"Καί ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπό τοῦ μνημείου· εἶχε δέ αὐτάς τρόμος καί ἔκστασις, καί οὐδενί οὐδέν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ." (Μαρκ. 16,8)
«Και αφού βγήκαν, έφυγαν γρήγορα από το μνημείο· γιατί τις είχε κυριεύσει τρόμος και έκσταση, και δεν είπαν τίποτε σε κανέναν, επειδή φοβούνταν.»
Αγαπητοί μου Χριστός Ανέστη!
Οι Μυροφόρες γυναίκες πηγαίνουν στο μνημείο με αγάπη, με πόνο, με διάθεση διακονίας. Δεν περιμένουν την Ανάσταση. Περιμένουν να τιμήσουν έναν νεκρό. Και όμως, βρίσκονται μπροστά στο άδειο μνημείο και στο μήνυμα ότι «ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε».
Εδώ ακριβώς αρχίζει το μυστήριο. Δεν αντιδρούν με χαρά, αλλά με τρόμο. Δεν μιλούν, αλλά σιωπούν. Δεν τρέχουν να διακηρύξουν, αλλά φεύγουν.
Και αυτό, αδελφοί μου, δεν είναι αδυναμία· είναι η πρώτη ανθρώπινη αντίδραση μπροστά στο θείο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας ανάλογες ευαγγελικές σκηνές, μας διδάσκει ότι όταν ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με το υπερφυσικό, καταλαμβάνεται από ιερό δέος. Ο φόβος αυτός δεν είναι απελπισία· είναι σεβασμός, είναι συντριβή, είναι η αίσθηση ότι ο Θεός είναι παρών.
Ο Άγιος επισημαίνει ακόμη ότι ο Θεός δεν αποκαλύπτει αμέσως όλο το μεγαλείο Του, γιατί ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να το αντέξει. Γι’ αυτό και οι Μυροφόρες περνούν πρώτα από τον φόβο και τη σιωπή, για να φτάσουν αργότερα στη βεβαιότητα και στη χαρά.
Ας σταθούμε λίγο στη σιωπή τους: «καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον».
Σε έναν κόσμο γεμάτο λόγια, αυτή η σιωπή φαίνεται παράξενη. Όμως είναι γεμάτη νόημα. Είναι η σιωπή της καρδιάς που συγκλονίζεται. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος δεν μπορεί ακόμη να εκφράσει αυτό που έζησε.
Ο Ιερός Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει ότι η πίστη δεν είναι μόνο ομολογία με το στόμα, αλλά και εσωτερική εμπειρία. Πολλές φορές ο Θεός εργάζεται μέσα μας σιωπηλά, πριν μας καλέσει να μιλήσουμε.
Αδελφοί μου,
Πόσες φορές και εμείς στεκόμαστε μπροστά σε «άδεια μνημεία» της ζωής μας; Μπροστά σε καταστάσεις που δεν κατανοούμε, σε γεγονότα που μας προκαλούν φόβο, σε εμπειρίες που μας ξεπερνούν;
Ο λόγος του Θεού σήμερα μας διδάσκει ότι ο φόβος αυτός μπορεί να γίνει αρχή πίστεως.
Οι Μυροφόρες δεν έμειναν για πάντα στη σιωπή. Ο φόβος τους μεταμορφώθηκε. Έγιναν οι πρώτες μάρτυρες της Αναστάσεως. Εκείνες που σιώπησαν αρχικά, έγιναν εκείνες που ανήγγειλαν το χαρμόσυνο μήνυμα.
Έτσι εργάζεται ο Θεός: παίρνει τον φόβο και τον κάνει χαρά, παίρνει τη σύγχυση και τη μετατρέπει σε βεβαιότητα, παίρνει τη σιωπή και τη μεταμορφώνει σε ομολογία.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, τρία πράγματα:
Πρώτον, να μην φοβόμαστε τον «τρόμο» που γεννά η παρουσία του Θεού. Είναι σημείο ότι ο Θεός μας πλησιάζει.
Δεύτερον, να μην απογοητευόμαστε όταν δεν κατανοούμε αμέσως τα έργα Του. Η πίστη ωριμάζει με τον χρόνο.
Τρίτον, να επιτρέψουμε στον Θεό να μεταμορφώσει τη ζωή μας, ώστε και εμείς, όπως οι Μυροφόρες, να γίνουμε μάρτυρες της Αναστάσεως.
Διότι, όπως διδάσκει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα γεγονός που συνέβη τότε· είναι δύναμη που ενεργεί και σήμερα μέσα στην Εκκλησία και στις καρδιές των πιστών.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τον φόβο να γίνει πίστη και τη σιωπή να γίνει δοξολογία.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου