«Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν…»
Οι μαθητές επιστρέφουν από την πόλη κρατώντας τροφές. Βλέπουν τον Διδάσκαλο κουρασμένο από την οδοιπορία, καθισμένο στο φρέαρ του Φρέαρ του Ιακώβ. Θεωρούν φυσικό ότι πεινά. Του λέγουν: «Ῥαββί, φάγε».
Και τότε ο Χριστός αποκαλύπτει μια άλλη πραγματικότητα: «Ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε».
Οι μαθητές σκέπτονται γήινα· ο Χριστός ομιλεί ουράνια. Εκείνοι βλέπουν άρτο· Εκείνος μιλά για το θέλημα του Πατρός. Εκείνοι νοούν την πείνα του σώματος· Εκείνος αποκαλύπτει την πληρότητα της θείας αποστολής.
Αμέσως μετά εξηγεί: «Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον» (Ιω. 4,34).
Η τροφή μου είναι να εκπληρώνω το θέλημα του Πατέρα και να ολοκληρώνω το έργο της σωτηρίας.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Κύριος χρησιμοποιεί αισθητές εικόνες για να ανυψώσει τους μαθητές στα πνευματικά.
Δεν απορρίπτει τη σωματική τροφή· όμως φανερώνει ότι υπάρχει ανώτερη ζωή.
Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει ότι ο Χριστός: «οὐ περὶ ἄρτου λέγει, ἀλλὰ περὶ σωτηρίας ἀνθρώπων».
Δηλαδή η χαρά Του, η ανάπαυσή Του, η «τροφή» Του, είναι η σωτηρία των ανθρώπων.
Γι’ αυτό, ενώ είναι κουρασμένος από την οδοιπορία, αναζωογονείται μόλις βλέπει τη Σαμαρείτιδα να ανοίγει την καρδιά της στην αλήθεια.
Εδώ αποκαλύπτεται κάτι συγκλονιστικό: Ο Θεός «τρέφεται» από την αγάπη.
Η χαρά Του είναι να σώζει. Η ανάπαυσή Του είναι η επιστροφή του ανθρώπου.
Οι μαθητές δεν καταλαβαίνουν τα λόγια του Κυρίου «ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε».
Όπως λίγο πριν η Σαμαρείτιδα δεν καταλάβαινε το «ὕδωρ τὸ ζῶν», έτσι τώρα και οι μαθητές δεν κατανοούν τη «βρῶσιν».
Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας τονίζει ότι οι μαθητές βρίσκονται ακόμη σε «νηπιακή» πνευματική κατάσταση· σκέπτονται ανθρώπινα και όχι θεϊκά.
Αυτό συμβαίνει και σε εμάς. Συχνά περιορίζουμε τη ζωή: στο φαγητό, στην εργασία, στην επιβίωση, στην εξασφάλιση, στις μέριμνες.
Και ξεχνούμε ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ύλη. Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος».
Η ψυχή πεινά βαθύτερα: πεινά νόημα, πεινά αλήθεια, πεινά αγάπη, πεινά για Θεό.
Και όταν δεν τρέφεται πνευματικά, ακόμη κι αν έχει τα πάντα, μένει άδεια.
Αντίθετα, όταν ζει μέσα στη χάρη: αποκτά ειρήνη, πληρότητα, εσωτερική δύναμη.
Γι’ αυτό βλέπουμε τους αγίους: να νηστεύουν και όμως να ακτινοβολούν, να υποφέρουν και όμως να έχουν χαρά, να στερούνται και όμως να είναι πλήρεις.
Η τροφή τους είναι άλλη. Είναι η παρουσία του Θεού.
Ο Χριστός χαίρεται επειδή μία ψυχή σώζεται.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγει ότι ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά εικόνα Θεού όταν αγαπά ανιδιοτελώς.
Γι’ αυτό και οι άγιοι αναπαύονταν όταν παρηγορούσαν, όταν βοηθούσαν, όταν οδηγούσαν άνθρωπο στη μετάνοια.
Η μεγαλύτερη πείνα της εποχής μας δεν είναι υλική. Είναι η έλλειψη νοήματος και αληθινής κοινωνίας.
Και ο χριστιανός καλείται να γίνει φορέας αυτής της θείας τροφής.
Οι Πατέρες βλέπουν εδώ και προτύπωση της Θεία Ευχαριστία.
Ο Χριστός είναι Εκείνος που τρέφει τον κόσμο, αλλά και Εκείνος που προσφέρει τον Εαυτό Του ως τροφή.
Η «βρῶσις» του Χριστού γίνεται αργότερα: «Λάβετε, φάγετε». Αυτή είναι η τροφή του Χριστού. Και αυτή καλείται να γίνει και δική μας τροφή. Η κοινωνία με τον Θεό και η αγάπη για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Χριστός Ανέστη!!!
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου