«Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;».
Αγαπητοί μου,
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή μάς μιλά για μια στιγμή που οι δαίμονες, βλέποντας τον Χριστό, αναφωνούν: «Τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;».
Πρώτα απ' όλα, ας παρατηρήσουμε ότι εκείνοι που αρνούνται να μετανοήσουν, ομολογούν την αλήθεια. Οι δαίμονες γνωρίζουν ποιος είναι ο Χριστός. Τον ονομάζουν «Υἱὸ τοῦ Θεοῦ». Όπως διδάσκει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι δαίμονες δεν κάνουν αυτή την ομολογία από πίστη ή αγάπη, αλλά επειδή η θεϊκή παρουσία του Χριστού τους αναγκάζει να φανερώσουν την αλήθεια. Η γνώση χωρίς αγάπη και υπακοή δεν σώζει. «Καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσι καὶ φρίσσουσι», λέγει και ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος.
Το δεύτερο σημείο είναι η φράση «πρὸ καιροῦ». Οι δαίμονες γνωρίζουν ότι υπάρχει ορισμένος καιρός της τελικής κρίσεως. Ο Κύριλλος Αλεξανδρείας εξηγεί ότι τα πονηρά πνεύματα γνωρίζουν πως έχει ορισθεί ημέρα κατά την οποία θα καταδικασθούν οριστικά. Όμως η παρουσία του Χριστού ήδη από τώρα είναι γι' αυτούς φωτιά και βάσανος, γιατί δεν μπορούν να αντέξουν την αγιότητα του Θεού.
Ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας σημειώνει ότι οι δαίμονες ονομάζουν «βάσανο» την εκδίωξή τους από τον άνθρωπο. Εκεί όπου κυριαρχεί ο Χριστός, δεν υπάρχει τόπος για τον διάβολο. Η παρουσία της θείας χάριτος είναι χαρά για τους καθαρούς στην καρδιά, αλλά γίνεται έλεγχος και οδύνη για την κακία.
Υπάρχει όμως και ένα μήνυμα για τον καθένα μας. Πολλές φορές γνωρίζουμε τον Χριστό μόνο με το μυαλό. Ξέρουμε το Ευαγγέλιο, γνωρίζουμε την πίστη, αλλά η ζωή μας δεν αλλάζει. Η ομολογία των δαιμόνων μάς υπενθυμίζει ότι η σωτηρία δεν είναι απλή γνώση. Είναι σχέση, μετάνοια, υπακοή, συμμετοχή στα Άγια Μυστήρια και αγώνας κατά των παθών.
Ακόμη, οι δαίμονες τρέμουν την κρίση, ενώ ο πιστός δεν περιμένει την ημέρα εκείνη με φόβο, αλλά με ελπίδα. Όποιος ζει ενωμένος με τον Χριστό, δεν φοβάται την παρουσία Του, γιατί ήδη από αυτή τη ζωή γεύεται τη Βασιλεία Του.
Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τον εαυτό μας. Όταν έρχεται ο Χριστός στη ζωή μας, στην προσευχή, στη Θεία Λειτουργία, στη Θεία Κοινωνία, Του ανοίγουμε την καρδιά μας ή Του λέμε, με τη ζωή μας, «τί ἡμῖν καὶ σοί»; Ο άνθρωπος της μετανοίας δεν απομακρύνει τον Χριστό, αλλά Τον παρακαλεί να κατοικήσει μέσα του.
Είθε ο Κύριος, που ελευθέρωσε τους δαιμονιζομένους, να ελευθερώσει και εμάς από τα πάθη, τους λογισμούς και κάθε δύναμη του πονηρού, ώστε να Τον ομολογούμε όχι μόνο με τα χείλη αλλά και με όλη μας τη ζωή.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου