Η ενσάρκωση της Παραμυθίας

Επίκαιρες σκέψεις του Πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Θρόνου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

«Πώς εξείπω το μέγα Μυστήριον; ο άσαρκος σαρκούται∙ ο Λόγος παχύνεται∙ ο αόρατος οράται και ο αναφής ψηλαφάται∙ και ο άναρχος άρχεται. Ο Υιός του Θεού, ανθρώπου Υιός γίνεται. Ιησούς Χριστός, χθες και σήμερον ο αυτός, και εις τους αιώνας».

[Στιχηρόν Ιδιόμελον, ποίημα Ιωάννου Μοναχού 26ης Δεκεμβρίου]

Ο σύγχρονος κόσμος, πτωχός και πένης σε όλα τα επίπεδα του βίου του, καλείται να εορτάσει για μιαν ακόμη φορά την Θεία Γέννα. Το να εορτάζει κανείς στον καιρό και στον τόπο της Κατάθλιψης και του Θυμού αποτελεί άθλο ή και πρόκληση. Στον καιρό της Κρίσης και της κοινωνικο-οικονομικής τρομοκρατίας, που υφιστάμεθα, απαιτείται -λένε πολλοί- να κουρνιάζει κανείς στον εαυτό του, αναμένοντας ιδείν το τέλος…

Και να, εκεί που όλα τα έχει συνθλίψει ο φόβος του τι θα φέρει το αύριο, καλούμαστε να ξαναγιορτάσουμε Χριστούγεννα. Οι πλείστοι δηλώνουν ότι, όχι απλώς μελαγχολούν, αλλά υποφέρουν έως θανάτου, καθώς έχουν εγκλωβισθεί ως κεντρικές ή παράπλευρες απώλειες ενός αιματηρού – αναίμακτου πολέμου, που μαίνεται στα πέριξ κι εντός μας.

Ο εμπερίστατος άνθρωπος πληροφορείται ότι γεννιέται ο Θεάνθρωπος, αλλά τι τον μέλλει αυτόν; Ούτως ή άλλως, τι μπορεί να του προσφέρει πλέον ο Σαρκούμενος; Τα προβλήματά του είναι τέτοια και τόσα, ώστε δεν μπορεί να τού τα ξεμπλέξει ο οποιοσδήποτε, ακόμη κι ένας θεός, μαζί με σύνολη την θρησκεία του…

Μάλλον έχει δίκιο ο θλιμμένος άνθρωπος των εφετινών Χριστουγέννων. Διότι, έχοντας προ πολλού θρησκειοποιηθεί η Εκκλησία του Χριστού, έχοντας εκπέσει από Σώμα Εκείνου σε γραφείο διευθέτησης κοσμικών αναγκών, έχοντας συρρικνωθεί στο ιερατείο μόνον, μιλάμε πλέον για δύο ξεχωριστά μεγέθη: Εκκλησία και Λαό ή Εκκλησία και Πολιτεία ή Εκκλησία και Επιστήμη ή Εκκλησία και ούτω καθεξής…

Έτσι η αφή του Σαρκωμένου Λόγου επί των ανθρώπινων υποθέσεων δύσκολα παρηγορεί. Διότι έχει μάθει ο άνθρωπος να αναμένει από τους φερόμενους ως εκφραστές αυτού του απρεπούς πνεύματος, δηλαδή από το ιερατείο και την εκκλησιαστική διοίκηση, λύσεις απτές, τις οποίες συχνά δεν μπορούν εκείνοι να παρέξουν, για πολλούς και διάφορους λόγους, προφανείς ή υπονοούμενους. Έτσι απογοητεύεται ο άνθρωπος και κλειδομανταλώνεται όλο και περισσότερο στην ιδιωτεία του. Είχε, βλέπετε, κρεμάσει τις ελπίδες του από γοητείες, των οποίων πολύ γρήγορα εξέπεσαν τα προσωπεία και οι κουφότητες…

Είναι καιρός να κατανοήσουμε όλοι και κυρίως οι λεγόμενοι εκκλησιαστικοί ότι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Υιός και Λόγος του Θεού, με τρόπο ταπεινό και αθόρυβο δρα εξόχως ριζοσπαστικά: Ενδύεται την ανθρώπινη ευτέλεια και χαμέρπεια, όχι για να παρέξει προσποιητούς παραδείσους και με τρόπο μάλιστα μαγικό, αλλά για να σταθεί στο πλευρό ενός εκάστου με τρόπο αγαπητικό, μυστικό και πάντα σιωπηλό! Κάθε φορά που ο Θεός αναφαίνεται μεγάφωνος, ας γινόμαστε επιφυλακτικοί∙ πρόκειται για την τραγική απομίμηση της Αλήθειας Του.  

Η εφετινή Θεία Γέννα αφορά στον καθένα μας, όσο ταλαίπωρος και αν είναι. Ο Χριστός επιθυμεί να είναι πρωτίστως η κατεξοχήν Παραμυθία των ανθρώπων, δίχως να τού «πουλάει» κανενός είδους παραμύθια. Επιποθεί να γίνει Παρηγορητής, έστω και με την πολλά ομιλητική σιωπή Του, επειδή είναι ο κατεξοχήν εραστής της ανθρώπινης ψυχής! Η σιωπή, άλλωστε, είναι η αρχαϊκή και η εσχατολογική διάλεκτος της σεμνής αγάπης και του ποιητικού πένθους, της κάθε λατρείας και της κάθε θλίψης, της Χαρμολύπης εντέλει! Ο Χριστός διαβλέπει -εν αγαπητική σιωπή- την Χαρά μας∙ ο Ίδιος μάς παίρνει μια στοργική αγκαλιά -εν παραμυθητική σιωπή- στον καιρό της Λύπης! 

Εάν είχε αυτόν τον παραμυθητικό προσανατολισμό το (συχνά άχριστο και ως εκ τούτου άχρηστο) κήρυγμα της Εκκλησίας, θα ήταν ανετότερη η πρόσληψη των πολλαπλών μηνυμάτων της Θείας Επίσκεψης, η οποία συνέβη μεν εφάπαξ πριν δύο χιλιάδες χρόνια, αλλά διαρκεί αδιάλειπτα, μπολιάζοντας με ζωή κι ελπίδα την κάθε πτυχή του ανθρώπινου χωροχρόνου έως το τέλος των αιώνων.

Οι ανωτέρω σκέψεις γράφτηκαν προς γνώσιν και συμμόρφωσιν αυτού του ίδιου του γράψαντος. Απλώς, δημοσιοποιούνται, μήπως και συναπαντηθούν με άλλους συναντιλήπτορες και συνοδίτες στην πορεία προς το ποθεινό Σπήλαιο της όντως Γέννησης!

Χειροτονία εις πρεσβύτερον την Κυριακή προ της Χριστού Γέννησης στην Κέρκυρα

 Την Κυριακή προ της Χριστού Γέννησης, στον βυζαντινό Ιερό ναό των Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου στην Κέρκυρα, χτισμένο τον 11ο αιώνα, όπου εκατέρωθεν του Ιερού βήματος βρίσκονται οι τάφοι των Αγίων, λειτούργησε και τέλεσε εις πρεσβύτερον χειροτονία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας & Παξών κ. Νεκτάριος.

Αυτή η Θεία λειτουργία έχει θεσπιστεί από ικανών χρόνων καθώς νέοι γονείς οι οποίοι έχουν βαπτίσει τα παιδιά τους, στον ως άνω Ιερό ναό φέρνουν τα παιδιά τους και συμμετέχουν όλοι μαζί στην λατρεία του   Θεού νουθετώντας τα νέα παιδιά στην αγάπη για τον Ιησού Χριστό. Στο τέλος της Θείας λειτουργίας πραγματοποιείται μικρή χριστουγεννιάτική εορτή για τα μικρά παιδιά με τη συμμετοχή της παιδικής χορωδίας της Κέρκυρας με χοράρχη την  κ. Χριστίνα  Καλλιαρίδου και μοιράζονται δώρα στους μικρούς φίλους της τοπικής μας εκκλησίας.

Κατά την Θεία λειτουργία ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις πρεσβύτερον χειροτονία του ιεροδιακόνου Χρήστου Βραχλιώτη, έγγαμου και πατέρα δύο παιδιών. Ο π. Χρήστος έχει τελειώσει την οδοντοιατρική σχολή στο Βουκουρέστι, αλλά ποτέ δεν εξάσκησε το επάγγελμα διότι η κλίση του και η αγάπη του για τον Θεό, τον οδήγησε στην εκκλησία. Ο Σεβασμιώτατος κατά την χειροτονία προσεφώνησε τον υποψήφιο πρεσβύτερο και τον κάλεσε να αναλογιστεί την ευθύνη της ιερωσύνης με την οποία ο ίδιος ο Θεός τον προσκαλεί σε τούτο το έργο. Η ιερωσύνη τελείται επι της γής, τάξη δεν επουράνιον έχει σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο. Το έργο το οποίο αναλαμβάνεις είναι έργο του Θεού που δια των μυστηρίων της εκκλησίας συντελείται πνευματική ανακαίνιση του λαού του Θεού και για να γίνει αυτό σου υπενθυμίζω την πίστη των πατέρων, όχι μόνο της νέας διαθήκης αλλά και της παλαιάς, που ο Απόστολος Παύλος μας απευθύνει σήμερα, ότι αυτός ο λαός ο αγαπημένος του Θεού έφθασε να προσκυνήσει στην Βηθλεέμ τον Ιησού Χριστό τον σεσαρκωμένο λόγο του Θεού, γεννηθέντα εκ της Υπεραγίας Θεοτόκου, μέσα από δυσκολίες και αντιξοότητες στην ζωή τους. Πέρασαν τρείς περίοδοι από την δημιουργία του πρώτου ανθρώπου του Αδάμ,  δεκατέσσερις γενεές σε κάθε περίοδο για να φθάσουμε στον νέο Αδάμ τον Ιησού Χριστό. Και όλοι δια της πίστεως και ο Αβραάμ υπακούοντας την πρόσκληση του Θεού εγκαταλείποντας την πατρίδα του κατοίκησε στην γη της επαγγελίας. Και όλοι οι πατέρες μαρτυρηθέντες δια της πίστεως  κατηγωνίσαντο βασιλείας έφραξαν στόματα λεόντων, έσβησαν δύναμη πυρός αλλά με την πίστη και την προσδοκία της ελεύσεως του Θεού. Αυτή την πίστη σού εύχομαι που είναι εμπειρία και δύναμης εσωτερική να κυριαρχήσει στην ζωή σου, να λάβεις δύναμη από την χάρι του Θεού και η αγάπη σου δια της πίστεως εις τον Θεό να διακονήσεις του ανθρώπους αυτού του αιώνος, που όλοι μας έχουμε απατηθεί και μεταθέσαμε το ενδιαφέρον μας στο σύγχρονο πολιτισμό πιστεύοντας στην δύναμη του χρήματος, στην δύναμη της εξουσίας. Εσύ έχεις την ευθύνη να οδηγήσεις τους ανθρώπους που διψούν πνευματικά στο δρόμο της Χάριτος και να τους υποδείξεις την σωτηρία με τις πρεσβείες όλων των τοπικών Αγίων.

Στο τέλος της Θείας λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε εις πρωτοπρεσβύτερον τον π. Σπυρίδωνα Γαρνέλη εφημέριο του Ιερού Προσκυνήματος των Αγίων Ιάσονος & Σωσιπάτρου για την προσφορά του στην τοπική εκκλησία, αλλά και την αγάπη του για τους νέους ανθρώπους, που ως ποιμένας έχει συγκεντρώσει στον παλαιό τούτο ιερό ναό. 

Ετοιμασία για τη μεγάλη Επίσκεψη

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

«Επεσκέψατο ημάς, εξ ύψους ο Σωτήρ ημών, ανατολή ανατολών,

 και οι εν σκότει και σκιά εύρομεν την αλήθειαν»

(Εξαποστειλάριο Χριστουγέννων)

Μιαν αλήθεια συγκλονιστική μάς αποκαλύπτει ο παραπάνω λόγος του εκκλησιαστικού Υμνογράφου. Συνοψίζει το βαθύτατο νόημα της χαρμόσυνης γιορτής των Χριστουγέννων, διότι στ’ αλήθεια, η Σάρκωση του Λόγου του Θεού, την οποία γιορτάζουμε αυτές τις μέρες, είναι κατά κύριο λόγο γιορτή και πρόξενος Χαράς, επειδή ακριβώς έχει στόχο την διάσωση και θέωση του ανθρώπινου γένους, οδηγώντας τον αποστάτη άνθρωπο από το πνιγηρό σκοτάδι και τη σκιά της αμαρτίας στο ζωοπάροχο Φως της Αλήθειας Του.

Η ζωή του ανθρώπου, ξεκινώντας απ’ τον αρχαίο τραυματισμό της αυθεντικότητάς της και την αδαμιαία καταδίκη, μέχρι τον ερχομό του Σωτήρα, υπήρξε μια διαρκής παρακοή, μια πτώση ακατάπαυστη. «Ο θεός των θεών» (Ψαλμ. 135,2) παραμερίστηκε αδυσώπητα στ’ όνομα μιας αναίσχυντης αυτοθεοποίησης του ανθρώπου. Με τα ίδια του τα χέρια ο σκοτισμένος άνθρωπος οικοδόμησε φραγμό ανάμεσα σε αυτόν και τον Δημιουργό του. Ίδρυσε την εξουσία τιποτένιων ειδώλων, διαιωνίζοντας έτσι την κατάρα του Αδάμ.

Ο Θεός όμως, μια και ΕΙΝΑΙ όλος Φως, Αλήθεια και Αγάπη, επιφύλαξε στο πλανεμένο πλάσμα Του τη μοναδική αυτήν ευκαιρία γι’ αναγέννηση, η οποία μόνο από Εκείνον μπορούσε να πραγματωθεί, αφού ο ανίσχυρος και μηδαμινός άνθρωπος δεν θα ανάπνεε ποτέ από μόνος του. Κάποιος αναμάρτητος έπρεπε να εξαγοράσει την αμαρτία του κόσμου. Κάποιος, που με το να υποταχθεί στους γήινους νόμους, θα προκαλούσε μια δυναμική επανάσταση, ριζικά ανακαινιστική. Και να τι έγινε:

«Ότε δε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου, εξαπέστειλεν ο Θεός τον υιόν αυτού, γενόμενον εκ γυναικός, γενόμενον υπό νόμον, ίνα τους υπό νόμον εξαγοράση, ίνα την υιοθεσίαν απολάβωμεν» (Γαλ. 4,4-5). «Ο Λόγος σάρξ εγένετο» (Ιω 1,14), λοιπόν. Ο ίδιος ο Θεός, υπερνικώντας κάθε φυσική τάξη, κάθε λογικό συσχετισμό και νόμο, καταδέχεται να ντυθεί τη λεκιασμένη μέχρι τώρα ανθρώπινη φύση, με σκοπό να την ανορθώσει θεωμένη, εντάσσοντάς την ανανεωμένη στο Σώμα Του, μέτοχο της αγιότητάς Του. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο «Ο Χριστός προσέλαβε το χείρον, ίνα δώ το βέλτιον. Κατήλθεν, ίνα υψωθώμεν..., ητιμάσθη, ίνα δοξάση» και κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο "εγεννήθη κατά σάρκα, ίνα γεννηθής κατά πνεύμα· εγεννήθη εκ γυναικός, ίνα παύση γυναικός ων υιός· ηνέσχετο πατέρα αυτού γενέσθαι δούλον, ίνα σοί τω δούλω πατέρα ποιήση τον Δεσπότην".

«Σήμερον ο χρόνιος ελύθη δεσμός, της καταδίκης του Αδάμ», ψάλλει πανηγυρικά ο Υμνωδός της εορτής, χωρίς να παραλείπει να υπογραμμίσει, ότι «η πολυθεΐα των ειδώλων κατήργηται» και «το μεσότοιχον του φραγμού διαλέλυται». Η μοναδική μέσα στην Ιστορία και ανεπανάληπτη Σάρκωση του Λόγου του Θεού υπήρξε «φως τοις εσκοτισμένοις» και δυνατότητα ανανέωσης για τον άνθρωπο της κάθε εποχής. Για χάρη του Ανθρώπου συντελείται στη γη ένα Μυστήριο υπερουράνιο, το οποίο δεν δύναται να προσεγγίσει και να προσλάβει σε όλο του το μεγαλείο ο μέσα σε στενά πλαίσια περίκλειστος ανθρώπινος νους.

Τούτο όμως το γεγονός, σαν μυστήριο που είναι, προσεγγίζεται και βιώνεται μόνο μυστηριακά. Σε καμιά περίπτωση, επιδερμικά ή επετειακά. Γεννιέται αναμφισβήτητα ο Χριστός, ανδρώνεται και θαυματουργεί μέσα μας, κάθε φορά που συνειδητά κι ελεύθερα αποδεχόμαστε την αγιαστική επενέργεια της Εκκλησίας. Κάθε που μεταποιούμε σε φάτνη την ψυχή μας, ώστε εκεί να Τον υποδεχτούμε, και συσσωματωνόμαστε μαζί Του, μετέχοντας υπαρξιακά, με διάθεση αγαπητική, στη Θεία Ευχαριστία. Τι καταιγισμός, αλήθεια, της Αγάπης του Θεού για το ανθρώπινο γένος!!!

Και όμως… Η σημερινή πραγματικότητα κραυγάζει, δυστυχώς, ότι μέσα μας δεν καρποφορεί πια ο Σαρκωμένος Χριστός. Δεν προσφέρουμε πια τις ψυχές μας για να θαυματουργήσει ο Θεός της Ειρήνης και της Αγάπης. Όλα έχουν υποταχτεί σε συναλλαγές ωφελιμιστικές ή και εμπορικές…

Αναρωτηθήκαμε άραγε ποτέ, αν αιτία για τα πολυποίκιλα παγκόσμια προβλήματα, που μαστίζουν σε όλες τις εποχές τις ανθρώπινες κοινωνίες, είναι η θλιβερή συνέπεια της εξορίας του Θεού απ’ τις σχέσεις μας;

Τα Γενέθλια της Αγάπης, του ίδιου του Θεού δηλαδή, παρέχουν στον κόσμο την δυνατότητα να λύσει όλες τις διαφορές του, να γεφυρώσει όλα τα διανθρώπινα, κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά και άλλα χάσματα. Ο ερχομός του Σωτήρα σημαίνει τον τερματισμό της αγωνίας, του άγχους και της αβεβαιότητας, που ταλανίζουν το σύγχρονο άνθρωπο. Διακηρύσσει ακατάπαυστα την «ειρήνην του σύμπαντος κόσμου». Η Αγάπη, την οποίαν επαγγέλλεται ο ταπεινός και αμελητέος εκείνος στάβλος της Βηθλεέμ (μα που αξιώθηκε να γίνει λίκνο και ορμητήριο της Χριστιανοσύνης), πηγάζει και κατευθύνεται απ' τον Ουρανό και μπορεί (αν το επιδιώξουμε), να γίνει η διεθνής μας γλώσσα.

Άραγε, όμως, πόσοι σταυροί στήνονται ολοένα σε ολόκληρο τον αιμοστάζοντα πλανήτη μας; Πόσα παιδιά πεθαίνουν εξαιτίας της ανέχειας, της ασιτίας ή των ασθενειών, την ώρα κατά την οποία γεννιέται, «παιδίον νέον», ο Θεός της Αγάπης; Πόσες βασικές ανθρώπινες ελευθερίες και δικαιώματα καταπατούνται καθημερινά; Ο Χριστός, που νηπιάζει κάθε χρόνο κάπου δίπλα ή και ανάμεσά μας, προδίνεται δυστυχώς, και σταυρώνεται πάλι και πάλι ξεδιάντροπα στη Γέννησή Του κιόλας. Όπου διώκεται η Αγάπη, εκεί ταυτόχρονα λιθοβολείται και ο Θεός. Εκεί στο εξής εισχωρεί και δηλητηριάζει τα πάντα η σήψη, η βία, ο θάνατος και κάθε είδους μειονεξία.

Η ευθύνη βαρύνει ιδιαίτερα όλους εμάς, που θέλουμε να ονομαζόμαστε «συνειδητοί Χριστιανοί». Χρέος μας ορθώνεται επιτακτικότατο, να δραστηριοποιήσουμε τις λυτρωτικές δυνατότητες, τις οποίες υπέροχα μάς αποκαλύπτει η Ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, στους σύγχρονους μάλιστα καιρούς, κατά τους οποίους οι διεθνείς συγκυρίες αντιγράφουν -δυστυχώς- την προχριστιανική παρακμή. Σήμερα, που οι λαοί θεσμοθετούν και απορρίπτουν αβασάνιστα αμφίβολες αξίες, μην υπολογίζοντας τον θεμελιακό παράγοντα Θεό.

Μακάρι ν’ αξιωθούμε να προϋπαντήσουμε κι εμείς τον Νεογέννητο Χριστό, προσφέροντάς Του σαν δώρο τις αγαθές ψυχές και τα καλά μας έργα, αφού πρώτα καταστούμε «ζώσα ενσάρκωση» Εκείνου. Μακάρι ο χρόνος που ανατέλλει, να γίνει αφετηρία για μια σωτήρια συνάντηση μ’ Εκείνον, που όντας «φύσει αόρατος», «οράται εν σαρκί (…) δια τον άνθρωπον» (Ιωάννου Μοναχού, Στιχ. Ιδιόμελον).

Ιερό Προσκύνημα Αγίου Σπυρίδωνα, Ζωντανή Μετάδοση

2021-12-18 ΕΚΔΉΛΩΣΗ ΣΧΟΛΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΉΣ ΜΟΥΣΙΚΉΣ "Ο ΆΓΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ" ΚΑΛΑΝΤ...

2021-12-19 ΚΥΡΙΑΚΉ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΎ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ

ΜΗ ΦΟΒΗΘΗΣ ΠΑΡΑΛΑΒΕΙΝ ΜΑΡΙΑΜ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΟΥ

«Ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· ᾿Ιωσὴφ υἱὸς Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν ῾Αγίου· τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Ματθ. 1, 20-21)

Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος Κυρίου φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό του, λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τη Μαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο. Και θα γεννήσει γιο, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους».  

          Μπροστά σε κρίσιμα γεγονότα, μπροστά σε αποφάσεις που έχουν οδύνη, οι άνθρωποι διστάζουμε, φοβόμαστε, αισθανόμαστε αγωνία. Θα προτιμούσαμε να μην είχαμε να κάνουμε επιλογές μέσα από διλήμματα. Θα θέλαμε η απόφασή μας να βαδίζει στα σίγουρα. Γνωρίζουμε ότι εκτιθέμεθα. Ότι κάθε απόφαση θα έχει συνέπειες και δεν θα είναι «αβρόχοις ποσί» ο δρόμος μέσα από αυτήν. Τότε σκεφτόμαστε την προσευχή, τότε ζητάμε βοήθεια από τον Θεό ώστε να φτάσουμε μέχρι εκεί όπου ο νους μας βλέπει, ελπίζοντας στον Θεό ότι θα συμπληρώσει τα υπόλοιπα.

            Σε ένα τέτοιο δίλημμα βρέθηκε ο δίκαιος Ιωσήφ όταν έμαθε ότι η Μαριάμ, η Παναγία, η Θεοτόκος ήταν έγκυος. Δεν περνούσε από τον νου του η υπέρβαση της φύσεως. Δεν περνούσε από τον νου του ότι το παιδί δεν ήταν ανδρός αλλά Πνεύματος Αγίου. Ωστόσο, δεν του πήγαινε η καρδιά να διαπομπεύσει την Μαρία ως άπιστη και μοιχαλίδα. Η αγάπη, ιδίως στου απλούς ανθρώπους, ξέρει να σκεπάζει, ξέρει να καλύπτει πλήθος αμαρτιών. Και  απόφασή του ήταν να διαλύσει κρυφά τον αρραβώνα, βρίσκοντας μια λύση φύλαξης για την Παναγία, αλλά και κρατώντας τα όσα ο μωσαϊκός νόμος όριζε για τις περιπτώσεις της μοιχείας. Μέσα του συγκρούονταν η θρησκευτική ακρίβεια που ήταν η παράδοση και η ταυτότητά του, με την ανθρωπιά και την αγάπη, που υπερβαίνει τους νόμους.

            Ο Θεός δίνει την λύση. Στέλνει άγγελο στον ύπνο του να πει στον Ιωσήφ, που χαρακτηρίζεται «δίκαιος», να μην φοβηθεί να παραλάβει την Μαριάμ ως γυναίκα του, να αναγνωρίσει το παιδί σαν δικό του, ώστε η Μαριάμ να μην αντιμετωπίσει την κατακραυγή, αλλά και για να μπορέσει ο Χριστός να μεγαλώσει χωρίς κοινωνικές ρήξεις, διότι θα αποπροσανατόλιζαν από το σωτηριώδες έργο του. Βλέπουμε ότι ο Θεός δεν έρχεται να κάνει τον κοινωνικό επαναστάτη, ώστε να ικανοποιήσει αιτήματα για κοινωνική αλλαγή που όμως δεν πρόκειται να απαντήσουν στο μοναδικό μήνυμα: ότι υπάρχουμε πρωτίστως για να συναντήσουμε τον Θεό, να προσανατολιστούμε στην αγάπη, στην ανάσταση, στην αιωνιότητα!  

            Κυρίως όμως ο λόγος του Αγγέλου είναι προτρεπτικός και για μας: να μην φοβηθούμε να δούμε τον Χριστό όπως είναι και όπως ήρθε για μας.

       Παιδίον νέον, διότι η ουσία βρίσκεται στην αγάπη, την καλοσύνη, την συγχωρητικότητα, την άρνηση της αμαρτίας, όπως την ζούνε τα παιδιά.

            Ιησούν, δηλαδή ως τέλειο άνθρωπο, με όνομα που σημαίνει «ο Θεός σώζει τον λαό Του». Ό,τι δηλαδή ήρθε για να μας υπενθυμίσει ότι ανήκουμε στον λαό του Θεού, ότι είμαστε εικόνες Του και ότι ο Θεός μας αγαπά και δεν μας ξεχνά σε οποιαδήποτε περίσταση της ζωής μας, όσα λάθη κι αν κάνουμε, όση αδιαφορία κι αν δείχνουμε.

            Χριστόν, δηλαδή χρισμένο βασιλιά της αγάπης, που σώζει τον κόσμο και τον άνθρωπο. Όχι έναν αφέντη ή έναν εξουσιαστή, αλλά εκείνον που  έρχεται απευθυνόμενος στην ελευθερία μας, ζητώντας μας να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε την ζωή, ότι δηλαδή δεν είναι το θέλημά μας που δίνει νόημα σ’ αυτήν, αλλά ο κόπος μας, όταν συνδυάζεται με το δικό Του θέλημα, δηλαδή η εμπιστοσύνη μας σ’ Αυτόν.

            Θεού Υιόν, όχι δηλαδή φιλόσοφο, καλό άνθρωπο, κοινωνικό επαναστάτη, πρόσωπο του χτες, αλλά Εκείνον που ήρθε να προσλάβει την φύσης μας για να ανοίξει τον δρόμο σε όλους μας για τον αγιασμό και την θέωση. Μέσα από Αυτόν ο θάνατος, ο έσχατος εχθρός μας, δεν έχει επίδραση επάνω μας, γιατί πλέον δεν είναι Άδης, κόλαση, μοναξιά, μηδέν, αλλά πέρασμα στην ζωή που έχει να κάνει με την θέα του Θεού, της Παναγίας, των αγίων, του κάθε πλησίον μας και την προσδοκία της ανάστασης του σώματός μας, ώστε να συμμετάσχουμε στην καινούργια γη, στον καινούργιο ουρανό, στην καινούργια βασιλεία.

            Σωτήρα, δηλαδή λυτρωτή από την τυραννία του «μόνο εγώ», του «εδώ», του «τώρα», του «μόνο θέλω και απαιτώ», του «ζητώ χωρίς να δίνω», του «απογοητεύομαι γιατί...», του «νικιέμαι από τον φόβο κάθε μορφής». Και, ταυτόχρονα, αρχηγό της όντως ζωής που νικά το σκοτάδι του κάθε σπηλαίου  άγνοιας, κακού και αμαρτίας.

            Ας μην φοβηθούμε να Τον προσλάβουμε στην ύπαρξή μας μέσα από το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μέσα από την συνάντηση με τον πλησίον στην Εκκλησία, μέσα από μια γιορτή που ξεπερνά το υλικό, όχι περιφρονώντας το, αλλά αγιάζοντάς το και ανανοηματοδοτώντας τον κόσμο και την ζωή μας!

            Καλά Χριστούγεννα!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

19 Δεκεμβρίου 2021

Κυριακή προ Χριστού Γεννήσεως