Κήρυγμα στην Ι΄Κυριακή Ματθαίου

 

 «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη!»

Αγαπητοί μου,

Ο λόγος του Κυρίου που ακούσαμε σήμερα είναι από εκείνους που συγκλονίζουν την ψυχή:

«Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἀνέξομαι ὑμῶν;»

Γιατί μιλά τόσο αυστηρά ο Χριστός;

Ο Χριστός δεν οργίζεται από ανθρώπινη αδυναμία. Δεν απορρίπτει τον άνθρωπο επειδή είναι ασθενής. Ο λόγος Του είναι λόγος πόνου και αγάπης. Βλέπει τον άνθρωπο να υποφέρει και συγχρόνως να μην εμπιστεύεται τη δύναμη του Θεού.

Οι μαθητές είχαν προσπαθήσει να θεραπεύσουν το παιδί και δεν μπόρεσαν. Και ο Κύριος τους λέγει: «Διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν».

Δεν έλειπε η δύναμη του Θεού. Έλειπε η πίστη του ανθρώπου.

Και εμείς πολλές φορές λέμε ότι πιστεύουμε στον Θεό. Όταν όμως έρθει μια δοκιμασία, ένας πόνος, μια αρρώστια, μια δυσκολία στην οικογένεια, τότε η καρδιά μας γεμίζει φόβο. Προσευχόμαστε, αλλά συγχρόνως αγωνιούμε σαν να μην υπάρχει Θεός. Λέμε «Κύριε, βοήθησέ με», αλλά μέσα μας αμφιβάλλουμε αν θα μας βοηθήσει.

Αυτή είναι η δυσκολότερη μορφή απιστίας: να πιστεύουμε με τα χείλη, αλλά να μην εμπιστευόμαστε με την καρδιά.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει ότι η πίστη δεν είναι απλώς λόγια. Είναι εμπιστοσύνη στον Θεό και παράδοση της ζωής μας στα χέρια Του.

Και όμως, υπάρχει ελπίδα. Μέσα στο σημερινό Ευαγγέλιο ακούμε μία από τις πιο όμορφες προσευχές της Αγίας Γραφής.

Ο πατέρας του παιδιού λέγει στον Χριστό: «Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ μου».

Τι θαυμάσια προσευχή! Δεν λέγει: «Κύριε, έχω τέλεια πίστη». Δεν κρύβει την αδυναμία του.

Λέγει: «Πιστεύω, Κύριε· αλλά η πίστη μου είναι αδύναμη. Βοήθησέ με». Αυτή την προσευχή μπορούμε να την κάνουμε όλοι μας.

Όταν φοβόμαστε: «Κύριε, πιστεύω· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ μου».

Όταν δοκιμαζόμαστε: «Κύριε, πιστεύω· βοήθησέ με να μη λυγίσω».

Όταν δεν καταλαβαίνουμε γιατί επιτρέπει κάτι ο Θεός: «Κύριε, δεν καταλαβαίνω, αλλά εμπιστεύομαι Εσένα».

Αυτό είναι πίστη. Η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε προβλήματα. Σημαίνει ότι μέσα στα προβλήματα δεν θα είμαστε μόνοι.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι εκείνος που απομακρύνεται από τον Θεό. Και όμως ο Κύριος συνεχίζει να τον περιμένει. 

Γι’ αυτό και τα λόγια: «Ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν;» δεν είναι λόγια απορρίψεως. Είναι σαν να μας λέγει ο Χριστός: «Είμαι ακόμη μαζί σας. Γιατί φοβάστε; Γιατί δεν με εμπιστεύεστε;»

Και πράγματι, αδελφοί μου, ο Χριστός είναι μαζί μας. Είναι μαζί μας στην προσευχή. Είναι μαζί μας στη Θεία Λειτουργία. Είναι μαζί μας στις χαρές και στις θλίψεις. Είναι μαζί μας ακόμη και όταν εμείς Τον ξεχνούμε.

Ας απόφασίσουμε. Να δυναμώσουμε την πίστη μας. Όχι με λόγια μεγάλα, αλλά με εμπιστοσύνη.

Όταν έρχεται η δοκιμασία, να λέμε: «Χριστέ μου, στα χέρια Σου παραδίδομαι».

Όταν έρχεται ο φόβος: «Κύριε, Εσύ είσαι μαζί μου». 

Και όταν αισθανόμαστε ότι η πίστη μας λιγοστεύει, να επαναλαμβάνουμε: «Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ μου».

Ας έχουμε έστω και την πίστη ενός κόκκου σινάπεως.

Γιατί όταν η μικρή πίστη του ανθρώπου παραδίδεται στα χέρια του παντοδύναμου Θεού, τότε ανοίγει ο δρόμος του θαύματος.

Και ας μην ξεχνούμε ποτέ:

Ο Θεός δεν ζητά από εμάς να είμαστε δυνατοί χωρίς Εκείνον.

Ζητά να είμαστε αδύναμοι μαζί Του.

Και μη με αφήσεις ποτέ να ξεχάσω ότι Εσύ είσαι η ελπίδα, η δύναμη και η σωτηρία μου.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ