Ο Δ΄ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

Τελέστηκε το απόγευμα της Κυριακής 3 Απριλίου 2016 ο Κατανυκτικός Εσπερινός στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.

Εν συνεχεία ο κ. Νεκτάριος προλογίζοντας την ομιλία του Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ι.Μ. Κερκύρας Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού ανέφερε ότι ο κάθε Χριστιανός στο μέτρο του δυνατού, δίνει τον πνευματικό του αγώνα, έναν αγώνα χαράς και αυτή τη χαρά εκφράζει ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός του Κυρίου μας. Το ξύλο της κατάρας, έγινε Ξύλο της σωτηρίας, κατέληξε ο Σεβασμιώτατος.

Ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός ανέπτυξε το θέμα «Η χαρμολύπη του Σταυρού». Αφορμώμενος από έναν λόγο του Αγίου Εφραίμ του Σύρου, τόνισε ότι η σχέση μας με τον Θεό περιορίζεται σήμερα στο επίπεδο του «δούναι και λαβείν». Κι έτσι θεωρούμε ότι ο Σταυρός ήταν ο δρόμος του Θεού. Δεν είναι ο δικός μας. Έχουμε δημιουργήσει μία πίστη η οποία φορτώνει τις ευθύνες για την αιωνιότητα, αλλά και γι’ αυτόν τον κόσμο στον Εσταυρωμένο Θεό.Γι’ αυτό και η απομάκρυνσή μας από το εκκλησιοκεντρικό ήθος. Εκκλησία για τον κόσμο μας, ίσως και για τους περισσότερους από εμάς, είναι οι επίσκοποι, οι ιερείς, οι μοναχοί. Αυτοί πρέπει να δίνουν κι εμείς να λαμβάνουμε. Αυτοί πρέπει να σηκώνουν τον σταυρό και τον δικό τους και τον δικό μας, για να μπορούμε εμείς να συνεχίζουμε ανέφελα τη ζωή μας. Αυτοί φέρουν την ευθύνη. Αυτοί μας τα δίνουν όλα. Αυτοί είναι οι εκπρόσωποι του Θεού στον κόσμο. Επομένως, αυτοί φέρουν τα βάρη της επιτυχίας, της αποτυχίας, της ευθύνης.

Όμως ο Σταυρός του Κυρίου μας δείχνει τις αληθινές διαστάσεις τόσο της σχέσης μας με το Χριστό, όσο και του τι είμαστε εμείς στην Εκκλησία. Η σχέση προϋποθέτει επιθυμία. Για να σχετιστώ με το Χριστό, δεν αρκεί εκείνος να θέλει να έχει σχέση μαζί μου. Δεν αρκεί εκείνος να σταυρώνεται για μένα. Δεν αρκεί εκείνος να με αγαπά. Δεν αρκεί εκείνος να έχει την ευθύνη για μένα και τη σωτηρία μου. Χρειάζεται να τον αναζητώ και εγώ. Να επιθυμώ να σχετιστώ μαζί Του. Και η σχέση είναι προσωπική με τον καθέναν μας. Γιατί ο Χριστός απευθύνθηκε και απευθύνεται συνεχώς στην ελευθερία μας. Και η ελευθερία δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς την ευθύνη για την σχέση μαζί Του, αλλά και για κάθε σχέση με τον κόσμο και τον άνθρωπο.

Ο ομιλητής ανέλυσε στη συνέχεια τους τρεις λόγους χαράς και λύπης που εμπεριέχονται στη φράση «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι», επισημαίνοντας ότι ο Σταυρός φέρει χαρμολύπη στη ζωή μας, υποδεικνύοντάς μας ποιο είναι αληθινά το νόημά της. Καλούμαστε να μην καταβαλλόμεθα ούτε από την ψευδαίσθηση ότι η πίστη μας εξασφαλίζει την γαλήνη, την ηρεμία, την ανάπαυση και ότι δεν πρόκειται να περάσουμε καμία δοκιμασία στη ζωή μας, αλλά ούτε και από την αίσθηση ότι επειδή πιστεύουμε, όλα μας τα προβλήματα έχουν λυθεί ή δεν υποφέρουμε από την αμαρτία και τον θάνατο. Κι εδώ είναι η ευθύνη όλων των χριστιανών, να δώσουμε την μαρτυρία της ανάστασης με την πίστη, τα έργα, τη ζωή μας εντός της Εκκλησίας. Για να γίνει και για μας ο Σταυρός από πηγή πόνου, δοκιμασίας, θανάτου, «ζωή και Ανάστασις».

ΕΡΩΤΑΣ Η’ ΤΙΠΟΤΑ;

Με συμμετοχή πολλών νέων ανθρώπων έγινε το μεσημέρι της Κυριακής 3 Απριλίου 2016 εκδήλωση από τη Σχολή Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας στο Πνευματικό Κέντρο της τοπικής Εκκλησίας με θέμα «Έρωτας ή τίποτα». Η εκδήλωση είχε αφόρμηση από το ομότιτλο βιβλίο του κ. Δημήτρη Καραγιάννη, παιδοψυχίατρου, ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα (εκδόσεις ΑΡΜΟΣ).

Ο κ. Καραγιάννης τόνισε την ανάγκη ο άνθρωπος σήμερα να είναι ερωτικός και όχι ερωτευμένος. Ερωτικός σημαίνει αυτός που αγαπάει τη ζωή και τους ανθρώπους με δυναμικό τρόπο. Ερωτευμένος σημαίνει αυτός που περιμένει να τον αγαπήσει ο άλλος. Σήμερα κυριαρχεί ο δεύτερος τύπος, με αποτέλεσμα συνεχώς οι άνθρωποι να απογοητεύονται και να κλείνονται στον εαυτό τους, καθώς προσδοκούν την τελειότητα από τον άλλο. Υπάρχει μία φράση την οποία ο συγγραφέας παρουσίασε: «ο σύντροφος δεν». Προσπαθούμε να διορθώσουμε τον άλλον και απογοητευόμαστε από αυτά που δεν έχε και δεν παλεύουμε να χαρούμε αυτά που έχει. Το ίδιο γίνεται και από κείνον, με αποτέλεσμα ο έρωτας να νικιέται.

Στην εποχή μας, παρόλο που ο αριθμός των διαζυγίων έχει αυξηθεί σημαντικά, εντούτοις η ποιότητα των σχέσεων ανάμεσα στα ζευγάρια που επιμένουν είναι ασύγκριτα καλύτερη σε σχέση με το παρελθόν, οπότε και η κοινωνική πίεση δε επέτρεπε τον εύκολο χωρισμό, αλλά υπήρχε ψυχρότητα, γκρίνια και εγκατάλειψη της συντροφικότητας στον γάμο ή η αίσθηση της θυσίας για χάρη των παιδιών. Ο έρωτας διασώζει τρία κυρίως στοιχεία: την οικειότητα, την σεξουαλικότητα που δεν μένει στο σώμα αλλά επουλώνει πληγές από την τριβή της καθημερινότητας και η αίσθηση της δέσμευσης που γίνεται αφοσίωση όχι επιφανειακή, αλλά ειλικρινής και συχνά θυσιαστική χωρίς ανταπόδοση.

Σήμερα χρειάζεται εξυπνάδα για να υπερασπιστείς μια σχέση. Ο έρωτας είναι τρόπος ζωής, ενώ η όποια άσκηση στην πνευματική ζωή δε γίνεται με σκοπό την στέρηση, αλλά το δυνάμωμα της αγάπης.

Ο συγγραφέας επεσήμανε ότι η όποια αλλαγή στα πρόσωπα μπορεί να έρθει μέσω της ανάδειξης των καλών στοιχείων του ενός και του άλλου και όχι με την καθήλωση στα αρνητικά, ενώ μέσα από τα «σ’ αγαπώ» και τις αναγνωρίσεις αλλάζει και ο ένας και ο άλλος.

Φροντίζουμε να είμαστε αξιαγάπητοι όχι με υπερηφάνεια, αλλά με ευγένεια και δυναμισμό γιατί αυτό κάνει καλό και σε μας και όταν είμαστε αξιαγάπητοι αισθανόμαστε ότι αξίζουμε, είμαστε ζωντανοί και ανατροφοδοτούμε τη σχέση μας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η όλη παρουσίαση έγινε με την συμμετοχή του κοινού που έθεσε ερωτήματα, Λίγα λόγια για το βιβλίο είπε ο π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, ο οποίος επεσήμανε ότι η Εκκλησία μιλώντας για έρωτα επισημαίνει τη ανάγκη ανταπόκρισης του ανθρώπου στον έρωτα του Θεού, αλλά και μίμηση αυτού του έρωτα στις ανθρώπινες σχέσεις με την αναγνώριση της αξίας του άλλου, το δόσιμο, το άνοιγμα που γίνεται ζωή. Θύμισε τον λόγο του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου για τον Χριστό ότι «ο εμός έρως εσταύρωται» και τόνισε ότι μέσω του βιβλίου του ο συγγραφέας μας δίδει πολλές αφορμές για να συνειδητοποιήσουμε ότι η σχέση μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο μπορεί να περνά από τον σταυρό της αγάπης, αλλά έχει και την χαρά της κοινής πορείας, της συντροφικότητας που γίνεται ανάσταση και αιωνιότητα.

Εθελοντική Αιμοδοσία

Πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής 3 Απριλίου 2016 στο Πνευματικό Κέντρο του Ι.Ν. Αγίου Ιωάννου Πόλεως εθελοντική αιμοδοσία, από την Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας. Η συμμετοχή των συνανθρώπων μας ήταν μεγάλη, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά οτι στην κοινωνία μας υπάρχει το αίσθημα της αλληλοβοήθειας και της προσφοράς προς τον πάσχοντα αδελφό μας. Στο Πνευματικό Κέντρο βρέθηκε και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος ευχαρίστησε τόσο τους συμπολίτες μας που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Τοπικής τους Εκκλησίας, όσο και το Νοσοκομείο Κέρκυρας.

Ακόμη ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε ότι αυτή την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως η Εκκλησία μας υπενθυμίζει σε κάθε Χριστιανό, ότι ο Κύριός μας με τη Σταυρική Του θυσία έδωσε το αίμα Του και τη σωτηρία σε όλο τον κόσμο. Και στην Υμνογραφία της Εκκλησίας μας, παρομοιάζεται ο Σταυρωθείς Κύριός μας με τον πελεκάνο, ο οποίος τρυπά με το ράμφος του την καρδιά του, ώστε με το αίμα του να αποκτήσουν αντισώματα οι νεοσσοί του , που έχουν τσιμπηθεί από δηλητηριώδη φίδια.

Έτσι και εμείς καλούμαστε να δώσουμε λίγο αίμα για τους αδελφούς μας που το έχουν τόσο ανάγκη, κατέληξε ο κ. Νεκτάριος.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Με επιτυχία και με μεγάλη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 2 Απριλίου 2016 το τέταρτο μάθημα του Ελεύθερου Πανεπιστημίου, που διοργανώνει για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας. Η εκδήλωση έλαβε χώρα στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως και εισηγητής ήταν ο κ. Δημήτρης Καραγιάννης, παιδοψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας.

Το θέμα του μαθήματος ήταν «Η ποιότητα των ανθρώπινων σχέσεων πηγή παιδείας στην εποχή μας». Ο εισηγητής τόνισε ότι οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται αφορμή παιδείας όταν τις βλέπουμε ως ευκαιρία να αλλάξουμε τον εαυτό μας χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση από τον άλλο. Όταν προσπαθούμε να διαμορφώσουμε την ταυτότητά μας επιλέγοντας να χτίσουμε με στοιχεία που προκύπτουν από την αλληλεπίδρασή μας με τους σημαντικούς άλλους της ζωής μας. Αιτία των συγκρούσεων ανάμεσα στους ανθρώπους σήμερα είναι η διαφορετική ανάγνωση από τους άλλους των χαρακτηριστικών του καθενός. Σήμερα έχουμε ανάγκη από οικειότητα, διότι η εποχή μας ωθεί σε έναν εγκλωβισμό στον εαυτό μας και στην ατομική μας αυτάρκεια.

Η ταυτότητα του ανθρώπου διαμορφώνεται μέσα από τα ΟΧΙ τα οποία λέει στην προσπάθεια να είναι διαφορετικός. Αν μείνουμε όμως σε στερεότυπες αντιδράσεις, τότε θα δυσκολευτούμε, διότι δεν θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες τόσο του εαυτού μας όσο και των άλλων. Για να συναντηθούμε με τους άλλους καλούμαστε να υπερβούμε τους εαυτούς μας. Τα εμπόδια στη συνάντηση με τον πλησίον είναι μία πρόκληση αυτογνωσίας και διαμόρφωσης προσωπικής ποιότητας.

Ο ομιλητής τόνισε ότι είναι λανθασμένη η προσέγγισης των σχέσεων μέσω της υπομονής. Κανέναν δεν μπορούμε να αντέξουμε, όσο δυνατοί κι αν είμαστε, αν δεν τον αγαπήσουμε. Το βλέμμα μας είναι σημείο κατατεθέν, ενώ η κατάθλιψη αποτυπώνει θυμό και χρειάζεται στοργή από τους άλλους και αυτοκριτική ώστε να βρούμε τη αλήθεια.

Τέλος, ο κ. Καραγιάννης επεσήμανε την βλακεία του εγωισμού, όπως επίσης και ότι άλλο η θυσία και άλλο η αυτοκαταστροφή, ενώ οι δυσκολίες μας κρατάνε νέους και μας κάνουν να αυτο-ανανεωνόμαστε για να κρατηθούμε στις προκλήσεις. Χρειάζεται θέαση του κόσμου και της ζωής και τω άλλων δια της ευχαριστίας, της δοξολογίας στον Θεό που μας δίνει ευκαιρίες να ζήσουμε με ποιότητα, είτε χαράς είτε αγώνα!

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, κλείνοντας την εκδήλωση, επεσήμανε ότι η πίστη στον Θεό δίνει δύναμη ώστε οι ανθρώπινες σχέσεις να μην υποκύψουν στο κακό και την αμαρτία, δηλαδή στην επικράτηση του εγωισμού και τόνισε τον φόβο που έχουν οι άνθρωποι, παρασυρμένοι από τους λογισμούς τους, με αποτέλεσμα να μην είναι εύκολο να αγαπήσουν και να μοιραστούν. Η ασκητική πρόταση ζωή της Εκκλησίας δίνει τελικά τη δύναμη ώστε οι ανθρώπινες σχέσεις να έχουν αληθινή ποιότητα, γιατί ο καθένας εκκόπτοντας το ίδιον θέλημα μπορεί να συναντηθεί με τον άλλο.

Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από την Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων.

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ ΙΕΡΟΥΡΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΚΟΥΛΙΝΑ

Την Κυριακή 3 Απριλίου 2016 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ιερούργησε στον Ι.Ν. των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στις Κουλίνες.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος εστίασε στο χωρίο του Αποστολικού Αναγνώσματος της ημέρας : “ μετριοπαθείν δυνάμενος τοις αγνοούσι και πλανωμένοις “ (Εβρ.5,2) και ανέφερε ότι σε αντίθεση με τους αρχιερείς του αρχαίου Ισραήλ, ο Μέγας Αρχιερεύς, ο Κύριός μας, φερόταν με μετριοπάθεια. Αυτή η μετριοπάθεια μεταφράζεται σε τρία σημεία. Πρώτον με τη συγχώρεση, βλέπουμε τον Ιησού Χριστό επί του Σταυρού να συγχωρεί τους σταυρωτές Του, λογίζοντας την αμαρτία τους ως άγνοια, γι’αυτό που έπρατταν εκείνη τη στιγμή. Δεύτερον η μετριοπάθεια του Χριστού μεταφράζεται δια της σιωπής Του. Ενώ Τον εξύβριζαν και Τον περιγελούσαν, Εκείνος σιωπούσε. Και τρίτο σημείο αποτελεί η άκρα ταπείνωση του Κυρίου, ο Οποίος υπέμεινε όλο το Πάθος, γενόμενος σκάνδαλο για τους Ιουδαίους και μωρία για τους Έλληνες, για να σώσει το πλάσμα Του.

Ακόμη ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι οι άνθρωποι από την άλλη μεριά, αντί της συγχώρεσης οδήγησαν το Θεό στο Σταυρό, εμφορούμενοι από αλαζονεία, μίσος και κακία. Αντί της σιωπής, τη συκοφαντία και την κακολογία και τέλος αντί της άκρας ταπεινώσεως, τον εγωϊσμό, ο οποίος ευθύνεται εκτός των άλλων και για τη διάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων,των οικογενειών, αλλά και ολόκληρων κοινωνιών. Στον εγωϊσμό κοντολογίς εδράζεται η αμαρτία.

Κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος ζήτησε από τους πιστούς να πορεύονται στη ζωή τους με οδηγό τον Τίμιο Σταυρό, διακονώντας τους αδελφούς τους με θυσιαστικό πνεύμα.

ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Εν πληθούση εκκλησία σήμερα Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως τελέσαμε την θεία λειτουργία. Στο κήρυγμά του ο Εφημέριος π. Δημήτριος Κοσκινάς μίλησε για τον θρόνο της χάριτος που είναι ο Τίμιος και Ζωηφόρος Σταυρός.

 

 

 

Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως Οσίου Ιωάννου Δαμασκηνού (14)

Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως
Οσίου Ιωάννου Δαμασκηνού

Ἀπόδοση εἰς τὴν νέα ἑλληνική: Ἀρχιμανδρίτης Δωρόθεος Πάπαρης

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 14. Τα ιδιώματα της θείας φύσεως.

Ιδιώματα της θείας φύσεως είναι το άκτιστο, το άναρχο, το άφθαρτο, το αθάνατο, άπειρο και αιώνιο, το αγαθό, το δημιουργικό, το δίκαιο, το φωτιστικό, το αμετάβλητο, το απαθές, το απερίγραπτο, το αχώρητο, το απεριόριστο, το αόριστο, το ασώματο, το αόρατο, το ακατανόητο, η ιδιότητα να μην έχει καμία ανάγκη, το αυτοκυριαρχικό και αυτεξούσιο, το εξουσιαστικό του σύμπαντος, το ζωοποιό, το παντοδύναμο, το απειροδύναμο, το αγιαστικό και μεταδοτικό, η ιδιότητα να περιέχει και συγκρατεί τα σύμπαντα και να προνοεί για όλα.

Όλα αυτά και τα παρόμοια η θεότητα τα έχει από τη φύση της, χωρίς να τα έχει λάβει από αλλού. Απεναντίας, η ίδια η θεότητα μεταδίδει κάθε αγαθό στα δημιουργήματά της, ανάλογα με τη δεκτική ικανότητα του καθένα. Ιδίωμα της θεότητος είναι η αμοιβαία παραμονή και διαμονή των θείων υποστάσεων· διότι είναι αχώριστες μεταξύ τους χωρίς να λείπει η μία από την άλλη· έχουν την αλληλοπεριχώρησή τους ασύγχυτη, ώστε ούτε να συγχωνεύονται ούτε να συγχέονται, αλλά να είναι σε αρμονία μεταξύ τους. Ο Υιός δηλαδή είναι με τον Πατέρα και το Πνεύμα, το Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό και ο Πατέρας με τον Υιό και το Πνεύμα, χωρίς να συμβαίνει καμιά συγχώνευση ή ανάμειξη ή σύγχυση. Ιδίωμα της θεότητος επίσης είναι η ενότητα και ταυτότητα της κινήσεως· γίνεται, δηλαδή, μία εξόρμηση και μία κίνηση των τριών υποστάσεων, κάτι που δεν μπορεί να παρατηρηθεί στην κτιστή φύση.

Και ακόμη, η θεία ακτινοβολία και ενέργεια είναι μία, απλή και αδιαίρετη· προσφέρει πολλά αγαθά στα κτιστά που διαιρούνται· και, ενώ μοιράζει σ’ όλα τα συστατικά της φύσεώς τους, η ίδια παραμένει απλή· μοιράζει τον εαυτό της σε πολλά χωρίς να διαιρείται η ίδια· συγκεντρώνει και επαναφέρει τα διαιρεμένα στη δική της απλότητα –διότι όλα τα όντα την ποθούν και οφείλουν την ύπαρξή τους σ’ αυτήν–' και αυτή μεταδίδει σε όλα την ύπαρξη ανάλογα με τη φύση τους· έτσι η θεότητα αποτελεί την ύπαρξη για τα όντα, τη ζωή για τα ζωντανά, τη λογική για τα λογικά και το νου για τα νοερά· η ίδια βέβαια είναι πέρα και πάνω από το νου, το λόγο, τη ζωή και τη φύση.

Ιδίωμά της ακόμη είναι ότι περνά μέσα απ’ όλα τα όντα, ενώ απ’ αυτήν δεν περνά κανένα ον. Επίσης, ότι γνωρίζει τα πάντα με απλή γνώση· όλα τα βλέπει με απλό τρόπο, με το θείο, παντεποπτικό και άϋλο βλέμμα της· βλέπει τα παρόντα, τα παρελθόντα και τα μέλλοντα προτού να συμβούν. Ιδίωμά της, επίσης, είναι η αναμαρτησία, η συγχώρεση των αμαρτιών και η σωτηρία. Και ακόμη, ότι μπορεί να πετύχει όλα όσα θέλει, αλλά δεν θέλει να κάνει όσα μπορεί· μπορεί, για παράδειγμα, να καταστρέψει τον κόσμο, αλλά δεν το θέλει.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 14. Τὰ ἰδιώματα τῆς θείας φύσεως.

Τὸ ἄκτιστον, τὸ ἄναρχον, τὸ ἀθάνατον καὶ ἀπέραντον καὶ αἰώνιον, τὸ ἄυλον, τὸ ἀγαθόν, τὸ δημιουργικόν, τὸ δίκαιον, τὸ φωτιστικόν, τὸ ἄτρεπτον, τὸ ἀπαθές, τὸ ἀπερίγραπτον, τὸ ἀχώρητον, τὸ ἀπεριόριστον, τὸ ἀόριστον, τὸ ἀσώματον, τὸ ἀόρατον, τὸ ἀπερινόητον, τὸ ἀνενδεές, τὸ αὐτοκρατὲς καὶ αὐτεξούσιον, τὸ παντοκρατορικόν, τὸ ζωοδοτικόν, τὸ παντοδύναμον, τὸ ἀπειροδύναμον, τὸ ἁγιαστικὸν καὶ μεταδοτικόν, τὸ περιέχειν καὶ συνέχειν τὰ σύμπαντα καὶ πάντων προνοεῖσθαι· πάντα ταῦτα καὶ τοιαῦτα φύσει ἔχει οὐκ ἄλλοθεν εἰληφυῖα, ἀλλ᾿ αὐτὴ μεταδιδοῦσα παντὸς ἀγαθοῦ τοῖς οἰκείοις ποιήμασι κατὰ τὴν ἑκάστου δεκτικὴν δύναμιν.

Ἡ ἐν ἀλλήλαις τῶν ὑποστάσεων μονή τε καὶ ἵδρυσις· ἀδιάστατοι γὰρ αὗται καὶ ἀνεκφοίτητοι ἀλλήλων εἰσὶν, ἀσύγχυτον ἔχουσαι τὴν ἐν ἀλλήλαις περιχώρησιν, οὐχ ὥστε συναλείφεσθαι ἢ συγχεῖσθαι, ἀλλ᾿ ὥστε ἔχεσθαι ἀλλήλων. Υἱὸς γὰρ ἐν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, καὶ Πνεῦμα ἐν Πατρὶ καὶ Υἱῷ, καὶ Πατὴρ ἐν Υἱῷ καὶ Πνεύματι, μηδεμιᾶς γινομένης συναλοιφῆς ἢ συμφύρσεως ἢ συγχύσεως. Καὶ τὸ ἓν καὶ ταὐτὸν τῆς κινήσεως· ἓν γὰρ ἔξαλμα καὶ μία κίνησις τῶν τριῶν ὑποστάσεων, ὅπερ ἐπὶ τῆς κτιστῆς φύσεως θεωρηθῆναι ἀδύνατον. Καὶ ὅτι ἡ θεία ἔλλαμψις καὶ ἐνέργεια μία οὖσα καὶ ἁπλῆ καὶ ἀμερὴς καὶ ἀγαθοειδῶς ἐν τοῖς μεριστοῖς ποικιλλομένη καὶ τούτοις πᾶσι τὰ τῆς οἰκείας φύσεως συστατικὰ νέμουσα μένει ἁπλῆ, πληθυνομένη μὲν ἐν τοῖς μεριστοῖς ἀμερίστως καὶ τὰ μεριστὰ πρὸς τὴν ἑαυτῆς ἁπλότητα συνάγουσα καὶ ἐπιστρέφουσα –πάντα γὰρ αὐτῆς ἐφίεται καὶ ἐν αὐτῇ ἔχει τὴν ὕπαρξιν–· καὶ αὐτὴ τοῖς πᾶσι τὸ εἶναι καθὼς ἔχει φύσεως μεταδίδωσι· καὶ αὐτή ἐστι τῶν ὄντων τὸ εἶναι καὶ τῶν ζώντων ἡ ζωὴ καὶ τῶν λογικῶς ὄντων ὁ λόγος καὶ τῶν νοερῶς ὄντων ἡ νόησις, αὐτὴ ὑπὲρ νοῦν οὖσα καὶ ὑπὲρ λόγον καὶ ὑπὲρ ζωὴν καὶ ὑπὲρ οὐσίαν.

Ἔτι δὲ καὶ τὸ διὰ πάντων διήκειν ἀμιγῶς, δι᾿ αὑτῆς δὲ οὐδέν. Ἔτι καὶ τὸ ἁπλῇ γνώσει γινώσκειν τὰ πάντα καὶ πάντα τῷ θείῳ καὶ παντεποπτικῷ καὶ ἀΰλῳ αὐτῆς ὄμματι ἁπλῶς καθορᾶν, τά τε ἐνεστῶτα τά τε παρεληλυθότα καὶ τὰ μέλλοντα πρὶν γενέσεως αὐτῶν· τὸ ἀναμάρτητον καὶ ἀφιέναι ἁμαρτίας καὶ σῴζειν· καὶ ὅτι πάντα μέν, ὅσα θέλει, δύναται, οὐχ ὅσα δὲ δύναται, θέλει· δύναται γὰρ ἀπολέσαι τὸν κόσμον, οὐ θέλει δέ.