήταν αδύνατο να το κάνει. Όσο κι αν οι φίλοι του τον παρακαλούσαν να σηκωθεί να το πετάξει, εκείνος έμενε σαν άγαλμα. Δεν μπορούσε να σηκωθεί από το κάθισμα.
Τότε τον έπιασαν και με πολύ κόπο τον έβγαλαν έξω στο κατάστρωμα. Με την βοήθεια τους ο νεαρός κατάφερε να βγάλει το φυλαχτό και να το αφήσει να πέσει στην θάλασσα, γιατί δεν είχε την δύναμη να το πετάξει. Αμέσως αισθάνθηκε να ελευθερώνονται τα χέρια του και το ταλαιπωρημένο σώμα του απέκτησε δύναμη. Άρχισε από την χαρά του να χοροπηδά στον διάδρομο γεμάτος ζωντάνια και να δοκιμάζει την δύναμη των χεριών του στα σίδερα και στα τοιχώματα του πλοίου»3.
Τέλος, τα φυλαχτά από μόνα τους δεν σώζουν, εάν δεν υπάρχει πίστη στο Θεό, συνοδευομένη από τη συμμετοχή στα ιερά μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Τα φυλαχτά είναι μέσα ιερά προς σωτηρίαν, δεν είναι μόδα. Είναι δε και αυτά τα φυλαχτά μεταδοτικά της χάριτος του Θεού.

Παραδώσου...


Πίσω από τα σύννεφα υπάρχει ο ήλιος. Κάτω από την τρικυμία ο ατάραχος βυθός. Πίσω από τις λέξεις η σιωπή. Πίσω απο την τύχη ο Θεός, κι απ την ατυχία ένα βαθύτερο σχέδιο. Πέρα από την θλίψη η χαρά κι από το δάκρυ το γέλιο. Όλα αλλάζουν, όλα ρέουν, όλα πορεύονται, προς την δόξα της βασιλείας Του. Πάψε να αντιστέκεσαι και παραδώσου, άφησε τον Θεό να αλώσει την καρδιά σου, άσε τις άμυνες του μυαλού και ερωτεύσου Τον. Άλλωστε σε αυτή την ζωή ή θα ερωτεύεσαι και θα κάνεις «τρέλες» ή θα συμμορφώνεσαι και θα πλήττεις θανάσιμα.

ΟΛΗ Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓ. ΠΑΝΤΩΝ (ΠΛΗΡΕΣ VIDEO)


Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ ΕΟΡΤΑΖΟΝΤΑ Ι.Ν. ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ

Κερκύρας Νεκτάριος : “ Να πάρουμε την απόφαση και να μιμηθούμε τη ζωή των Αγίων μας”.

Την Κυριακή 11 Ιουνίου 2017 τελέστηκε ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων, στην πόλη της Κέρκυρας.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ανέλυσε τον ύμνο της Εκκλησίας μας “Ως απαρχάς της φύσεως”, σημειώνοντας ότι σε όλη τη δημιουργία που έφτιαξε ο Θεός, οι άνθρωποι Του αντιπροσφέρουν τους Αγίους. Όλους εκείνους τους μάρτυρες, του οσίους, τους ομολογητές, γνωστούς και αγνώστους, τους οποίους συνέδεε η αγάπη και η πίστη προς τον Ιησού Χριστό. Δεν λογάριασαν ούτε την ίδια τους τη ζωή, αλλά ούτε και ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, δεν τους χώρισε από την πηγή της ζωής, τον Τριαδικό Θεό. Οι Άγιοι πάλεψαν και νίκησαν, χάριτι Θεού, τον πειρασμό, που στόχο έχει να οδηγήσει τον άνθρωπο στον εκμηδενισμό του, στον πνευματικό θάνατο. Όπως λέγει όμως ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η ναύς, η Εκκλησία του Χριστού, μπορεί να κλειδονίζεται, από το πνεύμα του κόσμου τούτου, πλην όμως δεν καταποντίζεται, διότι έχει κεφαλή Της, το νικητή του θανάτου, το Δημιουργό του σύμπαντος κόσμου. Το στοιχείο αυτό που μας συνδέει με του Αγίους είναι η κοινή μας πίστη και η αγάπη προς τον Χριστό. Εγγυητής της ενότητος αυτής είναι ο Παράκλητος. Η πίστη στον Ιησού Χριστό είναι οικουμενική και όχι οικουμενιστική. Η τελευταία έχει το στοιχείο του συγκρητισμού και επιδιώκει να τοποθετήσει την αποκάλυψη του Υιού και Λόγου του Θεού εις τον κόσμο, μαζί με τις θρησκείες, οι οποίες είναι ανθρώπινες κοσμοαντιλήψεις και θεάσεις του επέκεινα. 

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι το στοιχείο που μας χωρίζει από τους Αγίους, είναι η αναβολή που δίνουμε συνεχώς στην απόφασή μας να ακολουθήσουμε τον Κύριό μας. Δικαιολογούμε τον εαυτό μας και επαναπαυόμαστε, εμμένοντας πεισματικά στο θέλημά μας. Χρειάζεται όμως να  πάρουμε την απόφαση και να μιμηθούμε τη ζωή των Αγίων μας, έτσι ώστε και ο κόσμος μας να αλλάξει επι τα βελτίω και να πορεύεται από δόξης εις δόξαν.