Χειροτονία πρεσβυτέρου στην Βόρεια Κέρκυρα

 Η εορτή της Αγίας μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, εορτάσθηκε στο όμορφο και ορεινό χωριό Πόρτες Συνιών, στην Βόρεια Κέρκυρα.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος λειτούργησε και χειροτόνησε τον διάκονον Δημήτριον Μπεσεντίν εις πρεσβύτερον , καταγόμενον εξ Αγίας Πετρουπόλεως της Ρωσίας. Ο π. Δημήτριος στην ηλικία των 19 ετών βαπτίσθηκε και εγνώρισε την Ορθοδοξία σε ένα μοναστήρι της Ρωσίας. Μετά τις πανεπιστημιακές του σπουδές, ήλθε εις το Άγιον όρος και παρέμεινε επί τέσσερα έτη ενασκούμενος και μαθητεύων. Είναι έγγαμος ιερεύς και πατήρ μίας θυγατρός. Στην προσφώνηση του ο π. Δημήτριος, ουσιαστικά έκανε μία δημόσια εξομολόγηση, αναφερθείς εκ της παιδικής ηλικίας έως και σήμερα. Περιγράφοντας το πώς τον επισκίασε η Χάρις του Θεού και πως τον κάλεσε εις την Ιερωσύνη.

Ο Σεβασμιώτατος ανταπάντησε στον π. Δημήτριο και γεμάτος από συναισθήματα και αναμνήσεις από τα δύσκολα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης για την εκκλησία, μίλησε για τους διωγμούς της Εκκλησίας και των πρώτων μαρτύρων που μαρτύρησαν από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αλλά και τους νεομάρτυρες που μαρτύρησαν στα αθεϊστικά καθεστώτα και τους νεομάρτυρές των εξ ανατολών εχθρών της πατρίδος, που υπό τον ζυγό των μουσουλμάνων, μαρτύρησαν νέοι άνθρωποι.

Σήμερα γιορτάζουμε την Αγία Βαρβάρα, μεγαλομάρτυρα που και Αυτή μαρτύρησε από τα χέρια του πατέρα της, διότι όσοι πίστεψαν και κατά την περίοδο των πρώτων διωγμών και κατά τις περιόδους των κατακτητών μουσουλμάνων αλλά και των ολοκληρωτικών καθεστώτων, ότι θα μπορούσαν την Εκκλησία του Χριστού να την καταλύσουν, απατήθηκαν, γιατί η Εκκλησία του Χριστού μας, δεν στηρίζεται ούτε στους ανθρώπους, ούτε στους νόμους των ανθρώπων, αλλά η Εκκλησία του Χριστού θεμελιώθηκε στο Πανάγιο Αίμα του Χριστού μας.

Και σήμερα η εκκλησία ενοχλεί. Ενοχλεί τα άνομα, σκοτεινά και δαιμονικά έργα των ανθρώπων. Ο Μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, προφητικά είπε ότι θα έλθει η εποχή που ενώ θα γίνονται μεγάλοι λόγοι για την ελευθερία, εν τούτοις θα δεν θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι και θα ασφυκτιούμε. Παρατηρείστε λοιπόν σήμερα την ζωή μας, την ζωή του σύγχρονου πολιτισμού, που τα κέντρα των κατευθύνσεων μας εδράζονται έξω από την πατρίδα μας να υποταχθεί στα κελεύσματα αυτών των σκοτεινών κέντρων.

Παιδί μου, η εποχή που καλείσαι να λάβεις την Ιερωσύνη, ίσως είναι από τις δυσκολότερες πνευματικά εποχές. Όμως η ευσέβεια σου, η δύναμη της πίστεως σου, η προσευχές σου και γενικά ο πνευματικός αγώνας σου, για την επικράτηση του θελήματος του Θεού στην ζωή σου, θα θερμαίνει και θα φωτίζει την ζωή σου, η θεία Χάρις Του, την οποία σήμερα θα λάβεις από την θέση του πνευματικού πατέρα να οδηγήσεις το ποίμνιο σου, στην λύτρωση, στην σωτηρία και στο φως του Θεού μακριά από τα πνευματικά σκοτάδια. 

Η ώρα της Εκκλησίας πλησιάζει, γιατί οι άνθρωποι μπούχτισαν, τις υποσχέσεις του υποκριτικού πολιτισμού και οι νέοι άνθρωποι, επιδιώκουν την αλήθεια και την έξοδο τους, από το τέλμα του σκότους και θα επιστρέψουν ξανά. Να έχεις προστάτες την Παναγία μας και τους αγίους του τόπους, μας πρεσβευτές στον ουρανό.

ΑΙ ΗΜΕΡΑΙ ΕΝ ΑΙΣ ΔΕΙ ΕΡΓΑΖΕΣΘΑΙ

«Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· Ἕξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου» (Λουκ. 13, 14)

«Ὁ ἀρχισυνάγωγος ὅμως, ἀγανακτισμένος ποὺ ὁ ᾿Ιησοῦς ἔκανε τὴ θεραπεία τὸ Σάββατο, γύρισε στὸ πλῆθος καὶ εἶπε· «Ὑπάρχουν ἕξι μέρες ποὺ ἐπιτρέπεται νὰ ἐργάζεται κανείς· μέσα σ’ αὐτές, λοιπόν, νὰ ἔρχεστε καὶ νὰ θεραπεύεστε, καὶ ὄχι τὸ Σάββατο».

            Οι ανθρώπινες ανάγκες δεν γνωρίζουν μέρα και ώρα. Κάθε στιγμή ο καθένας μας έχει ανάγκη να φάει, να πιει, να έχει τα αγαθά που του χρειάζονται για την επιβίωσή του, να αγαπήσει, να αγαπηθεί. Κι ενώ έχουμε κληθεί να ζούμε εν χρόνω, η διαχείριση του χρόνου δεν συμβαδίζει πάντοτε με τις ανάγκες μας. Δεν είναι η τεμπελιά, ο κακός προγραμματισμός ή, άλλοτε, η υπερδραστηριότητα που μας κάνουν να χάνουμε την αίσθηση του χρόνου, τον ρυθμό του μόνο. Είναι και μια πεποίθηση ότι ο χρόνος είναι μπροστά μας. Ότι είναι υπεραρκετός, ιδίως για τους νεώτερους, με αποτέλεσμα να αφήνουμε για αύριο πολλά από αυτά που θα μπορούσαμε να κάνουμε σήμερα. Παρόλα αυτά οι ανάγκες μας εξακολουθούν να μας υπενθυμίζουν ότι ο χρόνος μας θέλει διαχείριση ουσιαστική, ώστε να μην χάνεται ανεπιστρεπτί.

            Από την άλλη, συχνά μας διακρίνει μια υποκρισία στον τρόπο με τον οποίο ισχυριζόμαστε ότι θα έπρεπε να διαχειριστούμε τον χρόνο μας. Βάζουμε μπροστά τις υλικές μας ανάγκες, λησμονούμε όμως ότι η ύπαρξη έχει και μια καίρια διάσταση, που είναι η δίψα της για αγάπη και αιωνιότητα. Γι’ αυτές μας τις ανάγκες δεν βλέπουμε αυθεντικά. Αφήνουμε τον χρόνο να περνά. Περιμένουμε τα πράγματα να έρθουν από μόνα τους. Ζούμε με ανθρώπους που αγαπούμε και μας αγαπούν. Δεν τους το δείχνουμε ούτε ζητάμε από αυτούς να το δείξουν. Μας απορροφούν, ιδίως σήμερα, η εκκοσμικευμένη πραγματικότητα, η εικόνα, η έξοδος, το ξέσκασμα, η εκζήτηση της ηδονής, με αποτέλεσμα ο προσανατολισμός να είναι ο εαυτός μας. Και όταν υπάρχουν ευκαιρίες να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη ή ευκαιρίες να χαρούμε επειδή μας αγαπούν ή επειδή στον κόσμο εμφανίζεται η αγάπη, τότε εμείς αφήνουμε να πρυτανεύουν οι δικές μας, κάποτε στενόκαρδες, αντιλήψεις  ή η αδιαφορία μας για την χαρά.

            Στην θρησκευτική παράδοση προστίθεται και μια άλλη διάσταση εκτός του προσανατολισμού στο εγώ. Είναι η υποκρισία. Επειδή ο κόσμος και οι άνθρωποι δεν είναι όπως εμείς θέλουμε ή η χαρά δεν έρχεται με τον τρόπο που εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να έρθει ή επειδή εμείς την στερούμαστε ή επειδή κρίνουμε τα πάντα με το γράμμα του νόμου, έρχεται η άρνηση να αποδεχτούμε ότι οι ανάγκες των άλλων ανθρώπων, ακόμη κι αν δεν είναι πνευματικές καθαυτό δεν είναι τόσο σημαντικές όσο αυτό που η θρησκευτικότητα θεωρεί. Έτσι, φτάνουμε στην υποτίμηση της χαράς του άλλου, όταν οι ανάγκες του καλύπτεται, φτάνουμε στην απόφαση ότι τα πάντα εξαρτώνται από τον τρόπο της δικής μας θέασης και αν δεν είναι όπως εμείς τα θέλουμε, τότε δεν καλύπτονται από την αλήθεια της πίστης.

            Στο θαύμα της θεραπείας της συγκύπτουσας γυναίκας από τον Χριστό στην συναγωγή την ημέρα του Σαββάτου όλοι χαίρονται. Ο Χριστός βλέπει την ανάγκη της γυναίκας να γιατρευτεί. Ταυτόχρονα, βλέπει την υπομονή της. Την αφοβία της να μην υποκύψει στην νοοτροπία των φανατικών ότι ήταν καταραμένη από τον Θεό εξαιτίας της ασθενείας της και να μην κλειστεί στον εαυτό της, να μην αρνηθεί να πάει στην συναγωγή, για να μην αντιμετωπίζει τον οίκτο και την περιφρόνηση των άλλων, των δήθεν «αναμάρτητων». Και ο Χριστός την γιατρεύει, απολύοντάς την από την ασθένεια, για την οποία λέει ότι ο σατανάς την κρατούσε δεμένη σ’ αυτήν. Όμως ο αρχισυνάγωγος, ο εκφραστής του μωσαϊκού νόμου, ο εκφραστής μιας θρησκευτικότητας τύπων και συμφερόντων και όχι λυτρωτικής κοινωνίας με τον Θεό της αγάπης, σπεύδει να αρνηθεί την ανάγκη της γυναίκας να γίνει καλά και διαλέγει να μείνει στην ανάγκη τήρησης του γράμματος του νόμου. Ουσιαστικά ακυρώνει και τις εντολές του Θεού με την στάση του αυτή. Δεν τον ενδιαφέρει όμως. Η υποκρισία έχει διαστρέψει την καρδιά του.

            Κάθε ώρα είναι ώρα αγάπης. Κάθε μέρα καλούμαστε να εργαζόμαστε την αγάπη και με αγάπη. Οι ανάγκες μας, ναι, πρέπει να καλυφθούν. Κανείς δεν ζητά να είμαστε εκτός του κόσμου μας. Όταν όμως υπάρχει η πίστη στον Χριστό, όταν υπάρχει η πρόκριση της αγάπης, τότε ο χρόνος μας δεν χάνεται. Δεν είναι μόνο η υλική ελεημοσύνη που είναι έκφραση της αγάπης. Είναι η απόφασή μας να χαιρόμαστε με την χαρά του άλλου. Να γνωρίζουμε ότι πίσω από κάθε πράξη αγάπης κρύβεται ο Θεός. Και τότε κάθε έργο μας είναι αγάπη. Κάθε λόγος μας είναι αγάπη. Κι ακόμη και τα λάθη μας θα γίνονται ευκαιρία για να βλέπουμε τι μας λείπει για να προχωρήσουμε, για να αγαπήσουμε,  για να γίνουμε ένα με τον Θεό και τον συνάνθρωπο στην Εκκλησία.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

5 Δεκεμβρίου 2021

Κυριακή Ι’ Λουκά

2021-12-04 ΕΣΠΕΡΙΝΌΣ ΑΓΊΟΥ ΣΑΒΒΑ

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Την Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2021 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη διαδικτυακή συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, με ομιλητή τον π. Συμεών Βενετσιάνο, Γενικό Διευθυντή του Ιδρύματος Νεότητος και Οικογενείας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, με θέμα: «Σχέση ζευγαριού και παιδιών σε εποχή αποϊεροποίησης».

Την εκδήλωση άνοιξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, με την ευλογία του οποίου πραγματοποιούνται οι συναντήσεις της Σχολής Γονέων, ευχαριστώντας τον π. Συμεών που δέχτηκε την πρόσκληση αυτή να μιλήσει σε γονείς και νέα ζευγάρια. Ο Σεβασμιώτατος  έκανε λόγο για την αποϊεροποίηση της εποχής μας κάνοντας μνεία στο πρόσωπο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου για το έργο του στον τομέα της νεότητας και της οικογενείας. Τόνισε ότι η αποϊεροποίηση έκανε την εμφάνιση της εδώ και πολλά χρόνια  στη ζωή των ανθρώπων σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας, της Εκκλησίας, της παιδείας, της οικογένειας, του έθνους, με αποτέλεσμα να έχουμε εγκαταλείψει τα ιερά και τα όσια που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας. Ξεχάσαμε τους πατέρες και τους ήρωες που γνώριζαν την ιερότητα και  που κάποτε θυσιάστηκαν για τα ιδανικά της πατρίδος μας. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι ξέχασαν  τις θυσίες των ανθρώπων της Εκκλησίας μας που σφαγιάστηκαν για την ιερότητα της πατρίδας, της ορθόδοξης πίστης, της παιδείας, της οικογένειας. Η Εκκλησία, είπε ο κ. Νεκτάριος, ήταν αυτή που με τίμημα εργάστηκε και κράτησε ψηλά τα ζώπυρα της πίστης, της παιδείας αλλά και των ιερών και των οσίων. Η Εκκλησία στάθηκε μπροστάρης τότε στον αγώνα για ελευθερία τόσο από τον ανατολικό όσο και από τον δυτικό κατακτητή. Αυτή πάντα θα είναι η επικεφαλής στον αγώνα για αντιμετώπιση των προβλημάτων κάθε εποχής.

Κατόπιν τον λόγο πήρε ο π. Συμεών ευχαριστώντας και αυτός από την πλευρά του τον Σεβασμιώτατο για την πρόσκληση να μιλήσει στη Σχολή Γονέων της Μητροπόλεώς μας. Ο π. Συμεών άρχισε την ομιλία του τονίζοντας το πρόβλημα της αποϊεροποίησης στην Ευρώπη και ως επακόλουθο και στην πατρίδα μας την Ελλάδα και τα προβλήματα που έχουν προκύψει τόσο στην Εκκλησία αλλά και στην οικογένεια. Ο π. Συμεών μίλησε για την οικογένεια ως ιερό θεσμό που περνάει μεγάλη κρίση και ότι αυτή είναι το πρώτο σχολείο, το πρώτο πανεπιστήμιο του ανθρώπου. Στην οικογένεια δεν μεγαλώνουν μόνο τα παιδιά αλλά και οι γονείς, μέσα από την προσωπική τους ανάπτυξη ακόμη και από τα λάθη τους. Μίλησε για την αναγκαιότητα του απογαλακτισμού των παιδιών. Για το ότι κοινωνιολόγοι, κοινωνικοί ανθρωπολόγοι και ψυχίατροι δέχονται την μεγάλη σημασία της οικογένειας .Ότι τα μέλη της οικογένειας επηρεάζουν και επηρεάζονται όταν ένα μέλος πάσχει, όπως ακριβώς και στην Εκκλησία ως μεγάλη οικογένεια, έτσι και σε μια οικογένεια ως μικρή Εκκλησία.

Στη συνέχεια ο ομιλητής τόνισε, ότι εμείς ως άνθρωποι της Εκκλησίας αφουγκραζόμαστε, παρακολουθούμε και μελετούμε τις σύγχρονες εξελίξεις και στα ζητήματα που αφορούν το γάμο και την οικογένεια. Υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στην οικογένεια όπως, η ελεύθερη συμβίωση, ο πολιτικός γάμος, η μονογονεϊκή οικογένεια, ο δεύτερος γάμος και τα ομόφυλα ζευγάρια. Οι συνέπειες είναι η μείωση της γαμηλιότητας, η αύξηση των διαζυγίων, η πτώση της γεννητικότητας, το κυνήγι εφήμερης ευτυχίας, η παιδοκεντρικότητα  κ. α. Αποτέλεσμα αυτών είναι να έχουμε οδηγηθεί στην αποϊεροποίηση του Μυστηρίου, των σχέσεων, των προσώπων, των ρόλων.

Ο κόσμος και η Εκκλησία  όταν μιλούν για Γάμο  δεν εννοούν το ίδιο. Βλέπουμε στην εποχή μας ανθρώπους να παντρεύονται με το ίδιο φύλο, με ζώα, δέντρα, ρομπότ. Ή και άλλοι να δίνουν σημασία στον στολισμό  του Ναού και σε άλλα πράγματα και όχι στο μυστήριο. Η Εκκλησία όμως επιμένει να μιλάει για το μυστήριο της αγάπης, για μυστήριο Θεο-ίδρυτο που σκοπό έχει τη σωτηρία του κόσμου και την επανασύνδεση ανθρώπων μεταξύ τους και με τον Θεό. Σκοπός του γάμου, τόνισε ο π. Συμεών είναι η συμπλήρωση, η ολοκλήρωση, η αγιότητα, η αιωνιότητα και, στη συνέχεια, είναι η τεκνογονία. Το Μυστήριο του Γάμου δεν τελειώνει με το «Δι΄ ευχών» της ακολουθίας. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι, ο άνθρωπος να διαθέτει στοιχειώδη ωριμότητα. Ο Γάμος είναι σύμβολο ευθύνης. Η ανάπτυξη μιας καλής συζυγικής σχέσης απαιτεί πολύ κόπο. Θα πρέπει να πούμε στους νέους ανθρώπους, είπε χαρακτηριστικά ο ομιλητής, πως δεν έπαψαν να είναι σύζυγοι επειδή απόκτησαν παιδί.  Τα παιδιά βιάζονται να μεγαλώσουν, αλλά το ίδιο και η κοινωνία που ζούμε. Τα παιδιά δεν θέλουν αδιάφορους γονείς. Θέλουν γονείς αληθινούς, δημοκρατικούς. Και οι γονείς  χρειάζονται εκπαίδευση.

Κλείνοντας την ομιλία του ο π. Συμεών έδωσε μερικές συμβουλές για να είναι μια οικογένεια λειτουργική. Πάντα, είπε, θα υπάρχουν διαφωνίες. Το θέμα είναι πώς θα τις διαχειριστούμε. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Η αλλαγή θα γίνει όταν εγώ θα αρχίσω να αλλάζω τον εαυτό μου. Κανένα πρόβλημα δεν είναι άλυτο. Ο διάλογος βοηθάει. Χρειάζεται πνευματικότητα. Να βλέπω τα πάντα με αγάπη. Αν δεν έχω καλή σχέση με τον άνθρωπό μου δεν έχω ούτε με το Θεό. Η Εκκλησία έχει τεράστιες δυνατότητες να δεχθεί τους νέους ανθρώπους μέσα από τις δράσεις των ενοριών της. Όταν υπάρχουν ή αγάπη, τα όρια και η επικοινωνία μπορούμε να επιτύχουμε μια καλή και υγιή σχέση.

Στη συνέχεια ο ομιλητής απάντησε σε ερωτήσεις συμμετεχόντων και υπήρξε ένας γόνιμος διάλογος. Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος, ο οποίος ευχαρίστησε τον ομιλητή, τους υπευθύνους της Σχολής Γονέων καθώς και τους συμμετέχοντες που παρακολούθησαν την ομιλία, όχι μόνο  από Κέρκυρα, αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Η τρίτη διαδικτυακή συνάντηση της Σχολής Γονέων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2022 και ώρα 8 το βράδυ, με ομιλητή τον Λευτέρη Ελευθεριάδη, ψυχολόγο – συγγραφέα, με θέμα: «Η οικογένεια μας μαθαίνει λόγους για να ζούμε".

Θυρανοίξια στην Ιερά Μονή Παλαιοκαστρίτσας Κέρκυρας

 Θυρανοίξια παρεκκλησίου προς τιμή του Οσίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου και του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος στην παλαίφατη και ιστορική Ιερά Μονή Υ. Θ. Παλαιοκαστριτίσσης. Η αδελφότητα της Ιεράς Μονής υπό την πεπνυμένη καθοδήγηση αυτής του Πανοσιολογιώτατου Αρχιμανδρίτη Σωσίπατρου Ασπιώτη, στα πλαίσια της λειτουργικής ζωής της μονής και της αδελφότητας, δημιούργησαν τούτο τον Ιερό χώρο προκειμένου η αδελφότητα να δύναται στις καθημερινές ακολουθίες τους, κατανυκτικότερα να προσεύχονται.

Ο Σεβασμιώτατος τέλεσε προ της εισόδου τον καθιερωμένο αγιασμό και στην συνέχεια τις ευχές των θυρανοιξίων. Αφού αγίασε το ιερό παρεκκλήσιο απηύθυνε λόγους πατρικούς προς τον ηγούμενο και την αδελφότητα, από την ζωή του Οσίου Πορφυρίου, τον οποίο μάλιστα ο ίδιος είχε την ευλογία να γνωρίσει στη ζωή των φοιτητικών χρόνων του. Στη συνέχεια οι πατέρες τις μονής θα τελούσαν ολονύκτια αγρυπνία  με την ευκαιρία της εορτής του Οσίου Πορφυρίου. Ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στους ευλαβείς προσκυνητές της Ιεράς Μονής, καλά Χριστούγεννα.

ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Η’ ΑΠΟ ΑΝΑΓΚΗ;

«Σ’ όποια διακονία κι αν βρεθείτε, τίποτα να μην κάνετε με φιλονικία, τίποτα με ταραχή, αλλά με ειρήνη» (Αββάς Δωρόθεος)

Στην καθημερινότητα της σχέσης, στην καθημερινότητα της οικογενειακής ζωής έρχεται συχνά ένα αίσθημα αγγαρείας, ένα αίσθημα πως ό,τι πρέπει να γίνει είναι εξ ανάγκης. Αυτό φέρνει ταραχή. Φέρνει φιλονικία, καθώς ο άλλος για τον οποίο γίνεται, λαμβάνει κάτι ανεξαρτήτως αν του αξίζει ή όχι, ανεξαρτήτως αν αυτός που το προσφέρει έχει διάθεση, έχει χρόνο, μπορεί να κάνει αλλιώς. Ιδίως σε εργαζόμενους ανθρώπους, οι δουλειές του σπιτιού είναι ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο μαρτύριο, καθώς προστίθενται στο πρόγραμμα της εργασίας και γίνονται υποχρέωση. Ανάλογη συμπερίληψη είναι το να συνοδευτούν τα παιδιά στα φροντιστήρια ή στις εξωσχολικές τους υποχρεώσεις, να διαβάσουν με τη βοήθεια των μεγαλύτερων, να γίνει συζήτηση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στο σχολείο ή αλλού.

Η κούραση λοιπόν φέρνει γκρίνια. Ο λογισμός μάς βασανίζει. Θα θέλαμε να ξεκουραστούμε. Να κάνουμε κάτι άλλο. Μελαγχολούμε. Κάποτε τα παρατάμε. Συχνά μας φταίει ο άλλος γιατί δεν αναλαμβάνει κάτι περισσότερο. Άλλοτε περιμένουμε ένα «ευχαριστώ», μία αναγνώριση, έναν έπαινο και όταν εκείνος ή εκείνη δεν το προσφέρει, τότε η διάθεσή μας χειροτερεύει. Η ειρήνη στην σχέση κινδυνεύει. Και η συνήθεια σκοτώνει τον έρωτα. Μας κάνει να απορροφιόμαστε στο πρόγραμμά μας, να αδιαφορούμε τελικά καρδιακά για τον οικείο μας και ένα παράπονο να είναι ανεβασμένο στην σκέψη και την καρδιά μας.

Ο ασκητικός λόγος είναι πολύτιμος. Δεν είναι η διακονία του πλησίον ανάγκη, αλλά προσφορά. Μπορεί να υπάρχει κόπωση. Όμως αν μέσα μας πρυτανεύει η σκέψη ότι χαρά δίνει η αγάπη, τότε η ψυχή μας θα ειρηνεύει. Διότι η διακονία θα έρχεται με μια φυσικότητα, ότι δίνω σ’  αυτόν, σ’  αυτήν, σ’  αυτούς που αγαπώ. Και, παράλληλα, θα βάζω τον καλύτερο εαυτό μου, για να εκφράσω την χαρά μου και να τους κάνω να χαρούνε. Ακόμη κι αν η αντίδρασή τους είναι πως κάνω τα αυτονόητα, εντούτοις για μένα είναι αρκετό ότι δίνω τον εαυτό μου.

Αυτή η στάση ζωής δεν αρνείται φυσικά την κόπωση που η διακονία γεννά. Και γι’  αυτό χρειάζεται οι ίδιοι να αισθανόμαστε μέχρι πού φτάνουν τα όρια και τα μέτρα μας. Να μην επιτρέπουμε σε έναν κρυφό εγωισμό να μας κάνει πως πρέπει να δείξουμε ακούραστοι και ασταμάτητοι. Η προσευχή  μας βοηθά να αντέχουμε. Όμως μάς χρειάζεται και η ειλικρίνεια να αναγνωρίζουμε τα μέτρα μας. Να ζητάμε από τον άλλους να σεβαστούν τις αντοχές μας. Να κάνουμε ένα διάλειμμα στο πρόγραμμα. Να κατανοούμε ότι χρειαζόμαστε ανατροφοδότηση. Να ρίχνουμε μια ματιά και στον μέσα κόσμο μας. Και να φροντίζουμε και αυτό που φαίνεται στους άλλους να είναι νοικοκυρεμένο, καλαίσθητο, όμορφο. Ακόμη κι αν θέλουμε λίγο χρόνο παραπάνω.

Το εγώ μας μάς λέει ότι περνάμε από εξετάσεις κάθε στιγμή. Αυτό μας κάνει υπεύθυνους. Κάποτε όμως μάς κλέβει και την χαρά.  Διότι φτάνουμε να κάνουμε τα πάντα για να αποδείξουμε στους άλλους ότι αξίζουμε, χάνοντας όμως την ψυχική μας ισορροπία. Η θεία κοινωνία και η προσευχή, λειτουργική και προσωπική, η μελέτη, ένας περίπατος, μία έξοδος από την ρουτίνα, είναι δρόμοι που μας οδηγούν στην ειρήνη της καρδιάς και στην διάθεση να δίνουμε με αγάπη. Το χρειαζόμαστε.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 1ης Δεκεμβρίου 2021

2021-12-01 ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΌΣ ΚΑΝΏΝ & ΟΜΙΛΙΑ κ. ΚΩΝ/ΝΟΥ ΜΟΥΡΜΟΥΡΗ