ΠΛΗΘΟΣ ΠΟΛΥ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ

«῎Εστι δὲ ἐν τοῖς ῾Ιεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη ῾Εβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. ᾿Εν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν»  (Ιωάν. 5, 2-3)

«Κοντὰ στὴν προβατικὴ πύλη, στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ὑπάρχει μιὰ δεξαμενὴ μὲ πέντε στοές, ποὺ ἑβραϊκὰ ὀνομάζεται Βηθεσδά. Σ’ αὐτὲς τὶς στοὲς κείτονταν πολλοὶ ἄρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, ποὺ περίμεναν νὰ ἀναταραχθεῖ τὸ νερό».

            Μία από τις ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης, η οποία συχνά καθίσταται παγίδα, είναι η υπέρβαση της μοναξιάς. Θέλουμε την αυτοβεβαίωση και αυτή εκφράζεται από τον αριθμό των όσων μας ακολουθούν, των όσων μιλούν μαζί μας, τω όσων είναι πλάι μας, ακόμη κι αν τα αισθήματά τους δεν είναι παρά επιφανειακά. Αυτό το βλέπουμε σήμερα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Αλλά και σε θεσμικούς χώρους, όπως είναι η πολιτική, οι αριθμοί γεννούν εντυπώσεις. Όπου υπάρχει διαχείριση εξουσίας, πάλι, οι αριθμοί γεννούν εντυπώσεις. Στη τέχνη οι αριθμοί γεννούν εντυπώσεις. Η αξία ενός έργου έστω και πρόσκαιρα, φαίνεται από το πόσο πουλάει. Γενικά, η απήχηση μετρά και μετριέται. Ένα ολόκληρο σύστημα, με μέσο την διαφήμιση, έχει ως γνώμονά του τους αριθμούς.

            Και στην πνευματική διάσταση της ύπαρξής μας συμβαίνει συχνά αυτό, να μετρά η ποσότητα. Η θέση της Εκκλησίας σε θεσμικό επίπεδο εξαρτάται από τον αριθμό των ανθρώπων που συμμετέχουν στην λατρεία και σε άλλες εκδηλώσεις, εξαρτάται από τον απολογισμό του φιλανθρωπικού έργου, που εξασφαλίζει κοινωνική αποδοχή λόγω της χρησιμότητάς του, ενώ και τα πρόσωπα θεωρούνται χαρισματικά ανάλογα με την φήμη που αποκτούν και, κάποτε, τους στρατούς των οπαδών που τα συνοδεύουν. Όταν, μάλιστα, έχουμε να κάνουμε και με ζητήματα ζωής και θανάτου, όπως είναι η υγεία, στην πίστη καταφεύγουν πολλοί ζητώντας το θαύμα, να τους συμβεί δηλαδή ένα σημείο που θα αποδεικνύει την παρουσία του Θεού προς όφελός τους. Γι’ αυτό και η συρροή σε προσκυνήματα, σε θαυματουργούς αγίους, σε δύσκολες περιστάσεις.

            Την κατάσταση αυτή θα μπορούσε εύκολα κάποιος να αντιπαρέλθει, από την άποψη ότι είναι ανάγκη του ανθρώπου όντως να αισθανθεί λιγότερο μόνος, να επιβεβαιώσει ότι η πίστη που έχει δεν είναι αδύναμη, αλλά ισχυρή, ότι υπάρχει ανταπόκριση από τον ουρανό στις δυσκολίες και ότι η ζωή , έτσι κι αλλιώς, είναι προτεραιότητα. Υπάρχει όμως και μία διάσταση, η οποία δεν είναι πρώτη στην σκέψη πολλών εξ όσων συρρέουν, πολλών εξ όσων παρατηρούν τα ζητούμενα θαύματα, πολλών εξ όσων εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες ανάγκες. Είναι η κατάσταση της καρδιάς όσων ζητούνε τα σημεία.

            Ο θρίαμβος των εντυπώσεων στην εκκοσμικευμένη και εικονική πραγματικότητα συνήθως συνοδεύει έναν βαθύ εγωισμό, κάποτε και ναρκισσισμό αυτού που τον εκζητεί. Πουλάμε την εικόνα μας σήμερα, συχνά φτιασιδωμένη με τέτοιον τρόπο και τέτοιο ύφος που είμαστε αγνώριστοι σε σχέση με την πραγματική μας πορεία. Εντοπίζουμε την αλήθεια μας σε ένα στιγμιότυπο, χωρίς να βλέπουμε σε βάθος χρόνου ποιοι είμαστε και τι ζητούμε. Αυτό που μοιάζει αθώο (και είναι σε πρώτη ανάγνωση), αποτυπώνει μία μετοχή σε έναν πολιτισμό του «εγώ», ο οποίος ζητά την προτεραιότητά μας εις βάρος του άλλου. Την λάμψη την δική μας και, την κατά βάθος, κατατρόπωση του άλλου που δεν έχει τόσους φίλους, τόσες προσβάσεις, τόση αποδοχή. Είναι ο πειρασμός της εξουσίας, που δύσκολα αντιμετωπίζεται όσο διαχειριζόμαστε την ζωή με όρους εξουσίας. Τουλάχιστον, ας υπάρχει ένα μέτρο.

            Στην πνευματική όμως πραγματικότητα, η πίστη έρχεται να θέσει ένα όριο που γίνεται κριτήριο. Το βλέπουμε αυτό χαρακτηριστικά στην θεραπεία του παραλύτου που θυμόμαστε την τέταρτη Κυριακή μετά το Πάσχα. Η εικόνα είναι συναισθηματικά συγκλονιστική. Σε μία πεντάστοη δεξαμενή, που λέγεται Βηθεσδά, πλήθος πολύ ασθενούντων κείτεται, που περιμένουν το θαύμα της ταραχής του νερού. Όποιος πέσει πρώτος σ’  αυτό μετά την ταραχή, γίνεται καλά, οποιαδήποτε αρρώστια κι αν έχει. Κανείς από αυτούς τους απελπισμένους της ζωής δεν σκέφτεται τον διπλανό του. Εγώ να γίνω καλά, η λογική που πρυτανεύει. Ανθρώπινη κατά πάντα. Κανείς όμως δεν δείχνει να σκέφτεται και την πνευματική του κατάσταση. Να βλέπει δηλαδή την ασθένειά του ως αφορμή για μετάνοια. Πιστεύουν σε έναν Θεό θαυματοποιό, που θα τους δώσει την ευκαιρία για μία νέα ζωή. Ένας όμως κατά καιρούς θεραπεύεται από το πλήθος, σημάδι ότι ο Θεός συγκαταβαίνει, όμως δεν καθιστά την συγκατάβαση κανόνα. Η αγάπη του Θεού δεν γίνεται μία μαγική δύναμη που διορθώνει όλα τα κακώς κείμενα του κόσμου και της ζωής μας, αλλά δροσίζει και αναπαύει, όχι όμως στον βαθμό της μαζικότητας και της εξουσιαστικότητας που θα θέλαμε, κάτι που θα μας έκανε να μετατρέψουμε την πίστη σε βιομηχανία συμφερόντων.

            Ο Χριστός θα θεραπεύσει τον επί 38 έτη παράλυτο της Βηθεσδά, αλλά δεν θα τον αφήσει χωρίς να του δείξει ότι το σημείο που έλαβε δεν είναι αρκετό για την περαιτέρω αλλά και την προηγούμενη πορεία της ζωής του. Θα επιμείνει τονίζοντάς του ότι η μοναξιά του επί 38 έτη, όπως και η δοκιμασία του, δεν είναι βέβαιο ότι εξάλειψαν την αμαρτία της ύπαρξής του και ότι όλα εξαρτώνται από τον ίδιο για το τι θα γίνει εφεξής. Ότι η ασθένεια ήταν ένα ισχυρό σύμπτωμα της πνευματικής του κατάστασης, που περιελάμβανε παθητική αναμονή ενός θαύματος, απουσία κοινωνίας με τους συνανθρώπους του, εξ ου και η μοναξιά του, και αναφορά στους Ιουδαίους άρχοντες, χωρίς να είναι βέβαιο ότι ήταν στα πλαίσια της κοινότητας σχέσεων με την θρησκευτική ηγεσία ή εκδούλευση και προσπάθεια ανέλιξης, δηλαδή ικανοποίησης του συμφέροντος. Κυρίως όμως, ο άνθρωπος αυτός είχε άγνοια του Χριστού, ποιος ήταν. Ούτε ως πρόσωπο δεν είχε πληροφορηθεί, δεν είχε ρωτήσει να μάθει πώς έμοιαζε. Ήταν ουσιαστικά ένας άνθρωπος σε κατάσταση πνευματικού θανάτου, ο οποίος συνόδευε την σωματική καθήλωση. Απορροφημένος τόσο από το πρόβλημά του, δεν νοιαζόταν για τίποτε άλλο. Καταλαβαίνουμε την εμμονικότητά του. Ο Χριστός όμως του επισημαίνει, με σαφήνεια και αγάπη, ότι η ζωή περνά μέσα από την κοινωνία με τον πλησίον, από την έξοδό μας από το όποιο προσωπικό μας πρόβλημα και την απόφασή μας να συναντήσουμε Θεό και συνάνθρωπο.

            Η Εκκλησία δεν είναι ζήτημα αριθμών, εντυπώσεων, κάποτε και σημείων-θαυμάτων. Η Εκκλησία είναι συνάντηση υπάρξεών που ζητούν την θεραπεία από την ακοινωνησία, από την μικρότερη ή μεγαλύτερη θεοποίηση του εαυτού. Είναι δρόμος πίστης στον Χριστό ως την μόνη αλήθεια. Είναι δρόμος υπέρβασης της τυπολατρίας των κάθε λογής «Σαββάτων», με τα οποία μετράμε την συμπεριφορά μας και απολαμβάνουμε ένα αίσθημα αυτάρκειας. Η Εκκλησία είναι και για τον ένα και για τους πολλούς. Ο άγγελος κατέβαινε για τους πολλούς, όμως ο Χριστός πέρασε από την Βηθεσδά για τον ένα, που πιθανόν να ήταν ο χειρότερος από όλους. Αυτή την αλήθεια ας μην την λησμονούμε σε κάθε παιχνίδι εντυπώσεων, που είναι βέβαιο ότι θα επιτείνει την αίσθηση της μοναξιάς. Διότι οι αριθμοί γίνονται σύγκριση. Η χάρις του Θεού όμως δίδεται και στον τελευταίο που αναζητά την οδό της αιωνιότητας, καθώς η πίστη, η μετάνοια και η αγάπη είναι ο κανόνας, ενώ το θαύμα είναι η παρηγοριά που ομορφαίνει, αλλά δεν νοηματοδοτεί.  

            Χριστός Ανέστη!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

15 Μαΐου 2022

Κυριακή του Παραλύτου

Το υπερφυές θαύμα της Παναγίας Κασσιοπίτρας στην Κέρκυρα

 Στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Κασσιοπίτρας στην βόρεια Κέρκυρα και συγκεκριμένα στην κωμόπολη Κασσιόπη, βρέθηκε και λειτούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος.

 Στις 8 Μαΐου εκάστου έτους εορτάζεται η ανάμνηση του υπερφυούς θαύματος της Θεομήτορος, γενομένου ενώπιον της Αγίας και Σεβασμίου εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου Κασσιοπίας περί το έτος 1530, επί τω αδίκω τυφλωθέντι νεανίσκω Στεφάνω και παραδόξως ομματωθέντι.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του κατά την Θεία λειτουργία, τόνισε ότι η Παναγία σήμερα μας συνεκάλεσε αφενός μεν να θυμηθούμε την ευεργεσία, δια του θαύματος που επιτέλεσε στον τυφλωθέντα Στέφανο με την επίμονη προσευχή και του ιδίου, αλλά και της μητρός του, αλλά ταυτόχρονα να κατανοήσουμε ότι εάν η αφοσίωση μας, η πίστη μας και η ικεσία μας προς τον αληθινό αναστάντα Κύριο μας και επικαλούμενοι τις πρεσβείες της Παναγίας μας, τα θαύματα στην ζωή μας είναι ένα γεγονός ως επιβράβευση αυτής ακριβώς της πίστεως μας δια της επίμονης ικεσίας μας. Το δεύτερο γεγονός που σήμερα συνέπεσε να εορτάσουμε, είναι εκείνες οι τολμηρές και δυνατές Μυροφόρες γυναίκες, οι οποίες παρέμειναν έως το τέλος του σταυρικού θανάτου του Κυρίου μας, παραμένοντας μέχρι την αποκαθήλωση Του και την ταφή Του και οι οποίες την επομένη της ταφής Του, πορεύθηκαν στο μνημείο του Ιησού, ώστε να τελέσουν τις επιτάφιες ιουδαϊκές παραδόσεις. Είναι οι ίδιες οι οποίες πρώτες μαρτύρησαν την ανάσταση του Κυρίου. Επιπλέον προβάλλονται και οι δύο μαθητές του Κυρίου μας, οι οποίοι είχαν και εξέχουσα θέση στο ιουδαϊκό συνέδριο, ο Ιωσήφ, ο από Αριμαθαίας και ευσχήμων βουλευτής και ο Νικόδημος ο νυκτερινός μαθητής του Κυρίου μας. Και τις μυροφόρες αλλά και τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο τους χαρακτηρίζει η τόλμη, το θάρρος και η παρρησία που επέδειξαν μπροστά στον φόβο και τρομοκρατία των ημερών εκείνων, που είχαν σκορπίσει οι απειλές των ιουδαίων εναντίον του Κυρίου και όσων επίστευσαν σε Αυτόν. Ο φόβος των γυναικών που περιγράφει ο ευαγγελιστής ότι « είχαν φόβο και έκστασι » διελύθει όταν αντίκρισαν τον αναστάντα Κύριο μας, που τους γέμισε με αισιοδοξία χαρά και ειρήνη. 

 Η σημερινή κοινωνία η οποία χαρακτηρίζεται από την απιστία και την ατολμία, από τον φόβο και την δειλία, καθώς οι άνθρωποι έχουν απομακρυνθεί από την πηγή της ζωής που είναι ο Χριστός, αυτά τα πρόσωπα γίνονται πρότυπα για τις σύγχρονες μητέρες, αλλά και τις υπεύθυνες γυναίκες μέσα στην σύγχρονη κοινωνία ως και οι κρυφοί μαθητές Ιωσήφ και Νικόδημος, γίνονται παραδείγματα στην σημερινή ανευθυνότητα των ανθρώπων μπροστά στα σύγχρονα και καίρια προβλήματα που ταλαιπωρούν και την πατρίδα μας και την οικογένεια αλλά και τον κόσμο ολόκληρο.

Ο τυφλός Στέφανος και η μητέρα του που παρακάλεσαν την Παναγία, γέμισαν από την τόλμη και την αισιοδοξία την οποία σκόρπισε ο αναστάς Κύριος μας και την δίδαξαν οι απόστολοι και οι μυροφόρες γυναίκες.

 Μετά την Θεία λειτουργία λιτανεύθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και η εικόνα της Αναστάσεως του Χριστού, με την ιδιαίτερη κερκυραϊκή παράδοση η οποία δίνει την λαμπρότητα που αξίζει στο γεγονός αυτό.

2022-05-08 ΚΥΡΙΑΚΉ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΌΡΩΝ

ΠΡΟΑΓΕΙ ΥΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΑΛΙΛΑΙΑΝ

 “Ἀλλ᾽ ὑπάγετε καί εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν” (Μᾶρκ. 16, 7)

“Αλλά πάτε και πείτε στους μαθητές Του και στον Πέτρο ότι θα προηγηθεί από σας στην Γαλιλαία. Εκεί θα Τον δείτε, καθώς σας είπε”.

Ένα από τα πιο όμορφα μηνύματα της συνάντησης του αγγέλου με τις Μυροφόρες, στην είσοδο του κενού μνήματος, μετά την αναγγελία της Ανάστασης του Χριστού, ήταν και η είδηση ότι ο Χριστός “προάγει υμάς εις την Γαλιλαίαν”. Αυτή η φράση του Αγγέλου είναι συγκλονιστική, όχι μόνο για τις Μυροφόρες γυναίκες, την τόλμη και την αγάπη των οποίων γιορτάζουμε την τρίτη Κυριακή από το Πάσχα, μαζί με τους δύο κρυφούς μαθητές, τον Ιωσήφ από την Αριμαθαία και τον Νικόδημο, τον νυχτερινό επισκέπτη του Χριστού σε μία συζήτηση για την αλήθεια και την ανακαίνιση που θα δώσει στον άνθρωπο η ανακαίνισή του εν Αγίω Πνεύματι και εν ύδατι βαπτίσματος, αλλά και για τον καθέναν από εμάς, καθώς μας δίνει ένα μήνυμα μεγάλης ελπίδας που το έχουμε απόλυτη ανάγκη κάθε εποχή, ιδίως στα δύσκολα των καιρών μας.

“Προάγει υμάς”. Συνήθως έχουμε την ιδέα ότι οι άνθρωποι προηγούμαστε του Θεού. Θέτουμε τα ερωτήματα, τα αιτήματα, τις προσδοκίες μας και παρακαλούμε τον Θεό να ανταποκριθεί. Κάποτε, μάλιστα, διαμαρτυρόμαστε, διότι ο Θεός αργεί να μας απαντήσει. Άλλοτε πάλι κάνουμε τους προγραμματισμούς μας, τα σχέδιά μας, τις επιθυμίες μας και θέλουμε να ελέγχουμε την ζωή μας, ζητώντας από τον Θεό να επικυρώσει αυτά που εμείς έχουμε προ-αποφασίσει. Και όταν διαπιστώνουμε ότι ο Θεός δεν απαντά, γογγύζουμε εναντίον Του ή αισθανόμαστε βαριά την σιωπή Του. 

Ανάλογα συμβαίνει και με τον πολιτισμό μας. Έχουμε πειστεί ότι ζούμε σε έναν κόσμο που τρέχει πριν από μας για μας, που έχει αγαθά πριν τα ζητήσουμε, που καλύπτει τις επιθυμίες μας για ευχαρίστηση, για ευκολία, για ποιότητα και χρόνο ζωής, για να κουραστούμε λιγότερο. Στην πραγματικότητα είμαστε περισσότερο κουρασμένοι παρά ποτέ, κυρίως ψυχικά. Κι αυτό γιατί θέλουμε να ζήσουμε τα πάντα, παρασυρμένοι από την ψευδαίσθηση ότι όλα μας ανήκουν, σε όλα έχουμε πρόσβαση και δικαίωμα, ότι τελικά η ευτυχία βρίσκεται στην αφθονία εμπειριών και γεύσεων, πραγματικών ή εικονικών, χωρίς όρια, ει δυνατόν. Και επειδή αυτή η αντίληψη δεν έχει νόημα, καθότι και πεπερασμένοι είμαστε χρονικά και ελάχιστοι έχουν την δυνατότητα να ζήσουν τα πάντα κι αυτό δεν είναι αλήθεια, καθώς ο θάνατος και οι δοκιμασίες καραδοκούν, είμαστε απογοητευμένοι στις αποτυχίες μας, κάποτε και στον φόβο ότι θα αποτύχουμε ή ότι δεν έχουμε τα όσα νομίζουμε ότι μας ταιριάζουν.

“Προάγει υμάς”. Πιστεύουμε σε έναν Θεό ο Οποίος στην πραγματικότητα προηγείται από εμάς στα σημαντικά της ζωής μας και μας περιμένει. “Προάγει υμάς” στην ανάσταση, στην αγάπη, στην δίψα για συνάντηση, στην ταπείνωση, στον πόνο, στην δοκιμασία, κάποτε και στην μοναξιά. Και μας καλεί να Τον συναντήσουμε, να Τον δούμε, να μοιραστούμε μαζί τον άρτο και τον οίνο της Ευχαριστίας, το σώμα Του και το αίμα Του δηλαδή, αλλά και την συνάντηση με τους άλλους μαθητές, τους άλλους ανθρώπους που πιστεύουν σ᾽ Εκείνον, αλλά και με όλο τον κόσμο, διότι η αγάπη Του απευθύνεται στους πάντες και το ίδιο καλεί κι εμάς να πράξουμε. “Προάγει υμάς”, διότι γνωρίζει όχι αυτό που μας ευχαριστεί, αλλά αυτό που μας σώζει. Στα όσα καταστρώνουμε άλλοτε τείνει ευήκοον το ους και άλλοτε μας αφήνει να μένουμε μετέωροι, κάποτε και ηττημένοι, όχι για να τιμωρηθούμε, αλλά για να δούμε τον πραγματικό εαυτό μας, τα όριά μας, για να μην υπερηφανευόμαστε, για να δούμε ότι αυτή η ζωή κάποτε έχει τέλος και ότι χρειαζόμαστε ευκαιρίες αιωνιότητας, δηλαδή αγάπης που νικά τον θάνατο!

“Προάγει υμάς”. Για να το αποδεχτούμε αυτό, χρειάζεται πίστη. Χρειάζεται ένα αίσθημα σαν των Μυροφόρων: ότι όταν αγαπάμε τον Θεό, χρειάζεται να υπερβαίνουμε τα μέτρα που ο κόσμος ορίζει, τις εξουσίες, τις πρόσκαιρες εντυπώσεις που το κράτος του θανάτου αφήνει να φαίνονται κυρίαρχες. Πνευματικός είναι ο θάνατος που μας κυβερνά. Είναι η εγωκεντρική αυτάρκεια που γεννά το αίσθημα ότι μπορούμε χωρίς Θεό. Ότι η σιωπή του Θεού είναι το σημάδι της δήθεν ανυπαρξίας Του. Όμως ο Θεός ανασταίνεται και συναντά όποιες και όποιους πίστεψαν, πιστεύουν και θα πιστεύουν. Και μας συναντά, όπως και τους μαθητές, στην ενότητα της Εκκλησίας, στην ενότητα των καρδιών που ελπίζουν, προσεύχονται και ξεκινούν χωρίς φόβο για τον τάφο που οι άνθρωποι νόμισαν και νομίζουν ότι έχουν κλείσει τον σταυρωθέντα και ταφέντα Χριστό: το μνήμα του χτες στο οποίο έβαλαν την Εκκλησία. Αυτό το μνήμα όμως είναι κενό για το πώς νομίζουν, γεμάτο όμως από το φως της Ανάστασης που οδηγεί όποιον πιστεύει στην χαρά ότι ο Θεός ξέρει πριν από μας και θα μας δώσει ό,τι σώζει. Τον Ίδιο δηλαδή στην Γαλιλαία κάθε εποχής, που δεν είναι άλλη από την ζωή μας!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

8 Μαΐου 2022

Κυριακή των Μυροφόρων

Χειροτονία νέου πρεσβυτέρου στην Κέρκυρα

 Στην Ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Υψηλής στους Μαγουλάδες της βόρειας Κέρκυρας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος, προέβει στην χειροτονία του προ εξ ημερών χειροτονημένου διακόνου π. Κωνσταντίνου Σωτήρχου καταγόμενο από τις Αχαρνές Αττικής, εγγάμου και πατέρα τριών τέκνων. Ο νέος ιερέας θα υπηρετήσει ως άμισθος στην ενορία του Αγίου Νικολάου Σιδαρίου, καλύπτοντας τα τεράστια κενά που υπάρχουν στην επαρχία της Κέρκυρας από ιερείς.

Κατά την χειροτονία, ο Σεβασμιώτατος προσφώνησε τον χειροτονούμενο, δίδοντας του πνευματικές παρακαταθήκες. Οι μαθητές του Χριστού όταν μετά την Ανάσταση Του ενεφανίσθη ενώπιον τους, τους έδωσε την ειρήνη Του και το Άγιο Πνεύμα, λέγοντας τους να παραμείνουν όλοι μαζί στην Ιερουσαλήμ αναμένοντας την πληρότητα του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή. Και εσύ παιδί μου πάτερ Κωνσταντίνε ,όλες αυτές τις ημέρες ήσουν στην προσμονή της επελεύσεως του Αγίου Πνεύματος για να ζήσεις την προσωπική σου Πεντηκοστή, προκειμένου να ολοκληρωθεί η ιερωσύνη σου με τον βαθμό του πρεσβυτέρου και έχοντας την εξ ύψους δύναμη να πορευθείς εις το ποίμνιο σου, να κηρύξεις την Ανάσταση του Κυρίου, την αλήθεια της πίστεως και την εν Χριστώ αναγέννηση των ανθρώπων. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή ανέφερε ότι κατόπιν του θαύματος του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων, οι άνθρωποι έσπευσαν να ανακηρύξουν τον Ιησούν Χριστόν ως βασιλέα της Ιουδαίας. Ο Ιησούς έφυγε και πήγε στο βουνό προκειμένου να τους αποφύγει και οι μαθητές Του μπήκαν στα αλιευτικά πλοία ώστε να πάνε στην απέναντι πλευρά της Τιβεριάδας θάλασσας. Όμως επειδή βράδιαζε, ό άνεμος ήταν ενάντιος των πλοιαρίων και η θάλασσα αγριεμένη φόβισε τους μαθητές. Την ίδια στιγμή εμφανίζεται ο Χριστός περπατώντας επάνω στην τρικυμιασμένη θάλασσα ενισχύοντας τους εις τον φόβο και την απελπισία τους λέγοντας: « Μη φοβείσθε Εγώ Ειμί » και όταν τον συνάντησαν οι άνθρωποι στην απέναντι πλευρά του ζήτησαν να γίνει ο βασιλεύς τους, ο ίδιος τους εξήγησε ότι ζητείτε την απολλυμένην βρώση και όχι την πνευματική βρώση. Θέλω λοιπόν να σου υπογραμμίσω ότι πηγαίνεις στους ανθρώπους, να τους εμψυχώσεις στην απελπισία τους και στον φόβο της ανασφάλειας τους, που έχει προκαλέσει η σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, την οποία διαμόρφωσε η λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων που ενέπνευσε την ανασφάλεια και τον φόβο στους ανθρώπους και οι άνθρωποι ανέστιοι πνευματικά ζητούν την ελπίδα και την πνευματική ασφάλεια τους προκειμένου να καταρρίψουν τον φόβο που συνέχει όλη την ανθρωπότητα. Η απάντηση του Κυρίου μας στους αναζητούντες Αυτόν, προκειμένου να τον ανακηρύξουν βασιλέα τους, ήταν ότι δεν είχαν διάκριση της προσφοράς Του που ήταν η πνευματική τροφή και το πνευματικό πόμα, το οποίο ζωοποιεί εις τον αιώνα όλους τους ανθρώπους. Το έργο σου λοιπόν είναι η ανακαίνιση δια του Ευαγγελίου, του λαού του Θεού, η εμψύχωσή τους, με το να καταδείξεις την αλήθεια του Θεού και την πίστη στην Ανάσταση του Κυρίου μας και τέλος να τους ζωοποιήσεις με την πνευματική βρώση και πόση που είναι το Σώμα και Αίμα του Κυρίου μας. Σε αυτό το έργο σου, στήριγμα θα είναι η κραταιά σκέπη της Παναγίας που σήμερα χειροτονήσε στην ιστορική και παλαίφατη Ιερά Μονή Της και όλοι οι τοπικοί Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε τρεις νέους εις αναγνώστες-ιεροψάλτες, που είναι μαθητές πλησίον του ηγουμένου της Ιεράς Μονής π. Σπυρίδων Σκορδίλη και διδάσκοντες πέραν της πνευματικής ζωής, την βυζαντινή μουσική. Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον ηγούμενο για την φιλοξενία στην Ιερά Μονή, ο οποίος ετοίμασε και την τράπεζα στην οποία παρακάθισαν φίλοι και συγγενείς του νεοχειροτονημένου ιερέα.

2022-05-07 ΕΣΠΕΡΙΝΌΣ ΚΥΡΙΑΚΉΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΌΡΩΝ

ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ

 «Σε κάθε ευκαιρία που συναντά ο άνθρωπος για να ασκήσει μια αρετή, πρέπει να βάζει ένα λιθάρι στην οικοδομή και έτσι ολόγυρα να την υψώνει με ένα λιθάρι συμπάθειας, ένα λιθάρι εκκοπής θελήματος, ένα λιθάρι πραότητας» (Αββάς Δωρόθεος)

 Στην εποχή μας ο προσανατολισμός της ανατροφής, όπως και της παιδείας, δεν έχει να κάνει με το χτίσιμο προσωπικοτήτων που να υπερβαίνουν το «εγώ». Το αντίθετο, μάλλον. Ζητούμε από τα παιδιά να υπερασπίζονται τον εαυτό τους, να μπορούν δηλαδή να επιβιώσουν, τα θέλουμε να έχουν άποψη για όλα, τα δικαιολογούμε, ακόμη και στις παρεκτροπές τους, γιατί είναι παιδιά μας, τα προετοιμάζουμε για μία πραγματικότητα στην οποία δεν θα υπάρχουν άνθρωποι εμπιστοσύνης. Αυτό έδειξε και πρόσφατη έρευνα (ΔιαΝΕΟσις), ότι μόνο το 10,1% των Ελλήνων θεωρεί ότι «οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άξιοι εμπιστοσύνης». Η καχυποψία δεν είναι αποτέλεσμα μόνο του κλεισίματος στον εαυτό μας, λόγω της πανδημίας και του πολέμου. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι ορίζουμε τον εαυτό μας αμυντικά έναντι του κακού, θεωρώντας τον αυτονόητα κέντρο του κόσμου. Δεν μπορούμε έτσι να χτίσουμε προσωπικότητες στις οποίες ο κόσμος θα είναι μία συνεχής ευκαιρία εξωστρέφειας, όχι για την κατάκτησή του, αλλά για την αγάπη προς αυτόν.

Η ασκητική παράδοση της πίστης μας μάς μιλά για τρία λιθάρια που οδηγούν στο να χτιστεί ένας αλλιώτικος εαυτός: η συμπάθεια, η εκκοπή του θελήματος και η πραότητα. Συμπάθεια σημαίνει να μπαίνω στην θέση του άλλου, να προσπαθώ να καταλάβω πώς σκέφτεται και δρα, τι επιθυμεί, όχι για να τον αποκρούσω ή να φανώ πιο έξυπνος από αυτόν, αλλά για να τον βοηθήσω, να του εξηγήσω, να του δώσω να καταλάβει ότι δεν είμαστε εχθροί, ότι δεν είναι το κέντρο του κόσμου, ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε ισότιμα, όσο αυτό είναι εφικτό. Εκκοπή του θελήματος σημαίνει πως ό,τι με κάνει να βλέπω τον άλλο ως αντικείμενο, όποια επιθυμία με κάνει να διαλύω τις σχέσεις μου, προσπαθώ να μην την έχω ως προτεραιότητα, και επιλέγω ό,τι με κάνει να αγαπώ. Πραότητα σημαίνει στην επίθεση να αντιδρώ με καλοσύνη, στο ψέμα με αλήθεια, στην καχυποψία με υπομονή, ώστε, όπου είναι εφικτό, να ενεργοποιείται η οδός της συγχώρησης ή, τουλάχιστον, της μη ανταπόδοσης του κακού.

Με αυτά τα λιθάρια χτίζεται μια προσωπικότητα που λειτουργεί φωτεινά στον κόσμο. Ξεπερνά το δίπολο δίκιο-άδικο και προχωρά στην πορεία της χαράς, της αγάπης, της ελπίδας, της καρδιάς που είναι ανοιχτή στον άλλον, χωρίς να είναι λιγότερο αποφασιστική μπροστά στο κακό. Ο χριστιανός δεν ονειροβατεί. Αντιστέκεται, χωρίς όμως να κάνει κακό αντί κακού. Επισημαίνει τα λάθη, δεν τα θεωρεί όμως αφορμή απόρριψης και συντριβής του άλλου. Και ψάχνει να βρει λύσεις αγάπης αντί για λύσεις «εγώ και μόνο εγώ».

Θέλει πίστη, κόπο και ταπείνωση ένας τέτοιος δρόμος. Και δεν αρκούν τα λόγια. Χρειάζεται το παράδειγμα της καλοσύνης, της ανεκτικότητας, της έμπρακτης αγάπης. Χρειάζεται το παράδειγμα μιας καρδιάς που εν προσευχή υπομένει μικρούς σταυρούς που μας προσφέρουν οι άλλοι, κάποτε και ο ίδιος ο εαυτός μας, ώστε να ζητάμε τον Χριστό, να Τον εμπιστευόμαστε και να Τον ακολουθούμε στον τρόπο της Ανάστασης. Χρειάζεται, τελικά, ανατροφοδότηση στην Εκκλησία, ώστε αυτή η αγωγή να μην βυθίζεται, έστω κι αν κλονίζεται.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 4 Μαΐου 2022