«Άρα ουν ουκέτι έστε ξένοι και πάροικοι, αλλά έστε συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού». (Προς Εφεσίους 2,19)
Ο Απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους χριστιανούς της Εφέσου, διακηρύσσει μία μεγάλη αλήθεια, η οποία αποτελεί πηγή παρηγοριάς και ελπίδας για κάθε άνθρωπο:
«Άρα ουν ουκέτι έστε ξένοι και πάροικοι, αλλά έστε συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού».
Δεν είστε πλέον ξένοι και περαστικοί, αλλά συμπολίτες των αγίων και μέλη της οικογένειας του Θεού.
Πριν από τον Χριστό, ο άνθρωπος ζούσε μακριά από τον Θεό, αιχμάλωτος της αμαρτίας και αποξενωμένος από την αληθινή ζωή. Με την ενανθρώπηση, τη σταυρική θυσία και την Ανάσταση του Κυρίου, όμως, ανοίχθηκε ο δρόμος της συμφιλιώσεως και της υιοθεσίας.
Ο Χριστός γκρέμισε το μεσότοιχο της έχθρας και ένωσε τους ανθρώπους με τον Θεό και μεταξύ τους. Έτσι, εκείνος που προηγουμένως ήταν μακριά, γίνεται τώρα μέλος της Εκκλησίας.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας τον λόγο αυτόν, επισημαίνει το μέγεθος της δωρεάς του Θεού: οι πιστοί δεν γίνονται απλώς συμμέτοχοι μιας κοινότητας, αλλά αποκτούν την ίδια πνευματική πολιτεία με τους μεγάλους αγίους, όπως ο Αβραάμ, ο Μωυσής και ο Ηλίας. Δεν υπάρχει πλέον διάκριση ως προς τη χάρη του Θεού, διότι όλοι οδηγούνται στον Πατέρα διά του Χριστού και εν Αγίω Πνεύματι.
Αυτή είναι η πρώτη μεγάλη αλήθεια του σημερινού λόγου: ο Χριστός δεν μας καλεί απλώς να Τον πλησιάσουμε, αλλά να γίνουμε μέλη της οικογένειάς Του.
Ας σταθούμε όμως ιδιαίτερα σε δύο εκφράσεις του Αποστόλου.
Α) «Συμπολίται των αγίων».
Ο χριστιανός δεν είναι ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα και χωρίς προορισμό. Η πραγματική του πατρίδα είναι η Βασιλεία του Θεού. Εκεί ανήκουν οι Άγιοι, οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Όσιοι και όλοι εκείνοι που αγάπησαν τον Χριστό και έζησαν σύμφωνα με το θέλημά Του.
Δεν καλούμαστε απλώς να θαυμάζουμε τους Αγίους, να προσκυνούμε τις εικόνες τους και να επικαλούμαστε τις πρεσβείες τους. Καλούμαστε να μιμηθούμε την πίστη, την ταπείνωση, την υπομονή και την αγάπη τους.
Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, στη διδασκαλία του περί αγάπης, υπογραμμίζει ότι ο άνθρωπος που αγαπά αληθινά τον Θεό αγκαλιάζει και τον συνάνθρωπο, χωρίς να περιορίζεται από προσωπικές αντιπάθειες και πάθη.
Επομένως, δεν μπορούμε να θεωρούμε τον εαυτό μας συμπολίτη των Αγίων, εάν η ζωή μας παραμένει μακριά από τις αρετές τους.
Β) «Οικείοι του Θεού».
Αυτή είναι ίσως η πιο συγκλονιστική έκφραση του αποστολικού λόγου. Δεν είμαστε απλώς υπήκοοι ενός ουράνιου Βασιλέως, αλλά οικείοι Του. Ο Θεός μάς δέχεται ως παιδιά Του και μας καλεί σε προσωπική κοινωνία μαζί Του.
Δεν είμαστε ξένοι στο σπίτι του Θεού. Δεν είμαστε ανεπιθύμητοι επισκέπτες. Είμαστε τέκνα Του διά της χάριτος.
Και αυτή η υιοθεσία δεν είναι απλώς ένας τίτλος τιμής. Είναι ευθύνη και τρόπος ζωής. Εάν ο Θεός είναι Πατέρας όλων μας, τότε όλοι οι άνθρωποι είναι αδελφοί μας.
Πώς, λοιπόν, μπορούμε να διατηρούμε μίσος, ζήλια, κατάκριση και μνησικακία; Πώς μπορούμε να ζητούμε το έλεος του Θεού, όταν αρνούμαστε να δείξουμε έλεος στον αδελφό μας;
Η Θεία Λειτουργία που τελούμε αποτελεί ζωντανή φανέρωση αυτής της αλήθειας. Εδώ, γύρω από την Αγία Τράπεζα, δεν υπάρχουν ξένοι και πάροικοι. Είμαστε όλοι προσκεκλημένοι στο ίδιο τραπέζι της Βασιλείας του Θεού.
Εδώ ενωνόμαστε με τον Χριστό και γινόμαστε μέλη του ενός Σώματός Του.
Ας μη ζούμε, λοιπόν, σαν ξένοι προς τον Θεό, αλλά σαν παιδιά που αγαπούν τον Πατέρα τους. Ας μη ζούμε σαν ξένοι μεταξύ μας, αλλά σαν αδέλφια που μοιράζονται την ίδια πίστη και την ίδια ελπίδα.
Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε την ενορία μας πραγματική πνευματική οικογένεια, όπου ο καθένας θα βρίσκει αγάπη, κατανόηση, παρηγοριά και αδελφική συμπαράσταση.
Και ας κρατήσουμε βαθιά στην καρδιά μας τον λόγο του Αποστόλου Παύλου:
Δεν είμαστε πλέον ξένοι προς τον Θεό. Είμαστε οικείοι Του. Δεν είμαστε χωρίς πατρίδα. Είμαστε πολίτες της Βασιλείας Του.
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου