Η Κυριακή της Πεντηκοστής στην Κέρκυρα

    Την Κυριακή της Πεντηκοστής, 31 Μαΐου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος λειτούργησε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης και της Αγίας Θεοδώρας της Αυγούστας στην πόλη της Κερκύρας.

Κατά την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο ευαγγελικό γεγονός της εορτής και στη μεγάλη δωρεά του Αγίου Πνεύματος προς τον κόσμο.

Ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός παρευρέθηκε στο Ιερό, όπου οι Ιουδαίοι εόρταζαν τη μεγάλη τους εορτή της Σκηνοπηγίας, και θέλησε να τους δώσει το αληθινό νόημα τόσο της εορτής όσο και ολόκληρου του γεγονότος της ενσάρκου οικονομίας και της αποκαλύψεως του ιδίου του Θεού στον κόσμο. Ο Χριστός, όπως ανέφερε, ήθελε να κατανοήσουν ότι ο Μωσαϊκός Νόμος, τον οποίο είχαν παραλάβει, και όσα απεκάλυψε ο Θεός διά των Προφητών, φανέρωναν ολόκληρο το προαιώνιο σχέδιο της θείας οικονομίας και ότι δεν έπρεπε να στέκονται μόνο στο γράμμα του νόμου.

Αναφερόμενος στους λόγους του Κυρίου, υπογράμμισε ότι ο Χριστός διακήρυξε πως εκείνος που πιστεύει σε Αυτόν δεν θα διψάσει ποτέ εις τον αιώνα, ενώ «ποταμοί ρεύσουσιν ύδατος ζώντος εκ της κοιλίας αυτού». Ο Κύριος προανήγγελλε με τα λόγια αυτά το Πανάγιο Πνεύμα, το οποίο επρόκειτο να εκχυθεί σε ολόκληρη την οικουμένη. Υπενθύμισε μάλιστα ότι ο ίδιος ο Χριστός είχε προετοιμάσει τους μαθητές Του γι’ αυτή τη δωρεά κατά τις τελευταίες διδαχές Του, όπως ένας πατέρας συντάσσει διαθήκη και αφήνει στα παιδιά του πολύτιμες υποθήκες.

Ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ακόμη ότι πολλοί από τον λαό πίστευσαν στον Χριστό και Τον αποδέχθηκαν, αναγνωρίζοντας ότι ουδέποτε άνθρωπος μίλησε όπως Εκείνος. Ακόμη και ο Νικόδημος, μέλος του Συνεδρίου, υπερασπίσθηκε τον Κύριο. Αντιθέτως, οι άρχοντες και οι Φαρισαίοι αδυνατούσαν να αποδεχθούν ότι από τη Γαλιλαία, μία περιοχή που θεωρούσαν πνευματικά υποβαθμισμένη, μπορούσε να προέλθει ο Μεσσίας.

Στη συνέχεια ο κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στην εκπλήρωση των λόγων του Κυρίου κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Όπως είπε, μετά την Ανάληψη του Χριστού, «ώσπερ φερομένης βιαίας πνοής», κατήλθε το Πανάγιο Πνεύμα και όχι μόνο επί των Αγίων Αποστόλων, με τη μορφή πυρίνων γλωσσών, αλλά πλημμύρισε ολόκληρη την οικουμένη και όλη την κτίση του Θεού με τη χάρη Του.

«Συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω», είχε πει ο Κύριος, διότι τότε θα ερχόταν ο Παράκλητος, Εκείνος που θα φώτιζε τους μαθητές, θα τους οδηγούσε στην υπερβολική θεογνωσία και θα άλλαζε τη ζωή τους. Και πράγματι, οι αγράμματοι αλιείς φωτίσθηκαν από το Άγιο Πνεύμα και άρχισαν να ομιλούν ετέρες γλώσσες. Οι Απόστολοι μιλούσαν με τη γλώσσα του Θεού και οι άνθρωποι κατανοούσαν το κήρυγμά τους ο καθένας στη δική του διάλεκτο.

Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η Εκκλησία εορτάζει σήμερα τη συμπλήρωση όλων των γεγονότων της σωτηρίας μας. Εκείνος που ζει το μυστήριο της Εκκλησίας και δέχεται τη χάρη του Αγίου Πνεύματος βεβαιώνεται για την πορεία της ζωής του, αποκτά θεογνωσία και αντιλαμβάνεται την παρουσία του Θεού. Αντιθέτως, όσοι απομακρύνονται από το μυστήριο της Πεντηκοστής παραμένουν ξένοι προς αυτή τη σχέση και αδυνατούν να βιώσουν τους «ποταμούς» της χάριτος του Αγίου Πνεύματος που υποσχέθηκε ο Κύριος.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Ποιμενάρχης στην κατάσταση του σύγχρονου κόσμου, επισημαίνοντας ότι η ανθρωπότητα, αρνούμενη τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, οδηγείται σε σύγχυση, παρόμοια με εκείνη του Πύργου της Βαβέλ. Εκεί οι άνθρωποι θέλησαν να θεωθούν χωρίς τον Θεό και οδηγήθηκαν σε σύγχυση γλώσσας, σκέψεως και σχέσεων. Αντίθετα, το Πανάγιο Πνεύμα καλεί όλους σε ενότητα, ώστε να γίνουμε το Σώμα του Χριστού, έχοντας πνεύμα χάριτος, σοφίας και συνέσεως και τη δυνατότητα να κατανοούμε ο ένας τον άλλον.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον Εσπερινό της Γονυκλισίας που τελείται κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, επισημαίνοντας ότι οι πιστοί καλούνται να γονατίσουν ενώπιον του Θεού και να παρακαλέσουν το Πανάγιο Πνεύμα να έλθει και σήμερα στη ζωή τους, για άφεση αμαρτιών, για ανάπαυση των κεκοιμημένων και για τη σοφία την άνωθεν, με την οποία ο Θεός εσόφισε τους αγραμμάτους αλιείς και τους ανέδειξε Αποστόλους.

Τέλος, ευχήθηκε σε όλους η ζωή τους να είναι χαριτωμένη από το Πανάγιο Πνεύμα και να αξιωθούν να ζήσουν τη θεογνωσία, την οποία χαρίζει ο ίδιος ο Θεός διά της χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΑ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΛΕΥΚΑΔΟΣ

2026-06-31 ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Κήρυγμα εις την Κυριακήν της Πεντηκοστής

« και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου».

Σήμερα η Εκκλησία αγαπητοί μου πανηγυρίζει μία από τις μεγαλύτερες δεσποτικές εορτές  την αγία Πεντηκοστή. Δηλαδή ζούμε το γεγονός της καθόδου του Αγίου Πνεύματος ως παρόν, ως εμπειρία της Εκκλησίας εδώ και τώρα.

Όπως μας διηγούνται οι Πράξεις των Αποστόλων, οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι «ομοθυμαδόν επί το αυτό», με προσευχή και προσδοκία. Και τότε «εγένετο άφνω εκ του ουρανού ήχος… και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου». Δεν ήταν ένα εξωτερικό θαύμα μόνο. Ήταν η φανέρωση του νέου τρόπου υπάρξεως του ανθρώπου, ο άνθρωπος πλέον δεν ζει μόνο με τις δυνάμεις του· γίνεται κατοικητήριο του Θεού.

Η Πεντηκοστή είναι η φανέρωση της Αγία Τριάδα μέσα στην ιστορία της σωτηρίας. Ο Πατήρ αποστέλλει το Άγιο Πνεύμα διά του Υιού. Ό,τι υποσχέθηκε ο Χριστός στους μαθητές Του εκπληρώνεται. Και η εκπλήρωση αυτή δεν αφορά μόνο τους Αποστόλους. Αφορά ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και η Πεντηκοστή ονομάζεται συχνά η«γενέθλια» ημέρα της Εκκλησίας.

Όμως υπάρχει εδώ ένα βαθύ θεολογικό μήνυμα.

Στη Γένεσις βλέπουμε τη σύγχυση της Βαβέλ,  οι άνθρωποι ήθελαν να φτάσουν τον ουρανό με τη δύναμή τους και κατέληξαν στη διαίρεση και στην αδυναμία συνεννόησης. Στην Πεντηκοστή συμβαίνει το αντίθετο, άνθρωποι διαφορετικών γλωσσών ακούν το ίδιο ευαγγέλιο και καταλαβαίνουν. Εκεί όπου κυριαρχεί το Άγιο Πνεύμα, η διαφορετικότητα δεν καταργείται, αλλά ενώνεται μέσα στην αγάπη και την αλήθεια.

Αυτό είναι εξαιρετικά επίκαιρο για τον κόσμο μας. Ζούμε μέσα σε πληθώρα λόγων, πληροφοριών και φωνών, και όμως πολλές φορές δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά. Η καρδιά του ανθρώπου μένει μόνη, φοβισμένη, κλειστή. Το Άγιο Πνεύμα όμως δεν δίνει απλώς λόγια· δίνει κοινωνία. Μαλακώνει την καρδιά. Θεραπεύει τη σκληρότητα. Γεννά ειρήνη. Μεταβάλλει τον φόβο σε παρρησία.

Δείτε τους Αποστόλους πριν και μετά την Πεντηκοστή. Πριν ήταν  κλεισμένοι, φοβισμένοι. Μετά  βγαίνουν στον κόσμο και κηρύττουν με τόλμη τον Αναστάντα Χριστό. Τι άλλαξε; Δεν απέκτησαν ανθρώπινη δύναμη. Έλαβαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Και εμείς, αδελφοί μου, έχουμε λάβει το Άγιο Πνεύμα στο άγιο Βάπτισμα και στο Χρίσμα. Δεν είμαστε ξένοι προς την Πεντηκοστή. Κάθε φορά που προσευχόμαστε με αλήθεια, κάθε φορά που συγχωρούμε, κάθε φορά που συμμετέχουμε στη θεία Λειτουργία και κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, το Άγιο Πνεύμα ενεργεί μέσα μας.

Γι’ αυτό η Εκκλησία σήμερα μάς βάζει στα χείλη την προσευχή, «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας… ἐλθέ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν.»

Δεν λέμε «ήρθες κάποτε». Λέμε «έλα». Γιατί η Πεντηκοστή δεν τελείωσε. Είναι συνεχής πρόσκληση. Συνεχής κάθοδος της χάριτος. Συνεχής ανακαίνιση του ανθρώπου.

Ας παρακαλέσουμε σήμερα τον Παράκλητο να φωτίσει τον νου μας, να καθαρίσει την καρδιά μας, να στηρίξει τις οικογένειές μας, να δυναμώσει όσους δοκιμάζονται και να κάνει την ενορία μας αληθινή κοινότητα πίστεως και αγάπης.

Η Πεντηκοστή δεν είναι μόνο μία εορτή του ημερολογίου· είναι η ζωή της Εκκλησίας και η αναπνοή της ψυχής μας.

Χρόνια πολλά!!!

Π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΑΛΛ’ ΕΞΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

«Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε λέγων· ᾿Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾿ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν. 8,12)

Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μίλησε πάλι καὶ τοὺς εἶπε· «᾿Εγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ πλανιέται στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή».

 Η εποχή μας ομνύει στη διαφάνεια, στην αλήθεια, στο φως. Ζητά από τους ανθρώπους να είναι ανοιχτοί στον κόσμο, να πληροφορούνται, να έχουν άποψη, να εκφράζουν την άποψή τους, να μην κρύβονται. Κι όμως. Υπάρχει σκοτάδι και έξω και μέσα στον άνθρωπο. Το εξωτερικό σκοτάδι έχει να κάνει με το ότι φαίνονται μόνο όσα επιτρέπεται να φαίνονται από έναν πολιτισμό, ο οποίος δείχνει παντοδύναμος αλλά δεν ομολογεί πως υπάρχουν πολλά που και δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να μάθει.  

       Τι μας δείχνει κυρίως η τεχνολογική μας πρόοδος; Ότι ενώ μάθαμε πολλά για τον κόσμο και τον άνθρωπο, εντούτοις δεν υπάρχουν συμπεριφορές επιθυμητές που μπορούμε να διαμορφώσουμε, διότι ο άνθρωπος στο βάθος του παραμένει ελεύθερος. Μπορεί να μοιάζει υποδουλωμένος στη δύναμη του αυτού του κόσμου, αυτό όμως δεν είναι διαρκές και εξαρτάται από το κατά πόσον θέλει να είναι στη δουλεία και στην ετεροκατεύθυνση. 

      Αλλά και στον μέσα κόσμο μας υπάρχει σκοτάδι. Υπάρχουν όψεις του εαυτού μας που μας κάνουν να μελαγχολούμε, να κλεινόμαστε στο εγώ μας, να μην μπορούμε να παρουσιάσουμε ένα καλό πρόσωπο. Δεν πιστεύουμε πάντοτε στο καλό πρόσωπο. Θεωρούμε πως το εγώ μας είναι το κέντρο των πάντων. Ότι οι άλλοι πρέπει να μας υπακούνε και να συμμορφώνονται με τις επιθυμίες μας. Ότι δικαιούμαστε να δοκιμάζουμε τα πάντα, ειδάλλως δεν είμαστε ελεύθεροι και ευτυχισμένοι. Και όταν έρχεται η ώρα που νιώθουμε παγιδευμένοι στα σκοτάδια μας και μια φωνή είτε εντός μας είτε από εκείνους που μας αγαπούνε μάς λέει ότι χρειάζεται να βγούμε από αυτά, τότε νιώθουμε ανήμποροι, κλεινόμαστε ολοένα και περισσότερο στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας  και γινόμαστε καταστροφικοί και για εμάς και για τους άλλους. 

           Η Εκκλησία, την Κυριακή της Πεντηκοστής, μάς προτρέπει να ακούσουμε τη φωνή του Χριστού, ο Οποίος λέει ότι «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος με ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή». Αυτή η βεβαιότητα ότι το Φως είναι Πρόσωπο, αυτό του Χριστού, βάζει τη ζωή σε μία άλλη προοπτική. Για να φωτιστούμε, χρειάζεται να σχετιστούμε. Να βρούμε τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου. Η αγάπη είναι το φως. Ο λόγος της αγάπης είναι το φως. Η Ανάσταση είναι το φως. Η πίστη είναι το φως. Η κοινωνία με τον Χριστό καθιστά το φως κτήμα μας. Και τότε το σκοτάδι μας διαλύεται. Δεν είναι το εγώ μας που νοηματοδοτεί την ύπαρξη, αλλά η σχέση με τον Χριστό που γίνεται σχέση με τον συνάνθρωπο ό,τι μας δίνει φως. Και αντέχουμε. Στις σκοτεινές μας σκέψεις αντιτάσσουμε την ελπίδα της πίστης. Στους πόνους και τις δοκιμασίες μας, ιδίως της μοναξιάς, ξέρουμε ότι ο Χριστός είναι παρών. Και προχωρούμε, νικώντας τους φόβους μας. 

         Όλος αυτός ο δρόμος και ο τρόπος της σχέσης έρχεται στην Εκκλησία διά της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος. Το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος δεν είναι ένας ίσκιος, αλλά η ζώσα πνοή που μας κάνει και να ζητούμε τον Χριστό, αλλά και να Τον αποδεχόμαστε στην καθημερινότητα της Εκκλησίας. Στο μυστήριο της Ευχαριστίας και σε κάθε άλλο μυστήριο. Στη συνάντηση με τον πλησίον. Στη φωτεινή καρδιά. Στο καθημερινό ξεκίνημα μετάνοιας και νέας αρχής. Στην παράδοση που κρατά. Στην υπομονή και στην ανοχή. Στη νίκη κατά της απελπισίας που φέρνει η αίσθηση ότι ο κόσμος δεν αλλάζει. Στην καρδιά που παλεύει να γίνει καθαρή, για να δει τον Θεό. 

Καθώς πορευόμαστε, η φωνή του Πνεύματος μάς λέει ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι δεν νικηθήκαμε, ότι δεν είναι το σκοτάδι που μας περιτριγυρίζει, αλλά η αναποφασιστικότητά μας  να ζητήσουμε τον Χριστό ως φως και να προχωρήσουμε στην καινούργια ημέρα της αγάπης, της ανάστασης,, της αγιότητας. Αυτή είναι η Εκκλησία, μέλη της οποίας είμαστε αν θέλουμε να  είμαστε.  Την αρχή της εμφανούς παρουσίας της Εκκλησίας στον κόσμο εορτάζουμε την Πεντηκοστή. Και καλούμαστε να μετέχουμε όσο μπορούμε,κατέχοντας τον Χριστό, κατέχοντας το φως της ζωής, χωρίς φόβο για κανένα σκοτάδι, αλλά με την επίγνωση που σώζει!

Χρόνια Πολλά!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή 31 Μαΐου 2026

Της Πεντηκοστής 

Ο ΘΕΙΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ π. Δημητρίου Μπόκου

 Ο ΘΕΙΟΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

«Τελευταία εορτή» ονομάζεται η αγία Πεντηκοστή. Ολοκληρώνεται με αυτήν η θεία Αποκάλυψη, η φανέρωση του Τριαδικού Θεού στον κόσμο. Είναι εορτή του Αγίου Πνεύματος, αλλά και εορτή της Αγίας Τριάδος, αφού τα πάντα γίνονται υπό του Θεού Πατρός, διά του Υιού, εν Αγίω Πνεύματι. Φανερώνεται η αιώνια αλήθεια. Έρχονται εις πέρας όλα όσα θεώρησε απαραίτητα ο Θεός για τη σωτηρία του κόσμου (η Θεία Οικονομία). Τώρα η πρωτοβουλία για την αξιοποίησή τους ανήκει σε μας. 

Η Πεντηκοστή «προσφέρει την ερμηνεία όλων των εορτών, όλων των κομβικών στιγμών του επιγείου βίου του Σωτήρος: Των Χριστουγέννων, των Θεοφανείων, του Ευαγγελισμού, της Μεταμορφώσεως, του Πάθους, της Αναστάσεως, της Αναλήψεως. Και πού αποσκοπούσαν όλα τούτα; Στην ίδρυση της Εκκλησίας και στην εν αυτή σωτηρία του κόσμου διά της χριστοποιήσεως, της θεανθρωποποιήσεως, της πνευματοποιήσεως, της θεώσεως, της τριαδοποιήσεως» (Κυριακή της Πεντηκοστής). 

Και ενώ δομήτωρ, ιδρυτής και θεμελιωτής της Εκκλησίας είναι ο Τριαδικός Θεός, εξαίρεται ιδιαιτέρως η δράση του Αγίου Πνεύματος. Από την πλευρά των ανθρώπων συνεργούν στη θεμελίωση της Εκκλησίας οι άγιοι Απόστολοι, αλλά πάντα υπό τον σχεδιασμό και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Έχτισαν, οικοδόμησαν την Εκκλησία, «του Πνεύματος τη αρχιτεκτονία», σύμφωνα με την αρχιτεκτονική του Αγίου Πνεύματος (Πέμπτη Ε΄ εβδομ. Νηστειών, β΄ τριώδιος κανών, ωδή η΄). 

Είναι και οι Απόστολοι αρχιτέκτονες, θεμελιωτές και οικοδόμοι της Εκκλησίας. «Ως σοφός αρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα», λέγει ο απόστολος Παύλος, αλλά εννοεί πάντα κατά τον φωτισμό και τις υποδείξεις του Αγίου Πνεύματος. «Εν Πνεύματι» συνοικοδομούνται οι πιστοί και γίνονται ναός άγιος, κατοικητήριο του Θεού. Όλα γίνονται «διά της επιχορηγίας του Πνεύματος Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ, 3, 10. Εφ. 2, 21-22. Φιλ. 1, 19). Γι’ αυτό και ο άγιος Βασίλειος αναφωνεί: «Το Πνεύμα το Άγιον αρχιτεκτονεί Εκκλησίαν Θεού» (Ερμηνεία εις τον προφήτην Ησαΐαν, PG 30, 289D-292A). 

Όταν άρχισε να υλοποιείται το μυστήριο της θείας Εναθρώπησης, το Άγιο Πνεύμα ήταν εκεί. «Εντοιχίστηκε στα θεμέλια της Εκκλησίας, στο θεμέλιο του σώματος του Χριστού, οικοδομώντας την ενσάρκωση». Εκεί η δύναμη του Υψίστου επισκιάζει την αγία Παρθένο και το Άγιο Πνεύμα με την επέλευσή του χτίζει το ανθρώπινο Σώμα του Χριστού, «του Λόγου κτίσαν την σάρκωσιν». Εν συνεχεία χτίζει την Εκκλησία, που είναι πάλι Σώμα Χριστού. Και παραμένει αείποτε στο Σώμα αυτό. Τα πάντα στην Εκκλησία γίνονται διά του Αγίου Πνεύματος. 

Ο Χριστός είναι παρών στην Εκκλησία εν Πνεύματι Αγίω. Και η Εκκλησία είναι παρούσα στον Χριστό εν Πνεύματι Αγίω. Την ημέρα της Πεντηκοστής άρχισε η εορτή του Αγίου Πνεύματος, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ. Όλα, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, τελεσιουργούνται με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. 

«Ουσιαστικά, κάθε ιερό μυστήριο και κάθε αγία αρετή είναι μία μικρή εορτή του Αγίου Πνεύματος. Δι’ αυτών το Πνεύμα το Άγιον κατέρχεται σε εμάς, μέσα μας. Κατέρχεται ουσιωδώς, πράγμα που σημαίνει αληθινά, πραγματικά, με όλες τις θείες και ουσιαστικές ενέργειές Του… 

Στην Εκκλησία κάθε ιεροπραξία, ενέργεια, ακολουθία, μυστήριο, έργο, γίνεται με την επίκληση της δυνάμεως και της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος… 

Κατέρχεται αδιαλείπτως στους Χριστιανούς με την κάθε λατρευτική ακολουθία, με το κάθε Κύριε ελέησον, με την κάθε χριστοπόθητη ανάσα». (Τα παραθέματα από τον άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, Δογματική, εκδ. Ι. Μονής Βατοπαιδίου, 2019, σ. 350-368). 

Ονειρεύτηκες ποτέ παρόμοια τιμή; Κάθε καλή σου σκέψη να φέρνει μέσα σου το Άγιο Πνεύμα; 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 31 ΜΑΪΟΥ 2026 (Ἰωάν. 7, 37-52, 8, 12)

 

Τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ᾿Εάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. ῾Ο πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. Τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα ῞Αγιον, ὅτι ᾿Ιησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη. Πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· Οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης· ἄλλοι ἔλεγον· Οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· ἄλλοι ἔλεγον· Μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται; Οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυῒδ καὶ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυΐδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται; Σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι᾿ αὐτόν. Τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ᾿ οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς χεῖρας. ῏Ηλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· Διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν; ᾿Απεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· Οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. ᾿Απεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· Μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε; μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων; ἀλλ᾿ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι! Λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· Μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ᾿ αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; ᾿Απεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται. Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς ἐλάλησε λέγων· ᾿Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾿ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Τὴν τελευταία μέρα τῆς γιορτῆς, τὴν πιὸ λαμπρή, στάθηκε ὁ ᾿Ιησοῦς μπροστὰ στὸ πλῆθος καὶ φώναξε· «῞Οποιος διψάει, νὰ ᾿ρθεῖ σ’ ἐμένα καὶ νὰ πιεῖ. Μέσα ἀπὸ κεῖνον ποὺ πιστεύει σ’ ἐμένα, καθὼς λέει ἡ Γραφή, ποτάμια ζωντανὸ νερὸ θὰ τρέξουν». Αὐτὸ τὸ εἶπε ὁ ᾿Ιησοῦς ἐννοώντας τὸ Πνεῦμα ποὺ θὰ ἔπαιρναν ὅσοι πίστευαν σ’ αὐτόν. Γιατί, τότε ἀκόμα δὲν εἶχαν τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα, ἀφοῦ ὁ ᾿Ιησοῦς δὲν εἶχε δοξαστεῖ μὲ τὴν ἀνάσταση. Πολλοὶ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸ πλῆθος, ποὺ ἄκουσαν αὐτὰ τὰ λόγια, ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι πραγματικὰ ὁ προφήτης ποὺ περιμένουμε». ῎Αλλοι ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας». ᾿Ενῶ ἄλλοι ἔλεγαν· «῾Ο Μεσσίας θὰ ‘ρθεῖ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία; ῾Η Γραφὴ δὲν εἶπε πὼς ὁ Μεσσίας θὰ προέρχεται ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Δαβὶδ καὶ θὰ γεννηθεῖ στὴ Βηθλεέμ, τὸ χωριὸ καταγωγῆς τοῦ Δαβίδ;» Διχάστηκε, λοιπόν, τὸ πλῆθος ἐξαιτίας του. Μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἤθελαν νὰ τὸν πιάσουν, κανεὶς ὅμως δὲν ἅπλωνε χέρι πάνω του. Γύρισαν, λοιπόν, πίσω οἱ φρουροὶ στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ στοὺς Φαρισαίους, κι αὐτοὶ τοὺς ρώτησαν· «Γιατί δὲν τὸν φέρατε;» Οἱ φρουροὶ ἀπάντησαν· «Ποτὲ ἄνθρωπος δὲν μίλησε ὅπως αὐτός». Τοὺς ξαναρώτησαν τότε οἱ Φαρισαῖοι· «Μήπως παρασυρθήκατε κι ἐσεῖς; Πίστεψε σ’ αὐτὸν κανένα μέλος τοῦ συνεδρίου ἢ κανεὶς ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους; Μόνον αὐτὸς ὁ ὄχλος πιστεύει, ποὺ δὲν ξέρουν τὸν νόμο τοῦ Μωυσῆ καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι καταραμένοι». Τοὺς ρώτησε τότε ὁ Νικόδημος, ποὺ ἦταν ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ἐκεῖνος ποὺ εἶχε πάει στὸν ᾿Ιησοῦ νύχτα λίγον καιρὸ πρίν· «Μήπως μποροῦμε σύμφωνα μὲ τὸν νόμο μας νὰ καταδικάσουμε ἕναν ἄνθρωπο, ἂν πρῶτα δὲν τὸν ἀκούσουμε καὶ δὲν μάθουμε τὶ ἔκανε;» Αὐτοὶ τοῦ εἶπαν· «Μήπως κατάγεσαι κι ἐσὺ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία; Μελέτησε τὶς Γραφὲς καὶ θὰ δεῖς πὼς κανένας προφήτης δὲν πρόκειται νὰ ἔρθει ἀπὸ τὴ Γαλιλαία». Τότε ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς μίλησε πάλι καὶ τοὺς εἶπε· «᾿Εγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὅποιος μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ πλανιέται στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή».

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ 31 ΜΑΪΟΥ 2026- (Πράξεις Ἀποστόλων, 2, 1-11)

 

 Ἐν τῷ συμπληροῦσθαι τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς ἦσαν ἅπαντες οἱ ἀπόστολοι ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό. Καὶ ἐγένετο ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας, καὶ ἐπλήρωσεν ὅλον τὸν οἶκον οὗ ἦσαν καθήμενοι· καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν, καὶ ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι. ῏Ησαν δὲ ἐν ῾Ιερουσαλὴμ κατοικοῦντες ᾿Ιουδαῖοι, ἄνδρες εὐλαβεῖς ἀπὸ παντὸς ἔθνους τῶν ὑπὸ τὸν οὐρανόν· γενομένης δὲ τῆς φωνῆς ταύτης συνῆλθε τὸ πλῆθος καὶ συνεχύθη, ὅτι ἤκουον εἷς ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ λαλούντων αὐτῶν. ᾿Εξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· Οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; Καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ ᾿Ελαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, ᾿Ιουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν ᾿Ασίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες ῾Ρωμαῖοι, ᾿Ιουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ ῎Αραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ὅταν ἔφτασε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἦταν ὅλοι μαζὶ συγκεντρωμένοι μὲ ὁμοψυχία στὸ ἴδιο μέρος. Ξαφνικὰ ἦρθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μιὰ βουὴ σὰν νὰ φυσοῦσε δυνατὸς ἄνεμος, καὶ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι ὅπου ἔμεναν. ᾿Επίσης τοὺς παρουσιάστηκαν γλῶσσες σὰν φλόγες φωτιᾶς, ποὺ μοιράστηκαν καὶ κάθισαν ἀπὸ μία στὸν καθένα ἀπ’ αὐτούς. ῞Ολοι τότε πλημμύρισαν ἀπὸ Πνεῦμα ῞Αγιο καὶ ἄρχισαν νὰ μιλοῦν σὲ ἄλλες γλῶσσες, ἀνάλογα μὲ τὴν ἱκανότητα ποὺ τοὺς ἔδινε τὸ Πνεῦμα. Στὴν ῾Ιερουσαλὴμ βρίσκονταν τότε εὐσεβεῖς ᾿Ιουδαῖοι ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου. ῞Οταν ἀκούστηκε αὐτὴ ἡ βουή, συγκεντρώθηκε πλῆθος ἀπ’ αὐτοὺς καὶ ἦταν κατάπληκτοι, γιατὶ ὁ καθένας τους ἄκουγε τοὺς ἀποστόλους νὰ μιλᾶνε στὴ δική του γλώσσα. Εἶχαν μείνει ὅλοι ἐκστατικοὶ καὶ μὲ ἀπορία ἔλεγαν μεταξύ τους· «Μὰ αὐτοὶ ὅλοι ποὺ μιλᾶνε δὲν εἶναι Γαλιλαῖοι; Πῶς, λοιπόν, ἐμεῖς τοὺς ἀκοῦμε νὰ μιλᾶνε στὴ δική μας μητρικὴ γλώσσα; Πάρθοι, Μῆδοι καὶ ᾿Ελαμίτες, κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου καὶ τῆς ᾿Ασίας, τῆς Φρυγίας καὶ τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου, καὶ ἀπὸ τὰ μέρη τῆς λιβυκῆς Κυρήνης, Ρωμαῖοι ποὺ εἶναι ἐγκατεστημένοι ἐδῶ, Κρητικοὶ καὶ ῎Αραβες, ὅλοι ἐμεῖς, εἴτε ἰουδαϊκῆς καταγωγῆς εἴτε προσήλυτοι, τοὺς ἀκοῦμε νὰ μιλοῦν στὶς γλῶσσες μας γιὰ τὰ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ».

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟΥ

 

ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ: ΑΓΧΟΣ Η’ ΧΑΡΑ;

 Όσοι συμμετέχουν στην προσπάθεια των μαθητριών και των μαθητών για να δώσουν Πανελλαδικές Εξετάσεις εστιάζουν την έγνοια τους στο άγχος. Συμβουλές, συνταγές, προσευχές, απόπειρες να πειστούν τα παιδιά ότι οι εξετάσεις δεν είναι το τέλος της ζωής, αλλά ένα πέρασμα σε μία καινούργια πορεία, ανεξαρτήτως της επιτυχίας ή της αποτυχίας ως προς τους στόχους που ένας νέος θέτει. Κυρίως, οι γονείς  που καταβάλλουν ικανά  χρηματικά ποσά, για να ενισχύσουν την προετοιμασία των παιδιών τους, αλλά και νιώθουν ότι η επιτυχία τους είναι και επιτυχία όλης της οικογένειας, είναι εκπλήρωση προσδοκιών και των γονέων, ώστε τα παιδιά να κάνουν βήματα μπροστά, αισθάνονται  την αγωνία και οι ίδιοι για την έκβαση της προσπάθειας. 

 Δεν είναι τυχαίο πάντως, στην ψυχολογικοποιημένη εποχή μας, αλλά και στον κόσμο που έχει ως όραμα την επιτυχία μεταφραζόμενη σε χρήμα και καταξίωση, να υπάρχει αδιαφορία για τη χαρά της μάθησης. Οι Πανελλαδικές είναι η ολοκλήρωση ενός μεγάλου ταξιδιού στη γνώση και στην καλλιέργεια της ψυχής, το οποίο ο νέος μαθαίνει και ζει στο σχολείο. Αν ο μαθητής δεν χαίρεται το βιβλίο, το διάβασμα, τις γνώσεις, τον κόσμο στον οποίο εισέρχεται, που είναι ένας κόσμος ανοίγματος του πνευματικού ορίζοντα, ένας κόσμος συνύπαρξης με δασκάλους που κατέχουν γνωστικά αντικείμενα και μαθαίνουν στο παιδί όχι μόνο ποσοτικούς τρόπους για την κατάκτηση της γνώσης, αλλά και ποιοτικούς, τότε οι Εξετάσεις μετατρέπονται σε πηγή άγχους. Αυτός που νιώθει τη χαρά, ξέρει ότι έκανε ένα ωραίο ταξίδι. Και δεν είναι θεωρία. Είναι αλήθεια. Διότι όποιος ταξιδεύει στην μάθηση, καλλιεργεί τον εαυτό του, βρίσκει στις εξετάσεις μία ευκαιρία να δοκιμάσει τις γνώσεις του, όχι με γνώμονα το να αποδείξει τις ικανότητές του, αλλά να δει ο ίδιος με τον εαυτό του πού βρίσκεται, τι γνωρίζει, πώς μπορεί να ξεπεράσει δοκιμασίες, να αντέξει, αλλά και σε τι ο πνευματικός και μορφωτικός εξοπλισμός που έχει διαμορφώσει και αποκτήσει, μπορεί να τον βοηθήσει στην μετέπειτα πορεία της ζωής του. 

 Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι φοιτητές, μετά την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν διαβάζουν καθόλου. Δεν θέλουν να πιάσουν το νήμα της συνέχειας από τις γνώσεις που απέκτησαν για να γίνουν φοιτητές, αλλά προτιμούν να ζήσουν τη φοιτητική ζωή, το γλέντι, το ξενύχτι, τις σχέσεις, τη ραθυμία, την απουσία προγράμματος. Όλα είναι μία εκτόνωση μετά το άγχος. Το ίδιο, άλλωστε, συμβαίνει και αμέσως μετά τις εξετάσεις Διακοπές, ταξίδια, ύπνος, βόλτες, να φύγουν τα βιβλία από τη ζωή είναι η νοοτροπία που δεσπόζει. Όταν η μόρφωση είναι καταναγκαστικό έργο, για να πετύχεις, όχι για να βρεις μέσα από αυτή και τον εαυτό σου, τότε το ταξίδι των Πανελλαδικών είναι ένας επαπειλούμενος εφιάλτης. Γι’ αυτό και αρκετοί δεν το αντέχουν και εγκαταλείπουν την προσπάθεια λίγο ή πολύ πριν το τέλος. 

 Πόσο μπορεί ένας νέος να αντισταθεί στη νοοτροπία της επιτυχίας; Οι συμβουλές και οι τεχνικές αποφυγής του άγχους λειτουργούν πιθανόν στη διόρθωση της συμπεριφοράς ή σε μία ανακούφιση της πίεσης, έστω και προσωρινά, αλλά δεν δίνουν χαρά. Η αγάπη για τα γράμματα, η αναζήτηση μέσα από την προετοιμασία της γνώσης που γίνεται βοηθός στην καλλιέργεια της ψυχής, η παρέα του σχολείου και του φροντιστηρίου, η απόφαση το ταξίδι στη γνώση να έχει συνέχεια, είναι αντίβαρα χαράς στη δοκιμασία. Αυτός ο τρόπος όμως πρέπει να δουλευτεί από νωρίς, για να λειτουργήσει και στην περιπέτεια των Πανελλαδικών. Αλλιώς, μένει το άγχος ως στυφή γεύση ενός ταξιδιού που γίνεται μία κουραστική εμπειρία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 27 Μαΐου 2026

Η Κυριακή των Αγίων Πατέρων στην Κέρκυρα

    Στον παλαίφατο και ιστορικό Ιερό Ναό των Αγίων Πατέρων στην πόλη της Κερκύρας ,λειτούργησε κατά την Κυριακή των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων, οι οποίοι συγκρότησαν την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο,ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών και Διαποντίων Νήσων κύριος Νεκτάριος.

Ο Ιερός αυτός Ναός, ο οποίος ανεκαινίσθη εκ βάθρων από τον προκάτοχο του Σεβασμιωτάτου, μακαριστό Μητροπολίτη κυρό Τιμόθεο, φιλοξενεί σήμερα ιερά κειμήλια και θησαυρούς της Ιεράς Μητροπόλεως, έως ότου ολοκληρωθεί το υπό σχεδιασμόν και κατασκευήν Μουσείο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, έργον το οποίον αποτελεί διακαή πόθο της τοπικής Εκκλησίας.

Στην Θεία Λειτουργία παρέστη και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας τιμώντας με την παρουσία του την μεγάλη αυτή εορτή της Εκκλησίας.

Μετά του Σεβασμιωτάτου συλλειτούργησε ο Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως,π. Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο οποίος και ομίλησε εμπνευσμένα προς το εκκλησίασμα διά το βαθύ θεολογικό νόημα της σημερινής ημέρας, ενώ έψαλλε η εξαιρετική χορωδία του Αγίου Βασιλείου Πόλεως, υπο την επιμέλεια του π. Αντωνίου Σουέρεφ.

Ο π. Δοσίθεος αφού περιέγραψε με γλαφυρότητα την εκ των περάτων της οικουμένης συνάθροιση των Αγίων Πατέρων εις την Νίκαιαν το έτος 325 μ. Χ. ανέφερε την κολοσσιαία σημασία της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου εις την εδραίωση της αληθείας και του Δόγματος της Εκκλησίας, υπογραμμίζοντας ότι οι Θεοφόροι Πατέρες, αγωνίσθηκαν θυσιαστικώς διά να παραδώσουν ανόθευτη την πίστη της Εκκλησίας απέναντι εις την αίρεση και την πλάνη.

Συνδέοντας τα αναγνώσματα της ημέρας με το Ιερό Ευαγγέλιο, ανέδειξε την σημασία της ενότητος την οποία εδίδαξαν τόσο ο ιερός χορός των Πατέρων της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου, όσο και Αυτός ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εις την Αρχιερατική Του προσευχή όπου προτρέπει "ίνα ώσιν εν".

Ιδιαιτέρως ετόνισε ότι η αληθινή ενότητα της Εκκλησίας δεν αποτελεί ανθρώπινο σύνθημα ούτε εξωτερική συμφωνία, αλλά καρπό της αληθείας και της αγάπης, δύο γνωρίσματα τα οποία είναι αχώριστα μεταξύ τους και απολύτως αναγκαία διά να υπάρξει αληθινή κοινωνία εντός του Σώματος του Χριστού.

Ανέφερε ακόμη ότι η ενότητα της Εκκλησίας διασφαλίζεται μέσα από την συνοδικότητα και την κανονική ζωή της Εκκλησίας ,έχοντας ως κέντρο το πρόσωπο του Επισκόπου, ο οποίος αποτελεί την ορατή εγγύηση της εκκλησιαστικής ενότητος, μεταβιβάζοντας αυτήν εις το σώμα της Συνόδου και εις ολόκληρον το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Προέτρεψε δε, κλήρο και λαό, να παραμείνουν σταθεροί εις την Μία ,Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία,εις το ένα Βάπτισμα το οποίον λάβαμε, και εις το Άγιον Ποτήριον, το οποίον ενώνει τον λαό του Θεού εις μίαν αδιάσπαστον πνευματικήν οικογένεια.

Κλείνοντας, ευχήθηκε προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Νεκτάριο να είναι άξιος συνεχιστής των Θεοφόρων Πατέρων διαφυλάσσοντας με πατερικό φρόνημα και αγωνιστικό εκκλησιαστικό ήθος την αλήθεια της Εκκλησίας, την ανόθευτη διδασκαλία της Ορθοδόξου πίστεως, και την ενότητα του λαού του Θεού

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος αφού ευχαρίστησε θερμώς τον πατέρα Δοσίθεο διά τον λόγον του, έκανε ιδιαίτερη αναφορά εις τον Άγιο Σπυρίδωνα και τον Άγιο Απολλόδωρο, οι οποίοι συμμετείχαν εις την Πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον, ομολογώντας με παρρησία την θεότητα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και ευχήθηκε πατρικώς προς το εκκλησίασμα η χάρις των Αγίων Πατέρων, να ενδυναμώνει τον λαό του Θεού εις τους δύσκολους καιρούς που διέρχεται η ανθρωπότητα, ώστε να μένει ακλόνητος εις την Ορθόδοξον Πίστιν και την ζωή της Εκκλησίας.

2026-05-24 ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Κήρυγμα στην Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

 

«Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν.»

Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν μέτοχος της θείας ζωής. (Μ. Αθανάσιος)

Σήμερα αδελφοί μου η Αγία μας Εκκλησία τιμά τους 318 θεοφόρους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συγκροτήθηκε στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ., επί Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οι άγιοι Πατέρες συγκεντρώθηκαν όχι για ανθρώπινες φιλοδοξίες ούτε για φιλοσοφικές συζητήσεις, αλλά για να διαφυλάξουν ανόθευτη την αλήθεια της πίστεως ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αληθινός Θεός, «ομοούσιος τω Πατρί».

Η Εκκλησία τοποθετεί αυτή την εορτή λίγες ημέρες πριν από την Πεντηκοστή, για να μας δείξει ότι το Άγιο Πνεύμα είναι Αυτό που φωτίζει την Εκκλησία και οδηγεί τους Πατέρες «εις πάσαν την αλήθειαν».

Ο Άρειος δίδασκε ότι ο Χριστός είναι κτίσμα και όχι τέλειος Θεός. Αν όμως ο Χριστός δεν είναι Θεός αληθινός, τότε δεν μπορεί να σώσει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό οι Πατέρες στάθηκαν αμετακίνητοι. Δεν συμβιβάστηκαν με την πλάνη.

Ο Μέγας Αθανάσιος, τότε νεαρός διάκονος, έγινε η μεγάλη φωνή της Ορθοδοξίας. Εκείνος διακήρυξε ότι ο Υιός είναι «ομοούσιος τω Πατρί». Και ο ταπεινός Επίσκοπος Τριμυθούντος  Σπυρίδων επειδή  οι αιρετικοί αμφισβητούσαν τη θεότητα του Υιού και δυσκολεύονταν να κατανοήσουν πώς ο Θεός είναι Ένας αλλά και Τριαδικός,  πήρε στα χέρια του ένα κεραμίδι και είπε :

«Όπως το κεραμίδι αυτό είναι ένα, αλλά αποτελείται από τρία στοιχεία — φωτιά, νερό και χώμα — έτσι και ο Θεός είναι Ένας στην ουσία και Τριαδικός στα Πρόσωπα.»

Και ενώ μιλούσε, έκανε το σημείο του Σταυρού και έσφιξε το κεραμίδι στο χέρι του. Τότε έγινε το θαύμα: φωτιά ανέβηκε προς τα επάνω, νερό έσταξε προς τα κάτω και στο χέρι του έμεινε το χώμα.

Έτσι φανερώθηκε αισθητά η δύναμη του Θεού και η αλήθεια της πίστεως.

η Εκκλησία, φωτισμένη από το Άγιο Πνεύμα, διατύπωσε τα επτά άρθρα του Συμβόλου  της Πίστεως, το οποίο μέχρι σήμερα ομολογούμε σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Ο Μέγας Αθανάσιος λέγει: «Αυτός γαρ ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν.»

«Ο Χριστός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος κατά χάριν μέτοχος της θείας ζωής». Αν ο Χριστός δεν ήταν αληθινός Θεός, αυτή η σωτηρία θα ήταν αδύνατη.

Ο δε ¨Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει:

«Ουδέν ισχυρότερον αληθείας.» Καμία δύναμη δεν είναι ισχυρότερη από την αλήθεια. Οι Πατέρες μπορεί να διώχθηκαν, να συκοφαντήθηκαν, να εξορίστηκαν, αλλά δεν πρόδωσαν την πίστη.

Αδελφοί μου,

Ζούμε σε εποχή συγχύσεως. Πολλοί λέγουν ότι όλες οι αλήθειες είναι ίδιες, ότι δεν έχει σημασία τι πιστεύει κανείς. Η Εκκλησία όμως δεν στηρίζεται σε ανθρώπινες ιδέες αλλά στην αποκάλυψη του Θεού. Η αλήθεια δεν αλλάζει με τους αιώνες.

Οι Άγιοι Πατέρες μάς διδάσκουν τρία μεγάλα πράγματα:

Η πίστη δεν είναι θεωρία· είναι ζωή. Δεν μπορούμε να λέμε ότι αγαπούμε τον Χριστό και συγχρόνως να αδιαφορούμε για το ποιος είναι ο Χριστός.

Οι Πατέρες δεν έδρασαν ατομικά αλλά συνοδικά, μέσα στην Εκκλησία. Η αλήθεια φυλάσσεται στο σώμα της Εκκλησίας και όχι στις προσωπικές γνώμες.

Ο ¨Αγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας  γράφει: «Όπου ο επίσκοπος, εκεί και η Εκκλησία.»

Οι Πατέρες πολέμησαν την αίρεση, αλλά προσεύχονταν για τους πλανεμένους. Η Ορθοδοξία δεν είναι φανατισμός· είναι μαρτυρία αλήθειας μέσα σε πνεύμα αγάπης και ταπεινώσεως.

Ας παρακαλέσουμε σήμερα τους Αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου να στηρίζουν και εμάς, ώστε να μένουμε σταθεροί στην πίστη, να αγαπούμε την Εκκλησία και να ομολογούμε με θάρρος τον Χριστό στη ζωή μας.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

ΝΥΝ ΕΓΝΩΚΑΝ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΟΣΑ ΔΕΔΩΚΑΣ ΜΟΙ ΠΑΡΑ ΣΟΥ ΕΣΤΙΝ

«Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ῥήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας» (Ιωάν. 17, 7-8).

«Αὐτοὶ τώρα ξέρουν πὼς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπὸ σένα· γιατὶ τὶς διδαχὲς ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐγὼ τὶς ἔδωσα σ’ αὐτούς, κι αὐτοὶ τὶς δέχτηκαν καὶ ἀναγνώρισαν πὼς πραγματικὰ ἀπὸ σένα προέρχομαι, καὶ πίστεψαν πὼς ἐσὺ μὲ ἔστειλες στὸν κόσμο».

 Λίγο πριν το εκούσιο Πάθος Του ο Κύριός μας προσεύχεται στον κήπο της Γεθσημανή για τους μαθητές Του και για όλους τους ανθρώπους. Αναφέρεται στον Πατέρα του και λέει χαρακτηριστικά ότι πλέον οι μαθητές Του έχουν επίγνωση πως όλα όσα ο Χριστός τους είπε προέρχονται και εκφράζουν τον Πατέρα. Έχουν επίγνωση ότι ο Χριστός είναι Θεός και ότι ήρθε στον κόσμο εκπληρώνοντας το θέλημα του Πατρός. Ήρθε στον κόσμο ως τέλειος Θεός και ως τέλειος άνθρωπος, δύο φύσεις ενωμένες σε ένα Πρόσωπο, για να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στην κλήση του που είναι να γίνει παιδί του Θεού, να μοιάσει τον Θεό ενεργοποιώντας το κατ’ εικόνα, όχι στην πρόσκαιρη αυτοθεωμένη εκδοχή του, αλλά στην αιώνια Θεοκοινωνούμενη νέα πραγματικότητα. 

 Πόσο αντιλαμβανόμαστε εμείς, ως τέκνα πνευματικά των μαθητών του Χριστού, αυτήν την κλήση; Πόσο αντιλαμβανόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ήρθε στον κόσμο απεσταλμένος του Πατρός εν Αγίω Πνεύματι, για να μας δείξει τον τρόπο της υπέρβασης του πρόσκαιρου εαυτού, του βασανιζόμενου από ένα «εγώ», που τα θέλει όλα δικά του και που δεν είναι σε θέση να βρει άλλο νόημα, παρά στρεφόμενο προς τον κόσμο αυτό και τα όσα εκείνος τάζει ή ζητά; Αν το αντιλαμβανόμασταν, θα ήταν η αγάπη το κλειδί της ζωής μας, σε ό,τι κι αν κάναμε. Θα ήταν η Εκκλησία ως τρόπος και κοινότητα η ζωή μας. Θα ήταν η αναζήτηση και βίωση της καλοσύνης, της συγχωρητικότητας, της εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού, ακόμα και στους σταυρούς, η ζωή μας. Θα ήταν η πνευματικότητα που θα μας έκανε να βλέπαμε τον πλησίον και τον κόσμο όχι ως πεδίο ανταγωνισμού και εξουσίας, αλλά ως τρόπο συνύπαρξης και συμπόρευσης, με γαληνεμένη καρδιά και ανοιχτή αγκαλιά.

 Πιστεύουμε αρκετά σε έναν Χριστό είτε του Αρείου είτε των Μονοφυσιτών. Έναν Χριστό κτίσμα, ο Οποίος υπάρχει για τα συμφέροντά μας. Έναν Χριστό χωρίς σώμα, χωρίς ανάγκες ανθρώπινες, μόνο Θεό, που είναι μακριά από εμάς και υπάρχει μόνο για να μας δικάζει ή να μας δικαιώνει. Δεν πιστεύουμε σε έναν Χριστό που στέργει στην αδυναμία μας, αλλά περιμένει όμως και τη συνέργειά μας. Κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τους συνανθρώπους μας, ακόμη κι αν ομνύουμε στη δογματική καθαρότητα. 

 Οι θρήσκοι της εποχής μας και κάθε εποχής έχουν ως έγνοια τους τον φόβο μη χάσουν. Όσοι όμως αγαπούν τον Χριστό αληθινά, δεν φοβούνται να χάσουν, για να κερδίσουν διά της αγάπης τον πλησίον τους για χάρη του Θεού. Συγκαταβαίνουν, δίνουν ευκαιρίες, ελπίζουν, αναζητούν την λιγοστή, έστω, ομορφιά στο κακό που βγαίνει προς τα έξω. Δεν ανησυχούν για τον κόσμο και τη ζωή, γιατί ξέρουν πως τον τελευταίο λόγο τον έχει ο Θεός. Και προσεύχονται στον Χριστό της Εκκλησίας, γιατί γνωρίζουν πως η συνάντηση μαζί Του είναι ο προορισμός της ζωής αυτής, αλλά και της αιωνιότητας. Τον κοινωνούν εν τη Εκκλησία και εν τω πλησίον και προσδοκούν ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος. 

 Η Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου είναι μία πρόσκληση να ξαναδούμε Ποιος είναι ο Χριστός που πιστεύουμε. Ο Θεάνθρωπος που φανερώνει τον Πατέρα και εν Αγίω Πνεύματι και εν τη Εκκλησία αλλάζει τη ζωή μας ή ο βολικός Θεός που εκπληρώνει επιθυμίες, δικαιώνει και αυτοδικαιώνει και που θα είναι η μεταφυσική μας εγγύηση, χωρίς να μας νοιάζουν οι άλλοι, αρκεί εμείς να σωθούμε; Ας προβληματιστούμε εν τη Εκκλησία. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

24 Μαΐου 2026

Των Αγίων Πατέρων της εν Νικαία Α’ Οικουμενικής Συνόδου

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΜΑΪΟΥ- ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Ἰωάν. 17, 1-13)

 

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπάρας ὁ ᾿Ιησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν εἶπε· Πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν Υἱόν, ἵνα καὶ ὁ Υἱός σου δοξάσῃ σε, καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας ᾿Ιησοῦν Χριστόν. ᾿Εγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· καὶ νῦν δόξασόν με σύ, Πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. ᾿Εφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. Σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ῥήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. ᾿Εγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. Καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. ῞Οτε ἤμην μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. Νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὑτοῖς.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, σήκωσε ὁ ᾿Ιησοῦς τὰ μάτια του στὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε· «Πατέρα, ἔφτασε ἡ ὥρα· φανέρωσε τὴ δόξα τοῦ Υἱοῦ σου, ὥστε κι ὁ Υἱὸς νὰ φανερώσει τὴ δική σου δόξα. ᾿Εσὺ τοῦ ἔδωσες ἐξουσία πάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· ἔτσι κι αὐτὸς θὰ δώσει τὴν αἰώνια ζωὴ σὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ τοῦ ἐμπιστεύτηκες. Καὶ νά ποιὰ εἶναι ἡ αἰώνια ζωή· Ν’ ἀναγνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ἐσένα ὡς τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, καθὼς κι ἐκεῖνον ποὺ ἔστειλες, τὸν ᾿Ιησοῦ Χριστό. ᾿Εγὼ φανέρωσα τὴ δόξα σου πάνω στὴ γῆ, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσα τὸ ἔργο ποὺ μοῦ ἀνέθεσες νὰ κάνω. Τώρα λοιπὸν ἐσύ, Πατέρα, δόξασέ με κοντὰ σ’ ἐσένα μὲ τὴ δόξα ποὺ εἶχα κοντά σου προτοῦ νὰ γίνει ὁ κόσμος. ᾿Εγὼ σὲ ἔκανα γνωστὸ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς πῆρες μέσα ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ μοῦ τοὺς ἐμπιστεύτηκες. ᾿Ανῆκαν σ’ ἐσένα, κι ἐσὺ τοὺς ἔδωσες σ’ ἐμένα, κι ἔχουν δεχτεῖ τὸν λόγο σου. Αὐτοὶ τώρα ξέρουν πὼς ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωσες προέρχονται ἀπὸ σένα· γιατὶ τὶς διδαχὲς ποὺ μοῦ ἔδωσες, ἐγὼ τὶς ἔδωσα σ’ αὐτούς, κι αὐτοὶ τὶς δέχτηκαν καὶ ἀναγνώρισαν πὼς πραγματικὰ ἀπὸ σένα προέρχομαι, καὶ πίστεψαν πὼς ἐσὺ μὲ ἔστειλες στὸν κόσμο. ᾿Εγὼ γι’ αὐτοὺς παρακαλῶ. Δὲν παρακαλῶ γιὰ τὸν κόσμο ἀλλὰ γι’ αὐτοὺς ποὺ μοῦ ἔδωσες, γιατὶ ἀνήκουν σ’ ἐσένα. Κι ὅλα ὅσα εἶναι δικά μου εἶναι καὶ δικά σου, καὶ τὰ δικά σου εἶναι καὶ δικά μου, καὶ δι’ αὐτῶν θὰ φανερωθεῖ ἡ δόξα μου. Τώρα δὲν εἶμαι πιὰ μέσα στὸν κόσμο ἐνῶ αὐτοὶ μένουν μέσα στὸν κόσμο, κι ἐγὼ ἔρχομαι σ’ ἐσένα. ῞Αγιε Πατέρα, διατήρησέ τους στὴν πίστη μὲ τὴ δύναμη τοῦ ὀνόματός σου ποὺ μοῦ χάρισες, γιὰ νὰ μείνουν ἑνωμένοι ὅπως ἐμεῖς. ῞Οταν ἤμουν μαζί τους στὸν κόσμο, ἐγὼ τοὺς διατηροῦσα στὴν πίστη μὲ τὴ δύναμη τοῦ ὀνόματός σου. Αὐτοὺς ποὺ μοῦ ἔδωσες τοὺς φύλαξα, καὶ κανένας ἀπ’ αὐτοὺς δὲν χάθηκε, παρὰ μόνο ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀπώλειας, γιὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν τὰ λόγια τῆς Γραφῆς. Τώρα ὅμως ἐγὼ ἔρχομαι σ’ ἐσένα, καὶ τὰ λέω αὐτὰ ὅσο εἶμαι ἀκόμα στὸν κόσμο, ὥστε νὰ ἔχουν τὴ δική μου τὴ χαρὰ μέσα τους σ’ ὅλη τὴν πληρότητά της». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΜΑΪΟΥ 2026- ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Πράξεις Ἀποστόλων, 20, 16-18, 28-36)

 

 Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔκρινεν ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν ῎Εφεσον, ὅπως μὴ γένηται αὐτῷ χρονοτριβῆσαι ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ· ἔσπευδε γάρ, εἰ δυνατὸν ἦν αὐτῷ, τὴν ἡμέραν τῆς πεντηκοστῆς γενέσθαι εἰς ῾Ιεροσόλυμα. ᾿Απὸ δὲ τῆς Μιλήτου πέμψας εἰς ῎Εφεσον μετεκαλέσατο τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. ῾Ως δὲ παρεγένοντο πρὸς αὐτόν, εἶπεν αὐτοῖς· Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. ᾿Εγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. Διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον. Καὶ τὰ νῦν παρατίθεμαι ὑμᾶς, ἀδελφοί, τῷ Θεῷ καὶ τῷ λόγῳ τῆς χάριτος αὐτοῦ τῷ δυναμένῳ ἐποικοδομῆσαι καὶ δοῦναι ὑμῖν κληρονομίαν ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πᾶσιν. ᾿Αργυρίου ἢ χρυσίου ἢ ἱματισμοῦ οὐδενὸς ἐπεθύμησα· αὐτοὶ γινώσκετε ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ᾿ ἐμοῦ ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. Πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων, μνημονεύειν τε τὸν λόγον τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ, ὅτι αὐτὸς εἶπε· Μακάριόν ἐστιν μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν. Καὶ ταῦτα εἰπών, θεὶς τὰ γόνατα αὐτοῦ σὺν πᾶσιν αὐτοῖς προσηύξατο.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, ὁ Παῦλος ἀποφάσισε νὰ παρακάμψει τὴν ῎Εφεσο, γιὰ νὰ μὴ χρονοτριβήσει στὴν ἐπαρχία τῆς ᾿Ασίας· βιαζόταν νὰ εἶναι στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ἂν τοῦ ἦταν δυνατό, τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. ᾿Απὸ τὴ Μίλητο ὁ Παῦλος ἔστειλε στὴν ῎Εφεσο καὶ κάλεσε τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας. ῞Οταν ἦρθαν καὶ τὸν συνάντησαν τοὺς εἶπε· «Προσέχετε, λοιπόν, τόν ἑαυτό σας καὶ ὅλο τὸ ποίμνιο, στὸ ὁποῖο τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο σᾶς ἔθεσε ἐπισκόπους γιὰ νὰ ποιμαίνετε τὴν ἐκκλησία τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ποὺ τὴν ἔκανε δική του μὲ τὸ αἷμα του. ᾿Εγὼ τὸ ξέρω ὅτι μετὰ τὴν ἀναχώρησή μου θὰ εἰσβάλουν σ’ ἐσᾶς λύκοι ἄγριοι, ποὺ δὲν θὰ λυπηθοῦν τὸ ποίμνιο. ᾿Ακόμα καὶ ἀπὸ ἀνάμεσά σας θὰ βγοῦν πρόσωπα ποὺ θὰ διδάσκουν πλάνες γιὰ νὰ παρασύρουν τοὺς πιστοὺς μὲ τὸ μέρος τους. Γι’ αὐτὸ νὰ ἀγρυπνεῖτε, καὶ νὰ θυμᾶστε ὅτι τρία χρόνια συνέχεια δὲν ἔπαψα νύχτα καὶ μέρα νὰ νουθετῶ μὲ δάκρυα τὸν καθένα σας. Τώρα, ἀδελφοί, σᾶς ἐμπιστεύομαι στὸν Θεὸ καὶ στὸ κήρυγμα ποὺ σᾶς ἀποκάλυψε ἡ χάρη του. Αὐτὸς μπορεῖ νὰ σᾶς κάνει ὥριμους στὴν πίστη καὶ νὰ σᾶς δώσει τὴν ἐπουράνια ζωὴ μαζὶ μὲ ὅλους ὅσοι εἶναι δικοί του. ᾿Ασήμι ἢ χρυσάφι ἢ ἱματισμὸ ἀπὸ κανέναν δὲν ζήτησα. ᾿Εσεῖς οἱ ἴδιοι ξέρετε ὅτι γιὰ τὶς ἀνάγκες τὶς δικές μου καὶ τῶν συνοδῶν μου δούλεψαν αὐτὰ ἐδῶ τὰ χέρια. Μὲ κάθε τρόπο σᾶς ἔδωσα τὸ παράδειγμα, ὅτι πρέπει νὰ ἐργάζεστε ἔτσι σκληρά, γιὰ νὰ μπορεῖτε νὰ βοηθᾶτε αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη. Νὰ θυμᾶστε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας ᾿Ιησοῦ, ποὺ εἶπε· “καλύτερο εἶναι νὰ δίνεις παρὰ νὰ παίρνεις”». ᾿Αφοῦ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια, γονάτισε αὐτὸς κι ὅλοι ἐκεῖνοι καὶ προσευχήθηκε. 

Η ΘΕΙΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Τέσσερις ισχυροί βασιλείς από τον χώρο της αρχαίας Μεσοποταμίας (μεταξύ Ευφράτη και Βαβυλώνας) κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον μιας μικρής περιοχής με πέντε πόλεις, τη λεγόμενη Πεντάπολη. Γνωστότερες πόλεις της ήταν τα Σόδομα και Γόμορρα. Η μάχη έλαβε χώρα στην κοιλάδα ή φάραγγα «την αλυκήν». Μια περιοχή γεμάτη αλάτι. Στη θέση της θάλασσας «των αλών», τη σημερινή Νεκρά θάλασσα. 

Οι πέντε βασιλείς της Πεντάπολης κατατροπώθηκαν ολοσχερώς. Οι νικητές συνέλαβαν όλο το ιππικό των Σοδόμων και των άλλων πόλεων με όλα τα εφόδιά τους. Αιχμαλώτισαν και τον Λωτ, ανεψιό του Αβραάμ, με τους δικούς του και όλα τα υπάρχοντά του. 

Όταν έμαθε ο Αβραάμ τα καθέκαστα, συγκέντρωσε αμέσως «τους ιδίους οικογενείς αυτού, τριακοσίους δέκα και οκτώ, και κατεδίωξεν οπίσω αυτών έως Δαν». Οικογενείς ήταν οι έμπιστοι και γενναίοι υπηρέτες του Αβραάμ, γεννημένοι και μεγαλωμένοι στο σπίτι του, που τον ένιωθαν σαν πατέρα τους. 

Το μικρό στράτευμα επέπεσε τη νύχτα εναντίον των επιδρομέων «και επάταξεν αυτούς και κατεδίωξεν αυτούς» σχεδόν μέχρι τη Δαμασκό. Ο Αβραάμ πήρε πίσω το ιππικό των Σοδόμων, τον ανεψιό του Λωτ «και πάντα τα υπάρχοντα αυτού και τας γυναίκας και τον λαόν». 

Στην επιστροφή συναντήθηκε με τους ηττημένους βασιλείς κοντά στην Ιερουσαλήμ, στην κοιλάδα του Σαβύ, στην πεδιάδα των βασιλέων. Ο βασιλεύς της Ιερουσαλήμ Μελχισεδέκ, που ήταν και «ιερεύς του Θεού του Υψίστου», πρόσφερε στον Αβραάμ «άρτους και οίνον», τον ευλόγησε και είπε: «Ευλογημένος Άβραμ τω Θεώ τω Υψίστω, … ος παρέδωκε τους εχθρούς σου υποχειρίους σοι». Και ο Αβραάμ του έδωσε το ένα δέκατο από όλα τα λάφυρα. 

Ο βασιλεύς των Σοδόμων, σε μια κίνηση γενναιοδωρίας, προσφέρθηκε να πάρει μόνο τους άντρες του που είχαν ελευθερωθεί από την αιχμαλωσία και να αφήσει το ιππικό του στον Αβραάμ ως ανταμοιβή, αλλά ο Αβραάμ αρνήθηκε. Δεν θα πάρω ούτε το παραμικρό λάφυρο, του είπε, για να μην πεις, ότι εσύ με πλούτισες. Θα μου δώσεις μόνο ό,τι ξόδεψαν οι άνθρωποί μου για την τροφή τους (Γεν. κεφ. 14). 

Το όλο γεγονός θεωρήθηκε σαν μία πολύ πρώιμη υποδήλωση της παρουσίας των αγίων Πατέρων στη ζωή της Εκκλησίας Και ειδικότερα των Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Όπως ο Αβραάμ συγκέντρωσε τους 318 υπηρέτες του για να πολεμήσουν και να συντρίψουν τους εχθρούς που είχαν καταστρέψει και λεηλατήσει την ευρύτερη περιοχή της Χαναάν, έτσι και ο πρώτος Χριστιανός βασιλεύς, ο άγιος Κωνσταντίνος, θεόθεν κινούμενος, συγκάλεσε τους 318 θεοφόρους Πατέρες της πρώτης μεγάλης Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας (Μικρά Ασία), το 325 μ. Χ., για να πολεμήσουν τους νοητούς εχθρούς της Εκκλησίας. Και συνέτριψαν πράγματι τον αιρετικό Άρειο και τους οπαδούς του, αρπάζοντας από τον αρχιαιρεσιάρχη διάβολο τους αιχμαλώτους πιστούς (Κυριακή των Αγίων Πατέρων). 

Ο Μελχισεδέκ εικονίζει τον μεγάλο Βασιλέα και Αρχιερέα Χριστό και το ιερό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας (Ψαλμ. 109, 4. Εβρ. κεφ. 7). 

Οι άγιοι Πατέρες είναι η θεία παρεμβολή, ο θεϊκός στρατός, οι θεηγόροι οπλίτες, που μέχρι συντελείας των αιώνων θα συντρίβουν τις πύλες του Άδου, τις δαιμονικές θύελλες της πλάνης. 

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

 Παράκληση για τους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων τελέστηκε το απόγευμα της Παρασκευής 22 Μαΐου 2026 στο Ιερό προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα. Στην Παράκληση χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος διάβασε και ειδική δέηση για τον φωτισμό και την πρόοδο των υποψηφίων, ενώ επέδωσε και ευλογίες στα παιδιά, που προσκύνησαν και το σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος.

Προσφωνώντας τα παιδιά ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι η νεότητα χρειάζεται να στηρίζει την ελπίδα και το μέλλον της στην παρουσία στον Θεό, για να υπάρχει βάση στον αγώνα της για πρόοδο. Χωρίς την πίστη η κοινωνία οδηγείται στην απόγνωση και την απελπισία. Η Εκκλησία συνεχώς προσεύχεται για την επιτυχία των παιδιών, όμως η επιτυχία έχει να κάνει με το σχέδιο του Θεού για τον κάθε άνθρωπο. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι το θέλημα του ανθρώπου γίνεται κλειδί για τη ζωή του. Όμως μπορεί και να έρθει μια αποτυχία. «Επέτυχες εν τω μη επιτυχείν», αν έχεις την εμπιστοσύνη σου στο θέλημα του Θεού, στην πρόνοια και στην αγάπη Του. Επομένως, οι υποψήφιοι χρειάζεται να καταβάλουν τον αγώνα τους, αλλά να έχουν εσωτερικό έρεισμα και δύναμη την πίστη και την ελπίδα στον Θεό. Μ’ αυτή την προσευχή και την ικεσία στον Άγιο Σπυρίδωνα οι νέοι ανανεώνουν μέσα τους την ελπίδα, το θάρρος, την ψυχική δύναμη, ώστε να κρατήσουν τις γνώσεις τους, τον φωτισμό, τη θύμηση, τον νου τους ανοιχτό. Πέραν της μελέτης και της προετοιμασίας χρειάζεται προετοιμασία πνευματική, η προσευχή, η ικεσία στον Κύριο, στην Παναγία, στον Άγιο Σπυρίδωνα κι εκείνοι θα είναι δίπλα στα παιδιά. Ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε κάθε επιτυχία και εξέφρασε την προσωπική του αγάπη προς όλους.

Στην Παράκληση συμμετείχαν και απηύθυναν εγκάρδιο χαιρετισμό και ευχές ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων κ. Πέτρος Αγγελόπουλος και η Διευθύντρια της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Έλενα Βουσολίνου, τους οποίους ευχαρίστησε εκ καρδίας ο Μητροπολίτης Κερκύρας.