Κήρυγμα ΙΓ΄ Κυριακής Ματθαίου

 

«Άνθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα…»

Αδελφοί μου,

η σημερινή παραβολή του Κυρίου είναι μία παραβολή για την αγάπη του Θεού και την αχαριστία του ανθρώπου.

Ο Θεός παρουσιάζεται ως οικοδεσπότης, που φυτεύει αμπελώνα και τον παραδίδει στους γεωργούς.

Ο αμπελώνας είναι η ζωή μας.

Τι μας έδωσε ο Θεός; Μας έδωσε τη ζωή, την οικογένεια, τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν, τα χαρίσματά μας, τον χρόνο μας.

Και πάνω από όλα, μας έδωσε τον Υιό Του, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Και τι ζητεί από εμάς; Καρπό.

Όχι μεγάλα πράγματα. Αγάπη. Συγχώρηση. Έλεος. Ταπείνωση. Μετάνοια.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας την παραβολή, στέκεται στη μεγάλη μακροθυμία του Θεού.

Οι γεωργοί διώχνουν τους δούλους.

Και ο Θεός δεν τους εγκαταλείπει. Στέλνει και άλλους. Και τελικά στέλνει τον Υιό Του.

Αυτό είναι το θαύμα της θείας αγάπης: ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Θεό, αλλά ο Θεός δεν παύει να ζητεί τον άνθρωπο.

Πόσες φορές κι εμείς απομακρυνθήκαμε!

Πόσες φορές είπαμε «αργότερα» στη μετάνοια!

Και όμως ο Θεός μας δίνει σήμερα ακόμη μία ευκαιρία.

Και έρχεται ο Υιός. Ο Χριστός. 

Και οι γεωργοί Τον απορρίπτουν. Τον βγάζουν έξω από τον αμπελώνα. Τον σταυρώνουν. Αλλά ο Χριστός γίνεται: «λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες»

και γίνεται «κεφαλή γωνίας». 

Ο Σταυρός γίνεται η νίκη. Ο θάνατος γίνεται ζωή. Η απόρριψη γίνεται σωτηρία. 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μας θυμίζει το μεγαλείο της ενανθρωπήσεως: ο  Θεός γίνεται άνθρωπος, για να ανακαινίσει και να θεώσει τον άνθρωπο.

Αδελφοί μου, ας κοιτάξουμε τώρα τον δικό μας αμπελώνα.

Τι καρπό έχει η καρδιά μας; Μπορεί να έχουμε πολλά φύλλα. Να ερχόμαστε στην Εκκλησία. Να ανάβουμε κεριά. Να προσευχόμαστε. Αλλά ο Χριστός ζητεί καρπό.

Αν κρατώ μνησικακία, τι καρπός είναι αυτός; Αν κατακρίνω τον άλλον, τι καρπός είναι αυτός; Αν δεν μπορώ να συγχωρήσω, πού είναι η αγάπη; 

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας διδάσκει ότι η πνευματική πορεία του  ανθρώπου είναι πορεία από τη φιλαυτία προς την αγάπη.

Αυτός είναι ο καρπός που ζητεί ο Θεός.

Αδελφοί μου, ας μην περιμένουμε. Σήμερα μπορούμε να αλλάξουμε. Σήμερα μπορούμε να συγχωρήσουμε. Σήμερα μπορούμε να ζητήσουμε συγγνώμη. 

Σήμερα μπορούμε να εξομολογηθούμε. Σήμερα μπορούμε να ξαναγυρίσουμε στον Χριστό. Και αν νομίζουμε ότι ο αμπελώνας της ψυχής μας έχει ξεραθεί, ας μην απελπιζόμαστε. 

Ο Θεός μπορεί να ξανακάνει την καρδιά μας να καρποφορήσει.

Ας Του προσφέρουμε, λοιπόν, σήμερα τον πιο πολύτιμο καρπό: την καρδιά μας.

Και είθε, όταν έρθει ο Κύριος του αμπελώνος, να βρει μέσα μας όχι μόνο φύλλα, αλλά καρπούς αγάπης, μετανοίας και ελέους.

Και να μας αξιώσει να ακούσουμε: «Εύ, δούλε αγαθέ και πιστέ… είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ