«Υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους»
Ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, μας υπενθυμίζει μια μεγάλη αλήθεια της πίστεώς μας: «Υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους».
Όλοι εμείς, οι πιστοί, αποτελούμε το ένα Σώμα του Χριστού, την Αγία Του Εκκλησία. Ο καθένας έχει τη δική του θέση, το δικό του χάρισμα και τη δική του διακονία. Κανείς δεν είναι περιττός και κανείς δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο από τους άλλους.
Όπως στο ανθρώπινο σώμα όλα τα μέλη συνεργάζονται και αλληλοσυμπληρώνονται, έτσι και στην Εκκλησία καλούμαστε να ζούμε με ενότητα, αλληλοσεβασμό και αγάπη.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτόν του Αποστόλου, τονίζει ότι κανείς δεν πρέπει να υπερηφανεύεται για τα χαρίσματά του ούτε να περιφρονεί εκείνον που φαίνεται ασθενέστερος. Διότι όλοι είμαστε μέλη του ίδιου πνευματικού σώματος.
Στη συνέχεια, ο Απόστολος Παύλος μάς αποκαλύπτει ποιο είναι το σπουδαιότερο χάρισμα, εκείνο που δίνει αξία σε όλα τα υπόλοιπα είναι η αγάπη.
Και λέγει χαρακτηριστικά:
«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον».
Ακόμη κι αν κάποιος έχει μεγάλη γνώση, πίστη και χαρίσματα, ακόμη κι αν προσφέρει όλα τα υπάρχοντά του, χωρίς αγάπη όλα παραμένουν άκαρπα.
Διότι ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο λόγια, γνώσεις και εξωτερικές εκδηλώσεις ευσεβείας. Είναι κυρίως ζωή αγάπης.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος υπογραμμίζει την υπεροχή της αγάπης έναντι όλων των χαρισμάτων, διότι αυτή συγκρατεί τους ανθρώπους ενωμένους και τους οδηγεί στην ομοίωση με τον Θεό.
Και ο Απόστολος δεν περιορίζεται σε γενικούς ορισμούς, αλλά μας περιγράφει τα γνωρίσματα της αληθινής αγάπης:
«Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, ου ζηλοί, ου περπερεύεται, ου φυσιοίται».
Η αγάπη έχει υπομονή, συγχωρεί, δεν ζηλεύει, δεν υπερηφανεύεται, δεν ζητά το προσωπικό της συμφέρον.
Και ιδιαίτερα τονίζει: «Ου λογίζεται το κακόν».
Η αγάπη δεν κρατά κακία, δεν εκδικείται, δεν θυμάται συνεχώς τα σφάλματα των άλλων. Αντίθετα, συγχωρεί και προσπαθεί να θεραπεύσει τις πληγές.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι η αληθινή αγάπη ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη και τον οδηγεί να βλέπει κάθε συνάνθρωπο με καθαρή καρδιά, χωρίς μίσος και εμπάθεια.
Αδελφοί μου,
Ας αναρωτηθούμε: Μπορούμε να λέμε ότι αγαπούμε τον Χριστό, όταν δεν συγχωρούμε τον αδελφό μας; Μπορούμε να κοινωνούμε από το ίδιο Άγιο Ποτήριο και συγχρόνως να διατηρούμε μέσα μας έχθρα και μνησικακία;
Η Θεία Ευχαριστία μάς καλεί να γίνουμε ένα σώμα, ενωμένοι με τον Χριστό και μεταξύ μας.
Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να κάνουμε την αγάπη καθημερινό τρόπο ζωής: στην οικογένειά μας, στην ενορία μας, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας.
Ας θυμόμαστε ότι δεν έχει σημασία πόσα γνωρίζουμε ή πόσα προσφέρουμε, εάν η καρδιά μας παραμένει κλειστή απέναντι στον αδελφό μας.
Και ας κρατήσουμε ως τελευταίο μήνυμα τα αιώνια λόγια του Αποστόλου Παύλου:
«Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει».
Διότι όλα τα ανθρώπινα παρέρχονται, ενώ η αγάπη παραμένει αιώνια, επειδή πηγή και πλήρωμά της είναι ο ίδιος ο Θεός.
Είθε ο Κύριος να μας αξιώσει να είμαστε ζωντανά μέλη του Σώματός Του, με πίστη, ταπείνωση, συγχωρητικότητα και ανιδιοτελή αγάπη.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου