Αγαπητοί μου,
Ο Απόστολος Παύλος, στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα, μας απευθύνει μία σπουδαία προτροπή:
«Μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας, ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι».
Δηλαδή, ας μαθαίνουν και οι δικοί μας να πρωτοστατούν στα καλά έργα, για να καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες και να μη μένουν πνευματικά άκαρποι.
Με τον λόγο αυτόν ο Απόστολος δεν μας καλεί απλώς να είμαστε καλοί άνθρωποι, αλλά να αποδεικνύουμε καθημερινά την πίστη μας με έργα αγάπης. Διότι η χριστιανική ζωή δεν περιορίζεται στα λόγια, στις γνώσεις ή στην εξωτερική συμμετοχή μας στη λατρεία. Χρειάζεται να μεταμορφώνει την καρδιά μας και να γίνεται πράξη μέσα στην καθημερινότητά μας.
Πρώτον, ο Απόστολος λέγει: «Μανθανέτωσαν».
Η λέξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Μας δείχνει ότι τα καλά έργα χρειάζονται μάθηση, άσκηση και συνεχή προσπάθεια. Κανείς δεν αποκτά την αρετή χωρίς αγώνα.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το συγκεκριμένο χωρίο, υπογραμμίζει τη σημασία της έμπρακτης φιλανθρωπίας. Ο Χριστιανός δεν πρέπει να περιμένει πάντοτε να του ζητήσουν βοήθεια, αλλά να αναζητεί και ο ίδιος ευκαιρίες για να προσφέρει.
Πόσες φορές, αδελφοί μου, ακούμε τον λόγο του Θεού, συγκινούμαστε από το Ευαγγέλιο και υποσχόμαστε ότι θα αλλάξουμε τη ζωή μας! Όταν, όμως, επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας, συχνά ξεχνούμε όσα ακούσαμε.
Δεύτερον, μας προτρέπει: «καλῶν ἔργων προΐστασθαι».
Δεν αρκεί να αποφεύγουμε το κακό· οφείλουμε να πρωτοστατούμε στο καλό. Δεν αρκεί να μη βλάπτουμε τον συνάνθρωπό μας· χρειάζεται να γινόμαστε αιτία ανακούφισης και παρηγοριάς του.
Ο Μέγας Βασίλειος, με τη διδασκαλία του για την ελεημοσύνη και την ευθύνη απέναντι στους φτωχούς, μας υπενθυμίζει ότι τα υλικά αγαθά δεν πρέπει να γίνονται αφορμή εγωισμού και αδιαφορίας, αλλά μέσα προσφοράς προς εκείνους που στερούνται τα αναγκαία.
Μερικές φορές, μάλιστα, η μεγαλύτερη ελεημοσύνη είναι να ακούσουμε έναν άνθρωπο που πονά, χωρίς να τον κατακρίνουμε, χωρίς να τον περιφρονούμε και χωρίς να αποκαλύπτουμε σε άλλους τη δυσκολία του.
Αυτό είναι το πνεύμα του Χριστού: να βλέπουμε τον κάθε άνθρωπο ως εικόνα του Θεού και να προσφέρουμε με διάκριση, ταπείνωση και σεβασμό.
Τρίτον, ο Απόστολος προσθέτει: «Εἰς τὰς ἀναγκαίας χρείας».
Εδώ μας δείχνει ότι η αγάπη πρέπει να γίνεται συγκεκριμένη. Δεν αρκεί να λέμε γενικά ότι αγαπούμε τους ανθρώπους. Χρειάζεται να αναγνωρίζουμε τις πραγματικές τους ανάγκες και να ανταποκρινόμαστε σε αυτές κατά τη δύναμή μας.
Ο ίδιος ο Κύριος, κατά την περιγραφή της Μελλούσης Κρίσεως, συνδέει την αγάπη προς Εκείνον με την έμπρακτη συμπαράσταση προς τον πεινασμένο, τον διψασμένο, τον ξένο, τον ασθενή και τον φυλακισμένο.
«Ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. 25,40).
Πόσο συγκλονιστικός είναι αυτός ο λόγος! Ο Χριστός ταυτίζει τον εαυτό Του με τον ελάχιστο αδελφό μας.
Όταν βοηθούμε έναν πονεμένο άνθρωπο, διακονούμε τον ίδιο τον Χριστό. Όταν προσφέρουμε με αγάπη, δεν κάνουμε απλώς μία καλή κοινωνική πράξη, αλλά εκφράζουμε την πίστη μας στον Θεό.
Ας προσέξουμε, όμως, κάτι σημαντικό: η προσφορά μας δεν πρέπει να γίνεται για να μας επαινούν οι άνθρωποι. Ο Κύριος μάς διδάσκει να ελεούμε με διακριτικότητα και χωρίς επίδειξη. Η αληθινή αγάπη δεν αναζητεί χειροκροτήματα· αναζητεί την ανακούφιση του αδελφού.
Τέταρτον, ο Απόστολος εξηγεί τον σκοπό όλων αυτών: «Ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι».
Να μη μείνουν, δηλαδή, οι Χριστιανοί χωρίς πνευματικό καρπό.
Ο Κύριος χρησιμοποιεί συχνά την εικόνα του δένδρου και του καρπού για να μας διδάξει ότι η ζωή μας πρέπει να φανερώνει την ποιότητα της σχέσεώς μας μαζί Του.
Όπως ένα δένδρο αναγνωρίζεται από τους καρπούς του, έτσι και η πίστη μας φανερώνεται μέσα από τον τρόπο με τον οποίο ζούμε.
Ο Απόστολος Ιάκωβος γράφει χαρακτηριστικά: «Ἡ πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστιν καθ’ ἑαυτήν» (Ιακ. 2,17).
Αυτό δεν σημαίνει ότι κερδίζουμε τη σωτηρία με τις δικές μας δυνάμεις. Ο Απόστολος Παύλος ο ίδιος μας διδάσκει ότι σωζόμαστε από τη χάρη του Θεού και όχι εξαιτίας των δικών μας κατορθωμάτων (Τίτ. 3,5). Τα καλά έργα είναι ο καρπός της πίστεως και της χάριτος που ενεργεί μέσα μας.
Το ερώτημα, λοιπόν, που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι απλό: Καρποφορεί η πίστη μας; Γινόμαστε καλύτεροι μέσα στην Εκκλησία; Συγχωρούμε περισσότερο; Ελεούμε περισσότερο; Κρίνουμε λιγότερο; Προσφέρουμε με μεγαλύτερη ταπείνωση;
Διότι είναι δυνατόν να περάσουν πολλά χρόνια εκκλησιαστικής ζωής και να παραμένουμε αμετάβλητοι, εάν δεν αφήνουμε τον λόγο του Θεού να αγγίζει την καρδιά μας.
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ας κρατήσουμε από το σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα μία βασική αλήθεια: ο Θεός δεν ζητεί από όλους μας τα ίδια έργα, αλλά ζητεί από τον καθένα μας να προσφέρει σύμφωνα με τις δυνατότητές του.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου