Μνημόσυνο για τον Ιωάννη Καποδίστρια στην Κέρκυρα

     Τη Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, τέλεσε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του, Κερκυραίου, Ιωάννου Καποδίστρια, του πρώτου Κυβερνήτη της ελεύθερης από τον οθωμανικό ζυγό Ελλάδος, στην Ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας στην Κέρκυρα, όπου βρίσκεται και ο τάφος του.

Στο μνημόσυνο, μεταξύ άλλων, παρέστησαν ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων, κ. Ιωάννης Τρεπεκλής, ο Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων κ. Στέφανος Πουλημένος, ο Βουλευτής Κέρκυρας, κ. Δημήτριος Μπιάγκης, ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων, κ. Πέτρος Αγγελόπουλος, ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κέρκυρας, κ. Αριστοτέλης Βλάσσης, καθώς και διευθυντές, εκπαιδευτικοί και μαθητές σχολείων της Κέρκυρας, οι οποίοι κρατούσαν τις ελληνικές σημαίες των σχολείων τους. Το Ιόνιο Πανεπιστήμιο εκπροσώπησε ο κ. Μανώλης Δρακάκης, καθηγητής του Τμήματος Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Μουσειολογίας, ο οποίος εκφώνησε και τον λόγο της ημέρας για την προσωπικότητα και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια. Παρέστησαν ακόμη εκπρόσωποι των στρατιωτικών, ναυτικών, αστυνομικών και πυροσβεστικών αρχών, καθώς και λοιποί εκπρόσωποι των φορέων του τόπου.

Από την πλευρά της Εκκλησίας παρέστησαν ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Υπεραγίας Θεοτόκου Πλατυτέρας, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κουτσούρης, μαζί με την αδελφότητα της Ιεράς Μονής, ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως και Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος και ο Αρχιερατικός Επίτροπος πόλεως, Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μοναστηριώτης.

Κατά τη διάρκεια του μνημοσύνου έψαλε η Παιδική Χορωδία «Άγιος Σπυρίδων», υπό τη διεύθυνση της κ. Χριστίνας Καλλιαρίδου, ενώ ιδιαίτερα μεγάλη ήταν και η προσέλευση του κόσμου, ο οποίος τίμησε με την παρουσία του τη μνήμη του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος.

Ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος προς τους παρισταμένους ανέφερε τα εξής:

Συγκεντρωθήκαμε και φέτος στον ιερό αυτό χώρο της Παναγίας της Πλατυτέρας, όπου αναπαύεται ο μεγάλος Κερκυραίος, ο πρώτος Κυβερνήτης της ελεύθερης Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, για να προσευχηθούμε για την ανάπαυση της ψυχής του και συγχρόνως να αναλογιστούμε τι έχει να πει η ζωή, το έργο και η θυσία του στη δική μας εποχή. Διότι υπάρχουν άνθρωποι που ανήκουν σε μία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, αλλά το παράδειγμά τους υπερβαίνει τα όρια του χρόνου και ο Καποδίστριας είναι ένας από αυτούς.

Θα ήθελα σήμερα να σταθώ σε μία πλευρά της προσωπικότητας και του έργου του η οποία είναι ιδιαίτερα επίκαιρη και σχετίζεται με την αξία που απέδιδε στην οικογένεια και στη μέριμνά του για τα παιδιά, ιδίως για εκείνα που ο Αγώνας είχε αφήσει χωρίς γονείς, χωρίς σπίτι και χωρίς προστασία.

Όταν ο Καποδίστριας έφθασε στην Ελλάδα, τον Ιανουάριο του 1828, δεν παρέλαβε ένα οργανωμένο κράτος. Παρέλαβε μία πατρίδα καθημαγμένη από τον πολυετή Αγώνα και τους εμφυλίους. Χωριά και πόλεις είχαν καταστραφεί, η οικονομική ζωή είχε αποδιοργανωθεί, οικογένειες είχαν διαλυθεί, χιλιάδες άνθρωποι είχαν μετακινηθεί και ανάμεσα στα τραγικότερα αποτελέσματα του πολέμου ήταν οι χήρες και τα ορφανά των αγωνιστών. Ο Καποδίστριας κατάλαβε ότι δεν αρκούσε να έχει αποκτήσει η Ελλάδα την ελευθερία της, αλλά έπρεπε να ξαναχτιστεί η ελληνική κοινωνία και για να ξαναχτιστεί η κοινωνία, έπρεπε να στηριχθούν τα παιδιά και οι οικογένειές τους.

Η μέριμνά του για τα ορφανά, μάλιστα, δεν ξεκίνησε όταν έγινε Κυβερνήτης. Είχε εκδηλωθεί ήδη κατά τα χρόνια της Επαναστάσεως, όταν ο ίδιος βρισκόταν στο εξωτερικό και χρησιμοποιούσε το διεθνές κύρος, τις γνωριμίες και τις σχέσεις που είχε αποκτήσει από τη μεγάλη διπλωματική του σταδιοδρομία για να κινητοποιήσει την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη υπέρ των Ελλήνων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειξε για ελληνόπουλα τα οποία, εξαιτίας του πολέμου, της ορφάνιας, της προσφυγιάς και της καταστροφής των οικογενειών τους, είχαν βρεθεί μακριά από την πατρίδα.

Ανάμεσά τους βρίσκονταν παιδιά που είχαν καταφύγει ή μεταφερθεί στην Ιταλία. Ο Καποδίστριας ενδιαφέρθηκε για την προστασία και τη μόρφωσή τους, αξιοποιώντας τις προσωπικές του σχέσεις και το φιλελληνικό ενδιαφέρον που είχε αναπτυχθεί στην Ευρώπη. Δεν έβλεπε τα παιδιά αυτά απλώς ως δυστυχισμένα θύματα ενός πολέμου που χρειάζονταν βοήθεια, αλλά  τα θεωρούσε παιδιά της Ελλάδας που έπρεπε να μορφωθούν, να διατηρήσουν τον δεσμό τους με την πατρίδα και να αποκτήσουν τα εφόδια που θα τους επέτρεπαν αργότερα να προσφέρουν στην αναγέννησή της. 

Αυτή την προσωπική ευαισθησία μετέτρεψε, όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, σε οργανωμένη μέριμνα της Πολιτείας. Το 1829 ίδρυσε στην Αίγινα το Ορφανοτροφείο, ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά και εκπαιδευτικά έργα της σύντομης διακυβερνήσεώς του. Σκοπός του δεν ήταν απλώς να εξασφαλίσει στα ορφανά τροφή και στέγη. Ήθελε να τους δώσει μέλλον. Γι’ αυτό η προστασία τους συνδέθηκε με την εκπαίδευση και την εκμάθηση χρήσιμων τεχνών και επαγγελμάτων για να μπορούν να γίνουν δημιουργικά μέλη της νέας ελληνικής κοινωνίας.

Η ίδια αντίληψη χαρακτήριζε συνολικά την εκπαιδευτική πολιτική του. Στην Αίγινα οργανώθηκαν σχολεία, λειτούργησε το Κεντρικό Σχολείο για την προετοιμασία δασκάλων και προωθήθηκε η αλληλοδιδακτική μέθοδος, ώστε, με τα περιορισμένα μέσα που διέθετε το νέο κράτος, να μπορούν όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά να μορφωθούν. Ο Καποδίστριας γνώριζε ότι ένα έθνος που είχε μόλις κερδίσει την ελευθερία του δεν μπορούσε να έχει μέλλον χωρίς παιδεία. 

Παράλληλα, η μέριμνά του επεκτάθηκε στις χήρες, στις οικογένειες των αγωνιστών, στους ακτήμονες και στους ανθρώπους που ο πόλεμος είχε αφήσει χωρίς πόρους. Στα σχέδια αποκαταστάσεως του πληθυσμού υπήρχαν προβλέψεις για παραχώρηση γης σε οικογένειες γεωργών, τεχνιτών και στρατιωτικών και ιδιαίτερη φροντίδα για οικογένειες στις οποίες ο πατέρας είχε πεθάνει και είχαν απομείνει η χήρα και τα ορφανά. Η βοήθεια του έδινε στον άνθρωπο τη δυνατότητα να εργαστεί, να αποκτήσει κατοικία, να καλλιεργήσει τη γη και να ξαναστήσει το σπίτι του.

Ο Κυβερνήτης έδινε ιδιαίτερη σημασία στο θεσμό της οικογένειας γιατί είχε κατανοήσει ότι δεν μπορεί να οικοδομηθεί ισχυρό κράτος επάνω σε μία διαλυμένη κοινωνία. Και κοινωνία χωρίς σταθερές οικογένειες, χωρίς δεσμούς αγάπης, ευθύνης και αλληλεγγύης, δεν μπορεί εύκολα να σταθεί. Η οικογένεια είναι η πρώτη μικρή κοινωνία στην οποία ο άνθρωπος μαθαίνει ότι δεν υπάρχει μόνο το «εγώ», αλλά και το «εμείς». Εκεί το παιδί μαθαίνει να αγαπά, να μοιράζεται, να συγχωρεί, να υπομένει και να αναλαμβάνει ευθύνη. Εκεί γνωρίζει τη γλώσσα, την παράδοση, την πίστη και την ιστορική μνήμη του τόπου του.

Αυτή η αντίληψη συναντάται βαθύτατα με την παράδοση της Εκκλησίας μας. Για την Εκκλησία μας η οικογένεια δεν είναι μία απλή κοινωνική σύμβαση. Είναι κοινωνία προσώπων, σχολείο αγάπης και θυσίας. Ο άνθρωπος μαθαίνει να γίνεται αληθινό πρόσωπο όταν παύει να ζει αποκλειστικά για τον εαυτό του και μαθαίνει να προσφέρει τον εαυτό του στον άλλο. Και ο Καποδίστριας, ως άνθρωπος με βαθιά ορθόδοξη πίστη, γνώριζε ότι η αναγέννηση της πατρίδας δεν μπορούσε να είναι μόνο οικονομική και διοικητική. Έπρεπε να είναι και πνευματική.

Αγαπητά μου παιδιά,

Απευθύνομαι ιδιαιτέρως σε εσάς, διότι η μνήμη ενός μεγάλου ανθρώπου έχει αξία όταν γίνεται μάθημα ζωής για τις επόμενες γενιές. Σκεφτείτε για λίγο εκείνα τα παιδιά του Αγώνα. Παιδιά περίπου στην ηλικία σας, τα οποία είχαν γνωρίσει πόλεμο, πείνα, προσφυγιά και ορφάνια. Κάποια είχαν βρεθεί ακόμη και μακριά από την Ελλάδα. Ο Καποδίστριας πίστεψε σε αυτά. Θέλησε να τα προστατεύσει και να τα μορφώσει, διότι πίστευε ότι από αυτά τα παιδιά θα γεννιόταν η Ελλάδα του αύριο.

Αγαπήστε την οικογένειά σας. Μέσα σε έναν κόσμο που μας μαθαίνει ολοένα περισσότερο να ζούμε μόνοι, να κοιτάζουμε μία οθόνη και να πιστεύουμε ότι οι ψηφιακές επαφές μπορούν να υποκαταστήσουν τις πραγματικές σχέσεις, εσείς να επιλέξετε τον άνθρωπο, την επικοινωνία, τη φιλία, την οικογένεια και την προσφορά.

Και να μην ξεχνάτε ποτέ το παιδί που δεν έχει όσα εμείς θεωρούμε αυτονόητα. Υπάρχουν και σήμερα παιδιά της φτώχειας, του πολέμου και της προσφυγιάς, παιδιά χωρίς οικογενειακή θαλπωρή, παιδιά που αισθάνονται μόνα. 

Σήμερα, μάλιστα, που η οικογένεια αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες και το δημογραφικό πρόβλημα γίνεται μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την πατρίδα μας, το μήνυμα αυτό αποκτά ξεχωριστή επικαιρότητα. Δεν αρκεί να διακηρύσσουμε ότι η οικογένεια είναι σημαντική. Οφείλουμε ως Εκκλησία, ως Πολιτεία και ως κοινωνία να δημιουργούμε τις προϋποθέσεις ώστε οι νέοι άνθρωποι να μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια, να αποκτήσουν παιδιά και να τα μεγαλώσουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια, παιδεία και ελπίδα.

Αυτό προσπάθησε να κάνει και ο Καποδίστριας μέσα στις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες της δικής του εποχής. Και το έκανε μέσα σε λιγότερα από τέσσερα χρόνια. Από την άφιξή του στην Ελλάδα, τον Ιανουάριο του 1828, μέχρι τη δολοφονία του στο Ναύπλιο, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 με το τότε ισχύον ημερολόγιο, προσπάθησε να δημιουργήσει σχεδόν από το μηδέν διοίκηση, οικονομία, παιδεία και κοινωνική μέριμνα. 

Σήμερα λοιπόν θυμόμαστε τον άνθρωπο ο οποίος εγκατέλειψε μία λαμπρή ευρωπαϊκή σταδιοδρομία για να επιστρέψει στην καθημαγμένη πατρίδα του και να της δώσει ό,τι είχε: τις γνώσεις του, τη διεθνή εμπειρία του, τις σχέσεις του, τις δυνάμεις του, την περιουσία του και τελικά την ίδια τη ζωή του.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας οραματίστηκε μία Ελλάδα που δεν θα εγκατέλειπε τα παιδιά της, δεν θα λησμονούσε τα ορφανά της, ακόμη κι όταν αυτά βρίσκονταν μακριά από την πατρίδα, δεν θα άφηνε τις χήρες των αγωνιστών αβοήθητες και δεν θα θεωρούσε τον αδύναμο βάρος. Μία Ελλάδα στην οποία η ελευθερία θα συνοδευόταν από παιδεία, κοινωνική συνοχή, πίστη, αλληλεγγύη και ευθύνη για το κοινό καλό.

Αυτό το όραμα αξίζει να κρατήσουμε. Να ξαναδώσουμε στην οικογένεια τη θέση που της αρμόζει. Να στηρίξουμε τους νέους ανθρώπους που θέλουν να δημιουργήσουν οικογένεια. Να σταθούμε δίπλα στο παιδί που έχει ανάγκη. Και να θυμόμαστε ότι μία πατρίδα γίνεται πραγματικά μεγάλη όχι μόνο όταν έχει ισχυρή οικονομία και ισχυρούς θεσμούς, αλλά όταν κανένα παιδί της δεν αισθάνεται εγκαταλελειμμένο.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του και ας παραμένει το παράδειγμά του οδηγός για όλους μας και ιδιαίτερα για εσάς, τα νέα παιδιά, που είστε η ελπίδα της πατρίδας μας.

Ας είναι αιωνία αυτού η μνήμη!

2026-09-27 ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΛΟΥΚΑ

Η ΑΙΩΝΙΑ ΝΕΟΤΗΤΑ

                Ο αδόκητος θάνατος του δημοφιλούς τραγουδιστή έφερε στο προσκήνιο ένα παλαιό ανθρώπινο αίτημα: τη διατήρηση της νεότητας και την υπέρβαση της φθοράς που φέρνουν το γήρας και ο δύσκολος τρόπος ζωής, όταν ο άνθρωπος δεν ακολουθεί τους συνήθεις ρυθμούς. Όταν κάποιος είναι χαρισματικός, ξεχωρίζει, γίνεται είδωλο στα μάτια των πολλών, όταν έχει να διαχειριστεί χρήματα και δόξα, οι ψυχικές του δυνάμεις δεν επαρκούνε. Και είναι γρηγορότερη η φθορά από ό,τι ζούνε οι άνθρωποι του μέσου όρου. Όμως η αγωνία και η αναζήτηση των πολλών είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο θα διατηρηθούνε νέοι, θα αντέξουνε, θα μπορέσουν να ανταποκριθούνε στις απαιτήσεις της εικόνας που έχουν φτιάξει είτε οι ίδιοι για τον εαυτό τους είτε οι άλλοι για εκείνους. Και εδώ έρχονται συχνά όσοι υπόσχονται θαύματα με τη βοήθεια της επιστήμης ή κάποιας τεχνικής που είναι μυστικό που αγοράζεται. Η φιλοσοφική λίθος των αλχημιστών του Μεσαίωνα έχει επανέλθει με άλλη μορφή.

                Θέλουμε να ζήσουμε, ει δυνατόν για πάντα. Πόσο κακό να είναι αυτό; Το εύλογο ερώτημα δεν αγγίζει όσους είναι ακόμη νέοι. Καθώς περνάνε όμως τα χρόνια, η αιώνια νεότητα ως ζητούμενο φυτεύεται και καλλιεργείται στον νου και στην καρδιά. Το ερώτημα όμως θα έπρεπε να τεθεί αλλιώς: γιατί να πεθαίνουμε; Έχουμε καταφέρει με τη βοήθεια της ιατρικής, της φαρμακευτικής, της τεχνολογίας να παρατείνουμε τη ζωή μας κατά πολύ σε σχέση με το παρελθόν. Όμως κανείς δεν μπορεί να νικήσει τον χρόνο, τον θάνατο που είναι ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου. Η θεολογική απάντηση ότι ο θάνατος υπάρχει «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται»  είναι μια ερμηνεία, όχι όμως παρηγοριά. Γι’ αυτό και η εποχή μας, στην οποία η θεολογική ερμηνεία της ζωής θεωρείται παρωχημένη, έχει πέσει με όλη της τη δύναμη, συχνά καλλιεργώντας ψευδαισθήσεις, να μας οδηγήσει στη μακροζωΐα, η οποία όμως ταυτίζεται με την νεότητα.

                Είναι γνωστός ο μύθος του Τιθωνού. Η Ηώς, η Αυγή, η κόρη του Ήλιου, ερωτεύτηκε έναν θνητό, τον Τιθωνό. Ζητά από τον Δία να τον κάνει αθάνατο. Δεν σκέφτηκε όμως να ζητήσει την νεότητα για εκείνον. Έτσι, γερνούσε, αλλά δεν πέθαινε, ζώντας ένα μαρτύριο. Και η Ηώς θα παρακαλέσει τους θεούς να τον απαλλάξουν. Κι αυτοί θα τον μεταμορφώσουν σε τζιτζίκι, που τραγουδά όλη την ημέρα για χατίρι της Ηούς και σιωπά τη νύχτα, όταν η αγαπημένη του κρύβεται.

                Η θεολογική απάντηση δεν περιορίζεται στον θάνατο. Συμπεριλαμβάνει και την ανάσταση και την αιωνιότητα. Πλαστήκαμε για να ζήσουμε. Το σώμα μας υφίσταται τη δοκιμασία του χρόνου και της φθοράς, «ίνα μη το κακόν αθάνατον γένηται», διότι αυτό θα ήταν το μεγαλύτερο μαρτύριο για την ανθρωπότητα. Όμως η σχέση με τον Χριστό μάς οδηγεί στην υπέρβαση του θανάτου, πρώτα με την μία πλευρά της εικόνας του Θεού εν τω προσώπω μας που είναι η ψυχή, διά της οποίας συνεχίζουμε να υπάρχουμε και μετά τον θάνατο, και κατόπιν με την προσδοκία της ανάστασης των νεκρών στην Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, διά της οποίας θα καταργηθεί ο θάνατος.   

                Κλειδί η αγάπη. Η αγάπη είναι ο τρόπος της νεότητας που την καθιστά αιώνια. Αυτός που αγαπά, δεν γερνά, διότι δίνει και δίνεται. Μπορεί οι ρυθμοί του σώματος να πέφτουν. Όμως η αγάπη κρατά την ύπαρξη ακμαία. Τι να την κάνεις τη ζωή αν δεν μπορείς ή δεν θέλεις να αγαπήσεις; Μοιάζει με αυτή του Τιθωνού που μαράζωνε, διότι τόσο η Ηώς όσο κι εκείνος έβλεπαν τη σχέση στη σωματική της διάσταση και ακμή και όχι στην κοινωνία των προσώπων, η οποία δεν νικιέται από τον χρόνο. Και για την πίστη η αγάπη γίνεται ανάσταση. Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο, την εικόνα Του.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”

Στο φύλλο της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου 2026

Χειροτονία Διακόνου στην Κέρκυρα

Την Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2026, Α΄ Λουκά, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον ιστορικό Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου πόλεως Κερκύρας. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την εις Διάκονον χειροτονία του μοναχού Χρύσανθου Τσιριγώτη, αδελφού της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου Στρατιάς. Ο νέος Διάκονος είναι 30 ετών, οικονομολόγος και φοιτητής Θεολογίας. Ακόμη, με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν, μεταξύ άλλων, ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Ποπαμήτρος, ο πνευματικός πατέρας του χειροτονουμένου, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Πολύκαρπος Ζερβός, ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού, Πρωτοπρεσβύτερος Αθανάσιος Κοκκινόπουλος, πλησίον του οποίου ο π. Χρύσανθος διακόνησε επί σειρά ετών ως λαϊκός, καθώς και οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου. Αξίζει να δημειωθεί ότι η προσέλευση των πιστών ήταν ιδιαιτέρως μεγάλη, οι οποίοι προσήλθαν προκειμένου να συμμετάσχουν στη Θεία Λειτουργία και να συμπροσευχηθούν κατά τη χειροτονία του νέου Διακόνου, εκφράζοντας με την παρουσία τους την αγάπη και τη χαρά τους.

Κατά την προσλαλιά του προς το Σεβασμιώτατο, ο π. Χρύσανθος, έχοντας πλήρη συναίσθηση της ευθύνης την οποία αναλαμβάνει ως κληρικός, ευχαρίστησε τους συγγενείς του, καθώς και τους κληρικούς και λαϊκούς που τον στήριξαν και τον συνόδευσαν όλα αυτά τα χρόνια στην πορεία της ζωής του.

Κατά την αντιφώνησή του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε αρχικά στην κλήση του Θεού για την ιερωσύνη, επισημαίνοντας ότι ο Θεός απευθύνει το κάλεσμά Του στον άνθρωπο διά μέσου άλλων ανθρώπων, τους οποίους χρησιμοποιεί ως όργανα της Θείας Χάριτος. Τόνισε προς το νέο Διάκονο ότι το κάλεσμα που δέχθηκε δεν ήταν ανθρώπινο, αλλά προερχόταν από τον ίδιο τον Κύριο και ότι, όταν ο Θεός καλέσει τον άνθρωπο, εκείνος δεν μπορεί να ξεφύγει από την αγάπη Του.

Στη συνέχεια, έλαβε αφορμή από την ευαγγελική περικοπή της Α΄ Κυριακής του Λουκά και τη θαυμαστή αλιεία. Οι μαθητές είχαν κοπιάσει ολόκληρη τη νύχτα χωρίς αποτέλεσμα. Όταν όμως ο Κύριος τούς κάλεσε να ρίξουν και πάλι τα δίχτυα, ο Πέτρος απάντησε, «ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον». Η υπακοή στον λόγο του Χριστού γέμισε τα δίχτυα από το πλήθος των ιχθύων και οι μαθητές, βιώνοντας τη γλυκύτητα της παρουσίας Του, εγκατέλειψαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν. Ο Χριστός τούς κατέστησε «ἁλιεῖς ἀνθρώπων», αποστολή στην οποία καλείται πλέον να συμμετάσχει και ο νέος Διάκονος.

Επιπλέον, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στη σύγχρονη εποχή και στις ταχύτατες ανακατατάξεις που συντελούνται στην ανθρωπότητα, οι οποίες πολλές φορές γεννούν το ερώτημα «τί μέλλει γενέσθαι;». Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα τεχνολογικά τεχνάσματα που χρησιμοποιούνται για να μεταβάλουν όχι μόνο τη ζωή, αλλά κυρίως τη σκέψη και την καρδιά του ανθρώπου, υπογραμμίζοντας ότι η ελευθερία του ανθρώπου εδράζεται στη βούληση που του χάρισε ο Θεός. Μέσα σε αυτήν ακριβώς την εποχή, όπως τόνισε, ο Κύριος καλεί τον π. Χρύσανθο να υπηρετήσει τον άνθρωπο και να καταδεικνύει το Χριστό σε έναν κόσμο που, ενώ καυχάται ότι ζει σε εποχή εξελίξεων και φωτός, βρίσκεται συγχρόνως μέσα σε πνευματικό σκοτάδι.

Μάλιστα, έφερε ως παράδειγμα τον Τίμιο Πρόδρομο, ο οποίος έδειχνε τον Χριστό λέγοντας, «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ». Αυτό, σημείωσε, είναι και το έργο του ποιμένα και του «αλιέως» των ψυχών, να καταδεικνύει δηλαδή στους ανθρώπους τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Απευθυνόμενος προσωπικά στον π. Χρύσανθο, ο Σεβασμιώτατος τον προέτρεψε να εισέλθει στη διακονία του «ἐν φόβῳ καὶ τρόμῳ», καθώς καλείται να διακονήσει τα Άγια των Αγίων, ενώπιον των οποίων και οι άγγελοι φρίττουν. Αναφέρθηκε ακόμη στη μοναδική μυσταγωγία της Θείας Λειτουργίας, κατά την οποία ο λειτουργός μυείται στο βάθος της Χάριτος του Θεού και βιώνει τα σωτήρια γεγονότα του Πάθους, της Αναστάσεως, της Αναλήψεως και της Πεντηκοστής.

Τον κάλεσε, τέλος, να έχει στη ζωή και τη διακονία του ως προστάτιδα την Υπεραγία Θεοτόκο, ως στήριγμα τον Τίμιο Πρόδρομο, τον οποίο επί σειρά ετών διακόνησε, και ως απαντοχή τον Άγιο Σπυρίδωνα. Ακόμη, τού εξέφρασε την πατρική του αγάπη και ευχή και αναφέρθηκε στην προοπτική της εγκαταβιώσεώς του στην Ιερά Μονή Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, μετά την ολοκλήρωση της ανακαινίσεώς της, ώστε να συμβάλει και αυτός στη συγκρότηση μίας ευλογημένης μοναστικής αδελφότητας. Υπογράμμισε μάλιστα ότι και ο ίδιος προέρχεται από μοναστήρι και αδελφότητα και γνωρίζοντας την ομορφιά της μοναχικής ζωής, θα βρίσκεται πάντοτε κοντά τους, ώστε μαζί με την οικοδομική ανακαίνιση της Μονής να προχωρεί καθημερινά και η πνευματική ανακαίνιση των αδελφών.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε πατρικώς στο νέο Διάκονο καλή και ευλογημένη διακονία και εξέφρασε σε εκείνον, στην οικογένειά του και σε όλους τους παρισταμένους τις ευχές, την ευλογία και την αγάπη του.

2026-09-27 ΚΗΡΥΓΜΑ ΣΤΗΝ Α΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΟΥΚΑ

 «Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος»

Αγαπητοί μου,

ο Απόστολος Παύλος σήμερα μας λέγει έναν λόγο συγκλονιστικό:

«Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος».

Δεν λέγει απλώς ότι ο ναός είναι ένας ιερός τόπος όπου ερχόμαστε να συναντήσουμε τον Θεό. Μας αποκαλύπτει ότι ο ίδιος ο άνθρωπος καλείται να γίνει ναός και κατοικητήριο του Θεού.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτό, μας θυμίζει το μεγαλείο αλλά και την ευθύνη που έχουμε: εφόσον ο Θεός θέλει να κατοικεί μέσα μας, πρέπει και η ζωή μας να είναι αντάξια αυτής της παρουσίας.

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν: τι υπάρχει μέσα στον ναό της καρδιάς μας;

Υπάρχει προσευχή; Υπάρχει αγάπη; Υπάρχει συγχώρηση;

Ή μήπως υπάρχουν θυμός, κατάκριση, εγωισμός και παλιές πικρίες;

Ο Απόστολος συνεχίζει και μας προτρέπει:

«Καθαρίσωμεν ἑαυτούς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ… ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ».

Δεν μας ζητεί ο Θεός να είμαστε άνθρωποι χωρίς αδυναμίες. Μας ζητεί να μετανοούμε και να αγωνιζόμαστε. Να πέφτουμε και να σηκωνόμαστε. Να ζητούμε συγχώρηση και να συγχωρούμε.

Και στο τέλος ο Θεός μάς δίνει μία μεγάλη υπόσχεση:

«Ἔσομαι ὑμῖν εἰς Πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας».

Να, λοιπόν, το βαθύτερο μήνυμα της σημερινής ημέρας:

Ο Θεός θέλει να κατοικήσει μέσα στην καρδιά μας και να μας κάνει παιδιά Του.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να καθαρίζουμε καθημερινά τον ναό της ψυχής μας με την προσευχή, τη μετάνοια, τη συγχώρηση και τη συμμετοχή μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας.

Και κάθε φορά που ο θυμός, η κατάκριση ή ο πειρασμός χτυπούν την πόρτα της καρδιάς μας, ας θυμόμαστε τα λόγια του Αποστόλου:

«Ὑμεῖς γάρ ἐστε ναὸς Θεοῦ ζῶντος».

Ας μη λυπήσουμε, λοιπόν, τον Θεό που θέλει να κατοικεί μέσα μας.

Ας Του ανοίξουμε την καρδιά μας και ας Του πούμε:

«Κύριε, καθάρισέ με και κατοίκησε μέσα μου».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ, ΤΟ ΔΩΡΟ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ

“Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ” (Β’ Κορ. 7,1)

᾿”Αφοῦ λοιπόν, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε αὐτὲς τὶς ὑποσχέσεις, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἀπὸ καθετὶ ποὺ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή. ῍Ας ζήσουμε μιὰ ἅγια ζωὴ μὲ φόβο Θεοῦ”.

 Η υπόσχεση ότι ο Τριαδικός Θεός είναι ο Θεός μας είναι ένα συγκλονιστικό άνοιγμα εκ μέρους του Θεού προς το δημιούργημά Του, τον άνθρωπο. Πάντοτε ο Θεός τιμά τον άνθρωπο, ο οποίος δεν αντιλαμβάνεται αυτήν την τιμή. Και να είναι το να είμαστε υιοί και θυγατέρες Θεού η μεγαλύτερη δωρεά την οποία λάβαμε και θα λάβουμε ποτέ. Οι γονείς που σκέπτονται υγιώς δεν κρατάνε τα παιδιά τους στη λογική της ιδιοκτησίας τους, αλλά τα μεγαλώνουν εν ελευθερία, για να τα αφήσουν να φύγουν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύουν να τα αγαπούν ως παιδιά τους και να τα στηρίζουν όποτε και όπως είναι εφικτό. Αυτοί οι γονείς μιμούνται τον Θεό, ο Οποίος μας δημιούργησε ως την κορωνίδα της Δημιουργίας, με τη δυνατότητα να γίνουμε κατά χάριν θεοί μέσα από τη σχέση μαζί Του, και μας ανέπλασε με τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο, τη σταύρωση και την ανάστασή Του, για να νικήσουμε και τον έσχατο εχθρό μας, τον θάνατο, χωρίς να υπολογίζει την ανταρσία μας, την αυτοθεοποίησή μας, την απόφασή μας να ζούμε ασώτως μακριά Του. Και βιώνουμε την υιοθεσία μας συνεχώς στην Εκκλησία και τον τρόπο της. Διότι σ’ αυτήν βλέπουμε το μεγαλείο του Τριαδικού Θεού, που είναι για μας η εμπειρία της θείας λειτουργίας, της Ευχαριστίας, της κοινωνίας μαζί Του, που μας αναπλάθει με το σώμα και το αίμα του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, εν Αγίω Πνεύματι, για να μπορούμε μέσω του Υιού να γνωρίζουμε τον Πατέρα.

         Αν είμαστε καρδιές ευγνώμονες, τότε έχουμε κληθεί να δείξουμε την ευγνωμοσύνη μας καθαρίζονταςτον εαυτό μας “από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος”. Δεν είναι μόνο τα πάθη μας και οι λογισμοί. Είναι πρωτίστως το αίσθημα ιδιοκτησίας που έχουμε απέναντι στη ζωή, απέναντι στους άλλους ανθρώπους, απέναντι στον κόσμο, απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό θεωρώντας ότι τα πάντα τα δικαιούμαστε, τα πάντα μας ανήκουν. Έτσι, οδηγούμε τους εαυτούς μας όχι στον Θεό, αλλά στον άνθρωπο-θεό, παραθεωρώντας τη φθαρτότητά μας, αλλά, και κάποτε, απαιτώντας όλος ο κόσμος να πορευθεί κατά τη δική μας κρίση και φέρνοντας στη ψυχή μας είτε την επιθετικότητα είτε την λύπη και την απογοήτευση. Όμως ο χριστιανός, αν νιώθει την μεγάλη ευλογία να είναι παιδί του Θεού, παλεύει να είναι διάκονος. Παλεύει να συγχωρεί. Παλεύει τα πάθη και οι λογισμοί του να μην τον ωθούν στη χρήση του κόσμου, αλλά στην συνύπαρξη της αγάπης, η οποία γίνεται αγιωσύνη. 

         Ο χριστιανός φοβάται τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι ντρέπεται το να πράττει το κακό, όχι διότι ο Θεός είναι τιμωρός, αλλά διότι ο ίδιος ο πιστός, νιώθοντας ότι η σχέση με τον Θεό είναι σχέση υιότητας, ευγνωμονεί τον πατέρα Του και του δείχνει ότι έμαθε να χαίρεται που είναι παιδί Του, αγαπώντας Τον και αγαπώντας όλον τον κόσμο. Η ελευθερία μας είναι δώρο ζωής. Είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι μπορεί να επαναστατούμε εναντίον του Δωρεοδότη, επειδή την έχουμε, όμως, στην πραγματικότητα, μας δόθηκε για να επαναστατούμε εναντίον του πνεύματος του κακού, του διαβόλου, της αμαρτίας, που γίνονται βάση για να μολύνουμε εν τω ιδίω θελήματι την ύπαρξή μας, αλλάζοντας τον προορισμό της. Ο θάνατος είναι το όριό μας. Μπορεί όμως μέσα από την υιότητα απέναντι στον Θεό να γίνει το πέρασμά μας στην κατάργηση του κακού.

            Σ’ έναν κόσμο κατεξοχήν αχαριστίας, εγωκεντρισμού και θριαμβολογίας για το ποιοι είμαστε, η υπόμνηση της υπόσχεσης του Θεού ότι θα είναι ο Θεός μας και εμείς ο λαός Του, είναι η μεγαλύτερη παρηγοριά και η αφετηρία για ένα συνεχές νέο ξεκίνημα στη ζωή μας. Αυτό της αγιωσύνης, που  είναι συνέργεια στο δώρο του Θεού, επομένως δική μας ευθύνη και αγώνας.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

27 Σεπτεμβρίου 2026

Κυριακή Α’ Λουκά

2026-09-26 ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α΄ΛΟΥΚΑ

Η Μετάσταση του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου και κουρά μοναχού στην Κέρκυρα

     Το Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει τη μετάσταση του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, πλησίον της πόλεως της Κέρκυρας. Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος έκειρε ρασοφόρον μοναχόν τον κατά κόσμον Δημήτριο Τσιριγώτη, 30 ετών, καταγομένου εκ Κερκύρας, οικονομολόγου και φοιτητού Θεολογίας, ο οποίος έλαβε το μοναχικό όνομα Χρύσανθος. Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Τριαντάφυλλος, ο οποίος κατά τα τελευταία έτη κοπιάζει για την αναστήλωση και την επάνδρωση της Μονής. Πέραν του Αγίου Καθηγουμένου, μετά του Σεβασμιωτάτου συλλειτούργησαν ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού στον οποίο διακονούσε ως λαϊκός ο π. Χρύσανθος, Πρωτοπρεσβύτερος Αθανάσιος Κοκκινόπουλος, πατέρες της Ιεράς Μονής, καθώς και οι Διάκονοί του.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος απευθύνθηκε πατρικά στον νέο μοναχό, π. Χρύσανθο, τονίζοντας ότι η Ιερά Μονή χαίρει και αγάλλεται πνευματικά, διότι ένας νέος άνθρωπος, ακούγοντας μέσα του το κάλεσμα του Θεού, έλαβε την απόφαση να αφιερωθεί στη διακονία της Εκκλησίας. Αναφέρθηκε στην πολυετή γνωριμία τους και στη μέχρι σήμερα διακονία του στην Εκκλησία, επισημαίνοντας ότι, μολονότι είναι ένας καταξιωμένος νέος και φέρει ελπίδες για την κοινωνία, επέλεξε να αναθέσει αυτή την ελπίδα στα χέρια του Κυρίου Ιησού Χριστού.

«Αυτός είναι η ελπίδα του κόσμου. Αυτός είναι η ελπίδα της ζωής μας. Αυτός είναι το Άλφα και το Ωμέγα της ζωής μας, η αρχή και το τέλος», υπογράμμισε ο κ. Νεκτάριος. Για τον άνθρωπο που ζει και βιώνει την αθανασία κοντά στην Εκκλησία του Χριστού ο θάνατος δεν αποτελεί τέλος, διότι μπορεί να είναι σωματικός, δεν είναι όμως πνευματικός. «Το φθαρτόν θα ενδυθεί την αφθαρσίαν και την αθανασίαν». Όσοι αγάπησαν πραγματικά το Νυμφίο Χριστό έχουν μέσα τους τη θεώρηση της αιωνιότητος και δεν περιορίζονται στη θεώρηση μόνον των επιγείων.

Απευθυνόμενος προσωπικά στον π. Χρύσανθο, σημείωσε ότι ο ίδιος ο Θεός εμφύσησε στην ψυχή και στην καρδιά του τη χαρά της αιωνιότητος και την ελπίδα και τον κάλεσε σήμερα στο ευλογημένο σχήμα της μοναχικής αφιερώσεως και από αύριο στη διακονία της Εκκλησίας ως κληρικό και Διάκονο. Η εποχή μας, συνέχισε, είναι δύσκολη, όχι όμως ακατόρθωτη. Οι άνθρωποι μετρούν συχνά τα πάντα είτε με την εξέλιξη της τεχνολογίας, στην οποία αναζητούν τη βελτίωση της ζωής τους, είτε με τα υλικά αγαθά. «Ούτε η τεχνολογία θα μας σώσει, αλλά ούτε και η προσκόλλησή μας στα επίγεια θα μας σώσει». Εκείνο που θα καταξιώσει το νέο μοναχό στη ζωή του είναι η δύναμη της πίστεως, έχοντας ως άγκυρα της ελπίδος τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι «η θύρα, το ύδωρ, το φως, ο άρτος και η ζωή».

Ο Σεβασμιώτατος κάλεσε ακόμη τον π. Χρύσανθο, μέσα από τον προσωπικό του αγώνα, τον πνευματικό του κανόνα, την προσευχή, τη μελέτη και την ανάγνωση των Θείων Γραφών, να καταστεί, με τη χάρη του Θεού, «τέκνον φωτόμορφον της Εκκλησίας». Κρατώντας την αναμμένη λαμπάδα, ο μοναχός καλείται να φωτίζει τους ανθρώπους του κόσμου, ενώ τον ίδιο φωτίζουν οι Άγγελοι του Θεού. Γι’ αυτό και η μοναχική ζωή χαρακτηρίζεται «ισάγγελος πολιτεία», μέσα στην οποία καλείται να διαφυλάξει ακέραιο τον εαυτό του, ως γνήσιος, ταπεινός και υπάκουος μαθητής του Κυρίου.

Στη συνέχεια ο κ. Νεκτάριος απευθύνθηκε στον Καθηγούμενο της Μονής, π. Χριστόδουλο, επισημαίνοντας ότι παράλληλα με την πλήρη ανακαίνιση που πραγματοποιείται τα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι προσέρχονται και αγιάζονται στον τόπο αυτό, αισθανόμενοι τη χάρη του Θεού και των Αγίων, αλλά και την πνευματική παρακαταθήκη όλων εκείνων που πέρασαν από τη Μονή, πόνεσαν, έκλαψαν, προσευχήθηκαν και αγιάστηκαν. Τόνισε ότι πρόκειται για έναν καθαγιασμένο τόπο, τον οποίο ο Θεός και ο Άγιος Θεόδωρος τον κάλεσαν να διαφυλάξει και να διαποιμάνει. Από σήμερα, κατέληξε, θα έχει στην τίμια συνοδεία του και τον π. Χρύσανθο, ευχόμενος ο Κύριος να κατευθύνει όλους στο έλεος και στη σωτηρία Του.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος απευθύνθηκε στους γονείς του π. Χρυσάνθου, ευχόμενος ο Θεός να τους ευλογεί, καθώς παρέδωσαν το παιδί τους στα χέρια του Κυρίου, και υπογραμμίζοντας τη μεγάλη ευλογία της μνημονεύσεως των γονέων από το παιδί τους στο Άγιο Θυσιαστήριο.

Ο π. Χρύσανθος, Θεού θέλοντος, την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2026 θα χειροτονηθεί υπό του Σεβασμιωτάτου, κ. Νεκταρίου, Διάκονος, στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου Προδρόμου πόλεως Κερκύρας.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2026- Α' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 5, 1-11)

 

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἑστὼς ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην• οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ᾿ αὐτῶν ἀπέπλυναν τὰ δίκτυα. ᾿Εμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν τοῦ Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον• καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους. ῾Ως δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα• ᾿Επανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν. Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων εἶπεν αὐτῷ• ᾿Επιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν• ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ• διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. Καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς• καὶ ἦλθον καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά. ᾿Ιδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν ᾿Ιησοῦ λέγων• ῎Εξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε• θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ ᾿Ιωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ ᾿Ιησοῦς• Μὴ φοβοῦ• ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. Καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, καθὼς στεκόταν ὁ ᾿Ιησοῦς στὴν ὄχθη τῆς λίμνης Γεννησαρέτ, εἶδε δύο ψαροκάικα στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ ψαράδες εἶχαν κατεβεῖ ἀπ’ αὐτὰ καὶ ἔπλεναν τὰ δίχτυα. ᾿Εκεῖνος ἀνέβηκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ ψαροκάικα, σ’ αὐτὸ ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνα, καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τραβηχτεῖ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρά. Κάθισε στὸ ψαροκάικο καὶ ἀπ’ αὐτὸ δίδασκε τὰ πλήθη. ῞Οταν τελείωσε τὴν ὁμιλία του, εἶπε στὸν Σίμωνα• «Πήγαινε στὰ βαθιὰ καὶ ρίξτε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα». ῾Ο Σίμων τοῦ ἀποκρίθηκε• «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα παιδευόμασταν καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε• ἐπειδὴ ὅμως τὸ λὲς ἐσύ, θὰ ρίξω τὸ δίχτυ». Τὸ ἔριξαν κι ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, τόσα ποὺ τὸ δίχτυ τους ἄρχισε νὰ σκίζεται. Μὲ νεύματα εἰδοποίησαν τοὺς συνεταίρους τους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο νὰ ἔρθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. ᾿Εκεῖνοι ἦρθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο ψαροκάικα σὲ σημεῖο ποὺ νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθιστοῦν. ῞Οταν ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ γόνατα τοῦ ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ εἶπε• «Βγὲς ἀπὸ τὸ καΐκι μου, Κύριε, γιατὶ εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός». Αὐτὰ τὰ εἶπε γιατὶ εἶχε κυριευτεῖ ἀπὸ δέος, αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ εἶχαν πιάσει. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Ζεβεδαίου, τὸν ᾿Ιάκωβο καὶ τὸν ᾿Ιωάννη, ποὺ ἦταν συνεργάτες τοῦ Σίμωνα. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τότε εἶπε στὸν Σίμωνα• «Μὴ φοβᾶσαι, ἀπὸ τώρα θὰ ψαρεύεις ἀνθρώπους». ῞Υστερα, ἀφοῦ τράβηξαν τὰ ψαροκάικα στὴ στεριά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.