Κήρυγμα στην Θ΄ Κυριακή του Ματθαίου

 Κήρυγμα στην Θ΄ Κυριακή του Ματθαίου

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Αγαπητοί μου ,

Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς μεταφέρει μέσα σε μία νύχτα γεμάτη αγωνία. Οι μαθητές βρίσκονται μέσα στο πλοίο, ενώ ο Χριστός παραμένει μόνος στο όρος για να προσευχηθεί. Η θάλασσα είναι ταραγμένη, οι άνεμοι αντίθετοι και οι μαθητές αγωνίζονται.

Και τότε, μέσα στο σκοτάδι, βλέπουν τον Κύριο να περπατά επάνω στα νερά. Φοβούνται και νομίζουν ότι είναι φάντασμα. Εκείνος όμως τους λέγει:

«Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Αυτή είναι η μεγάλη φωνή του Χριστού προς κάθε άνθρωπο που περνά μέσα από τη θύελλα της ζωής: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι ο Χριστός δεν εμφανίζεται αμέσως στους μαθητές, αλλά αφήνει πρώτα να δοκιμασθούν από την τρικυμία, για να τους διδάξει ότι η δοκιμασία δεν σημαίνει απουσία του Θεού. Ο Κύριος μπορεί να φαίνεται ότι καθυστερεί, αλλά ποτέ δεν εγκαταλείπει τα παιδιά Του.

Και πράγματι, αδελφοί μου, πόσες φορές και εμείς βρισκόμαστε μέσα στο πλοίο της ζωής μας και βλέπουμε γύρω μας κύματα; Ασθένειες, θλίψεις, οικογενειακές δυσκολίες, απογοητεύσεις, φόβοι για το αύριο. Και τότε νομίζουμε ότι ο Θεός είναι μακριά.

Όμως το σημερινό Ευαγγέλιο μας λέγει κάτι διαφορετικό: Ο Χριστός είναι κοντά μας ακόμη και όταν δεν Τον βλέπουμε.

Ο Απόστολος Πέτρος, βλέποντας τον Χριστό, λέγει: «Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με ἐλθεῖν πρὸς σὲ ἐπὶ τὰ ὕδατα». Και ο Χριστός τού λέγει: «Ἐλθέ».

Ο Πέτρος κατεβαίνει από το πλοίο και περπατά επάνω στα νερά. Όσο όμως έχει στραμμένο το βλέμμα του στον Χριστό, προχωρεί. Όταν όμως κοιτάζει τον άνεμο και τα κύματα, φοβάται και αρχίζει να βυθίζεται.

Εδώ βρίσκεται ένα μεγάλο μάθημα για τη ζωή μας. Όταν κοιτάζουμε τον Χριστό, μπορούμε να περάσουμε και μέσα από τις μεγαλύτερες θύελλες. Όταν όμως κοιτάζουμε μόνο τα προβλήματα, τους φόβους και τις δυσκολίες μας, τότε βυθιζόμαστε στην απελπισία.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας διδάσκει ότι ο Πέτρος δεν βυθίστηκε επειδή ήταν μακριά από τον Χριστό, αλλά επειδή φοβήθηκε. Η πίστη τον έκανε να βγει από το πλοίο· ο φόβος όμως τον έκανε να βυθιστεί.

Και όμως, ακόμη και τότε, ο Πέτρος δεν χάνεται. Φωνάζει: «Κύριε, σῶσόν με!» Και αμέσως ο Χριστός απλώνει το χέρι Του και τον πιάνει.

Αυτό είναι το θαύμα της Εκκλησίας μας: Όταν ο άνθρωπος φωνάξει με αληθινή πίστη «Κύριε, σώσον με», ο Χριστός δεν τον εγκαταλείπει.

Σήμερα, όμως, η Εκκλησία μας προβάλλει και τη μνήμη του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Αγίου Στεφάνου, ο οποίος αποτελεί μία ζωντανή εικόνα ανθρώπου που δεν φοβήθηκε τα κύματα της ζωής, γιατί είχε τα μάτια του στραμμένα στον Χριστό.

Ο Άγιος Στέφανος βρέθηκε μέσα σε μία πολύ μεγαλύτερη τρικυμία. Δεν ήταν κύματα θάλασσας, αλλά κύματα μίσους και διωγμού. Τον κατηγορούσαν, τον λιθοβολούσαν, τον θανάτωναν. Και όμως, την ώρα εκείνη, ο Άγιος δεν κοίταξε τις πέτρες που έπεφταν επάνω του. Κοίταξε τον ουρανό.

Και τότε, όπως μας διηγούνται οι Πράξεις των Αποστόλων, «ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανόν», είδε τη δόξα του Θεού και τον Ιησού να στέκεται στα δεξιά του Πατρός.

Τι υπέροχη εικόνα!

Ο Πέτρος, μέσα στην τρικυμία, κοιτάζει τον Χριστό και σώζεται. Ο Στέφανος, μέσα στην τρικυμία του μαρτυρίου, κοιτάζει τον Χριστό και νικά.

Ο ένας λέγει: «Κύριε, σῶσόν με». Ο άλλος λέγει: «Κύριε Ἰησοῦ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου».

Και οι δύο μας διδάσκουν ότι ο Χριστός είναι η ασφάλεια, η ελπίδα και η σωτηρία του ανθρώπου.

Ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι ότι ο Άγιος Στέφανος, την ώρα που τον λιθοβολούν, δεν ζητά εκδίκηση. Προσεύχεται για εκείνους που τον σκοτώνουν:

«Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην».

Εδώ βλέπουμε το μεγαλείο της χριστιανικής ζωής. Ο Άγιος Στέφανος γίνεται μιμητής του ίδιου του Χριστού, ο οποίος επάνω στον Σταυρό προσευχήθηκε για τους σταυρωτές Του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θαυμάζει αυτή την αγάπη του Πρωτομάρτυρος και μας δείχνει ότι η δύναμη του Αγίου δεν βρισκόταν στο ανθρώπινο σώμα του, αλλά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος που κατοικούσε μέσα του.

Αδελφοί μου,

η σημερινή Κυριακή μας καλεί να κάνουμε μία εσωτερική επιλογή: Σε ποιον θα κοιτάζουμε όταν έρχονται οι θύελλες;

Στα κύματα ή στον Χριστό; Στον φόβο ή στην πίστη; Στην απελπισία ή στην προσευχή;

Ας μάθουμε από τον Απόστολο Πέτρο να φωνάζουμε στις δύσκολες στιγμές:

«Κύριε, σῶσόν με».

Και ας μάθουμε από τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο να σηκώνουμε τα μάτια μας στον ουρανό και να βλέπουμε, πίσω από κάθε δοκιμασία, τον Χριστό που στέκεται κοντά μας.

Γιατί η ζωή του χριστιανού δεν είναι μία ζωή χωρίς τρικυμίες. Είναι μία ζωή όπου, μέσα στις τρικυμίες, υπάρχει ο Χριστός.

Ας έχουμε, λοιπόν, πάντοτε στην καρδιά μας τα λόγια Του: «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε».

Και όταν έρθει η ώρα της δικής μας δοκιμασίας, ας μη λησμονήσουμε ότι το χέρι του Χριστού είναι πάντοτε απλωμένο για να μας σηκώσει από τα κύματα, όπως σήκωσε τον Πέτρο· και η χάρη Του είναι πάντοτε αρκετή για να μας κάνει, όπως τον Άγιο Στέφανο, νικητές μέσα ακόμη και στον πόνο και στο μαρτύριο.

Είθε, με τις πρεσβείες του Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου, να μας χαρίζει ο Κύριος πίστη δυνατή, καρδιά γενναία, αγάπη προς τους ανθρώπους και βλέμμα πάντοτε στραμμένο προς τον ουρανό.

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ