Ευαγγέλιο & Απόστολος Κυριακή 5 Απριλίου Ε΄ Κυριακή των Νηστειών Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

† Κυριακή 5 Απριλίου 2020

Ε΄ Κυριακή των Νηστειών Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Όσιος Σάββας ο Νέος ο εν Καλύμνω

Ευαγγέλιο Κυριακή 5 Απριλίου 2020

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι´ 32 – 45

32 Ἦσαν δὲ ἐν τῇ ὁδῷ ἀναβαίνοντες εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ἦν προάγων αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐθαμβοῦντο, καὶ ἀκολουθοῦντες ἐφοβοῦντο. καὶ παραλαβὼν πάλιν τοὺς δώδεκα ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν, 33 ὅτι Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι, 34 καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτὸν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται. 35 Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· Διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. 36 ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; 37 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου. 38 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; 39 οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε· 40 τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται. 41 καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. 42 ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. 43 οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, 44 καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· 45 καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ Ι´ 32 – 45

32 Ανέβαιναν δε τον δρόμον που ωδηγούσε προς τα Ιεροσόλυμα, και ο Ιησούς επροπορεύετο από αυτούς. Και οι μαθηταί καθώς έβλεπαν τον διδάσκαλον να προχωρή προς το μαρτύριον κατελήφθησαν από θάμβος (εμπρός στο μεγαλείο της θυσίας που ακτινοβολούσε η μορφή του”. Και καθώς με σεβασμόν τον ακολουθούσαν, εφοβούντο δι’ όσα έμελλον να γίνουν εις Ιεροσόλυμα. Επήρε πάλιν τους δώδεκα ο Κυριος και ήρχισε να λέγη εις αυτούς όσα έμελλον να του συμβούν. 33 Ελεγε δηλαδή ότι “ιδού αναβαίνομεν εις τα Ιεροσόλυμα και ο υιός του ανθρώπου θα παραδοθή στους αρχιερείς και στους γραμματείς και θα τον καταδικάσουν εις θάνατον, και θα τον παραδώσουν στους ειδωλολάτρας στρατιώτας της Ρωμης. 34 Και θα τον εμπαίξουν και θα τον μαστιγώσουν και θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν, και την τρίτην ημέραν θα αναστηθή”. 35 Και έρχονται προς αυτόν ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, και λέγουν· “διδάσκαλε, θέλομεν να μας κάμης αυτό που θα ζητήσωμεν”. 36 Αυτός δε τους είπε· “τι θέλετε να σας κάμω;” 37 Εκείνοι απήντησαν· “όταν ως ένδοξος βασιλεύς καθίσης στον βασιλικόν θρόνον της Ιερουσαλήμ, δος μας να καθίσωμεν ένας εκ δεξιών σου και ένας εξ αριστερών σου”. 38 Ο δε Ιησούς τους είπεν· “δεν ξέρετε τι ζητείτε. Ημπορείτε να πίετε το ποτήριον του πόνου και του μαρτυρίου, το οποίον εγώ πίνω, και να βαπτισθήτε το βάπτισμα του αίματος, το οποίον εγώ βαπτίζομαι;” 39 Εκείνοι δε χωρίς καλά-καλά να σκεφθούν, του είπαν· “ημπορούμεν”. Ο δε Ιησούς είπεν εις αυτούς· “το μεν ποτήριον του μαρτυρίου, το οποίον εγώ έντος ολίγου πίνω, θα το πίετε και το βάπτισμα της οδύνης και του αίματος και της θυσίας, το οποίον εγώ έντος ολίγου θα βαπτισθώ, θα το βαπτισθήτε. (Διότι και σεις θα δοκιμάσετε οδύνας και διωγμούς εξ αιτίας της πίστεώς σας εις εμέ). 40 Το να καθίσετε όμως εκ δεξιών μου και εξ αριστερών μου δεν είναι εις την εξουσίαν μου να το δώσω εις όποιον απλώς μου το ζητήσει, αλλά θα δοθή στους αξίους, εις αυτούς δηλαδή που θα ζήσουν σύμφωνα με το Ευαγγέλιον και θα αγωνισθούν, δια τους οποίους άλωστε και έχει ετοιμασθή”. 41 Οι άλλοι δέκα, όταν ήκουσαν αυτά, ήρχισαν να αγανακτούν δια την φιλόδοξον αυτήν συμπεριφοράν του Ιακώβου και του Ιωάννου. 42 Ο δε Ιησούς τους εκάλεσε κοντά του και τους είπε· “ξέρετε, ότι αυτοί που προβάλλονται σαν άρχοντες των εθνών, συμπεριφέρονται προς τους λαούς σαν να ήσαν απόλυτοι κύριοι αυτών. Και εκείνοι που κατέχουν ανάμεσα στους ανθρώπους μεγάλα αξιώματα, κάνουν κακήν χρήσιν της εξουσίας των και καταδυναστεύουν αυτούς, σαν να τους έχουν δούλους των. 43 Δεν πρέπει όμως τέτοια εγωϊστική τάσις και συμπεριφορά να παρατηρήται ματαξύ σας. Αλλ’ όποιος θέλει να αναδειχθή μέγας μεταξύ σας, πρέπει να γίνη υπηρέτης σας, που να σας εξυπηρετή με αγάπην. 44 Και όποιος από σας θέλει να γίνη πρώτος, πρέπει να γίνη δούλος όλων και να συμπεριφέρεται με την ταπεινοφροσύνην και την υπομονήν και υπακοήν του δούλου. 45 Διότι και ο υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να εξυπηρετηθή από τους ανθρώπους, αλλά να τους εξυπηρετήση και να δώση την ψυχήν αυτού λύτρον και αντάλλαγμα, δια να ελευθερωθούν πολλοί από την ενόχην της αμαρτίας και τον αιώνιον θάνατον”.

Απόστολος Κυριακή 5 Απριλίου 2020

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Θ´ 11 – 14

11 Χριστὸς δὲ παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, 12 οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος. 13 Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ῥαντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, 14 πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ Θ´ 11 – 14

11 Και πράγματι ο Χριστός, όταν ήλθεν ως Αρχιερεύς των αγαθών, τα οποία δια την Π. Διαθήκην ήσαν μέλλοντα, εισήλθε δια της μεγαλυτέρας και τελειοτέρας σκηνής, που δεν είχε κατασκευασθή από ανθρώπινα χέρια, δηλαδή όχι δια μέσου των υλικών κτισμάτων, αλλά με το άγιον και τίμιον σώμα δια της αειπαρθένου Μαρίας. (Αυτό το σώμα ήτο η μεγαλυτέρα και τελειοτέρα σκηνή του Θεού). 12 Εισήλθε δε άπαξ δια παντός εις τα επουράνια Αγια προσφέρων θυσίαν όχι αίμα τράγων και μόσχων, αλλά το ιδικόν του αίμα, και επέτυχε έτσι δι’ ημάς τους αμαρτωλούς την αιωνίαν απολύτρωσιν και σωτηρίαν. 13 Διότι εάν το αίμα των ταύρων και των τράγων και η ανακατωμένη με νερό στάκτη της δαμάλεως, που εκαίετο ολόκληρος στο θυσιαστήριον, ραντίζουσα τους μολυσμένους, τους δίδη καθαρισμόν και κάποιον αγιασμόν ως προς την καθαριότητα του σώματος 14 πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού, ο οποίος με το ηνωμένον μαζή του αιώνιον Αγιον Πνεύμα προσέφερε θυσίαν τον εαυτόν του, τον τελείως καθαρόν και αμόλυντον και από την παραμικροτέραν ακόμη αμαρτίαν, θα καθαρίση την συνείδησίν σας από τα έργα της αμαρτίας, που οδηγούν στον αιώνιον θάνατον και θα σας δώση την παρρησίαν και την δύναμιν να λατρεύετε ορθώς τον ζώντα Θεόν;

Η ζωή της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας ως απάντηση στη δοκιμασία της πανδημίας ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

Ο αρχ. Βαρθολομαίος Καθηγούμενος Ι. Μ. του Εσφιγμένου παραλληλίζει την Οσία Μαρία η Αιγυπτία και το βίο της με την δοκιμασία που περνά η Ελλάδα από την πανδημία του COVID-19

Η ζωή του ανθρώπου χαρακτηρίζεται από διάφορες διακυμάνσεις, από χαρές και λύπες, από αισιοδοξία και απελπισία.

Τα γεγονότα τρέχουν γύρω από τον άνθρωπο με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ενώ αυτός καλείται να σταθεί όρθιος και να τα διαχειριστεί.

Η διαχείριση αυτή είναι πολύ δύσκολη, εξαιτίας του πλήθους και ιδίως του ξαφνικού, ορισμένων γεγονότων. Καλείται, όμως, ο άνθρωπος να τα διαχειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, προς όφελος του ιδίου, των οικείων του και του συνόλου της κοινωνίας.

Στην προσπάθεια που καταβάλλει, αναζητά κάποια πρότυπα, τα οποία θα τον ενισχύσουν, θα του δώσουν απαντήσεις, θα τον πείσουν να συνεχίσει την προσπάθεια.

Ένα τέτοιο πρότυπο στην ζωή του ανθρώπου είναι και η οσία Μαρία η Αιγυπτία.

Σήμερα, Ε’ Κυριακή των νηστειών, πλησιάζοντας στο τέλος η αγία Τεσσαρακοστή, το κατ’ εξοχήν στάδιο προσωπικού αγώνα, η Εκκλησία μας τιμά την οσία Μαρία την Αιγυπτία, ως πρότυπο μετανοίας.

Η μετάνοια είναι η ευκαιρία που δίνει ο άνθρωπος στον εαυτό του, αναγνωρίζοντας τα λάθη του και βάζοντας νέα αρχή στην ζωή του.

Ο βίος της οσίας Μαρίας είναι γεμάτος μηνύματα για τον κάθε άνθρωπο, για τον μοναχό, τον ιερέα, τον λαϊκό.

Μία από τις μεγαλύτερες πόρνες που πέρασε από την γη (τόσο βαθιά είχε βουλιάξει στην αμαρτία) γίνεται αιώνιο πρότυπο μετανοίας. Η μετάνοιά της την αξίωσε, από πρώην πόρνη, να βρεθεί στην χορεία των παρθένων, στην συνοδεία της Παναγίας, σύμφωνα με θαυμαστές οράσεις αγίων πατέρων.

Ενώ της είχε γίνει συνήθεια η ζωή μέσα στην αμαρτία, βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα. Καθώς θέλησε να μπει στον ναό της Αναστάσεως από περιέργεια, όπως έκαναν και οι υπόλοιποι συνταξιδιώτες της, κάποια αόρατη δύναμη την εμπόδισε να περάσει την πόρτα του ναού, όσες φορές και να προσπάθησε.

Αυτό το γεγονός την συγκλόνισε και νιώθοντας για πρώτη φορά την αμαρτωλότητά της υποσχέθηκε στην Παναγία, αφού της επιτρέψει την είσοδο στον ναό, να ζήσει την υπόλοιπη ζωή της με μετάνοια.

Έτσι έγινε το θαύμα.

Σημείο στην ζωή της οσίας ήταν η εμπόδισή της να εισέλθει στον ναό, πράγμα που την ταρακούνησε και οδηγήθηκε στην μετάνοια.

Σημείο στην ζωή μας μήπως είναι και η σημερινή κατάσταση, που ζούμε με κλεισμένους ναούς;

Μήπως είναι κάποιο σημείο, που επιτρέπει ο Θεός, για να μας ξυπνήσει από τον πνευματικό μας λήθαργο;

Μήπως όλα στην ζωή μας και την πίστη μας γίνονται από συνήθεια;

Μήπως ο εκκλησιασμός μας γίνεται από συνήθεια;

Μήπως η συμμετοχή μας στα μυστήρια της Εκκλησίας μας γίνεται από συνήθεια, γιατί τα θεωρούμε δεδομένα;

Μήπως, τελικά, είμαστε αδιάφοροι και δεν αλλάζει η πνευματική μας κατάσταση;

Μήπως πρέπει να δούμε την σημερινή κατάσταση σαν ευκαιρία μετανοίας, για να ελκύσουμε την χάρη του Θεού;

Αυτό που φαίνεται στην κρίση και δοκιμασία, που περνάει όλη η ανθρωπότητα σήμερα, εμείς, παρότι χριστιανοί, δεν μπορούμε να δώσουμε το καλό παράδειγμα στους υπολοίπους συνανθρώπους, αυτούς που δεν πιστεύουν ή αδιαφορούν. Η δοκιμασία είναι κοινή για όλους.

Η οσία Μαρία συγκλονίστηκε και μετανόησε.

Εμείς παραμένουμε σκληρόκαρδοι, γεμάτοι οργή και θυμό εναντίων όσων διαφωνούν με τις απόψεις μας.

Υπάρχει άραγε η χάρη του Θεού σε οργισμένες καρδιές;

Η Εκκλησία συνοδικά αποφασίζει και καλεί όλα τα μέλη της να υπακούσουν για χάρη της αγάπης του πλησίον, απέχοντας από τις λατρευτικές συνάξεις, για να περάσει η καταιγίδα όσο το δυνατόν το συντομότερον.

Σε αυτή τη φάση πρέπει να κάνουμε υπακοή στην Εκκλησία και υπομονή, όπως υπομονή στην έρημο έκανε και η οσία Μαρία.

Το φαινόμενο της ύπαρξης αντιδρώντων στις αποφάσεις της Εκκλησίας, και μάλιστα με φανατισμό, οι οποίοι σπέρνουν την οργή και την διχόνοια, αποδεικνύει ότι για κάποιους ποτέ δεν υπήρξε συνειδητή η παρουσία τους εντός της Εκκλησίας.

Το προσωπικό συμφέρον ανέκαθεν κυριαρχούσε για κάποιους, όπως και η προσωπική επίδειξη του δήθεν «καλού χριστιανού», με την εικόνα αυτή να παραμένει μέχρι να θιχθεί ο εγωισμός.

Η κατάσταση που βιώνουμε σήμερα είναι μοναδική ευκαιρία να έρθουμε «εις εαυτόν», αναγνωρίζοντας τα λάθη και τις εμπάθειές μας.

Με το να ξυπνάμε από τον «αιώνιο ύπνο» τους ήρωες, προσπαθώντας να αγγίξουμε το συναίσθημα του άλλου, βάζοντας «προφητείες» στο στόμα αγίων, προσαρμοσμένες κάθε φορά στο αντικείμενο που θέλουμε να πολεμήσουμε, δεν καταφέρνουμε τίποτα περισσότερο από το να αναστατώνουμε τον συνάνθρωπό μας, σπέρνοντας οργή και σύγχυση στο μυαλό και την καρδιά του, οδηγώντας σε διχασμό με ολέθρια αποτελέσματα.

Αδελφοί, ας μείνουμε σταθεροί στην πίστη μας, ας βάλουμε εγγυήτρια την Παναγιά και όλους τους Αγίους μας, όπως έπραξε και η οσία Μαρία η Αιγυπτία. Ας βάλουμε αρχή μετανοίας στην ζωή μας, λέγοντας ότι εξ αμαρτιών μας επιτρέπει ο Θεός τον πειρασμό, ας μείνουμε μακριά από διχασμούς και θρησκευτικούς φανατισμούς.

Ας ενώσουμε όλοι μαζί τις προσευχές μας προς τον Ελεήμονα Θεό, με καρδιά συντετριμμένη και όχι οργισμένη.

Η οργή δεν ταιριάζει στον Χριστιανό.

Τότε πραγματικά θα ζήσουμε αληθινή Ανάσταση, μέσα από την φωνή του αδελφού, που θα φωνάζει στον αδελφό του γεμάτος χαρά και φως αναστάσιμο το… Χριστός Ανέστη!

Καλή Ανάσταση.

+αρχ. Βαρθολομαίος

Καθηγούμενος Ι. Μ. του Εσφιγμένου

Απευθείας Σύνδεση - Αρχιερατική Αγρυπνία Ακαθίστου Ύμνου Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βέροια 3-4-2020

ΧΑΙΡΕ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΥΠΟΝ ΕΚΛΑΜΠΟΥΣΑ, ΧΑΙΡΕ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΝ ΒΙΟΝ ΕΜΦΑΙΝΟΥΣΑ

Οι άνθρωποι αναζητούμε τρόπο να νικήσουμε τον θάνατο. Ξέρουμε όμως ότι αυτό είναι ανέφικτο. Έτσι, προσπαθούμε να τον αναστείλουμε και γι’ αυτό χρησιμοποιούμε τα μέσα των χαρισμάτων μας, ιδίως αυτό που ονομάζουμε επιστήμη, όπως επίσης και προσπαθούμε να ειρηνεύουμε τόσο εντός μας όσο και στις σχέσεις μας με τους άλλους, ώστε να μην κινδυνεύουμε από την βία και τον πόλεμο. Το ίδιο γίνεται και με συνήθειες, όπως η διατροφή μας, αλλά και η σωματική άσκηση. Γι’ αυτό και στις μέρες που διερχόμαστε, ημέρες φόβου και αγωνίας, αυτό που μας χαρακτηρίζει είναι μία υστερία ενασχόλησης με τον θάνατο για να τον απομακρύνουμε όσο πιο πολύ γίνεται από την ζωή μας. Επιβάλλεται αυτό. Δεν πλασθήκαμε για τον θάνατο. Δεν πλασθήκαμε για να γινόμαστε υπαίτιοι για τον θάνατο όλων. Έτσι καλούμαστε να υπακούουμε στο μέτρο του εφικτού στις οδηγίες που λαμβάνουμε. Να μην παριστάνουμε τους άτρωτους ούτε τους υπερήφανους. Η ζωή πρέπει να διαφυλαχθεί.

Αυτό όμως δεν συνεπάγεται την άρνησή μας να την φιλοσοφήσουμε, να προβληματιστούμε. Η κύρια κριτική εναντίον της πίστης είναι πως λειτουργεί ανορθολογικά. Με βάση το μυστήριο και το υπέρλογο (για τους αντίθεους αυτό είναι παράλογο), καλεί τους ανθρώπους σε έναν τρόπο μετοχής στην κοινωνία με τον Θεό και τον πλησίον που είναι τρόπος φθαρτότητας, τρόπος που οδηγεί στον κίνδυνο του θανάτου. Όσοι γνωρίζουν τι σημαίνει πίστη βεβαίως, ακόμη κι αν δεν συμφωνούν και δεν ακολουθούν, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουν ότι η πίστη δεν πορεύεται με όρους φθοράς και θανάτου, αλλά μας δόθηκε ως οδός ανάστασης και αφθαρσίας. Και το καθαυτό μυστήριο της πίστης, η αποκάλυψη, ενανθρώπηση και κοινωνία με τον Υιό και Λόγο του Θεού, γι’ αυτό έγινε και γι’ αυτό η πίστη υπάρχει: για να συμπορευόμαστε υπερβαίνοντας το κατανοητό, στην συνάντηση με το α-κατανόητο, όχι το παράλογο, αλλά το υπέρλογο. Η δύναμη της πίστης είναι αυθεντική. Δεν μπορεί να εξηγηθεί από ένα σημείο και μετά από την δύναμη του νου, χωρίς να την απορρίπτει. Απλά δείχνει τα όρια. Η δύναμη της πίστης έχει να κάνει με την παρουσία του Χριστού στην ζωή και στην καρδιά μας. Αυτή δεν είναι ένα έθιμο ούτε μια γιορτή συνήθειας. Είναι μια συνάντηση εντός της καρδιάς, που δεν εξηγείται, αλλά γίνεται δύναμη που καθιστά τον άνθρωπο έτοιμο να σηκώσει σταυρούς, ακόμη και της απουσίας Θεού και συνανθρώπου. Μόνο που για τον Θεό δεν είναι αλήθεια η απουσία. Η ανοιχτή ή η κλειστή καρδιά είναι το κλειδί.

Αυτήν την οδό μας την δείχνει η Υπεραγία Θεοτόκος. Στην ακολουθία του Ακαθίστου ύμνου ο υμνογράφος αναφωνεί: «χαίρε αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα, χαίρε των αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα». «Χαίρε εσύ που μας δείχνεις λάμποντας η ίδια τον τύπο της αναστάσιμης ζωής, χαίρε εσύ που φανερώνεις τον τρόπο ζωής των αγγέλων». Είναι λαμπρή η εικόνα της αναστάσιμης ζωής. Βιώνεται από αυτή την πραγματικότητα. Η πίστη μας υποδεικνύει ότι η μεταθανάτια κατάσταση της ύπαρξης παίρνει λάμψη από την κοινωνία με το φως του προσώπου του Χριστού. Η λάμψη είναι μία συνεχής φώτιση. Ο φωτισμένος αγαπά. Χαίρεται. Ξέρει ότι δεν έχει τέλος. Βιώνει την κοινωνία με τον Χριστό. Νιώθει κάθε τι που τον χωρίζει από τον Θεό να μην έχει καμία δύναμη. Αφήνει κατά μέρος κάθε λογισμό. Κάθε ριζωμένο πάθος. Κάθε αίσθημα αυτονομίας. Δεν χάνει την προσωπικότητά του. Δεν χάνει τον κόπο του. Αλλά αφήνει τα πάντα να καθαγιάζονται από τον Χριστό. Και αυτός είναι ο τρόπος των αγγέλων. Πνευματικός. Χωρίς σωματικές ανάγκες. Χωρίς αγωνία και φόβο για την επιβίωση. Χωρίς αμφισβήτηση. Χωρίς υπερηφάνεια. Με ταπείνωση και καταδεκτικότητα αγαπητική. Με υπακοή και ετοιμότητα να σταλεί όπου κληθεί. Κι εδώ είναι το κλειδί. Ο αγγελικός βίος δεν βιώνεται στην προτεραιότητα της ηθικής ή της συμπεριφοράς, αλλά στην ετοιμότητα ανταπόκρισης στην κλήση! Καλεί ο Θεός και ο άγγελος σπεύδει. Καλεί και ο άνθρωπος που θέλει να είναι παρά τω Θεώ και ο άγγελος ακούει και μεταφέρει. Είναι διαθέσιμος ο ταπεινός!

Αυτή η οδός βιώνεται από το εδώ του κόσμου. Δεν είναι μόνο σημείο αιωνιότητας. Η Παναγία έζησε την αναστάσιμη κοινωνία του φωτός, της χαράς, της απομάκρυνσης κάθε λογισμού, της αυτονομίας, του καθαγιασμού τόσο κατά τον ευαγγελισμό και την κυοφορία, όσο και κατά την γέννηση, την ανατροφή, την ακολούθηση του Υιού και θεού της μέχρι τέλους, αλλά και στην ανάσταση και στην πορεία της Εκκλησίας. Και η κοίμησή της έγινε ανάσταση για την ίδια, όχι διά της ιδίας δυνάμεως, αλλά διά της μεταστάσεως του σώματος και της επανενώσεώς του με την ψυχή, για να είναι η πρώτη που γεύεται και μας δείχνει την λάμψη της αναστάσιμης και αναστημένης ζωής! Και όπως σ’ αυτήν την ζωή έζησε τον αγγελικό βίο, χωρίς αγωνία και φόβο για επιβίωση, με την παρθενία του σώματος και της καρδιάς, χωρίς αμφισβήτηση για τον Θεό, χωρίς υπερηφάνεια, αλλά έτοιμη για ένα συνεχές ΝΑΙ στην όποια κλήση του Θεού, αλλά και των ανθρώπων. Γιατί όντας άνθρωπος, ακούει και τους ανθρώπους, όλους μας δηλαδή!

Πιστεύοντας στον Θεό ξέρουμε πώς είναι αληθινά η ζωή: αναστάσιμη και έτοιμη για ένα συνεχές ΝΑΙ στην κλήση και του Θεού και του πλησίον. Είναι η αγάπη το κλειδί του ΝΑΙ. Η αγάπη η οποία κάνει ό,τι περνά από το χέρι μας, αλλά με γνώμονα την επιστροφή στον Θεό. Γιατί ο αναστημένος και αγγελικός βίος δεν είναι ικανοποίηση θελημάτων που μας χωρίζουν από τον Θεό, αλλά δρόμος που οδηγεί σ’ Αυτόν. Μπορεί να μην γίνεται αντιληπτός από όσους δεν βάζουν την πίστη ως προτεραιότητα ή την έχουν απορρίψει. Με διάκριση και αγάπη όμως είναι η οδός της κλήσης μας.

Δεν δεχόμαστε την υστερία που γίνεται μίσος για τους συνανθρώπους μας που μπορεί να έχουν διαφορετική αντίληψη από εμάς. Καταλαβαίνουμε και τους εαυτούς μας και τους άλλους που νιώθουμε κάποτε αδύναμοι μπροστά στην φθορά και τον θάνατο. Δεν θέλουμε τον θάνατο, γνωρίζουμε όμως πως δεν είναι το τέρμα. Και επικαλούμενοι το πρότυπο της Παναγίας και ζητώντας την ως βοηθό στην ζωή μας ησυχάζουμε εντός μας. Νιώθουμε πως με την πίστη η χαρά της αιωνιότητας ξεκινά από εδώ. Με το ΟΧΙ στην κυριαρχία των παθών και της επιβίωσης χωρίς αγάπη. Με το ΝΑΙ στην κλήση του Θεού, όπως αυτή αποτυπώνεται στο Ευαγγέλιο και τη ζωή της Εκκλησίας, Κυρίως όμως με μια καρδιά πρόθυμη, ταπεινή και αληθινή, που κάνει το πρόσωπο του χριστιανού, και στις δοκιμασίες να λάμπει!

Κέρκυρα, 3 Απριλίου 2020

Του Ακαθίστου Ύμνου

Η Παναγία, Μητέρα και δούλη Κυρίου († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Αυτή την περίοδο της αγίας Τεσσαρακοστής λέμε πολύ συχνά στις Ακολουθίες την ευχή του αγίου Εφραίμ του Σύρου: «Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργείας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως». Μη μου δώσεις τέτοιο πνεύμα αργολογίας, φιλαρχίας και περιεργείας, κι αμέσως κάνουμε μία μετάνοια.

«Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης χάρισαί μοι τω σω δούλω». Κάνουμε αμέσως άλλη μία μετάνοια.

«Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου, ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Κάνουμε πάλι μία μετάνοια.

Και μετά κάνουμε 12 με σταυρό μικρές μετάνοιες λέγοντας «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» και μετά μία μεγάλη μετάνοια λέγοντας: «Ναι, Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου».

Αυτή είναι πολύ ωραία προσευχή. Καλά θα είναι να την μάθετε απέξω και να την λέτε και στο σπίτι σας, διότι έχει όλες τις χριστιανικές αρετές. Τις αρετές που πρέπει να έχει ένας Χριστιανός, αυτές τις αρετές τις αναφέρει μέσα.

Κι αν παρατηρήσουμε, θα δούμε ότι η Παναγία μας αυτές τις αρετές τις είχε όλες. Και δεν θα πω για όλες τις αρετές, όπως είναι η αγάπη, η ταπείνωση, αλλά θα πω μόνο για μία αρετή, επειδή όλοι την παθαίνουμε εδώ, ότι η Παναγία μας δεν έλεγε πολλά λόγια. Έκανε μεγάλα έργα, όσο κανένας άνθρωπος. Αυτό που έκανε η Παναγία μας, κανένας άνθρωπος δεν το έκανε, όσο σοφός, όσο μεγάλος, όσο άγιος και να ήταν, να γεννήσει τον Θεό. Μόνο η Παναγία μας. Αλλά ήταν πολύ ταπεινή και έλεγε λίγα λόγια.

***

Στο άγιο Ευαγγέλιο, αν θυμάμαι καλά, σε τέσσερεις περιπτώσεις αναφέρεται ότι η Παναγία μας μίλησε. Ενώ ήταν δίπλα στον Χριστό, τον βοηθούσε και ως Μητέρα Του και ως Μαθήτριά Του, εντούτοις από λόγια σχεδόν τίποτε.

Πρώτη φορά που μίλησε η Παναγία ήταν στον Ευαγγελισμό της, όταν της είπε ο αρχάγγελος Γαβριήλ ότι θα γεννήσει τον Χριστό και Θεό, τον ερώτησε: «Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω». Πώς θα γίνει αφού δεν έχω άνδρα; Και της είπε ο Άγγελος: «Εκ Πνεύματος αγίου» και η Παναγία του απάντησε: «Ιδού η δούλη Κυρίου. Γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Δεν είχε αντιρρήσεις και αμφιβολίες. «Ιδού η δούλη Κυρίου…» δείχνει την ταπείνωση και την υπακοή που είχε η Παναγία. Εκείνο το: «Ιδού η δούλη Κυρίου», διόρθωσε την ανυπακοή της Εύας. Και η Παναγία μας είναι πλέον η Δευτέρα Εύα.

Μία άλλη φορά που μίλησε η Παναγία μας είναι όταν πήγε στην πόλη Ορεινή, εκεί που ζούσε η συγγενής της, η Ελισάβετ, η μητέρα του αγίου Προδρόμου. Μόλις την είδε η Ελισάβετ, την ερώτησε και της είπε: «Πώς ήταν δυνατόν να έλθει σε μένα η Μητέρα του Κυρίου μου;» και σκίρτησε το βρέφος στην κοιλιά της.

Χάρηκε μέσα στην κοιλιά της ο Πρόδρομος. Από τότε έδειξε ότι ήταν προφήτης. Χοροπήδησε από τη χαρά του. Κατάλαβε ότι απέναντί του είναι η Παναγία, η οποία έχει στην κοιλιά της τον Θεό. Και τρόπον τινά με εκείνο το σκίρτημα έδειξε σαν να προσκύνησε τον Θεό, τον Χριστό.

Και τότε η Παναγία μας είπε εκείνον τον ωραίο ύμνο: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω Σωτήρι μου. Ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού» κλπ., τον οποίο ψάλλουμε κάθε πρωί στον όρθρο στην ενάτη Ωδή, όταν λέγει ο ιερεύς: «Την Θεοτόκον και Μητέρα του φωτός εν ύμνοις τιμώντες μεγαλύνομεν». Και αρχίζει ο ψάλτης λέγοντας τους στίχους αυτούς, με τους οποίους η Παναγία μας δόξαζε τον Θεό για τα μεγαλεία Του και ότι αξίωσε Αυτήν, μία ταπεινή και άσημη χωριατοπούλα, να γεννήσει τον Θεό.

Ήταν λοιπόν η δεύτερη φορά που μίλησε η Παναγία και ήταν ύμνος και δοξολογία του Τριαδικού Θεού.

Τρίτη φορά που μίλησε η Παναγία ήταν, όταν έχασε τον Χριστό δωδεκαετή. Θυμάστε που πήγαν στον ναό να προσκυνήσουν και ο Χριστός έμεινε πίσω και τον έχασε. Μετά τον βρήκαν και τον μάλωσε λίγο, με πολλή βέβαια αγάπη και διάκριση, και ο Χριστός τής είπε: «Δεν ήξερες ότι πρέπει να είμαι στο σπίτι του Πατέρα μου;» Ξεκαθάρισε τα πράγματα ότι Πατέρας Του είναι ο Θεός και ότι εκεί είναι η θέση Του.

Και η τέταρτη φορά που μίλησε η Παναγία μας ήταν στον εν Κανά γάμο. Είχαν πάει μαζί με τον Χριστό. Και τότε, όταν τελείωσε το κρασί, είπε στον Κύριο: «Το κρασί τούς τελείωσε» και ο Κύριος την αποπήρε επίτηδες, για να δείξει ότι δεν έχει σαρκική σχέση μαζί της, αλλά μόνο πνευματική, και ότι Αυτός είναι Θεός.

Της είπε: «Τι εμοί και συ, γύναι;» Τι σχέση έχω εγώ με σένα, γυναίκα; Εγώ είμαι Θεός, και εσύ είσαι άνθρωπος. Αλλά μετά όμως της έκανε υπακοή. Και τότε είπε η Παναγία: «Ό,τι σας λέγει κάνετε». Η Παναγία δεν απογοητεύθηκε. Ήξερε ότι θα κάνει θαύμα ο Χριστός και ας της είπε έτσι. Και τότε ευλόγησε ο Κύριος και το νερό έγινε κρασί. Και συνεχίσθηκε η χαρά του γάμου.

***

Αυτή η φράση είναι πολύ ωραία. Νομίζω ότι την είπε η Παναγία μας για όλο τον κόσμο: «Ό,τι και να σας λέγει, να το κάνετε». Ωραίο δεν είναι αυτό; Ό,τι σας λέγει ο Υιός μου να το κάνετε. Αυτό το λέγει τώρα και σ’ εμάς: «Ό,τι σας λέγει να το κάνετε». Τέσσερεις λεξούλες, αλλά τι μεγάλη σημασία έχουν! Και να τα έχουμε αυτά τα λόγια βαθιά στην καρδιά μας. Μας λέγει λοιπόν η Παναγία: «Κάνετε το θέλημα του Υιού μου και έτσι θα έχετε σωτηρία».

Έτσι λοιπόν, ας προσπαθήσουμε αυτή την περίοδο να μιμηθούμε την Παναγία μας, ιδιαίτερα σ’ αυτήν την αρετή, την οποία όλοι μας πολλές φορές την αθετούμε. Λέμε πολλά λόγια και μερικά απ’ αυτά είναι κατάκριση. Πολύ μεγάλη αμαρτία η κατάκριση. Η αργολογία… Και δεν βγαίνει ωφέλεια από τα πολλά λόγια. Όταν λέγει κανείς πολλά λόγια, θα γλιστρήσει σίγουρα και σε κάποια αμαρτία.

Όσο λιγότερα λέμε, τόσο καλύτερα. Τώρα λοιπόν στην περίοδο αυτή ας προσέχουμε να περιορίσουμε την αργολογία, την πολυλογία και να λέμε κι εμείς λόγια πνευματικά και άγια, όπως έλεγε η Παναγία μας.

(Πηγή: koinoniaorthodoxias.org)

https://alopsis.gr

ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ;

Σχεδόν όλοι όσοι προσπαθούν να δούνε θετικά το γεγονός του υποχρεωτικού εγκλεισμού μας και να μας δώσουν δύναμη, μας λένε ότι είναι μία εξαιρετική ευκαιρία επικοινωνίας, ότι μπορούμε να μετατρέψουμε τα σπίτια μας σε χώρους προσευχής, ότι μπορούν οι γονείς να έρθουν σε επικοινωνία με τα παιδιά και μεταξύ τους, ενώ αναρτώνται “έξυπνα” σχόλια όπως: “είναι καλοί οι άνθρωποι τους οποίους γνώρισα αυτές τις μέρες”, εννοώντας τους οικείους. Η ταχύτητα της ζωής μας, οι υποχρεώσεις, τα προγράμματα, αλλά και ο τρόπος διάθεσης του ελεύθερου χρόνου, ουσιαστικά δεν μας επέτρεπαν την επικοινωνία ούτε με τον Θεό ούτε με τον συνάνθρωπο.

Από την άλλη, το διαδίκτυο θριαμβεύει αυτό το διάστημα. Προτάσεις για ταινίες, σειρές, επαναλήψεις, παιχνίδια γεμίζουν τον χρόνο στο άψε σβήσε. Ακόμα και οι πορνογραφικές ιστοσελίδες προσφέρουν ελεύθερη πρόσβαση! Εύκολα μπορούμε να αναρωτηθούμε, αναλογιζόμενοι και το πώς ο άνθρωπος έχει μάθει να σκέπτεται και να φέρεται, αν ο υποχρεωτικός εγκλεισμός του θα τον κάνει να αλλάξει συνήθειες ή από την πλήξη του εντός, οδηγηθεί σε ακόμη μεγαλύτερη παράδοση στην εικονική πραγματικότητα; Ο ρεαλισμός μας οδηγεί στο να σκεφτούμε το δεύτερο. Αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κατοικούμε στις πόλεις, που σημαίνει ότι δεν μας είναι εύκολο να έρθουμε σε επαφή με την φύση -και ακριβώς γι᾽ αυτόν τον λόγο εγκλειστήκαμε υποχρεωτικά, για να μην πηγαίνουμε στην φύση και να μη συναντιόμαστε μεταξύ μας-, καταλαβαίνουμε ότι όση καλή διάθεση και να έχει κάποιος, δύσκολα θα μάθει να διαβάζει, να συζητά, να δημιουργεί ευκαιρίες αυθεντικής κοινωνικότητας. Θα επιλέξει το εύκολο, το οποίο θα του πάρει την πλήξη από τον νου.

Όταν λήξει αυτή η περίοδος απομόνωσης, ποια θα είναι άραγε η στάση μας; Οι άνθρωποι δεν πέφτουμε συνήθως με “τα μούτρα” σε ό,τι στερηθήκαμε; Και όταν εκτονωθούμε, δεν θα γυρίσουμε στον κανονικό μας ρυθμό; Ποια συζήτηση γίνεται στις καθημερινές ενημερώσεις από τους ειδικούς για τον πολιτισμό μας; Η ασθένεια ουσιαστικά είναι ένα επεισόδιο, κάνουμε υπομονή για να περάσει και μετά θα επανέλθουμε. Ο πολιτισμός μας δεν έχει αποφασίσει να παραιτηθεί από τον έλεγχο της σκέψης και της ζωής μας. Περισσότερο θα μας δεσμεύσει.

Αντί λοιπόν να βγάζουμε μεγάλους λόγους και να θεωρούμε ότι αυτό το διάστημα θα αλλάξει άρδην τις συνήθειές μας, ας σκεφτούμε και ας δράσουμε ρεαλιστικά. Μικρές ενέσεις ποιότητας. Λίγη επικοινωνία παραπάνω. Λίγη προσευχή και φιλοσόφηση της ζωής μας, ώστε να δούμε τι πραγματικά χρειαζόμαστε, ακόμη κι αν ο πολιτισμός μας δεν θα μας αφήσει ήσυχους, να εντοπίσουμε τα όριά μας και με ταπείνωση να πορευτούμε στο εξής, να νιώσουμε την αξία της αγάπης ως πρωταρχικής στάσης ζωής, ότι η προσωπική ευθύνη δεν σημαίνει κατάργηση της προσωπικότητάς μας, του εαυτού μας, της θέσης μας έναντι της ζωής, και, κυρίως, η συνείδηση της φθαρτότητάς μας, η οποία θα μας βγάλει από την αυταπάτη της αιωνιότητας που δήθεν η επιστήμη, η τεχνολογία και ο πολιτισμός μας δίνουν είναι μηνύματα που αξίζει να κρατήσουμε.

Το σπίτι μας είναι η κατ᾽ οίκον εκκλησία. Το μεταβάλλαμε σε πανδοχείο ικανοποίησης αναγκών. Καιρός να το ξανακάνουμε τόπο και τρόπο συνάντησης. Δεν είναι μοναστήρι. Από κει δεν φεύγουν οι μοναχοί. Εμείς όμως μπορούμε να μάθουμε τρόπους ώστε η έξοδός μας να έχει ελπίδα!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 1ης Απριλίου 2020

Τι αποφάσισε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος για Μεγάλη Εβδομάδα και Πάσχα

Με τηλεδιάσκεψη πραγματοποιήθηκε η σημερινή συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.

 Οι Ιεράρχες επέμειναν στην πρότασή τους για λειτουργίες κεκλεισμένων των θυρών ενόψει του Πάσχα, αν και η κοινή υπουργική απόφαση ορίζει ότι οι ναοί θα παραμείνουν κλειστοί τουλάχιστον έως τις 11 Απριλίου.

Όπως αναφέρει παρακάτω το επίσημο ανακοινωθέν η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος αποφάσισε οι Ιερές Ακολουθίες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδος καθώς και οι Θείες Λειτουργίες να πραγματοποιηθούν κεκλεισμένων των θυρών.

Αναλυτικά το Δελτίο Τύπου:

Συνήλθε σήμερα 1η Απριλίου 2020 η Διαρκής Ιερά Σύνοδος (Δ.Ι.Σ.) της Εκκλησίας της Ελλάδος της 163ης Συνοδικής Περιόδου, υπό την προεδρία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, η οποία ασχολήθηκε με τα θέματα της ημερησίας διατάξεως, ενώ παράλληλα επανεκτίμησε και συζήτησε εκτενώς τις τελευταίες εξελίξεις ως προς την πορεία διάδοσης του κορωνοϊού.

Η συνεδρίαση έγινε με την μέθοδο της τηλεδιασκέψεως, η οποία πραγματοποιήθηκε με βάση την ασφαλή πλατφόρμα e:Presence.gov.gr του Ελληνικού Δημοσίου, με την συνεργασία του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και των τεχνικών της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Η Δ.Ι.Σ. συζήτησε εκτενώς επί της παρατάσεως ισχύος της Κοινής Απόφασης των Υπουργών Παιδείας και Θρησκευμάτων και Υγείας έως την 11η Απριλίου 2020 με την προοπτική περαιτέρω τροποποιήσεών της και απεφάσισε ότι:

1) Κατανοεί απόλυτα την αγωνία της Ελληνικής Πολιτείας την κρίσιμη αυτή περίοδο και εκτιμά τον διακριτικό τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται τη συγκεκριμένη κρίση έχοντας ως κριτήριο πάντοτε την διαφύλαξη της δημόσιας υγείας.

2) Προτρέπει όλους να τηρούν απαρέγκλιτα τις υποδείξεις των υγειονομικών αρχών και των ειδικών επιστημόνων και να μην παρασύρονται από εκείνους οι οποίοι τους υποδεικνύουν την παρακοή, η οποία στην παρούσα χρονική συγκυρία δεν δικαιολογείται ούτε εν ονόματι της χριστιανικής πίστης. Η πίστη στο Χριστό αποτελεί πρόξενο ζωής και όχι θανάτου.

3) Με υψηλό αίσθημα ευθύνης αποδέχεται τις αυστηρές υποδείξεις που προτείνονται από τις υγειονομικές αρχές και την Ελληνική Πολιτεία για την χρονική περίοδο μέχρι της 11ης Απριλίου 2020 και προτρέπει όλους να παραμένουν στο σπίτι τους.

4) Χαιρετίζει τη δήλωση της Αξιοτίμου Υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Νίκης Κεραμέως, της 30ής Μαρτίου 2020 στα Μ.Μ.Ε. Αποτελεί όντως «πηγήν ύδατος ζώντος» στην «λειτουργική ερημία» των Κληρικών μας, η πρόταση λειτουργίας των Ιερών Ναών και των Ιερών Μονών, έστω και «κεκλεισμένων των θυρών», κατά την Εβδομάδα των Παθών και την εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου.

5) Επισημαίνει με πολύ πόνο και «αίμα καρδιάς» κυριολεκτικά ότι την προσεχή Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση του Κυρίου, θα κληθούμε όλα τα μέλη της Εκκλησίας να ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, απέχοντας από τις ιερές Ακολουθίες, την Θεία Λειτουργία, αλλά και από αυτή την Θεία Κοινωνία. Γι᾿ αυτό το λόγο η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος παρακαλεί πατρικά όλους τους πιστούς να μη λησμονούν όσα ο αυθεντικός ερμηνευτής των Γραφών και μεγάλος Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας μας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει: «Μπορεί ο άνθρωπος, ο οποίος από ανάγκη δεν πηγαίνει στην Εκκλησία, να κάνει τον εαυτό του Θυσιαστήριο, με το να προσεύχεται». Ο ίδιος ιερός Πατήρ αναφερόμενος στην ανάγκη της κενωτικής αγάπης προς τον πλησίον και μάλιστα προς τον δοκιμαζόμενο, επισημαίνει τα εξής σημαντικά: «Εσύ σέβεσαι το τωρινό Θυσιαστήριο, γιατί δέχεται το Σώμα του Χριστού, αλλά συμπεριφέρεσαι περιφρονητικά σ’ αυτόν που είναι ο ίδιος σώμα του Χριστού και τον βλέπεις με αδιαφορία να χάνεται. Αυτό το θυσιαστήριο μπορείς να το δεις στημένο παντού, και σε στενούς δρόμους και σε αγορές, και μπορείς να τελείς θυσίες πάνω σ’ αυτό κάθε ώρα». (Ομιλία 20 εις Β΄ Κορινθ. ΕΠΕ τόμος 19, σελ. 527-531). Αλλά και ο νέος Όσιος της Εκκλησίας μας Γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης (+27 Φεβρουαρίου 1998) αναφέρει ότι ο χριστιανός, ο οποίος δεν δύναται να προσέλθει στην Θεία Λειτουργία, μπορεί «αυτήν την ώρα να κάνει τον εαυτό του θυσιαστήριο, λέγοντας την προσευχή».

Αυτή είναι η πατρική προτροπή της Ιεράς Συνόδου προς όλους τους αδελφούς μας, μέλη της Εκκλησίας: «Εκτενέστερον προσεύχεσθε» στα σπίτια σας! Κάντε τον εαυτό σας θυσιαστήριο, θυσιάζοντας κενωτικά και αγαπητικά την παρουσία σας στον Ιερό Ναό και την προσέλευσή σας στη Θεία Ευχαριστία για χάρη όλων των αδελφών σας, οι οποίοι αποτελούν έμψυχα θυσιαστήρια Θεού. Και να είσθε βέβαιοι ότι οι Ιερείς θα λειτουργούμε λιτά, χωρίς μεγάφωνα και πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες, έστω «κεκλεισμένων των θυρών», όσο και αν αυτό μας είναι δύσκολο και στενάχωρο, υπέρ «της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», των «εν ασθενείαις κατακειμένων», των Ιατρών και Νοσηλευτών και όλων των εθελοντών, οι οποίοι με πνεύμα αυτοθυσίας δίνουν τον εαυτό τους για να προστατεύσουν την ζωή των πολλών και την δημόσια υγεία. Ευχόμαστε και προσευχόμαστε, ο κίνδυνος να περάσει σύντομα, ώστε όλοι μαζί (Κλήρος και λαός) να αξιωθούμε να εορτάσουμε την Λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας με πανηγυρική Αναστάσιμη Παννυχίδα, κατά την Απόδοση της Μεγάλης Εορτής του Πάσχα, δηλαδή κατά το μεσονύκτιο μεταξύ Τρίτης 26 προς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020.

6) Αυτή η πρόσκαιρη παραμονή των χριστιανών στην κατ᾿ οίκον προσευχή και την κατ᾿ οίκον Εκκλησία, δεν υπονοεί καμία αμφιβολία ή πολύ περισσότερο δεν σημαίνει αμφισβήτηση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Γι᾿ αυτό και η Ιερά Σύνοδος επαναλαμβάνει εκείνο που από την αρχή της παρούσης κρίσεως διεκήρυξε στο από 9.3.2020 Ανακοινωθέν Αυτής, ότι «η προσέλευση στην Θεία Ευχαριστία και η κοινωνία από το Κοινό Ποτήριο της Ζωής, ασφαλώς και δεν μπορεί να γίνει αιτία μετάδοσης ασθενειών… Όσοι προσέρχονται «μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης» και απολύτως ελεύθερα χωρίς κανένα δυναστικό καταναγκασμό, κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που γίνεται «φάρμακο αθανασίας», «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον». Η οποιαδήποτε υπόνοια για μετάδοση νοσημάτων από την Θεία Ευχαριστία, αλλά και αυτό τον τρόπο της Θείας Μεταλήψεως, θίγει την δογματική Αλήθεια της Εκκλησίας, δεν γίνεται αποδεκτή και είναι καταδικαστέα.

7) Η Ιερά Σύνοδος συζήτησε εκτενώς και το θέμα της προσφοράς βοηθείας προς τους πάσχοντες και προς τα Νοσηλευτικά Ιδρύματα της Χώρας και σε κεντρικό επίπεδο, διότι αυτή ήδη πραγματοποιείται και από την Ιερά Αρχιεπισκοπή και όλες τις Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στο πλαίσιο αυτό: α) σαν πρώτη έμπρακτη εκδήλωση αυτής της συμπαράστασης η Ιερά Σύνοδος αποφάσισε, η Εκκλησία της Ελλάδος να προσφέρει άμεσα το ποσό των 150.000 ευρώ, ενώ αναθέτει στην Διοικούσα Επιτροπή της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών (Ε.Κ.Υ.Ο.) την ευθύνη να έλθει σε επικοινωνία με τους υπευθύνους Δημοσίους Φορείς Παροχής Υγείας, προκειμένου η Εκκλησία της Ελλάδος να ενισχύσει περαιτέρω αυτόν τον τομέα, β) ήδη ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έδωσε εντολή στις Δομές και τα Ιδρύματα της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών (Γενικό Φιλόπτωχο Ταμείο, Οργάνωση «Αποστολή» κ.λπ.) να συνεργασθούν με τις αρμόδιες Αρχές της Πολιτείας και σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων αποφασίσθη η συνέχιση της παροχής των συσσιτίων προς τους πάσχοντες. Το αυτό πράττουν και οι Ιερές Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος οι οποίες προτρέπονται και σε περαιτέρω συνεργασία με τις αρμόδιες Αρχές, γ) όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα από την πλειονότητα των Αρχιερέων και Ιερέων, οι οποίοι προσφέρουν από τον μισθό τους για χάρη των εχόντων ανάγκη, έτσι και στην παρούσα κατάσταση τα Μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου έλαβαν την απόφαση της καταθέσεως ενός μισθού προς τον Ειδικό Λογαριασμό Αντιμετωπίσεως Κορωνοϊού και προτρέπουν και τους υπολοίπους Αρχιερείς να πράξουν το ίδιο για τις ανάγκες του Εθνικού Συστήματος Υγείας, δ) η Ιερά Σύνοδος δηλώνει ότι, όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια της οικονομικής κρίσεως βρέθηκε παρούσα στις ανάγκες του λαού και διεφύλαξε την ενότητα των ανθρώπων, έτσι και σήμερα παραμένει παρούσα, ενώ συντονίζει και την παρουσία και προσφορά Της και κατά την «επόμενη ημέρα» που η πανδημία θα λήξει και οι ανάγκες των ανθρώπων θα γιγαντωθούν.

8) Η Ιερά Σύνοδος ενημερωθείσα για την προσφορά ποσού 50.000 ευρώ από το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς την Ελληνική Κυβέρνηση ως συμβολή στον διεξαγόμενο αγώνα για την καταπολέμηση του κορωνοϊού, ευχαριστεί δημοσίως τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο γι’ αυτή την ένδειξη συναντίληψης προς τον ελληνικό λαό.

9) Καλεί όλους να εμπιστεύονται την κρίση και τις αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου, η Οποία με ποιμαντική ευθύνη και ευθυκρισία κατανοεί την αγωνία του Ιερού Κλήρου και του πιστού Λαού αλλά και συγχρόνως εκτιμά, σύμφωνα προς τις υποδείξεις των ειδικών επιστημόνων, πότε οι συνθήκες είναι προς ωφέλεια της δημόσιας υγείας και όλων των πολιτών της Πατρίδος μας. Αυτό επιτάσσει άλλωστε και ο θυσιαστικός χαρακτήρας της Εκκλησίας. Προς τούτο, παρακαλεί όλους να επιδείξουν πνεύμα Συνοδικής εμπιστοσύνης και προς τον σκοπό αυτό δεν επιτρέπει πλέον σε κανέναν απολύτως, Αρχιερέα, Ιερέα, Διάκονο, Μοναχό ή άλλον εργάτη της Εκκλησίας, να προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις ή εμφανίσεις στα μέσα της Γενικής Ενημερώσεως και το Διαδίκτυο και προτρέπει όλους να ησυχάζουν, να ασκούνται στην σιωπή και την εντονότερη προσευχή. Οι Αρχιερείς δύνανται να επικοινωνούν μετά της Ιεράς Συνόδου και οι Ιερείς με τους Επισκόπους τους για κάθε ζήτημα. Η Ιερά Σύνοδος επίσης ορίζει τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο, ο οποίος κατά τα τελευταία έτη είναι εκπρόσωπος Τύπου των συνελεύσεων της Ιεραρχίας, ως το μόνο υπεύθυνο πρόσωπο προς το οποίο θα απευθύνονται τα Μέσα της Ενημερώσεως για να λαμβάνουν απαντήσεις επί εκκλησιαστικών ζητημάτων.

Τέλος, η Ιερά Σύνοδος διακηρύσσει ότι όλοι δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως η εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου αποτελεί την «απαρχή» μιας στάσης ελπιδοφόρου αναμονής και προσδοκίας «άλλης βιοτής, της αιωνίου», με σκοπό την τελική επικράτηση της ζωής και την οριστική κατάργηση του θανάτου.