Επέτρεψε στον Θεό να ονειρεύται μαζί σου....

Πριν πράξουμε το σωστό κάναμε δεκάδες λάθη. Πριν πούμε ευχαριστώ ξεχάσαμε πολλές φορές τους ευεργέτες μας. Πριν φωνάξουμε «δόξα σοι ο Θεός», χαθήκαμε σε δεκάδες οδυνηρά «γιατί», και πριν δοξολογήσουμε, βραχνιάσαμε στην γκρίνια. Γι αυτό, μην πετροβολάμε ως άχρηστο τον εαυτό μας. Είναι αυτός που μας χαρίζει τις όμορφες και άσχημες στιγμές. Μην θες πάντα να είναι στα καλύτερα του. Επέτρεψε του και το λάθος. Ξέρεις τι γλύκα έχει η συγχώρεση του εαυτού μας; Ρωτάς, θα με συγχωρέσει ο Θεός; Σε ρωτώ, εσύ συγχωρείς τον εαυτό σου; Μην κλέβεις το οξυγόνο της Χάρις του Θεού. Ασε να πάρεις και καμιά ανάσα. Παύσε να ζητάς πάντα το τέλειο σε όλα, το αψεγάδιαστο και ατσαλάκωτο. Η ειρήνη θα έρθει μέσα σου, όταν αποδεχθείς αυτό που είσαι και εκείνο που μπορείς να γίνεις. Και ξέρεις κάτι; ο Θεός κάνει όνειρα για μας, που εμείς τα μετατρέπουμε σε εφιάλτες. Εσύ μπορεί να μην πιστεύεις στο Θεό, αλλα Εκείνος πιστεύει πολύ σε εσένα. Επέτρεψε στον Θεό να μπορεί να ονειρεύεται μαζί σου….

ΟΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

Συχνά οι χριστιανοί αναρωτιόμαστε: γιατί οι άνθρωποι μάς θεωρούν αναχρονιστικούς; Τι ζητά η πίστη μας να κάνουμε και φαίνεται τόσο παρωχημένο, προκαλεί αδιαφορία στους πολλούς, αφήνει την Εκκλησία ως συνήθεια του χτες, ανάμνηση των εορτών; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις της χριστιανικής ζωής που φαντάζουν τόσο απόμακρες από την καθημερινή μας ζωή; Ποιο είναι το εμπόδιο να τις βιώσουμε;

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Εφεσίους, μας περιγράφει κάποιες από αυτές τις προϋποθέσεις, για να μπορέσουμε να ζήσουμε με τρόπο αντάξιο Εκείνου που μας κάλεσε στην νέα ζωή. «Αξίως περιπατήσαι της κλήσεως ης εκλήθητε» (Εφεσ. 4, 1). Τέτοιες είναι:

Πρώτον πάσα ταπεινοφροσύνη. Ο χριστιανός καλείται στην ζωή του να εμπιστεύεται τον Θεό και το θέλημά Του. Ακόμη και τα χαρίσματά του, ακόμη και τις επιτυχίες και την πρόοδό του, ακόμη και την πνευματικότητα την οποία παλεύει να έχει και να βιώσει, να μην την αποδίδει στον εαυτό του και το εγώ του, αλλά να την θεωρεί δώρο Θεού. Έτσι προφυλάσσεται από την υπερηφάνεια, στοιχείο της εποχής μας, αλλά και κάθε εποχής, πειρασμός τον οποίο οι άνθρωποι βιώνουμε συνεχώς όταν αναζητούμε το δίκαιο, την δόξα, την εξουσία.

Δεύτερον πάσα πραότητα. Είναι η καλοσύνη που έχει λείψει από την καθημερινή μας ζωή. Η καλή διάθεση έναντι του άλλου, από τον οποίο σήμερα έχουμε μόνο απαιτήσεις. Γι’ αυτό και η διάθεσή μας είναι επιθετική. Η καλοσύνη συνεπάγεται να μπορούμε να τον ακούμε. Και να προσπαθούμε είτε να ικανοποιήσουμε το αίτημά του είτε να του εξηγήσουμε ποιο είναι το όφελός του, χωρίς να οργιστούμε, χωρίς να απογοητευτούμε από αυτόν, ακόμη κι αν δεν είναι όπως τον θέλουμε.

Τρίτον μετά μακροθυμίας. Είναι η συγχωρητικότητα που κι αυτή μας δυσκολεύει. Πεπεισμένοι ότι ο εαυτός μας δεν μπορεί να ανέχεται υποτίμηση και προσβολές, λησμονούμε ότι απέναντι στον Θεό είμαστε οφειλέτες και ότι με το να θυμόμαστε το κακό που μας έκαναν ή νομίζουμε ότι μας έκαναν οι άλλοι άνθρωποι δεν ακολουθούμε τον δρόμο της πίστης. Η κοινωνία μας στηρίζεται στην εκδίκηση, στην τιμωρία, στο μίσος, τουλάχιστον στην πολιτική, στον αθλητισμό, στην καθημερινότητα του Διαδικτύου. Η χριστιανική ζωή αντιτάσσει την μακροθυμία, η οποία καταπραΰνει τα πάθη και γλυκαίνει την πορεία μας, ενώνοντας και όχι χωρίζοντας.

Τέταρτον η ανοχή εν αγάπη αλλήλων. Κάτι που λησμονούμε όταν ισχυριζόμαστε ότι αγαπάμε, είναι η ανεκτικότητα. Η ανοχή απέναντι στα αρνητικά του άλλου. Στην συμπεριφορά του. Στα θέλω του. Στην υπερβολή. Ακόμη και στην εχθρότητα και στην κακία. Κυρίως όμως στα μικροεμπόδια, τις μικροταραχές της καθημερινότητας, τους λογισμούς που μας φορτώνουν με βάσανα και μας κάνουν κακοδιάθετους απέναντι στους άλλους. Η ανοχή απέναντι στην διαφορετικότητα, η οποία είναι πρωτίστως ευλογία, διότι μας κάνει να βλέπουμε πού μπορούμε να πατήσουμε για να συμπληρώσουμε αυτό που μας λείπει, αλλά και σε τι πρέπει να παλέψουμε για να διορθωθούμε τόσο εμείς, όσο και ο άλλος. Γιατί η ανοχή είναι η βάση για τον διάλογο. Για έναν έλεγχο αγαπητικό που χρειαζόμαστε όλοι μας. Είναι η βάση για τη συνύπαρξη, η οποία στηρίζεται στη υπομονή και την αυθεντική αγάπη. Όπως μας ανέχεται ο Θεός, έτσι κι εμείς καλούμαστε να ανεχόμαστε τους άλλους.

Πέμπτον η ενότητα που δίνει το Άγιο Πνεύμα με την ειρήνη που συνδέει τους ανθρώπους μεταξύ τους. Για να προχωρούμε ενωμένοι, χρειάζεται να είμαστε ειρηνικοί. Για να βρούμε τη ειρήνη, όπως λέει ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, χρειάζεται να θέτουμε συνεχώς στον εαυτό μας το ερώτημα: «Πού βρίσκομαι;». Αυτό σημαίνει μία διαρκή απόπειρα αυτοκριτικής και αυτογνωσίας, να μην παίρνουμε την ζωή μας με ελαφρότητα, να μην λησμονούμε ότι αν η καρδιά μας δεν έχει ειρηνική πορεία, τότε είμαστε έτοιμοι να έχουμε διαμάχες με τους άλλους για το ποιος θα επικρατήσει. Ειρήνη και ενότητα δίνονται από το Άγιο Πνεύμα. Και η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, τόσο στην ζωή της Εκκλησίας, όσο και στην καθημερινή μας πραγματικότητα, μας ευλογεί και μας αγιάζει και κάνει την ζωή μας αλλιώτικη.

Πόσο αναχρονιστικά είναι αυτά τα χαρακτηριστικά της χριστιανικής ζωής; Πόσο μακριά από την ευτυχία που όλοι οι άνθρωποι αναζητούμε, μας οδηγούν; Η απάντηση φαίνεται αυτονόητη, δεν είναι όμως, διότι περνά από μία μεγάλη ανατροπή νοοτροπίας. Από την συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται. Και σ’ αυτά τα στοιχεία ο πειρασμός αντιτάσσει την συνεχή προτροπή της αυτοθέωσης. Ότι ο άνθρωπος μπορεί από μόνος του να διαμορφώσει την ζωή του, τόσο την προσωπική, όσο και την κοινωνική, χωρίς Θεό. Με κριτήριο την δική του σκέψη. Με κριτήριο τον πολιτισμό, ο οποίος, παρότι έχει ρίζες και βάσεις χριστιανικές, έχει αποδώσει μεγαλύτερη βάση στην εξουσία, τον υλισμό, την ματαιότητα του χρόνου και αρνείται έμπρακτα, προτείνοντας συνεχώς αδηφάγες της σωτηρίας επιλογές, την χριστιανική πίστη.

Είναι καιρός ο καθένας από εμάς να δει και να βρει με κριτήριο την προσωπική του ευθύνη για την ζωή την απάντηση στα αρχικά ερωτήματα. Μόνοι μας δεν είμαστε, διότι συνεχώς ο Θεός περιμένει. Είναι έτοιμος να εισέλθει στην καρδιά μας. Εκφράζει την αγάπη Του, ακόμη και στις δυσκολίες. Και αναμένει την συνεχή μας επιστροφή.

Κέρκυρα, 26 Νοεμβρίου 2017

Με λαμπρότητα πανηγυρίσαμε την Αγία Αικατερίνη στην ενορία μας

Το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ιερούργησε στον Ιερό Ναό του Αγίου Ελευθερίου, στην πόλη της Κέρκυρας.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στην “Νύμφη του  Χριστού”, την Αγία Αικατερίνη, τη μνήμη της οποίας εορτάζει η Εκκλησία μας. Η Αγία Αικατερίνη έγινε κοινωνός τόσο της θύραθεν παιδείας, όσο και της Σοφίας του Θεού και γι’αυτό ονομάστηκε πάνσοφος. Τόση ήταν η αγάπη της για τον εράσμιο της ψυχής της, ώστε μαρτύρησε με το ίδιο της το αίμα, ομολογώντας τον Κύριό μας.

Δυστυχώς  σήμερα, συνέχισε ο Μητροπολίτης Κερκύρας, η εποχή μας είναι ανάλογη εκείνης που έζησε η Αγία Αικατερίνη. Η ειδωλολατρεία επελαύνει με διάφορα προσωπεία, οι άνθρωποι έχουν εκκοσμικευθεί και κυριαρχούν η  φιλαυτία, η φιληδονία και κυρίως η εκμετάλλευση του ανθρωπίνου προσώπου παντοιοτρόπως.

Επιπροσθέτως ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε την μεγάλη του πικρία, αλλά και λύπη, για το γεγονός ότι μετά την παρέλευση αρκετών ετών, δεν έχει επισκευαστεί ακόμη ο ιστορικός ναός της Αγίας Αικατερίνης, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω, απετέλεσε Μετόχι της Ιεράς Μονής της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Για την επίλυση αυτού του θέματος η τοπική Εκκλησία εμπαίζεται διαχρονικά  από τους υπευθύνους (Ο ναός ανήκει στον Δήμο της Κέρκυρας).

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος προέτρεψε τους πιστούς να μιμηθούν τον βίο της Αγίας Αικατερίνης, κρατώντας στην καρδιά τους τον Ιησού Χριστό.

 

Επιστολή συμπαράστασης προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη για τις πρόσφατες πλημμύρες στην περιοχή της Λευκίμμης και τις καταστροφές που έγιναν εκεί έστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Επιστολή συμπαράστασης προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο με αφορμή τις πρόσφατες πλημμύρες στην περιοχή της Λευκίμμης και τις καταστροφές που έγιναν εκεί έστειλε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Στην επιστολή του ο Παναγιώτατος, μεταξύ άλλων, αναφέρει:

«Μετά λύπης επληροφορήθημεν περί των σφοδρών καιρικών φαινομένων τα οποία έπληξαν, και μάλιστα θανατηφόρως, την υμετέραν Θεόσωστον Επαρχίαν και σπεύδομεν διά της παρούσης να συμπαρασταθώμεν τή υμετέρα φίλη Ιερότητι.

Αντιλαμβανόμεθα την τραγικότητα της καταστάσεως και ιστάμεθα μετά πατρικού ενδιαφέροντος παρά το πλευρόν του πάσχοντος ποιμνίου της υμετέρας Επαρχίας εκφράζοντες την συμπάθειαν της Μητρός Εκκλησίας και ημών προσωπικώς, καθώς ουχί άπαξ έσχομεν την ευκαιρίαν να συναντήσωμεν τα πρόσωπά των γενόμενοι αποδέκτης των ειλικρινών αισθημάτων τιμής και αγάπης προς τε τον Ιερόν Θεσμόν του Οικουμενικού Πατριαρχείου και προς την ημετέραν Μετριότητα. Είμεθα πλησίον σας, Ιερώτατε άγιε αδελφέ!

Όθεν από του εν τω πελάγει της Ιστορίας κλυδωνισθέντος άλλά μη καταποντισθέντος Φαναρίου επιδαψιλεύομεν καί επικαλούμεθα προς πάντας υμάς, κλήρον και λαόν, την εξ ύψους δύναμιν και ένίσχυσιν, άμα δέ καί την Πατριαρχικήν ημών ευλογίαν όπως Κύριος ο Θεός, ταις πρεσβείαις των Αγίων προστατών υμών Σπυρίδωνος Τριμυθούντος του Θαυματουργού και Θεοδώρας της Αυγούστας, καταπαύση εις την νήσον των Φαιάκων την "Όδύσσειαν” .

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας απάντησε ευχαριστώντας τον Παναγιώτατο για την αγάπη και το ενδιαφέρον του κάτι που δείχνει την πατρική στοργή για τους κατοίκους του νησιού καθώς αποτελεί τιμή για τον τόπο μας, ζητώντας από τον Οικουμενικό Πατριάρχη την προσευχή του για να μην δοκιμαστεί το νησί μας περαιτέρω.

Η ΖΗΛΕΙΑ

Μικρότεροι και μεγαλύτεροι νιώθουμε συχνά το τσίμπημα της ζήλειας στον νου και την καρδιά μας. Παρότι είναι ξεκάθαρη η εντολή της Παλαιάς Διαθήκης να μην επιθυμήσουμε ό,τι ανήκει στον πλησίον μας, να μην ζηλέψουμε όχι μόνο τα αγαθά του, αλλά και τα χαρίσματά του, όπως επίσης και το ποιος είναι και με ποιους σχετίζεται, εμείς αισθανόμαστε έναν βαθύ πειρασμό στην ψυχή μας, δύο όψεων: την ολιγόστευση της χαράς γι’ αυτό που είμαστε και γι’ αυτό που έχουμε, αλλά και την εκζήτηση εκείνου που δεν είμαστε και που δεν μας ανήκει, κάποτε με τρόπο που διαγράφει την ελευθερία του άλλου και το κριτήριο της αγάπης.

Τα μεγαλύτερα αδέρφια που ζηλεύουν τα μικρότερα, ο φθόνος για τον άριστο στην σχολική τάξη και στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, η κατάκριση στην εργασία για εκείνον που είναι ικανός και προοδεύει και η μείωση της επιτυχίας του, ο φόβος μήπως χάσουμε αυτόν ή αυτήν που σχετιζόμαστε μαζί διότι θα μας εγκαταλείψει για ένα τρίτο πρόσωπο, είναι όψεις του πάθους της ζήλειας. Κυριαρχούν συγκρούσεις, υπονομεύσεις, κακίες και εμπάθειες, ένας λογισμός ανταγωνισμού και συνεχής ένταση του εαυτού μας που αισθάνεται ανασφαλής και απειλούμενος, επειδή δεν είναι και δεν έχει.

Η εποχή μας στηρίζει την δόξα του καταναλωτικού πολιτισμού στην ζήλεια που γεννά επιθυμία μετοχής στα υλικά αγαθά. Η διαφήμιση γεννά την ανάγκη να μην μου λείψει το προβαλλόμενο προϊόν. Αν ζηλεύω κιόλας αυτόν που το έχει, επειδή ταυτίζω το προϊόν με την ευτυχία, αν θεωρώ ότι κατέχοντάς το είμαι κι εγώ άνθρωπος του καιρού, τότε θα κάνω τα πάντα για να το αποκτήσω, για να μη υστερώ. Ταυτίζω, συνειδητά ή ασυνείδητα, το ποιος είμαι με το τι έχω κι έτσι ο καταναλωτισμός θριαμβεύει!

Και στις ανθρώπινες σχέσεις όμως η ζήλεια γεννιέται μέσα από τη ταύτιση του έχειν με το είναι. Ο άλλος θέλω να μου ανήκει αποκλειστικά, γιατί θεωρώ ότι το δικαιούμαι. Όταν διαπιστώνω ότι είναι ελεύθερος, ότι έχει προσωπικότητα, ότι είναι διαφορετικός, ότι με αγαπά με τον δικό του τρόπο, εξεγείρομαι μέσα μου, αισθάνομαι ότι μειώνομαι, ότι με αμφισβητεί, ότι δεν είναι δικός μου, με αποτέλεσμα η ζήλεια να γίνεται αυτοκαταστροφική κατάσταση και διαλυτική της ενότητας της σχέσης.

Είναι σοφός ο βιβλικός λόγος να μην επιθυμούμε ό,τι έχει ή ό,τι είναι ο πλησίον μας. Στην πίστη βρίσκεται η ολοκληρωμένη απάντηση στο πάθος της ζήλειας. Όποιος εμπιστεύεται τον Χριστό κατανοεί πως έχει μοναδική και αναφαίρετη αξία ο ίδιος, καθώς ο Χριστός ενανθρώπισε γι’ αυτόν! Μαθαίνει να σέβεται την ελευθερία και την διαφορετικότητα του άλλου και να θέλει εκείνος να έχει προσωπικότητα για να συμπληρώνει ο ένας τον άλλο στις σχέσεις. Αντί να ζηλεύει θαυμάζει και αντί να φθονεί εμπνέεται από το χάρισμα και το παράδειγμα του άλλου! Κυρίως όμως αγαπά και χαίρεται για την πρόοδο του αδελφού του, η οποία αντανακλά και στον ίδιο. Το ίδιο και σε ό,τι αφορά στα υλικά αγαθά. Όποιος πιστεύει αρκείται στα όσα του έχει δώσει ο Θεός και Τον δοξάζει! Παλεύει για το καλύτερο, αλλά δεν υπονομεύει τον άλλο, ούτε θεωρεί απαραίτητο για την ευτυχία του να κατέχει κάθε αγαθό του καταναλωτισμού.

Αυτή την παιδεία χρειαζόμαστε μέσω της Εκκλησίας και της οικογένειας!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 22 Νοεμβρίου 2017

Θεία Λειτουργία στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος επί τη συμπληρώσει 15ετούς διακονίας του Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου

Την Πέμπτη 23 Νοεβρίου 2017 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία, επί τη συμπληρώσει 15ετούς διακονίας του Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων  κ. Νεκταρίου. Μαζί με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν οι Ιερείς που χειροτονήθηκαν από εκείνον, κατά το διάστημα της ποιμαντορίας του στο νησί.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχ. Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας, ο οποίος ανέλυσε την ευχή μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων : “Ἐν πρώτοις μνήσθητι, Κύριε, τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν... ὃν χάρισαι ταῖς ἁγίαις σου Ἐκκλησίαις ἐν εἰρήνῃ, σῷον, ἔντιμον, ὑγιᾶ μακροημερεύοντα καὶ ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς σῆς ἀληθείας”. Το πλήρωμα των πιστών εύχεται υπέρ του Επισκόπου της τοπικής Εκκλησίας, υπέρ εκείνου που ίσταται εις τύπον και τόπον Χριστού, υπέρ εκείνου που έχει την ευθύνη της διαποιμάνσεως των ανθρώπων, ώστε να τους οδηγήσει, στον Χριστό.  Ακόμη οι πιστοί εύχονται ο Επίσκοπός τους να έχει ειρήνη μέσα στην καρδιά του, ώστε απερίσπαστος να οδηγεί τους ανθρώπους στον δρόμο της σωτηρίας, να είναι σώος, δηλαδή ακέραιος, να είναι έντιμος, όχι με την σημασία της συναλλαγής, αλλά να τιμά την εμπιστοσύνη του Χριστού προς εκείνον, να είναι υγιής και να μακροημερεύει, όχι μονάχα χρονικά, αλλά και πνευματικά, ώστε  όλες οι προσπάθειες και οι στόχοι που έχει θέσει ο Επίσκοπος, να καρποφορήσουν προς δόξαν Θεού. Τέλος το πλήρωμα της τοπικής Εκκλησίας εύχεται το σημαντικότερο, ο Επίσκοπος να ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας. Όπως το ψωμί διαμοιράζεται σε ένα τραπέζι και άλλος παίρνει περισσότερο, άλλος λιγότερο, σημασία δεν έχει η ποσότητα. Η κάθε μερίδα περιέχει τα ίδια συστατικά του ψωμιού. Έτσι και ο Επίσκοπος “κόβει” ορθώς την Άλήθεια, τον Χριστό δηλαδή και την διαμοιράζει στους ανθρώπους, ώστε όλοι να γίνουν κοινωνοί της αυτής Αληθείας, μέσω των Μυστηρίων και του κηρύγματος. Πολλές φορές όμως ο Επίσκοπος διδάσκει και δια της σιωπής του.

Καταλήγοντας ο π. Θεμιστοκλής ευχήθηκε στον Σεβασμιώτατο  τα έτη του να είναι πολλά και ευλογημένα παρά Θεού Ζώντος και ως άλλος Μωϋσής, να οδηγήσει τις ψυχές που του ενεπιστεύθη ο Κύριος, στην κατά Χριστόν ελευθερία, στη σωτηρία και στη Θέωση.

Ο κ. Νεκτάριος από την πλευρά του ευχαρίστησε πρώτα και πάνω απ’όλους τον Τριαδικό Θεό, την Κυρία Θεοτόκο και τον Άγιο Σπυρίδωνα, που του δίδουν καθημερινά δύναμη, στις έσχατες αυτές ημέρες που ζούμε, τονίζοντας ότι ευχή του είναι ολάκερο το πλήρωμα της Ιεράς Μητροπόλεως να σωθεί και να θεωθεί, να αντικρίσει πρόσωπο προς πρόσωπο τον Κύριο της Δόξης και να γευθεί την  ανεκλάλητη χαρά του Παραδείσου και του Ανεσπέρου Φωτός, μέσα στην κοινωνία των Αγίων μας.

Ακόμη ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τόσο τον Ιερό Κλήρο, όσο και τον ευλογημένο λαό της Ιεράς Μητροπόλεως για την αγάπη τους, τις προσευχές τους και τον συν-προβληματισμό τους.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης Κερκύρας χειροθέτησε τον μεν Ιερομόναχο π. Καλλίνικο εκ Παλαιοκαστρίτσης, εις Αρχιμανδρίτη, τον δε π. Κωνσταντίνο Μάζη εις Πρωτοπρεσβύτερο.