ΠΟΛΥΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ

Με την τέλεση Πολυαρχιερατικού Εσπερινού, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφανίου και συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Βρεσθένης κ. Θεοκλήτου, Κυθήρων κ. Σεραφείμ και του οικείου Ποιμενάρχου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, ξεκίνησαν το απόγευμα του Σαββάτου 31 Οκτωβρίου 2026 στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα οι λατρευτικές εκδηλώσεις για το Πρωτοκύριακο, εις ανάμνησιν του υπερφυούς θαύματος του Αγίου, διά του οποίου έσωσε το νησί από την πανώλη το 1673.

Τους Αγίους Αρχιερείς προσφώνησε ο Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, ο οποίος αφού τους ευχαρίστησε για την συμμετοχή τους στην πανήγυρη της Κέρκυρας, υπενθύμισε ότι όταν έγινε η πρόσφατη επέλαση του κορωνοϊού, της πανώλους του καιρού μας, η ανθρωπότητα δεν αντιλήφθηκε ότι η χάρις του Θεού και η πίστη σ’ Αυτόν είναι η αληθινή μας δύναμη και δεν αρκούν τα ανθρώπινα μέτρα που τόσο μας τάραξαν, ενώ το 1673 οι άνθρωποι κατέφυγαν στον Άγιο και εκείνος τους λύτρωσε. Ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι ουδέποτε ο τόπος δεν λησμόνησε την αγάπη και την εμπιστοσύνη στον Άγιο, ο οποίος διά μιας σταμάτησε την πανώλη. Ήταν θερμή η πίστη των ανθρώπων, όπως και η προσευχή τους. Και εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους λιτανεύοντάς τον και συνεχίζοντας να τον λιτανεύουν. Κάθε χρόνο πλήθος πιστών από την Κέρκυρα, αλλά και από τα Βαλκάνια και από αλλού έρχονται να προσκυνήσουν και να παρακαλέσουν τον Άγιο, δείχνοντας πίστη σε μία εποχή ψεύδους και ανελευθερίας. Γι’ αυτό και η Κέρκυρα γιορτάζει και πανηγυρίζει, με την χαρά να φιλοξενεί τους Αγίους Αρχιερείς ως προσκυνητές του Αγίου, με την τέλεση του αναστάσιμου Εσπερινού, ως προετοιμασία για μετοχή στο μυστήριο της χαράς της πίστεως.  

Τον θείο λόγο κήρυξε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Επιφάνιος, ο οποίος, αφού ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο για την πρόσκληση, την ευλογία, τη φιλοξενία και την αγάπη, έλαβε αφορμή από την ακολουθία του αναστάσιμου Εσπερινού, που αποτελεί τον σαββατισμό των ανθρώπων ενώπιον του αφθάρτου λειψάνου του Αγίου Σπυρίδωνος. Μπορεί η ψευτοκουλτουριάρικη ζωή της εποχής να αμφισβητεί την εμπειρική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Η εμπειρία αυτή όμως είναι ο λόγος της υμνογραφίας: «Έναν Θεόν υμνείν μεμαθήκαμεν».

 Αυτόν μάθαμε να υμνούμε τον Θεό των Πατέρων μας, Αυτόν που διέσωσε ως ακέραιη πίστη ο Άγιος Σπυρίδων. Εξακολουθεί αυτή την αλήθεια ο Άγιος να την μαρτυρεί και να την ψάλλει διά του αφθάρτου λειψάνου του. Τον Θεό της δόξης και της αφθαρσίας και της αιωνιότητας αυτόν όμως μάθαμε να τιμούμε, όπως ο Άγιος τον ετίμησε, και μας προσκαλεί η Εκκλησία αληθινά και εμπειρικά να τον τιμούμε και να τον δοξάζουμε ως πιστά τέκνα του.

Αυτήν την αλήθεια διετράνωσε παρόντος του Αγίου Σπυρίδωνος η Πρώτη Οικουμενική Σύνοδος και αυτή την αλήθεια παραλάβαμε και καλούμαστε να παραδώσουμε στις επόμενες γενεές. Ακόμη και η σύγχρονη τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη μέσω των αλγορίθμων της δεν μπορεί να επιμαρτυρήσει και να αιτιολογήσει γιατί ο Άγιος παραμένει άφθαρτος. Δεν έχει η τεχνολογική εξέλιξη την αλήθεια της πίστεως, την αλήθεια της αναστάσεως. Για εμάς τους ορθοδόξους ο Άγιος Σπυρίδων δεν είναι νεκρός αλλά ο άγιος και ο άφθαρτος που έχει επάνω του την φυσική θερμοκρασία του σώματος του ζώντος, την φυσική ευλυγισία του σώματος.

Ο κ. Επιφάνιος επεσήμανε ακόμη ότι ο Άγιος έζησε στην απλότητα του βοσκού που κατεστάθη επίσκοπος. Μπορεί να μην ήταν δυνατόν να επικοινωνήσει με τους σοφούς της εποχής, όμως «τα μωρά του κόσμου εξελέξατο ο Θεός ίνα τους σοφούς καταισχύνη». Η τεχνολογική εξέλιξη, παρά τους θετικούς καρπούς, δεν μπορεί να ερμηνεύσει το θαύμα της αφθαρσίας του ιερού λειψάνου. Γι’ αυτό καλούμαστε εμείς να συνεχίζουμε την κοινωνία με τον Θεό διά της προσευχής και της προσωπικής μας μετανοίας, να προσκυνούμε το χαριτόβρυτο και ευωδιάζον λείψανο του Αγίου και να κρατούμε τη βαθιά πίστη στον Ένα Θεό που μάθαμε να αγαπούμε, διά της σώζουσας αλήθειας του Ευαγγελίου. Ο Άγιος μας υπενθυμίζει διά της παρουσίας του, και της σωματικής και ψυχικής, ότι προσδοκούμε την ανάσταση και την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού για να μείνουμε για πάντα ενωμένοι μαζί Του.

Ο Μητροπολίτης Μαντινείας έκλεισε τις σκέψεις του με την προτροπή ο Άγιος να μας οδηγεί στον φωτισμό με την χάρη του Θεού και στην προσδοκία της αναστάσεως, νικώντας κάθε ασθένεια, κάθε αμαρτία, κάθε κακό.

Στο πέρας του Εσπερινού ο Μητροπολίτης Κερκύρας τίμησε τον κ. Παύλο Σπυριδωνίδη, Έλληνα εκ της Σταυρουπόλεως της Ρωσίας και τον διάκονο της Μητροπόλεως Πετρουπόλεως της Ρωσίας π. Ιωακείμ με τον αργυρού σταυρό του Αγίου Σπυρίδωνος, για την διοργάνωση του προσκυνήματος της δεξιάς χειρός του Αγίου στη Ρωσία, κατόπιν ευλογίας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το πρωί της Κυριακής 1ης Νοεμβρίου θα γίνει Αρχιερατικό Συλλείτουργο και η λιτανεία του ιερού σκηνώματος του Αγίου. 

Ο Λάζαρος της διπλανής πόρτας, τόσο κοντά και τόσο μακριά

Κυριακή Ε΄ Λουκά – Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Στη σημερινή παραβολή του Χριστού υπάρχει κάτι που αξίζει να προσέξουμε. Ο φτωχός έχει όνομα. Λέγεται Λάζαρος. Ο πλούσιος αναφέρεται απλώς ως πλούσιος. Σκεφτείτε όμως τι θα συνέβαινε τότε, όσο ζούσαν και οι δύο. Τον πλούσιο θα τον γνώριζαν όλοι. Θα ήξεραν το σπίτι του, την περιουσία του, ίσως και τις καθημερινές του συνήθειες. Ο Λάζαρος θα ήταν ένας φτωχός άνθρωπος, από εκείνους που συναντάμε στον δρόμο και τους προσπερνούμε βιαστικά. Κι όμως, ο Χριστός μάς λέει το όνομά του. Είναι σαν να μας θυμίζει πως κάθε άνθρωπος έχει την δική του αξία ενώπιον του Θεού. Ο καθένας έχει την ιστορία του, τους καημούς του, τις πληγές του, τις ελπίδες του. Και ο Θεός τα γνωρίζει όλα αυτά, ακόμη κι εκείνα που κρατούμε βαθιά μέσα μας.

Ο Λάζαρος ήταν ξαπλωμένος κοντά στην πόρτα του πλουσίου. Πεινούσε, πονούσε, υπέφερε. Μέσα στο σπίτι υπήρχαν κάθε μέρα πλούσια τραπέζια, φαγητά, άνεση, καλοπέραση. Και ο Λάζαρος περίμενε λίγα ψίχουλα. Ίσως ο πλούσιος να τον έβλεπε κάθε φορά που έμπαινε και έβγαινε από το σπίτι του. Ίσως να είχε συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία του, ώστε να περνά δίπλα του σχεδόν μηχανικά. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Να συνηθίσουμε τόσο πολύ μια δύσκολη κατάσταση, ώστε να πάψει να μας συγκινεί. Να ξέρουμε ότι κάποιος υποφέρει και να συνεχίζουμε τις δουλειές μας, με την έγνοια της δικής μας καθημερινότητας.

Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας. Στο χωριό μας, στη γειτονιά μας, ακόμη και μέσα στο συγγενικό μας περιβάλλον, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν λίγη αγάπη. Ένας ηλικιωμένος που περνά πολλές ώρες μόνος. Ένας άρρωστος που θα χαιρόταν με μια επίσκεψη. Μια οικογένεια που δυσκολεύεται οικονομικά και προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της. Ένας άνθρωπος που έχει πικραθεί και περιμένει κάποιον να του μιλήσει. Καμιά φορά αρκεί ένα τηλεφώνημα, μια καλημέρα από καρδιάς, λίγα λεπτά κουβέντας. Άλλοτε, χρειάζεται να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να διαθέσουμε χρόνο, να μοιραστούμε κάτι από τα δικά μας. Η αγάπη βρίσκει κάθε φορά τον τρόπο της. Και συνήθως εκφράζεται με πράγματα απλά, που ο άλλος τα θυμάται για χρόνια.

Ο πλούσιος της παραβολής είχε όλα όσα επιθυμούσε. Είχε, όμως, περιορίσει τη ζωή του στις προσωπικές του απολαύσεις. Ο Λάζαρος βρισκόταν τόσο κοντά του και θα μπορούσε να γίνει αφορμή να γνωρίσει τη χαρά της προσφοράς. Γιατί υπάρχει μια ιδιαίτερη χαρά στο να βοηθάς έναν άνθρωπο. Όποιος την έχει γευθεί, το γνωρίζει καλά. Είναι η χαρά που αισθάνεσαι όταν βλέπεις κάποιον να ανακουφίζεται χάρη στη δική σου φροντίδα, όταν ένα πρόσωπο φωτίζεται από ευγνωμοσύνη, όταν η παρουσία σου γίνεται παρηγοριά. Τότε καταλαβαίνεις ότι όσα έχουμε αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν τα μοιραζόμαστε.

Η παραβολή συνεχίζεται με τον θάνατο των δύο ανθρώπων. Ο Λάζαρος αναπαύεται στους κόλπους του Αβραάμ και ο πλούσιος βρίσκεται σε οδύνη. Εκείνος που απολάμβανε καθημερινά πλούσια τραπέζια ζητά τώρα μια σταγόνα νερό. Είναι μια εικόνα που μας συγκλονίζει και μας θυμίζει πως η επίγεια ζωή μας έχει όρια. Όσα συγκεντρώνουμε κάποτε θα τα αφήσουμε πίσω μας. Εκείνο που έχει σημασία είναι πώς ζήσαμε, πώς φερθήκαμε στους ανθρώπους, πόση αγάπη χωρέσαμε στην καρδιά μας. Οι μικρές πράξεις καλοσύνης, που ίσως έχουμε κι εμείς ξεχάσει, μένουν ζωντανές στη μνήμη του Θεού.

Προς το τέλος της παραβολής, ο πλούσιος θυμάται τους πέντε αδελφούς του και ζητά να σταλεί ο Λάζαρος για να τους προειδοποιήσει. Ο Αβραάμ τού απαντά: «Έχουσι Μωϋσέα και τους Προφήτας· ακουσάτωσαν αυτών». Έχουν, δηλαδή, τον λόγο του Θεού, που τους δείχνει τον δρόμο. Κι εμείς ακούμε το Ευαγγέλιο κάθε Κυριακή, προσευχόμαστε, συμμετέχουμε στη λατρεία της Εκκλησίας. Όλα αυτά βρίσκουν την πιο όμορφη συνέχειά τους όταν επιστρέφουμε στο σπίτι μας και φερόμαστε με περισσότερη καλοσύνη, όταν συγχωρούμε, όταν ενδιαφερόμαστε για κάποιον που περνά δύσκολα. Η πίστη μας τότε γίνεται πράξη και η προσευχή μας αποκτά χέρια που προσφέρουν.

Αγαπητοί μου, ο Λάζαρος της παραβολής μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά μας. Ίσως είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζουμε χρόνια. Ίσως κάποιος που συναντάμε κάθε μέρα και αγνοούμε τις δυσκολίες του. Ας τον προσέξουμε λίγο περισσότερο. Ας τον ρωτήσουμε πώς είναι και ας έχουμε τον χρόνο να ακούσουμε την απάντησή του, όχι επιδερμικά, αλλά καρδιακά. Διότι πολλές φορές, πίσω από ένα απλό «καλά είμαι», κρύβεται ένας ολόκληρος καημός. Κι αν καταφέρουμε να κάνουμε τη ζωή ενός ανθρώπου λίγο πιο υποφερτή, λίγο πιο φωτεινή, θα έχουμε κερδίσει κάτι πολύτιμο και για την δική μας ψυχή. Ο Χριστός μάς περιμένει και μέσα σε αυτές τις συναντήσεις, αποκαλυπτόμενος μες από τα πρόσωπα των αδελφών μας. Είθε να έχουμε πάντοτε μάτια να Τον αναγνωρίζουμε και καρδιά πρόθυμη να Τον υποδεχόμαστε. Γένοιτο!

Αρχιερατικός Εσπερινός Εορτής Θαύματος Αγίου Σπυρίδωνα το 1673 - "Πρωτοκύριακο"

ΜΙΑ ΟΔΟΣ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΞΕΝΗ

 

«Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι» (Α’ Κορ. 12,30)

«Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη».

 Χαρακτηριστικό της εποχής μας η σκληροκαρδία. Ο άνθρωπος δείχνει να νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του και αφήνει τον συνάνθρωπό του στην άκρη. Δεν τον ενδιαφέρει αν τον πληγώνει. Αν θα μπορούσε να τον στηρίξει και να του δώσει χαρά, εφόσον ο ο ίδιος δεν έχει να κερδίσει κάτι. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το ενδιαφέρον για τη ζωή να έχει να κάνει με το «εγώ» μας και τη δική μας άνεση και απόλαυση, την εκπλήρωση των δικών μας στόχων, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσουμε επί πτωμάτων. Ίσως μοιάζει σκληρή αυτή η διατύπωση. Τη ζούμε όμως ιδιαίτερα στον χώρο των παιδιών και των εφήβων, καθώς μεγάλη μερίδα αυτών είτε αδιαφορούν είτε προσπαθούν να λειτουργήσουν εξουσιαστικά πληγώνοντας και απογοητεύοντας. 

 Φαίνεται πως και στην πρώτη Εκκλησία, εκεί όπου η χάρις υπερεπλεόναζε και υπήρχαν πολλά χαρίσματα ανάμεσα στους χριστιανούς, όπως περιγράφει ο απόστολος Παύλος γράφοντας στους Κορινθίους, το ενδιαφέρον των χαρισματούχων ήταν να χρησιμοποιούν τις δωρεές του Θεού για να ξεχωρίζουν ανάμεσα στους άλλους και να διεκδικούν θέση ανώτερη, να τονίζουν την ικανότητα και τη δωρεά τους για να δοξάζονται από τους άλλους και να έχουν λόγο κεντροβαρή στην εκκλησιαστική κοινότητα. Ο απόστολος Παύλος δεν μένει ευχαριστημένος από αυτήν την αντίληψη, διότι νιώθει ότι τα χαρίσματα κάνουν τους χριστιανούς να ξεχνούνε ότι τίποτε δε μας ανήκει, αλλά τα πάντα είναι δωρεά του Χριστού όχι για να εξουσιάζουμε, αλλά για να διακονούμε με βάση το τι μας δόθηκε το σώμα της Εκκλησίας, στο οποίο είμαστε μέλη Του και ξεχωριστά ο καθένας και, ταυτόχρονα, όλοι μαζί. Έτσι, ο απόστολος δείχνει την οδό που μοιάζει υπερβολική, αλλά είναι το κλειδί της όντως χριστιανικής ζωής, που είναι η αγάπη, και προχωρεί στον περίφημο ύμνο της, διά του οποίου μας δείχνει ότι όσα χαρίσματα κι αν έχουμε, όσα έργα κι αν κάνουμε, αν δεν υπάρχει η αγάπη στην καρδιά και το καθετί που πράττουμε δεν είναι καρπός της, τότε μοιάζει μάταιο και πρόσκαιρο. 

           Και  η αγάπη έχει να κάνει κυρίως με τις ανθρώπινες σχέσεις και με τον τρόπο με τον οποίο τις διαχειριζόμαστε. «Η αγάπη μακροθυμεί, συμπεριφέρεται με χρηστότητα η αγάπη, δεν ζηλεύει, η αγάπη δεν μεγαλοκαυχιέται, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια,  δεν συμπεριφέρεται άσχημα, δεν ζητά τα δικά της, δεν παροξύνεται, δεν λογίζεται το κακό,  δεν χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια.  Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει». Με τα λόγια αυτά είναι ξεκάθαρο ότι η χριστιανική οδός, όπως ήταν η αρχική ονομασία των χριστιανών (αυτοί που ανήκαν στην «οδό», αυτοί που δέχονταν τον Χριστό ως την οδό, την αλήθεια και τη ζωή) είχε ως κριτήριο και κίνητρο την αγάπη. 

            Μοιάζει ξένη αυτή η οδός, όχι μόνο ως προς το όνομά μας και την ιδιότητά μας ως χριστιανών σήμερα, αλλά και ως προς την προτεραιότητά μας τόσο στη ζωή όσο και στις σχέσεις μας. Λείπει η αγάπη ως κύριο κίνητρο της πορείας μας, και έχει υποκατασταθεί από άλλες επιλογές: την απόλαυση, το δικαίωμα, την καταξίωση, την άνεση, το δίκιο. Η αγάπη έχει ως πυρήνα της τον άλλον. Εμείς έχουμε ως πυρήνα μας το «εγώ και μόνο εγώ».        Ας προσπαθήσουμε στην Εκκλησία να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι της οδού της αγάπης, όπως οι Άγιοι Ανάργυροι που εορτάζουμε την 1η Νοεμβρίου κάθε χρόνο. Δεν είναι θέμα διδαχής μόνο. Είναι θέμα εύρεσης εντός μας της εικόνας του Θεού, διότι πλαστήκαμε για να είμαστε ελεύθεροι και να αγαπούμε. Το νόημα της ζωής βρίσκεται στην καρδιά που αγαπά. Κι αυτή συναντά τον Χριστό ως οδό και κάνει τη ζωή μας οδό προς Εκείνον και προς τους συνανθρώπους μας. Και όλα τα υπόλοιπα, αν είναι για καλό μας, θα μας δοθούν. Μόνο που εκείνα, είτε υλικά αγαθά είτε χαρίσματα, εδώ μένουν. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή 1η Νοεμβρίου 2026

Των Αγίων Αναργύρων 

2026-11-01 Κήρυγμα στο Αποστολικό Ανάγνωσμα Α΄ Κορ. 12,27 – 13,8 (ΠΡΩΤΟΚΥΡΙΑΚΟ)

 

 «Υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους»

Ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, μας υπενθυμίζει μια μεγάλη αλήθεια της πίστεώς μας: «Υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους».

Όλοι εμείς, οι πιστοί, αποτελούμε το ένα Σώμα του Χριστού, την Αγία Του Εκκλησία. Ο καθένας έχει τη δική του θέση, το δικό του χάρισμα και τη δική του διακονία. Κανείς δεν είναι περιττός και κανείς δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους.

Όπως στο ανθρώπινο σώμα όλα τα μέλη συνεργάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται, έτσι και στην Εκκλησία καλούμαστε να ζούμε με ενότητα, αλληλοσεβασμό και αγάπη.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτόν του Αποστόλου, τονίζει ότι κανείς δεν πρέπει να υπερηφανεύεται για τα χαρίσματά του ούτε να περιφρονεί εκείνον που φαίνεται ασθενέστερος. Διότι όλοι είμαστε μέλη του ίδιου πνευματικού σώματος.

Στη συνέχεια, ο Απόστολος Παύλος μάς αποκαλύπτει ποιο είναι το σπουδαιότερο χάρισμα, εκείνο που δίνει αξία σε όλα τα υπόλοιπα είναι η αγάπη.

Και λέγει χαρακτηριστικά:

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».

Ακόμη κι αν κάποιος έχει μεγάλη γνώση, πίστη και χαρίσματα, ακόμη κι αν προσφέρει όλα τα υπάρχοντά του, χωρίς αγάπη όλα παραμένουν άκαρπα.

Διότι ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο λόγια, γνώσεις και εξωτερικές εκδηλώσεις ευσεβείας. Είναι κυρίως ζωή αγάπης.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει την υπεροχή της αγάπης έναντι όλων των χαρισμάτων, διότι αυτή συγκρατεί τους ανθρώπους ενωμένους και τους οδηγεί στην ομοίωση με τον Θεό.

Και ο Απόστολος δεν περιορίζεται σε γενικούς ορισμούς, αλλά μας περιγράφει τα γνωρίσματα της αληθινής αγάπης:

«Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, ου ζηλοί, ου περπερεύεται, ου φυσιοίται».

Η αγάπη έχει υπομονή, συγχωρεί, δεν ζηλεύει, δεν υπερηφανεύεται, δεν ζητά το προσωπικό της συμφέρον.

Και ιδιαίτερα τονίζει: «Ου λογίζεται το κακόν».

Η αγάπη δεν κρατά κακία, δεν εκδικείται, δεν θυμάται συνεχώς τα σφάλματα των άλλων. Αντίθετα, συγχωρεί και προσπαθεί να θεραπεύσει τις πληγές.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι η αληθινή αγάπη ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη και τον οδηγεί να βλέπει κάθε συνάνθρωπο με καθαρή καρδιά, χωρίς μίσος και εμπάθεια.

Αδελφοί μου,

Ας αναρωτηθούμε: Μπορούμε να λέμε ότι αγαπούμε τον Χριστό, όταν δεν συγχωρούμε τον αδελφό μας; Μπορούμε να κοινωνούμε από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και συγχρόνως να διατηρούμε μέσα μας έχθρα και μνησικακία;

Η Θεία Ευχαριστία μάς καλεί να γίνουμε ένα σώμα, ενωμένοι με τον Χριστό και μεταξύ μας.

Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να κάνουμε την αγάπη καθημερινό τρόπο ζωής: στην οικογένειά μας, στην ενορία μας, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας.

Ας θυμόμαστε ότι δεν έχει σημασία πόσα γνωρίζουμε ή πόσα προσφέρουμε, εάν η καρδιά μας παραμένει κλειστή απέναντι στον αδελφό μας.

Και ας κρατήσουμε ως τελευταίο μήνυμα τα αιώνια λόγια του Αποστόλου Παύλου:

«Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει».

Διότι όλα τα ανθρώπινα παρέρχονται, ενώ η αγάπη παραμένει αιώνια, επειδή πηγή και πλήρωμά της είναι ο ίδιος ο Θεός.

Είθε ο Κύριος να μας αξιώσει να είμαστε ζωντανά μέλη του Σώματός Του, με πίστη, ταπείνωση, συγχωρητικότητα και ανιδιοτελή αγάπη.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ

Κήρυγμα ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων* (1.11.2026)

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,

ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

Τό μεγαλύτερο χάρισμα

Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησίας ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ. Κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία, ἀπὸ εὐσεβῆ μητέρα, τὴν Θεοδότη, καὶ ἀπὸ πατέρα εἰδωλολάτρη· ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστό, ἄλλαξε τὸν βίο του. Ἡ δὲ μητέρα τους, ἀφοῦ ἔμεινε χήρα, πέρασε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἀρετή, καί ἀνέθρεψε τὰ παιδιά της μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Αὐτοὶ λοιπόν, ἀφοῦ ἔμαθαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, θεράπευαν ὄχι μόνο ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ ζῶα, χωρὶς νὰ παίρνουν τίποτε ἀπὸ κανέναν· γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. Ἀφοῦ δὲ πέρασαν τὸν βίο τους ὁσίως καὶ θεαρέστως, ἀναπαύθηκαν ἐν εἰρήνῃ σὲ τόπο ποὺ λεγόταν Φερεμάν, ἀνάμεσα στήν Συρία καί τήν Μεσοποταμία.

Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει ὅτι ὅλοι οἱ πιστοί εἴμαστε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ· καί ὅπως τά μέλη διαφέρουν μεταξύ τους, ἔτσι καί ὁ Θεός μοίρασε τά χαρίσματα στήν Ἐκκλησία καί ἄλλους ἔθεσε ἀποστόλους, ἄλλους προφῆτες, ἄλλους διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, διάφορα εἴδη γλωσσῶν. Ἀφοῦ λοιπόν δέν γίνεται νά ἔχουν ὅλοι τό ἴδιο χάρισμα ἤ ὅλα μαζί, μᾶς προτρέπει νά ἐπιδιώκουμε μέ ζῆλο τά σπουδαιότερα χαρίσματα. «Καὶ ἀκόμη», προσθέτει, «σᾶς δείχνω ἕναν δρόμο ποὺ ξεπερνᾶ τὰ πάντα. Ἂν μιλῶ τὶς γλῶσσες τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, ἔγινα χαλκὸς ποὺ ἠχεῖ ἢ κύμβαλο ποὺ ἀλαλάζει. Καὶ ἂν ἔχω προφητεία καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλη τὴ γνώση, καὶ ἂν ἔχω ὅλη τὴν πίστη ὥστε νὰ μετακινῶ βουνά, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, τίποτα δὲν εἶμαι. Καὶ ἂν μοιράσω ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἂν παραδώσω τὸ σῶμα μου γιὰ νὰ καεῖ, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, σέ τίποτα δὲν ὠφελοῦμαι».

Τό μεγαλύτερο καί καλύτερο καί τό πλέον ὠφέλιμο χάρισμα τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, εἶναι ἡ ἀγάπη· «ἐκεῖνος πού δέν ἀγαπᾶ», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, «δέν ἔχει γνωρίσει τόν Θεό· γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη» [1].

 Χωρίς ἀγάπη, τά μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ γινόμαστε μονάδες καί καταλήγουμε, μέ πρόφαση τήν ἀγάπη, νά χρησιμοποιοῦμε τά ὅποια χαρίσματα μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός γιά νά ὑψώνουμε τόν ἑαυτό μας, ἀδιαφορῶντας στήν πραγματικότητα γιά τούς ἀδελφούς μας. Αὐτό ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά γεννιοῦνται ἀντιζηλίες, φθόνοι, ἔριδες, ἀπαιτήσεις, διεκδικήσεις πραγμάτων καί «δικαιωμάτων», φιλονικίες καί μύρια ὅσα φανερά ἤ κρυφά πάθη, τά ὁποῖα φυγαδεύουν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός μᾶς προειδοποίησε, λέγοντας: «Πολλοὶ θὰ μοῦ ποῦν ἐκείνη τὴν ἡμέρα· “Κύριε, Κύριε, δὲν προφητεύσαμε στὸ ὄνομά σου, καὶ στὸ ὄνομά σου δὲν διώξαμε δαιμόνια, καὶ στὸ ὄνομά σου δὲν κάναμε πολλὲς δυνάμεις;” Καὶ τότε θὰ τοὺς ὁμολογήσω ὅτι “Ποτὲ δὲν σᾶς γνώρισα· φύγετε ἀπὸ μένα σεῖς ποὺ ἐργάζεστε τὴν ἀνομία”» [2].

Ἡ ἀληθινή ἀγάπη δέν εἶναι συναίσθημα, ἀλλά στάση καί τρόπος ζωῆς, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό βαθειά αὐτογνωσία. Δηλαδή, ὅτι ὁ Θεός ἀπό ἄπειρη ἀγάπη μᾶς ἔπλασε καί μᾶς προόρισε νά εἴμαστε δοχεῖα καί κοινωνοί τῆς ἀγάπης του· ὅτι παρ’ ὅλο πού ἐμεῖς ἀποτύχαμε, ἀφοῦ ἔγινε γιά χάρη μας ἄνθρωπος, προσέφερε ὁ θεάνθρωπος Χριστός τόν ἑαυτό του ὡς ἐξιλαστήριο θῦμα καί τροφή γιά ἐμᾶς, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον» [3]· καί ὅτι ὄχι μόνο δέν ἔχει χαθεῖ ἡ ἐλπίδα, ἀλλά ἔχει ἀνατείλει ἡ Ἀνάσταση καί ἡ ὄντως ζωή, ἄν θέλουμε νά Τόν ἀκολουθήσουμε. Καί πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό, νά ἀποκτήσουμε δηλαδή ἀληθινή ἀγάπη; Καλλιεργῶντας τά ἐπί μέρους γνωρίσματά της, ὅπως τά περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, εἶναι ἔμπρακτη καλωσύνη· ἡ ἀγάπη δὲν ζηλεύει, ἡ ἀγάπη δὲν καυχιέται, δὲν ὑπερηφανεύεται, δὲν συμπεριφέρεται ἄσχημα, δὲν ζητᾶ τὰ δικά της, δὲν παροξύνεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακό, δὲν χαίρεται μὲ τὴν ἀδικία, ἀλλὰ συγχαίρει μὲ τὴν ἀλήθεια· ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ὅλα τὰ ἐλπίζει, ὅλα τὰ ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν ἐκπίπτει».

Αὐτή τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶχαν πρῶτα μέσα τους οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς πίστεώς μας, καί ἐξ  αἰτίας αὐτῆς εἶναι θαυμαστά καί ὅλα τά ἄλλα χαρίσματα, θαύματα ἤ κατορθώματά τους. Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς, ἀδελφοί χριστιανοί, ἄς προσευχόμαστε καί ἄς παρακαλοῦμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, νά μᾶς δίνει αὐτό τό χάρισμα τῆς ἀγάπης, τό σπουδαιότερο ἀπό ὅλα καί τό πλέον σωτήριο. Ἀμήν. 

π. Χ.Β.-----------------

* Α’ Κορ. ιβ’ 27 – ιγ’ 8. 

1. Α’ Ἰω. δ’ 8.

2. Ματθ. ζ’ 22 – 23.

3. Πρβλ. Ματθ. κστ’ 28, Ἰω. στ’ 54

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026- Ε' ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 8, 19-31)

 

Εἶπεν ὁ Κύριος· ῎Ανθρωπος τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ᾿ ἡμέραν λαμπρῶς. Πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. ᾿Εγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον ᾿Αβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. Καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν ᾿Αβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. Καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· Πάτερ ᾿Αβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. Εἶπε δὲ ᾿Αβραάμ· Τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι· καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν. Εἶπε δέ· ᾿Ερωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου. Λέγει αὐτῷ ᾿Αβραάμ· ῎Εχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. ῾Ο δὲ εἶπεν· Οὐχί, πάτερ ᾿Αβραάμ, ἀλλ᾿ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. Εἶπε δὲ αὐτῷ· Εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εἶπε ὁ Κύριος· «Κάποιος ἄνθρωπος ἦταν πλούσιος, φοροῦσε πολυτελὴ ροῦχα καὶ τὸ τραπέζι του κάθε μέρα ἦταν λαμπρό. Κάποιος φτωχὸς ὅμως, ποὺ τὸν ἔλεγαν Λάζαρο, ἦταν πεσμένος κοντὰ στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ πλουσίου, γεμάτος πληγές, καὶ προσπαθοῦσε νὰ χορτάσει ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ ἔπεφταν ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ πλουσίου. ῎Ερχονταν καὶ τὰ σκυλιὰ καὶ τοῦ ἔγλειφαν τὶς πληγές. Κάποτε πέθανε ὁ φτωχός, καὶ οἱ ἄγγελοι τὸν πῆγαν κοντὰ στὸν ᾿Αβραάμ. Πέθανε κι ὁ πλούσιος καὶ τὸν ἔθαψαν. Στὸν ἅδη ποὺ ἦταν καὶ βασανιζόταν, σήκωσε τὰ μάτια του καὶ εἶδε ἀπὸ μακριὰ τὸν ᾿Αβραὰμ καὶ κοντά του τὸν Λάζαρο. Τότε φώναξε ὁ πλούσιος καὶ εἶπε· “πατέρα μου ᾿Αβραάμ, σπλαχνίσου με καὶ στεῖλε τὸν Λάζαρο νὰ βρέξει μὲ νερὸ τὴν ἄκρη τοῦ δάχτυλού του καὶ νὰ μοῦ δροσίσει τὴ γλώσσα, γιατὶ ὑποφέρω μέσα σ’ αὐτὴ τὴ φωτιά”. ᾿Ο ᾿Αβραὰμ ὅμως τοῦ ἀπάντησε· “παιδί μου, θυμήσου ὅτι ἐσὺ ἀπόλαυσες τὴν εὐτυχία στὴ ζωή σου, ὅπως κι ὁ Λάζαρος τὴ δυστυχία. Τώρα λοιπὸν αὐτὸς χαίρεται ἐδῶ, κι ἐσὺ ὑποφέρεις. Κι ἐκτὸς ἀπ’ ὅλα αὐτά, ὑπάρχει ἀνάμεσά μας μεγάλο χάσμα, ὥστε αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ διαβοῦν ἀπὸ ᾿δῶ σ’ ἐσᾶς νὰ μὴν μποροῦν· οὔτε οἱ ἀπὸ κεῖ μποροῦν νὰ περάσουν σ’ ἐμᾶς”. Εἶπε πάλι ὁ πλούσιος· “τότε σὲ παρακαλῶ, πατέρα, στεῖλε τον στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου, νὰ προειδοποιήσει τοὺς πέντε ἀδελφούς μου, ὥστε νὰ μὴν ἔρθουν κι ἐκεῖνοι σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο τῶν βασάνων”. ῾Ο ᾿Αβραάμ τοῦ λέει· “ἔχουν τὰ λόγια τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν· ἂς ὑπακούσουν σ’ αὐτά”. “῎Οχι, πατέρα μου ᾿Αβραάμ”, τοῦ λέει ἐκεῖνος, «δὲν ἀρκεῖ· ἀλλὰ ἂν κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκροὺς πάει σ’ αὐτούς, θὰ μετανοήσουν”. Τοῦ λέει τότε ὁ ᾿Αβραάμ· “ἂν δὲν ὑπακοῦνε στὰ λόγια τοῦ Μωυσῆ καὶ τῶν προφητῶν, ἀκόμη κι ἂν ἀναστηθεῖ κάποιος ἀπὸ τοὺς νεκρούς, δέν πρόκειται νὰ πεισθοῦν”». 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 1ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026 - ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ (Α’ Κορ. 12, 27-13,8)

 

  Ἀδελφοί, ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους.  Καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν.  μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις;  μὴ πάντες χαρίσματα ἔχουσιν ἰαμάτων;μὴ πάντες γλώσσαις λαλοῦσι; μὴ πάντες διερμηνεύουσι;  ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα. καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι. Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. ῾Η ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,  οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,  οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·  πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.  ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα 

Αδελφοί, εσείς όμως είστε σώμα Χριστού και μέλη του ο καθένας σας χωριστά. Και αυτούς βέβαια έθεσε ο Θεός μέσα στην εκκλησία: πρώτα αποστόλους, δεύτερο προφήτες, τρίτο δασκάλους, έπειτα θαυματουργικές δυνάμεις, έπειτα χαρίσματα ιαμάτων, παροχές βοηθειών, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών.  Μήπως είναι όλοι απόστολοι; Μήπως όλοι προφήτες; Μήπως όλοι δάσκαλοι; Μήπως όλοι κάνουν θαυματουργικές δυνάμεις;  Μήπως όλοι έχουν χαρίσματα ιαμάτων; Μήπως όλοι λαλούν γλώσσες; Μήπως όλοι διερμηνεύουν;  Ποθείτε όμως με ζήλο τα χαρίσματα τα μεγαλύτερα. Και ακόμα σας δείχνω μια οδό υπερβολικά έξοχη. Αν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αλλά αγάπη δεν έχω, έχω γίνει χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει.  Και αν έχω προφητεία και ξέρω τα μυστήρια όλα και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε όρη να μετακινώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν είμαι.  Και αν δώσω για τροφή όλα τα υπάρχοντά μου και αν παραδώσω το σώμα μου, για να καώ, αλλά αγάπη δεν έχω, τίποτα δεν ωφελούμαι.  Η αγάπη μακροθυμεί, συμπεριφέρεται με χρηστότητα η αγάπη, δεν ζηλεύει, η αγάπη δεν μεγαλοκαυχιέται, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια,  δεν συμπεριφέρεται άσχημα, δεν ζητά τα δικά της, δεν παροξύνεται, δεν λογίζεται το κακό,  δεν χαίρει για την αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια.  Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.  Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ π. Δημητρίου Μπόκου

 

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην ωραιότατη παραβολή του Χριστού για τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο, διαφαίνεται η μεγάλη δυσκολία του ανθρώπου να αποδεχθεί πράγματα που διαφεύγουν τον άμεσο έλεγχό του, είτε διά της λογικής, είτε διά των αισθήσεών του. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσα ανήκουν στον επέκεινα κόσμο, τον μη βλεπόμενο, που δεν εμπίπτει στην άμεση παρατήρηση ή στην αναντίρρητη λογική απόδειξη, στις μόνες δηλαδή προσιτές και αποδεκτές μεθόδους που προσπορίζουν πιστοποιημένη γνώση στον άνθρωπο. 

Διδασκαλίες για υπερφυσικές πραγματικότητες, για ουράνιες ή υποχθόνιες υποστάσεις, για θεϊκή αποκάλυψη ή πλάνη δαιμονική, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό (Κυριακή Ε΄Λουκά). 

Μπροστά στη δυσκολία αυτή πολλοί καταλήγουν στην προχειρότερη λύση, την απόρριψη. Όσα δεν μπορούν να επαληθευτούν με τους συνήθεις τρόπους που ισχύουν στον φυσικό κόσμο, πάνε στο περιθώριο. Δεν υπάρχουν. Ή δεν αξίζει να ασχολείται κάποιος με αυτά. Θεωρούνται αποκύημα παρωχημένων εποχών, καρπός της αδυναμίας του ανθρώπου μπρος στις ατιθάσευτες δυνάμεις του σύμπαντος. Διακωμωδούνται σήμερα, στον αιώνα της επιστήμης. 

Δεν απορρίπτονται μόνο τα περί υπάρξεως Θεού, αλλά και όσα αφορούν τον κόσμο του κακού. Και επιτείνει την τάση αυτή ο σατανάς, «ο πλανών την οικουμένην», μια και τον βολεύει άριστα να φαίνεται πως δεν υπάρχει. Όποιος περνάει απαρατήρητος, κάνει καλύτερα τη δουλειά του. Ο ανύποπτος δέχεται πιο καίρια χτυπήματα από τον εχθρό που δεν γίνεται αντιληπτός. 

Έτσι λοιπόν στην τόσο «προοδευμένη» εποχή μας, πίσω από κατάλληλα καμουφλάζ και βιτρίνες αδιάφορες, κάτω από ξενόφερτα κυρίως έθιμα και αθώες δήθεν διασκεδάσεις, κρύβονται πολλά επικίνδυνα στοιχεία, που έρχονται απ’ ευθείας από τον χώρο του αποκρυφισμού, του παγανισμού, της μαγείας. 

Ένα από αυτά είναι και το εισαγόμενο έθιμο του Halloween (Xαλλογουίν). Έχει τις ρίζες του στην κελτική μυθολογία και μαγεία, ντύθηκε προσωρινά με χριστιανικό ένδυμα ως εορτή των αγίων Πάντων, αλλά ξαναγύρισε σήμερα με το αρχαίο αποκρυφιστικό προσωπείο του, κατακλύζοντας τις μέρες αυτές Ευρώπη και Αμερική και τη χώρα μας φυσικά, που συνήθως πιθηκίζει και μιμείται αδιάκριτα ό,τι σερβίρεται από τον «πολιτισμένο» κόσμο. 

Οι υπέρμαχοι του εθίμου διατείνονται ότι είναι μια διασκέδαση απλώς, μια ευκαιρία χαράς. Και βέβαια, μια εμπορική υπόθεση. Τα καταστήματα, κυρίως παιδικών ειδών, κατακλύζονται από τα αξεσουάρ της γιορτής. Ενδυμασίες μαγισσών, ξωτικών, δαιμόνων, φαντασμάτων, με τρομακτικές προσωπίδες, νεκροκεφαλές, σκελετούς και άλλα αποκρυφιστικά σύμβολα. Έτσι ο τρόμος και η φρίκη ανάγονται σε διασκέδαση και προωθείται η εξοικείωση και μύηση των μικρών παιδιών στον αποκρυφισμό-σατανισμό. 

Δεν είναι άσχετες οι δηλώσεις σατανιστών, όπως: 

«Χαίρομαι που οι Χριστιανοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους να λατρεύουν τον διάβολο τουλάχιστον μια νύχτα τον χρόνο». 

«Όταν ντύνεσαι ακόμα και άγγελος ή γοργόνα για το Halloween, δίνεις στον διάβολο τα νόμιμα δικαιώματα να αλλάξει την προσωπικότητά σου». 

«Τη μαγική, ανίερη αυτή νύχτα» οι άνθρωποι «έχουν την ευκαιρία να χορέψουν με τον Διάβολο». 

«Βλέπω σατανιστές σε όλο τον κόσμο να συναντιούνται σε μικρές ομάδες αυτή τη νύχτα στο Halloween, 500 χρόνια μετά, για να σηκώσουν ένα ποτήρι στους κολασμένους». 

«Τα βράδια μεταξύ τέλους Οκτωβρίου και αρχών Νοεμβρίου, εκτός από πολυάριθμες μαγικές τελετές, γίνονταν θυσίες ζώων και, κατά πάσα πιθανότητα, ακόμη και ανθρωποθυσίες». 

Θέλουμε και άλλες ομολογίες για τη φρίκη που κρύβει η «αθώα» βιτρίνα του Χαλλογουίν; 

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 

 Η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων Νήσων σε συνεργασία με την Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Κέρκυρας διοργανώνουν την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου στις 18:00 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο Ιεράς Μητρόπολης Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων Νήσων (Οδός Ακαδημίας 2), σημαντική ενημερωτική εκδήλωση με στόχο την προστασία των πολιτών και ιδιαίτερα της τρίτης ηλικίας. Η εκδήλωση έχει ως κεντρικό θέμα: «Η εξαπάτηση των ηλικιωμένων από τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας – Μέθοδοι πρόληψης και προστασίας». Με δεδομένη την αύξηση των ψηφιακών απειλών και των τηλεφωνικών ή διαδικτυακών απατών, εξειδικευμένοι αξιωματικοί της Υποδιεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Κέρκυρας, θα παρουσιάσουν πρακτικούς τρόπους και μεθόδους πρόληψης, ώστε οι ηλικιωμένοι και οι οικογένειές τους να αναγνωρίζουν τους κινδύνους και να θωρακίζονται απέναντι σε κακόβουλες ενέργειες. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

2026-10-28 ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

2026-10-28 ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΟ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ

    Με δοξολογία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσσης τιμήθηκε η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου στην Κέρκυρα το πρωί της Τετάρτης 28 Οκτωβρίου 2026. Στην Δοξολογία χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος ευχήθηκε στους άρχοντες και τον λαό να κρατάμε πάντοτε τις ζωές μας υπό τη σκέπη της Παναγίας μας, για να έχει το έθνος μας τη χάρη και τη δύναμη που αυτή προσφέρει. Στην Δοξολογία την ελληνική κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Στέφανος Γκίκας. Τον πανηγυρικό της ημέρας εκφώνησε η φιλόλογος του 1ου Γενικού Λυκείου Κερκύρας κ. Ίσερη. Ακολούθησε η επιμνημόσυνη δέηση από τον Σεβασμιώτατο στο Ηρώο και η κατάθεση στεφάνων από τους εκπροσώπους των αρχών, ενώ ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος παρακολούθησε την καθιερωμένη παρέλαση, χαιρόμενος για τα νιάτα της Κέρκυρας που με αγάπη για την πατρίδα συμμετείχαν σ’ αυτήν, όπως επίσης και για όλες τις μονάδες των στρατιωτικών, λιμενικών, αστυνομικών και πυροσβεστικών αρχών που τίμησαν την μεγάλη επέτειο.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Σήμερα, η Εκκλησία προπηλακίζεται»

     Τη Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2026, ημέρα κατά την οποία η Αγία Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του Αγίου ενδόξου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Δημητρίου του Μυροβλύτου και Νέστορος, στις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως, στην περιοχή της Κασσιώπης στη Βόρεια Κέρκυρα. Με το Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν, μεταξύ άλλων, ο εκπαιδευτικός και Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Δοσίθεος Παπαμήτρος και ο Αρχιερατικός Επίτροπος Βορειοανατολικής Κέρκυρας, Πρωτοπρεσβύτερος Ιωάννης Σαλβανός.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις την προηγούμενη ημέρα είχαν τελεστεί, κατά την προσήκουσα εκκλησιαστική τάξη και κάθε λαμπρότητα, τα εγκαίνια του Ιερού Ναού. Πρόκειται για ένα έργο που ανεγέρθηκε εκ θεμελίων, χάρη στην αδιάκοπη μέριμνα και τους κόπους του Σεβασμιωτάτου, προκειμένου να εξυπηρετήσει τις λατρευτικές και ποιμαντικές ανάγκες τόσο των κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως, όσο και της ευρύτερη περιοχής, αλλά και , οι οποίες φιλοξενούν κάθε καλοκαίρι περισσότερα από 600 παιδιά από ολόκληρη την Κέρκυρα.

Κατά την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος έλαβε αφορμή από την προσωπικότητα και το μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου, καθώς και από την αποστολική περικοπή της ημέρας, προκειμένου να αναφερθεί στην ακλόνητη πίστη, την πνευματική ανδρεία και την αφοσίωση του Χριστιανού στο θέλημα του Θεού, σημειώνοντας, επίσης, τα κοινά σημεία που εμφανίζουν οι πρώτοι χριστιανικοί αιώνες και η σύγχρονη εποχή, αναφορικά με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Εκκλησία.

Αναφερόμενος στον Άγιο Δημήτριο, τόνισε ότι παρά τα υψηλά στρατιωτικά αξιώματα που κατείχε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δεν υπολόγισε ούτε τις τιμές, ούτε τις απειλές των αρχόντων, αλλά παρέμεινε σταθερός στην πίστη του στο Χριστό. Πλουτισμένος από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, προσείλκυε πλήθος νέων ανθρώπων, τους οποίους δίδασκε και καθοδηγούσε πνευματικά, σε μια εποχή σκληρών διωγμών εναντίον των Χριστιανών. Η ακλόνητη ομολογία του τον οδήγησε τελικά στο μαρτύριο, ενώ η χάρη του Θεού φανερώθηκε και με τη θαυμαστή μυροβλυσία του.

Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε στους λόγους του Αποστόλου Παύλου προς το μαθητή του Τιμόθεο, «Καὶ ἃ ἤκουσας παρ’ ἐμοῦ ... ταῦτα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις» και «Οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ» (Β΄ Τιμ. 2, 2-4). Επεσήμανε ότι ο Χριστιανός και ιδιαίτερα ο κληρικός, καλείται να υπηρετεί όχι το προσωπικό του θέλημα, αλλά το θέλημα του Θεού, ακόμη και όταν αυτό απαιτεί θυσίες και μαρτύριο. Όπως οι Απόστολοι, έτσι και ο Άγιος Δημήτριος υπήρξε στρατευμένος στο Χριστό, χωρίς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Παραλληλίζοντας την εποχή του Αγίου Δημητρίου με τη σημερινή πραγματικότητα, ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι η Εκκλησία εξακολουθεί να δοκιμάζεται, καθώς οι Χριστιανοί σε διάφορα μέρη του κόσμου υφίστανται διωγμούς εξαιτίας της πίστεώς τους. «Και σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, η Εκκλησία μας προπηλακίζεται», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η πορεία της Εκκλησίας δε συνδέθηκε με κοσμικές δόξες και εξουσίες, αλλά με την ταπείνωση, τη θυσία και το μαρτύριο. Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, «Η Εκκλησία του Χριστού μας γεννήθηκε στο ταπεινό σπήλαιο της Βηθλεέμ, μεγαλούργησε μέσα στις κατακόμβες και στα μαρτύρια και ταπεινώθηκε μέσα στα αυτοκρατορικά παλάτια».

Στο πλαίσιο αυτό, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για την υποχώρηση της χριστιανικής ταυτότητας στην Ευρώπη, αναφερόμενος και σε στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη μείωση των γεννήσεων στους χριστιανικούς πληθυσμούς της Αγγλίας, σε σύγκριση με τους μουσουλμανικούς. Συνέχισε αναφερόμενος στην παγκοσμιοποίηση και σε όσα έχουν οδηγήσει στην αποδυνάμωση της εθνικής συνείδησης, της ιστορικής μνήμης, της παιδείας, της οικογένειας και της πίστεως. Υπογράμμισε ότι επιχειρείται να μετατραπούν οι λαοί σε μια ομοιογενή μάζα, αποκομμένη από την πατρίδα, την ιστορία και τις παραδόσεις της, ενώ έκανε λόγο για την επιδίωξη επιβολής μιας «παγκόσμιας θρησκείας», στην οποία δεν θα έχει σημασία η προσωπική αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο. Όπως τόνισε, μέσα από αυτές τις επιδιώξεις επιχειρείται να εξαφανιστεί η πίστη στον προσωπικό Θεό, στο Λυτρωτή μας, τον Ιησού Χριστό, αλλά και να αλλοιωθεί η ίδια η μοναδικότητα του ανθρώπινου προσώπου.

Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε με ιδιαίτερη αγάπη στα παιδιά των κατασκηνώσεων, υπογραμμίζοντας ότι οι Άγιοι Δημήτριος και Νέστωρ, δύο νέοι άνθρωποι που αγωνίστηκαν και ομολόγησαν το Χριστό, αποτελούν φωτεινά πρότυπα για τη νεότητα. Τέλος, τόνισε την ανάγκη να καλλιεργείται στα παιδιά το πνεύμα της «πνευματικής αντίστασης», ώστε να παραμένουν σταθερά στην πίστη τους, να αντλούν δύναμη από το Χριστό με σκοπό να έλθει η «ανάκαμψη».