ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,
ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ
Τό μεγαλύτερο χάρισμα
Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησίας ἑορτάζει τήν μνήμη τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ. Κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία, ἀπὸ εὐσεβῆ μητέρα, τὴν Θεοδότη, καὶ ἀπὸ πατέρα εἰδωλολάτρη· ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ πίστεψε στὸν Χριστό, ἄλλαξε τὸν βίο του. Ἡ δὲ μητέρα τους, ἀφοῦ ἔμεινε χήρα, πέρασε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της μὲ σωφροσύνη καὶ κάθε ἀρετή, καί ἀνέθρεψε τὰ παιδιά της μὲ παιδεία καὶ νουθεσία Κυρίου. Αὐτοὶ λοιπόν, ἀφοῦ ἔμαθαν τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, θεράπευαν ὄχι μόνο ἀνθρώπους ἀλλὰ καὶ ζῶα, χωρὶς νὰ παίρνουν τίποτε ἀπὸ κανέναν· γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. Ἀφοῦ δὲ πέρασαν τὸν βίο τους ὁσίως καὶ θεαρέστως, ἀναπαύθηκαν ἐν εἰρήνῃ σὲ τόπο ποὺ λεγόταν Φερεμάν, ἀνάμεσα στήν Συρία καί τήν Μεσοποταμία.
Στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς, ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς λέει ὅτι ὅλοι οἱ πιστοί εἴμαστε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ· καί ὅπως τά μέλη διαφέρουν μεταξύ τους, ἔτσι καί ὁ Θεός μοίρασε τά χαρίσματα στήν Ἐκκλησία καί ἄλλους ἔθεσε ἀποστόλους, ἄλλους προφῆτες, ἄλλους διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, διάφορα εἴδη γλωσσῶν. Ἀφοῦ λοιπόν δέν γίνεται νά ἔχουν ὅλοι τό ἴδιο χάρισμα ἤ ὅλα μαζί, μᾶς προτρέπει νά ἐπιδιώκουμε μέ ζῆλο τά σπουδαιότερα χαρίσματα. «Καὶ ἀκόμη», προσθέτει, «σᾶς δείχνω ἕναν δρόμο ποὺ ξεπερνᾶ τὰ πάντα. Ἂν μιλῶ τὶς γλῶσσες τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, ἔγινα χαλκὸς ποὺ ἠχεῖ ἢ κύμβαλο ποὺ ἀλαλάζει. Καὶ ἂν ἔχω προφητεία καὶ γνωρίζω ὅλα τὰ μυστήρια καὶ ὅλη τὴ γνώση, καὶ ἂν ἔχω ὅλη τὴν πίστη ὥστε νὰ μετακινῶ βουνά, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, τίποτα δὲν εἶμαι. Καὶ ἂν μοιράσω ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἂν παραδώσω τὸ σῶμα μου γιὰ νὰ καεῖ, ἀγάπη ὅμως δὲν ἔχω, σέ τίποτα δὲν ὠφελοῦμαι».
Τό μεγαλύτερο καί καλύτερο καί τό πλέον ὠφέλιμο χάρισμα τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, εἶναι ἡ ἀγάπη· «ἐκεῖνος πού δέν ἀγαπᾶ», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, «δέν ἔχει γνωρίσει τόν Θεό· γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη» [1].
Χωρίς ἀγάπη, τά μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ γινόμαστε μονάδες καί καταλήγουμε, μέ πρόφαση τήν ἀγάπη, νά χρησιμοποιοῦμε τά ὅποια χαρίσματα μᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός γιά νά ὑψώνουμε τόν ἑαυτό μας, ἀδιαφορῶντας στήν πραγματικότητα γιά τούς ἀδελφούς μας. Αὐτό ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά γεννιοῦνται ἀντιζηλίες, φθόνοι, ἔριδες, ἀπαιτήσεις, διεκδικήσεις πραγμάτων καί «δικαιωμάτων», φιλονικίες καί μύρια ὅσα φανερά ἤ κρυφά πάθη, τά ὁποῖα φυγαδεύουν τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός μᾶς προειδοποίησε, λέγοντας: «Πολλοὶ θὰ μοῦ ποῦν ἐκείνη τὴν ἡμέρα· “Κύριε, Κύριε, δὲν προφητεύσαμε στὸ ὄνομά σου, καὶ στὸ ὄνομά σου δὲν διώξαμε δαιμόνια, καὶ στὸ ὄνομά σου δὲν κάναμε πολλὲς δυνάμεις;” Καὶ τότε θὰ τοὺς ὁμολογήσω ὅτι “Ποτὲ δὲν σᾶς γνώρισα· φύγετε ἀπὸ μένα σεῖς ποὺ ἐργάζεστε τὴν ἀνομία”» [2].
Ἡ ἀληθινή ἀγάπη δέν εἶναι συναίσθημα, ἀλλά στάση καί τρόπος ζωῆς, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπό βαθειά αὐτογνωσία. Δηλαδή, ὅτι ὁ Θεός ἀπό ἄπειρη ἀγάπη μᾶς ἔπλασε καί μᾶς προόρισε νά εἴμαστε δοχεῖα καί κοινωνοί τῆς ἀγάπης του· ὅτι παρ’ ὅλο πού ἐμεῖς ἀποτύχαμε, ἀφοῦ ἔγινε γιά χάρη μας ἄνθρωπος, προσέφερε ὁ θεάνθρωπος Χριστός τόν ἑαυτό του ὡς ἐξιλαστήριο θῦμα καί τροφή γιά ἐμᾶς, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον» [3]· καί ὅτι ὄχι μόνο δέν ἔχει χαθεῖ ἡ ἐλπίδα, ἀλλά ἔχει ἀνατείλει ἡ Ἀνάσταση καί ἡ ὄντως ζωή, ἄν θέλουμε νά Τόν ἀκολουθήσουμε. Καί πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό, νά ἀποκτήσουμε δηλαδή ἀληθινή ἀγάπη; Καλλιεργῶντας τά ἐπί μέρους γνωρίσματά της, ὅπως τά περιγράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, εἶναι ἔμπρακτη καλωσύνη· ἡ ἀγάπη δὲν ζηλεύει, ἡ ἀγάπη δὲν καυχιέται, δὲν ὑπερηφανεύεται, δὲν συμπεριφέρεται ἄσχημα, δὲν ζητᾶ τὰ δικά της, δὲν παροξύνεται, δὲν λογαριάζει τὸ κακό, δὲν χαίρεται μὲ τὴν ἀδικία, ἀλλὰ συγχαίρει μὲ τὴν ἀλήθεια· ὅλα τὰ ἀνέχεται, ὅλα τὰ πιστεύει, ὅλα τὰ ἐλπίζει, ὅλα τὰ ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη ποτὲ δὲν ἐκπίπτει».
Αὐτή τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶχαν πρῶτα μέσα τους οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἅγιοι τῆς πίστεώς μας, καί ἐξ αἰτίας αὐτῆς εἶναι θαυμαστά καί ὅλα τά ἄλλα χαρίσματα, θαύματα ἤ κατορθώματά τους. Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς, ἀδελφοί χριστιανοί, ἄς προσευχόμαστε καί ἄς παρακαλοῦμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, νά μᾶς δίνει αὐτό τό χάρισμα τῆς ἀγάπης, τό σπουδαιότερο ἀπό ὅλα καί τό πλέον σωτήριο. Ἀμήν.
π. Χ.Β.-----------------
* Α’ Κορ. ιβ’ 27 – ιγ’ 8.
1. Α’ Ἰω. δ’ 8.
2. Ματθ. ζ’ 22 – 23.
3. Πρβλ. Ματθ. κστ’ 28, Ἰω. στ’ 54
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου