ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2024 ΤΩΝ ΤΑΛΑΝΤΩΝ

 

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΤΑΛΑΝΤΑ ΜΑΣ; 

Ένα από τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου είναι και η διαφορετικότητα. Ο καθένας μας είναι ξεχωριστός και μοναδικός. Για την Εκκλησία όμως η διαφορετικότητα, τα χαρίσματα, τα τάλαντα, δεν έχουν να κάνουν μόνο με την ανθρώπινη πλευρά της υπόστασής μας. Έχουν να κάνουν και με την θεϊκή μας καταγωγή και προέλευση. Στην παραβολή των ταλάντων ο Χριστός αναφέρει ότι η Βασιλεία του Θεού μοιάζει μ’ έναν άνθρωπο, ο οποίος φεύγοντας για ταξίδι, κάλεσε τους δούλους του και τους εμπιστεύθηκε τα υπάρχοντά του. Σ’ άλλον έδωσε πέντε τάλαντα, σ’ άλλον δύο, σ’ άλλον ένα, «εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν» (Ματθ. 25, 15), στον καθέναν ανάλογα με την ικανότητά του. Ο Θεός δηλαδή μετρά τα ανθρώπινα, την κληρονομικότητα, τον χαρακτήρα, τις συνθήκες στις οποίες καλείται να μεγαλώσει και να ζήσει ο καθένας και ανάλογα του προσφέρει. Κανέναν δεν αφήνει χωρίς δωρεές. Χωρίς ταλέντα. Χωρίς ευλογία. Και δεν είναι μόνο τα χαρίσματα του «κατ’ εικόνα», τα οποία έχουν όλοι οι άνθρωποι από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας τους. Την δυνατότητα να αγαπούν. Την δυνατότητα να είναι ελεύθεροι. Την δυνατότητα του νου και του λόγου και της δημιουργίας. Είναι και εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει ο καθένας. Κι αυτά τα έχουν λάβει από το Θεό. Γι’ αυτό και εξηγούνται οι διαφορές ανάμεσά μας. Πάντως «εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν εδόθη». Δεν υπάρχει αδικημένος από το Θεό άνθρωπος. 

Πώς καλείται ο άνθρωπος να δει τα τάλαντά του; 

Πρώτα να αισθανθεί υπεύθυνος έναντι του Θεού για ό,τι του δίδεται. Και ευθύνη σημαίνει επίγνωση ότι δεν του ανήκει το τάλαντό του, αλλά του δόθηκε για να το ενεργοποιήσει ως διαχειριστής του, προκειμένου να το αντιπροσφέρει στο Θεό. Αυτό γίνεται όχι γιατί ο Θεός φτωχαίνει δίδοντας τα τάλαντα ή πλουτίζει αν ο άνθρωπος τα επιστρέψει πολλαπλασιασμένα. Όμως όταν μας δίδεται κάτι, δεν γίνεται αυτό επειδή το αξίζουμε ή επειδή κάποιος μας έχει υποχρέωση, αλλά επειδή εκείνος που προσφέρει μας αγαπά. Η αγάπη όμως δεν μπορεί να μη λειτουργήσει στην προοπτική της ευθύνης. Και η ευθύνη έχει να κάνει με την ενεργοποίηση του εαυτού μας ώστε να φανούμε αντάξιοι της δωρεάς του Θεού. Έχουμε ευθύνη έναντι των χαρισμάτων μας να μην πάνε χαμένα. Να μην κρυφτούν κάτω από το χώμα. Να δείξουμε ότι εκτιμήσαμε και χαρήκαμε τα όσα μας δόθηκαν. Χαρά και εκτίμηση δίχως ευθύνη δε νοούνται.

Στη συνέχεια με την εργασία και τον κόπο, για να καλλιεργήσει ό,τι του έχει δοθεί. Το τάλαντο δεν πρέπει να είναι αφορμή ούτε σύγκρισης ούτε παρασιτισμού. Ο καθένας οφείλει να κοιτά τα τάλαντα που του δόθηκαν, γιατί αυτά καλείται να αναπτύξει. Συνήθως οι άνθρωποι ζηλεύουν αυτά που δεν έχουν ή υπερτιμούν αυτά που έχουν συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τους άλλους. Η σύγκριση όμως αποτελεί παγίδα που μπορεί να οδηγήσει σε δρόμους είτε υπερηφάνειας, είτε απογοήτευσης είτε παρασιτισμού. Το παράσιτο τρέφεται από τον ξενιστή του. Αυτός που λαμβάνει το τάλαντο, αν το αφήσει ανεκμετάλλευτο, μπορεί να τραφεί από αυτό χρησιμοποιώντας το ως ξενιστή του, ωστόσο κάποια στιγμή θα το απομυζήσει, με αποτέλεσμα να εξαντληθεί. Αν φροντίσει ώστε να το αυξήσει, να του προσθέσει, να το ενισχύσει, τότε το τάλαντο δεν θα εξαντληθεί. Στην πνευματική ζωή το τάλαντο αυξάνεται όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται να προσθέσει αρετή στην ύπαρξή του. Όταν το μοιράζεται με τους αδελφούς του. Αγαπά και βάζει ως σκοπό της ζωής του να τραφούν από το δικό του τάλαντο και οι συνάνθρωποί του. Με την καλοσύνη και τη συγχώρεση, με την ελεημοσύνη και την προσευχή, με το μοίρασμα της γνώσης και την αναγγελία της Θεογνωσίας, την μαρτυρία και την ελπίδα εν τη Εκκλησία αυτός που έχει το τάλαντο το «πολλαπλασιάζει» και λαμβάνει περισσότερη χάρη. Ο κόσμος γίνεται γι’ αυτόν που δεν λειτουργεί παρασιτικά Εκκλησία, στην οποία προσφέρει και προσφέρεται. 

Τέλος, με την μνήμη ότι Αυτός που μας δώρισε τα χαρίσματα θα επιστρέψει. Και τότε, θέλοντας και μη, θα κληθούμε να αναφέρουμε σ’ Εκείνον τι έκανε το τάλαντό του. Και επειδή η ώρα της επιστροφής είναι άγνωστη, όποιος έχει το τάλαντο χρειάζεται να είναι σε εγρήγορση. Να μην αναβάλλει την εργασία του και την ετοιμότητά του να λογοδοτήσει.  Η μνήμη του Θεού συνδέεται με την μνήμη του θανάτου. Γιατί στον θάνατο γίνεται η πρώτη λογοδοσία. Εκεί όπου ο άνθρωπος θα κληθεί να εισέλθει στη χαρά του Κυρίου του, ως δούλος αγαθός και πιστός, λαμβάνοντας εκατονταπλασίονα ή θα κατακριθεί γιατί, παρότι θυμόταν ότι ο Κύριός του θα επιστρέψει, προτίμησε να λειτουργήσει χωρίς ευθύνη, με σύγκριση  και με παρασιτισμό έναντί του, χωρίς ευγνωμοσύνη και ευχαριστία. Η μνήμη της επιστροφής είναι η οδός της αγιότητας. Γιατί άγιος είναι αυτός που συνεχώς θυμάται τον προορισμό του να συναντήσει Αυτόν που του δώρισε κάθε τάλαντο και συνεχώς εργάζεται εν τη Εκκλησία για να είναι έτοιμος, όταν έρθει η ώρα να ακούσει την χαρά της φωνής: «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ! είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου»!

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΔΟΤΕ ΤΩ ΕΧΟΝΤΙ ΤΑ ΔΕΚΑ ΤΑΛΑΝΤΑ

 

«Ἄρατε οὖν ἀπ' αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα· τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται· ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ' αὐτοῦ» (Ματθ. 25, 28-29)

«Πάρτε του, λοιπόν, το τάλαντο και δώστε το σ’ αυτόν που έχει τα δέκα τάλαντα. Γιατί σε καθέναν που έχει, θα του δοθεί με το παραπάνω και θα ’χει περίσσευμα· ενώ απ’ όποιον δεν έχει, θα του πάρουν και τα λίγα που έχει».

 Ξεχωριστή αληθινά η παραβολή των ταλάντων, την οποία αφηγείται ο Κύριος στους μαθητές του λίγο πριν το σωτήριο Πάθος Του. Οι περισσότεροι ίσως μένουμε στον φόβο για τη στάση του δούλου που έλαβε το ένα τάλαντο και το έκρυψε. Όμως πάντοτε υπάρχουν και οι δύο άλλοι δούλοι: ο ένας που έλαβε πέντε τάλαντα και τα έκανε με τον κόπο του δέκα, και ο άλλος που έλαβε δύο τάλαντα και τα έκανε με τον κόπο του τέσσερα. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Χριστός χωρίζει τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες. Οι δύο, η πλειοψηφία δηλαδή, εργάζονται, αξιοποιούν ό,τι τους δόθηκε. Ο ένας, η μειοψηφία δηλαδή, κρύβει αυτό που του χαρίστηκε και το επιστρέφει με αχαριστία προς τον ευεργέτη του. Το κακό βεβαίως ελκύει. Προκαλεί την προσοχή μας. Και εκεί μένουμε συνήθως στην ανάγνωση της παραβολής. Να μη μοιάσουμε στον πονηρό και τεμπέλη δούλο. Κι αυτός όμως έλαβε. Ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις. Ο Θεός δε λειτουργεί με το κριτήριο της ισότητας στην ποιότητα. Λειτουργεί όμως με το κριτήριο της αγάπης που δίνει στον καθένα ό,τι μπορεί να αντέξει. Κι αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο πώς σκέπτεται ο Θεός και πώς οι άνθρωποι, οι οποίοι νομίζουμε ότι αν λάβουμε τα ίσα, αυτό είναι δικαιοσύνη. Για τον Θεό δικαιοσύνη είναι ό,τι κι αν έχουμε λάβει, γιατί κανέναν δεν λησμονεί, να το αξιοποιήσουμε.

 Ο Χριστός κλείνει την παραβολή με μια φαινομενική αδικία. Ενώ στη χαρά του Κυρίου θα συμμετάσχουν και ο δούλος με τα δέκα τάλαντα και ο δούλος με τα τέσσερα τάλαντα, εντούτοις το ένα τάλαντα που έμεινε αναξιοποίητο δεν μοιράστηκε στη μέση, αλλά δόθηκε αποκλειστικά σ’ εκείνον που είχε από την αρχή πλεονέκτημα και εργάστηκε κάνοντας τα πολλά περισσότερα. Προφανώς κι αυτός που έχει πολλά και τα διπλασιάζει, έχει ανάγκη να εργαστεί ταυτόχρονα σε περισσότερα μέτωπα. Ο κόπος του είναι μεγαλύτερος, όχι απαραίτητα σωματικά, όσο διανοητικά, πνευματικά, ψυχικά. Αυτός που έχει λάβει πολλά, έχει περισσότερες ευθύνες γιατί καλείται να τα διαχειριστεί όλα. Επομένως, δεν είναι ζήτημα αδικίας ή ισότητας πάλι. Η δικαιοσύνη του Θεού έχει να κάνει με την αναγνώριση του ψυχικού κόπου εκείνου που είχε πολλά μέτωπα ανοιχτά. Και τα μέτωπα δεν έχουν να κάνουν μόνο με τον εαυτό του. Έχουν να κάνουν και με τους ανθρώπους. Διότι τα τάλαντα δεν πολλαπλασιάζονται ατομοκεντρικά. Χρειάζονται κοινωνία, κοινότητα. Όποιος εργάζεται, θα γευτεί απόρριψη. Ο κόπος φέρει λύπη. Φέρει συγκρούσεις, ακόμη κι αν αυτός που κοπιάζει, δεν τις επιθυμεί.

 Οι συγκρούσεις έρχονται επειδή υπάρχουν διάφορες αντιμετωπίσεις στη ζωή. Οι άνθρωποι δεν μένουμε ήσυχοι, τόσο από τις επιδράσεις του διαβόλου, όσο και από το δικό μας «σαρκικό φρόνημα», δηλαδή από τον παρασυρμό μας από την καθημερινότητα. Πώς να ασκήσεις τα δώρα του Θεού, που έχουν να κάνουν με τα χαρίσματα της εικόνας σου, την αγάπη, την ελευθερία, τη δημιουργικότητα, το λογικό, την ικανότητα του  άρχειν, τη συνείδηση, όταν η συνεννόηση δεν είναι εύκολη; Όταν αυτό που ζητάς να δώσεις από την καρδιά σου βρίσκει τοίχο; Όταν ο φθόνος των ανθρώπων έρχεται να σε θλίψει; Όταν η αδιαφορία και η αντίθεση στην καλοσύνη και στην αγάπη, γεννά ματαιώσεις; Δεν είναι καθόλου εύκολος ο δρόμος των ταλάντων. Όμως έχει τη χαρά του τέλους. Τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα επανέλθει. Ότι θα δώσεις λόγο για ό,τι σου δόθηκε και ο κόπος δε θα πάει χαμένος.

 Σ’ αυτόν που έλαβε τα πέντε τάλαντα και τα έκανε δέκα του δόθηκε και το τάλαντο του οκνηρού και πονηρού δούλου. Όχι γιατί το είχε ανάγκη, αλλά γιατί ο Χριστός υπενθυμίζει μια μεγάλη αλήθεια. Πως όταν παλεύεις, όταν δε λυγίζεις, όταν κάνεις αυτό που περνά από το χέρι σου, ώστε τα πνευματικά αγαθά, οι αρετές να αυξηθούν, επειδή είσαι ευγνώμων σ’ Αυτόν που σου έδωσε, αλλά και νιώθεις ότι χωρίς εργασία και κόπο η ζωή είναι άνευ νοήματος, απλά μια αναμονή του τέλους, τότε θα έχεις περίσσεια στη χαρά. Διότι μπορείς να εισέλθεις εκεί όπου βρίσκεται ο Κύριός σου. Όχι ως δούλος πλέον, αλλά ως υιός. Μόνο τα παιδιά νιώθουν τη χαρά του πατέρα τους. Και ο πατέρας αναγνωρίζει τον κόπο τους. Και η περίσσεια είναι σημάδι ανοιχτωσιάς, γενναιόδωρης αγάπης, αλλά και υπόδειξη ότι κοντά στον Θεό υπάρχει πλούτος χάριτος και ελέους και την ίδια στιγμή πλούτος δωρεών. 

 Ας χαρούμε με τη χαρά των αγίων. Κι ας εισέλθουμε κι εμείς στη χαρά του Χριστού, στη ζωή της Εκκλησίας, όπου καλούμαστε να αξιοποιήσουμε τα τάλαντά μας.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

11 Φεβρουαρίου 2024

Κυριακή ΙΣΤ’ Ματθαίου- Των ταλάντων

ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: ΜΕ ΤΑ ΤΑΛΑΝΤΑ ΜΑΣ ΝΑ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ ΘΕΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ

 Στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου στον Αγρό, στην Βόρεια Κέρκυρα, λειτούργησε το πρωί της Κυριακής 7 Φεβρουαρίου 2021 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Απευθυνόμενος στους πιστούς ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει χάρισμα από τον Θεό. Καλείται να ανατρέξει στον εαυτό του και να δει τα δώρα του Χριστού που είναι τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Ο άνθρωπος που έλαβε τα χαρίσματα καλείται να εργαστεί, μέσα από την ελεύθερη θέληση και την προσωπικότητά του, να πολλαπλασιάσει τα τάλαντά του.  Ακόμη και αυτός που έχει λάβει λίγο, αν νιώθει ότι έχει σύμμαχο τον Θεό, θα εργαστεί και θα το αυξήσει. Θα λάβει την ευλογία του Θεού. Αν χρησιμοποιήσει το χάρισμα για να συναντήσει τον Θεό και τον συνάνθρωπο, τότε θα προκόψει.

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται για την πρόοδό της. Όμως ο άνθρωπος σήκωσε τον νου και τα επιτεύγματά του εναντίον του Θεού. Αυτοθεώθηκε. Τα τάλαντα τα χρησιμοποιεί κακώς. Βλέπουμε το τέλμα στο οποίο έχει φτάσει η ανθρωπότητα. Το τέλμα είναι πνευματικό και η ανθρωπότητα βυθίζεται. Χρειάζεται αντίσταση, για να έρθει η ανάκαμψη. Να ξαναδούμε Θεού πρόσωπο και να εργαστούμε στα τάλαντά μας, ώστε να ξαναβρούμε αληθινά Θεό και συνάνθρωπο. Αυτή η σκυτάλη πρέπει να δοθεί στους επιγενομένους.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ

 «Τῶν θαυμάτων εἴληφας τήν θείαν χάριν θεόφρον, ἱερέ Παρθένιε, θαυματουργέ θεοφόρε, ἅπαντα τά τῶν πιστῶν πάθη ἀποκαθαίρων, πνεύματα τῆς πονηρίας, Πάτερ, ἐλαύνων. Διά τοῦτό σε ὑμνοῦμεν ὡς μέγαν μύστιν Θεοῦ τῆς χάριτος» (Κοντάκιο της εορτής τοῦ Αγίου Παρθενίου, επισκόπου Λαμψάκου, 7η Φεβρουαρίου)

«Έλαβες την χάρη από τον Θεό να κάνεις θαύματα, ιερέ Παρθένιε, θαυματουργέ, θεοφόρε, καθαρίζοντας όλα ανεξαιρέτως τα πάθη των πιστών και διώχνοντας τα πνεύμα της πονηρίας. Γι’  αυτό και σε υμνούμε ως έχοντα μυηθεί κατά πολύ στην χάρη του Θεού».

                «Ο άγιος Παρθένιος έζησε κατά τους χρόνους του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Ψαράς στο επάγγελμα, διεκρίθη για την αγάπη του στον Θεό, την φιλοπτωχία του, στην ακρόαση και διδαχή του λόγου του Θεού. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Μιλητουπόλεως Φιλητό και περιόδευε την επαρχία του για να ενισχύσει τους πιστούς με πλήθος θαυμάτων και ιάσεων. Αργότερα χειροτονήθηκε επίσκοπος Λαμψάκου, πόλης βυθισμένης στην ειδωλολατρία. Με τις προσευχές, τις νηστείες και τα εμπνευσμένα λόγια, έκανε τους κατοίκους να γίνουν χριστιανοί. Υπήρξε ο  φιλόστοργος πατέρας και η πρόνοια της πόλεως. Έκανε τους γιατρούς να χάσουν τ την δουλειά τους, θεραπεύοντας με την δύναμη της πίστης τις αρρώστιες. Όταν του έφεραν έναν δαιμονισμένο ο διάβολος του ζήτησε να του δώσει την άδεια να πάει σε ένα κοπάδι χοίρων. Ο άγιος του είπε τότε: - Σου προσφέρω έναν άλλο άνθρωπο, αν βγεις από τον δαιμονισμένο. – Ποιον; τον ρώτησε   ο δαίμονας. – Εμένα! Ελθέ και κατοίκησον εν  εμοί! είπε ο άγιος. Και ο δαίμονας τράπηκε σε φυγή λέγοντας: - Πώς θα μπορούσα να μπω στον οίκο του Θεού; Α, μεγάλη η δύναμη των χριστιανών! Ο άγιος έβλεπε την διάθεση της ψυχής των ανθρώπων. Κάποτε επισκέφθηκε τον άρρωστο επίσκοπο της Ηράκλειας. Του είπε: - Σήκω, διότι η αρρώστια σου δεν είναι στο σώμα, αλλά στην ψυχή. Είσαι φιλάργυρος και μαζεύεις αγαθά. Δος τα στους φτωχούς. Ο επίσκοπος κατάλαβε, σηκώθηκε, μοίρασε ό,τι είχε κρατήσει για τον εαυτό του και σε τρεις μέρες έγινε καλά. Ο άγιος ευλόγησε αγρούς, αμπέλια, καλλιέργειες, την εργασία των ανθρώπων της Ηράκλειας, δείχνοντας ότι η πίστη αγιάζει κάθε έργο  ευλογημένο. Μετά από λίγο διάστημα εκοιμήθη εν Κυρίω. Η Εκκλησία μας εορτάζει την μνήμη του στις 7 Φεβρουαρίου» («Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας», εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ, τόμος έκτος)

                Οι άνθρωποι ζητούμε θαύματα στην σχέση μας με τον Θεό. Και προσεγγίζουμε στις δυσκολίες της ζωής μας, ιδίως όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας, όταν οι δουλειές μας δεν πάνε καλά, όταν έχουμε πληγές και πειρασμούς, τον Θεό και τους Αγίους για να λάβουμε ίαση, αγιασμό, παρηγοριά. Υπάρχει μία μερίδα, κυρίως μορφωμένων, που θεωρεί ότι αυτή η στάση ζωής είναι συμφεροντολογική και την αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό. Όταν μάλιστα η παρουσία ενός αγίου ή τα θαύματα τα οποία κάνει φέρνουν πλήθη λαού, οι σκεπτικιστές μιλούν για αλλοίωση της πίστης σε μαγική κατάσταση, για οικονομική εκμετάλλευση και οπισθοδρόμηση, ενώ είναι έτοιμοι να μιλήσουν για μία πιο φιλοσοφική, διανοουμενίστικη κάποτε προσέγγιση της θρησκευτικότητας των ανθρώπων. Όμως λησμονούνε στην θεώρηση αυτή ότι ο Χριστός, η Υπεραγία Θεοτόκος, οι Άγιοι δεν αρνήθηκαν και δεν αρνούνται τις υλικές ανάγκες, την ανάγκη για επιβίωση, τον καημό των ανθρώπων για τους ίδιους, τα παιδιά τους, την ζωή τους, αλλά δίνουν κατά το όφελος της ύπαρξης. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πίστη είναι μαγεία. Δεν μπορούμε όμως να αρνηθούμε ότι η πίστη είναι προς έναν Θεό που προσέλαβε την φύση μας, που σημαίνει πώς γνωρίζει τον πόνο, την λύπη, την αγωνία, την ανάγκη για εργασία, τι σημαίνουν ανθρώπινες σχέσεις, τι ζωή και τι θάνατος.

                Οι άγιοι όμως δεν δίνουν μόνο κατά την ανάγκη για επιβίωση. Βλέπουν την διάθεση της καρδιάς μας. Έχουν διάκριση. Βλέπουν ότι ρίζα των κακών ου υφιστάμεθα οι άνθρωποι είναι τα πάθη και οι αμαρτίες μας. Η σωματοποίηση της αμαρτίας οδηγεί στον θάνατο. Κι αυτό δεν το βλέπουμε εύκολα, διότι έχουμε εγκλωβίσει τη αρρώστια σε ζήτημα βιολογικό, τεχνικό, ιατρικό, οργανικής συμπτωματολογίας, ενώ η αρρώστια έχει να κάνει με την ύπαρξή μας ολόκληρη. Ο οργανισμός μας πολλές φορές είναι αδύναμος να αντιμετωπίσει την όποια εκδήλωση ασθένειας διότι υφίσταται νοσήματα ψυχικά και πνευματικά. Το βάρος είναι συχνά συνέπεια της γαστριμαργίας. Το άγχος της φιλαργυρίας και του εγωκεντρισμού.  Ο καρκίνος της απουσίας συγχωρητικότητας. Η κατάθλιψη του θυμού και της οργής. Αυτός ο συγκερασμός σωματικών και ψυχικών παθών αποτυπώνεται στις ευχές του μυστηρίου του Ευχελαίου, το οποίο αποσκοπεί σε επίγνωση ότι χρειαζόμαστε μετάνοια πρωτίστως στην ζωή μας και πνευματικό αγώνα, όχι για να αποφύγουμε την φθορά εντελώς, καθότι αυτή είναι συνδεδεμένη με τον χρόνο και την εξέλιξη της ζωής και θα καταργηθεί μαζί με τον θάνατο στο τέλος του κόσμου, στα έσχατα, αλλά για να περιορίσουμε την επίδραση της αμαρτίας στην όλη μας ύπαρξη.

                Οι άγιοι συνέστηναν μετάνοια. Έβλεπαν και αυτή είναι η αληθινή διορατικότητα, τα πάθη της ψυχής του ανθρώπου υπεδείκνυαν τον δρόμο. Αυτή είναι και η αποστολή των πνευματικών πατέρων και σήμερα και σε κάθε εποχή. Όχι να ακούνε μόνο ή να δίνουν συμβουλές δίκην ψυχολόγου, αλλά να μας βοηθούνε να διακρίνουμε τα πάθη μας. Μέσα από τις συζητήσεις, μέσα από την εξομολόγηση της καρδιάς μας, να μπορούνε να μας δείχνουν με γνώμονα την πνευματική παράδοση της Εκκλησίας και των Αγίων μας, πού ο διάβολος έχει αφήσει το αποτύπωμά του στην ύπαρξη τροφοδοτώντας πάθη και λογισμούς και ταλαιπωρώντας την , ωστε να συμβάλει και στην σωματική καταπόνησή της και πώς μπορούμε να αντισταθούμε.

              Ο άγιος Παρθένιος, επίσκοπος Λαμψάκου, αλλά και όλοι οι θαυματουργοί άγιοι, αξιοποιούσαν τρία όπλα: τον λόγο, την προσευχή, την νηστεία. Τα ζούσαν στον εαυτό τους, μελετώντας και καλλιεργώντας την ύπαρξή τους, ζητώντας από τον Θεό να τους βοηθήσει στην δική τους εσωτερική δοκιμασία, διότι και αυτοί αγωνίζονταν εναντίον των παθών. Συστήνοντας στους ανθρώπους να δέχονται το Ευαγγέλιο και την διδασκαλία της Εκκλησίας. Να νηστεύουν όσο μπορούν όχι μόνο από τροφές, αλλά και από κάθε κοσμικό πειρασμό. Και να προσεύχονται, ώστε η χάρις του Θεού να τους ενισχύει. Να έχουν επίγνωση του ποιοι είναι και να παλεύουν για την υπέρβαση. Κάποτε έκαναν και θαύματα και εξακολουθούν να κάνουν. Κι αυτό διότι ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να βρει παρηγοριά, για να αντέξει. Το μεγαλύτερο όμως θαύμα είναι η μετάνοια και ο αγώνας να αλλάξουμε εντός μας.

                Αρκετοί πιστοί σήμερα αναζητούν αγίους γέροντες για να τους πούνε την ζωή τους. Θέλουν διορατικούς, για να τους δώσουν προφητείες. Κα γεμίζουν το Διαδίκτυο με τέτοιες προφητείες, Κύριος οίδεν αν είναι αληθινές ή όχι. Η διορατικότητα όμως των αγίων δεν είναι να μας πούνε ποιοι είμαστε και τι έχουμε κάνει στην ζωή μας ή να προφητεύσουν το μέλλον. Αληθινά διορατικός είναι αυτός που βλέπει την κατάσταση της ψυχής τόσο του ιδίου όσο και με την αγάπη και των άλλων που σχετίζεται μαζί τους. Και η διορατικότητα των αγίων έχει να κάνει με την μύησή τους στην χάρη του Θεού. Κι αυτή η διορατικότητα είναι πρόσκληση σε μετάνοια. Αυτήν που έχουμε ανάγκη στον καιρό της δοκιμασίας, στον καιρό της λύπης, στον καιρό του φόβου.

Πολλές οι συζητήσεις  για το τι πρέπει να κάνει η Εκκλησία σήμερα και αύριο για την πανδημία. Ας ξεκινήσουμε όμως από το μείζον: Μετάνοια, με την βοήθεια του λόγου του Θεού, της προσευχής, της νηστείας, της θέασης των παθών μας και του αγώνα να παλέψουμε εναντίον τους. Η αγάπη και οι προσευχές των αγίων μας ας είναι μαζί μας στην οδό της νίκης κατά του πνευματικού θανάτου, στην οδό του Χριστού.

 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κέρκυρα, 7 Φεβρουαρίου 2021

Του οσίου Παρθενίου επισκόπου Λαμψάκου

Το Ευαγγέλιο και ο Απόστολος της Κυριακής 7 Φεβρουαρίου 2021.

 Η παραβολή των ταλάντων.

Ευαγγέλιο Κυριακής 7 Φεβρουαρίου 2021 ΙΣΤ Ματθαίου

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΕ´ 14 – 30

14 Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, 15 καὶ ᾧ μὲν ἔδωκε πέντε τάλαντα, ᾧ δὲ δύο, ᾧ δὲ ἕν, ἑκάστῳ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν, καὶ ἀπεδήμησεν εὐθέως. 16 πορευθεὶς δὲ ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν εἰργάσατο ἐν αὐτοῖς καὶ ἐποίησεν ἄλλα πέντε τάλαντα· 17 ὡσαύτως καὶ ὁ τὰ δύο ἐκέρδησε καὶ αὐτὸς ἄλλα δύο. 18 ὁ δὲ τὸ ἓν λαβὼν ἀπελθὼν ὤρυξεν ἐν τῇ γῇ καὶ ἀπέκρυψε τὸ ἀργύριον τοῦ κυρίου αὐτοῦ. 19 μετὰ δὲ χρόνον πολὺν ἔρχεται ὁ κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ συναίρει μετ’ αὐτῶν λόγον. 20 καὶ προσελθὼν ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν προσήνεγκεν ἄλλα πέντε τάλαντα λέγων· κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ’ αὐτοῖς. 21 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου.

22 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὰ δύο τάλαντα λαβὼν εἶπε· κύριε, δύο τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα δύο τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ’ αὐτοῖς. 23 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. 24 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὸ ἓν τάλαντον εἰληφὼς εἶπε· κύριε, ἔγνων σε ὅτι σκληρὸς εἶ ἄνθρωπος, θερίζων ὅπου οὐκ ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισας· 25 καὶ φοβηθεὶς ἀπελθὼν ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ· ἴδε ἔχεις τὸ σόν. 26 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ κύριος αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ! ᾔδεις ὅτι θερίζω ὅπου οὐκ ἔσπειρα καὶ συνάγω ὅθεν οὐ διεσκόρπισα! 27 ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ. 28 ἄρατε οὖν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα· 29 τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται· ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ. 30 καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

Ευαγγέλιο Κυριακής 7 Φεβρουαρίου 2021 ΙΣΤ Ματθαίου – Μετάφραση – απόδοση στα νέα Ελληνικά

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΕ´ 14 – 30

14 Διότι η βασιλεία των ουρανών και η δευτέρα παρουσία του υιού του ανθρώπου ομοιάζει προς ένα άνθρωπον, ο οποίος, προκειμένου να ταξιδεύση, εκάλεσε τους δούλους του και παρέδωκε εις αυτούς όλα τα υπάρχοντά του, επί αποδώσει λογαριασμού. 15 Και εις μεν τον ένα έδωκε πέντε τάλαντα, στον άλλον δύο, στον τρίτον ένα, σύμφωνα με την ικανότητά που είχε ο καθένας. Και αμέσως εταξίδευσε εις μακρυνήν χώραν. 16 Εκείνος που επήρε τα πέντε τάλαντα, επήγε ειργάσθη με αυτά και εκέρδησε άλλα πέντε τάλαντα. 17 Το ίδιο και εκείνος που είχε τα δύο, εκέρδησε άλλα δύο. 18 Εκείνος όμως που επήρε το ένα τάλαντον, επήγε, έσκαψε εις την γην και έκρυψε εκεί τα χρήματα του κυρίου του. (Δεν ήτο κλέπτης και καταχραστής, αλλά αμελής και πονηρός. Δεν κατησώτευσε το τάλαντον, αλλά το αφήκε αχρησιμοποίητον, πράγμα που φανερώνει ασέβειαν και απείθειαν προς τον κύριόν του). 19 Υστερα από πολύν χρόνον, ήλθε ο κύριος εκείνων των δούλων και εζήτησε από αυτούς λογαριασμόν. 20 Και προσελθών εκείνος ο οποίος είχε πάρει τα πέντε τάλαντα επρόσφερε και άλλα πέντε τάλαντα λέγων· “Κυριε, πέντε τάλαντα μου παρέδωκες. Ιδού άλλα πέντε τάλαντα εκέρδησα με αυτά”. 21 Τοτε είπε ο κύριος αυτού· “Εύγε δούλε, αγαθέ και πιστέ! Εις ολίγα υπήρξες πιστός, εις πολλά θα σε εγκαταστήσω. Είσελθε δια να λάβης μέρος εις την χαράν του Κυρίου σου”.

22 Προσελθών δε και εκείνος, που είχε λάβει τα δύο τάλαντα, είπε· “Κυριε, δύο τάλαντα μου παρέδωκες· ιδού άλλα δύο εκέρδησα επάνω εις αυτά”. 23 Είπε δε προς αυτόν ο Κυριος του· “Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ! Εις ολίγα υπήρξες πιστός, εις πολλά θα σε εγκαταστήσω. Ελα και συ μέσα, δια να απολαύσης την χαρά του Κυρίου σου”. 24 Προσήλθε δε και εκείνος, που είχε λάβει το ένα τάλαντο, και είπε· “Κυριε, σε εγνώρισα ότι είσαι σκληρός άνθρωπος, που θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις από εκεί όπου δεν εσκόρπισες. 25 Και επειδή εφοβήθηκα, επήγα και έκρυψα το τάλαντόν σου μέσα εις την γην. Ιδού έχεις αυτό που σου ανήκει”. 26 Αποκριθείς δε ο Κυριος αυτού του είπε· “δούλε πονηρέ και οκνηρέ! Εγνώριζες ότι εγώ θερίζω εκεί όπου δεν έσπειρα και μαζεύω από εκεί όπου δεν εσκόρπισα. 27 Επρεπε λοιπόν συ να καταθέσης τα χρήματά μου στους τραπεζίτας και όταν εγώ θα ερχόμουν, θα έπαιρνα με τον τόκο του αυτό που είναι ιδικόν μου. 28 Παρτε, λοιπόν, από αυτόν το τάλαντον και δώστε το εις εκείνον, που έχει τα δέκα τάλαντα. 29 Διότι εις εκείνον ο οποίος με την εργασίαν και την τιμιότητά του έχει αυξήσει αυτό που του εδόθη, θα του δοθούν και άλλα πολλά με το παραπάνω. Από εκείνον δε που του εδόθησαν μεν χαρίσματα, αλλά δεν τα εκαλλιέργησε, θα του αφαιρεθή, και αυτό που του εδόθη. 30 Και τον άχρηστον αυτόν πονηρόν δούλον βγάλτε τον από εδώ και ρίξτε τον στο πυκνό σκοτάδι της κολάσεως· εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων”.

Απόστολος Κυριακής 7 Φεβρουαρίου 2021 ΙΣΤ Ματθαίου

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Ϛ´ 1 – 10

1 Συνεργοῦντες δὲ καὶ παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς· 2 – λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας – 3 μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, 4 ἀλλ’ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, 5 ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, 6 ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, 7 ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, 8 διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, 9 ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, 10 ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ, πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες.

Απόστολος Κυριακής 7 Φεβρουαρίου 2021 ΙΣΤ Ματθαίου – Μετάφραση – απόδοση στα νέα Ελληνικά.

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Ϛ´ 1 – 10

1 Συνεργαζόμενοι δε με τον Θεόν δια να συμφιλιωθή με αυτόν ο κόσμος, σας παρακαλούμεν να προσέξετε, μήπως ματαίως και ανωφελώς δεχθήτε την χάριν του Θεού. 2 Αι ευκαιρίαι της σωτηρίας παρέρχονται. Διότι η Γραφή λέγει· “εις κατάλληλον και ευπρόσδεκτον καιρόν σε ήκουσα και σε εδέχθην και εις περίοδον, που προσφέρεται προς σωτηρίαν, σε εβοήθησα”. Ιδού τώρα είναι ο κατάλληλος και ευπρόσδεκτος καιρός, ιδού τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. 3 Τωρα και ημείς ως πρεσβευταί του Θεού μεσιτεύομεν και παρακαλούμεν να δεχθήτε την σωτηρίας, χωρίς να δίδωμεν εις κανένα ουδεμίαν αφορμήν προσκόμματος, δια να μη γίνη κατά κανένα τρόπον θέμα μομφής και εμπαιγμού η διακονία, που μας ανέθεσεν ο Κυριος. 4 Αλλά τουναντίον εις κάθε περίστασιν και με κάθε έργον συσταίνομεν και προβάλλομεν τους εαυτούς μας σαν γνησίους υπηρέτας του Θεού με πολλήν υπομονήν, με θλίψεις, με ανάγκας, με στενοχωρίας, 5 με δαρμούς, με φυλακίσεις, με συνεχείς μετακινήσεις-είτε ένεκα των διωγμών είτε ένεκα των αναγκών του έργου μας-με κόπους, με αγρυπνίας, με νηστείας,

6 με αγνότητα από κάθε μολυσμόν, με την άδολον γνώσιν της αληθείας, με την μακροθυμίαν, με ημερότητα και καλωσύνην, με τας δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, με αγάπην ειλικρινή και άδολον, 7 με το κήρυγμα, δια του οποίου εξαγγέλεται η αλήθεια, με την δύναμιν του Θεού, με τα όπλα της δικαιοσύνης τα δεξιά, σαν εκείνα που κρατούν οι επιτιθέμενοι κατά την μάχην, και με τα όπλα τα αριστερά, σαν εκείνα που κρατούν οι αμυνόμενοι με το αριστερόν των χέρι, όπως είναι η ασπίδα. 8 Μαρτυρούμεν και βεβαιώνομεν επάνω εις τα πράγματα ποίοι είμεθα με την δόξαν, την οποίαν ο Θεός και οι πιστοί άνθρωποι μας αποδίδουν, αλλά και με την περιφρόνησιν εκ μέρους των απίστων, με την δυσφήμησιν εκ μέρους των διαβολέων, με τον έπαινον και την καλήν φήμην εκ μέρους των πιστών, με την κατηγορίαν εκ μέρους των απίστων ότι είμεθα απατεώνες και με την ομολογίαν εκ μέρους των πιστών ότι είμεθα ειλικρινείς. 9 Εργάται του Ευαγγελίου ημείς ζώμεν εν μέσω του κόσμου ως άγνωστοι δια την ασημότητα ημών, αλλά και ως πολύ καλά γνωστοί από τους πιστούς δια το έργον μας, ως κινδυνεύοντες κάθε ημέραν να αποθάνωμε, αλλ’ ιδού ότι ζώμεν, ως βασανιζόμενοι και τιμωρούμενοι, αλλά και μη θανατούμενοι έως τώρα, 10 ως άνθρωποι, που είμεθα συνεχώς βυθισμένοι εις την λύπην, ημείς οι οποίοι εν τούτοις εις την πραγματικότητα πάντοτε χαίρομεν, ως πτωχοί οι οποίοι κάμνομεν πολλούς άλλους πλουσίους, ως άνθρωποι ποι δεν έχομεν τίποτε και όμως κατέχομεν τα πάντα.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΣΤ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (7-2-2021)

 Η παραβολή των ταλάντων παρουσιάζει έναν άρχοντα που, επειδή έφυγε για μακρινό ταξίδι, έδωσε στους υπηρέτες του να διαχειριστούν ένα μεγάλο χρηματικό ποσόν. Σε έναν δίνει ένα τάλαντο, σε άλλον δίνει δύο και σε έναν τρίτο πέντε τάλαντα. Το τάλαντο ήταν νόμισμα της εποχής εκείνης, πολύ μεγάλης αξίας. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα επέστρεψε και αφού κάλεσε τους υπηρέτες του,  ζήτησε να μάθει πως διαχειρίστηκαν το χρηματικό ποσόν που τους παρέδωσε. «Εκείνος που είχε πάρει τα πέντε τάλαντα, προσήλθε καί έφερε άλλα πέντε τάλαντα και είπε: Κύριε, μου παρέδωσες πέντε τάλαντα· κοίτα, κέρδισα άλλα πέντε τάλαντα. Ὁ κύριός του τού είπε: Εύγε, δούλε καλέ και πιστέ. Σε λίγα φάνηκες αξιόπιστος, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω. Μπες στη χαρά του κυρίου σου. Ήλθε κι εκείνος που είχε πάρει τα δύο τάλαντα και είπε: Κύριε, δύο τάλαντα μου παρέδωσες· κοίτα, κέρδισα άλλα δύο τάλαντα. Ο κύριός του τού είπε: Εύγε, δούλε καλέ και πιστέ. Σε λίγα φάνηκες αξιόπιστος, σε πολλά θα σε εγκαταστήσω. Μπες στη χαρά του κυρίου σου. Ήλθε κι εκείνος που είχε πάρει το ένα τάλαντο και είπε: Κύριε, ήξερα ότι είσαι ένας σκληρός άνθρωπος, θερίζεις εκεί, όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις εκεί, όπου δεν σκόρπισες και επειδή φοβήθηκα, πήγα κι έκρυψα το τάλαντό σου στο χώμα· να, έχεις ό,τι είναι δικό σου». 

Αν θα βλέπαμε την σκηνή αυτή με καθαρά ανθρώπινα κριτήρια, θα λέγαμε ότι πιο φρόνημα ενήργησε ο τρίτος υπηρέτης με το ένα τάλαντο, γιατί ο πρώτος και ο δεύτερος εμπορεύτηκαν το μεγάλο χρηματικό ποσό με κίνδυνο να το χάσουν. Κανείς δεν κερδίζει αν δεν κάνει κάποιες διαχειριστικές ενέργειες. Οι δύο πρώτοι εμπορεύτηκαν τα ξένα χρήματα και κέρδισαν, όμως υπήρχε και το ενδεχόμενο να χάσουν. Πήραν ένα μεγάλο ρίσκο. Ο τρίτος επειδή τα σκέφτηκε όλα αυτά, φύλαξε καλά τα χρήματα και όταν επέστρεψε το αφεντικό του τα έδωσε, με τα λόγια, «Κύριε, ήξερα ότι είσαι ένας σκληρός άνθρωπος, θερίζεις εκεί, όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις εκεί, όπου δεν σκόρπισες και επειδή φοβήθηκα, πήγα κι έκρυψα το τάλαντό σου στο χώμα· να, έχεις ό,τι είναι δικό σου». 

Ο άρχοντας θύμωσε πολύ και του είπε, «Πονηρέ δούλε και οκνηρέ, ήξερες πως θερίζω εκεί, όπου δεν έσπειρα και μαζεύω εκεί, όπου δεν σκόρπισα.  Έπρεπε λοιπόν να βάλεις τα χρήματά μου στους τραπεζίτες και εγώ, όταν επέστρεφα, θα τα έπαιρνα πίσω με τόκο. Πάρτε απ΄ αυτόν το τάλαντο … και τον άθλιο δούλο ρίξτε τον έξω στο σκοτάδι· εκεί θα υπάρχει κλάμα και τρίξιμο των δοντιών». Ο δούλος αυτός δεν έκλεψε τον Κύριό του, δεν καταχράστηκε τα χρήματα που του εμπιστεύτηκε, τα φύλαξε καλά και τα επέστρεψε ακέραια. Παράλληλα όμως, όπως βλέπουμε, δικαιολογεί και τον τρόπο που επέλεξε να φυλάξει το τάλαντο, κατηγορώντας τον κύριό του πως είναι σκληρός και άδικος.

Ο θησαυρός αυτός είναι η πίστη μας, η πνευματική ζωή, η σωτηρία μας και εμείς χρειάζεται να την αυξήσουμε, έστω και με τον κίνδυνο να την χάσουμε. Η αυθεντική πνευματική ζωή κρύβει ένα ρίσκο, όπως οι οικονομικές δραστηριότητες που ο Χριστός χρησιμοποίησε σαν παράδειγμα στην παραβολή αυτή. Είναι μία πάλη, κατά την οποία ποτέ δεν είναι σίγουρος κανείς για τίποτα. Ένα παράδειγμα είναι η στάση του Πέτρου στην αυλή του Αρχιερέως. Μπορούσε να απομακρυνθεί όπως οι άλλοι μαθητές και από μακριά να αγαπάει τον Διδάσκαλό του. Προτίμησε όμως να τον ακολουθήσει στις δύσκολες στιγμές που περνούσε, έστω και με τον κίνδυνο να τον … αρνηθεί. Συχνά, θεωρούμε την σχέση μας με το Θεό κάτι το τυποποιημένο και τον Θεό αυστηρό Κριτή, όπως ο τρίτος δούλος. Τότε δεν νοιαζόμαστε να αυξήσουμε την αγάπη μας για αυτόν και απλά προσπαθούμε να είμαστε τυπικά καλοί χριστιανοί για να αποφύγουμε την κόλαση. 

Ο Χριστός δεν το θέλει αυτό. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης γράφει: «Ξέρω τα έργα σου· ούτε κρύος είσαι, ούτε ζεστός. Θα ήθελα να είσαι, είτε κρύος, είτε ζεστός. Αλλ’ επειδή είσαι χλιαρός και ούτε ζεστός, ούτε κρύος, θα σε ξεράσω από το στόμα μου» (Απ. 3,15-16). Ο χριστιανός οφείλει να προσπαθεί να γνωρίσει περισσότερο τον Θεό, γιατί μόνο αν τον γνωρίσει θα τον αγαπήσει. Δεν μπορούμε να αγαπάμε κάτι το άγνωστο. Η σχέση μας με τον Θεό  είναι προσωπική φιλία και κοινωνία.   Χρειάζεται λοιπόν τον θησαυρό που μας δόθηκε να τον εμπορευθούμε και να τον αυξήσουμε για να ακούσουμε, «εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ!... εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου». Αμήν.

ΠΡΟΣΗΝΕΓΚΕΝ ΑΛΛΑ ΠΕΝΤΕ ΤΑΛΑΝΤΑ

«Προσελθών ο τα πέντε τάλαντα λαβών προσήνεγκεν άλλα πέντε τάλαντα λέγων: κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας. Ίδε άλλα πέντε τάλαντα εκέρδησα επ’ αυτοίς» (Ματθ. 25, 20)

Παρουσιάστηκε τότε εκείνος που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα και του έφερε άλλα πέντε. «Κύριε», του λέει, «μου εμπιστεύτηκες πέντε τάλαντα. Κοίτα, κέρδισα μ’ αυτά άλλα πέντε».

Συνήθως στην ζωή μας βλέπουμε τα πράγματα από την αρνητική πλευρά. Λειτουργούμε με απαισιοδοξία, η οποία πηγάζει από την ανασφάλεια και τον φόβο. Είμαστε ανασφαλείς διότι βλέπουμε περισσότερο τις δυσκολίες που προκύπτουν όταν θέτουμε έναν στόχο, είτε προσωπικό, είτε επαγγελματικό, είτε πνευματικό. Περισσότερο θεωρούμε ότι οι συνθήκες, το περιβάλλον, οι άλλοι δεν θα μας επιτρέψουν να πετύχουμε τον στόχο μας και αυτό γεννά φόβο. Ο φόβος της αποτυχίας είναι και υπαρκτός και εγωιστικός. Κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο πως θα πετύχει όποιον στόχο θέτει. Και οι άλλοι είναι ένας παράγοντας τον οποίο οφείλουμε πάντοτε να λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας. Ο φόβος έγκειται στην λύπη την οποία θα ζήσουμε, αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θέλουμε. Έγκειται στα ερωτήματα αν άξιζε ο στόχος που βάλαμε, αν αξίζουμε εμείς, αν ο Θεός είναι μαζί μας εφόσον πιστεύουμε, γιατί η ζωή να είναι άδικη. Η αποτυχία υπονομεύει το εγώ μας και καθιστά τους φόβους μας πραγματικότητα.

Στην παραβολή των ταλάντων ο τρίτος δούλος, αυτός που έλαβε ένα τάλαντο από τον κύριό του, έτσι ακριβώς σκέφτηκε. Θεώρησε δεδομένη την αποτυχία του να καλλιεργήσει το χάρισμα που έλαβε, θεώρησε άδικο ο κύριός του να λειτουργήσει ως δανειστής που ζητά πίσω αυτό που έδωσε, έκρινε και κατέκρινε, αλλά στην πράξη επικράτησε στην καρδιά του η οκνηρία. Προτίμησε να θάψει το τάλαντό του, γιατί ήταν βέβαιος ότι θα ζήσει την αρνητική εξέλιξη για την οποία είχε προετοιμάσει τον εαυτό του. Προτίμησε να κάνει την ζωή του, με την ιδέα ότι θα καθυστερήσει ο κύριός του να επιστρέψει, και όταν γυρίσει να του επιτεθεί λεκτικά, επιστρέφοντας τουλάχιστον ό,τι έλαβε. Θα ήταν τουλάχιστον εντάξει, καθώς δεν θα είχε σπαταλήσει το τάλαντο. Μοιάζει ο τρίτος δούλος με εκείνους τους ανθρώπους που μέσα στο μυαλό τους δεν είναι υπάκουοι και ευγνώμονες για ό,τι τους δίνεται, αλλά θεωρούν πως η ζωή τους χρωστάει και ότι έχουν δίκιο σε ό,τι λένε και σε ό,τι κάνουν. Επομένως αυτοί είναι «εντάξει» και οι άλλοι που τους δίνουν και ζητούν από αυτούς είναι σκληροί και απαιτητικοί και άδικοι.

Σε αντίθεση με τον τρίτο δούλο, ο πρώτος και ο δεύτερος λειτουργούν θετικά. Ευγνωμονούν τον κύριό τους για ό,τι τους εμπιστεύθηκε και σπεύδουν να το καλλιεργήσουν. Πρώτη έγνοια είναι να πάρει ο ευεργέτης τους πίσω με τόκο ό,τι τους έδωσε. Δεύτερη έγνοια να πάρουν και οι ίδιοι ό,τι τους χρειάζεται για να ζήσουν. Τρίτη έγνοια η χαρά της δημιουργίας, της προσθήκης, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες. Λειτουργεί στην καρδιά τους κι εδώ ο φόβος. Όχι όμως της αποτυχίας ή της σκληρότητας του κυρίου τους, αλλά της φιλοτιμίας. Παλεύω για να ευχαριστήσω αυτόν που με εμπιστεύθηκε και την ίδια στιγμή για να έχει νόημα και χαρά η ζωή μας. Ακόμη κι αν ηττηθώ, θα έχω τουλάχιστον προσπαθήσει.

Η γκρίνια, ο φόβος και η ανασφάλεια είναι σημάδια βαθιάς απιστίας. Ας μην ξεχνούμε ότι ο Χριστός μας δίνει «εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν» (Ματθ. 25, 15). Μας δίνει δηλαδή ανάλογα με την ικανότητά μας, δείχνοντας διάκριση, αγάπη και σεβασμό στην διαφορετικότητά μας. Από εμάς περιμένει υπακοή, φιλοτιμία και κόπο. Τα τάλαντα που είναι τα κάθε λογής χαρίσματα τα οποία έχουμε λάβει, δεν είναι προσωπικό μας κτήμα, αλλά δάνειο το οποίο καλούμαστε να ξεπληρώσουμε, όχι ως οικονομική σχέση, αλλά ως σχέση εμπιστοσύνης προς τον Δανειστή μας Θεό. Αν Εκείνος μας εμπιστεύεται, δίνοντάς μας κατά πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τα διδόμενα, τότε η διάθεσή μας θα είναι θετική. Και η σχέση μας με τους άλλους θα κινείται σ’ αυτήν την προοπτική. Θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, σαν να είναι όλοι φίλοι μας, και ακόμη κι αν οι στόχοι μας δεν εκπληρώνονται, θα δοξάζουμε τον Θεό διότι Εκείνος μας ώθησε στην οδό αυτή. Με πίστη θα καλλιεργούμε τα χαρίσματά μας, υλικά και πνευματικά, και θα Τον περιμένουμε. Από τα χρήματα θα ελεούμε. Τοι περίσσευμα του νου θα γίνεται λόγος φωτός, λόγος Ευαγγελίου. Το περίσσευμα της καρδιάς θα γίνεται συγχώρεση. Και η ψυχή και το σώμα μας θα συμμετέχουν στον κόπο της άσκησης. Στόχος να μη μένουμε στο εδώ της ζωής, αλλά να ανοιγόμαστε στο αιώνιο της Αγάπης Του.

Αυτός που τα πέντε τα έκανε δέκα πήρε και το ένα τάλαντο του τρίτου δούλου. Ο Θεός προσθέτει σ’ αυτόν που παλεύει. Είναι μία ακόμη παρηγοριά σε μία εποχή στην οποία νομίζουμε ότι τα πάντα εξαρτώνται από το εγώ μας και ότι ο Θεός δεν νοιάζεται. Δεν είναι μόνο η επιβράβευση. Είναι ότι η αφθονία έρχεται σ’ αυτόν που υπακούει, φιλοτιμείται, κοπιάζει. Είναι προσθήκη χαράς και όχι κατ’ ανάγκην υλικότητας. Είναι σημάδι τελικά ότι στην ζωή της πίστης η σχέση με τον Θεό νοηματοδοτεί τα πάντα και μας κάνει να αντέχουμε. Αρκεί να το θέλουμε!

Κέρκυρα, 3 Φεβρουαρίου 2019

Ο Απόστολος Και Το Ευαγγέλιο Της Κυριακής 3 Φεβρουαρίου 2019, ΙΣΤ’ Ματθαίου – Η Παραβολή Των Ταλάντων

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 3 Φεβρουαρίου 2019, ΙϚ΄ Ματθαίου η παραβολή των ταλάντων , όπως θα ακουστούν αύριο στην Εκκλησία και με απόδοση στα νέα Ελληνικά.

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2019

Κυριακὴ ΙϚ΄ Ματθαίου – Ἡ παραβολὴ τῶν ταλάντων. Τοῦ Ἁγίου καί Δικαίου Συμεών τοῦ Θεοδόχου, καί Ἄννης τῆς Προφήτιδος. Ἰωάννου, Νικολάου καί Σταματίου, Νεομαρτύρων ἐκ Σπετσῶν († 1822). Τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Βρεφοτρόφου.

Απόστολος

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Ϛ´ 1 – 10

1 Συνεργοῦντες δὲ καὶ παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς· 2 – λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας – 3 μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, 4 ἀλλ’ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, 5 ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, 6 ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, 7 ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, 8 διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, 9 ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, 10 ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ, πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Ϛ´ 1 – 10

1 Συνεργαζόμενοι δε με τον Θεόν δια να συμφιλιωθή με αυτόν ο κόσμος, σας παρακαλούμεν να προσέξετε, μήπως ματαίως και ανωφελώς δεχθήτε την χάριν του Θεού. 2 Αι ευκαιρίαι της σωτηρίας παρέρχονται. Διότι η Γραφή λέγει· “εις κατάλληλον και ευπρόσδεκτον καιρόν σε ήκουσα και σε εδέχθην και εις περίοδον, που προσφέρεται προς σωτηρίαν, σε εβοήθησα”. Ιδού τώρα είναι ο κατάλληλος και ευπρόσδεκτος καιρός, ιδού τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. 3 Τωρα και ημείς ως πρεσβευταί του Θεού μεσιτεύομεν και παρακαλούμεν να δεχθήτε την σωτηρίας, χωρίς να δίδωμεν εις κανένα ουδεμίαν αφορμήν προσκόμματος, δια να μη γίνη κατά κανένα τρόπον θέμα μομφής και εμπαιγμού η διακονία, που μας ανέθεσεν ο Κυριος. 4 Αλλά τουναντίον εις κάθε περίστασιν και με κάθε έργον συσταίνομεν και προβάλλομεν τους εαυτούς μας σαν γνησίους υπηρέτας του Θεού με πολλήν υπομονήν, με θλίψεις, με ανάγκας, με στενοχωρίας, 5 με δαρμούς, με φυλακίσεις, με συνεχείς μετακινήσεις-είτε ένεκα των διωγμών είτε ένεκα των αναγκών του έργου μας-με κόπους, με αγρυπνίας, με νηστείας, 6 με αγνότητα από κάθε μολυσμόν, με την άδολον γνώσιν της αληθείας, με την μακροθυμίαν, με ημερότητα και καλωσύνην, με τας δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, με αγάπην ειλικρινή και άδολον, 7 με το κήρυγμα, δια του οποίου εξαγγέλεται η αλήθεια, με την δύναμιν του Θεού, με τα όπλα της δικαιοσύνης τα δεξιά, σαν εκείνα που κρατούν οι επιτιθέμενοι κατά την μάχην, και με τα όπλα τα αριστερά, σαν εκείνα που κρατούν οι αμυνόμενοι με το αριστερόν των χέρι, όπως είναι η ασπίδα. 8 Μαρτυρούμεν και βεβαιώνομεν επάνω εις τα πράγματα ποίοι είμεθα με την δόξαν, την οποίαν ο Θεός και οι πιστοί άνθρωποι μας αποδίδουν, αλλά και με την περιφρόνησιν εκ μέρους των απίστων, με την δυσφήμησιν εκ μέρους των διαβολέων, με τον έπαινον και την καλήν φήμην εκ μέρους των πιστών, με την κατηγορίαν εκ μέρους των απίστων ότι είμεθα απατεώνες και με την ομολογίαν εκ μέρους των πιστών ότι είμεθα ειλικρινείς. 9 Εργάται του Ευαγγελίου ημείς ζώμεν εν μέσω του κόσμου ως άγνωστοι δια την ασημότητα ημών, αλλά και ως πολύ καλά γνωστοί από τους πιστούς δια το έργον μας, ως κινδυνεύοντες κάθε ημέραν να αποθάνωμε, αλλ’ ιδού ότι ζώμεν, ως βασανιζόμενοι και τιμωρούμενοι, αλλά και μη θανατούμενοι έως τώρα, 10 ως άνθρωποι, που είμεθα συνεχώς βυθισμένοι εις την λύπην, ημείς οι οποίοι εν τούτοις εις την πραγματικότητα πάντοτε χαίρομεν, ως πτωχοί οι οποίοι κάμνομεν πολλούς άλλους πλουσίους, ως άνθρωποι ποι δεν έχομεν τίποτε και όμως κατέχομεν τα πάντα.

Ευαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΕ´ 14 – 30

14 Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, 15 καὶ ᾧ μὲν ἔδωκε πέντε τάλαντα, ᾧ δὲ δύο, ᾧ δὲ ἕν, ἑκάστῳ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν, καὶ ἀπεδήμησεν εὐθέως. 16 πορευθεὶς δὲ ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν εἰργάσατο ἐν αὐτοῖς καὶ ἐποίησεν ἄλλα πέντε τάλαντα· 17 ὡσαύτως καὶ ὁ τὰ δύο ἐκέρδησε καὶ αὐτὸς ἄλλα δύο. 18 ὁ δὲ τὸ ἓν λαβὼν ἀπελθὼν ὤρυξεν ἐν τῇ γῇ καὶ ἀπέκρυψε τὸ ἀργύριον τοῦ κυρίου αὐτοῦ. 19 μετὰ δὲ χρόνον πολὺν ἔρχεται ὁ κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ συναίρει μετ’ αὐτῶν λόγον. 20 καὶ προσελθὼν ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν προσήνεγκεν ἄλλα πέντε τάλαντα λέγων· κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ’ αὐτοῖς. 21 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. 22 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὰ δύο τάλαντα λαβὼν εἶπε· κύριε, δύο τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα δύο τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ’ αὐτοῖς. 23 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. 24 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὸ ἓν τάλαντον εἰληφὼς εἶπε· κύριε, ἔγνων σε ὅτι σκληρὸς εἶ ἄνθρωπος, θερίζων ὅπου οὐκ ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισας· 25 καὶ φοβηθεὶς ἀπελθὼν ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ· ἴδε ἔχεις τὸ σόν. 26 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ κύριος αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ! ᾔδεις ὅτι θερίζω ὅπου οὐκ ἔσπειρα καὶ συνάγω ὅθεν οὐ διεσκόρπισα! 27 ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ. 28 ἄρατε οὖν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα· 29 τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται· ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ. 30 καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΕ´ 14 – 30

14 Διότι η βασιλεία των ουρανών και η δευτέρα παρουσία του υιού του ανθρώπου ομοιάζει προς ένα άνθρωπον, ο οποίος, προκειμένου να ταξιδεύση, εκάλεσε τους δούλους του και παρέδωκε εις αυτούς όλα τα υπάρχοντά του, επί αποδώσει λογαριασμού. 15 Και εις μεν τον ένα έδωκε πέντε τάλαντα, στον άλλον δύο, στον τρίτον ένα, σύμφωνα με την ικανότητά που είχε ο καθένας. Και αμέσως εταξίδευσε εις μακρυνήν χώραν. 16 Εκείνος που επήρε τα πέντε τάλαντα, επήγε ειργάσθη με αυτά και εκέρδησε άλλα πέντε τάλαντα. 17 Το ίδιο και εκείνος που είχε τα δύο, εκέρδησε άλλα δύο. 18 Εκείνος όμως που επήρε το ένα τάλαντον, επήγε, έσκαψε εις την γην και έκρυψε εκεί τα χρήματα του κυρίου του. (Δεν ήτο κλέπτης και καταχραστής, αλλά αμελής και πονηρός. Δεν κατησώτευσε το τάλαντον, αλλά το αφήκε αχρησιμοποίητον, πράγμα που φανερώνει ασέβειαν και απείθειαν προς τον κύριόν του). 19 Υστερα από πολύν χρόνον, ήλθε ο κύριος εκείνων των δούλων και εζήτησε από αυτούς λογαριασμόν. 20 Και προσελθών εκείνος ο οποίος είχε πάρει τα πέντε τάλαντα επρόσφερε και άλλα πέντε τάλαντα λέγων· “Κυριε, πέντε τάλαντα μου παρέδωκες. Ιδού άλλα πέντε τάλαντα εκέρδησα με αυτά”. 21 Τοτε είπε ο κύριος αυτού· “Εύγε δούλε, αγαθέ και πιστέ! Εις ολίγα υπήρξες πιστός, εις πολλά θα σε εγκαταστήσω. Είσελθε δια να λάβης μέρος εις την χαράν του Κυρίου σου”. 22 Προσελθών δε και εκείνος, που είχε λάβει τα δύο τάλαντα, είπε· “Κυριε, δύο τάλαντα μου παρέδωκες· ιδού άλλα δύο εκέρδησα επάνω εις αυτά”. 23 Είπε δε προς αυτόν ο Κυριος του· “Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ! Εις ολίγα υπήρξες πιστός, εις πολλά θα σε εγκαταστήσω. Ελα και συ μέσα, δια να απολαύσης την χαρά του Κυρίου σου”. 24 Προσήλθε δε και εκείνος, που είχε λάβει το ένα τάλαντο, και είπε· “Κυριε, σε εγνώρισα ότι είσαι σκληρός άνθρωπος, που θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις από εκεί όπου δεν εσκόρπισες. 25 Και επειδή εφοβήθηκα, επήγα και έκρυψα το τάλαντόν σου μέσα εις την γην. Ιδού έχεις αυτό που σου ανήκει”. 26 Αποκριθείς δε ο Κυριος αυτού του είπε· “δούλε πονηρέ και οκνηρέ! Εγνώριζες ότι εγώ θερίζω εκεί όπου δεν έσπειρα και μαζεύω από εκεί όπου δεν εσκόρπισα. 27 Επρεπε λοιπόν συ να καταθέσης τα χρήματά μου στους τραπεζίτας και όταν εγώ θα ερχόμουν, θα έπαιρνα με τον τόκο του αυτό που είναι ιδικόν μου. 28 Παρτε, λοιπόν, από αυτόν το τάλαντον και δώστε το εις εκείνον, που έχει τα δέκα τάλαντα. 29 Διότι εις εκείνον ο οποίος με την εργασίαν και την τιμιότητά του έχει αυξήσει αυτό που του εδόθη, θα του δοθούν και άλλα πολλά με το παραπάνω. Από εκείνον δε που του εδόθησαν μεν χαρίσματα, αλλά δεν τα εκαλλιέργησε, θα του αφαιρεθή, και αυτό που του εδόθη. 30 Και τον άχρηστον αυτόν πονηρόν δούλον βγάλτε τον από εδώ και ρίξτε τον στο πυκνό σκοτάδι της κολάσεως· εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων”.

Ευλογημένη Κυριακή και καλόν Εκκλησιασμό.

ΕΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΠΟΛΛΗ

Στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας μία φράση δεσπόζει στα χείλη των ανθρώπων που μας αγαπούνε: «Υπομονή». Η ίδια η φράση δείχνει μία παραίτηση από την απόπειρα να αλλάξουμε την πορεία μας. Δείχνει ότι έχουμε κάνει αυτό που μπορούσαμε, προσκρούουμε σε τοίχο και το μόνο που μας απομένει είναι να περιμένουμε. Κι αν αυτό έχει γρήγορα εξέλιξη, η υπομονή είναι δικαιολογημένη. Συχνά η υπομονή προϋποθέτει εκ των πραγμάτων βάθος χρόνου. Άλλοτε πάλι ο χρόνος γυρίζει εντός μας. Γνωρίζουμε ότι δεν μπορούμε να διορθώσουμε κάτι, κυρίως μία απώλεια, με αποτέλεσμα η μόνη ενδεδειγμένη στάση είναι να αποδεχθούμε το γεγονός που μας συνέβη και να προσπαθήσουμε να αντλήσουμε παρηγοριά κάνοντας κάτι διαφορετικό, μία καινούργια αρχή στη ζωή μας, μία καινούργια σύνδεση με ανθρώπους και κόσμο, ή με τακτοποίηση των αναμνήσεών μας, προκειμένου να μην καταβληθούμε. Εδώ εύκολα έρχεται η απελπισία, αλλά και η κατάθλιψη. Άλλοτε πάλι η υπομονή είναι η συστηνόμενη κατάσταση όταν έχουμε θυμό για ό,τι έγινε στη ζωή μας, είτε όταν φταίμε εμείς, οπότε και ο θυμός στρέφεται προς τον εαυτό μας, είτε όταν φταίνε οι συνάνθρωποί μας ή οι περιστάσεις της ζωής ή όταν ρίχνουμε τις ευθύνες στον Θεό, οπότε ο θυμός προσανατολίζεται αντίστοιχα. Η υπομονή γίνεται φάρμακο στην αδυναμία διόρθωσης των καταστάσεων. Πόσο όμως, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η υπομονή δεν είναι παρά μοιρολατρία και συμβιβασμός με την ήττα, χωρίς ελπίδα για μία νέα αρχή;

Για την πίστη μας η υπομονή είναι αρετή. Είναι η επίγνωση ότι δεν είναι το θέλημά μας, ο κόπος μας, οι στόχοι, τα όνειρά μας, οι επιλογές μας που οδηγούν στην ευτυχία, αλλά η πρόνοια και το θέλημα του Θεού. Ότι ο Θεός λειτουργεί με το κριτήριο του να μας δώσει ευκαιρίες για την προσωπική μας αναγέννηση, όχι κατ’ ανάγκην ως τιμωρία για τις όποιες αμαρτίες μας, διότι τότε δεν θα υπήρχε ίαση στη ζωή μας, καθόσον οι αμαρτίες μας είναι πλήθος και ο Θεός θα ήταν δικαστής, κάτι το οποίο δεν πιστεύουμε. Και προσωπική αναγέννηση σημαίνει επίγνωση του νοήματος και του σκοπού της ζωής. Σημαίνει αυτοέλεγχος για την πορεία, τα λάθη, τους στόχους, τις σχέσεις μας. Έλεγχος για τις αδυναμίες του χαρακτήρα μας. Για το κατά πόσον οι επιλογές μας συμβαδίζουν με το θέλημα του Θεού. Αυτή η επίγνωση και την ίδια στιγμή η αυτοκριτική είναι εφαλτήρια εμπιστοσύνης στην αγάπη του Θεού προς τα πρόσωπά μας. Και η αγάπη αυτή δεν μπορεί να τεθεί σε αμφιβολία. Όσο κι αν ο πειραστής του κόσμου και της ζωής σ’ αυτό αποσκοπεί, στο να μας κάνει να αισθανθούμε ότι ο Θεός δεν μας αγαπά και ότι μας έχει εγκαταλείψει μόνος μας, εντούτοις δεν πρέπει να υποκύψουμε. Κανένας πατέρας δεν διαγράφει ούτε εγκαταλείπει το παιδί του, επειδή δεν είναι όπως το θέλει. Αν είναι γνήσιος, το δέχεται. Εν αληθεία και μετανοία ή αφήνοντας τον χρόνο να λειτουργήσει καταπραϋντικά, αλλά είναι έτοιμος να το δεχτεί. Διότι η αληθινή αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Για την πίστη μας η υπομονή μαρτυρεί μία σε βάθος συναίσθηση ότι ο χρόνος δεν είναι εχθρός του ανθρώπου, ακόμη κι αν μαζί του φέρνει ματαιώσεις και δοκιμασίες. Ο χρόνος είναι πορεία προς την ωριμότητα και η ωριμότητα έρχεται όχι μέσα από τα ευχάριστα, αλλά, κυρίως, μέσα από τα δύσκολα. Και το δύσκολο είναι να αποδεχθούμε ό,τι μας συμβαίνει, ακόμη κι αν δεν είμαστε οι υπαίτιοί του. Το φάρμακο που νοηματοδοτεί τις ματαιώσεις εν τω χρόνω είναι κι εδώ η αγάπη. Η αγάπη μας κάνει να κερδίζουμε τον χρόνο ο οποίος σπαταλιέται στην αγωνία να ερμηνεύσουμε τι μας συμβαίνει, να οργιστούμε με τον εαυτό μας και με τους άλλους, να πενθήσουμε για τις ήττες μας. Η αγάπη είναι αυτή που κάνει την υπομονή λιγότερη επώδυνη. Και αγάπη εδώ σημαίνει να ανοιχτούμε προς τον πλησίον μας. Διότι ό,τι φαίνεται ότι στερηθήκαμε ο Θεός το αναπληρώνει στέλνοντάς μας και πρόσωπα και καταστάσεις, δια των οποίων μπορούμε να κάνουμε καινούργια ξεκινήματα. Η ωριμότητα έρχεται όχι μέσα από την κατάθλιψη της ήττας, αλλά μέσα από την επιλογή να παλέψουμε να ξαναχτίσουμε. Στον πόνο για τη στέρηση ανάσα είναι η υπομονή. Δεν είναι όμως αρκετή αν δεν ανα-νοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας.

Κάποτε η υπομονή χρειάζεται όταν έχουμε έναν στόχο, ο οποίος δεν μπορεί να εκπληρωθεί άμεσα. Όταν χρειαζόμαστε να στρίψουμε το τιμόνι της ζωής μας κάπου αλλού ή να περιμένουμε, εργαζόμενοι τον καλόν αγώνα. Είναι ο λόγος του Αποστόλου Παύλου στους Κορινθίους: «Εν παντί συνιστώντες εαυτούς ως Θεού διάκονοι, εν υπομονή πολλή» (Β’ Κορ. 6, 4). «Με κάθε τρόπο συσταίνουμε τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού, με τη μεγάλη μας υπομονή». Ο Απόστολος των Εθνών έβλεπε ότι το έργο του ευαγγελισμού των ανθρώπων δεν καρποφορούσε άμεσα. Ότι ήθελε πολλές ωδίνες για να γεννηθεί το καινούργιο. Έτσι επέλεξε να υπομένει, θεωρώντας τον εαυτό του διάκονο του Θεού. Να κάνει προσευχή. Να εναποθέτει τις αγωνίες του στον Θεό. Και να περιμένει να φανερωθεί το θέλημά Του, ακόμη κι αν για τον ίδιο είχε μαρτύριο αυτή η οδός. Κόπο. Σωματικά βασανιστήρια από τους αρνητές του Χριστού. Πνευματικά βασανιστήρια από όσους, ενώ επέλεγαν την πίστη, εντούτοις ήθελαν να τη ζήσουν κατά το θέλημά τους και όχι κατά το θέλημα του Θεού. Όμως ο Παύλος είχε επίγνωση ότι ήταν «μηδέν έχων και τα πάντα κατέχων». Ότι στη ζωή δεν είναι αυτό που θέλουμε εμείς το σημαντικό, αλλά αυτό που ο Θεός επιτρέπει. Ακόμη κι αν δεν έχουμε τίποτα, αν έχουμε τον Θεό μαζί μας, έχουμε τα πάντα. Γι’ αυτό και υπέμεινε. Και ο Θεός τον άκουσε, ακόμη και στις φαινομενικές ήττες. Κάποιοι από τους βασανιστές του δεν άλλαξαν γνώμη. Δεν έπαυσε όμως ποτέ να προσεύχεται και να συγχωρεί. Ακόμη κι αν έφυγε από κοντά τους ή εκείνοι από κοντά του. Ακόμη κι αν ηττήθηκε από εκείνους σωματικά. Δε νικήθηκε όμως ως προς την αγάπη. Το ίδιο κι εμείς. Ακόμη κι αν καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορούμε να φέρουμε τους άλλους κοντά μας, τουλάχιστον ας μην πάψουμε να τους αγαπούμε.

Για τον κόσμο οι δοκιμασίες, οι ήττες, οι ματαιώσεις, οι στερήσεις, το να βλέπουμε ότι οι άλλοι δεν είναι όπως τους θέλουμε είναι αφορμή μεγάλων θλίψεων. Καταφεύγει ο κόσμος στην υπομονή την οποία θεωρεί κατάσταση απραγίας, παραίτησης, κατάθλιψης. Και πορεύεται εν τη λύπη. Για την πίστη μας η υπομονή είναι χαροποιός. Είναι η ευκαιρία, παρά το δυσάρεστο συναίσθημα που βιώνουμε, να βρούμε καινούργιους προσανατολισμούς, να επιμείνουμε στις ανθρώπινες σχέσεις όταν νιώθουμε ότι υπάρχει περιθώριο ή όταν δεν γίνεται αλλιώς, καθώς υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους αναγκαστικά πρέπει να παραμείνουμε συνδεδεμένοι, να ωριμάζουμε χτίζοντας και βγάζοντας προς τα έξω τον καλύτερο εαυτό μας. Αυτόν που εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού και με τη λάμψη της πίστης στα μάτια συνεχίζει δοξάζοντας τον Θεό, ως τα πάντα κατέχων. Και όντας έτοιμος, με την βοήθεια Εκείνου, να αντέξει.

Αυτός είναι ο δρόμος της Εκκλησίας. Αυτής που μας κάνει να βιώνουμε την αγάπη του Θεού και να μπορούμε να συνυπάρχουμε με τον άλλο. Όχι από θέση ανωτερότητας, αλλά από διάθεση να τον δούμε ως τον οικείο μας. Και μέσα στην υπομονή της συνύπαρξης, ο Θεός θα δίδει. Όχι μαγική αλλαγή του άλλου, αλλά την αντοχή σε μας και το παράδειγμα σε κείνον. Διότι ο καθένας μας γίνεται δοχείο της χάριτος, αν θελήσει να υπομείνει. Ή, αν δεν αντέχει, τουλάχιστον με ταπείνωση να ξαναρχίζει τη ζωή του, όχι κατηγορώντας τους άλλους, αλλά βλέποντας τον εαυτό του στην προοπτική της ανάγκης για ωριμότητα.

Κέρκυρα, 7 Φεβρουαρίου 2016

Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός