"Προς τον Λαό": η Ιερά Συνόδος για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απευθύνεται σε όλους τους πιστούς προκειμένου να τους ενημερώσει για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία συνήλθε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη. Κύριος σκοπός της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ήταν η ενίσχυση και η φανέρωση της ενότητας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών αλλά και η αντιμετώπιση διαφόρων συγχρόνων ποιμαντικών ζητημάτων.

Με βάση τα συμπεράσματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου:

• Η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και την καθολικότητά Της δια των Ιερών Μυστηρίων. Η συνοδικότητα υπηρετεί την ενότητα και διαπνέει την οργάνωση της Εκκλησίας, τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις Της και καθορίζει την πορεία Της. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η Αγία Σύνοδος δεν αναφέρθηκε μόνον στο κύρος των γνωστών Οικουμενικών Συνόδων, αλλά σε αυτήν για πρώτη φορά αναγνωρίσθηκαν ως Σύνοδοι «καθολικού κύρους», δηλαδή ως Οικουμενικές, η Μεγάλη Σύνοδος επί Μεγάλου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (879-880), οι επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Μεγάλες Σύνοδοι (1341, 1351, 1368), και οι εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλες και Αγίες Σύνοδοι για την αποκήρυξη της ενωτικής Συνόδου της Φλωρεντίας (1438-1439), των προτεσταντικών δοξασιών (1638, 1642, 1672, 1691) και του εθνοφυλετισμού ως εκκλησιολογικής αιρέσεως (1872).

• Οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες δεν αποτελούν συνομοσπονδία Εκκλησιών, αλλά την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Για την Ορθόδοξη Διασπορά στις διάφορες χώρες του κόσμου αποφασίσθηκε να συνεχισθεί η λειτουργία των Επισκοπικών Συνελεύσεων με εκπροσώπους των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών προκειμένου να διασφαλίζεται η αρχή της συνοδικότητας, μέχρι να εφαρμοσθεί η κανονική ακρίβεια.

• Για την ορθόδοξη Εκκλησία η οικογένεια αποτελεί καρπό της «εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν» μυστηριακής ενώσεως ανδρός και γυναικός και είναι η μόνη εγγύηση της γεννήσεως και της ανατροφής των τέκνων.

• Η Εκκλησία τονίζει διαρκώς την αξία της εγκρατείας, της χριστιανικής ασκήσεως. Η χριστιανική άσκηση δεν διακόπτει την σχέση του ανθρώπου με την ζωή και τον συνάνθρωπο, αλλά τον συνδέει με την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Δεν αφορά μόνον τους μοναχούς. Το ασκητικό ήθος είναι χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής.

• Η Ορθόδοξη Εκκλησία καταδικάζει τους διωγμούς, την εκδίωξη και δολοφονία μελών θρησκευτικών κοινοτήτων, τον εξαναγκασμό σε αλλαγή θρησκευτικής πίστεως, την εμπορία προσφύγων, τις απαγωγές, τα βασανιστήρια, τις απάνθρωπες εκτελέσεις, τις υλικές καταστροφές. Ιδιαίτερα εκφράζει την αγωνία Της για την κατάσταση των Χριστιανών και όλων των διωκωμένων μειονοτήτων στην Μέση Ανατολή και σε άλλα σημεία του κόσμου.

• Βασικό έργο της Εκκλησίας είναι η Ιεραποστολή, δηλαδή ο αγώνας Της να δίνει συνεχώς την μαρτυρία της πίστεως και να κηρύττει το ευαγγέλιο είτε στους πιστούς που ζουν μέσα στις σύγχρονες εκκοσμικευμένες κοινωνίες είτε σε όσους δεν έχουν γνωρίσει ακόμη τον Χριστό.

Ο διάλογος κυρίως με τους ετεροδόξους χριστιανούς (άλλες χριστιανικές ομολογίες – αιρέσεις) γίνεται με βάση το χρέος της Εκκλησίας να μαρτυρεί προς κάθε κατεύθυνση την αλήθεια και την αποστολική πίστη. Έτσι γίνεται γνωστή σε αυτούς η γνησιότητα της Ορθόδοξης Παράδοσης, η αξία της πατερικής διδασκαλίας, η λειτουργική εμπειρία και η πίστη των Ορθοδόξων. Οι διάλογοι δεν σημαίνουν ούτε και θα σημαίνουν ποτέ οποιονδήποτε συμβιβασμό σε ζητήματα πίστεως.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως. Δεν νοείται αγιότητα του ανθρώπου εκτός του Σώματος του Χριστού, δηλαδή εκτός της Εκκλησίας (Εφ. α 23). Η αγιότητα είναι μετοχή στο μυστήριο της Εκκλησίας και στα ιερά μυστήριά της με επίκεντρο την Θεία Ευχαριστία. Οι άγιοι εικονίζουν την Βασιλεία του Θεού.

Η Εκκλησία είναι μία, η Ορθόδοξη. Κατά τον Μ. Βασίλειο «εις λαός πάντες οι εις Χριστόν ηλπικότες και μία Εκκλησία νυν οι Χριστού, καν εκ διαφόρων τόπων προσαγορεύηται». Η Εκκλησία αναμένει πάντοτε την επιστροφή όλων των ανθρώπων, ετεροδόξων και αλλοδόξων σε Αυτήν.

Τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελούν αντικείμενο εμβαθύνσεως και περαιτέρω μελέτης. Αυτό ισχύει για όλες τις Συνόδους της Εκκλησίας. Ο θεολογικός διάλογος δεν διακόπτεται. Προϋπόθεση απαραίτητη βεβαίως είναι να διατηρείται αλώβητη η θεολογική αλήθεια και ο διάλογος αυτός να πραγματοποιείται χωρίς φανατισμούς και διαιρέσεις, χωρίς παρασυναγωγές και σχίσματα, τα οποία πληγώνουν την ενότητα της Εκκλησίας. Τα σχίσματα είναι δυσίατες πνευματικές ασθένειες. Σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο: «το σχίσαι Εκκλησίαν, και φιλονείκως διατεθήναι, και διχοστασίας εμποιείν, και της συνόδου διηνεκώς εαυτόν αποστερείν, ασύγγνωστον και κατηγορίας άξιον και πολλήν έχει την τιμωρίαν» (PG 48, 872). Γι αυτό προτρέπονται οι πιστοί να μη δίνουν βαρύτητα στα λόγια εκείνων που τους παρακινούν να απομακρυνθούν από Αυτήν προκειμένου να αποτελέσουν ξεχωριστή ομάδα έξω από το πλήρωμα της Εκκλησίας, επικαλούμενοι φανταστικούς λόγους δογματικής ακριβείας.

Κατακλείοντας το μήνυμα αυτό, επιθυμούμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι όλοι οι Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος αγρυπνούμε και παραμένουμε αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία.

«Αδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, το αυτό φρονείτε, ειρηνεύετε, και ο Θεός της αγάπης και ειρήνης έσται μεθ ημών.» (Β Κορ. 13,11)

Οικουμενικό Πατριαρχείο: Οι Μητροπόλεις των "Νέων Χωρών" υπάγονται πάντοτε κανονικώς και πνευματικώς στο Οικουμενικό Πατριαρχείο

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (22/06/2016) 

Σήμερον, Τετάρτην, 22αν Ἰουνίου 2016, συζητουμένου ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τοῦ θέματος τοῦ Αὐτονόμου, ἐπί σχετικῇ δέ προτάσει τροπολογίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Α. Θ. Παναγιότης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος διεβεβαίωσεν ὅτι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον οὐδεμίαν πρόθεσιν ἔχει νά χορηγήσῃ αὐτονομίαν εἰς τάς Μητροπόλεις τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν καί ὅτι αὗται ὑπάγονται πάντοτε κανονικῶς καί πνευματικῶς ὑπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ἡ δέ διοίκησις αὐτῶν ἔχει ἐκχωρηθῆ ἐπιτροπικῶς εἰς τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τήν ὁποίαν ἡ Α. Θ. Παναγιότης καί ηὐχαρίστησε διά τήν τοιαύτην ἐξυπηρέτησιν πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. 

 Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

Η Ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο

ΟΜΙΛΙΑ

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΙΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ

ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

(Κολυμπάρι Χανίων-Ορθόδοξος Ακαδημία Κρήτης, 18-26)

Παναγιώτατε,
Μακαριώτατοι Προκαθήμενοι τῶν Ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί,
Σεβαστοί Πατέρες καί Ἀδελφοί,

Ἡ Χάρις τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνέυματος, συνήγαγεν ἡμᾶς ἐνταῦθα ἐν τῇ ἱερουργίᾳ τῆς ὁμολογίας τῆς ἀληθείας, μετά τήν ἱερουργίαν ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἕν καί τό αὐτό μυστήριον ἐστιν ἡ κοινωνία ἡμῶν μετά τοῦ Θεοῦ καί ἡ ὁμολογία ἡμῶν περί Αύτοῦ.

Ἡ ἔναρξις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου ἐγένετο κατά τήν ἑορτήν τῆς Πεντηκοστῆς, καθ᾽ἥν ἑορτάζομεν τό μυστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος, καί ἡ ἔναρξις τῶν Συνεδριῶν Αὐτῆς γίνεται κατά τήν ἡμέραν τῆς ἑορτῆς τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Μία εἶναι ἡ ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ: «Ἡ γάρ ἐνέργεια κίνησίς ἐστιν οὐσίας, ἀλλ᾽οὐκ οὐσία». Καί «μία ἡ τοῦ θείου θελήματος κίνησις ἐκ προκαταρκτικοῦ αἰτίου τοῦ Πατρός ὁρμωμένη καί διά τοῦ Υἱοῦ προϊοῦσα καί ἐν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι προφαινομένη», κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον τον Παλαμᾶ.

Ἡ ἔλευσις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τούς Μαθητάς τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς γίνεται δεσποτικῶς καί οὐχί δουλικῶς. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ ὁποῖος προήδρευεσεν κατά τήν πρώτην φάσιν τῆς Β´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀποφαίνεται θεολογικῶς: «Πάντως δέ παρέσται (τό Ἅγιον Πνεῦμα) δεσποτικῶς ἀλλ᾽ οὐ δουλικῶς, οὐδέ ἀναμένον ἐπίταγμα, ὥς τινες οἴονται». Ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι δεσποτική καί ἐξουσιαστική. Τό Ἅγιον Πνεῦμα παρίσταται ἐμπνέον καί καθοδηγοῦν τούς θέλοντας καί δέν δέχεται ἐντολάς, ὅπως τινες νομίζουσιν. Ἐξουσιάζει καί δέν ἐξουσιάζεται, ἀποκαλύπτει ἑαυτό καί δέν παραβιάζεται ἵνα φανερώσῃ. Ἀκολούθως γράφει ὁ μέγας τά θεῖα Γρηγόριος τοὐπίκλην Θεολόγος: «πνεῖ γάρ ὅπου θέλει, καί ἐφ᾽οὕς βούλεται, καί ἡνίκα καί ὅσον». Ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται ὑπό προϋποθέσεις καί οὐδόλως εἶναι ἡναγκασμένον καί δεδομένον.

Ὑπ᾽ αὐτό τό πνεῦμα καλούμεθα εἰς μίαν Σύνοδον, τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία οὔτε ἔκτακτο γεγονός στή ζωή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τυγχάνει, ἀφοῦ προετοιμάζεται πλέον τῶν ἐξήκοντα (60) ἐτῶν, οὔτε ἀποτελεῖ κάποια ἐξ ἀντιγραφῆς ἔκφρασιν ἄλλων μορφῶν συνοδικότητος.

Χωρίς ἐντούτοις νά διαφοροποιεῖται ἀπό τό πνεῦμα τῆς συνοδικῆς καί κανονικῆς Παραδόσεως, ἐκφράζει τήν συνοδική της αὐτοσυνειδησία, προκειμένου νά ἀπευθυνθῇ στόν κόσμο, τόν ἄνθρωπο τῆς τρίτης χιλιετίας, ὄχι ὡς μία ἐπανάληψις κάποιας ἔκφρασης μουσειακοῦ παρελθόντος ἀλλά ὡς φανέρωση τοῦ ἀναγεννητικοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «ἐπιλαμβανομένης» ἔμπροσθεν.

Καλούμεθα λοιπόν μέ ἕνα σύγχρονο λεξιλόγιο νά ἀποτυπώσουμε τήν ἐκκλησιαστική της αὐτοσυνειδησία καί νά ἐπιβεβαιώσουμε ὅ,τι ἐκφράζουμε τό Πνεύμα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί νά κηρύξουμε ἱεραποστολικά τή διακονία μας, σεβόμενοι τίς ἰδιαιτερότητες κάθε τοπικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Δεχόμενοι καί σεβόμενοι τήν κοινωνική καί ἐκκλησιαστική διαφορετικότητα δέν ἀπομονώμεθα ἀλλά διαλεγόμεθα χωρίς νά υἱοθετοῦμε τήν ὑποχωρητικότητα εἰς τά τῆς πίστεως καί τῆς παραδόσεως.

Ἡ παροῦσα Σύνοδος ἀγωνίζεται νά τονίσει τήν ἀνάγκην τῆς ἐνότητος ὅλων ἐν Χριστῷ σέ ἕνα κόσμο διασπασμένο καί κατακερματισμένο.

Ἀγωνιᾶ καί προβληματίζεται μέ τά τοῦ κόσμου πράγματα καί ἀνταποκρίνεται φιλάνθρωπα στά αἰτήματα τῶν κατοίκων τοῦ πλανήτου, ὥστε νά δώσῃ σ᾽ αὐτούς ἐλπίδα γιά ἕνα καλύτερο, οὐσιαστικότερο καί δυναμικότερο μέλλον καί νά τούς θυμίσῃ ὅτι τίποτε δέν ἔχει χαθεῖ, ἀλλά χρειάζεται περισσότερος ἀγώνας, ἄσκηση καί θυσίες.

Χωρίς νά ἐπιδιώκει τό καλύτερο, τό ἰδανικό καί τό ἀπόλυτο, προσβλέπει πρός τό καλό καί τό χρηστικό γιά τήν ἴδια τήν ἀνθρώπινη ζωή καί κοινωνία, ἐπειδή γνωρίζει ὅτι τό καλύτερο καί τό ἀπόλυτο εἶναι ἡ καταστροφή τοῦ καλοῦ.

Κινεῖται μέ βάση τήν ὁμοφωνία, ὡς μία ἔκφραση δημιουργικῆς προτάσεως καί συμφωνίας καί ὄχι ὡς μία μέθοδο δικανικῆς ἀρνησικυρίας καί ἀσκήσεως veto.

Θυσιάζει τίς ἰδιοτέλειες, τίς σκοπιμότητες καί τίς προσωπικές μας ἐπιδιώξεις, προκειμένου νά ἐπιτύχει τήν ἔκφραση τῆς ἑνότητός μας καί διά τοῦτο παραμερίζει κάθε ἐμπόδιο καί πρόσκομμα, τό ὁποῖον εἶναι ἱκανό νά ὁδηγήσῃ σέ μία συνοδικότητα κοινοβουλευτικοῦ χαρακτῆρα. Γνωρίζει, ὅτι ἡ συνοδικότητα ἀποτελεῖ τόν μόνο τρόπο ἔκφρασης τῆς καθολικότητος τῆς Ἐκκλησίας καί τήν φανέρωση τῆς ἐν κοινωνίᾳ ἑνότητος τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, διό καί οὐδείς ἠμπορεῖ νά ἐνεργῇ ἀποτρεπτικά στήν πραγματοποίησή της ὑφ᾽ ὅλες τίς ὑφιστάμενες δυσκολίες μας μέσα ἀπό τόν διάλογο καί τήν κοινή ἐκκλησιαστική μας παράδοση.

Ἡ εὐθύνη γιά τήν πραγματοποίηση τῆς παρούσης Συνόδου ἀφορᾶ ὅλους μας, ὡς ποιμένων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ μή ἐπίτευξή της ἤ ἡ ἀναβολή της, ἀγγίζει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐξαιτίας τῆς στάσης καί τῶν θέσεών τους ἐνήργησαν ἀρνητικά. Στή δική τους εὐθύνη ἐναπόκειται ἡ ἄμεση ἀνταπόκρισή τους καί ἡ συμμετοχή τους, ἔστω καί τήν ἐνδεκάτην, κυρίως δέ διά τῆς ἀποδοχῆς καί συνυπογραφῆς τῶν τελικῶν μας .... ἀποφάσεων.

Ἡ ἔκφραση διαφορετικῶν ἀπόψεων καί θέσεων εἶναι καί θεμιτή καί ἀποδεκτή στά πλαίσια τῆς συνοδικότητος. Ἡ ἀπολυτοποίηση ὅμως τῶν ἀπόψεων καί θέσεων ἀπό μεμονωμένα ἄτομα ἤ καί ὁμάδες καί ἡ προσπάθεια άπολυταρχικῆς ἐπιβολῆς τους τυγχάνει ἀπορριπτέα.

Τά ὑφιστάμενα προβλήματα μεταξύ Ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τά ὁποἶα σκιάζουν ἤ καί ἀμαυρώνουν τήν μεταξύ τους κοινωνία ἀποτελοῦν γιά ὅλες τίς ἄλλες Ἀδελφές Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἄλγος, δοκιμασία καί ὀδύνη, ἐνῶ ἡ πανορθόδοξη παρέμβαση πρός ἐξεύρεση λύσεως, πρέπει νά εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς σύμφωνης ἔκφρασης, ἐπιθυμίας καί διαθέσεως καί ἀπό τίς δύο Ἀδελφές Ἐκκλησίες καί ὄχι μεμονωμένη, μονομερής καί ἔξωθεν ἀπόφαση ἑνός συνοδικοῦ σώματος, τό ὁποῖο θά λειτουργοῦσε ἀπολυταρχικά καί ἐρήμην τῆς βουλήσεως τῆς κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας.

Χρόνος νομίζω ὅτι ὑπάρχει καί λυσιτελεῖς προτάσεις υφίστανται ἀρκεῖ νά ὑπάρξει φιλάδελφη διάθεση συναντιλήψεως καί θυσίας.

Ἡμεῖς διάδοχοι ὄντες τῶν ἁγίων Ἀποστόλων εἴθε νά ἀποδειχθῶμεν φωτειναί λαμπάδες ἐν τῇ παρούσῃ Ἁγίᾳ καί Μεγάλῃ Συνόδῳ, φωτιζόμενοι ὑπό τοῦ Φωτός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, φωτίζοντες πᾶσαν τήν οἰκουμένην διά τῆς ὁμολογίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί ἀποδεικνυόμενοι καλοί οἰκονόμοι τῆς θείας Χάριτος, γνήσιοι διάδοχοι τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί Πατέρων πρός δόξαν Θεοῦ καί ἔπαινον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

You might also like:

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΑΓΙΑΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΧΟΡΟΣΤΑΤΟΥΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ