Κυριακή ΙΓ’ Λουκά στην Κέρκυρα

    Την Κυριακή ΙΓ’ του Λουκά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό των Αγίων Πάντων στο προάστιο της πόλεως της Κέρκυρας, Γουβιά. Στην ως άνω ενορία ιερουργεί ο πρωτοπρεσβύτερος π. Θωμάς Κασταμωνίτης, οποίος εργάζεται με φιλοτιμία και εκκλησιαστικό ήθος. Κατά τη Θεία Λειτουργία, πέραν του ικανού αριθμού εκκλησιαζομένων ενοριτών, συμμετείχε και ο Υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Στέφανος Γκίκας. 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης στην ομιλία του κατά τη Θεία Λειτουργία ανέλυσε δι’ ολίγον την ευαγγελική περικοπή η οποία αφορά τον αναζητούντα τη Βασιλεία των Ουρανών πλούσιο νέο. Ο Σεβ. στάθηκε σε τρία σημεία. Πρώτον, στο σημείο ότι η αναζήτηση της Βασιλείας του Θεού είναι ένα ζήτημα το οποίο απησχόλησε και συνεχίζει να απασχολεί όλους τους ανθρώπους δια μέσω των αιώνων. Τούτο διότι, είτε ο άνθρωπος το θέλει, είτε το αρνείται, η ανθρώπινη ύπαρξη δεν είναι αυτοτελής. Υπάρχει η πηγή της ζωής μας που είναι ο ίδιος ο Θεός. Για αυτό το λόγο, την αναζητεί αυτήν την πηγή της ζωής. Όταν ακόμη θέλει να την απωθήσει, εσωτερικά, υπάρχει η αναζήτηση η οποία τον οδηγεί σε ένα σύμπλεγμα ψυχικό. 

Δεύτερον, τι είναι η Βασιλεία των Ουρανών; Αυτό το ερώτημα θα μας το απαντήσει ο ίδιος ο Κύριός μας, καθώς λέγει ότι «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ὑμῶν ἐστιν». Βασιλεία και αιωνιότητα δεν είναι μόνον η μετα θάνατον ζωή μας, αλλά καθώς λένε οι πατέρες, αρχίζει από την παρούσα ζωή και επεκτείνεται στην αιωνιότητα. Πρόκειται ουσιαστικά για την κατά Θεόν ζωή. 

Τρίτον, προκειμένου να μπορέσει κάποιος να γίνει μέτοχος αυτής της ζωής χρειάζεται να απαγκιστρωθεί από κάθε τι το οποίο μας κρατά δέσμιους στην χοϊκή ύπαρξή μας. Είτε αυτό είναι ο πλούτος τον οποίο ελυπήθη ο νέος της παραβολής, καθώς δεν μπορούσε να τον απαρνηθεί και είχε ταυτίσει τη ζωή της αιωνιότητος με τον πλούτο, είτε είναι η οποιαδήποτε άλλη εφάμαρτη κατάσταση η οποία μας κρατά δεσμίους στα πρόσκαιρα και στα επίγεια. Ως αποτέλεσμα, χάνουμε την ελευθερία την οποία μας χάρισε ο Θεός καθώς μας δημιούργησε. Αυτήν την ελευθερία και την ελεύθερη βούλησή μας, τις στερηθήκαμε με τον αποχωρισμό μας από τον Θεό κατά την ημέρα της παρακοής των σαρκικών γεννητόρων μας στην Εδέμ. Σαρκούμενος ο Λόγος του Θεού διέλυσε τα δεσμά της δουλείας και μας ξανακαλεί να απαρνηθούμε κάθε τι το οποίο μας κρατά δεσμίους, όπως συνέστησε και στο νέο της παραβολής να διαθέσει τον πλούτο του στους πτωχούς και έπειτα του είπε «δεύρο ακολούθει μοι». Επομένως, η απόκτηση της ελευθερίας μας και ταυτόχρονα η συμπόρευση με τον Κύριό μας, οδηγούν στη βίωση της της Βασιλεία του Θεού ήδη από τα παρόντα και εκτείνεται εις τα επουράνια. Μέσα από αυτό το πνεύμα της βαθείας πίστεως και της συνοδοιπορίας μας με τον Κύριόν μας μπορούμε να βιώσουμε το υψηλόν νόημα του μυστηρίου της ενσάρκου Θείας Οικονομίας που καλούμαστε σε λίγο καιρό να ζήσουμε ξανά.

Στο τέλος, ο Σεβασμιώτατος, αφού ευχαρίστησε τον κύριο Υφυπουργό για την Ορθόδοξη και ομολογιακή στάση του μέσα στο Κοινοβούλιο, ευχήθηκε σε όλο το εκκλησίασμα να έχουν ευλογημένες και αγιασμένες τις εορτές των Χριστουγέννων.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024 (Γαλ. 6, 11-18)

 

    Ἀδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. Ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. Οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. Ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. Καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Αδελφοί, προσέξτε μὲ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς γράφω τώρα μὲ τὸ ἴδιο μου τὸ χέρι. Ὅσοι θέλουν ν’ ἀποκτήσουν καλὴ φήμη στοὺς ἀνθρώπους, αὐτοὶ σᾶς ὑποχρεώνουν νὰ περιτέμνεστε, μὲ μόνο στόχο νὰ μὴν καταδιώκονται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐξαιτίας τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλωστε οὔτε κι αὐτοὶ ποὺ ἐπιμένουν στὴν περιτομὴ τηροῦν τὸν νόμο. Ἁπλῶς θέλουν νὰ περιτέμνεστε ἐσεῖς, γιὰ νὰ καυχηθοῦν ὅτι σᾶς κατάφεραν νὰ τὸ κάνετε. Ὅσο γιὰ μένα, δὲν θέλω ἄλλη ἀφορμὴ γιὰ καύχηση ἐκτὸς ἀπὸ τὸν σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν σταυρὸ ποὺ πάνω του ὁ κόσμος πέθανε γιὰ μένα κι ἐγὼ γιὰ τὸν κόσμο. Γιὰ ὅσους ἀνήκουν στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ δὲν ἔχει καμιὰ σημασία οὔτε τὸ νὰ κάνεις περιτομὴ οὔτε τὸ νὰ μὴν κάνεις, ἀλλὰ ὅλοι εἶναι νέα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ. Ὅσοι ἀκολουθοῦν αὐτὴ τὴν ἀρχή, θὰ ἔχουν τὴν εἰρήνη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ μαζί τους, αὐτοὶ καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ. Στὸ ἑξῆς κανένας ἂς μὴ μοῦ δημιουργεῖ προβλήματα. Ἀρκετὰ ἔχω πάθει γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ὅπως δείχνουν τὰ σημάδια στὸ σῶμα μου. Ἡ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εὔχομαι νὰ εἶναι μαζί σας, ἀδελφοί μου. Ἀμήν.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024- ΙΓ' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 18, 18-27)

 

    Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄρχων τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. Τὰς ἐντολὰς οἶδας· «μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου». ῾Ο δὲ εἶπε· Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. ᾿Ακούσας δὲ ταῦτα ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ῎Ετι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. ῾Ο δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. ᾿Ιδὼν δὲ αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! Εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ῥαφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. Εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι; ῾Ο δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Εκεῖνο τὸν καιρό, κάποιος ἄρχοντας πλησίασε τὸν ᾿Ιησοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «᾿Αγαθὲ Διδάσκαλε, τί νὰ κάνω γιὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνια ζωή;» ῾Ο ᾿Ιησοῦς τοῦ ἀπάντησε· «Γιατί μὲ ἀποκαλεῖς “ἀγαθό”; Κανένας δὲν εἶναι ἀγαθός, παρὰ μόνο ἕνας, ὁ Θεός. Ξέρεις τὶς ἐντολές· μὴ μοιχεύσεις, μὴ σκοτώσεις, μὴν κλέψεις, μὴν ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴ μητέρα σου». Κι ἐκεῖνος τοῦ εἶπε· «῞Ολα αὐτὰ τὰ τηρῶ ἀπὸ τὰ νιάτα μου». ῞Οταν τ’ ἄκουσε ὁ ᾿Ιησοῦς τοῦ εἶπε· «῞Ενα ἀκόμη σοῦ λείπει· πούλησε ὅλα ὅσα ἔχεις καὶ δῶσε τὰ χρήματα στοὺς φτωχούς, κι ἔτσι θὰ ἔχεις θησαυρὸ κοντὰ στὸν Θεό· κι ἔλα νὰ μὲ ἀκολουθήσεις». Μόλις ἐκεῖνος τ’ ἄκουσε αὐτά, πολὺ στενοχωρήθηκε, γιατὶ ἦταν πάμπλουτος. ῞Οταν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν εἶδε τόσο στενοχωρημένον, εἶπε· «Πόσο δύσκολα θὰ μποῦν στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὰ χρήματα! Εὐκολότερο εἶναι νὰ περάσει καμήλα μέσα ἀπὸ βελονότρυπα, παρὰ νὰ μπεῖ πλούσιος στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ». ῞Οσοι τὸν ἄκουσαν εἶπαν· «Τότε ποιὸς μπορεῖ νὰ σωθεῖ;» Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε· «Αὐτὰ ποὺ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἀδύνατα, γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι δυνατά».

ΜΙΚΡΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

 

«Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω» (Γαλ. 6, 17)

«Στὸ ἑξῆς κανένας ἂς μὴ μοῦ δημιουργεῖ προβλήματα. Ἀρκετὰ ἔχω πάθει γιὰ τὸν Ἰησοῦ, ὅπως δείχνουν τὰ σημάδια στὸ σῶμα μου».

 Οι άγιοι της Εκκλησίας μας υφίστανται κόπους και δυσκολίες για την αγάπη του Χριστού. Όπως και στην κατά κόσμον ζωή μας οι άνθρωποι, όταν είμαστε αποφασισμένοι να προκόψουμε, καλούμαστε να εργαστούμε, να κοπιάσουμε, και όχι μόνο για να επιβιώσουμε, αλλά και για να χτίσουμε και να συντηρήσουμε σχέσεις, όπως η φιλία και η οικογένεια, έτσι και στην πνευματική μας ζωή και κατάσταση, η σχέση με τον Θεό δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς κόπο και μαρτυρία, που, κάποτε, γίνεται μαρτύριο. Ο κόπος είναι και σωματικός και πνευματικός. Η νηστεία, η προσευχή, η μελέτη του Ευαγγελίου, η προσφορά στον συνάνθρωπο δεν έρχονται άνευ κόπου. Δεν είναι μόνο η εντολή του Θεού στον άνθρωπο ότι κλήθηκε να εργάζεται και να φυλάσσει τον κόσμο τούτο, ή η δήλωσή Του ότι με τον ιδρώτα του προσώπου του ο άνθρωπος θα τρώγει το ψωμί του. Είναι και ότι τίποτα δεν πρέπει να μας δίδεται δωρεάν, διότι δεν το εκτιμούμε. Είναι η ελευθερία μας, την οποία καλούμαστε να τη χρησιμοποιήσουμε, για να δείξουμε ότι εκτιμούμε τα όσα ο Θεός έκανε για μας, από τη δημιουργία μας, μέχρι την αναδημιουργία μας με τον ερχομό του Χριστού στον κόσμο, αλλά και την ένταξή μας στην Εκκλησία μας, ώστε να μη νιώθουμε ότι δικαιούμαστε χωρίς να αντιπροσφέρουμε. 

 Είναι συγκλονιστικός ο λόγος του αποστόλου Παύλου στους Γαλάτες. Απαντώντας στην κριτική διαφόρων σχετικά με το αν πρέπει να μιλά εκ μέρους του Χριστού και των αποστόλων, όπως επίσης και στις ψευδείς διδασκαλίες διάφορων χριστιανών εξ Ιουδαίων, οι οποίοι ζητούν την επιστροφή στα ιουδαϊκά έθιμα, ο Παύλος ξεκαθαρίζει ότι ο ίδιος ο Χριστός του ανέθεσε το έργο του ευαγγελισμού των ανθρώπων, όπως και στους άλλους μαθητές, κατά την μεταστροφή του στην πορεία προς Δαμασκό, ενώ ήδη έχει υποστεί μαρτύρια και δοκιμασίες για την πίστη, τα σημάδια των οποίων είναι εμφανή στο σώμα του. Η ζωή του Παύλου είναι ζωή σταυρική και γι’ αυτό για το μόνο που καυχιέται είναι για τον Σταυρό του Χριστού. 

 Ποιος από μας μπορεί εύκολα να καυχηθεί ότι έχει υποστεί μαρτύρια για τον Χριστό, ότι το σώμα του φέρει σημάδια της κακίας, της απόρριψης, της περιφρόνησης των ανθρώπων; Μόνο οι μάρτυρες της πίστης μας και οι άγιοι. Αλλά και το μαρτύριο της συνειδήσεως, το οποίο περιλαμβάνει σημάδια εμπαιγμού, περιφρόνησης, άρνησης, απόρριψης, περιθωριοποίησης, όπως επίσης και κόπους πνευματικούς, την απάρνηση του κόσμου, τη νηστεία, την αγρυπνία, την προσευχή, τη φιλοξενία, τη διακονία του πλησίον, τους πειρασμούς των δαιμόνων, αλλά και την εσωτερική σύγκρουση με τους λογισμούς του εαυτού, δεν το έχουμε οι περισσότεροι ή δεν το έχουμε σε σημαντικό βαθμό, καθότι οι βιοτικές μέριμνες μάς συμπνίγουν.

 Κι όμως, χρειάζεται να επιμείνουμε. Σε μια εποχή, στην οποία πολλοί χριστιανοί έχουμε την αίσθηση ότι ο Θεός μάς χρωστά, ότι θα τα έχουμε όλα στο πιάτο μας επειδή πιστεύουμε, ότι μπορούμε εκ του ασφαλούς και άνευ κόπου να είμαστε «εντάξει» έναντι της πίστεως και της αληθείας, ο αποστολικός λόγος μάς υπενθυμίζει ότι ο δρόμος είναι μακρύς, εάν θέλουμε η σχέση μας με τον Θεό να είναι αυθεντικά αγαπητική. Στον έρωτα ο άνθρωπος δίνει. Κουράζεται. Αποδεικνύει την αγάπη του. Αυτή είναι και η σχέση μας με τον Θεό. Σχέση ερωτικής αγάπης, διότι πρώτα Εκείνος μας αγάπησε και μας αγαπά, φτάνοντας μέχρι τον Σταυρό, για να μπορούμε να κοινωνούμε μαζί του την αλήθεια και την αιωνιότητα.

 Λίγος, έστω, κόπος χρειάζεται. Η νηστεία, η προσευχή, ο εκκλησιασμός, ο αγώνας μας έναντι των λογισμών και των πειρασμών, η άρση του σταυρού μας, η μετοχή μας στην εκκλησιαστική ζωή, αποτελούν σημάδια μαρτυρίας για την αγάπη του Χριστού, όπως επίσης και η απόφασή μας να μην υπολογίσουμε το εκκοσμικευμένο πνεύμα και να προχωρήσουμε στον αγώνα για τον Χριστό και το Ευαγγέλιο, στον αγώνα της αγάπης, της αντίστασης, της αληθείας. Ας είναι οι πρεσβείες των Αγίων οι βοηθοί μας στον δρόμο αυτό, όπως επίσης και η μετοχή μας στη ζωή της Εκκλησίας το εχέγγυο ότι ακολουθούμε την οδό που σώζει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

24 Νοεμβρίου 2024

Κυριακή ΙΓ’ Λουκά

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024 Η ΚΑΛΗ ΦΗΜΗ

    

    Η ανθρώπινη φιλοδοξία, αγαπητοί μου αδελφοί, μας οδηγεί συχνά στο να θέλουμε με κάθε τρόπο να έχουμε καλή φήμη ανάμεσα στους ανθρώπους.  Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Γαλάτες, οι οποίοι επιδίωκαν με την τήρηση των εθίμων του μωσαϊκού νόμου, να καταδείξουν ότι αυτοί είναι οι αυθεντικοί εκφραστές του χριστιανικού ήθους, επισημαίνει ότι « Όσοι θέλουν να αποκτήσουν καλή φήμη στους ανθρώπους, αυτοί σας υποχρεώνουν να περιτέμνεσθε, με μόνο σκοπό να μην καταδιώκονται από τους Ιουδαίους εξαιτίας του σταυρού του Χριστού» (Γαλ. 6, 12). Η τήρηση των ιουδαϊκών εθίμων ήταν ένα τέχνασμα για να αποφύγουν οι επικεφαλής της χριστιανικής κοινότητας τους διωγμούς στο πρόσωπό τους από τους Ιουδαίους. Η αποδοχή των ανθρώπων τοποθετήθηκε ψηλότερα από ό,τι ήταν ουσιαστικό για τη σωτηρία και οι χριστιανοί της κοινότητας φορτώθηκαν με ένα περιττό βάρος, εξαιτίας των ηγετών τους.

Χωρίς να το συνειδητοποιούν οι επικεφαλής της κοινότητας εξέλαβαν τη δική τους επιβίωση και ανάγκη για αποδοχή ως αφορμή για να δυσκολέψουν την ζωή των άλλων. Συχνά και εμείς, και όχι μόνο στην εκκλησιαστική μας ζωή, δυσκολεύουμε τους άλλους όχι για να τους βοηθήσουμε να βρούνε την αλήθεια της πίστης, αλλά για να διευκολύνουμε τη δική μας ζωή, να μας θεωρήσουν ξεχωριστούς και ικανούς.  Όσο όμως ψηλότερα ανεβάζουμε τους εαυτούς μας στηριγμένοι στο ασήμαντο και την αποθέωσή του, τόσο οι ίδιοι απομακρυνόμαστε από το αληθινό περιεχόμενο της πίστης μας και γινόμαστε υπαίτιοι και οι άλλοι να πονούν.

Η καλή φήμη δώρο Θεού

Η καλή φήμη δεν είναι αποτέλεσμα των ικανοτήτων και των χαρισμάτων μας. Έρχεται ως ευλογία του Θεού και της χάριτός Του, όταν οι άνθρωποι πρόκειται να ωφεληθούν από την παρουσία μας. Η δόξα των ανθρώπων είναι παγίδα και την ίδια στιγμή περιττή κατάσταση. Όποιος αγαπά αυτή την φήμη, στην ουσία χάνει τον μισθό του εν ουρανοίς, αλλά και δεν είναι σε θέση να βιώσει ούτε να φανερώσει και να καταδείξει την αλήθεια, από φόβο ή υπολογισμό να μην χάσει την αποδοχή των ανθρώπων. Όμως η χριστιανική ζωή είναι σταυρός. Και ο σταυρός περιλαμβάνει όχι μόνο την νέκρωση των παθών, αλλά και την χλεύη και την απόρριψη των άλλων, την ύβρη και την ειρωνεία, την περιθωριοποίηση και την αποδοκιμασία, τον αγώνα για να κηρυχτεί η αλήθεια του Ευαγγελίου με κόστος και τίμημα το μαρτύριο της συνειδήσεως.

Η αλήθεια προηγείται

Ο απόστολος μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε ότι ο εγωισμός μας και η φιλοδοξία μας δεν μπορούν να λειτουργούν εις βάρος της αλήθειας. Αυτή μπορεί να είναι σκληρή και να πονά κάποτε. Οφείλουμε όμως να την δείχνουμε και στον εαυτό μας και στους άλλους. Και γι’ αυτό χρειάζεται ασκητικότητα, ταπεινό φρόνημα και πολλή αγάπη για το Θεό, ο Οποίος μας τόνισε ότι εφόσον οι άνθρωποι απέρριψαν τον Ίδιο γιατί θα πρέπει να αποδεχθούν εμάς;  Όπως όμως Εκείνος νίκησε τον κόσμο και την θλίψη του, έτσι κι εμείς καλούμαστε με κριτήριο την αλήθεια, την πίστη και την υπομονή στις δοκιμασίες να παιδευθούμε κατά Θεόν και να βοηθήσουμε και τους άλλους να δούνε την ουσία της πνευματικής ζωής, που έγκειται στην αγάπη, τη συγχώρηση και το ταπεινό φρόνημα.

Ο κόσμος και ο χριστιανός

Σε έναν κόσμο που επιδιώκει τον δόξα με την δημοσιότητα, το χειροκρότημα, τις εύκολες λύσεις, την προβολή στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, η Εκκλησία διακηρύττει την σταυρική πορεία, που πρόσκαιρα μπορεί να οδηγεί σε δοκιμασία και μαρτύριο, στην πράξη όμως γίνεται η αφορμή για να αποκτήσει ο άνθρωπος την ειρήνη και το έλεος του Θεού και, την ίδια στιγμή, την αίσθηση ότι γνωρίζει για ποιο λόγο παλεύει στη ζωή του, για ποιο λόγο πιστεύει. Και μόνο έτσι μπορεί να βοηθήσει και τους άλλους, χαράσσοντας τον δρόμο της ειλικρινούς κοινωνίας μαζί τους και με το Θεό. Καιρός λοιπόν για περισσότερη ειλικρίνεια και αλήθεια και για λιγότερο φόβο της απόρριψης. Αυτή είναι άλλωστε η οδός της αληθινής αναστάσεως, την οποία ζούμε στην Εκκλησία.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

«Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ!» Λουκ. 18,24

«Πόσο δύσκολα εκείνοι που έχουν τα χρήματα μπαίνουν στη βασιλεία του Θεού!» 

Μία από τις αιτίες, ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται οι πολλοί, για τις οποίες η πίστη στην εποχή μας δεν έχει ελκυστικότητα είναι και η στάση που ο Χριστός τηρεί έναντι του πλούτου και των χρημάτων. Τα χρήματα είναι το όνειρο των πολλών, ιδίως των νεώτερων στους καιρούς μας, καθώς ζούμε έναν πολιτισμό καταναλωτικό και εξόχως καπιταλιστικό. Τα χρήματα εξασφαλίζουν μία άνετη ζωή, δίνουν τη δυνατότητα στον άνθρωπο να εκπληρώσει τις επιθυμίες που ο πολιτισμός του βάζει ως προϋπόθεση ευτυχίας. Να έχει υγεία. Να κάνει ταξίδια. Να ντύνεται με ποικιλία. Να μετέχει στα εξαρτήματα (gadgets), τα οποία σήμερα θεωρούνται ανάγκη (π.χ. το κινητό τηλέφωνο, το οποίο εξασφαλίζει τη δυνατότητα για ηλεκτρονικές συναλλαγές, παιχνίδια, Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, τηλεόραση, απόλαυση). Να καθίσταται σημαντικός για τον εαυτό του και να νιώθει ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω του.

Πώς να συγκινήσει ο λόγος του Χριστού, ότι αυτό που λείπει σε έναν πλούσιο άρχοντα είναι το να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να μοιράσει τα χρήματα στους φτωχούς και να Τον ακολουθήσει; Πόσο να μας κάνει να προβληματιστούμε ο άλλος λόγος του Κυρίου, ότι δύσκολα αυτοί που έχουν τα χρήματα θα μπούνε στην βασιλεία του Θεού; Κι αυτό διότι η βασιλεία του Θεού δεν είναι προτεραιότητα. Την έχουμε ταυτίσει με την άλλη ζωή στην καλύτερη περίπτωση και πιστεύουμε πως μας αξίζει να περάσουμε καλά σ’  αυτή τη ζωή και στο τέλος με κάποιον τρόπο, να πετύχουμε να είμαστε καλά και με τον Θεό. Χωρίς θυσία όμως, χωρίς παραίτηση από τις εξαρτήσεις μας, κάθε μορφής, αυτό δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί, όχι διότι ο Θεός δεν θέλει και δεν μπορεί, το αντίθετο, αλλά διότι εμείς έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να καλυφθεί στην καρδιά του από την προοπτική του επίγειου, της ευτυχίας στην οποία ο Άλλος και η αγάπη δεν είναι οι προτεραιότητές μας.

Είναι κακό να έχει κάποιος χρήματα; Προφανώς το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί. Ήδη ο Χριστός έχει περιγράψει τις βάσεις της αντιμετώπισης του θέματος των χρημάτων σε άλλες παραβολές. Ο πλούσιος καλείται να αισθάνεται διαχειριστής και όχι ιδιοκτήτης των χρημάτων του. Καλείται να μη λησμονεί όσους, ακόμα και έξω από την πόρτα του σπιτιού του, ζούνε ενδεώς. Καλείται να μη λησμονεί ότι υπάρχει και η μετά θάνατον ζωή. Όμως στην συνάντηση με τον πλούσιο άρχοντα ο Χριστός μάς δείχνει και μιαν άλλη διάσταση του πλούτου: είναι η εξάρτηση που αυτός προκαλεί. Ακόμη και όταν τον αφήνουμε κατά μέρος και η σκέψη μας πάει αλλού, όπως στην περίπτωση του πλούσιου άρχοντα, ο οποίος ως προς τη συμπεριφορά του και τη σχέση του με τον Θεό τηρούσε τις εντολές του Δεκάλογου του Μωυσή, θα λέγαμε ότι ήταν καλός άνθρωπος και εντάξει ως προς το θρησκευτικό τυπικό, και τότε η ιδέα ότι η καρδιά του ανθρώπου θα φύγει από την εξάρτηση από τα χρήματα γίνεται βάρος ασήκωτο που προκαλεί μεγάλη λύπη.

Ο πλούσιος άρχοντας λυπάται για τον λόγο του Χριστού. Είχε ήδη αποφασίσει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να υπερβεί την εξάρτησή του από τα χρήματά του, διότι δεν μπορούσε να αποσυνδέσει την ευτυχία από αυτά. Μπορούμε άραγε σήμερα να νιώσουμε ότι αξία έχει η αγάπη για να είμαστε ευτυχισμένοι; Ότι μας χρειάζεται  συνάνθρωπος; Ότι η σχέση μας με τον Θεό γεννά εμπιστοσύνη στην πρόνοιά του ότι τίποτα από όσα χρειαζόμαστε αληθινά δεν θα μας λείψει, αρκεί να μην αγχωνόμαστε και να μην εξαρτιόμαστε από τα αγαθά μας; Ότι χρειαζόμαστε χρόνο για τους συνανθρώπους μας, τα παιδιά μας, τους φίλους μας, τους οικείους μας, αλλιώς θα εξαρτηθούμε από την δύναμη του χρήματος που κακώς πιστεύουμε ότι μπορεί να εξαγοράσει τα πάντα; Ευχαρίστηση μπορεί να δώσει, χαρά όμως που θα κρατήσει αμφίβολο!

Η συνάντηση του Χριστού με τον πλούσιο άρχοντα μάς υπενθυμίζει τελικά ότι η βασιλεία του Θεού, κάτι που δεν περνά εύκολα από το μυαλό μας, βρίσκεται στην παρούσα ζωή, στις σχέσεις μας, στην αγάπη, στην δημιουργικότητα, στο μοίρασμα, στην εμπιστοσύνη στον Χριστό, στη ζωή της Εκκλησίας. Ας προβληματιστούμε, πλούσιοι, λιγότερο πλούσιοι, φτωχοί, επιδιώκοντες τον πλούτο. «Πλούσιος εστί ο εν ολίγω αναπαυόμενος». 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

26 Νοεμβρίου 2023

Κυριακή ΙΓ’ Λουκά

ΚΗΡΥΓΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΙΓ΄ΛΟΥΚΑ

 Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Δέν εἶναι συχνό τό φαινόμενο ἕνας πλούσιος νά ἔχει ὑπαρξιακές ἀνησυχίες. Νά θέλει νά ἔχει σχέση μέ τόν Θεό. Νά εἶναι βέβαιος ὅτι τά ἀγαθά του δέν ἐπαρκοῦν γιά νά δεῖ τή ζωή στήν προοπτική της αἰωνιότητας. Νά συνειδητοποιήσει τήν ματαιότητα τῶν κτημάτων καί τῶν χρημάτων, ἀπό τή στιγμή πού ἡ φθορά καί ὁ θάνατος θά ἀγγίξουν καί τόν ἴδιο. Νά μή νικηθεῖ ἀπό τήν εὐκολία τοῦ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριο γάρ ἀποθνήσκωμεν». Νά ἀγαπήσει, ἐκτός ἀπό τό νά χρησιμοποιήσει. Νά νοιαστεῖ γιά τούς ἄλλους ἀληθινά, ἀπό τήν καρδιά του, νά πιστέψει ὅτι ὁ πλοῦτος τοῦ ὑπάρχει γιά νά προσφέρει στούς μή ἔχοντας.

Ὁ διαφορετικός πλούσιος

Στό Εὐαγγέλιο συναντᾶμε, ἐκτός ἀπό τούς πλούσιους πρός ἀποφυγήν, καί ἕναν τέτοιον πλούσιο. Ζητᾶ νά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή. Ἔχει τηρήσει τίς ἐντολές τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου. Ἔχει δηλαδή ἐπιλέξει νά τηρεῖ τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ὥστε νά μπορεῖ νά διεκδικεῖ τό δικαίωμα στήν κοινωνία μαζί του. Μέσα του διασώζεται ἡ αἴσθηση ὅτι μέ κάποιον τρόπο πρέπει νά συμφιλιώσει τόν ἑαυτό του μέ τόν Θεό. Νά μή γίνει ὁ τρόπος ζωῆς του ἐμπόδιο στήν αἰωνιότητα. Ὅμως δέν εἶναι σίγουρος. Καί ζητᾶ ἀπό τόν Χριστό τήν ἀλήθεια γιά τήν πνευματική του κατάσταση. Πῶς μπορεῖ νά κληρονομήσει, νά προσθέσει στά ἀγαθά του δηλαδή, τήν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀπάντηση πού λαμβάνει ἀπό τόν Χριστό θά τόν λυπήσει. Ὁ Κύριος τοῦ ζητᾶ νά ἐγκαταλείψει ὅλα τά ἀγαθά του. Νά τά πουλήσει καί νά δώσει τά χρήματα στούς φτωχούς καί νά Τόν ἀκολουθήσει.Ὁ πλούσιος δέν μποροῦσε νά φανταστεῖ τή ζωή του χωρίςτά ἀγαθά. Καί ὁ Χριστός θά πεῖ στούς μαθητές Του, γιά νά τά ἀκούσει καί ὁ πλούσιος: «Πόσο δύσκολα θά μποῦν στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ αὐτοί πού ἔχουν τά χρήματα» (Λουκ. 18, 24).

Τά χαρακτηριστικά τοῦ ὑλιστῆ

Ὁ πλούσιος εἶναι ὁ ἐκφραστής τοῦ ὑλιστικοῦ πνεύματος κάθε ἐποχῆς. Ὁ ὑλιστής ἄνθρωπος αἰσθάνεται παντοδύναμος.  Μέ γνώμονα τά χρήματα καί τά ἀγαθά του πορεύεται στή ζωή μέ μοναδικό φόβο του μήπως χάσει τά ἀγαθά του. Γι’ αὐτό ἡ κύρια φροντίδα του εἶναι ἡ διατήρηση καί ἡ αὔξησή τους. Ἡ ἐλεημοσύνη δέν εἶναι στίς προτεραιότητές του. Δυσκολεύεται ἴσως νά κατανοήσει γιατί δέν τόν ἀγαποῦνε, ἀλλά δέν τόν νοιάζει. Ἀκόμη καί τήν σκέψη τοῦ θανάτου τήν μεταφέρει στό ἀπώτερο μέλλον. Ἡ ζωή τοῦ ὅλη εἶναι στό σήμερα, γιατί ἔχει ὅ,τι θέλει.

Ὁ ὑλιστής ἄνθρωπος δυσκολεύεται νά διακρίνει καί νά ἀποδεχτεῖ τήν ἀλήθεια γιά τό νόημα τῆς ζωῆς του. Ἀκόμη κι ὅταν ἐνδιαφέρεται γιά τό τί ζητᾶ ὁ Θεός ἀπό αὐτόν, κατεβάζει τόν Θεό στά δικά του μέτρα. Θέλει ἀπό ἐκεῖνον νά τοῦ ἐπιβεβαιώσει ὅτι ἡ ζωή του εἶναι ἐντάξει. Καί γι’ αὐτό τηρεῖ τίς ἐντολές τῆς πίστης συνήθως ἐπιφανειακά. Δέν εἶναι ὅμως σέ θέση νά ἀποδεχτεῖ ὅτι πίστη σημαίνει ὁ Θεός νά εἶναι ἡ προτεραιότητα τῆς ζωῆς καί ὄχι τά ἀγαθά. Ὅτι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι πιό πάνω ἀπό τίς δικές μας πεποιθήσεις. Ἀπό τόν τρόπο τοῦ  πολιτισμοῦ. Καί τό θέλημα τοῦ Θεοῦ συνίσταται στό δόσιμο τοῦ ἑαυτοῦ μας σ’  ἐκεῖνον. Εἶναι σκληρή ἡ ἀλήθεια αὐτή γιά τόν ὑλιστή. Συνεπάγεται ἕνα νέο προσανατολισμό τῆς ζωῆς του. Τήν παραίτηση μέ τή θέλησή του ἀπό τήν παντοδυναμία του, τήν ἔξοδο ἀπό τό «ἐγώ» ὡς τό κέντρο τῆς ζωῆς του, τό μοίρασμα τῶν ἀγαθῶν καί τήν ἀκολούθηση τοῦ Χριστοῦ.  Ὁ ὑλιστής ὅμως δέν μπορεῖ νά δεχτεῖ αὐτόν τόν δρόμο. Καί λυπᾶται.

Ὁ ὑλιστής ἄνθρωπος ἐπειδή ἐλπίζει στόν ἑαυτό του καί στά ἀγαθά του, δέν μπορεῖ νά ἐλπίσει στόν Θεό. Γι’ αὐτόν ἡ ζωή εἶναι ἄσπρο-μαῦρο. Ὁ Θεός ὅμως δίνει εὐκαιρίες στόν ἄνθρωπο μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του καί θά συνεχίσει νά δίνει καί στόν ὑλιστή, γιά νά καταστήσει τό ἀδύνατο δυνατό. Ὁ ὑλιστής ὅμως προτιμᾶ νά συνεχίσει τή ζωή του ὅπως τήν ἔχει προσανατολίσει, ἀφήνοντας τόν Θεό στήν ἄκρη. Ἔτσι τό περιθώριο τῆς μετάνοιας μικραίνει. Τίποτε ὅμως δέν μπορεῖ νά προδικασθεῖ. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δέν μειώνεται. Μόνο πού ὁ χρόνος κυλᾶ εἰς βάρος τοῦ ὑλιστῆ. Καί ἡ ἐξάρτηση ἀπό τά ἀγαθά, τόν τρόπο τοῦ κόσμου, τό ἐγώ στεροῦν τήν εὐκαιρία τόσο τῆς ἀλλαγῆς ὅσο καί τῆς χαρᾶς τῆς νέας ζωῆς. Τῆς στράτευσης στόν δρόμο πού ζητᾶ ὁ Χριστός. Αὐτόν τῆς ἀγάπης, τῆς διακήρυξης τῆς σωτηρίας πού ἔχει νά κάνει μέ τή σχέση μέ τόν Χριστό στήν Ἑκκλησία, τοῦ προσανατολισμοῦ στήν αἰωνιότητα.

Νά χαροῦμε τά ἁπλά

Αὐτός εἶναι ὁ πολιτισμός μας σήμερα. Ἔχει μεταφέρει τό αἴσθημα τῆς παντοδυναμίας ὄχι μόνο στούς πλούσιους, ἀλλά καί στόν κάθε ἄνθρωπο πού γοητεύεται ἀπό τά ὑλικά. Κάνει τόν ἄνθρωπο νά ξημεροβραδιάζεται στά καταστήματα γιά νά ἀποκτήσει τά περιττά. Δέν τοῦ ἐπιτρέπει νά κατανοήσει τήν μεγάλη ἀλήθεια: ὅτι μόνο ἡ ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο νοηματοδοτεῖ τή ζωή μας καί μᾶς κάνει νά νικοῦμε τόν θάνατο.  Ὅτι ἡ ἐλπίδα μᾶς ἔχει ὄνομα:  εἶναι ἡ σχέση μας μέ τόν Θεό καί ἡ ἐμπιστοσύνη στό θέλημά του. Εἶναι ὁ δικός του δρόμος μέσα στήν Ἐκκλησία. Καί παρότι διαψευδόμαστε ἀπό τόν ὑλισμό, ἐπιμένουμε σ’  αὐτόν. Γιά νά μένουν τά ὑπαρξιακά «γιατί;» ἀναπάντητα.

Ἄς ἀγωνιστοῦμε γιά νά ἀντιστρέψουμε τήν ὁδό τοῦ ἀδύνατου. Νά βροῦμε τήν ἀλήθεια πού εἶναι ὁ Χριστός καί νά πάψουμε νά λυπόμαστε γιά τά ὅσα ὑλικά δέν ἔχουμε. Καί γνωρίζοντας τά ὅριά μας νά βροῦμε τελικά τήν ἐλπίδα πού μέσα ἀπό τήν μετάνοια καί τό δόσιμο θά μᾶς κάνει ὄχι νά κληρονομήσουμε, ἀλλά νά δοθοῦμε στή χαρά τῆς Βασιλείας! Γιά νά ἐκτιμήσουμε ἔτσι τά ἁπλά ἐκεῖνα τῆς ζωῆς: τήν ὀμορφιά τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τή ζεστασιά τοῦ δοσίματος, τῆς παραίτησης ἀπό ὅ,τι μᾶς κάνει νά χρησιμοποιοῦμε τούς ἄλλους, ὄχι ὅμως καί νά δενόμαστε ἀληθινά μαζί τους. Ἀλλιῶς, νά κατανοήσουμε καί νάζήσουμε τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία!

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΓ´ Λουκά (ιη´ 18-27) Ο πλούσιος νεανίσκος

 Το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΓ´ Λουκά 26-11-2023

Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐτὸν ἄρχων λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός. τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. ὁ δὲ εἶπε· Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι; ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

Απόδοση σε νεολληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΓ´ Λoυκά

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

Και τον ηρώτησε κάποιος άρχων, λέγων· «Διδάσκαλε αγαθέ, τι πρέπει να κάμω, δια να κληρονομήσω την αιώνιον ζωήν;» Είπε δε προς αυτόν ο Ιησούς· «εφ’ όσον με θεωρείς απλούν άνθρωπον, διατί με ονομάζεις αγαθόν; Κανένας δεν είναι απολύτως αγαθός, στον οποίον και να ταιριάζη πλήρως το όνομα αυτό, ει μη μόνον ο Θεός. Γνωρίζεις τας εντολάς· να μη μοιχεύσης, να μη φονεύσης, να μη κλέψης, να μη ψευδομαρτυρήσης, να τιμάς τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Εκείνος δε είπε· «όλα αυτά τα εφύλαξα εκ νεότητός μου». Όταν ήκουσε τα λόγια αυτά ο Ιησούς του είπε· «ένα ακόμα σου λείπει· όλα όσα έχεις πώλησέ τα και μοίρασέ τα στους πτωχούς και θα αποκτήσης έτσι θυσαυρόν στον ουρανόν και εμπρός ακολούθησέ με ως πιστός και υπάκουος μαθητής μου».

Εκείνος, όταν ήκουσε αυτά, ελυπήθηκε βαθύτατα· διότι ήτο πολύ πλούσιος και είχε προσκόλλησιν εις τα πλούτη του. Όταν δε τον είδε ο Ιησούς καταλυπημένον να φεύγη, είπε στους μαθητάς του· «πόσον δύσκολα αυτοί που έχουν τα χρήματα θα μπουν εις την βασιλείαν του Θεού! Διότι είναι ευκολώτερον να περάση μια γκαμήλα από την μικρή τρύπα που ανοίγει ένα βελόνι, παρά ένας πλούσιος να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού». Εκείνοι δε που τον ήκουσαν είπαν· «και ποιός είναι δυνατόν να σωθή, αφού λίγο-πολύ όλοι ανακατευόμεθα με τα χρήματα και ελκυόμεθα από τα χρήματα;» Ο δε Κυριος είπεν· «τα αδύνατα δια τους ανθρώπους είναι κατορθωτά και δυνατά στον Θεόν».

Ο Απόστολος Κυριακής ΙΓ´ Λουκά 26-11-2023 (Εφεσ. δ΄ 1-7)

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΓ´ Λουκά

Αδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ, ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης.

Ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ὑμῖν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής ΙΓ´ Λουκά

Αδελφοί, σᾶς παρακαλῶ ἐγώ πού εἶμαι φυλακισμένος γιά τόν Κύριο, νά ζεῖτε μέ τρόπο ἀντάξιο ἐκείνου πού σᾶς κάλεσε στή νέα ζωή. Νά ζεῖτε μέ ταπείνωση, πραότητα καί ὑπομονή· νά ἀνέχεστε μέ ἀγάπη ὁ ἓνας τόν ἂλλο καί νά προσπαθεῖτε νά διατηρεῖτε, μέ τήν εἰρήνη πού σᾶς συνδέει μεταξύ σας, τήν ἑνότητα πού δίνει τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Ἓνα σῶμα ἀποτελεῖτε ὃλοι κι ἓνα πνεῦμα σᾶς ἑνώνει, ὃπως καί μία εἶναι ἡ ἐλπίδα σας γιά τήν ὁποία σᾶς κάλεσε ὁ Θεός. Ἓνας Κύριος ὑπάρχει, μία πίστη, ἓνα βάπτισμα. Ἓνας Θεός καί Πατέρας ὃλων, πού κυριαρχεῖ σ’ ὃλους, ἐνεργεῖ μέσα ἀπ’ ὃλους καί κατοικεῖ σε ὃλους σας. Στόν καθένα μας ὂμως ἒχει δοθεῖ κάποιο ἰδιαίτερο χάρισμα, σύμφωνα μέ τό μέτρο πού δωρίζει ὀ Χριστός.

Κυριακή ΙΓ’ Λουκά στην Κέρκυρα-Επιμνημόσυνη Δέηση στον Νικηφόρο Θεοτόκη

     Σήμερα Κυριακή ΙΓ’ Λουκά, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Πλακάδο του Αγίου Σπυρίδωνος.

 Σ΄αυτόν το ναό εκύρηττε ο Νικηφόρος Θεοτόκης, ο οποίος γεννήθηκε στην Κέρκυρα, εφημέρευσε, και υπήρξε φλογερός Ιεροκύρηκας στον ως άνω Ιερό Ναό. 

Κατά την Θεία Λειτουργία παρόντες ήσαν ο Βουλευτής Κέρκυρας Αλέξανδρος Αυλωνίτης, η Δήμαρχος Κεντρικής Κέρκυρας κ. Μερόπη Υδραίου, οι Αντιπεριφερειάρχες κ. Κώστας Ζορμπάς και Μελίτα Ανδριώτου, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Δημήτριος Μεταλληνός, ο πρώην δήμαρχος κ. Ιωάννης Τρεμπεκλής, ο Περιφερειακός Διοικητής Πυροσβεστικών υπηρεσιών κ. Κολοβός, και άλλοι εκπρόσωποι των τοπικών και άλλων φορέων του νησιού μας.

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος μετά του εκλεκτού εφημερίου και ρέκτου της ενορίας, πρωτοπρεσβυτέρου π. Αθανασίου Κοκκινόπουλου, τέλεσε μνημόσυνο υπερ αναπαύσεως της ψυχής του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Σλαβινίου και Χερσώνος, και αργότερον Αστραχάν, Νικηφόρου Θεοτόκη. 

Ειρήσθω, πριν την εκκκλησιαστική και την πολιτική κρίση μεταξύ της Ρωσίας και Ουκρανίας, σε παλαιότερη μετάβαση της Ιεράς Μητροπόλεως μας, στην Ιερά Μονή του Αγίου Δανιήλ στην Μόσχα, στην οποία ήταν ηγούμενος μετά την παραίτηση του από την Αρχιεπισκοπή Αστραχάν ο Νικηφόρος Θεοτόκης και ετάφη εκεί,η Ιερά Μητρόπολις μας αιτήθηκε ένα μέρος των λειψάνων του Νικηφόρου Θεοτόκη, προκειμένου να κατατεθούν σε κρύπτη εντός του Ιερού Ναού του Αγίου Ιωάννου, όπερ και εγένετο σήμερα μετά την επιμνημόσυνη δέηση.

Κατά την Θεία Λειτουργία, ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από το Ευαγγελικό ανάγνωσμα του Πλουσίου Νομικού της Παραβολής και αφού δι’ ολίγων αναφέρθηκε στο γεγονός, και στον διάλογο ο οποίος ανεπτύχθη μεταξύ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και του νέου Νομικού, ο οποίος είχε μεταφυσικές ανησυχίες περί της ζωής της αιωνιότητος, ο Κύριος μας με δύο λέξεις απευθύνθηκε σε εκείνον «Δεύρο ακολούθει μοι». Εάν θέλεις να γίνεις μέτοχος της Βασιλείας των Ουρανών πρέπει να αποδεσμευτείς από τα επίγεια και τα εγκόσμια και εμπρός να με ακολουθήσεις. Ο Κύριος μας χωρίς περιστροφές, με τον ίδιο τρόπο απλά και σύντομα, απευθύνθηκε και στους πρώτους μαθητές Του πλησίον της λίμνης Γεννησαρέτ. 

«Δεύρο ακολούθει μοι», την ίδια πρόσκληση απηύθυνε και στον Πλούσιο Λευί, με τα ίδια ακριβώς λόγια.

Και σήμερα λοιπόν, με τέτοια απλότητα προσκαλεί τον νέον. Στον Λόγο λοιπόν περί πλούτου, δεν ήταν και δεν είναι το εμπόδιο ο πλούτος ή η φτώχεια για τον καθένα μας για να γίνει μέτοχος της Βασιλείας του Θεού. Διότι και σήμερα όπως τότε, υπήρχαν και υπάρχουν κακοί πλούσιοι, και καλοί πτωχοί. Όπως και το αντίθετο, καλοί πλούσιοι και κακοί πτωχοί. Το θέμα μας όμως, εστιάζεται σε κάποιο άλλο σημείο. Το «ετι εν σοι λείπει», μπορούμε να το ερμηνεύσουμε με τέσσερις έννοιες.

Την ευθύνη, το να είναι κανείς πλούσιος, να έχει δηλαδή υλικά αγαθά, χρειάζεται υπευθυνότητα για να τα διαχειριστεί και όχι ανευθυνότητα. Εκείνος ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι τίποτα δεν είναι δικό μας στην παρούσα ζωή, αλλά τα πάντα ανήκουν στο δημιουργό πατέρα μας, και απλά μας αναθέτει την ευθύνη της διαχειρίσεως των υλικών αγαθών, χωρίς αυτά να τα οικειοποιούμεθα, αλλά να γινόμαστε οι διαχειριστές των, κάνοντας κοινωνούς όλους τους ανθρώπους, και αισθανόμενοι την ανάγκη της εν Χριστώ κοινωνίας.

Δευτέρα έννοια η Δικαιοσύνη, το ότι κάποιος είναι πλούσιος η ακόμη και πτωχός σε υλικά αγαθά. Χρειάζεται να έχουμε την αίσθηση της Δικαιοσύνης του Θεού προκειμένου να μην είμαστε άδικοι απέναντι στους αδερφούς μας. Αν σήμερα συναντούμε την κοινωνική αδικία και την ανισότητα ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά και τους λαούς της γης, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν ζούμε την Δικαιοσύνη του Θεού.

Τρίτον, η Ελευθερία, μας την χάρισε ο Θεός για να μπορούμε να ζούμε την Ελευθερία και όχι την ασυδοσία και την κατάχρηση αυτού του μεγάλου δώρου του Θεού, που νομίζοντας ότι η οποιαδήποτε συμπεριφορά μας, έναντι των αδελφών μας με την έννοια της Ελευθερίας η οποία μας βολεύει, καταντά δουλεία και καταδυνάστευση ανάμεσα στους ανθρώπους.

Τέταρτη έννοια η Αγάπη, που ο ίδιος ο Θεός είναι Αγάπη, μας την χάρισε για να είναι γνώμονας στην πορεία της ζωής μας. Εάν έχουμε αληθινή αγάπη, τότε οδηγούμεθα στην διάκριση της διαχείρισης, είτε του πλούτου είτε της πτωχείας μας. Η Αγάπη είναι εκείνη η οποία σβήνει την απόσταση μεταξύ των ανθρώπων και των λαών. Εάν σήμερα επαναλαμβάνουμε ότι η αγάπη των πολλών εψύγη, δηλαδή πάγωσε, αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία μας πλέον, βρίσκεται σε μια πορεία η οποία δεν οδηγεί στην λύτρωση.

Στο τέλος ο Σεβασμιότατος, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του Νικηφόρου Θεοτόκη, του Δασκάλου του Γένους, ο οποίος μέσα από τις πολλές επιστήμες τις οποίες σπούδασε στην Ιταλία, τις αξιοποίησε με την χάρη της Ιεροσύνης για να γίνει ένας Διαφωτιστής και Διδάσκαλος του Γένους μας. Αυτή την κληρονομιά μας άφησε και οφείλουμε να την αξιοποιήσουμε.

Μετά την Θεία Λειτουργία, όλοι οι εκπρόσωποι των τοπικών φορέων καθώς και η Περιφερειάρχης κ. Ρόδη Κράτσα, και ο Βουλευτής Κέρκυρας κ. Στέφανος Γκίκας, ο Περιφερειακός Διευθυντής της Εκπαίδευσης κ. Πέτρος Αγγελόπουλος και πολλοί άλλοι, συνήλθαν στο Μέγαρο της Φιλαρμονικής Εταιρείας « Μάντζαρος» όπου εκεί υπήρξε το σπίτι του Νικηφόρου Θεοτόκη, μέσα στο οποίο γεννήθηκε το 1731 και ανδρώθηκε.

Ακολούθησε φιλολογικό μνημόσυνο με ομιλητές τον Πρόεδρο της Φιλαρμονικής Εταιρείας « Μάντζαρος» κ. Ιωάννη Τριβιζά, τον πρώην Πρόεδρο της αναγνωστικής εταιρείας, κ. Ιωάννη Πιέρρη, και τον Γραμματέα της Ιεράς μας Μητροπόλεως κ. Κωνσταντίνο Θύμη, Θεολόγο-Ιστορικό. 

Η εκδήλωσε τελείωσε με συναυλία από τη Φιλαρμονική Εταιρεία «Μάντζαρος», και στο τέλος επισφράγισε την εκδήλωση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Κήρυγμα Αποστολικό Κυριακής ΚΔ’ Επιστολών (27–11– 2022)

«Αὐτός γαρ ἐστίν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν»

Αγαπητοί μου αδελφοί, ο συνεχής πόθος και η ασίγαστη αγωνία και επιθυμία των ανθρώπων μέσα στην ιστορία υπήρξε η πραγματοποίηση της ειρήνης ως ένα μόνιμο και συνεχές γεγονός.

Οι πόλεμοι, οι αναστατώσεις και τα φοβερά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί στην ανθρώπινη ιστορία αλλά και η συνέχιση αυτή της πορείας των λαών και των ανθρώπων, έχουν κάνει την ειρήνη το πολύτιμο και πολυπόθητο αγαθό.

Ειρήνη και αγάπη είναι τα μεγαλύτερα αγαθά για την διατήρηση του κόσμου. Όπως τα βασικά αγαθά για την συντήρηση του ανθρώπινου σώματος είναι το ψωμί και το λάδι, έτσι και η ειρήνη και η αγάπη είναι τα αγαθά συντήρησης του  κόσμου.

Μεταξύ των μεγάλων δωρεών του Θεού είναι η αγάπη που πρόσφερε. Να θυμηθούμε τον Αγγελικό ύμνο που άκουσαν για πρώτη φορά οι άνθρωποι ποιμένες στην Βηθλεέμ κατά την Γέννηση του Κυρίου μας: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Αλλά και ο Κύριος μας πολλάκις μίλησε για την ειρήνη στους μαθητές Του, ιδιαίτερα δε μετά την Ανάσταση Του: «εἰρήνη τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν». Όντως ο Κύριός μας είναι η προσωποποιημένη αγάπη· έτσι και η ειρήνη. Αυτό μας λέγει ο Απ. Παύλος στο σημερινό Αποστολικό Ανάγνωσμα που ακούσαμε αδελφοί: «Αὐτός γαρ ἐστίν ἡ εἰρήνη ἡμῶν».

Η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο και η σταυρική του θυσία ένωσε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους εις ενότητα μίαν «ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἕν». Η προχριστιανική εποχή θεωρείται μια εποχή όπου ο Ιουδαϊκός και ο εθνικός κόσμος, ο κόσμος του Νόμου και ο κόσμος της ειδωλολατρίας, ήταν διχασμένοι, γεμάτοι από έχθρα και αδικία.

Ο Χριστός μας γκρέμισε το μεσότοιχον της έχθρας και δημιούργησε ενότητα μίαν. «Το μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» για να δημιουργήσει μια νέα ανθρωπότητα βασισμένη στην ειρήνη και την αγάπη των καρδιών και την δια του Αγ. Πνεύματος ενότητα. Ο ίδιος αδελφοί έγινε το βασικό λιθάρι της γωνίας που κρατά ολόκληρο το οικοδόμημα της Εκκλησίας με θεμέλια τους προφήτες και τους Αποστόλους.

Όμως και εμείς όλοι οι Χριστιανοί μέσα στην ζωή και την πορεία της Εκκλησίας μας είμαστε μέτοχοι και συνεχιστές αυτού του μεγάλου οικοδομήματος της πνευματικής κατοικίας του Θεού.

Αδελφοί μου, ήλθε ο Χριστός μας με το κήρυγμά του, την πνοή αγάπης και αδελφοσύνης, έριξε τους φραγμούς της έχθρας, έτσι ώστε ο Απ. Παύλος να διακηρύττει: «οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ιουδαίος…  αλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός». Ήλθε ο Χριστός όχι να ενώνει λαούς με το ίδιο χρώμα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η λευκότητα της ψυχής. Ήλθε ο Χριστός μας να καταργήσει την διαφορά σε προνομιούχους και δυναστευομένους, σε ελεύθερους και δούλους: «οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος» διακηρύττει ο Απ. Παύλος. «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θήλυ».

Την μοναδική ευεργετική επανάσταση που έγινε ποτέ δημιούργησε και πραγματοποίησε η Χριστιανική πίστη και η Εκκλησία. Δυστυχώς στην πορεία της ιστορίας παρουσιάστηκαν φαινόμενα αμαύρωσης του Χριστιανικού μηνύματος από ανθρώπους και λαούς που δεν έβαλαν στην καρδιά τους την ειρήνη και την αγάπη του Χριστού. Είναι όλοι εκείνοι που δεν συγκαταλέγονται στην χορεία των ανθρώπων του Χριστού.

Ο Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει «αν η ειρήνη βασισθεί στον άνθρωπο γρήγορα καταλύεται, αν βασισθεί στον Θεό δεν καταλύεται ποτέ». Γι’ αυτό αδελφοί μου ας βάλουμε στην καρδιά μας την ειρήνη του Χριστού και στις μεταξύ μας σχέσεις. Ας μάθουμε να προσευχόμαστε για την ειρήνη του σύμπαντος κόσμου ώστε ο Θεός να αμβλύνει τα μίση μεταξύ των ανθρώπων και των λαών.

Αμήν!

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΓ´ Λουκά (ιη´ 18-27) Ο πλούσιος νεανίσκος

Το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΓ´ Λουκά 27-11-2022

Καὶ ἐπηρώτησέ τις αὐτὸν ἄρχων λέγων· Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς, ὁ Θεός. τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. ὁ δὲ εἶπε· Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· Ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· Πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· Καὶ τίς δύναται σωθῆναι; ὁ δὲ εἶπε· Τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν.

Απόδοση σε νεολληνική το Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΓ´ Λoυκά

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

Και τον ηρώτησε κάποιος άρχων, λέγων· «Διδάσκαλε αγαθέ, τι πρέπει να κάμω, δια να κληρονομήσω την αιώνιον ζωήν;» Είπε δε προς αυτόν ο Ιησούς· «εφ’ όσον με θεωρείς απλούν άνθρωπον, διατί με ονομάζεις αγαθόν; Κανένας δεν είναι απολύτως αγαθός, στον οποίον και να ταιριάζη πλήρως το όνομα αυτό, ει μη μόνον ο Θεός. Γνωρίζεις τας εντολάς· να μη μοιχεύσης, να μη φονεύσης, να μη κλέψης, να μη ψευδομαρτυρήσης, να τιμάς τον πατέρα σου και την μητέρα σου». Εκείνος δε είπε· «όλα αυτά τα εφύλαξα εκ νεότητός μου». Όταν ήκουσε τα λόγια αυτά ο Ιησούς του είπε· «ένα ακόμα σου λείπει· όλα όσα έχεις πώλησέ τα και μοίρασέ τα στους πτωχούς και θα αποκτήσης έτσι θυσαυρόν στον ουρανόν και εμπρός ακολούθησέ με ως πιστός και υπάκουος μαθητής μου».

Εκείνος, όταν ήκουσε αυτά, ελυπήθηκε βαθύτατα· διότι ήτο πολύ πλούσιος και είχε προσκόλλησιν εις τα πλούτη του. Όταν δε τον είδε ο Ιησούς καταλυπημένον να φεύγη, είπε στους μαθητάς του· «πόσον δύσκολα αυτοί που έχουν τα χρήματα θα μπουν εις την βασιλείαν του Θεού! Διότι είναι ευκολώτερον να περάση μια γκαμήλα από την μικρή τρύπα που ανοίγει ένα βελόνι, παρά ένας πλούσιος να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού». Εκείνοι δε που τον ήκουσαν είπαν· «και ποιός είναι δυνατόν να σωθή, αφού λίγο-πολύ όλοι ανακατευόμεθα με τα χρήματα και ελκυόμεθα από τα χρήματα;» Ο δε Κυριος είπεν· «τα αδύνατα δια τους ανθρώπους είναι κατορθωτά και δυνατά στον Θεόν».

Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

" Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ" (Εφεσ. 2, 14-16)

"Ὁ Χριστὸς πραγματικὰ εἶναι γιὰ μᾶς ἡ εἰρήνη. Αὐτὸς ἔκανε τοὺς δύο ἀντιμαχόμενους κόσμους ἕναν λαὸ καὶ γκρέμισε μὲ τὸν σταυρικό του θάνατο ὅ,τι σὰν τεῖχος τοὺς χώριζε καὶ προκαλοῦσε ἔχθρα μεταξύ τους. Κατήργησε δηλαδὴ τὸν ἰουδαϊκὸ νόμο τῶν ἐντολῶν καὶ τῶν διατάξεων, γιὰ νὰ δημιουργήσει μὲ τὸ ἔργο του ἀπὸ τὰ δύο ἐχθρικὰ μέρη, ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους καὶ τοὺς ἐθνικούς, μία νέα ἀνθρωπότητα, φέρνοντας τὴν εἰρήνη. Κι ἀφοῦ θανάτωσε μὲ τὸν σταυρό του τὴν ἔχθρα, ἕνωσε τοὺς δύο πρώην ἐχθροὺς σὲ ἕνα σῶμα καὶ τοὺς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό"

            Σε αντίθεση με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι στους καιρούς μας, οι άνθρωποι υπάρχουμε έχοντας για τον εαυτό ας μία κλήση. Αυτήν μας την έδωσε ο Χριστός, όταν δημιούργησε τον κόσμο και τον άνθρωπο. Είναι η κλήση να γίνουμε καινούργιοι άνθρωποι. Να κατανοήσουμε εντός μας ότι έχουμε να λύσουμε το μεγάλο ερώτημα: "υπάρχει Θεός για μας;". Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε προκύπτει ένα δεύτερο ερώτημα. Τι κάνουμε με την ελευθερία που μας δόθηκε να ζητούμε την ενεργοποίηση της εικόνας Του εντός μας, για να φτάσουμε στην ομοίωσή Του; Υπάρχουμε, άραγε, για να βλέπουμε τα πάντα με την προοπτική του εαυτού μας ως ενός μικρού θεού; Του εαυτού μας που, παρότι έχει αρχή και τέλος κατά τον χρόνο της ζωής, εντούτοις πιστεύουμε ότι έχουμε καιρό ή το τέλος δεν θα έρθει ποτέ ή, ακόμη κι αν έρθει, θα είναι τέλος της ύπαρξής μας, ο σωματικός και ψυχικός μας μηδενισμός; Ή, μήπως υπάρχουμε για να συναντούμε τον Θεό και τον πλησίον μας σε μία συνεχή υπέρβαση του παλαιού ανθρώπου, του παλαιού εαυτού, για την οικοδόμηση ενός καινούργιου ανθρώπου, ο οποίος με την αγάπη θα εμπιστευθεί τον Θεό και θα μοιραστεί με τον πλησίον όσο περισσότερα αντέχει, ει δυνατόν τα πάντα;

            Αν η απάντηση είναι και πάλι καταφατική, χρειάζεται να κατανοήσουμε και ένα τρίτο σημείο. Ότι η όλη πορεία της ζωής μας θα είναι ένας συνεχής πόλεμος, μία συνεχής σύγκρουση ανάμεσα στον άνθρωπο που θεοποιεί τις αισθήσεις του, θεοποιεί την φύση ως δικαίωμα του ισχυρότερου να ικανοποιεί τις επιθυμίες του, ακόμη και εις βάρος του άλλου, "σαν το μεγάλο ψάρι να κατατρώγει το μικρό" (όπου μεγάλο ψάρι ο ισχυρός οικονομικά, ψυχολογικά,  κοινωνικά, σωματικά άνθρωπος, ο οποίος συναντά και συμπράττει με αντίστοιχους της ιδίας κατηγορίας, και υποτάσσει στις επιθυμίες του κάθε αδύναμο), με την δύναμη ή της εξουσίας  ή της χειριστικότητας, και στον άνθρωπο ο οποίος επικαλείται νόμους θεϊκούς, εντολές όχι αγάπης, αλλά τυπικότητας και συμπεριφοράς, για να αποδείξει την υπεροχή του και να αισθάνεται ότι δικαιούται την εύνοια του Θεού. Αυτός ο πόλεμος μάς καθιστά είτε απόμακρους του ουρανού είτε θρησκευτικά αυτάρκεις.

            Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στους Εφεσίους, επισημαίνει ότι σ'  αυτόν τον πόλεμο δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη άνευ του προσώπου του Χριστού. Ο Χριστός είναι ο νικητής του θανάτου. Συμφιλίωσε έτσι τον νικημένο από τον σωματικό και, κυρίως, τον πνευματικό θάνατο της αυτοθέωσης άνθρωπο με τον Θεό, αλλά και κατήργησε την αυτάρκεια που αισθάνονταν οι τηρητές του μωσαϊκού νόμου, καθώς θεωρούσαν τον Θεό δικό τους και αρνούνταν την εικόνα Του στους άλλους, τους ξένους, τους ειδωλολάτρες.

            Ο Χριστός επάνω στον σταυρό ένωσε τον άνθρωπο τόσο με τον Θεό, όσο και τον πλησίον, τον κάθε πλησίον. Έφερε την δική Του ειρήνη. Δείχνει αυτόν τον δρόμο στον καθέναν μας, ώστε να γίνει ο καινούργιος άνθρωπος της αγάπης, της ταπείνωσης, της καταλλαγής, της ειρήνης. Ο άνθρωπος της εμπιστοσύνης σ' Εκείνον για κάθε λεπτομέρεια της ζωής. Όχι ο άνθρωπος της απουσίας του κόπου ή της παραίτησης από τον αγώνα της ζωής, αλλά ο άνθρωπος που θυμάται ότι τα πάντα είναι η αγάπη.

            Η ειρήνη του Χριστού έρχεται σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Έρχεται στην ενότητα σώματος και ψυχής, όταν οι επιθυμίες μας δεν λειτουργούν ως άκριτος οδηγός απόλαυσης, αλλά ως χαρά που συνυπάρχουμε, αγάπη και μοίρασμα σώματος και ψυχής, ως κοινωνία δηλαδή προσώπων. Και ειρηνεύουμε εντός μας, για να συνδράμουμε και στην εξωτερική ειρήνη. Διότι αυτός που δεν κινείται με γνώμονα το "εγώ" του, αλλά με την έγνοια για τον άλλο, τον κάθε άλλο, τότε λειτουργεί ειρηνικά. Ακόμη κι αν η αλήθεια πονά, τόσο τον ίδιο όσο και τον συνάνθρωπο, θα την πει, θα την υποστηρίξει, θα παλέψει γι'  αυτήν. Με σεβασμό όμως στην ελευθερία του άλλου, ακόμη κι αν αυτό φέρνει λύπη. Γι'  αυτό και ο καινούργιος άνθρωπος περνά από τον σταυρό, ακολουθώντας τον Χριστό σε κάθε στιγμή της ζωής.

            Κληθήκαμε να γίνουμε καινούργιοι άνθρωποι. Ας μην το λησμονούμε, αλλά με την κοινωνία με τον Χριστός εντός της Εκκλησίας ας κάνουμε κάθε στιγμή καινούργιες αρχές, καινούργια βήματα.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

27 Νοεμβρίου 2022

Κυριακή ΙΓ' Λουκά

Ο Απόστολος Κυριακής ΙΓ´ Λουκά 27-11-2022 (Εφεσ. β΄ 14-22)

Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της Κυριακής ΙΓ´ Λουκά

Αδελφοί, Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν, ὁ ποιήσας τὰ ἀμφότερα ἓν καὶ τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας, τὴν ἔχθραν, ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ τὸν νόμον τῶν ἐντολῶν ἐν δόγμασι καταργήσας, ἵνα τοὺς δύο κτίσῃ ἐν ἑαυτῷ εἰς ἕνα καινὸν ἄνθρωπον ποιῶν εἰρήνην, καὶ ἀποκαταλλάξῃ τοὺς ἀμφοτέρους ἐν ἑνὶ σώματι τῷ Θεῷ διὰ τοῦ σταυροῦ, ἀποκτείνας τὴν ἔχθραν ἐν αὐτῷ· καὶ ἐλθὼν εὐηγγελίσατο εἰρήνην ὑμῖν τοῖς μακρὰν καὶ τοῖς ἐγγύς, ὅτι δι’ αὐτοῦ ἔχομεν τὴν προσαγωγὴν οἱ ἀμφότεροι ἐν ἑνὶ Πνεύματι πρὸς τὸν πατέρα.

Ἂρα οὖν οὐκέτι ἐστὲ ξένοι καὶ πάροικοι, ἀλλὰ συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, ἐποικοδομηθέντες ἐπὶ τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν, ὄντος ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ πᾶσα ἡ οἰκοδομὴ συναρμολογουμένη αὔξει εἰς ναὸν ἅγιον ἐν Κυρίῳ· ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς συνοικοδομεῖσθε εἰς κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ ἐν Πνεύματι.

Απόδοση σε νεοελληνική ο Απόστολος Κυριακής ΙΓ´ Λουκά

Αδελφοί, ὁ Χριστός πραγματικά εἶναι γιά μᾶς ἡ εἰρήνη. Αὐτός ἔκανε τούς δύο ἀντιμαχόμενους κόσμους ἕνα λαό καί γκρέμισε μέ τό σταυρικό του θάνατο ὅ,τι σάν τεῖχος τούς χώριζε καί προκαλοῦσε ἔχθρα μεταξύ τους. Κατήργησε δηλαδή τόν ἰουδαϊκό νόμο τῶν ἐντολῶν καί τῶν διατάξεων, γιά νά δημιουργήσει μέ τό ἔργο του ἀπό τά δύο ἐχθρικά μέρη, ἀπό τούς Ἰουδαίους καί τούς ἐθνικούς, μία νέα ἀνθρωπότητα, φέρνοντας τήν εἰρήνη. Κι ἀφοῦ θανάτωσε μέ τό σταυρό του τήν ἔχθρα, ἕνωσε τούς δύο πρώην ἐχθρούς σέ ἕνα σῶμα καί τούς συμφιλίωσε μέ τό Θεό. Ἔτσι, ὁ Χριστός ἦρθε κι ἔφερε τό χαρμόσυνο μήνυμα τῆς εἰρήνης σ΄ ἐσᾶς τούς ἐθνικούς, πού ἤσασταν μακριά ἀπό τό Θεό, καί σ΄ ἐσᾶς τούς Ἰουδαίους, πού ἤσασταν κοντά του. Πραγματικά διά τοῦ Χριστοῦ μποροῦμε μ΄ ἕνα πνεῦμα καί οἱ δύο, ἐθνικοί καί Ἰουδαῖοι, νά πλησιάσουμε τόν Πατέρα.

Δέν εἶστε, λοιπόν, πιά ξένοι καί χωρίς δικαιώματα, ἀλλά ἀνήκετε στό λαό τοῦ Θεοῦ, στήν οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ. Προστεθήκατε κι ἐσεῖς στό οἰκοδόμημα πού ἔχει θεμέλιο τούς ἀποστόλους καί τούς προφῆτες κι ἀκρογωνιαῖο λίθο αὐτόν τόν ἴδιο τό Χριστό. Μ΄ αὐτόν ὁλόκληρο τό οἰκοδόμημα δένεται καί μεγαλώνει, ὥστε νά γίνει ναός ἅγιος γιά τόν Κύριο. Ὁ Κύριος οἰκοδομεῖ κι ἐσᾶς μαζί μέ τούς ἄλλους, γιά νά γίνετε πνευματική κατοικία τοῦ Θεοῦ.

ΤΑ ΑΔΥΝΑΤΑ ΠΑΡΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΔΥΝΑΤΑ ΠΑΡΑ ΤΩ ΘΕΩ ΕΣΤΙΝ

 

 «Εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· καὶ τίς δύναται σωθῆναι; Ὁ δὲ εἶπε· τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν» (Λουκ. 18, 26-27)

«Ὅσοι τὸν ἄκουσαν εἶπαν· ,,Τότε ποιὸς μπορεῖ νὰ σωθεῖ;’’ Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε· ,,Αὐτὰ ποὺ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἀδύνατα, γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι δυνατά’’». 

            Συνήθως ζητούμε από τον Θεό ό,τι ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα. Ζητούμε να διορθώσει τα λάθη μας, κάνοντάς μας να αλλάξουμε με έναν εκ του αυτομάτου τρόπο. Ζητούμε να φωτίσει τους άλλους να μας φερθούν, όπως εμείς επιθυμούμε. Να σκεφτούν, όπως εμείς θέλουμε να σκέφτονται. Ζητούμε να μας προφυλάξει, χωρίς εμείς να κάνουμε αυτό που χρειάζεται από εμάς να γίνει. Να μας δώσει την υγεία μας, σε καταστάσεις οριακές. Να μας γλιτώσει από τον θάνατο, ενώ γνωρίζουμε ότι είναι η μόνο οδός από την οποία δεν θα απαλλαγούμε.

            Υπάρχει ένα αίσθημα αναγνώρισης του Θεού ως πατέρα μας σ’ αυτά τα αιτήματα. Μόνο που πίσω από τον πατέρα κρύβεται ο ισχυρός και εξουσιαστής. Ο παντοδύναμος. Αυτός δηλαδή που ικανοποιεί το θέλημά μας, γιατί εμείς του το εμπιστευόμαστε. Το ερώτημα είναι τι θέλει ο Ίδιος. Αυτό δεν μας πολυενδιαφέρει. Πορευόμαστε με κέντρο τον εαυτό μας, την σκέψη μας, την στάση ζωή μας, διότι κλειδί είναι το «εγώ» μας. Προφανώς και η ταυτότητά μας, το ποιοι είμαστε είναι κλειδί για το τι ζητάμε. Χρειάζεται όμως, όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις, να κάνουμε κάτι που φαίνεται δύσκολο: να αποστασιοποιηθούμε από την προτεραιότητα της δικής μας σκέψης και γνώμης και να δούμε τον κόσμο και την ζωή μέσα από τα μάτια του άλλου, εδώ του Θεού.

            Τι ζητά ο Θεός από εμάς; Στο ερώτημα του πλούσιου άρχοντα στον Χριστό τι πρέπει να κάνει για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή, υπάρχει ταύτιση ανάμεσα στο θέλημα του Θεού και το θέλημα του ανθρώπου. Την αιώνια ζωή θέλει ο Θεός να λάβουμε. Να εισέλθουμε στην βασιλεία του Θεού, η οποία ξεκινά από το παρόν. Μόνο που για να γίνει αυτό χρειάζεται μία εγκατάλειψη. Δεν είναι μόνο αυτή των υλικών αγαθών την οποία ο πλούσιος δεν μπορούσε να κάνει. Είναι κυρίως η εγκατάλειψη του ιδίου θελήματος. Να δούμε τον κόσμο και την ζωή μέσα από το θέλημα του Θεού που είναι η αγάπη. Κι εδώ δυσκολευόμαστε όλοι.

            Δυσκολευόμαστε να αγαπήσουμε τον Θεό, διότι θέλουμε να ζήσουμε σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ. Σαν να μην πρόκειται να χάσουμε ποτέ στις περιστάσεις της ζωής και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Σαν να μην νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει. Κι αυτό είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, στα καλά και στα λυπηρά, στους σταυρούς και στις αναστάσεις μας. Δεν αρνείται ο Θεός τα αιτήματά μας, όταν διατυπώνονται από τα παιδιά στον πατέρα τους. Μας δίνει όμως μαθήματα, όταν βλέπει ότι δεν είναι η βασιλεία Του και η δικαιοσύνη της αγάπης Του τα κλειδιά για την σκέψη και την ζωή μας, αλλά η ικανοποίηση του θελήματός μας και μόνο.

            Ανάλογη είναι και η στάση την οποία μας ζητά να κρατήσουμε έναντι των άλλων. Να μη ζητάμε πρώτα το δικό μας, αλλά πρώτα το του άλλου. Να είμαστε ελεήμονες έναντί τους. Αν-εξάρτητοι από τα όποια αγαθά. Όχι να μην εργαζόμαστε, αλλά να μην απολυτοποιούμε την εργασία μας. Όχι να μην χρησιμοποιούμε τα μέσα της ζωής, όπως είναι η ιατρική, η τεχνολογία, η επιστήμη, αλλά να μην θεωρούμε ότι αυτά έχουν τον τελευταίο λόγο. Να μπαίνουμε στην θέση και στην σκέψη του άλλου και να ζητούμε να τον αναπαύσουμε και όχι να τον εξουσιάσουμε, όσο αυτό είναι εφικτό. Και στις αδυναμίες μας, να αναφωνούμε το «ελέησόν με», όπως και το «ευλόγησον» και «συγχώρησον».

            Ζούμε σε έναν πολιτισμό ο οποίος βλέπει την ζωή στην προοπτική του εγώ και του εδώ. Μας αγγίζει διότι εξακολουθούμε να απαντούμε στην εντολή του Θεού στον πρωτόπλαστο «διάλεξε την ελευθερία κοντά μου ή την ελευθερία μακριά μου» με γνώμονα το εγώ μας. Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε εδώ. Ακόμη και οι άλλοι πρέπει να μας υποταχθούν, ακόμη και ο Θεός να μας δώσει κατά το θέλημά μας. Μοιάζει αδύνατον να αλλάξουμε. Όμως ο λόγος του Χριστού είναι παρηγορητικός. Αν προτεραιότητά μας είναι η βασιλεία του Θεού, η Εκκλησία, η τήρηση των εντολών της αγάπης, τότε ακόμη και το αδύνατο θα γίνει δυνατό. Μπορεί να μην φαίνεται ελκυστική η προοπτική. Είναι όμως λυτρωτική. Και με την εμπιστοσύνη στον Θεό, κι αυτό που μας λείπει, το βρίσκουμε. Το έλεος, την αγάπη, την ηρεμία ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Και τότε, ακόμη και τις δοκιμασίες μας μπορούμε να τις διαχειριστούμε.

 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

28 Νοεμβρίου 2021

Κυριακή ΙΓ’ Λουκά- του πλούσιου άρχοντα

Κήρυγμα Κυριακής ΙΓ’ Λουκά (28 – 11 – 2021)

 «Έτι εν σοι λείπει».

Ένας άρχοντας, πλούσιος νέος με χρήματα πολλά, με περιουσία πλησιάζει τον Χριστό μας αδελφοί μου. Από τα λόγια του φαίνεται ότι είναι άνθρωπος ευσεβής και τηρητής του Νόμου και έχει πόθο και δίψα για την αιώνια ζωή. Ανησυχεί για το μέλλον του μετά την παρούσα ζωή, και θέλει να ζήσει αιώνια στην βασιλεία του Θεού και γι’ αυτό προσπαθεί να εφαρμόσει όλα αυτά που του επιβάλει η πίστη του με βάση τον Ιουδαϊκό Νόμο, τηρώντας επακριβώς και κατά γράμμα όλα όσα  επιβάλλονται  για να μπει στην βασιλεία του Θεού. 

Έχει δημιουργήσει την βεβαιότητα και είναι σίγουρος αφού τον κατάλογο των εντολών τον έχει εφαρμόσει στην ζωή του. Αν προσέξουμε μάλιστα στην αρχή της Ευαγγελικής περικοπής ο τρόπος που διαλέγεται με τον Κύριό μας δείχνει άνθρωπο όπου προσπαθεί να ειρωνευθεί  αποκαλώντας Τον αγαθόν και αφετέρου δείχνει άνθρωπο που το στοιχείο του εγωισμού τον έχει κυριεύσει λέγοντας ότι «ταύτα πάντα εφυλαξάμην εκ νεότητός μου». Ο Χριστός μας όμως ο οποίος γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων, βλέπει στο βάθος της ψυχής του πλουσίου αυτού νέου ότι είναι δεμένος με τα γήινα και τα φθαρτά. Γίνονται έτσι τα πλούτη του βαρίδια για να μην μπορεί να πετάξει στην Βασιλεία του Θεού.  

Όπως αποδεικνύεται στην συνέχεια η βασιλεία του Θεού γι αυτόν είναι πιο φθηνή και πιο ευτελής από τα χρήματά του, γι αυτό και φεύγει περίλυπος όταν ο Χριστός μας του λέει: «Ένα ακόμη σου λείπει: πούλησε όλα τα υπάρχοντα σου και δώσε τα χρήματα στους φτωχούς και θα έχεις θησαυρό στον Ουρανό και έλα ακολούθησε με». 

Ο πλούσιος αυτός νέος έχει πράγματι προσπαθήσει, έχει αγωνιστεί να εφαρμόσει αυτά που του επιβάλει η θρησκεία του, όμως ποτέ δεν ελευθερώθηκε πραγματικά, έκανε προσπάθειες να πετάξει αλλά τα πόδια του είναι δεμένα στην γη και στα θέλγητρά της. 

Είναι ο νέος αυτός σαν έναν αετό που είναι δεμένος με σχοινί. Ανοίγει τα φτερά του και πάλι πέφτει στην γή. Είναι κρίμα τελικά γιατί ο αγώνας του πήγε χαμένος, διότι δεν μπόρεσε να διακρίνει το πρόσκαιρο από το αιώνιο, το γήινο με το ουράνιο. Κρίμα γιατί αγωνίσθηκε και όμως όλα πήγαν χαμένα για ένα μόνο πράγμα: το χρήμα!

 «Έτι εν σοι λείπει…» 

Αδελφοί μου. Ίσως και εμείς αγωνιζόμαστε να εφαρμόσουμε τις εντολές του Θεού και να προσπαθούμε κάνοντας τον αγώνα μας, να κόψουμε συνήθειες και ελαττώματα του παρελθόντος, και πολλά να κόβονται και να καλυτερεύουμε τους εαυτούς μας. Και όμως κάποια αδυναμία κάποιο ελάττωμα που θεωρούμε μικρό ή επειδή αυτό το ελάττωμα έχει ταυτιστεί με την ζωή μας, γίνεται σχοινί που δεν μας αφήνει να ελευθερωθούμε και να γίνουμε πολίτες της Βασιλείας του Θεού.

Ο Χριστιανός προσπαθεί να εφαρμόζει τον Νόμο του Θεού, να ζει την μυστηριακή και εκκλησιαστική ζωή, αλλά και σε βάθος να σκάβει την ψυχή του και να ανακαλύπτει όλα εκείνα τα φθοροποιά στοιχεία που τον εμποδίζουν να τελειοποιεί τον εαυτό του κατά Θεόν.

Αδελοί μου ο Παράδεισος έγινε από τον Θεό για εμάς, είναι η πατρίδα μας· η γη είναι για το σήμερα, ο Παράδεισός για το αιώνιο. Είναι κρίμα να τον χάσουμε για κάποιο ελάττωμα ή αδυναμία μας. Αμήν!

        

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως 

Κυριακή ΙΓ’ Λουκά: Ο πλούσιος νεανίας († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

 

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ και τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ Κύριος μᾶς προειδοποιεῖ σήμερα πόσο δύσκολο εἶναι γιὰ ἕναν ἄνθρωπο πλούσιο νὰ εἰσέλθει στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνοιχτὴ μόνο στοὺς ἀναγκεμένους, σ’ ἐκείνους ποὺ εἶναι φτωχοί, ποὺ στεροῦνται τὰ πάντα στὴ γῆ; Ὄχι. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνοιχτὴ σὲ ὅλους ποὺ δὲν εἶναι σκλαβωμένοι στὰ πράγματα ποὺ κατέχουν.

Ὅταν διαβάζουμε τὸν πρῶτο Μακαρισμὸ, «Εὐλογημένοι εἶναι οἱ φτωχοὶ στο πνεῦμα, διότι σ’ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν», μᾶς δίνεται ἕνα κλειδὶ νὰ κατανοήσουμε τοῦτον τὸν λόγο: πτωχοὶ στὸ πνεῦμα εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ κατανόησαν ὅτι δὲν ἔχουν τὴν κυριότητα σὲ τίποτα ἀπ’ ὅσα κατέχουν. Εἴμαστε δημιούργημα τῆς Θεϊκῆς ἐνέργειας, ἔχουμε ἀγαπηθεῖ σὰν ὑπάρξεις· ἔχουμε προσφερθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ εἴμαστε σὲ κοινωνία μαζί Του στὴν ὁποία δὲν ἔχουμε καθόλου δικαιώματα. Ὅ,τι εἴμαστε, ὅ,τι κατέχουμε δὲν μᾶς ἀνήκει μὲ τὴν ἔννοια ὅτι δὲν ἔχουμε φτιάξει τοὺς ἑαυτούς μας, δὲν δημιουργήσαμε ὅ,τι φαίνεται, ὅ,τι μᾶς ἀνήκει – κάθε τι ποὺ εἴμαστε καὶ ποὺ ἔχουμε εἶναι ἀγάπη, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων, καὶ τίποτα δὲν κατέχουμε ἐπειδὴ τὰ πάντα εἶναι ἕνα δῶρο ποὺ τὸ χάνουμε τὴ στιγμὴ ποὺ θέλουμε νὰ τὸ κάνουμε κτῆμα μας και λέμε, «Εἶναι δικό μου».

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀληθινὰ ἡ βασιλεία ἐκείνων ποὺ γνωρίζουν ὅτι εἶναι ἀπέραντα πλούσιοι ἐπειδὴ μποροῦμε νὰ περιμένουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν θεϊκὴ καὶ τὴν ἀνθρώπινη ἀγάπη. Εἴμαστε πλούσιοι ἐπειδὴ δὲν κατέχουμε τίποτα, εἴμαστε πλούσιοι ἐπειδὴ τὰ πάντα μᾶς ἔχουν δοθεῖ· καὶ ἔτσι εἶναι δύσκολο γιὰ κάποιον ποὺ φαντάζεται ὅτι εἶναι πλούσιος δικαιωματικὰ νὰ ἀνήκει σὲ τοῦτο τὸ βασίλειο ὅπου τὸ κάθε τι εἶναι δεῖγμα ἀγάπης, καὶ ποὺ τίποτα δὲν μποροῦμε νὰ κατέχουμε, ποὺ ἔχει ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ ἄλλους· ἐπειδὴ τὴ στιγμὴ ποὺ λέμε ὅτι κατέχουμε κάτι ποὺ δὲν μᾶς ἔχει δοθεῖ εἴτε ἀπὸ τὸν Θεὸ εἴτε ἀπὸ ἀνθρώπινη φροντίδα, τὸ ἀποκόβουμε ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὴ στιγμὴ ποὺ ἀγκιστρωνόμαστε σὲ ὁτιδήποτε, γινόμαστε σκλάβοι του.

Θυμᾶμαι ὅταν ἤμουν νέος, ἕναν ἄνδρα νὰ μοῦ λέει: Δὲν καταλαβαίνετε ὅτι τὴ στιγμὴ ποὺ παίρνεις στὰ χέρια σου ἕνα νόμισμα και δεν εἶσαι προετοιμασμένος νὰ ἀνοίξεις τὸ χέρι σου γιὰ νὰ τὸ ἀφήσεις, δὲν χρησιμοποιεῖς σωστὰ τὸ χέρι σου, τὸ σῶμα σου, ἐπειδὴ ὅλη ἡ προσοχὴ σου θὰ ἐπικεντρώνεται στὸ νὰ μὴν χάσεις αὐτὸ τὸ νόμισμα, – τὰ ὑπόλοιπα θὰ ξεχαστοῦν.

Εἴτε κρατᾶμε ἕνα χάλκινο νόμισμα, εἴτε νοιώθουμε πλούσιοι – διανοητικὰ, συναισθηματικὰ, ὑλικὰ, – εἴμαστε φυλακισμένοι, ἔχουμε χάσει τὴ χρήση ἑνὸς μέρους τοῦ σώματος μας, τοῦ μυαλοῦ μας, τῆς καρδιᾶς μας· δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε πιὰ ἐλεύθεροι, καὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι βασιλεία ἐλευθερίας.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἐπίσης, πόσο δύσκολο εἶναι γιὰ κάποιον ποὺ ποτὲ δὲν τοῦ ἔχει λείψει τίποτα, ποὺ πάντοτε εἶχε περισσότερα ἀπὸ ὅσα χρειαζόταν, νὰ συνειδητοποιήσει τὴν φτώχεια ἤ τὴν ἀνάγκη κάποιου ἄλλου: φτώχεια ὑλικὴ, συναισθηματικὴ, διανοητικὴ ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀνάγκη. Ἀπαιτεῖται ἀπὸ ἐμᾶς νὰ εἴμαστε προσεχτικοὶ στὶς κινήσεις τῆς καρδιᾶς ἄλλων ἀνθρώπων καὶ στὶς ἀνάγκες τους ὥστε νὰ ἀνταποκριθοῦμε σ’ αὐτὲς.

Κάποιος εἶπε στὰ Ρωσικὰ: «Ἕνας ἱκανοποιημένος δὲν κατανοεῖ πλέον ἕναν πεινασμένο»· ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς μπορεῖ νὰ πεῖ ὅτι εἴμαστε πεινασμένοι ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄποψη; Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λὸγος ποὺ δὲν κατανοοῦμε τὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων – τὶς ἀνάγκες ποὺ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται ἐδῶ, ἤ αὐτὲς ποὺ ὑπάρχουν πέρα ἀπὸ τὶς ἀνάγκες τῆς δικῆς μας ἐκκλησίας.

Λοιπὸν, ἄς προβληματιστοῦμε πάνω σ’ αὐτὸ· φτώχεια δὲν σημαίνει ἔνδεια· σημαίνει ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ὑποδούλωση σὲ μιὰν αὐταπάτη ὅτι εἴμαστε αὐτάρκεις, δημιουργοὶ σ’ ὅ,τι εἴμαστε καὶ σὲ ὅ,τι κατέχουμε. Καὶ ἐπίσης ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν ὑποδούλωση σ’ αὐτὸ ποὺ μᾶς δίνεται γιὰ νὰ γίνουμε γεωργοὶ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

Ἄς τὸ λάβουμε αὐτὸ ὑπόψιν μας· ἐπειδὴ ἄν τὸ μάθουμε, ἄν μάθουμε αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὅτι εἴτε εἶναι πλούσιος, εἴτε πτωχὸς, εἶναι ἐξίσου πλούσιος ἐπειδὴ ὁ πλοῦτος του βρίσκεται στὸν Θεὸ καὶ στὴν ἀνθρώπινη ἀγάπη, τότε θὰ μποροῦμε, εἴτε ἔχουμε ὑλικὰ πράγματα εἴτε ὄχι, νὰ εἴμαστε ἐλεύθεροι ἀπὸ αὐτὰ, καὶ νὰ ἀνήκουμε στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι τὸ Βασίλειο τῆς ἀμοιβαίας ἀγάπης, ἤ τῆς ἀλληλεγγύης, τῆς συμπόνοιας τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου γιὰ τὸν ἄλλον, ποὺ εἶναι τὸ Βασίλειο τῆς προσφορᾶς τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλον σὲ ὅ,τι μᾶς δόθηκε δωρεάν. Ἀμήν.

(Πηγή καί Ἀπόδοση στὴν νεοελληνική: agiazoni.gr)

https://alopsis.gr