Χειροτονία νέου πρεσβυτέρου στην Κέρκυρα

 Στην Ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Υψηλής στους Μαγουλάδες της βόρειας Κέρκυρας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος, προέβει στην χειροτονία του προ εξ ημερών χειροτονημένου διακόνου π. Κωνσταντίνου Σωτήρχου καταγόμενο από τις Αχαρνές Αττικής, εγγάμου και πατέρα τριών τέκνων. Ο νέος ιερέας θα υπηρετήσει ως άμισθος στην ενορία του Αγίου Νικολάου Σιδαρίου, καλύπτοντας τα τεράστια κενά που υπάρχουν στην επαρχία της Κέρκυρας από ιερείς.

Κατά την χειροτονία, ο Σεβασμιώτατος προσφώνησε τον χειροτονούμενο, δίδοντας του πνευματικές παρακαταθήκες. Οι μαθητές του Χριστού όταν μετά την Ανάσταση Του ενεφανίσθη ενώπιον τους, τους έδωσε την ειρήνη Του και το Άγιο Πνεύμα, λέγοντας τους να παραμείνουν όλοι μαζί στην Ιερουσαλήμ αναμένοντας την πληρότητα του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή. Και εσύ παιδί μου πάτερ Κωνσταντίνε ,όλες αυτές τις ημέρες ήσουν στην προσμονή της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος για να ζήσεις την προσωπική σου Πεντηκοστή, προκειμένου να ολοκληρωθεί η ιερωσύνη σου με τον βαθμό του πρεσβυτέρου και έχοντας την εξ ύψους δύναμη να πορευθείς εις το ποίμνιο σου, να κηρύξεις την Ανάσταση του Κυρίου, την αλήθεια της πίστεως και την εν Χριστώ αναγέννηση των ανθρώπων. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ανέφερε ότι κατόπιν του θαύματος του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων, οι άνθρωποι έσπευσαν να ανακηρύξουν τον Ιησούν Χριστόν ως βασιλέα της Ιουδαίας. Ο Ιησούς έφυγε και πήγε στο βουνό προκειμένου να τους αποφύγει και οι μαθητές Του μπήκαν στα αλιευτικά πλοία ώστε να πάνε στην απέναντι πλευρά της Τιβεριάδας θάλασσας. Όμως επειδή βράδιαζε, ό άνεμος ήταν ενάντιος των πλοιαρίων και η θάλασσα αγριεμένη φόβισε τους μαθητές. Την ίδια στιγμή εμφανίζεται ο Χριστός περπατώντας επάνω στην τρικυμιασμένη θάλασσα ενισχύοντας τους εις τον φόβο και την απελπισία τους λέγοντας: « Μη φοβείσθε Εγώ Ειμί » και όταν τον συνάντησαν οι άνθρωποι στην απέναντι πλευρά του ζήτησαν να γίνει ο βασιλεύς τους, ο ίδιος τους εξήγησε ότι ζητείτε την απολλυμένην βρώση και όχι την πνευματική βρώση. Θέλω λοιπόν να σου υπογραμμίσω ότι πηγαίνεις στους ανθρώπους, να τους εμψυχώσεις στην απελπισία τους και στον φόβο της ανασφάλειας τους, που έχει προκαλέσει η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, την οποία διαμόρφωσε η λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων που ενέπνευσε την ανασφάλεια και τον φόβο στους ανθρώπους και οι άνθρωποι ανέστιοι πνευματικά ζητούν την ελπίδα και την πνευματική ασφάλεια τους προκειμένου να καταρρίψουν τον φόβο που συνέχει όλη την ανθρωπότητα. Η απάντηση του Κυρίου μας στους αναζητούντες Αυτόν, προκειμένου να τον ανακηρύξουν βασιλέα τους, ήταν ότι δεν είχαν διάκριση της προσφοράς Του που ήταν η πνευματική τροφή και το πνευματικό πόμα, το οποίο ζωοποιεί εις τον αιώνα όλους τους ανθρώπους. Το έργο σου λοιπόν είναι η ανακαίνιση δια του Ευαγγελίου, του λαού του Θεού, η εμψύχωσή τους, με το να καταδείξεις την αλήθεια του Θεού και την πίστη στην Ανάσταση του Κυρίου μας και τέλος να τους ζωοποιήσεις με την πνευματική βρώση και πόση που είναι το Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας. Σε αυτό το έργο σου, στήριγμα θα είναι η κραταιά σκέπη της Παναγίας που σήμερα χειροτονήσε στην ιστορική και παλαίφατη Ιερά Μονή Της και όλοι οι τοπικοί Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε τρεις νέους εις αναγνώστες-ιεροψάλτες, που είναι μαθητές πλησίον του ηγουμένου της Ιεράς Μονής π. Σπυρίδων Σκορδίλη και διδάσκοντες πέραν της πνευματικής ζωής, την βυζαντινή μουσική. Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον ηγούμενο για την φιλοξενία στην Ιερά Μονή, ο οποίος ετοίμασε και την τράπεζα στην οποία παρακάθισαν φίλοι και συγγενείς του νεοχειροτονημένου ιερέα.

2022-05-07 ΕΣΠΕΡΙΝΌΣ ΚΥΡΙΑΚΉΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΌΡΩΝ

ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ

 «Σε κάθε ευκαιρία που συναντά ο άνθρωπος για να ασκήσει μια αρετή, πρέπει να βάζει ένα λιθάρι στην οικοδομή και έτσι ολόγυρα να την υψώνει με ένα λιθάρι συμπάθειας, ένα λιθάρι εκκοπής θελήματος, ένα λιθάρι πραότητας» (Αββάς Δωρόθεος)

 Στην εποχή μας ο προσανατολισμός της ανατροφής, όπως και της παιδείας, δεν έχει να κάνει με το χτίσιμο προσωπικοτήτων που να υπερβαίνουν το «εγώ». Το αντίθετο, μάλλον. Ζητούμε από τα παιδιά να υπερασπίζονται τον εαυτό τους, να μπορούν δηλαδή να επιβιώσουν, τα θέλουμε να έχουν άποψη για όλα, τα δικαιολογούμε, ακόμη και στις παρεκτροπές τους, γιατί είναι παιδιά μας, τα προετοιμάζουμε για μία πραγματικότητα στην οποία δεν θα υπάρχουν άνθρωποι εμπιστοσύνης. Αυτό έδειξε και πρόσφατη έρευνα (ΔιαΝΕΟσις), ότι μόνο το 10,1% των Ελλήνων θεωρεί ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άξιοι εμπιστοσύνης». Η καχυποψία δεν είναι αποτέλεσμα μόνο του κλεισίματος στον εαυτό μας, λόγω της πανδημίας και του πολέμου. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι ορίζουμε τον εαυτό μας αμυντικά έναντι του κακού, θεωρώντας τον αυτονόητα κέντρο του κόσμου. Δεν μπορούμε έτσι να χτίσουμε προσωπικότητες στις οποίες ο κόσμος θα είναι μία συνεχής ευκαιρία εξωστρέφειας, όχι για την κατάκτησή του, αλλά για την αγάπη προς αυτόν.

Η ασκητική παράδοση της πίστης μας μάς μιλά για τρία λιθάρια που οδηγούν στο να χτιστεί ένας αλλιώτικος εαυτός: η συμπάθεια, η εκκοπή του θελήματος και η πραότητα. Συμπάθεια σημαίνει να μπαίνω στην θέση του άλλου, να προσπαθώ να καταλάβω πώς σκέφτεται και δρα, τι επιθυμεί, όχι για να τον αποκρούσω ή να φανώ πιο έξυπνος από αυτόν, αλλά για να τον βοηθήσω, να του εξηγήσω, να του δώσω να καταλάβει ότι δεν είμαστε εχθροί, ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε ισότιμα, όσο αυτό είναι εφικτό. Εκκοπή του θελήματος σημαίνει πως ό,τι με κάνει να βλέπω τον άλλο ως αντικείμενο, όποια επιθυμία με κάνει να διαλύω τις σχέσεις μου, προσπαθώ να μην την έχω ως προτεραιότητα, και επιλέγω ό,τι με κάνει να αγαπώ. Πραότητα σημαίνει στην επίθεση να αντιδρώ με καλοσύνη, στο ψέμα με αλήθεια, στην καχυποψία με υπομονή, ώστε, όπου είναι εφικτό, να ενεργοποιείται η οδός της συγχώρησης ή, τουλάχιστον, της μη ανταπόδοσης του κακού.

Με αυτά τα λιθάρια χτίζεται μια προσωπικότητα που λειτουργεί φωτεινά στον κόσμο. Ξεπερνά το δίπολο δίκιο-άδικο και προχωρά στην πορεία της χαράς, της αγάπης, της ελπίδας, της καρδιάς που είναι ανοιχτή στον άλλον, χωρίς να είναι λιγότερο αποφασιστική μπροστά στο κακό. Ο χριστιανός δεν ονειροβατεί. Αντιστέκεται, χωρίς όμως να κάνει κακό αντί κακού. Επισημαίνει τα λάθη, δεν τα θεωρεί όμως αφορμή απόρριψης και συντριβής του άλλου. Και ψάχνει να βρει λύσεις αγάπης αντί για λύσεις «εγώ και μόνο εγώ».

Θέλει πίστη, κόπο και ταπείνωση ένας τέτοιος δρόμος. Και δεν αρκούν τα λόγια. Χρειάζεται το παράδειγμα της καλοσύνης, της ανεκτικότητας, της έμπρακτης αγάπης. Χρειάζεται το παράδειγμα μιας καρδιάς που εν προσευχή υπομένει μικρούς σταυρούς που μας προσφέρουν οι άλλοι, κάποτε και ο ίδιος ο εαυτός μας, ώστε να ζητάμε τον Χριστό, να Τον εμπιστευόμαστε και να Τον ακολουθούμε στον τρόπο της Ανάστασης. Χρειάζεται, τελικά, ανατροφοδότηση στην Εκκλησία, ώστε αυτή η αγωγή να μην βυθίζεται, έστω κι αν κλονίζεται.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 4 Μαΐου 2022

Κήρυγμα Κυριακής του Θωμά (01-05-2022)

 «Μακάριοι οἱ μὴ ἱδόντες καὶ πιστεύσαντες»

 

Χαροποιά και κοσμοσωτήρια γεγονότα συμβαίνουν, όπως ο ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης σήμερα μας εξιστορεί αδελφοί μου στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα.

Φοβισμένοι και κατατρομαγμένοι οι μαθητές έχουν κρυφτεί «δια τον φόβον των Ιουδαίων» μέσα σ’ ένα σπίτι, πιθανόν αυτό που πριν λίγες ημέρες είχε τελέσει το Μυστικό Δείπνο ο Κύριος.

Ξαφνικά με κλεισμένες τις πόρτες και τα παράθυρα χωρίς θόρυβο εμφανίζεται ο Αναστημένος Κύριος.

Έχουν λάβει βεβαίως το μήνυμα της Αναστάσεως του Διδασκάλου, το έμαθαν από τις μαθήτριες, αλλά εξακολουθούν να αμφιβάλλουν. Θεωρούν ότι είναι γυναικείες φαντασίες το γεγονός. Και να ο Κύριος εμφανίζεται, τους καλεί να δουν τις πληγές από τα χέρια και τα πόδια που ακόμα είναι νωπές από τα καρφιά του Σταυρού. Θέλει να βεβαιωθούν ότι είναι γεγονός η Ανάστασή Του. Οι μαθήτριες δεν βλέπουν φαντασίες αλλά αυτές πρώτες αξιώθηκαν να δουν το θαύμα, πρώτες αυτές να χαρούν γιατί αυτές δεν δειλίασαν, δεν απόκαμαν. Πόνεσαν και στάθηκαν. Γι αυτό και αμείφθηκαν να δουν πρώτες τον Αναστημένο Διδάσκαλο, τον νικητή του θανάτου.

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἱδόντες τὸν Κύριον» και Εκείνος τους δίνει την ειρήνη, «Ειρήνη ημίν», τους δυναμώνει με το Πνεύμα το Άγιον, «Λάβετε Πνεύμα Άγιον» τους λεει. Τους δίνει το χάρισμα και την εξουσία σαν συνέχεια της παρουσίας του στην γη, για την δημιουργία της επί γης Εκκλησίας Του, να συγχωρούν αμαρτίες «ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται».

Η λύπη τους μετατρέπεται σε χαρά, η απελπισία σε ευτυχία, ο φόβος εξαφανίζεται και λαμβάνει την θέση του το θάρρος.

Ένας μόνον λείπει και αυτός είναι ο Θωμάς. Ποιος είναι αυτός που γνωρίζει γιατί απουσιάζει από την ομήγυρη των μαθητών.

Αισθάνεται απογοητευμένος γιατί βλέπει ότι ο Διδάσκαλος είναι πια νεκρός και τα όνειρα και οι ελπίδες για το νέο Μεσσία πήγαν χαμένες; Ο φόβος ή η ολιγοπιστία τον κάνει να είναι μακράν της ομηγύρεως;

Μετά από οκτώ ημέρες στο ίδιο μέρος πάλι, στο ίδιο σπίτι με κλεισμένες πόρτες και παράθυρα οι μαθητές μαζεμένοι, αυτήν την ημέρα όμως χαρούμενοι, βεβαιωμένοι, ευτυχείς! Ο Κύριος ανέστη όντως, είναι μαζί και ο Θωμάς. Αυτός όμως δεν θέλει να πιστέψει στο γεγονός της Αναστάσεως του Διδασκάλου του. Αμφιβάλει, ζητά αποδείξεις, δεν του φτάνουν τα λόγια των συμμαθητών. Ζητά η πίστη να είναι βεβαία και αυτό μόνο με τις αποδείξεις, πρέπει να βεβαιωθεί. Οι άλλοι χαίρονται και αυτός μελαγχολικός και απαισιόδοξος. Είναι βέβαιος ότι στο μνημείο μαζί με τον Κύριο χάθηκε και η ελπίδα. Και όμως να! εμφανίζεται ο Κύριος από το πουθενά, κλεισμένες πόρτες και παράθυρα. Πώς μπήκε; πως εμφανίζεται; Έλα Θωμά πιάσε, ψηλάφισε, δες τις πληγές από τα καρφιά που μου έβαλαν, ψηλάφισε την πληγή της λόγχης, βεβαιώσου, όχι πια «άπιστος αλλά πιστός» και εκείνος πια ομολογεί: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Ω καλή ομολογία του Θωμά αδελφοί μου. Ο Απόστολος Θωμάς δεν ήταν άπιστος όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται, ήταν πιστός απλά ήθελε αυτή του η πίστη να έχει έρεισμα, και τότε θα έδινε ολόκληρη την ζωή του γι αυτήν, όπως άλλωστε την έδωσε για χάρη του Διδασκάλου.

Αδελφοί μου, ο Απ. Θωμάς για να πιστέψει στο γεγονός της Αναστάσεως ήθελε ένα ορθολογιστικό τεκμήριο, μια λογική και χειροπιαστή απόδειξη και του δόθηκε. Από εκεί και πέρα δόθηκε ολοκληρωτικά μέχρι θανάτου. Το ίδιο και οι λοιποί μαθητές. Ο Θωμάς δεν είναι περισσότερο άπιστος από τους άλλους μαθητές. Κανείς δεν πίστευε στην Ανάσταση πριν τον δουν αναστημένο, γι’ αυτό και κρύβονται και φοβούνται. Απλά ζητά απόδειξη, ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που δεν αρκούνται στην τυφλή παραδοχή. Ερευνά, ελέγχει, εξετάζει. Ζητά η πίστη του να είναι θεμελιωμένη, σταθερή, και τότε πεθαίνει γι αυτήν.

Τι γίνεται όμως με τους σύγχρονους «Θωμάδες;». Οι σύγχρονοι άπιστοι λένε και «αν ίδω ου μη πιστεύσω», και να δω δεν πιστεύω.

Τι παράξενο όμως αδελφοί μου, αυτοί που είναι πρόθυμοι να πιστεύουν και παρασύρονται σ’ ένα ψεύτη ή παράφρονα πολιτικό ή οποιοδήποτε λαοπλάνο ή ακόμα γίνονται εύπιστοι και στον διάβολο, μόνο στον Χριστό δεν θέλουν να πιστέψουν.

Μακάρι αδελφοί όλοι οι σύγχρονοι άπιστοι να ήσαν Θωμάδες. Αλλά δυστυχώς είναι εντελώς άσχετοι και ξένοι με τον μαθητή εκείνον, ο οποίος μας άφησε την θαμαστότερη ομολογία.

Τότε ο Χριστός μας θα δεχόταν όλους τους σύγχρονους αυτούς Θωμάδες, διότι ο Κύριός μας δεν καταδικάζει την έρευνα αλλά την άπιστη διάθεση.

Ο Απ. Θωμάς είναι σύμβολο πίστεως και ειλικρινούς έρευνας. Μακάρι στην ζωή μας να είναι το πρότυπό μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Κυριακή του Θωμά στην Κέρκυρα

 Με λαμπρότητα εορτάστηκε η Κυριακή του Αντιπάσχα στην Κέρκυρα. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, λειτούργησε στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου Άνω Κορακιάνας, που τιμάται και ο άγιος Απόστολος Θωμάς, και που καταυτήν την ημέρα, συνεορτάστηκε και ο Άγιος Γεώργιος ο τροπαιοφόρος. Στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, χειροτόνησε τον Κωνσταντίνο Σωτήρχο εις διάκονο, έγγαμο και πατέρα τριών παιδιών. Ο π. Κωνσταντίνος, καταγόμενος από τις αχαρνές Αττικής, που από μικράν ηλικίαν ωρίμασε μέσα στην εκκλησία, και ως ιεροψάλτης, που είναι άριστος γνώστης και πτυχιούχος της βυζαντινής μουσικής, αλλά και ως πτυχιούχος της ριζαρείου εκκλησιαστικής σχολής, ενετάγη στον ιερόν κλήρο της ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας. Κατά την προσφώνηση του προς τον Σεβασμιώτατο, ανεφέρθη στο γεγονός που τον οδήγησε ο Θεός στην Ιερά Μητρόπολη της Κέρκυρας, χρησιμοποιώντας τον λόγον του Θεού προς τον Αβραάμ: «ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω». Όλα τα γεγονότα της ζωής του, τον οδήγησαν στην Ιερά Μητρόπολη της Κέρκυρας τα οποία εξέλαβε ως την υπόδειξιν του ίδιου του Θεού, για την ιερατική του ζωή. Το πρώτο γεγονός είναι η βαθειά πίστη και η αγάπη του στον Άγιο Σπυρίδωνα, και το δεύτερο γεγονός, η παρουσία του πνευματικού του πατρός, του αρχιμ. Θεολόγου Σκορδίλη, που είναι το στήριγμα στην πνευματική του ζωή, και το τρίτον, το απρόσωπον της αστικής κοινωνίας, της περιοχής της αττικής, όπου συμπνίγεται ο άνθρωπος πνευματικά και θεώρησε ότι εδώ στη Νήσο της Κέρκυρας, η οποία είναι αγιοσκέπαστη, θα ευδοκιμήσει πνευματικά και θα προκόψει εν χριστώ. Στο τέλος, ευχαρίστησε τον πνευματικό του πατέρα, την σύζυγο του και τα παιδιά του, αλλά και όλους όσους τον ακολούθησαν για να παραστούν στην Κέρκυρα, στο φρικτό μυστήριο της ιερωσύνης, ο οποίος όπως περιέγραψε στην ομιλία του, όσο κι αν προσπάθησε θεωρητικά να μυηθεί σε τούτο το υπέρτατον μυστήριον της ιεροσύνης, βιωματικά δεν το γεύθηκε, αλλά τώρα εις το εξής, θα βιώνει την ιεροσύνη του αγιοπνευματικώς, καθώς θα εισέρχεται εις το ενδότερον του καταπετάσματος του φρικτού βήματος του Κυρίου.

Ο Σεβασμιώτατος απάντησε στην προσλαλιά του χειροτονουμένου, λέγοντας του, ότι ο Κύριος μας, ο οποίος μετά την ανάσταση Του, ενεφανίσθη στους μαθητές Του, τους έδωσε την ειρήνη και τους είπε «λάβετε πνεύμα άγιον», το οποίο άγιον πνεύμα ολοκληρώθηκε κατά την ημέρα της πεντηκοστής, και επλήρωσε την ψυχή και την καρδίαν των μαθητών του Κυρίου μας, και τους απέστειλε να ευαγγελίσουν πάντα τα έθνη. Ανέφερε χαρακτηριστικά, πώς αυτό το πανάγιον πνεύμα αγαπητό μου παιδί, υποδιάκονε Κωνσταντίνε, έπειτα από λίγο, θα πληρώσει την ζωή σου και θα σε καταστήσει διάκονο των μυστηρίων της χάριτος του Θεού. Ο Απόστολος Θωμάς, που σήμερα η εκκλησία μας εορτάζει το γεγονός της ψηλάφησης της ζωοπαρόχου πλευράς του Κυρίου, καθώς τον προσκάλεσε ο Κύριος μας, και του διέλυσε την αμφιβολία της καλής απιστίας την οποία είχε ο Θωμάς, και που αυτή την καλή απιστία δεν την απέρριψε ο Κύριος, αλλά τον ενίσχυσε στην πίστη του, προσκαλώντας τον, να θέσει τον δάκτυλο του επί τον τύπο των ήλων, και «μη γίνου άπιστος αλλά πιστός». Εις το εξής θα καλείσαι αγαπητό μου παιδί καθημερινά στην Θεία Λειτουργία, να θέτεις τον δάκτυλο σου και να ψαύεις την πλευράν του Κυρίου, και τα στίγματα του Σταυρού, θα τα φέρεις εσύ προσωπικά στην ιερατική σου διακονία. Και όσο θα εγγίζεις τον αναστάντα Κύριο, τόσο θα γιγαντώνεται η πίστη σου, για να γίνεσαι μάρτυρας αυτής της πίστεως του αναστάντος Κυρίου μας, μεταφέροντας την στις καρδιές των ανθρώπων, οι οποίοι διψούν  πνευματικά αλλά δυστυχώς η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της διαμορφωμένης κοινωνίας μας, η οποία είναι επηρεασμένη από την λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων, απέχει του ζώντος ύδατος. Ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στο νέο διάκονο, πάντοτε να περπατάει υπό το φώς το ανέσπερον της αναστάσεως και ποτέ να μην νοιώσει το σκοτάδι της αμαρτίας. Τον καλωσόρισε στην ιερατική οικογένεια της Ιεράς μητροπόλεως, και του υποσχέθηκε τόσο την αγάπη την πατρική του, όσο και τον στηριγμόν του, στην ιερατική του διακονία, και του ευχήθηκε όλοι οι τοπικοί άγιοι να τον σκεπάζουν με τις πρεσβείες τους, στον αγώνα του τον πνευματικό.

ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ ΚΑΙ ΙΔΕ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ ΜΟΥ

 «Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός» (Ιωάν. 20, 27)

«Ἐπειτα λέγει στὸν Θωμᾶ, ,,Φέρε τὸ δάκτυλό σου ἐδῶ καὶ κύτταξε τὰ χέρια μου καὶ φέρε τὸ χέρι σου καὶ βάλε το στὴν πλευρά  μου καὶ μὴ γίνεσαι ἄπιστος ἀλλὰ πιστός’’». 

     Κάθε γεγονός της πίστης μας προϋποθέτει συνέργεια Θεού και ανθρώπου. Η πίστη δεν είναι κατ’  ανάγκην μετανεωτερικό φαινόμενο, δηλαδή η πεποίθηση πως αλήθεια υπάρχει σε ό,τι αποδεχόμαστε εμείς ως αληθινό. Δεν είναι κριτήριο της πίστης το εγώ, ο νους, η προσωπική μας πεποίθηση. Η πίστη υπάρχει ανεξαρτήτως από εμάς. Κι αυτό διότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, είτε το πιστεύουμε είτε όχι. Το μαρτυρεί η ύπαρξη της Εκκλησίας. Το μαρτυρούν οι άγιοι και τα αναρίθμητα θαύματα στους αιώνες. Το μαρτυρεί η αγάπη που προσφέρεται στο όνομα του Θεού. Το μαρτυρεί η απόρριψη του κακού από όσους θέλουν να είναι συνειδητά μέλη του σώματος του Χριστού, αλλά και η συνολική καταδίκη του από την Εκκλησία. Όμως, κι εδώ η πίστη συναντά την μετανεωτερικότητα, υπάρχει και ένα σημείο που είναι κομβικής σημασίας: η ανθρώπινη ελευθερία. Είναι έπαρση να πεις πως αληθινό είναι ό,τι εγώ πιστεύω ως αληθινό. Όμως η πίστη, για να έχει νόημα για τον καθέναν μας προϋποθέτει την αποδοχή της εμπειρίας της. Φαίνεται λεπτή η διαφορά. Είναι σημαντική όμως. Τα γεγονότα της πίστης και η παρουσία του Χριστού στον κόσμο δεν χρειάζονται αποδείξεις. Εμείς όμως χρειάζεται να πούμε «Ναι» στον Χριστό, να πούμε «Ναι» στην  ανάστασή Του, για να έχει νόημα η πίστη για τον καθέναν μας.

                Είναι δώρο που δεν μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε την αξία του η ελευθερία μας. Ένας σύγχρονος άγιος, ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ (στο βιβλίο «Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί»), λέει ότι η ελευθερία που μας έδωσε ο Θεός φτάνει μέχρι και την τραγική πλευρά να αρνηθούμε τον Θεό, την ύπαρξη και τις εντολές Του, να φτάνουμε στην αυτοθέωση που αποτελεί την πτώση μας. Επισημαίνει ακόμη ότι η κατά Θεόν ελευθερία συνίσταται στο να μη θέλουμε να εξουσιάζουμε, αλλά και να μην επιθυμούμε να εξουσιαζόμαστε. Τα πάντα να τα εμπιστευόμαστε στον Θεό και αυτή η ελευθερία είναι η πνευματική, η βίωση του δώρου του Θεού στον μέγιστο βαθμό. Η ελευθερία φαίνεται και από το γεγονός ότι παύουμε να φοβόμαστε τον θάνατο. Είναι αυτό που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, πως είτε ζούμε είτε πεθαίνουμε «του Κυρίου εσμέν» (Ρωμ. 14,8). Η ελευθερία προϋποθέτει την απόφαση να παραιτηθούμε από τον τρόπο του εγώ μας και να εμπιστευθούμε την πρόνοια και τη αγάπη του Θεού για την ζωή μας, καταβάλλοντας τον κόπο που μας αναλογεί, τόσο σωματικά, όσο και πνευματικά, οδηγώντας την προαίρεση της καρδιάς μας στο θέλημα του Θεού.

                Η ελευθερία λοιπόν οδηγεί στην συνάντηση με τον Θεό. Επειδή ο άνθρωπος δεν λειτουργεί αυτόματα, αλλά χρειάζεται οδό και τρόπο ωρίμασης, για να φτάσει στο μεγάλο «Ναι», υπάρχουν στιγμές και χαρακτήρες που θέλουν να βεβαιωθούν για να δοθούν. Βλέπουμε την Κυριακή του Αντίπασχα, την Κυριακή του Θωμά, πως ο Χριστός δεν το αρνείται. Δεν ζητά από όλους μας να λέμε «Ναι» ανεπιφύλακτα. Δέχεται την αμφιβολία μας. Δέχεται την διάθεσή μας να ψηλαφήσουμε την αλήθεια και μας δίνει την ευκαιρία. Κλειδί η ψηλάφηση. Ο απόστολος Θωμάς δεν έμεινε στο ορθολογικώς αδύνατο της ανάστασης. Δεν έμεινε στην προτεραιότητα της σκέψης. Ζήτησε να δει, να ψηλαφήσει τα τραύματα, να μοιραστεί την εμπειρία των άλλων μαθητών με τις δικές του αισθήσεις. Δεν έγινε ένας διανοητής, αλλά ζήτησε την εμπειρία για να δεχθεί την πίστη. Και ο Χριστός του έδωσε την ευκαιρία αυτή.

Εμείς έχουμε σημάδια αυτής τη εμπειρίας όταν μετέχουμε στο σώμα και το αίμα του Χριστού, που δεν είναι απλώς ψηλάφηση, αλλά κοινωνία μαζί Του, κοινωνία με τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριο. Αν Τον αφήσουμε να ενεργήσει ως αγάπη και πίστη μέσα μας, τότε θα ζήσουμε την χαρά της δικής μας ανάστασης, την είσοδό μας στην δική Του αιωνιότητα και τότε θα γνωρίζουμε πώς καλούμαστε να διαχειριστούμε την ελευθερία μας. Επίσης, έχουμε τις εμπειρίες των αγίων, τις οποίας μπορούμε να πάρουμε ως βάση, από την στιγμή που εντασσόμαστε στην Εκκλησία. Οι άλλοι μαθητές ήταν για τον Θωμά η Εκκλησία και η εμπειρία της ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Ο ίδιος ανήκε στην Εκκλησία, καθότι έλειπε μεν από το σπίτι όπου ήσαν συνηγμένοι μαθητές του Χριστού, δεν το είχε όμως απορρίψει, δεν είχε φύγει από την κοινότητα. Αυτό είναι σπουδαίο μήνυμα για όσους ζητούνε να μοιραστούν την εμπειρία του αναστάντος Χριστού. Δεν δίνεται εκτός της Εκκλησίας, αλλά μόνο στην συνάντηση της κοινότητας, των αποστόλων και των αγίων και του καθενός που θέλει να είναι μέλος του σώματος του Χριστού. Βεβαίως το Άγιο Πνεύμα «όπου θέλει πνει» (Ιωάν. 3,8). Αυτό όμως δεν μπορεί να είναι αφορμή για να εγκλωβιστούμε σε έναν στείρο διανοητικισμό, και να προτάσσουμε την δική μας εμμονή πως αλήθεια είναι ό,τι αποδεχόμαστε προσωπικά, χωρίς όμως κοινότητα, χωρίς να μετέχουμε στην Εκκλησία.

Η αναστάσιμη περίοδος είναι μια περίοδος γιορτής, χαράς, άνοιξης, ελπίδας. Είναι περίοδος στην οποία καλούμαστε, μετέχοντας στην Εκκλησία και την ζωή της, να αφεθούμε ελεύθερα στην αγάπη του Χριστού. Να δώσουμε την ελευθερία του εγώ στην συνάντηση με τον Χριστό σε ένα ευλογημένοι «εμείς», σε ένα ευλογημένο «μαζί», στην χαρά της συγχώρεσης, στην χαρά του «Χριστός ανέστη». Και τότε και οι αμφιβολίες μας θα μπορούν να θεραπευθούν, στον χρόνο που ο Χριστός κρίνει, «μεθ’  ημέρας οκτώ», στην πορεία μιας ολόκληρης ζωής, μέσα από τα πρόσωπα και την μαρτυρία των άλλων, μέσα από τα σημάδια της παρουσίας του Χριστού που τετραυμάτισται, αλλά και ανέστη για τον καθέναν μας!

Χριστός ανέστη! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

1η Μαΐου 2022

Κυριακή του Θωμά

2022-05-01 ΚΥΡΙΑΚΉ ΤΟΥ ΘΩΜΆ