ΗΛΙΚΙΑΝ ΕΧΕΙ, ΑΥΤΟΝ ΕΡΩΤΗΣΑΤΕ, ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΙ ΕΑΥΤΟΥ ΛΑΛΗΣΕΙ

«Ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει» (Ιωάν. 9, 21)

Οἱ γονεῖς του τότε ἀποκρίθηκαν· «Ξέρουμε πὼς αὐτὸς εἶναι ὁ γιός μας κι ὅτι γεννήθηκε τυφλός· πῶς ὅμως τώρα βλέπει, δὲν τὸ ξέρουμε, ἢ ποιὸς τοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια, ἐμεῖς δὲν τὸ ξέρουμε. Ρωτῆστε τὸν ἴδιο· ἐνήλικος εἶναι, αὐτὸς μπορεῖ νὰ μιλήσει γιὰ τὸν ἑαυτό του».

            Μία πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή αναδεικνύει ο διάλογος των γονέων του πρώην τυφλού, στον οποίο ο Χριστός έδωσε από την αρχή την όραση, αφού τον έστειλε να νιφτεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ και να καθαρίσει τα άδεια μάτια του από τον πηλό, που ο Κύριος έκανε ημέρα Σάββατο. Είναι η διπλωματία με την οποία οι γονείς απαντούνε στα επίμονα ερωτήματα των εχθρών του Χριστού. Γνωρίζουν ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να κατασταθούν αποσυνάγωγοι, καθώς όποιος υπερασπιζόταν τον Χριστό, θεωρούνταν εχθρός του λαού και η τιμωρία του θα ήταν η πλήρης απομάκρυνση από την κοινότητα. Κοινωνικά θα θεωρούνταν ένα είδος ζωντανού-νεκρού. Θα έμπαινε στο περιθώριο. Η αποθέωση της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού-εθνικού φανατισμού. Γι’ αυτό και οι γονείς προτίμησαν να δώσουν μία διπλωματική απάντηση στο ευθές ερώτημα αν ήταν ο γιος τους τυφλός. Το επιβεβαιώνουν, αλλά δεν θέλουν να πούνε ότι ο Χριστός τον γιάτρεψε. Παραπέμπουν στον ίδιο με την φράση «ηλικίαν έχει, αυτόν ερωτήσατε».

            Πόσες φορές άραγε και στην δική μας ζωή δεν θέλουμε να πάρουμε θέση και λειτουργούμε διπλωματικά; Μόνο που συνήθως σκοπός μας δεν είναι να προφυλάξουμε τους άλλους, αλλά τον εαυτό μας. Οι γονείς του πρώην τυφλού δεν θέλησαν να υπερασπιστούν το παιδί τους, να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς Εκείνον που το θεράπευσε, καθότι είναι βέβαιο πως ο αναβλέψας τυφλός πρώτα στους γονείς του θα πήγαινε για να τους αναγγείλει το μεγάλο γεγονός της ίασής του. Να τους κοιτάξει με τα μάτια για πρώτη φορά στην ζωή του. Να τους αγκαλιάσει και να κλάψει μαζί τους για το θαύμα. Να αισθανθούνε όλοι μαζί ότι ένα κακό διορθώθηκε. Να δοξάσουν τον Θεό για το απίστευτο δώρο που έλαβαν. Να μεταδώσουν την χαρά τους και στους γύρω, συγγενείς και φίλους. Και ξεκάθαρα να πούνε ότι ο Ιησούς θεράπευσε τον πρώην τυφλό, ο Ιησούς έδωσε το φως, Ο Ιησούς έδωσε κανονικότητα στην ζωή του τυφλού, ο οποίος δεν θα χρειαζόταν πλέον να ζητιανεύσει στις πύλες του ναού και να θεωρείται καταραμένος από τον Θεό εξαιτίας της εκ γενετής έλλειψής του, κάτι που για την ιουδαϊκή παράδοση σήμαινε αμαρτία είτε του ίδιου είτε των γονέων του. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε για τους γονείς του πρώην τυφλού. Σκέφτηκαν τον εαυτό τους. Έπραξαν σαν να ήταν βολεμένοι με την τύφλωση του παιδιού τους. Ανίκανοι να διαχειριστούν την νέα πραγματικότητα. Ανώριμοι να αναλάβουν την ευθύνη για ένα νέο ξεκίνημα, με οποιοδήποτε κόστος.

            Αντίθετα, ο πρώην τυφλός αποδεικνύει ότι και ηλικία έχει και ώριμος πνευματικά είναι. Δεν λειτουργεί διπλωματικά, διότι δεν τον ενδιαφέρει να προστατεύσει τον εαυτό του. Λειτουργεί υπέρ της αληθείας και υπερασπίζεται τον Ιησού που τον γιάτρεψε φτάνοντας να χαρακτηριστεί αποσυνάγωγος. Πριν ήταν ζητιάνος και θεωρούνταν καταραμένος, ουσιαστικά εκτός της κοινότητας των συμπατριωτών του. Τώρα που γιατρεύτηκε και έλαβε την ευλογία του Θεού, πάλι καταραμένος θεωρείται και διωγμένος από την κοινότητα των συμπατριωτών του. Όμως για τον πρώην τυφλό η αλήθεια είναι πάνω από την διπλωματία. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες, λόγια σταράτα. Κυρίως, χρειάζεται απόφαση ευγνωμοσύνης και αγάπης.

            Πολλοί από εμάς λειτουργούμε διπλωματικά στην ζωή μας. Δεν θέλουμε να στενοχωρήσουμε τους άλλους, λέγοντάς τους την αλήθεια και προτιμούμε να μη συγκρουόμαστε μαζί τους. Υπάρχει μία διαφορά όμως ανάμεσα στην κατάσταση των γονέων του πρώην τυφλού και την δική μας. Εκείνοι έλαβαν μια δωρεά ανεκτίμητη. Εκείνοι κλήθηκαν να υπερασπιστούν και το παιδί τους και τον Δωρεοδότη. Φάνηκαν λίγοι. Προτίμησαν να αφήσουν το παιδί τους ανυπεράσπιστο, κρύφτηκαν στο σκοτάδι της δικής τους επιβίωσης και διπλωματικά έκρυψαν και την αλήθεια. Δεν πρέπει να συγχέουμε τις καταστάσεις στην δική μας ζωή. Όταν καλούμαστε να μιλήσουμε για την πίστη και τις δωρεές του Θεού, εκεί δεν χωρά διπλωματία. Αν έχουμε προσωπικές εμπειρίες, καλούμαστε να ομολογήσουμε τον Χριστό. Αν όχι, να εμπιστευθούμε την Εκκλησία, που είναι το ταμείο της χάριτος και της ζωής κατά Χριστόν εις τους αιώνας, μέσω της παράδοσής της. Αν πάλι τα ζητήματα στα οποία καλούμαστε να πάρουμε θέση έχουν να κάνουν με ανθρώπινα πράγματα και καταστάσεις, εκεί μείζων η διάκριση. Διάκριση όμως δεν σημαίνει ψέμα, κολακεία, φυγή από την πραγματικότητα για να μη δυσαρεστήσουμε. Διάκριση σημαίνει αγάπη και αλήθεια, αλλά δοσμένα με την προοπτική της νίκης κατά του κακού εαυτού όλων μας. Κι αν δεν μπορούνε οι άλλοι να διαχειριστούν μια τέτοια προοπτική, τότε διάκριση σημαίνει καταλλαγή, ειρήνη και υπόδειξη της οδού της συγχώρησης. Πολλή προσευχή και όχι επιθετικότητα.

            Ας μην λησμονούμε πάντως μια μεγάλη αλήθεια: όσο κι αν διπλωματικά επιχειρήσουμε να λύσουμε ζητήματα, κάποια στιγμή ο πόλεμος θα ξεσπάσει. Διότι αν οι άνθρωποι λειτουργούν όπως οι Φαρισαίοι, πεπεισμένοι στην αυτάρκεια, την δύναμή τους, την αποκλειστικότητα της αλήθειας, όσες υποχωρήσεις κι αν γίνουν, τίποτα δεν θα εμποδίσει αυτόν που έχει την ισχύ, να την επιβάλει. Ο πρώην τυφλός μας δείχνει ότι για ό,τι πιστεύουμε ως αληθινό αξίζει να παλεύουμε, μ’ αυτούς όμως που πρέπει και όχι αδιάκριτα. Η ηλικία του πρώην τυφλού ήταν η ωριμότητα του νου και της καρδιάς του. Η εκ γενετής δοκιμασία του τον έκανε αποφασιστικό και ώριμο. Η μαρτυρία του όμως ήταν στην σύναξη, στην κοινότητα και όχι εδώ κι εκεί. Και απέδειξε με τον αγώνα του ότι άλλοι ήταν οι τυφλοί στην πραγματικότητα.

            Αγώνας λοιπόν υπέρ της αληθείας και όχι υπέρ του εαυτού μας. Διάκριση και καταλλαγή στα ανθρώπινα, αποφασιστικότητα στα πνευματικά, θάρρος να δείξουμε με ταπεινοσύνη αλλά και ειλικρίνεια αυτό που πιστεύουμε! Και ο Θεός θα βοηθήσει!

            Χριστός Ανέστη!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

30 Μαΐου 2022

Κυριακή του Τυφλού

2022-05-15 ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΑΛΕΠΟΥΣ

Η Κυριακή της Σαμαρείτιδος στην Κέρκυρα

Την Κυριακή της Σαμαρείτιδος, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος μετέβει στο χωριό Σιναράδες της κεντρικής Κέρκυρας, όπου λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο. Ο Σεβασμιώτατος καθώς ανέλυσε την υπέροχη ευαγγελική περικοπή, της Κυριακής της Σαμαρείτιδος στάθηκε σε τρία σημεία.

Πρώτον· η αποκάλυψης της θεότητός Του στην Σαμαρείτιδα. Όταν στον διάλογο που διεξήχθη μεταξύ της Σαμαρείτιδος και του Ιησού, η ίδια του υπογράμμισε την αναμονή του Μεσσία, ο Κύριος της απάντησε « ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι ». Αυτό συνέβη όταν ο Κύριος είδε την ωριμότητα της στιγμής και την δεκτικότητα της Σαμαρείτιδος, γιατί μέχρι τότε, ποτέ ο Κύριος δεν είχε μιλήσει περί της ιδιότητός Του. Η Σαμαρείτις, αναζητούσε την ώρα της ελεύσεως του Μεσσία, προκειμένου να απαλλαχθεί από την αμαρτωλή της ζωή.

Δεύτερον σημείο που υπογράμμισε ο Κύριος στην Σαμαρείτιδα είναι όταν τις ζήτησε ύδωρ από το πηγάδι του Ιακώβ και εκείνη του αρνήθηκε λόγο της καταγωγής. Ο Κύριος τις αντιπρότεινε το ύδωρ το ζων, που δεν θα ξαναδιψάσει εις τον αιώνα. Και τούτο γιατί διέγνωσε την πνευματική δίψα της Σαμαρείτιδας.

Το τρίτον σημείο από το διάλογο που διεξήχθη είναι το θέμα της προσευχής και της ουσίας του Θεού. Οι μεν Σαμαρείτες διεκήρυξαν ότι μόνο στο όρος Γαριζίν, μπορεί να προσεύχονται αληθινά οι άνθρωποι, οι δε Ιουδαίοι πίστευαν ότι η αληθινή προσευχή γίνεται μόνο στο ναό του Σολομώντος. Ο ανατρεπτικός λόγος του Κυρίου μας είναι ότι  « πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν ῾Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. » διότι « πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν ». Στη σημερινή πραγματικότητα της λατρείας του Θεού ίσως να υπάρχει κάποιο έλλειμμα ως προς την λατρεία του συγχρόνου διψασμένου πνευματικά ανθρώπου.

 Σήμερα ενώ οι άνθρωποι είμαστε διψασμένοι πνευματικά και αναζητητές του Θεού, πορευόμαστε σε λάθος πηγή να κορέσουμε την δίψα μας την πνευματική, αλλά και να αναζητήσουμε τον αληθινό Θεό. Η παραθεώρηση της Αγίας Γραφής, αλλά και του ιδίου του αληθινού Θεού από τον σύγχρονο άνθρωπο, οδήγησε την ανθρωπότητα σε ένα τέλμα πνευματικό, με αποτέλεσμα σε αυτή την αναζήτηση να υπάρχει παρανόηση ως προς τον αληθινό Θεό και τον τρόπο της λατρείας. Για να βρούμε τον ζώντα Θεό χρειάζεται η απομόνωση από την τύρβη της ζωής , η εσωτερική καθαρότητα και η νοερά άθλησης, δια της μονολογίστου προσευχής. Τότε αποκαλύπτετε ο Θεός στους αναζητούντες Αυτόν , όπως αποκαλύφθηκε ο Ιησούς Χριστός στην Σαμαρείτιδα.

Ο Σεβασμιώτατος στο τέλος ευχήθηκε στο πολυπληθές εκκλησίασμα που μεταξύ όλων ήταν και ο βουλευτής Κέρκυρας κ. Γκίκας,  να έχουν το φώς της Αναστάσεως και την χαρά της Αναστάσεως στην ζωή τους, για να προκόπτουν πνευματικά και επαίνεσε τον εφημέριο του χωριού π.Σπυρίδων Κουρσάρη, για το πνευματικό έργο που επιτελεί στην ενορία.

2022-05-22 ΚΥΡΙΑΚΉ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΊΤΙΔΟΣ

                       

Κήρυγμα Κυριακής Σαμαρείτιδος (22-05-2022)

«Καὶ ἐπὶ τοῦτο ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει»

Σ’ αυτήν την χαροποιό και λαμπροφόρο Αναστάσιμη περίοδο αδελφοί μου, η Αγία μας Εκκλησία αφιερώνει δύο Κυριακές τόσο σε ύμνους όσο και στα Ευαγγελικά κείμενα σε γυναίκες που ξεχώρισαν ιδιαίτερα στην επί γης παρουσία του Κυρίου μας.

Είναι οι μυροφόρες γυναίκες που έδειξαν ιδιαίτερη αγάπη και φροντίδα στον Κύριο μας, τόσο κατά τη σωτήρια επί γης δράση Του, όσο και κατά τις δύσκολες τελευταίες στιγμές της επί γης ζωής Του.

Και σήμερα, αυτήν την Κυριακή, γίνεται λόγος για μια άλλη γυναικεία παρουσία, την Φωτεινή την Σαμαρείτιδα. 

Στις μυροφόρες γυναίκες  κάνει την τιμή να εμφανιστεί πρώτα σ’ αυτές μετά την Ανάστασή του και κατόπιν στους μαθητές του, για να δείξει έτσι την αγάπη του για όσα Του προσέφεραν.

Εδώ, στην Σαμαρείτισσα γυναίκα της αποκαλύπτει αλήθειες μοναδικές και σωτήριες και καταδέχεται να κάνει ένα βαθυστόχαστο θεολογικό διάλογο μαζί της, παρότι η προτέρα ζωή της, όπως ο ίδιος της αποκάλυψε, δεν ήταν και ό,τι καλύτερο αφού «πέντε γαρ ἄνδρας ἔσχε καὶ νῦν ὅν ἔχεις οὐκ ἕστι σου ἀνήρ».

Απορούν μάλιστα οι μαθητές που τον είδαν «ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει» και μάλιστα Σαμαρείτιδος, δεδομένου ότι οι Σαμαρείτες δεν έχουν την θρησκευτική καθαρότητα των Ιουδαίων, αλλά και το να συνομιλεί ραβίνος, δηλαδή διδάσκαλος, με μια γυναίκα είναι για την εποχή του απαξιοτικό γι αυτόν. Παρόλα ταύτα ο Κύριος σπάει τα δεδομένα της εποχής, θέλει να δείξει και να αναγάγει την γυναικεία φύση στην πραγματική της θέση και διάσταση.

Θέλει να δείξει ότι η γυναίκα είναι δεκτική στις αλήθειες και την σωτηρία που προσφέρει ο Θεός όπως ο κάθε άνθρωπος.  

Αποκαλύπτεται στο πρόσωπο αυτής της αμαρτωλής γυναίκας μια ψυχή κατακάθαρη και διψασμένη για να γνωρίσει τον Θεό και τη σωτηρία. Αποκαλύπτει σ’ αυτήν το Μυστήριον του Θεού, ότι είναι πνεύμα και αλήθεια και ότι μόνο με το να γίνει πνευματοφόρος και να ζει στην αλήθεια Του, μπορεί να του προσφέρει την αληθινή λατρεία και την προσκύνηση. Μια λατρεία χωρίς συγκεκριμένο χώρο και χρόνο αλλά εν παντί καιρώ και τόπο.

Μέσα στο κείμενο του ιερού Ευαγγελίου που ακούσαμε αδελφοί κρύβονται θεολογικές αλήθειες με μοναδικό περιεχόμενο που ούτε στους μαθητές Του δεν είχε αποκαλύψει. Αυτό το κάνει ο Κύριός μας διότι θέλει να μας διδάξει ότι ο κάθε άνθρωπος ανεξάρτητα από το φύλο, την εθνικότητά του, την κατάστασή του ή την ηθική του υπόσταση, μπορεί να γίνει δεκτικός των σωτηρίων αληθειών Του.

Αυτή η αμαρτωλή και φαινομενικά αφελής και ίσως παντελώς αγράμματη γυναίκα έκρυβε εντός της ένα θησαυρό ψυχής και καρδιάς. Διψασμένη για το «ύδωρ το ζων».

Από αυτήν την στιγμή η ζωή της μεταβάλλεται, ποτίζεται με τα θεία νάματα και μετατρέπεται σε ισαπόστολο και μεγαλομάρτυρα. Φωτίζεται στο φως του Χριστού και γίνεται Αγία Φωτεινή η Σαμαρείτις. Προσήλκυσε στον Χριστό όλη την οικογένεια της, τις αδελφές και τα δύο παιδιά της όπου έγιναν όλοι μάρτυρες της πίστεως. Φθάνει μέχρι την Ρώμη και κάνει Χριστιανή την θυγατέρα του Νέρωνα. 

Αδελφοί, ο Θεός αγαπά κάθε άνθρωπο δίκαιο ή αμαρτωλό, σε όλους στέλνει την θεία χάρη Του, εφόσον θέλουν και την ζητούν οι άνθρωποι. Τότε έρχεται και φωτίζει τα σκοτεινά σημεία της ζωής μας, δημιουργεί εσωτερική συνειδησιακή κρίση, όπου οδηγεί στην γνήσια μετάνοια και εξομολόγηση.

Μετά την μετάνοια όλα αλλάζουν, διότι έρχεται η θεία χάρις και καταυγάζει την ψυχή του ανθρώπου και τον ανεβάζει στην θέση των εκλεκτών του Θεού. Αυτό να ευχηθούμε αδελφοί να μιμηθούμε την μετάνοια και την αλλαγή της ζωής της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος. Αμήν.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 

Η 158η επέτειος της ένωσης των Επτανήσων με την Ελλάδα

 Με ιδιαίτερη λαμπρότητα εορτάστηκε στην πρωτεύουσα των Επτανήσων την Κέρκυρα, η 158η επέτειος της ένωσης μετά της μητρός Ελλάδος. Στις 20 Μαΐου 2022 πραγματοποιήθηκε επιμνημόσυνη δέηση, στον Ιερό ναό Αγίας Τριάδος Κέρκυρας από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριο παρουσία των τοπικών αρχών, όπου και βρίσκεται ο τάφος του Μακαριστού Μητροπολίτου Αθανασίου Πολίτη, ο οποίος πρωτοστάτησε για την ένωση των Ιονίων νήσων με την μητέρα Ελλάδα και ο Σεβασμιώτατος κατέθεσε στέφανο επί του τάφου. Στην συνέχεια μετέβηκαν στην ιστορική Ιερά Μονή Πλατυτέρας για να τελέσουν τρισάγιο στον τάφο του Α΄ Κυβερνήτου της Ελλάδος Ιωάννου Καποδίστρια.

Εν συνεχεία ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε στον εσπερινό για την εορτή των Αγίων και Ισαποστόλων Κωνσταντίνου & Ελένης με την συμμετοχή πολλών ιερέων στην ενορία Καναλίων, όπου και πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος τόνισε τρία χαρακτηριστικά για την προσωπικότητα του Αγίου Κωνσταντίνου. Πρώτον είχε του « Σολομώντος την φρόνηση », δεύτερον « του Δαυίδ την πραότητα » και τρίτον « την ορθόδοξο πίστη των Αποστόλων ».

Και οι δύο, ο Σολομών ο οποίος έχει επικρατήσει ως σοφός, αλλά και ο Δαυίδ, ο οποίος κλήθηκε από τον Θεό δια του Σαμουήλ να γίνει βασιλεύς, ήταν ηγέτες και βασιλείς του ιουδαϊκού λαού. Και οι δύο κυβέρνησαν με γνώμονα την πίστη του αληθινού Θεού τον λαό Του. Για αυτό όχι μόνο η ιστορία τους κατέγραψε ως μεγάλους, αλλά και η εκκλησία μας τους έχει κατατάξει στους δικαίους. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο οποίος ανεδείχθη Μέγας αυτοκράτωρ, παρά το γεγονός ότι προήλθε εκ του ειδωλολατρικού λαού της δύσης, έχοντας όμως, την σοφία-φρόνηση και την πραότητα διέκρινε τον αληθινό Θεό των χριστιανών και για αυτό με το διάταγμα των Μεδιολάνων έδωσε την δυνατότητα στο να θρησκεύουν οι άνθρωποι ελεύθερα και ανεξάρτητα με την θρησκεία στην οποία πίστευαν. Τότε σταμάτησαν οι απηνείς διωγμοί των χριστιανών και πλέον αναγνωρίσθηκε ο χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία. Πριν ακόμη βαπτισθεί, ο Θεός του αποκαλύπτει το σημείο του Σταυρού στον ουρανό και του λέει βασιλεύς, Εν Τούτω Νίκα, δείγμα της ευαρέσκειας του Θεού από την ζωή του. Η δε μητέρα του Αγία Ελένη, ευλαβέστατη, οδηγείτε από την αγάπη της και την πίστη της στους Αγίους Τόπους, όπου με τις ανασκαφές ανακαλύπτει τα Πανάγια προσκυνήματα, τον φρικτό Γολγοθά και τον Ζωοδόχο Τάφο του Κυρίου μας και όχι μόνο αλλά με την ανασκαφή ανακαλύπτει και τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου μας. Το μέχρι τώρα κτίσμα του πανίερου ναού της Αναστάσεως είναι έργο της Αγίας Ελένης και του Αγίου Κωνσταντίνου, καθώς και η μεγαλοπρεπεστάτη βασιλική της Γεννήσεως του Κυρίου μας στην Βηθλεέμ. Την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο την συνεκάλεσε ο Άγιος Κωνσταντίνος, εξ αγάπης και βαθιάς πίστης στον Ιησού Χριστό. Ουσιαστικά έκαναν έργο αποστολικό γι αυτό και η αγία μας εκκλησία τους κατέταξε ως ισαποστόλους. Ο Σεβασμιώτατος ζήτησε την προσευχή των ανθρώπων ώστε ο Θεός να αναδείξει ευσεβείς και ορθοδόξους χριστιανούς οι οποίοι θα αναλάβουν την ευθύνη της πατρίδας μας. Αν σήμερα νιώθουμε πτωχοί πνευματικά, είναι για το ότι έχουμε έλλειμμα πίστεως και αγάπης στον Θεό και από τους έχοντας την εξουσία, αλλά και από τον λαό της πατρίδας μας.

Την 21 Μαΐου στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, τελέστηκε δοξολογία παρουσία των τοπικών αρχών και εκπροσώπου της κυβέρνησης κ. Στυλιανού Πέτσα αναπληρωτού Υπουργού Εσωτερικών, ο οποίος και στην συνέχεια προσκύνησε το ιερό λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος και ο Σεβασμιώτατος τον καλωσόρισε στην Κέρκυρα. Στην συνέχεια άπαντες μετέβηκαν στην Ιόνιο Βουλή οπού και ανεγνώσθει ο πανηγυρικός της ημέρας και ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο της Ένωσης και κατάθεση στεφάνων από τις πολιτικές, εκπαιδευτικές, στρατιωτικές, αστυνομικές και πυροσβεστικές αρχές, αλλά και πολιτιστικούς παράγοντες. Ακολούθησε η μαθητική παρέλαση με την συμμετοχή φιλαρμονικών και πλήθους κόσμου όπου καμάρωσαν την μαθητική νεολαία της Κέρκυρας.

«ΑΝ ΗΞΕΡΕΣ»

Σχόλιο στο ευαγγέλιο της Σαμαρείτιδος

«Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν» (Ιωάν. 4,10)

Αποκρίθηκε ο Ιησούς και της είπε: «Αν ήξερες την δωρεά του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου λέει, “δώσε μου να πιώ”, εσύ θα του ζητούσες και θα σου έδινε νερό που δίνει ζωή»

            Σ’  έναν από τους πιο ωραίους ευαγγελικούς λόγους, ο Χριστός αναφέρεται στην γυναίκα από την Σαμάρεια και τις λέει χαρακτηριστικά ότι «αν ήξερες την δωρεά του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου ζητά να του δώσεις να πιει νερό, εσύ θα του ζητούσες και θα σου έδινε το νερό που δίνει ζωή». Η παρατήρηση του Χριστού «αν ήξερες», απευθύνεται στον καθέναν από εμάς. Διότι στην θέση της γυναίκας από την Σαμάρεια βρίσκεται ο καθένας μας, κάθε στιγμή της ζωής μας, στην οποία βλέπουμε τον Χριστό να στέκεται κουρασμένος από την οδοιπορία, από την ζέστη του κόσμου τούτου που δεν είναι της θερμοκρασίας, αλλά της πνευματικής ανομβρίας, και περιμένει από εμάς το λίγο, για να μας δώσει το αιώνιο.

            «Αν ήξερες». Το ερώτημα ξεκινά από μέσα μας. Αν ξέραμε ποια είναι η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, που ξεπερνά την επιβίωση, την απόλαυση, την ευτυχία της κατοχής, της επίτευξης στόχων, της διάκρισης και της ικανοποίησης της φιλοδοξίας, θα σπεύδαμε να βρούμε τον Χριστό στο πρόσωπο του πλησίον μας. Στους ανθρώπους της οικογενείας μας, που συχνά τους θεωρούμε δεδομένους. Στους ανθρώπους που μας κουράζουν και που η ψυχή μας τους αποστρέφεται στιγμές-στιγμές. Στους ακατάσχετα φλύαρους για τον εαυτό τους, τις απόψεις και τα επιτεύγματά τους, που μοιάζει μαρτύριο η αναστροφή μαζί τους. Σε εκείνους που ζούνε αμαρτωλά, αλλά το γνωρίζουμε, ενώ συχνά εμείς είμαστε γεμάτοι αμαρτίες, λογισμούς, πάθη, αλλά δεν το ξέρουμε ή δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε. Σε εκείνους τος ταπεινούς που γελάμε μαζί τους, γιατί δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο εμείς. Σε όλους αυτούς, αν ξέραμε ότι βρίσκεται ο Χριστός, όχι γιατί ταυτίζεται με το φορτίο που κουβαλούνε και που μας προσφέρουν, αλλά γιατί και γι’  αυτούς έγινε άνθρωπος, σταυρώθηκε και αναστήθηκε, χωρίς να υπολογίζει το «πέντε άνδρας έσχες», το «ου συγχρώνται», το «μετά γυναικός ωμίλει», τότε η καρδιά μας θα γέμιζε με δεκτικότητα και αγάπη. Πώς να πεις όχι στον Θεό;

            «Αν ήξερες». Το ερώτημα περνά σε όσους έχουν ταυτίσει την γνώση με τον κόσμο αυτό, με τα φαινόμενα, με τις επιστήμες, τις βιβλιοθήκες, μεταπράτες συνήθως άλλων, χρήστες αγαθών που άλλοι φρόντισαν να δημιουργήσουν. Κι ενώ σχεδόν όλοι έχουμε γνώσεις από δεύτερο χέρι, καυχόμαστε ότι γνωρίζουμε τα πάντα. Αφήνουμε έτσι στην άκρη τον Θεό, διότι δήθεν έχει ξεπεραστεί, είναι στη γωνία πλέον, δεν μας χρειάζονται οι απαντήσεις Του, αφού μας αρκούν οι δικές μας. Ακόμη κι όταν έρχονται ο πόνος, η αρρώστια, ο θάνατος, μας φτάνει το μηδέν, έχουμε συμβιβαστεί μαζί του, διότι τι να κάνεις μια αιωνιότητα, όταν δεν ελπίζεις σ’  αυτήν ή όταν χρειάζεται να τηρήσεις εντολές που μοιάζουν βουνά, καθώς δίνουν την αίσθηση του περιορισμού του «εγώ», ενώ για μας το «εγώ» είναι ο θεός μας;

            «Αν ήξερες». Αναζητούμε νόημα στην οικολογία, στην φύση, στην ομορφιά του κόσμου τούτου, λατρεύοντας την κτίση παρά τον Κτίσαντα. Φτάσαμε στο σημείο να πιστεύουμε τον παραλογισμό ότι τόση ομορφιά υπάρχει από μόνη της, δεν έχει Δημιουργό, μόνο και μόνο για να μην αναγκαστούμε να βάλουμε στην εξίσωση της ζωής μας τον Θεό. Να μην σταματήσουμε μπροστά στο μεγαλείο, στην τάξη, στην αρμονία, στις δωρεές, και αναγκαστούμε να πούμε «ευχαριστώ», να υψώσουμε τα μάτια μαζί με τα τίμια δώρα, τον άρτο και τον οίνο της θείας λειτουργίας, για να πούμε «τα σα εκ των σων σοί προσφέρομεν κατά πάντα και διά πάντα». Όχι, δεν μας χρειάζεται κάτι τέτοιο. Όλα δικά μας είναι. Όλα μπορούν να γίνουν περισσότερο δικά μας. Δεν έχει σημασία αν καταστρέφουμε, ρυπαίνουμε, χρησιμοποιούμε περισσότερο από όσο χρειαζόμαστε, σκοτώνουμε στο όνομα της δικής μας άνεσης, ανταγωνιζόμαστε, καταργούμε την αγάπη, κάποτε καυχόμενοι ότι πιστεύουμε.

            «Αν ήξερες». Μένουμε στο νερό που ξεδιψά την υλική μας δίψα, αλλά δεν βλέπουμε εκείνο το νερό που δίνει ζωή, το Ευαγγέλιο, το οποίο κάνει την καρδιά μας να ξεχειλίζει από αγάπη, από νόημα, από ελευθερία, από μέτρο, από θυσία, από προσφορά, από ελπίδα ανάστασης, από Χριστό. Κι όμως, Εκείνος βρίσκεται δίπλα μας. Δεν παίρνει από τα χέρια μας το άντλημα, δεν μας ποτίζει χωρίς να το θέλουμε, αλλά ζητά από εμάς έναν λόγο: «βοήθησέ μας να μάθουμε». Και τότε, όπως την γυναίκα από την Σαμάρεια, μας φωτίζει, μας απαντά, μας ξεδιψά, μας αποκαλύπτει εν Πνεύματι και αληθεία ότι Αυτός είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή.

            «Αν ήξερες». Στην Εκκλησία υπάρχει ο Χριστός, υπάρχει η απάντηση, υπάρχει το ύδωρ το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον. Εσύ κι εγώ θα Του το ζητήσουμε;

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

22 Μαΐου 2022

Της Σαμαρείτιδος