Κερκύρας Νεκτάριος: «Η διαστροφή της επιθυμίας σκοτίζει τη συνείδηση του ανθρώπου»

    Το εσπέρας της Παρασκευής, 20 Μαρτίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη στον Ιερό Ναό Αγίου Αρσενίου, Μητροπολίτου Κερκύρας, στις Ριγγλάδες Λευκίμμης στη Νότια Κέρκυρα, όπου χοροστάτησε και απήγγειλε την Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Στον εν λόγω Ιερό Ναό διακονεί ο π. Ιωάννης Χρυσικόπουλος, καθηγητής φυσικής, με πολλή αγάπη και ζήλο για την πνευματική οικοδομή της ενορίας. Ακόμη, στην ακολουθία παρέστησαν μεταξύ άλλων, ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας, ο Δήμαρχος Νότιας Κέρκυρας, κ. Ιωάννης Καββαδίας καθώς και εκπρόσωποι τοπικών φορέων και αρχών του τόπου.

Κατά την ομιλία του ο κ. Νεκτάριος, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, ανέλυσε τον στίχο, «Χαῖρε, λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν, χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν» από την Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στεκόμενος ιδιαιτέρως στο νόημα της συνειδήσεως. Στο πλαίσιο αυτό ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο της Υπεραγίας Θεοτόκου στο μυστήριο της σωτηρίας. Η Παναγία, ως «λουτήρ» που εκπλύνει τη συνείδηση, συνδέεται άμεσα με την ενανθρώπηση του Χριστού, διότι δια της ταπεινώσεως και της υπακοής της κατέστη το όργανο της φανερώσεως του Θεού στον κόσμο. Μέσα από τη συγκατάθεσή της αποκαλύφθηκε το προαιώνιο μυστήριο της σωτηρίας και δόθηκε η δυνατότητα στον άνθρωπο να επανέλθει σε κοινωνία με το Θεό.

Όπως ανέφερε η συνείδηση είναι ο άγραφος νόμος του Θεού μέσα στον άνθρωπο, εκείνη η εσωτερική φωνή που ελέγχει, καθοδηγεί και αποκαλύπτει την πνευματική του κατάσταση. Επίσης, υπογράμμισε ότι η συνείδηση δεν είναι ένα απλό ψυχολογικό φαινόμενο, αλλά δώρο του Θεού, μέσω του οποίου ο άνθρωπος καλείται να ζει σε κοινωνία τόσο με το Δημιουργό του όσο και με τους συνανθρώπους του. 

Αναφερόμενος στην κατάσταση της ανθρωπότητας πριν από την έλευση του Χριστού, τόνισε ότι η συνείδηση των ανθρώπων ήταν βεβαρημένη, φορτωμένη από την πτώση, τη φθορά και το χωρισμό από το Θεό. Αυτή η εσωτερική βαρύτητα δεν αποτελούσε απλώς μία διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά εμπειρία βαθιά, την οποία βίωναν ακόμη και οι άνθρωποι της αρχαιότητας. Οι φιλόσοφοι, όπως σημείωσε, αισθάνονταν το βάρος αυτό και προσδοκούσαν τον ερχομό Εκείνου που θα μπορούσε να το άρει, του Μεσσία, του ενανθρωπήσαντος Λόγου του Θεού.

Στη συνέχεια, εξήγησε ότι ο μόνος που δύναται να καθαρίσει την ανθρώπινη συνείδηση είναι ο ίδιος ο Θεός. Ο άνθρωπος έλαβε από το Δημιουργό του το αυτεξούσιο και την ελευθερία, καθώς και τις δυνάμεις της ψυχής, ώστε να πορεύεται προς το αγαθό και να επιθυμεί τα άνω. Όταν όμως η επιθυμία αυτή διαστρέφεται και ο άνθρωπος επιλέγει το αμαρτωλό αντί του αγαθού, τότε η συνείδηση βαραίνει και σκοτίζεται.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον κίνδυνο της αλλοιώσεως της συνειδήσεως, επισημαίνοντας ότι όταν αυτή φθαρεί, ο άνθρωπος οδηγείται σε κατάσταση ασυνειδησίας, χάνοντας την κρίση, την ανθρωπιά και την αγάπη, τόσο προς το Θεό όσο και προς τον πλησίον. Η θεραπεία αυτής της καταστάσεως δεν μπορεί να προέλθει από ανθρώπινη δύναμη, αλλά μόνο από τη χάρη του Θεού, η οποία ενεργεί μέσα στην Εκκλησία, ιδίως δια των μυστηρίων και της μετανοίας.

Ακόμη, υπενθύμισε ότι ο άνθρωπος με την πτώση του, όταν και απομακρύνθηκε από το Θεό, οδηγήθηκε στο φόβο και στην αποξένωση, διότι η συνείδησή του σκοτίστηκε. Αντιθέτως, με την ενανθρώπηση του Λόγου, ο Θεός επανήλθε ανάμεσα στους ανθρώπους, ώστε να Τον γνωρίσουν, να Τον κατανοήσουν και να επανασυνδεθούν μαζί Του, λαμβάνοντας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και βιώνοντας την αληθινή καθαρότητα της συνειδήσεως.

Συνεχίζοντας, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε στη φράση «χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν», επισημαίνοντας ότι ο «κρατήρ» είναι το δοχείο που προσφέρει το ποτήριον της αληθινής Ζωής, δηλαδή το ίδιο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μέσα από τη μετοχή στα Άχραντα Μυστήρια, ο άνθρωπος γίνεται κοινωνός της θείας ζωής, σύσσωμος και σύναιμος με τον Θεό και έτσι υπερβαίνει το φόβο του θανάτου. Η ζωή, όπως τόνισε, δεν τερματίζεται στο θάνατο αλλά οδηγεί στην Ανάσταση, την οποία χάρισε ο Αναστάς Κύριος σε όλη την ανθρωπότητα. Όλα αυτά, συνδέονται με το πρόσωπο της Παναγίας, η οποία είναι και η κατέχουσα τα Δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Ποιος τυχόν δεν ατενίζει το πρόσωπο της Παναγίας μας και δε φλέγεται η ψυχή και η καρδιά του από αγάπη, από σεβασμό και απευθύνεται σε Εκείνην με κάθε αφοσίωση; Έτσι, γίνεται η Υπεραγία Θεοτόκος μεσίτρια που μεταφέρει τις προσευχές των πιστών στο θρόνο του Θεού.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά και την ευγνωμοσύνη του για την μεγάλη παρουσία των πιστών, ευχόμενος σε όλους καλή δύναμη στον πνευματικό αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ώστε να εορτάσουμε το Άγιο Πάσχα μέσα στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως.

2026-03-20 Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ Δ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

2026-03-20 Κήρυγμα στην Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών

« Οὐρανῶν ὑψηλοτέρα, χαῖρε γῆς τὸ θεμέλιον, ἐν τῇ σῇ νηδύϊ, Ἄχραντε ἀκόπως βαστάσασα, χαῖρε κογχύλη πορφύραν θείαν βάψασα, ἐξ αἱμάτων σου, τῷ Βασιλεῖ τῶν Δυνάμεων » 

«Χαίρε, εσύ που είσαι υψηλότερη από τους ουρανούς, θεμέλιο της γης· εσύ που μέσα στην άχραντη κοιλιά σου κράτησες χωρίς κόπο, Άχραντε (Παναγία), εκείνον που δύσκολα χωρεί ο κόσμος· χαίρε, κογχύλι που έβαψες με το πορφυρό θείο χρώμα, από τα αίματά σου, τον Βασιλιά των Δυνάμεων.» 

Τι τολμηρή, τι παράδοξη είναι η γλώσσα της Εκκλησίας! 

Απευθυνόμαστε σε μία ταπεινή Κόρη της Ναζαρέτ και την υψώνουμε «ὑψηλοτέρα τῶν οὐρανῶν». Την ονομάζουμε «θεμέλιον τῆς γῆς». Την προσφωνούμε ως «κογχύλη» που έβαψε την θεία πορφύρα. 

Πώς εξηγούνται όλα αυτά; 

Δεν είναι υπερβολές. Είναι θεολογία. Είναι αποκάλυψη του μυστηρίου. 

Πρώτα λέμε: «Οὐρανῶν ὑψηλοτέρα». 

Η Παναγία δεν υψώνεται από μόνη της. Υψώνεται γιατί δέχθηκε μέσα της τον Ύψιστο. 

Εκείνος που «οὐρανὸν καὶ γῆν ἐποίησεν», κατοίκησε μέσα της. 

Και έτσι, η κοιλία της έγινε ευρύτερη από τους ουρανούς. Γιατί οι ουρανοί δεν χωρούν τον Θεό — αλλά η καρδιά της Τον δέχθηκε. 

Αδελφοί μου, εδώ είναι το μυστικό: Δεν υψώνει ο Θεός τον άνθρωπο επειδή είναι μεγάλος, αλλά επειδή είναι ταπεινός. 

Έπειτα ακούμε: «χαῖρε γῆς τὸ θεμέλιον, ἐν τῇ σῇ νηδύϊ ἀχράντε ἀκοπῶς βαστάσασα». 

Η Παναγία γίνεται το θεμέλιο της σωτηρίας μας. Όχι γιατί έχει δύναμη κοσμική, αλλά γιατί γίνεται το στήριγμα της Ενανθρωπήσεως. 

Μέσα της στηρίζεται όλο το σχέδιο του Θεού. Αν εκείνη δεν έλεγε το «γένοιτό μοι», η γη θα έμενε αστήρικτη, χωρίς ελπίδα. 

Και εδώ πάλι φαίνεται το θαύμα: Η σωτηρία του κόσμου δεν χτίζεται πάνω σε δύναμη, αλλά πάνω σε υπακοή. 

Και τέλος: «χαῖρε κογχύλη, πορφύραν θείαν βάψασα ἐξ αἱμάτων σου τῷ Βασιλεῖ τῶν δυνάμεων». 

Τι σημαίνει αυτό; Στην αρχαιότητα, η πορφύρα —το βασιλικό ένδυμα—βαφόταν από ένα μικρό θαλάσσιο όστρακο, την κογχύλη. 

Η Εκκλησία παίρνει αυτή την εικόνα και την εφαρμόζει στην Παναγία. 

Εκείνη γίνεται η «κογχύλη», που από το ίδιο της το αίμα προσφέρει την ανθρώπινη φύση στον Χριστό. 

Ο Χριστός, ο Βασιλεύς των δυνάμεων, ντύνεται την ανθρώπινη σάρκα — από την Παναγία. 

Δεν παίρνει σώμα φαινομενικό. Παίρνει αληθινό σώμα. Από το αίμα της Μητέρας Του. 

Αδελφοί μου, εδώ βρίσκεται το μέγα μυστήριο: Ο Θεός γίνεται άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός κατά χάριν. 

ΣχήμαΚαι τι σημαίνουν όλα αυτά για εμάς; Η Παναγία δεν είναι μόνο πρόσωπο προς τιμή. Είναι δρόμος προς μίμηση. 

Να γίνουμε και εμείς «ουρανοί», με καθαρή καρδιά. 

Να γίνουμε «θεμέλιο», με σταθερή πίστη. 

Να προσφέρουμε στον Χριστό ό,τι έχουμε — την καρδιά μας, τον κόπο μας, την ζωή μας. 

Ίσως να πούμε: «Εμείς δεν μπορούμε». Κι όμως — η Παναγία δεν είχε τίποτε κοσμικό. Είχε μόνο καθαρότητα, ταπείνωση και υπακοή. Αυτά ζητά και από εμάς ο Θεός. 

ΣχήμαΑς την παρακαλέσουμε λοιπόν: Παναγία Μητέρα, εσύ που έγινες ουρανός, εσύ που στήριξες την γη, εσύ που έντυσες τον Χριστό με την ανθρώπινη φύση, δίδαξέ μας να ανοίξουμε και εμείς την καρδιά μας στον Θεό. 

Να γίνει και η δική μας ζωή χώρος παρουσίας Του. 

π.  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ 

 

Η ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ Η ΤΟΝ ΕΛΕΗΜΟΝΑ ΑΠΟΚΥΗΣΑ

 

«Ἡ περιστερά, ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα, χαῖρε, Ἀειπάρθενε, ὁσίων πάντων, χαῖρε, τὸ καύχημα, τῶν ἀθλητῶν στεφάνωμα, χαῖρε, ἁπάντων τε τῶν δικαίων θεῖον ἐγκαλώπισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν τό διάσωσμα» (Θ’ Ὠδή τοῦ Κανόνα τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου)

«Χαῖρε, Ἀειπάρθενε, σὺ ποὺ εἶσαι ἡ θεία περιστερά ἡ γεννήσασα τὸν ἐλεήμονα Θεό. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι τὸ καύχημα ὅλων τῶν ὁσίων καὶ τὸ στεφάνωμα τῶν μαρτύρων. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι ὅλων τῶν δικαίων τὸ θεῖο στόλισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν ἡ σωτηρία» (Μετάφραση-Ἑρμηνεία Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου)

 Ο ποιητής του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος αξιοποιεί πλήθος εικόνων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, οι οποίες αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, άλλες που την προτυπώνουν και άλλες που την δείχνουν στην ομορφιά της απλότητάς της, ένα αληθινό μεγαλείο. 

       Μία από τις πιο ωραίες ποιητικές εικόνες είναι αυτή που την χαρακτηρίζει «περιστερά». Ο υμνογράφος έχει υπόψιν του το περιστέρι του Νώε, το οποίο αποστέλλεται από τον δίκαιο της Παλαιάς Διαθήκης μετά τον κατακλυσμό, φεύγει από την Κιβωτό και επιστρέφει φέρνοντας κλαδί ελιάς, σε απόδειξη ότι ο κατακλυσμός τελείωσε και τα νερά έχουν αποτραβηχτεί.  Η Παναγία είναι αυτή που στέλνει ο Θεός σε έναν κόσμο θανάτου και έρχεται για να δείξει σ’ Αυτόν και σε όλους μας ότι υπάρχει κλαδί ελιάς, υπάρχει η νίκη κατά του θανάτου, υπάρχει η δυνατότητα στο ανθρώπινο Γένος να κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα. Τραβιούνται τα νερά του κακού και του θανάτου, δεν είναι πλέον αθάνατο το κακό και ο άνθρωπος, αν θέλει να κοινωνήσει με τον Θεό τη ζωή στο πρόσωπο του Χριστού, συμφιλιώνεται με τον Θεό και θα ζήσει την ανάσταση. Η Παναγία γίνεται η περιστερά η οποία θα φέρει στον κόσμο πλέον όχι μία είδηση, αλλά τον ίδιο τον ελεήμονα Θεό. Γι’ αυτό και η Παναγία γίνεται η «καλλιέλαιος»  (Ρωμ. 11,24), την οποία, ο καθένας που θέλει να μιμηθεί, να αφήσει δηλαδή τον Χριστό να φωλιάσει μέσα του με την αγάπη, με την θεία κοινωνία, με την μετάνοια, με τα έργα της χάριτος και της ταπείνωσης, με την πίστη που σώζει, τότε η ζωή μας αλλάζει και γίνεται κλαδί ελιάς ήμερης και καρποφόρας.

       Η «περιστερά» όμως είναι και μια εικόνα που μας θυμίζει το «Άσμα Ασμάτων», όπου ο Νυμφίος αποκαλεί τη νύφη του «περιστερά», με μία πολύ τρυφερή ερωτική προσφώνηση: « Σήκω, έλα εσύ που είσαι η πλέον κοντινή μου ύπαρξη, η ομορφιά μου, η περιστερά μου, διότι πέρασε ο χειμώνας, έφυγε η βροχή στον τόπο της, φάνηκαν τα άνθη στη γη, ήρθε ο καιρός του κλαδέματος, ακούστηκε η φωνή της τρυγόνας στη γη μας, η συκιά έβγαλε τα άγουρα σύκα της, τα αμπέλια βγάζουν καρπούς, νιώθουμε την ευωδία τους, σήκω, έλα εσύ που είσαι η πιο κοντινή μου ύπαρξη, η περιστερά μου, και έλα, εσύ που είσαι με συστολή κρυμμένη κάτω από τον βράχο, κοντά στο τείχος. Δείξε μου την ωραία σου μορφή, κάνε με να ακούσω τη φωνή σου, διότι είναι γλυκιά η φωνή σου και ωραία η όψη σου» («Άσμα Ασμάτων», 2, 10-14). Η Παναγία είναι η πιο κοντινή στον Θεό ύπαρξη, η οποία κρύβεται με την σεμνότητα και τη συστολή κάτω από το τείχος του κόσμου των ανθρώπων, κι όμως ο Θεός την βρίσκει και την καλεί να έρθει κοντά Του, διότι πλέον έχει φύγει ο χειμώνας του θανάτου και ο κόσμος εισέρχεται στην άνοιξη της νέας ζωής, της ανακαίνισης, της ανάστασης, όπου η αγάπη θα κυβερνήσει. Και το περιστέρι, σύμβολο αγνότητας και καθαρότητας, μας κάνει να νιώθουμε ότι αυτός είναι ο δικός μας αγώνας. Να μοιάσουμε στην Παναγία και να παλέψουμε η ύπαρξή μας να νικήσει το κακό, να καθαριστεί από τα πάθη, να γίνει ελπίδα, να δοθεί με έρωτα κι αγάπη στον Θεό, με έρωτα κι αγάπη στον πλησίον μας, ακόμη κι αν ο κόσμος κατακλύζεται από τον θάνατο, επιδεικνύεται με θράσος έχοντας χάσει κάθε συστολή, έχει γίνει αταπείνωτος και επιδεικτικός, με την ασχήμια του άκρατου εγωισμού να προκαλεί.

       Η Παναγία το σημείο της ελπίδας, της συμφιλίωσης, της αγνότητας, της καθαρότητας, της αγάπης, της ανακαίνισης. Στο χέρι μας όχι μόνο να την επικαλούμαστε, αλλά να την μιμούμαστε! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

20 Μαρτίου 2026

Δ’ Χαιρετισμοί

2025-03-28 Δ΄ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ

ΧΑΙΡΕ Ο ΠΟΚΟΣ Ο ΕΝΔΡΟΣΟΣ, ΟΝ ΓΕΔΕΩΝ ΠΑΡΘΕΝΕ ΠΡΟΕΘΕΑΣΑΤΟ

 

 Θαύματα αναζητούμε οι άνθρωποι στη ζωή μας. Μάλιστα, όσοι πιστεύουμε στον Θεό συχνά έρχεται η στιγμή που θέλουμε την απόδειξη ότι Αυτός και υπάρχει και μας αγαπά. Κυρίως σε δυσκολίες, σε θέματα υγείας, σε κρίσιμα σταυροδρόμια, στις σχέσεις μας με τους άλλους, μοιάζουν τα θαύματα οι μοναδικές λύσεις τις οποίες περιμένουμε. Όταν μάλιστα αυτά δεν έρχονται, θυμώνουμε με τον Θεό, σαν τα παιδιά που μας χάλασαν το χατίρι, και ριχνόμαστε στην απιστία, στην άρνηση, στην απογοήτευση. Βεβαίως, όταν τα θαύματα πρόκειται να μας ωφελήσουν στην πνευματική μας κατάσταση, όταν είναι προς το αληθινό μας συμφέρον που έχει να κάνει με την αιωνιότητα, αλλά και έχουν να κάνουν και με τη βοήθεια προς τους άλλους την οποία τα θαύματα μπορεί να προσφέρουν, ο Θεός διά της Παναγίας και των Αγίων Του τα δίνει. Αρκεί η πίστη μας να μην στηρίζεται στα θαύματα, διότι τότε όσα και να δούμε, πάλι δεν θα ικανοποιηθούμε. 

 Στην Παλαιά Διαθήκη, στα χρόνια της ιστορίας του Εβραϊκού λαού που ονομάστηκαν «χρόνια των Κριτών», ο κριτής Γεδεών κλήθηκε από τον Θεό να συγκεντρώσει κάποιον στρατό για να πολεμήσει εναντίον των Μαδιανιτών, εχθρών του ισραηλιτικού λαού. Ο Γεδεών ένιωθε ότι το έργο αυτό θα ήταν δύσκολο και έτσι ζήτησε από τον Θεό ένα θαύμα, ένα σημείο: ήταν καλοκαίρι και είχε κουρέψει τα πρόβατά του. Ενώ παντού υπήρχε ξηρασία, σε ένα ποκάρι μαλλιών από τα πρόβατα θα υπήρχε δροσιά, η οποία θα το νότιζε τόσο πολύ το ποκάρι, που θα ήταν αδύνατον άνθρωπος να το είχε ποτίσει, ενώ το έδαφος γύρω του θα παρέμεινε ξερό. Ο Θεός επιτέλεσε το θαύμα και ο πόκος είχε τόση δροσιά, ώστε ο Γεδεών να τον πιέσει και να γεμίσει μία λεκάνη με νερό. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Γεδεών ζήτησε από τον Θεό ο πόκος να στεγνώσει το επόμενο πρωί και όλο το έδαφος γύρω του να είναι γεμάτο δροσιά. Έτσι κι έγινε και ο Γεδεών ανέλαβε τον αγώνα εναντίον των Μαδιανιτών, τους οποίους και κατενίκησε, ελευθερώνοντας τον λαό του Ισραήλ από την τυραννία. 

 Η Εκκλησία βλέπει στον «ένδροσο πόκο» του Γεδεών τον τύπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γι’ αυτό και ο ιερός υμνογράφος του Κανόνος του ακαθίστου Ύμνου, ο άγιος Ιωσήφ, χαιρετίζει την Παναγία ως «πόκον τον ένδροσον, όν Γεδεών, Παρθένε, προεθεάσατο». Η Θεοτόκος έδωσε, εκ Πνεύματος Αγίου, σάρκα στον Θεό που γίνεται άνθρωπος, και Εκείνος ως ένδροσος πόκος κατέρχεται σ’ αυτήν αθόρυβα και ήσυχα, χωρίς να προξενήσει φθορά στην παρθενία της. Γίνεται μάνα η Παναγία και αυτό αποτυπώνεται στον ένδροσο πόκο, αλλά παραμένει παρθένος, και αυτό αποτυπώνεται στο ότι το ποκάρι ξαναγίνεται στεγνό, όπως στο θαύμα του Γεδεών. 

 Με αυτή την εικόνα η πνευματική μας παράδοση μάς υπενθυμίζει τρία σημεία. Το πρώτο, ότι στο πρόσωπο της Παναγίας συντελείται το μεγαλύτερο θαύμα στην ιστορία του κόσμου, ότι ο Θεός γίνεται άνθρωπος δι’ ημάς, για να μας λυτρώσει από τον θάνατο και να μας καταστήσει θεούς κατά χάριν, τουτέστιν να ζήσουμε αιωνίως κοντά Του, στο φως και στην αγάπη Του. Το δεύτερο, ότι ο Θεός προσθέτει, δεν αφαιρεί από τον άνθρωπο. Προσθέτει ευλογίες, χαρίσματα, ενισχύει τον αγώνα του ανθρώπου για αλήθεια και χάρη, χωρίς να του αφαιρεί ό,τι είναι η προσωπικότητά του, η ομορφιά του, η ταυτότητά του. Μάλιστα, στην περίπτωση της Παναγίας, η παρθενία ως σημείο νεανικότητας, καθαρότητας, αγνότητας, ομορφιάς παραμένει αδιαλώβητη και την ίδια στιγμή η Παναγία δεν ανήκει σε άνθρωπο, μόνο στον Θεό, ενώ έτσι γίνεται μάνα όλων των ανθρώπων καθώς ο Κύριός μας προσέλαβε την ανθρώπινη φύση για να σώσει τους πάντας. Γι’ αυτό και την επικαλούμαστε. Το τρίτο, ότι όταν ο Θεός βλέπει πως ένας άνθρωπος θα προσφέρει στο σύνολο, στην κοινότητα, όπως ο Γεδεών στους συμπατριώτες του, δείχνει την παρουσία Του, καθότι το μεγαλύτερο θαύμα είναι η αγάπη, το »εμείς», η έγνοια για τους πολλούς, η πίστη ως εμπιστοσύνη όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για όλους τους συνανθρώπους μας, τουλάχιστον αυτούς με τους οποίους ανήκουμε στην ίδια κοινότητα και παλεύουμε για τον Θεό. 

 Αυτά τα σημεία ας μας βοηθήσουν να βρούμε περισσότερο ουρανό στη ζωή μας και ας επικαλούμαστε τις πρεσβείες της Παναγίας μας, για να αντέξουμε στις δυσκολίες της ζωής!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

28 Μαρτίου 2025

Δ’ Χαιρετισμοί

Η Ακολουθία των Δ’ Χαιρετισμών στη Κέρκυρα

     Στο ιστορικό και γραφικό χωριό του Πέλεκα στην Κέρκυρα, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, προέστη της Ακολουθίας του Αποδείπνου και των Χαιρετισμών, στον ιερό ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Οδηγητρίας.

Οι ιεροψάλτες απέδωσαν τους κανόνες στην ντόπια κερκυραϊκή Μουσική, ενώ ο Σεβασμιώτατος μετά την απαγγελία των οίκων, έλαβε αφορμή και σχολίασε δύο στίχους εκ των χαιρετισμών, απευθυνόμενος προς το εκκλησίασμα.

«Χαίρε λουτήρ εκπλύνων συνείδηση, χαίρε κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν».

Η Παναγία μας, είναι η αιτία, δια της οποίας εσαρκώθη ο Λόγος του Θεού, και πλέον οι άνθρωποι μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν τον πεπτωκότα και αποχωρισθέντα από τον Θεό εαυτό τους, ελέγχοντας την συνείδησίν τους.

Η συνείδηση του κάθε ανθρώπου, είναι ο άγραφος νόμος του Θεού, ο οποίος ελέγχει τους λόγους, τις πράξεις , και όλες τις κινήσεις της ψυχής του ανθρώπου, η οποία παρασύρεται από τον σωματικό άνθρωπο.

Η συνείδηση επιπλέον, είναι μια έκφρασις της ψυχής του ανθρώπου. Όσο ο άνθρωπος ακούει την συνείδησή του, τότε πράττει κατά Θεόν.

Όταν παραβαίνει τον νόμο της συνειδήσεως, τότε έρχεται σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού.

Σήμσερα, ο δυτικότροπος άνθρωπος, ο οποίος πορεύεται στην ζωή του με τον ορθολογισμό και το πνεύμα του συμφέροντος, την συνείδησή του την φιμώνει. Τα παραβατικά φαινόμενα της εποχής μας, είναι αποτέλεσμα της πωρωμένης συνείδησης του ανθρώπου.

Στο σημείο αυτό, ο Σεβασμιώτατος έκανε μια παρένθεση, και ανέφερε τα θλιβερά γεγονότα, με τα οποία περιπαίζουν τα θεία και τα ιερά της Πίστεως μας, άνθρωποι οι οποίοι έχουν πωρωμένη συνείδηση, βάζοντας την ετικέτα της τέχνης.

Πριν λίγο καιρό στη Θεσσαλονίκη, παρατηρήσαμε το οικτρό φαινόμενο της εγκυμονούσας γυναικός επί του Σταυρού, ειρωνευόμενη την άσπιλη σύλληψη της Παναγίας μας, και την σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού.

Και καταυτάς τας ημέρας, οι κατά δήλωσιν «άθεοι ηθοποιοί» υποδύονται τους 12 Αποστόλους, για να διακωμωδήσουν τα ιερότατα πρόσωπα των μαρτύρων της Πίστεως μας και των πεπληρωμένων του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής.

Ο Σεβασμιώτατος διερωτήθηκε, εφόσον κατά δήλωση τους οι εν λόγω κύριοι είναι άθεοι, προς τι ο εμπαιγμός των θείων και ιερών της Πίστεως μας;

Αλλά δυστυχώς, όταν η συνείδηση του ανθρώπου φιμωθεί, τότε ο άνθρωπος γίνεται κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, κτηνώδης ή δαιμονιώδης.

Αυτή είναι η εικόνα της συγχρόνου κοινωνίας. Ο Κύριος μας λοιπόν μετά το Πάθος και την Ανάστασή Του, μας έδωσε τη δυνατότητα δια της μετανοίας και της κοινωνίας μας, του Σώματος και του Αίματός Του, να καθαρίσουμε τη συνείδηση μας, από τα έργα της αμαρτίας και των νεκρών έργων.

Η Παναγία μας επιπλέον, είναι ο κρατήρ, ο κιρνών αγαλλίασιν.

Μετά την κάθαρσιν της συνειδήσεως μας, έρχεται το επιστέγασμα της πνευματικής αγαλλιάσεως, από την θυσία του ιδίου του Θεού, υπερ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας.

Αιτία λοιπόν η Παναγία μας, η οποία έγινε το δοχείον της Χάριτος του Θεού, προκειμένου να συνεργαστεί το κτιστόν με το άκτιστον, για να βιώσει την Θέωση για την οποία μας προόρισε ο ίδιος ο Θεός, από την ημέρα της Δημιουργίας μας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος, ευχήθηκε τόσο στον καλόν εφημέριο της ενορίας, π.Χαράλαμπο Παντελιό, όσο και στους ενορίτες, να έχουν δύναμη για το υπόλοιπο της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής, και ευχήθηκε καλό και ευλογημένο Πάσχα.

ΠΥΡΙΜΟΡΦΟΝ ΟΧΗΜΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΧΑΙΡΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

 

Κατάφορτος ο Ακάθιστος Ύμνος από εικόνες που αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, δοσμένες με την μεταφορά του ποιητικού λόγου που είναι μία αληθινά γλωσσική απόλαυση, αλλά, την ίδια στιγμή, μας δείχνουν ότι η ιστορία του ανθρώπινου Γένους δεν θα μπορούσε να δείξει ανώτερη έκφραση αγάπης προς τον Θεό από ό,τι έδειξε το πρόσωπο και η ζωή της Υπεραγίας Θεοτόκου. 

«Πυρίμορφον όχημα του Λόγου, χαίρε Δέσποινα», αποκαλεί ο άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος την Παναγία. «Χαίρε, Δέσποινα, συ, η οποία, σαν άρμα πύρινο, δέχθηκες μέσα σου τον Λόγο του Θεού και τον μετέφερες από τον ουρανό στη γη». Η φράση αυτή «πυρίμορφον όχημα» θυμίζει το « άρμα πυρός», το πύρινο, φλεγόμενο άρμα, με το οποίο στην περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης ο προφήτης Ηλίας ανελήφθη προς τους ουρανούς (Δ’ Βασιλ. 2,11). «Η Θεοτόκος, ως πυρίμορφο όχημα, είχε μέσα στην κοιλία της τον Λόγο του Θεού, τον Βασιλέα του σύμπαντος» (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος).

 Ο προφήτης Ηλίας φεύγει από τη γη, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του, που ήταν να δείξει στους ανθρώπους ότι ο Θεός είναι φωνή αύρας λεπτής, δηλαδή η πίστη δεν έρχεται από έναν Θεό που κάνει επίδειξη δύναμης με τον δυνατό άνεμο, με τη φωτιά, με τον σεισμό, παρότι κάποιες στιγμές αυτά λειτουργούν ως αφορμήσεις μετανοίας, αλλά τον Θεό τον συναντούμε με την γλυκύτητα και τη δροσιά της αγάπης, της ομορφιάς, της σιγής του νου από μάταιους λογισμούς, την ομορφιά της προσμονής, εκεί όπου υπάρχει αναζήτηση αθόρυβη. Έτσι, ο προφήτης Ηλίας θα αναληφθεί με το πυρίμορφο όχημα, ενώ θα επιστρέψει πριν ξαναέρθει ο Χριστός για την Δευτέρα Παρουσία. Η Παναγία μας όμως λειτουργεί ως πυρίμορφο όχημα, μόνο που αυτή φέρνει στον κόσμο τον Χριστό, δεν φεύγει από αυτόν, και την ίδια στιγμή μάς δείχνει ότι μόνο η καρδιά που φλέγεται από αγάπη  για τον Θεό, μπορεί να   ταξιδέψει μαζί Του. 

Και συνεχίζει ο ιερός υμνογράφος, αποκαλώντας την Παναγία «έμψυχο Παράδεισο», στον οποίο «το ξύλο της ζωής», ο Χριστός βρίσκεται στη μέση του. Η γλυκύτητα των καρπών αυτού του δέντρου (του Κυρίου δηλαδή), δίδει ζωή σε εκείνους, οι οποίοι προηγουμένως είχαν υποκύψει στον θάνατο (έχοντας φάει καρπό από το άλλο δέντρο, της γνώσης του καλού και του κακού που κι αυτό ήταν εντός του Παραδείσου της Εδέμ), τώρα όμως γεύονται με πίστη τους καρπούς του ξύλου της ζωής.  Ο πρώτος Παράδεισος της Εδέμ είχε εντός του, ως κέντρο του, το «ξύλον της ζωής» (Γένεσ. 2,9). «Η Παναγία ως έμψυχος και ζων Παράδεισος, είχε εντός της κοιλίας της την αρχή και το τέλος και το κέντρο των πάντων, τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, ο Οποίος είναι όντως το ‘’ξύλον της ζωής’’ και δίδει ζωή απείρως καλύτερη και ανώτερη εκείνης την οποία έδιδε το δέντρο του Παραδείσου της Εδέμ. Ο ‘’γλυκασμός ‘’ των καρπών του δέντρου αυτού, δηλαδή το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, ανασταίνει και ζωοποιεί όλους εκείνους που θανάτωσε η αμαρτία» (Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος). 

Δύο ήταν τα δέντρα του Παραδείσου. Το ένα ήταν «το ξύλον της ζωής», αυτό δηλαδή που θα έδινε στους ανθρώπους την αθανασία. Το άλλο ήταν το «ξύλον της γνώσεως» του καλού και του κακού. Το ένα δέντρο ήταν της αγάπης και της αιωνιότητας. Το άλλο ήταν της ελευθερίας, στην οποία οι άνθρωποι καλούνταν και καλούνται να δοκιμάζονται, να  μένουν δηλαδή κοντά στον Θεό επειδή το θέλουν και επειδή ζητούν να είναι μαζί Του κατά χάριν αθάνατοι, κατά χάριν παιδιά αγάπης και αφθαρσίας. Οι άνθρωποι διάλεξαν να είναι μακριά από τον Θεό. Η Παναγία γεννά τον Χριστό, ο Οποίος γίνεται το «ξύλον της ζωής» για όσους πιστεύουν. Γίνεται Αυτός που διά ης κοινωνίας μαζί Του οι άνθρωποι γευόμαστε τον γλυκασμό της αιώνιας ζωής και αφθαρσίας, δένουμε την ελευθερία μας με την αγάπη στη ζωή της Εκκλησίας και νικούμε τον θάνατο, τόσο τον πνευματικό διά της μετανοίας και της αγάπης, όσο και τον σωματικό, διά της αναστάσεως.

Γι’ αυτό και η χαρά μας είναι μεγάλη για το πρόσωπο της Παναγίας. Γι’ αυτό και εκείνη μας δίνει ζωή, την όντως Ζωή. Έτσι, κατ’  αυτήν την ευλογημένη περίοδο, ενθυμούμενοι τη δική της παρουσία και απευθυνόμενοι σ’ αυτήν διά του «Χαίρε», ανεβαίνουμε προς τον ουρανό, νικάμε το κακό, γευόμαστε τη χαρά του Χριστού. Ας εμποτιστούμε με αυτό το ήθος κάθε στιγμή της ζωής μας και Εκείνη θα είναι η πρέσβειρα και βοηθός μας! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2024

Δ’ Χαιρετισμοί

ΧΑΙΡΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΟΛΥΦΩΤΟΝ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙΣ ΦΩΤΙΣΜΟΝ, ΧΑΙΡΕ ΟΤΙ ΤΟΝ ΠΟΛΥΡΡΥΤΟΝ ΑΝΑΒΛΥΖΕΙΣ ΠΟΤΑΜΟΝ

  

            Μία από τις πιο ωραίες προτυπώσεις της Παναγίας στην Παλαιά Διαθήκη είναι και αυτή του οράματος του προφήτη Ιεζεκιήλ (47,1 κ.ε.), ο οποίος είδε ότι βρισκόταν στον ναό του Σολομώντος και παρατήρησε ότι από το κατώφλι του πρόναου έβγαινε νερό που σχημάτιζε ένα ρυάκι. Λίγο πιο κάτω, το νερό αυξανόταν, χωρίς να χύνονται στο ρυάκι άλλα νερά. Η αύξηση του νερού ήταν συνεχής και τελικά το ρυάκι μεταβλήθηκε σε μεγάλο ποταμό, σε ορμητικό χείμαρρο, στις όχθες του οποίου εμφανίστηκαν πολλά δέντρα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα υπέροχο φυσικό τοπίο. Ο ποταμός αυτός είναι τύπος του Χριστού και της διδασκαλίας του Ευαγγελίου. Ο Κύριος προήλθε από τους Ιουδαίους, όπως το νερό πήγαζε από τον ιουδαϊκό ναό. Ενώ αρχικά η διδασκαλία Του προσέλκυσε λίγους, αργότερα προσέλκυσε περισσότερους, και τελικά, σαν μεγάλος και ορμητικός ποταμός, επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο, δίδοντας καρπούς και δέντρα, τους αγίους. Ο υμνογράφος του Ακαθίστου Ύμνου, έχοντας κατά νουν τον ποταμό αυτό, ανυμνεί την Παναγία ως αυτή που ανάβλυσε  τον "πολύρρυτον ποταμόν", αφού ανέτειλε πρώτα από αυτήν το πολύφωτον φως που φωτίζει τον κόσμο. 

            Σπουδαία είναι τα μηνύματα που πηγάζουν από αυτές τις δύο πανέμορφες αναφορές. Αν ακολουθούμε την ροή του ποταμού της πίστης στον Χριστό και το ευαγγέλιό Του, έχουμε την δυνατότητα να εμφυτευθούμε στα δέντρα της Εκκλησίας που αναφύονται στις όχθες του. Να ποτιστούμε από τον ποταμό. Να πάρουμε τις ευλογίες του: την αγάπη, την πίστη, την χαρά, την υπομονή, τον αγώνα εναντίον των παθών, την μετάνοια, την ταπείνωση, την ανάσταση. Ακόμη όμως κι αν από μόνοι μας δεν είμαστε ικανοί να ακολουθήσουμε το ρεύμα του ποταμού, αρκεί να είμαστε κοντά του. Η γη που βρίσκεται πέριξ ενός ποταμού ποτίζεται με τα νάματά του που απλώνονται υπόγεια. Αρκεί λοιπόν να είμαστε κοντά, να μην απομακρυνόμαστε σε γη άνυδρη: αυτή του εγωισμού, της πεποίθησης αποκλειστικά στις δυνάμεις μας, της αναζήτησης άλλων πηγών, άλλων φρεάτων, τα οποία και κόπο άσκοπο προϋποθέτουν και δεν είναι βέβαιο ότι θα έχουν νερό που δροσίζει, ξεδιψά, γεννά καρπούς. Αν αφηνόμαστε στο φως του Χριστού, που είναι πολύφωτο, απλώνεται πολύ μακριά, και δεν μένουμε σε φώτα που μοιάζουν με λυχνάρια παραδομένα στην θύελλα του πρόσκαιρου ανέμου, τότε η καρδιά και η ύπαρξή μας θα φωτιστούν και θα γνωρίσουμε τον εαυτό μας, θα δούμε τον κόσμο με άλλα μάτια, αυτά της  πίστης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνουμε την ευκαιρία να αξιοποιήσουμε ό,τι καλό. Ας μην ξεχνούμε ότι αν έχεις ως βάση σου το φως του Χριστού, τότε φωτίζονται και τα ανθρώπινα.

            Στην οδό αυτή μήτρα ζωής γίνεται και για μας η Παναγία. Κατά τον Ευαγγελισμό της κατεστάθη ναός, όπως στο όραμα του Ιεζεκιήλ. Μέσα από αυτήν, μέσα από το ΝΑΙ στο θέλημα του Θεού, το αδύνατο κατέστη δυνατό. Για να γίνει όμως ναός, έζησε στον ναό. Απέκτησε ταυτότητα Θεοκεντρική. Πάλεψε με τα ανθρώπινα, με τα στοιχεία εκείνα που μοιάζουν οι μικροχαρές της ζωής, μας απομακρύνουν όμως από την μείζονα πορεία, που είναι η σχέση με τον Θεό και την αγάπη Του. Η Παναγία έζησε το μυστήριο της παρουσίας του Θεού εντός της. Συγκατένευσε και Εκείνος έγινε η ζωή της. Δεν είναι μόνο η ευγνωμοσύνη που της οφείλουμε. Είναι η προτροπή που λαμβάνουμε, μέσα από την χαρά της γιορτής της και της γιορτής όλου του κόσμου: ο Ευαγγελισμός της να είναι και δικός μας. Στις όχθες της Εκκλησίας να αφήσουμε τον εαυτό μας να ποτιστεί από την χαρά της πίστης και να καρπίσουμε σε έναν κόσμο που μοιάζει να απομακρύνεται από την Αλήθεια. Όμως, ένα δέντρο υγιές κάνει τον κόσμο να ανασαίνει. Ένας φως που γίνεται ελπίδα, λιγοστεύει το σκοτάδι. Ο καθένας μας ας διαλέξει!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

24 Μαρτίου 2023

Του Ευαγγελισμού- Δ' Χαιρετισμοί

Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών στην Λευκίμμη της Κέρκυρας

  Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος μετέβει στην νότια Κέρκυρα στην ενορία της Ευαγγελιστρίας, της πόλεως Λευκίμμης.

Στην ακολουθία των Χαιρετισμών που τελέστηκε μέσα σε κατανυκτικό κλίμα υπήρξε ικανοποιητική συμμετοχή των ανθρώπων, αλλά και του βουλευτή της Κέρκυρας κ. Στέφανο Γκίκα. Ο Σεβασμιώτατος μετά την ανάγνωση των οίκων απευθύνθηκε στους ανθρώπους για την πνευματική τους οικοδομή και αναφέρθηκε σε δύο στοίχους των Χαιρετισμών. « Χαίρε λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν, Χαίρε κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν». Η Παναγία μας είναι ο λουτήρας της συνειδήσεως μας, με την συγκατάθεση της στην προαιώνια βουλή του Θεού, να συνεργαστεί για την εκπλήρωση του αποκεκριμένου απ΄ αιώνων μυστηρίου της θείας οικονομίας για όλη την ανθρωπότητα. Όσο και να προσπάθησε ο άνθρωπος πριν την σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού να καθαρίσει την συνείδηση του με τις όποιες θυσίες, δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από το βάρος της δουλείας. Τώρα λοιπόν αυτήν την συνείδηση μας την έχει καθαρίσει η θυσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όσο ο άνθρωπος θα αγωνίζεται για να γίνει μέτοχος αυτής της θυσίας τόσο θα αισθάνεται απαλλαγμένος από την δουλεία της αμαρτίας και όσο αποστασιοποιείται από το θέλημα του Θεού τόσο θα συνεχίζει  να τελεί υπό το βάρος  της συνειδήσεως του. Ομοίως η Παναγία έγινε ο κρατήρας που μας γέμισε με την αγαλλίαση και δεν είναι κάτι άλλο, παρά η μετοχή μας στον υπέρτατο μυστήριο της Θείας ευχαριστίας, όπου ο άνθρωπος νιώθει την καταλαγή και την συμφιλίωση του με τον Θεό, που αυτή η συμφιλίωση, του προσφέρει την αγαλλίαση, όχι μόνο στην παρούσα ζωή, αλλά προγεύεται και την αγαλλίαση της αιωνιότητας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε να έχουν δύναμη οι άνθρωποι για την ολοκλήρωση του πνευματικού τους αγώνα, στο υπόλοιπο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής  με προορισμό την Ανάσταση του Κυρίου μας και την μεγάλη εορτή του Πάσχα.

ΧΑΙΡΕ ΔΙ’ ΗΣ ΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ ΤΡΟΠΑΙΑ, ΧΑΙΡΕ ΔΙ’ ΗΣ ΕΧΘΡΟΙ ΚΑΤΑΠΙΠΤΟΥΣΙ

Η πολεμική ορολογία είναι από τις κυρίαρχες της ζωής μας. «Πόλεμος πατήρ πάντων», μας υπενθυμίζει ο σπουδαίος φιλόσοφος της αρχαιότητας, ο προσωκρατικός Ηράκλειτος ο Εφέσιος. Και δεν είναι μόνο οι καταστροφικοί ανθρωποκτόνοι πόλεμοι που μας γεμίζουν θλίψη, φέρνουν πολύ πόνο, κάνουν τον θάνατο ορατό. Είναι και οι πόλεμοι της καθημερινότητας, μια πάλη για να καταστήσουμε τους εαυτούς μας κατανοητούς, να ακουστεί η φωνή μας, να επικρατήσουμε, να έρθουμε σε κατάσταση υπεροχής και να εκπληρώσουμε επιθυμίες και όνειρά μας. Είναι ο πόλεμος εναντίον του εαυτού μας, εναντίον ενός «εγώ», το οποίο ζητά από εμάς να υποκύψει στην προοπτική της ανάπαυσης, της ηδονής, του εύκολου, καθιστά τον εαυτό μας μόνο «θεληματάρη». Και επειδή, αν θέλουμε να εκπληρώσουμε στόχους που έχουν να κάνουν με την κοινωνία, στην οποία υπάρχει ένα σύστημα με τους δικούς του κανόνες, αλλά και αν θέλουμε να κρατήσουμε σχέσεις, χρειάζεται να παλέψουμε, να πολεμήσουμε, ο πόλεμος είναι κατάσταση διάρκειας στην ζωή μας. Μήπως όμως και εντός μας πόλεμος δεν γίνεται κάθε στιγμή, σε βιολογικό επίπεδο; Όταν εισέρχεται ένας ιός στον οργανισμό μας, εχθρός δεν είναι; Δεν παλεύει τότε ο οργανισμός μας να αντισταθεί, κινητοποιεί αμυντικούς μηχανισμούς, όπως τα λευκά αιμοσφαίρια, για να νικήσει τον εισβολέα και να μας κρατήσει στην ζωή;

«Πόλεμος πατήρ πάντων». Όσο κι αν θέλουμε να είμαστε ειρηνικοί, η σύνθεση και η πρόοδος θέλει πόλεμο. Τα όπλα όμως του πολέμου είναι αυτά που διαφοροποιούν το περιεχόμενό του. Αν είναι θανατηφόρα, ενταγμένα στην προοπτική του κατεξουσιασμού του άλλου, φέρνουν απάντηση. Η βία γεννά βία. Ο πόλεμος γεννά μίσος. Και η εξουσία, όσο ισχυρή κι αν είναι, αφήνει στις καρδιές όσων την υφίστανται, ένα αίσθημα αντίστασης, καθώς ο άνθρωπος πλάστηκε για να είναι ελεύθερος. Και, αργά ή γρήγορα, θα ανταποδώσει τον πόλεμο με πόλεμο.

Στην πνευματική ζωή όμως τα όπλα του πολέμου είναι διαφορετικά. Και αυτό μας το δείχνει πρωτίστως η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία μας βοηθά να στήσουμε τρόπαια νίκης στον πόλεμο της αναζήτησης «του τι πραγματικά είναι η ύπαρξη, τι πραγματικά είναι η ζωή». Για να το βρούμε, όχι στην θεωρία ή στην διδαχή, αλλά στην πράξη, χρειάζεται να πολεμήσουμε. Κι αυτός ο πόλεμος έχει άλλη υφή. Είναι πόλεμος πίστης, ελπίδας, αγάπης και έχουμε σύμμαχο στον αγώνα αυτό που κρατά μια ζωή, μέχρι την τελευταία αναπνοή μας, τον Υιό και Θεό της, τον Κύριό μας Ιησού Χριστού.

Είναι  πόλεμος πίστης ενάντια στην απιστία και την αδιαφορία. Η πίστη δεν είναι επιθετική, κατακτητική. Είναι αύρα γαλήνης στην καρδιά που πολεμά την ταραχή των λογισμών. Κάνουμε αυτό που εξαρτάται από εμάς και αφήνουμε στον Θεό τα υπόλοιπα.  Μένουμε στην πρόνοιά Του, καθώς Τον εμπιστευόμαστε. Στις δοκιμασίες και τους πολέμους της ζωής που ζητούν να μας καταπιούνε, αφηνόμαστε στην δική Του στήριξη και πολεμούμε τον λογισμό της απόγνωσης, της ματαιότητας, του φόβου.

Είναι πόλεμος ελπίδας, διότι δεν βλέπουμε μόνο το πρόσκαιρο, αλλά το αιώνιο. Οι άνθρωποι βλέπουμε την ελπίδα ως κατάσταση προσμονής ότι οι στόχοι μας θα εκπληρωθούν. Όποιος όμως θέλει να έχει σχέση με τον Χριστό, βλέπει την ελπίδα ως κινητήρια δύναμη προς το αύριο. Δεν είναι οι καταστάσεις που θα αλλάξουν και θα έρθει καινούργια χαραυγή ο στόχος μας, αλλά η βεβαιότητα ότι η αγκαλιά του Θεού είναι πάντοτε ανοιχτή, ότι «ο νους μας στον Άδη θα κρατηθεί και δεν θα απελπιστούμε», διότι δεν είμαστε πλασμένοι μόνο για το τώρα. Δεν είναι η προσδοκία μιας ανταμοιβής για την υπομονή που μας συνέχει, αλλά η ελπίδα ότι το φως θα μας αγκαλιάσει και θα εξέλθουμε ακόμη κι από αυτό που φαίνεται σκοτάδι δοκιμασίας, πόνου, ήττας.

Είναι πόλεμος αγάπης, εναντίον ενός εαυτού που ζητά να τον αγαπούνε επειδή το αξίζει, αλλά δεν είναι σε θέση να προτάξει την αγάπη έναντι των άλλων επειδή κι αυτοί το αξίζουν. Η αγάπη οδηγεί σε μιαν άλλη ιεράρχηση: δεν είναι το δικό μου που προέχει, αλλά το του ετέρου. Ό,τι έχω, το μοιράζομαι. Και από αυτό που βρίσκεται σε κατάσταση υστερήματος, δίνω και έχει ο Θεός. Απλή είναι η αγάπη. Θέλει όμως να νικήσουμε τον εαυτό μας, αν δώσουμε, ακόμη κι αν δεν λάβουμε ή, κυρίως, αν δεν λάβουμε.

Η Παναγία μας δείχνει ότι αυτός ο πόλεμος είναι νικηφόρος. Η δική της πίστη ως εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, η δική της ελπίδα ότι το θέλημα του Θεού θα βρει τις λύσεις που χρειάζονται και δεν θα την οδηγήσει στην περιθωριοποίηση, καθώς έφερνε στον κόσμο ένα παιδί εκ Πνεύματος Αγίου, αδιανόητο για κάθε εποχή και τιμωρητέο από τα σκληρά έθιμα ενός λαού δύσκολου, η δική της αγάπη που δεν νικήθηκε από το αίσθημα της κτητικότητας για τον Χριστό που κάθε μάνα εύλογα έχει, την κατέστησε νικήτρια στον πόλεμο κατά της ανθρώπινης αυτοθέωσης, της πτώσης που μας χωρίζει από τον Θεό και τον συνάνθρωπο, της αυτάρκειας που μας καθιστά ευχαριστημένους στον μικρόκοσμό μας. Και τρόπαιο της νίκης σ’  αυτόν τον πόλεμο είναι η αγιότητα, είναι η αεί μεσιτεία, είναι η αγάπη η οποία ουδέποτε εκπίπτει. Και όλοι οι εχθροί- διάβολος, λογισμοί, ο εντός μας ψευτοθεός- καταπίπτουσι, με γνώμονα και οδοδείκτη τον τρόπο της Παναγίας, την κοινωνία της δηλαδή με τον Χριστό αυτήν που βιώνουμε στην Εκκλησία.

Ας την παρακαλούμε λοιπόν να μας ενισχύει κι εμάς στον δικό μας πνευματικό πόλεμο, αλλά και να δίνει ειρήνη στους άλλους, τους μάταιους ανθρώπινους πολέμους, που ξεκινούν από την  εωσφορική έπαρση της ισχύος και της εξουσίας και κάνουν την γη κόλαση.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

1η Απριλίου 2022

Δ’ Χαιρετισμοί

ΧΑΙΡΕ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Ο ΑΣΑΛΕΥΤΟΣ ΠΥΡΓΟΣ, ΧΑΙΡΕ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟ ΑΠΟΡΘΗΤΟΝ ΤΕΙΧΟΣ

Μία από τις παλαιές παραδόσεις του Γένους μας είναι και η αμοιβαιότητα Εκκλησίας και Πολιτείας, η «συναλληλία», όπως ονομαζόταν από τα χρόνια του Βυζαντίου. Σ’ αυτήν την αμοιβαιότητα η παράδοσή μας επισημαίνει το μοναδικό ρόλο της παρουσίας της Υπεραγίας Θεοτόκου. Κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Άβαρους, κατά το έτος 626 μ.Χ., ο Πατριάρχης Σέργιος περιέτρεχε τα τείχη της Πόλης με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχερνίτισσας και ενθάρρυνε το λαό στην αντίσταση. Τη νύχτα εκείνη, φοβερός ανεμοστρόβιλος, που αποδόθηκε σε θεϊκή επέμβαση, δημιούργησε τρικυμία και κατάστρεψε τον εχθρικό στόλο, ενώ οι αμυνόμενοι προξένησαν τεράστιες απώλειες στους Αβάρους και τους Πέρσες, οι οποίοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να αποχωρήσουν άπρακτοι. Ο λαός, θέλοντας να πανηγυρίσει τη σωτηρία του, την οποία απέδιδε στην συνδρομή της Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στο Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. Τότε, κατά την παράδοση, όρθιο το πλήθος έψαλλε τον από τότε λεγόμενο «Ακάθιστο Ύμνο», ευχαριστήρια ωδή προς την υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους, την Παναγία, αποδίδοντας τα «νικητήρια» και την ευγνωμοσύνη του.

Γι’ αυτό και ο υμνογράφος χαρακτηρίζει την Παναγία ως τον ασάλευτο πύργο της Εκκλησίας και ταυτόχρονα το απόρθητον τείχος της βασιλείας, δηλαδή της πολιτείας. Και οι δύο εικόνες είναι παρμένες από την πολιορκία. Από τον πύργο πολεμούν οι στρατιώτες τον εχθρό. Το τείχος προφυλάσσει την πόλη και, επομένως, τους πολίτες από τις επιθέσεις. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με πόλεμο.

Εχθρός της Εκκλησίας είναι ο πειρασμός, είναι ο διάβολος, είναι ένας αντίθεος πολιτισμός, ο οποίος θεωρεί ότι η Εκκλησία δεν έχει λόγο ύπαρξης, καθότι ο άνθρωπος υπάρχει για το μηδέν, για το τίποτα, και το μόνο που χρειάζεται σ’ αυτήν την ζωή είναι να περνάει καλά, να μετέχει των υλικών αγαθών, να αναστέλλει τον θάνατο, να ζει για τις σωματικές του ανάγκες. Εχθρός της Εκκλησίας είναι κάθε έλλειμα αγάπης. Η Εκκλησία όμως στηρίζεται στην Παναγία, η οποία είναι ο ασάλευτος πύργος της. Στέκεται η Παναγία ενώπιον του πειρασμού και τον αποκρούει με όπλα της την πίστη στον Θεό, την υπακοή στο θέλημά Του, την βεβαιότητα της αναστάσεως, την αυταπάρνηση, την προσευχή ως επίγνωση των μέτρων της, την χαρά για το ότι έγινε μάνα του Θεού και μάνα όλων των ανθρώπων, κυρίως όμως την αγάπη της για όλους! Τα όπλα αυτά αποκρούουν την λύπη του θανάτου και τον φόβο του εκμηδενισμού, την κακία, το μίσος και την απελπισία! Τα όπλα αυτά αποκρούουν το μήνυμα της ζωής ως επιβίωσης και μόνο και την καθιστούν πορεία προς την αλήθεια της αιωνιότητας! Μπορεί να χρειαστεί και η μαρτυρία να γίνει μαρτύριο, είτε του αίματος είτε της συνειδήσεως. Ακόμη κι έτσι όμως, όποιος ακολουθεί την Παναγία ως Υπέρμαχο Στρατηγό γνωρίζει και γιατί ζει και γιατί παλεύει!

Εχθρός της πολιτείας είναι η αποθέωση της δύναμης. Επειδή η πολιτεία έχει στα χέρια της την εξουσία, την βία, τον νόμο, δεν είναι δύσκολο να χάσει το μέτρο. Να μεθύσει τόσο ώστε να αισθανθεί ότι στα χέρια της βρίσκονται οι ζωές των ανθρώπων, όχι μόνο ως προς την επιβίωσή τους, κάτι για το οποίο έχει εξουσιοδοτηθεί, αλλά και ως προς το νόημα της ζωής τους. Έτσι η πολιτεία, όπως καλείται να εξοπλιστεί εναντίον των εχθρών της, που μπορεί να είναι αλλόφυλοι ή όσοι δεν αποδέχονται τις αρχές της και προκαλούν επανάσταση που αποβαίνει εις βάρος των πολιτών-μελών της, καλείται να εξοπλιστεί και με άλλες αρχές, όπως ο σεβασμός των δικαιωμάτων των ανθρώπων να αυτοδιατίθενται, όταν δεν βλάπτουν τους άλλους, να έχουν άποψη, ακόμη κι αν αυτή είναι αντίθετη με την λογική των πολλών, να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Κυρίως όμως η πολιτεία υγιαίνει όταν αφήνει περιθώριο στην πίστη του ανθρώπου στον Θεό να συντροφεύσει την λογική. Έτσι συνδέθηκε η πολιτεία του Βυζαντίου με την Παναγία. Οι στρατιώτες είχαν τα όπλα τους και πολεμούσαν. Η πολιτεία όμως επικαλέστηκε και την βοήθεια της Παναγίας. Άφησε την εικόνα να περιτρέχει τα τείχη, δίνοντας δύναμη στους υπερασπιστές. Και η Παναγία έκανε το θαύμα της και με τον ανεμοστρόβιλο!

Η παράδοση του ελληνικού Βυζαντίου, της Ρωμανίας μας, στηρίχτηκε σ’ αυτήν την συναλληλία, στην οποία η Παναγία ήταν η εγγυήτρια. Κάποια στιγμή ακούστηκε και το «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει». Την ίδια στιγμή όμως ο λαϊκός βάρδος προσθέτει: «σώπασε κυρα-Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι». Ο λαός μας δεν έχασε αυτή την εμπιστοσύνη στην Παναγία ως εγγυήτρια. Γι’ αυτό και κράτησε την Παναγία στην καρδιά του ως εχέγγυο της ελληνικότητάς του, της διαφορετικότητάς του από τους κατακτητές, ως εχέγγυο της ελεύθερης ψυχής. Και όταν ήρθε η ώρα, συνέδεσε τον αγώνα της Παλιγγενεσίας του το 1821 με την εορτή του Ευαγγελισμού, με την Μητέρα του Θεού και μητέρα όλων μας.

Στις μέρες μας, παγωμένοι από τα γεγονότα, βλέπουμε έναν κόσμο στον οποίο να επικρατεί και πάλι ο φόβος του θανάτου, ο φόβος που ενσπείρει ο πειρασμός για τον μηδενισμό της ύπαρξης. Μήπως είναι καιρός να ξαναβρούμε αυτήν την σύνδεση αυθεντικής «συναλληλίας» Εκκλησίας και Πολιτείας, αφήνοντας κατά μέρος μονομέρειες που μαρτυρούν απουσία σεβασμού στην παράδοση του λαού μας και να ισορροπήσουμε, όσο είναι δυνατόν, έστω και στα πλέον αναγκαία, προκειμένου να δείξουμε ότι αυτό που οι περισσότεροι επιδιώκουν, την αμοιβαιότητα, μπορούμε να το πραγματώσουμε; Η Εκκλησία δεν έπαψε να δείχνει το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου ως την στρατηγό μας σε κάθε πόλεμο. Η Παναγία δίνει δύναμη. Ας μην το αγνοήσουμε!

Κέρκυρα, 27 Μαρτίου 2020

Δ’ Χαιρετισμοί

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ Δ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ (ΠΛΗΡΕΣ VIDEO)

Η Δ’ Στάση των Χαιρετισμών στην Ι.Μ. Κερκύρας

Το απόγευμα της Παρασκευής 5 Απριλίου 2019 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος χοροστάτησε στην Ακολουθία της Δ’ Στάσεως των Χαιρετισμών στον Ι.Ν. του Αγίου Αρσενίου στην Λευκίμμη.

Στο λόγο του ο Σεβασμιώτατος ανέλυσε τους στίχους  των Χαιρετισμών : “ Χαῖρε, λουτὴρ ἔκπλυνων συνείδησιν, χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν ”. Η Παναγία μας είναι νιπτήρας πνευματικός, ο οποίος λούζει, με την Ενσάρκωση και Γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού, τις συνειδήσεις και τις ψυχές μας, που αποτελούν μέρος της Θεότητος μέσα στον εσωτερικό κόσμο του κάθε ανθρώπου. Αλλά και ο λόγος, ο τρόπος δηλαδή της επικοινωνίας  μεταξύ των προσώπων, η αγάπη, η δικαιοσύνη, η χαρά κ.ο.κ. είναι όλα θεόσδοτα. Αυτό άλλωστε είναι το μεγαλείο του ανθρώπου. Από την άλλη μεριά, όταν ο άνθρωπος παρεκκλίνει από την αγαπητική σχέση μετά του Χριστού, η χαρά μετατρέπεται σε λύπη, η καλοσύνη γίνεται κακία, η αγάπη γίνεται μίσος, διότι ακριβώς αυτές τις ψυχικές καταστάσεις προσφέρει ο εχθρός της ψυχής μας ο διάβολος. Η Κυρία Θεοτόκος λοιπόν, δια του Ιησού Χριστού, γίνεται ο λουτήρας που καθαρίζει την ψυχή μας. Ακόμη η Παναγία μας παρομοιάζεται με κρατήρα, που σερβίρουμε τον οίνο. Όχι όμως έναν οποιονδήποτε οίνο, αλλά τον Ίδιο τον Κύριο, που λαμβάνουμε κατά την Θεία Κοινωνία και μας χαρίζει την αγαλλίαση, αφού προγευόμαστε από τον παρόντα κόσμο την Βασιλεία των Ουρανών.

Καταλήγοντας ο Μητροπολίτης Κερκύρας ευχήθηκε στους πιστούς με τον πνευματικό αγώνα που δίνουν την περίοδο αυτή της Αγίας και Μεγαλής Τεσσαρακοστής, να βιώσουν μέσα στις καρδιές τους το εκούσιον Πάθος, τον Σταυρό, την Ταφή και την εκ νεκρών Ανάσταση του Σωτήρος Χριστού, δια πρεσβειών της Παναγίας Μητρός Του.

ΧΑΙΡΕ ΑΚΤΙΣ ΝΟΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, ΧΑΙΡΕ ΒΟΛΙΣ ΤΟΥ ΑΔΥΤΟΥ ΦΕΓΓΟΥΣ

Η ποίηση στην ζωή μας είναι μία δωρεά που αφορά σε λίγους. Η πλειονοψηφία των ανθρώπων έχει σχέση μαζί της μόνο μέσω των τραγουδιών και της μουσικής. Και δεν είναι βέβαιο κατά πόσον μπορεί να εκτιμήσει το περιεχόμενό της, τα γλωσσικά σχήματα, το κάλλος που αναδύεται, ακόμη και από τα πιο σκοτεινά ρήματά της. Διότι είναι κάλλος να μπορεί κάποιος να εκφράζει τα βαθύτερα συναισθήματά του έναντι του κόσμου, του ανθρώπου, της ζωής, έναντι του ίδιου του εαυτού του. Το κάλλος απολυτοποιείται ως αξία και περιεχόμενο όταν ο άνθρωπος προσπαθεί μέσα από την ποίηση να συναντήσει τον Θεό, την Υπεραγία Θεοτόκο, του Αγίους. Εκεί η ομορφιά είναι απόπειρα αποτύπωσης του αιώνιου, του υπερβατικού, αυτού που δεν έχει όριο. Ο ποιητής ο οποίος δεν έχει θεώσει τον εαυτό του, αλλά με ταπείνωση παρακαλεί και προσεύχεται στον Θεό να του δώσει λόγο, γεννά έργα ανεκτίμητης αξίας και καθιστά την παράδοση, στην οποία συμμετέχει, ζωή. Και όσοι, μέσα από την εκκλησιαστική παράδοση, όπως αυτή εκφράζεται στις ιερές ακολουθίες, καταφέρνουν να γίνουν, έστω και κατ’ ολίγον, μέτοχοι της συγκίνησης, δηλαδή αφήσουν την ύπαρξή τους να κινηθεί με τον λόγο προς τον Θεό, τότε δεν είναι απλώς πιστοί, αλλά μύστες!

«Χαίρε ακτίς νοητού ηλίου, χαίρε βολίς του αδύτου φέγγους». Η ποίηση του Ακαθίστου Ύμνου είναι αριστουργηματική. Ο υμνογράφος χαιρετίζει την Υπεραγία Θεοτόκο ως ακτίνα του νοητού ηλίου. Ο αισθητός ήλιος, με τις ακτίνες του, θερμαίνει τον κόσμο, δίνει ζωή, φωτίζει βοηθώντας τους ανθρώπους να συναντηθούν μεταξύ τους, να δημιουργήσουν πολιτισμό, να χτίσουν σχέσεις. Το φως βοηθά τους ανθρώπους να αποκτήσουν και αυτό που ονομάζουμε στην γλώσσα της θεολογίας «φυσική θεωρία», να καταλάβουν δηλαδή ότι «πάντα εν σοφία εποιήθησαν παρά Θεού». Ο νοητός ήλιος, δηλαδή ο Χριστός, φωτίζει εμάς τους ανθρώπους και τον κόσμο να καταλάβουμε ότι η ζωή έχει νόημα μαζί Του, μας δίνει την ζωή της Βασιλείας διά του Σταυρού και της Αναστάσεως και μας θερμαίνει, τραβώντας μας έξω από το σκοτάδι και την παγωνιά της αμαρτίας! Και είναι η Υπεραγία Θεοτόκος η ακτίνα αυτού του νοητού ηλίου, ο φορέας της κοινωνίας με τον Χριστό, διότι αυτή την κυοφόρησε στην ύπαρξή της, δίδοντάς Του σάρκα ανθρώπινη, είναι αυτή που πρώτη αναπλάσθηκε μέσα από την σχέση μαζί Του και νίκησε δι’ Αυτού τον θάνατο, καθώς μετέστη προς την ζωήν, είναι αυτή που μας δίνει ελπίδα όταν προσευχόμαστε για να βγούμε από την απόγνωση της αμαρτίας και του θανάτου, αγκαλιάζοντάς μας ως Μητέρα του κόσμου!

Ο υμνογράφος χαιρετίζει την Υπεραγία Θεοτόκο ως «βολίδα του αδύτου φέγγους». Βολίδα είναι ένα αστέρι που ταξιδεύει με πολύ μεγάλη ταχύτητα, έχοντας αναπόφευκτο αποτέλεσμα την δύση του. Εδώ ο υμνογράφος επιλέγει την ταχύτητα, αλλά αρνείται το βασίλεμα, γεννώντας ένα σχήμα ανατρεπτικό. Τρέχει με μεγάλη ταχύτητα η Υπεραγία Θεοτόκος προς τον Θεό και προς τον άνθρωπο, διότι αυτός που αγαπά κινείται προς τον άλλο συνεχώς και με όλη του την ύπαρξη, Τρέχει, διότι η αγάπη είναι ολοκληρωτική, πληρωματική και όχι μίζερη, φτωχή, ιδιότροπη. Τρέχει διότι δεν έχει μέσα της αμφιβολία για την αποστολή της. Εφόσον είπε ΝΑΙ στη κλήση του Θεού, δεν υπάρχει αναβολή πλέον στην υπακοή, αλλά δόσιμο. Το ίδιο και έναντι του συνανθρώπου. Τρέχει η Παναγία για να μεταφέρει τις προσευχές μας, τις ανάγκες μας, τις αγωνίες μας στο Υιό και Θεό της, με την στοργή και την παράκληση που η καρδιά της Μάνας γνωρίζει και βιώνει. Και δεν σβήνει η Παναγία στο πέρασμα του χρόνου, αλλά το φως που εκπέμπει είναι άδυτο. Δεν αναλώνεται δηλαδή, όπως οι άνθρωποι, όπως οι διάττοντες αστέρες, που έχουν όριο στην αντοχή τους και ό,τι δίνουν τους αφαιρείται από ενέργεια και ζωή. Στην Παναγία τα πάντα είναι αναφαίρετα, όπως στην αγάπη. Αυτός που αγαπά αληθινά, δίνοντας, πληρούται. Προσφέρει και δεν εξαντλείται. Ως «εσθιόμενος και μη δαπανώμενος».

Η ποίηση της Εκκλησίας μας δείχνει την οδό της σχέσης με τον Χριστό, την οδό της αγάπης που γίνεται σωτηρία. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι ο οδοδείκτης αυτής της ποίησης που μας ανοίγει στο αιώνιο. Ας συνομολογήσουμε λοιπόν εκ της καρδίας μας αυτό το λαμπρό «Χαίρε» και ας το αφήσουμε να βγει από τα βάθη της δικής μας καρδιάς που χαίρεται για την Μητέρα όλων!

Κέρκυρα, 5 Απριλίου 2019

Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η Δ΄ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

Με κατάνυξη τελέσαμε και απόψε την ακολουθία των Δ΄ Χαιρετισμών προς την Υπέρμαχο Στρατηγό στην ενορία μας.