ΧΑΙΡΕ ΑΚΤΙΣ ΝΟΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, ΧΑΙΡΕ ΒΟΛΙΣ ΤΟΥ ΑΔΥΤΟΥ ΦΕΓΓΟΥΣ

Η ποίηση στην ζωή μας είναι μία δωρεά που αφορά σε λίγους. Η πλειονοψηφία των ανθρώπων έχει σχέση μαζί της μόνο μέσω των τραγουδιών και της μουσικής. Και δεν είναι βέβαιο κατά πόσον μπορεί να εκτιμήσει το περιεχόμενό της, τα γλωσσικά σχήματα, το κάλλος που αναδύεται, ακόμη και από τα πιο σκοτεινά ρήματά της. Διότι είναι κάλλος να μπορεί κάποιος να εκφράζει τα βαθύτερα συναισθήματά του έναντι του κόσμου, του ανθρώπου, της ζωής, έναντι του ίδιου του εαυτού του. Το κάλλος απολυτοποιείται ως αξία και περιεχόμενο όταν ο άνθρωπος προσπαθεί μέσα από την ποίηση να συναντήσει τον Θεό, την Υπεραγία Θεοτόκο, του Αγίους. Εκεί η ομορφιά είναι απόπειρα αποτύπωσης του αιώνιου, του υπερβατικού, αυτού που δεν έχει όριο. Ο ποιητής ο οποίος δεν έχει θεώσει τον εαυτό του, αλλά με ταπείνωση παρακαλεί και προσεύχεται στον Θεό να του δώσει λόγο, γεννά έργα ανεκτίμητης αξίας και καθιστά την παράδοση, στην οποία συμμετέχει, ζωή. Και όσοι, μέσα από την εκκλησιαστική παράδοση, όπως αυτή εκφράζεται στις ιερές ακολουθίες, καταφέρνουν να γίνουν, έστω και κατ’ ολίγον, μέτοχοι της συγκίνησης, δηλαδή αφήσουν την ύπαρξή τους να κινηθεί με τον λόγο προς τον Θεό, τότε δεν είναι απλώς πιστοί, αλλά μύστες!

«Χαίρε ακτίς νοητού ηλίου, χαίρε βολίς του αδύτου φέγγους». Η ποίηση του Ακαθίστου Ύμνου είναι αριστουργηματική. Ο υμνογράφος χαιρετίζει την Υπεραγία Θεοτόκο ως ακτίνα του νοητού ηλίου. Ο αισθητός ήλιος, με τις ακτίνες του, θερμαίνει τον κόσμο, δίνει ζωή, φωτίζει βοηθώντας τους ανθρώπους να συναντηθούν μεταξύ τους, να δημιουργήσουν πολιτισμό, να χτίσουν σχέσεις. Το φως βοηθά τους ανθρώπους να αποκτήσουν και αυτό που ονομάζουμε στην γλώσσα της θεολογίας «φυσική θεωρία», να καταλάβουν δηλαδή ότι «πάντα εν σοφία εποιήθησαν παρά Θεού». Ο νοητός ήλιος, δηλαδή ο Χριστός, φωτίζει εμάς τους ανθρώπους και τον κόσμο να καταλάβουμε ότι η ζωή έχει νόημα μαζί Του, μας δίνει την ζωή της Βασιλείας διά του Σταυρού και της Αναστάσεως και μας θερμαίνει, τραβώντας μας έξω από το σκοτάδι και την παγωνιά της αμαρτίας! Και είναι η Υπεραγία Θεοτόκος η ακτίνα αυτού του νοητού ηλίου, ο φορέας της κοινωνίας με τον Χριστό, διότι αυτή την κυοφόρησε στην ύπαρξή της, δίδοντάς Του σάρκα ανθρώπινη, είναι αυτή που πρώτη αναπλάσθηκε μέσα από την σχέση μαζί Του και νίκησε δι’ Αυτού τον θάνατο, καθώς μετέστη προς την ζωήν, είναι αυτή που μας δίνει ελπίδα όταν προσευχόμαστε για να βγούμε από την απόγνωση της αμαρτίας και του θανάτου, αγκαλιάζοντάς μας ως Μητέρα του κόσμου!

Ο υμνογράφος χαιρετίζει την Υπεραγία Θεοτόκο ως «βολίδα του αδύτου φέγγους». Βολίδα είναι ένα αστέρι που ταξιδεύει με πολύ μεγάλη ταχύτητα, έχοντας αναπόφευκτο αποτέλεσμα την δύση του. Εδώ ο υμνογράφος επιλέγει την ταχύτητα, αλλά αρνείται το βασίλεμα, γεννώντας ένα σχήμα ανατρεπτικό. Τρέχει με μεγάλη ταχύτητα η Υπεραγία Θεοτόκος προς τον Θεό και προς τον άνθρωπο, διότι αυτός που αγαπά κινείται προς τον άλλο συνεχώς και με όλη του την ύπαρξη, Τρέχει, διότι η αγάπη είναι ολοκληρωτική, πληρωματική και όχι μίζερη, φτωχή, ιδιότροπη. Τρέχει διότι δεν έχει μέσα της αμφιβολία για την αποστολή της. Εφόσον είπε ΝΑΙ στη κλήση του Θεού, δεν υπάρχει αναβολή πλέον στην υπακοή, αλλά δόσιμο. Το ίδιο και έναντι του συνανθρώπου. Τρέχει η Παναγία για να μεταφέρει τις προσευχές μας, τις ανάγκες μας, τις αγωνίες μας στο Υιό και Θεό της, με την στοργή και την παράκληση που η καρδιά της Μάνας γνωρίζει και βιώνει. Και δεν σβήνει η Παναγία στο πέρασμα του χρόνου, αλλά το φως που εκπέμπει είναι άδυτο. Δεν αναλώνεται δηλαδή, όπως οι άνθρωποι, όπως οι διάττοντες αστέρες, που έχουν όριο στην αντοχή τους και ό,τι δίνουν τους αφαιρείται από ενέργεια και ζωή. Στην Παναγία τα πάντα είναι αναφαίρετα, όπως στην αγάπη. Αυτός που αγαπά αληθινά, δίνοντας, πληρούται. Προσφέρει και δεν εξαντλείται. Ως «εσθιόμενος και μη δαπανώμενος».

Η ποίηση της Εκκλησίας μας δείχνει την οδό της σχέσης με τον Χριστό, την οδό της αγάπης που γίνεται σωτηρία. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι ο οδοδείκτης αυτής της ποίησης που μας ανοίγει στο αιώνιο. Ας συνομολογήσουμε λοιπόν εκ της καρδίας μας αυτό το λαμπρό «Χαίρε» και ας το αφήσουμε να βγει από τα βάθη της δικής μας καρδιάς που χαίρεται για την Μητέρα όλων!

Κέρκυρα, 5 Απριλίου 2019

Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Η Δ΄ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

Με κατάνυξη τελέσαμε και απόψε την ακολουθία των Δ΄ Χαιρετισμών προς την Υπέρμαχο Στρατηγό στην ενορία μας.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ

Στο Διαδίκτυο είναι λίαν προσφιλές θέμα οι θεωρίες συνωμοσίας. Πολλοί νέοι και μεγαλύτεροι διαβάζουν για όσους ευθύνονται για τα κακά στον κόσμο μας. Για τις μεγάλες εταιρείες. Για μυστικές οργανώσεις. Για την υποταγή του κόσμου όχι σε συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα αλλά σε ομάδες που προετοιμάζουν το έδαφος για τον ερχομό του Αντιχρίστου (χωρίς όμως να γίνεται λόγος για την Δευτέρα Παρουσία, καθώς στο βιβλίο της «Αποκάλυψης» ο Αντίχριστος δεν είναι αυτόνομος, αλλά συνδέεται με το τέλος και την ανακαίνιση του κόσμου με την ανάσταση των νεκρών, κάτι που - συνειδητά ή ασυνείδητα- αποσιωπάται από τους διακινητές των θεωριών περί ερχομού του). Για ομάδες που ζηλεύουν και μισούν την Ελλάδα και τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό και θέλουν να μας κάνουν κακό (πόσο περισσότερο άραγε από αυτό που κάνουμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας;).

Αν κάποιος προσπαθήσει με λογικά επιχειρήματα να προκαλέσει συζήτηση, διαπιστώνει το «ου με πείσεις, καν με πείσης». Είναι τέτοιο το σύνδρομο καταδίωξης που αυτές οι θεωρίες ενισχύουν, αλλά και το αίσθημα ότι υπάρχει μία ομάδα εκλεκτών, στους οποίους ανήκουμε συλλήβδην οι Έλληνες και ιδιαίτερα οι χριστιανοί, όπως επίσης και κάποιοι αγνοί ήρωες που θέλουν να διαφυλάξουν την δικαιοσύνη και την καλοσύνη, ώστε η συζήτηση να φαντάζει μάταιη. Και όταν οι εμπνεύσεις στερεύουν, οι οπαδοί των θεωριών συνωμοσίας επικαλούνται προφήτες, γεροντάδες, αγίους, χωρίς να αξιοποιούν την διδασκαλία τους για την πνευματική μας πορεία και ζωή, αλλά ψάχνοντας ρήσεις που ειπώθηκαν, αν ειπώθηκαν, σε κλειστές παρέες και με αφορμή γεγονότα τα οποία επηρεάζουν συναισθηματικά. Όμως επειδή ο προφήτης, ο γέροντας, ο άγιος θεωρούνται αλάθητοι, καθώς δεν μπορεί να γίνει διαχωρισμός ανάμεσα στο ανθρώπινο στοιχείο και στην θεοπνευστία, κάθε λόγος τους θεωρείται θέσφατος.

θα ήταν αφέλεια εάν δεν είχαμε επίγνωση ότι υπάρχουν ιδεολογικά συστήματα και ομάδες που ζητούν την επικράτηση συγκεκριμένων πολιτισμικών προτύπων, κυρίως για οικονομικούς λόγους. Δεν λείπουν αυτοί που θεωρούν την πίστη στον Θεό αναχρονισμό. Άλλοι πάλι θεωρούν σκόπιμο να εκσυγχρονίσουν την κοινωνία, καταργώντας παραδόσεις. Όλοι αυτοί έχουν ονοματεπώνυμο. Εκφράζονται δημόσια. Γράφουν συγγράμματα. Δίνουν συνεντεύξεις. Χρηματοδοτούν προγράμματα. Πιθανότατα χρησιμοποιούν πολιτικούς, δημοσιογράφους, διανοουμένους, άλλους ταγούς ως εμπροσθοφύλακες. Αν όμως κάτι καταφέρνουν, είναι διότι δεν είμαστε σε θέση να έχουμε τα δικά μας κριτήρια. Να αντισταθούμε με γνώμονα αξίες. Να έχουμε την κριτική σκέψη επηυξημένη. Να γνωρίζουμε πού πατάμε και προς τα πού πηγαίνουμε.

Σε προσωπικό επίπεδο, θα αναρωτηθεί κάποιος, αυτό είναι εφικτό. Σε συλλογικό;

Τα πρώτα σχεδόν τριακόσια χρόνια της παρουσίας του ο χριστιανισμός τα πέρασε ως «μικρά ζύμη». Οι χριστιανοί ζούσαν σε μία κοινωνία αντίθεη και εχθρική. Η αυθεντικότητά τους όμως και η θυσία του εαυτού τους οδήγησαν στην πλήρη επικράτηση. Δεν κήρυξαν επανάσταση, ούτε φοβήθηκαν το ρεύμα. Ο Θεός ήταν μαζί τους.

Ένας σύγχρονος άγιος, ο π. Σωφρόνιος Σαχάρωφ, λέει: «η αυθεντική αγάπη βιώνεται όταν προσεύχεσαι για τον όλο Αδάμ, για όλη την ανθρωπότητα». Για να γίνει αυτό, χρειάζεται εμπιστοσύνη στον Θεό και πάλη με τον εαυτό μας. Αντί να μας φταίνε οι άλλοι, ας κάνουμε την αυτοκριτική μας. Ας χαρούμε την πίστη μας. Και ας αναλάβουμε την ευθύνη να σκεφτόμαστε και να αποφασίζουμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο στις προκλήσεις της ζωής. Τότε θα δώσουμε αυθεντικό παράδειγμα και στους νέους!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 3 Απριλίου 2019

“Το σταυροδρόμι των ηρώων – Κέρκυρα 1716”

Στα πλαίσια της πέμπτης συνάντησης του Ελεύθερου Πανεπιστημίου της Ι.Μ. Κερκύρας για το ακαδημαϊκό έτος 2018-2019 πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Δευτέρας 1 Απριλίου 2019 στο Πνευματικό Κέντρο η παρουσίαση του νέου βιβλίου του γνωστού Κερκυραίου συγγραφέα και λογοτέχνη Νίκου Παργινού με τίτλο : “Το σταυροδρόμι των ηρώων”. Στην εκδήλωση έγινε συζήτηση για τους ήρωες και τους ηγέτες στους καιρούς μας, με αφορμή το γεγονός της πολιορκίας της Κέρκυρας το  1716, η οποία αντιμετωπίστηκε, πέρα από τον αγώνα των ανθρώπων, με την δύναμη και την θαυματουργική επέμβαση του Προστάτου της νήσου Αγίου Σπυρίδωνος. Ομιλητές της εκδήλωσης ήταν ο συγγραφέας, ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχ. Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας, καθώς και ο κ. Κωνσταντίνος Θύμης, θεολόγος – ιστορικός και Γραμματέας της Ι.Μ. Κερκύρας.

Κατά την εκδήλωση αποσπάσματα του βιβλίου διάβασε η ηθοποιός κα Μαριέττα Σαββανή.

Στον χαιρετισμό του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος αφού συνεχάρη τον συγγραφέα για το αξιολογότατο μυθιστόρημά του, υπογγράμμισε ότι  πραγματικά η Κέρκυρα είναι σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης. Τα στοιχεία που παρατίθενται στο βιβλίο δεν είναι απλά ιστορικά, αλλά διανθισμένα και με το λογοτεχνικό χάρισμα που έχει προικίσει ο Θεός τον συγγραφέα. Ατυχέστατα ακόμα και αυτό θαύμα του Αγίου μας, μερίδα ανθρώπων το απαξιώνει. Για την συντριπτική πλειοψηφία όμως των Κερκυραίων ο Άγιος Σπυρίδων είναι ο πατέρας τους. Σε εκείνον προστρέχουν και με ευγνωμοσύνη τον ευχαριστούν, δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό. Οι ευεργεσίες του Αγίου είναι καθημερινές. Εμείς μπορεί στην αρχή να μην τις αντιλαμβανόμαστε, αλλά η αλληλουχία των γεγονότων στην συνέχεια, μαρτυρά ξεκάθαρα την επέμβαση του Ιερού Σπυρίδωνος.

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε στον συγγραφέα Κύριος ο Θεός να ευλογεί τόσο εκείνον, όσο και την οικογένειά του, δια πρεσβειών του Αγίου Σπυρίδωνος.

Στην τοποθέτησή του ο συγγραφέας κ. Παργινός επεσήμανε ότι σε καιρούς, όπου απαξιώνουμε την ιστορία μας, την παράδοσή μας και την ταυτότητά μας, χρειάζεται να εντρυφήσουμε σε αυτά, κυρίως για να έχουμε τις βάσεις με τις οποίες θα πορευθούμε στο αύριο. Σε καιρούς που η διαφορετικότητα ταυτίζεται με την κατάργηση όλων των παραδόσεών μας και της συλλογικής μας ταυτότητας, εμείς δεν πρέπει να μπούμε σε αυτή τη λογική. Ο σεβασμός στην διαφορετικότητα βεβαίως και χρειάζεται να υπάρχει, αλλά με επίγνωση ταυτόχρονα της ταυτότητάς μας. Ήρωας είναι αυτός που νικά τον ίδιο του τον εαυτό, ενώ ηγέτης είναι εκείνος που βλέπει το μέλλον και εμπνέει τους ανθρώπους να πάνε μπροστά, να κάνουν το βήμα που ίσως ούτε και οι ίδιοι θα διανοούνταν ότι θα μπορούσαν να κάνουν. Αυτό επιτυγχάνεται στο μυθιστόρημα, μέσα από την παρουσία ενός σπουδαίου προσώπου του Ιωάννη Ματθία Σχολεμβούργου, Σαξονικής καταγωγής  στρατάρχη, ο οποίος τέθηκε επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων που υπερασπίζονταν την Κέρκυρα και ουσιαστικά ήταν αυτός που ενέπνευσε τους ανθρώπους να αγωνιστούν, ώστε το νησί να μην υποκύψει στους Τ  ούρκους, γεγονός που θα άλλαζε και την ιστορία της Ευρώπης. Βεβαίως ο Σχολεμβούργος δεν θα τα κατάφερνε αν δεν παρενέβαινε ο Άγιος Σπυρίδων που είναι η ζωντανή παράδοση στο νησί των Φαιάκων. Αμέσως μετά την λύση της πολιορκίας, η οποία έγινε μετά από μια τρομερή καταιγίδα και κυρίως μέσα από τον φόβο των Τούρκων, που αισθάνθηκαν τον Άγιο να τους πολεμάει, είχε ως αποτέλεσμα να διακόψουν άρον άρον τις επιθετικές τους ενέργειες. Το γεγονός αυτό συνέπεσε με την νίκη στο Πετροβαράντιν των συμμαχικών δυνάμεων, υπό τον Ευγένιο της Σαβοϊας, σε άλλη τουρκική επίθεση. Ο Σχολεμβούργος ένας Προτεστάντης στο θρήσκευμα, τίμησε και προσκύνησε το Ιερό Σκήνωμα, δείχνοντας ότι αυτός που έχει επίγνωση και των ορίων του και των δυνατοτήτων του ξέρει να σέβεται την πίστη ενός λαού.

Στην εισήγησή του ο π. Θεμιστοκλής τόνισε ότι αξίζει τον κόπο να μελετώνται τέτοια πονήματα, τα οποία ενώνουν την λογοτεχνία με την ιστορία, σε καιρούς που η ιστορία απαξιώνεται και η λογοτεχνία δεν είναι στις προτεραιότητες της κοινωνίας μας, όπως και γενικότερα η μελέτη των βιβλίων σήμερα. Ηγέτης και ήρωας είναι αυτός που νικά τον φόβο του θανάτου, γιατί αυτό είναι το κλειδί, η αυταπάρνηση και η υπέρβαση του θανάτου. Δεν είναι μόνο οι πρωταγωνιστές που γράφουν ιστορία, αλλά και τα πρόσωπα, η συλλογικότητα, που τους συμπαρίσταται και όπως φαίνεται ξεκάθαρα από το μυθιστόρημα έπαιξαν πολύ μεγάλο ρόλο ώστε να νικήσει  ο τόπος τους εχθρούς. Αυτό το οποίο χρειάζεται στους καιρούς μας είναι να μπορέσουμε να αφυπνηστούμε, να αναζητήσουμε ηγεσίες και να φύγουμε από την επανάπαυσή μας. Η παρουσία του Νίκου Παργινού και το συγγραφικό του ταλέντο, αναδεικνύει θέματα ιστορικά που έχουν να κάνουν με την Κέρκυρα, δείχνει ότι ο συγγραφέας συμβάλλει στον πολιτισμό του νησιού, όπως επίσης στην διάσωση και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, γεγονός που είναι αναντήρητα πολύ ελπιδοφόρο στους καιρούς μας.

Εν συνεχεία ο κ. Θύμης στην ομιλία του επεσήμανε, μέσα από πλήθος πρωτογενών ιστορικών πηγών, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η πολιορκία της Κέρκυρας από τους Τούρκους το 1716, όπως επίσης και το γεγονός ότι μετά την νίκη των συμμαχικών δυνάμεων, στις οποίες συμμετείχαν πολλοί Κερκυραίοι, δείχνοντας ότι ο τόπος έχει δυνάμεις. Ακόμη η πολιορκία αυτή γέννησε τον λαϊκό θρύλο, απ’όπου ξεπρόβαλαν πρόσωπα όπως ο Νικολό Πιέρρης και η Ναζλί, που ενέπνευσαν και συγγραφείς, δείχνοντας ότι ένας λαός δεν μένει μονάχα στην καθεαυτή ιστορία, αλλά η παράδοσή του συνδέεται με θρύλους και πρόσωπα, τα οποία αποτυπώνουν το μεγαλείο των γεγονότων. Δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για ιστορία, αγνοώντας το λαϊκό αίσθημα και την παράδοση.

Χαιρετισμό στη  εκδήλωση απηύθυνε ο Δήμαρχος Κέρκυρας κ. Κώστας Νικολούζος,  ο οποίος υπογράμμισε την άριστη συνεργασία που είχε ο Δήμος, τόσο με την Ιερά Μητρόπολη, όσο και με άλλους φορείς του νησιού, σε σειρά εκδηλώσεων το 2016 επί τη συμπληρώσει 300 ετών από την πολιορκία της Κέρκυρας και την θαυματουργική επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος.

Ακόμη  ο κ. Δήμαρχος τόνισε ότι ο Νίκος Παργινός, άριστος συνεργάτης του Δήμου Κέκρυρας,  με το νεοεκδοθέν μυθιστόρημά του έρχεται να συμπληρώσει ένα κενό σε ότι αφορά την λογοτεχνική και ιστορική πλευρά των γεγονότων του καλοκαιριού του 1716.

Τέλος να σημειωθεί ότι χαιρετισμό απηύθυνε εκ μέρους της Ενώσεως Χριστιανών Επιστημόνων ο Πανοσιολ. Αρχιμ. Σεραφείμ Λινοσπόρης, Ιεροκήρυκας της Ι.Μ. Κερκύρας και αντιπρόεδρος της Ενώσεως.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "Το σταυροδρόμι των ηρώων - κέρκυρα 1716"

H ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ Δ΄ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ

Το απόγευμα της Κυριακής 31 Μαρτίου 2019 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος ο  Κατανυκτικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος με θέμα “Οι αιώνιες διαστάσεις του Σταυρού”. Η Αγίας μας Εκκλησία προβάλλει στο μέσον της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε και να ξεκουραστούμε στην σκιά του, να αντλήσουμε δυνάμεις και να πάρουμε Χάρη από την θυσία του Γολγοθά. Ο Σταυρός έχει αιώνιες διαστάσεις. Ο Τίμιος Σταυρός είναι στερεωμένος πάνω στην καρδιά της Εκκλησίας μας και βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας του κόσμου. Με την ενανθρώπισή Του ο Κύριος χώρισε την ιστορία στα δύο, σε προ Χριστού και μετά Χριστόν. Χώρισε την Παλαιά από την Καινή Διαθήκη. Όλοι οι αιώνες πριν τον Χριστό προσδοκούν την εποχή Του. Ο Εσταυρωμένος Χριστός είναι το κέντρο της ιστορίας του κόσμου. Ο Σταυρός σημαδεύει πάντοτε την Εκκλησία, στην πορεία Της στον παρόντα κόσμο. Και στην εποχή όμως της Π.Δ. θα δούμε τον Τίμιο Σταυρό προτυπούμενο. Όταν οι Ισραηλίτες έφευγαν από την χώρα της δουλείας, την  Αίγυπτο και πορεύονταν στην έρημο του Σινά, αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες. Ο Θεός πληροφόρησε πάλι και πολλάκις τον Μωυσή πώς να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες αυτές. Καταρχήν όταν έφθασαν στη Ερυθρά θάλασσα, τους ακολουθούσε και τους κατεδίωκε  ο στρατός του Φαραώ. Τότε ο Μωυσής πήρε εντολή από τον Θεό και με την ράβδο του έκανε το σημείο του σταυρού, με αποτέλεσμα να ανοίξει η Ερυθρά θάλασσα και να περάσει ο περιούσιος λαός. Οι δε στρατιώτες του Φαραώ καταποντίστηκαν. Όταν οι Εβραίοι πορεύονταν μέσα στην έρημο συνάντησαν τον εχθρικό λαό του Αμαλήκ. Τότε πήρε εντολή πάλι από τον Θεό ο Μωυσής και σχημάτισε με το σώμα και τα χέρια του τον σταυρό. Όσο βρισκόταν στην θέση αυτή νικούσαν οι Ισραηλίτες. Μια άλλη φορά που ο λαός του Θεού δίψασε στην έρημο, ο Μωυσής σχημάτισε το σταυρό πάνω σε μια πέτρα, από την οποία ανέβλυσε ύδωρ. Και σε άλλη περίπτωση που οι Εβραίοι δέχονταν τα δηλητηριώδη τσιμπήματα των όφεων, ατένιζαν έναν χάλκινο όφι πάνω σε έναν στήλο που είχε φτιάξει ο Μωυσής  και θεραπεύονταν.

Κατά την εποχή της Κ.Δ. και την ενσάρκωσή Του, ο Κύριος δια της Σταυρικής Του θυσίας και της εκ νεκρών Αναστάσεώς Του, νίκησε την αμαρτία, συνέτριψε το κράτος του διαβόλου, κατήργησε τον θάνατο και άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου στον άνθρωπο. Αυτό το κοσμοχαρμόσυνο γεγονός προανήγγειλε ο Πανάγιος Θεός από την αρχή της δημιουργίας του ανθρωπίνου γένους.

Ο Σταυρός όμως υπάρχει και στο προαιώνιο σχέδιο του Κυρίου. Η παροχή της σωτηρίας με την θυσία του Ιησού Χριστού είναι Μυστήριο αποκεκρυμμένο από των αιώνων εν τω Θεώ. Ο Σταυρός του Χριστού όμως υπάρχει και στο τέλος της ιστορίας του παρόντος κόσμου. Ο Τίμιος Σταυρός θα σφραγίσει το τέλος της ιστορίας μας. Κατά την Δευτέρα Παρουσία όταν έρθει ο Κύριος εν Δόξη για να κρίνει τον κόσμο, θα φανεί πρώτα στους ουρανούς ολόλαμπρος ο Σταυρός. Ο Χριστός μάς πληροφορεί ότι όταν πλησιάσει η συντέλεια του κόσμου, ο ήλιος θα σκοτεινιάσει, η σελήνη δεν θα δώσει το φως της και τα άστρα θα πέσουν από τον ουρανό. Ακόμη και οι ουράνιες δυνάμεις των Αγγέλων θα σαλευθούν, από την βαθιά συγκίνησή τους, για τα όσα θα συμβούν κατά την Δευτέρα Παρουσία. Όπως μάς λέγει η Αποκάλυψη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, της Παρουσίας του Κυρίου θα προηγηθεί το σημείον του Υιού του Ανθρώπου, ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός εν τω ουρανώ. Τότε θα δει τον Χριστό κάθε ανθρώπινο μάτι, ακόμα και εκείνοι που Τον σταύρωσαν και Τον λόγχισαν. Ο Κύριος δεν θα έχει μόνο τον Σταυρό, αλλά και τα σημάδια των πληγών Του.

Επιπλέον ο Τίμιος Σταυρός έχει να κάνει και με την αιωνιότητα. Τις πληγές που προκάλεσαν τα καρφιά και η λόγχη, τα σημάδια της Σταυρώσεως, θα τα φέρει ο Κύριος, το Εσφαγμένο Αρνίο της Αποκαλύψεως,  και μετά το τέλος της ιστορίας, στην  ατελεύτητη αιωνιότητα. Τα σημάδια  αυτά δεν θα τα φέρει ως πληγές μιας μάχης που έδωσε και ηττήθηκε, αλλά ως παράσημα μιας κοσμοϊστορικής νίκης, που εξασφάλισε την αιώνια ζωή στο γένος των ανθρώπων. Τα σημάδια αυτά θα τα φέρει στην αιωνιότητα, για να θυμίζουν τον αιώνιο θρίαμβό  Του επί του θανάτου. Στην αιωνιότητα θα μελετούν οι άνθρωποι το ακατάληπτο Μυστήριο του Σταυρού, το αιώνιο θαύμα της Θείας αγάπης. Ο Τίμιος Σταυρός αποτελεί το μέτρο της αγάπης του Θεού. Το μέγεθος της αγάπης του Θεού, φανερώνεται στο μέγεθος της προσφοράς Του και στις λυτρωτικές συνέπειες αυτής της προσφοράς. Άπειρη η αγάπη του Κυρίου, άπειρες και οι διαστάσεις του Σταυρού.

Κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι ο άνθρωπος πορεύεται στο παρόν και στην αιωνιότητα, κάτω από την σκιά του Τιμίου Σταυρού και μέσα στο Φως της Θείας αγάπης. Η Θεϊκή αγάπη σφραγίζει με το σημείο του Σταυρού κάθε σελίδα της ιστορίας μας. Αυτή φωτίζει την προϊστορία και την μεταϊστορία. Εμείς από την πλευρά μας οφείλουμε να στήσουμε τον Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου στην καρδιά μας. Πώς θα γίνει αυτό ; Α) Με το να μελετάμε με σιωπή και σε ατμόσφαιρα προσευχής στα βάθη της ψυχής μας την αγάπη του Θεού και το Μυστήριο του Σταυρού. Β) Να το μελετάμε με πίστη και με βαθύτατη ευγνωμοσύνη. Γ) Με αγάπη στον παθόντα και ταφέντα και αναστάντα εκ νεκρών Κύριό μας. Δ) Με το να αγαπήσουμε τους σταυρούς μας, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, τις ασθένειες, τις δυσκολίες στην ζωή μας. Ε) Και να ξέρουμε ότι όλα μας οδηγούν στην ανάσταση και την αιώνια ζωή.