«Χριστός Ανέστη! νέοι, γέροι και κόρες,
Όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστείτε.
Μέσα στες εκκλησιές τες δαφνοφόρες
με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε.
Ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους αγίους και φιληθείτε.
Φιληθήτε γλυκά, χείλη με χείλη,
πέστε Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι»
(Διονύσιος Σολωμός, «Ο Λάμπρος»)
Να ‘ χαμε μια φωνή μέσα μας που να μας έλεγε ότι υπάρχει ειρήνη, ότι υπάρχει αγάπη που γίνεται αγκαλιά για όλο τον κόσμο, που νικά το συμφέρον, το κλείσιμο σε σχέσεις που για λίγο αναπαύουν και μετά γίνονται σταυρός!
Να ‘χαμε μια φωνή μέσα μας που να μας έδειχνε ότι ο χρόνος είναι είσοδος και έξοδος, αλλά δεν υπάρχει μόνος!
Να ‘χαμε μια φωνή μέσα μας που να μας έσπρωχνε να δούμε τον εχθρό ως φίλο και τον φίλο ως φίλο!
Να ‘χαμε μια φωνή μέσα μας που να έβγαινε από τον Άδη της μοναξιάς και να μας καλούσε να ακολουθήσουμε!
Να ‘χαμε έναν Θεό που να είχε αναστηθεί και να μας έπαιρνε κοντά Του!
Να ‘χαμε μια οικογένεια, μια κοινότητα, όπου η δάφνη της νίκης θα έκανε τις αισθήσεις μας να τραγουδάνε!
Άραγε, είναι όνειρο ή Αλήθεια;
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
12 Απριλίου 2026
Κυριακή του Πάσχα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου