Ο Σεβασμιώτατος στους Παξούς

Την Παρασκευή 1 Απριλίου 2016 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος μετέβη στο νησί των Παξών, όπου το πρωί τέλεσε την Προηγιασμένη Θεία Λειτουργία στον Ι.Ν. του Αγίου Χαραλάμπους, την οποία παρακολούθησαν με μεγάλη προσοχή οι μαθητές, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές των σχολείων του νησιού. Αξίζει να σημειωθεί η μεγάλη προσέλευση των μαθητών στο Ποτήριον της Αγάπης.

Ο κ. Νεκτάριος στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στην παρουσία του Θεού στην εποχή μας, σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι έχουν πάθει σύγχυση, που αποτελεί απόρροια της απομάκρυνσή τους από το Χριστό. Ο Σεβασμιώτατος παρομοίασε τη σημερινή σύγχυση, με την περίοδο της ανοικοδομήσεως του Πύργου της Βαβέλ. Και τότε οι άνθρωποι αποκομμένοι από το Θεό, είχαν μόνο μέλημά τους να Τον φθάσουν, χωρίς όμως τη βοήθεια του Ιδίου του Θεού. Ειδωλοποίησαν δηλαδή και λάτρευσαν τον εαυτό τους.

Καλούμαστε λοιπόν να μείνουμε κοντά στον Ουράνιο Πατέρα μας, αφού μόνο μέσω Εκείνου, μπορούμε να ξεπεράσουμε τις σημερινές δυσκολίες, κατέληξε ο Σεβασμιώτατος.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο κ. Νεκτάριος επισκέφθηκε τα σχολεία, όπου είχε εποικοδομητικό διάλογο με τους καθηγητές, συζητώντας τις διάφορες δυσκολίες που ανακύπτουν εντός του σχολικού περιβάλλοντος.

Το βράδυ της Παρασκευής ο Μητροπολίτης Κερκύρας χοροστάτησε στην Ακολουθία των Γ’ Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στον Ι.Ν. της Αγίας Τριάδος, που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, στο Γάϊο.

Στο λόγο του ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε το νόημα της Σαρκώσεως του Υιού και Λόγου του Θεού, που είναι μόνο η Αγάπη. Έμπλεος ο Τριαδικός μας Θεός από αγάπη, παρότι το πλάσμα Του Τον αρνήθηκε, έρχεται στον κόσμο, λαμβάνει την ανθρώπινη σάρκα και την αγιάζει. Με την Ανάληψή Του ο Χριστός τοποθετεί τον άνθρωπο στα Δεξιά του Πατρός και έτσι ο άνθρωπος μετέχει στη Θεότητα.

Επιπροσθέτως ο κ. Νεκτάριος ανέλυσε το στίχο από τους Χαιρετισμούς : “ Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου “, όπου καλούμαστε εμείς σήμερα να αποξενωθούμε από το αντίχριστο πνεύμα της εκκοσμίκευσης που επικρατεί, κρατώντας δέσμιο το σύγχρονο άνθρωπο, στη σκλαβιά του εγωϊσμού, της ηδονής και της έπαρσης ενώπιον του Αγίου Θεού. Χρειάζεται λοιπόν να μεταθέσουμε το νου και την καρδιά μας στον Ουρανό, σημείωσε τέλος ο Σεβασμιώτατος.

Η ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ κ. ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ ΜΊΛΗΣΕ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΙΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΕΣ ΤΟΥΣ

Η Επικοινωνία στα Ιερατικά ζευγάρια

Το πρωί του Σαββάτου πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο της Ι.Μ. Κερκύρας, η ομιλία της Ψυχιάτρου κ. Ελένης Καραγιάννη με θέμα : “ Η Επικοινωνία στα Ιερατικά ζευγάρια “, με τη συμμετοχή τόσο των Ιερέων, όσο και των Πρεσβυτέρων τους.

Η κ. Καραγιάννη ανέφερε συγκεκριμένα ότι, σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα που διενεργήθηκε στις Η.Π.Α με θέμα την ευτυχία, βρέθηκε ότι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι εκείνοι που έχουν καλές διαπροσωπικές σχέσεις. Είναι πολύ σημαντικό στη ζωή μας να νιώθουμε πληρότητα. Ευτυχής είναι ο άνθρωπος που αγαπά και είναι δημιουργικός. Στόχος μας δεν είναι μόνο η ευτυχία, αλλά να ολοκληρωθούμε ως άνθρωποι. Η οικογένεια αποτελεί από τη μια μεριά καταφύγιο και από την άλλη ορμητήριο. Καταφύγιο διότι υπάρχει η ασφάλεια και ο σεβασμός της μοναδικότητας του ανθρωπίνου προσώπου και ορμητήριο γιατί εντός της οικογένειας προετοιμάζονται τα παιδιά για να ανοιχτούν προς την κοινωνία, λαμβάνοντας από τους γονείς τα απαραίτητα εχέγγυα. Ο ρόλος των γονέων είναι πολύ σημαντικός. Ένα χαρακτηριστικό της σημερινής εποχής είναι το γεγονός ότι πλέον δεν μαθαίνουν μόνο τα παιδιά από τους γονείς, αλλά και οι γονείς από τα παιδιά. Ακόμη η ελευθερία που προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά συνεπάγεται με την ευθύνη, κατέληξε η κ. Καραγιάννη.

Εν συνεχεία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος αφού ευχαρίστησε την κ. Καραγιάννη, υπογράμμισε τις δυσκολίες που ανακύπτουν ιδιαιτέρως σήμερα στη ζωή των Ιερέων, με τις διάφορες ανακατατάξεις που συντελούνται παγκόσμια, αλλά και στην πατρίδα μας, που ο θεσμός της οικογένειας βάλλεται πανταχόθεν και προβάλλονται νέοι τρόποι ζωής, νέα πρότυπα για τη νεολαία μας ξενικά, που αλλοτριώνουν τις συνειδήσεις των ανθρώπων και δεν έχουν καμμία σχέση με τις παρακαταθήκες που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας, κατέληξε ο Σεβασμιώτατος.

ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΝ ΔΥΝΑΜΕΝΟΣ ΤΟΙΣ ΑΓΝΟΟΥΣΙ ΚΑΙ ΠΛΑΝΩΜΕΝΟΙΣ

Οι άνθρωποι στη ζωή μας συχνά είμαστε αυστηροί. Απαιτούμε από τους άλλους να φέρονται σύμφωνα με τα δικά μας μέτρα και δεδομένα. Και γι’ αυτό εύκολα τους κρίνουμε και τους κατακρίνουμε. Στηριγμένοι στο «φαίνεσθαι», κάποτε σε μία δοκησισοφία, νομίζοντας ότι γνωρίζουμε τι είναι σωστό και μάλιστα στις λεπτομέρειές του, καθώς εύκολα κάποιος μπορεί να εξαγάγει συμπεράσματα θεωρώντας το δέντρο δάσος, γινόμαστε απόλυτοι. Μοιάζουμε έτσι με τους σταυρωτές του Κυρίου, οι οποίοι Τον έκριναν με τον δικό τους απόλυτο τρόπο. Τον χαρακτήρισαν «Πλάνο». Τον απέρριψαν. Άλλοι από φθόνο γιατί δεν μπορούσαν να φτάσουν τη δύναμή Του. Άλλοι επειδή η αγάπη Του τους έλεγχε με αποτέλεσμα να μην μπορούν να το ανεχτούν. Άλλοι επειδή αισθάνονταν ότι η γνώση τους περί της θρησκείας και του λαού, η αίσθηση ότι επειδή ανήκαν στο περιούσιο λαό του Θεού αυτά τους καθιστούσαν ταυτόχρονα και κανόνες της αυθεντίας. Άλλοι επειδή ο Χριστός δεν τους έδωσε αυτό που επεδίωκαν, είτε την επίγεια δόξα και ελευθερία από το τυραννικό καθεστώς των Ρωμαίων, είτε την αποκλειστικότητα στην αγάπη του Θεού. Άλλοι απλώς παρασυρμένοι από το πνεύμα του πονηρού, το οποίο συκοφαντεί οιονδήποτε αμφισβητεί τη δύναμη και την κυριαρχία του διαβόλου σ’ αυτόν τον κόσμο. Άλλοι ακόμη και από αφέλεια, ενταγμένοι στη λογική της μάζας, η οποία δεν σκέφτεται αλλά άγεται και φέρεται από αυτούς που με επιδεξιότητα την καθοδηγούν, στηριγμένοι στα πάθη τους και στα πάθη της, τα οποία κάνουν όλους να προκρίνουν την κατάκριση από την αγάπη. Όλοι πάντως ενώθηκαν εναντίον του «Πλάνου» και Τον οδήγησαν στον Σταυρό.

Όμως ο Ίδιος δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να ασκήσει την θεϊκή μετριοπάθεια την οποία είχε συστήσει στην Παλαιά Διαθήκη σε όλους όσους διακονούν τους ανθρώπους. «Μετριοπαθείν δυνάμενος τοις αγνοούσιν και πλανωμένοις» (Εβρ. 5,2). «Είναι σε θέση να δείχνει ανοχή σ’ όσους ζουν στην άγνοια και την πλάνη». Παρότι ο Χριστός δεν είναι στη θέση του ανθρώπων που διακονούσαν ως αρχιερείς της Παλαιάς Διαθήκης τον λαό του Θεού, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να δείξουν ανοχή στους αγνοούντας και πλανωμένους καθώς και οι ίδιοι είχαν ανθρώπινες αδυναμίες, ενώ ο Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, δίχα αμαρτίας, εντούτοις βλέπουμε ότι από αγάπη εφαρμόζει αυτό που ζητά από τους ανθρώπους.

Ο Σταυρός είναι στην πράξη η εφαρμογή της μετριοπάθειας, της επιείκειας του Θεού έναντι ενός κόσμου που αγνοεί και πλανάται. Αγνοεί ποιος αληθινά είναι ο Θεός. Άλλοτε τον ταυτίζει με έναν παντοδύναμο δυνάστη. Άλλοτε με κάποιον ο οποίος υπάρχει για να εκπληρώνει αιτήματα και επιθυμίες, για να αποδεικνύει ότι υπάρχει και είναι χρήσιμος. Άλλοτε τον φαντάζονται τηρητή νόμων και έτοιμο να δικαιώσει με την κοσμική αναγνώριση, προσφέροντας δόξα και αποδοχή, όσους αγωνίζονται για το θέλημά Του, χωρίς πάντοτε αυτός ο αγώνας να είναι κατά μίμησιν του Ιδίου και όχι καρπός εγωκεντρικής αυτάρκειας ή αίσθησης ότι αυτό θέλει ο Ίδιος, χωρίς όμως επίγνωση αν αυτό είναι αλήθεια. Άλλοτε με μία φιγούρα του παρελθόντος, ο Οποίος διδάσκει ανεφάρμοστες σκέψεις και ιδέες, όπως αυτή της αγάπης, για να κρατά τους ανθρώπους και την Ιστορία καθηλωμένους στο κακό, την εκμετάλλευση και την αδικία. Όμως επάνω στο Σταυρό αποτυπώνεται ο μετριοπαθής, ο επιεικής, ο ανεκτικός Θεός. Αυτός ο Οποίος δεν αρνείται στον άνθρωπο το δικαίωμα να πιστεύει ό,τι θέλει γι’ Αυτόν, ακόμη κι αν η πεποίθηση αυτή οδηγεί τον άνθρωπο στη θανάτωση του Θεού. Στο Σταυρό ο Θεός συγχωρεί την άγνοια, γιατί αγαπά.

Ο Σταυρός είναι στην πράξη η εφαρμογή της μετριοπάθειας του Θεού έναντι του πλανωμένου ανθρώπου. Αρνείται ο άνθρωπος τον Θεό και τον σταυρώνει, διότι θέλει να συνεχίσει να περιπλανιέται στους δρόμους του ιδίου θελήματος, στους δρόμους της πλατιάς πύλης που οδηγεί στην απώλεια, αρκεί να μπορεί να απολαμβάνει με το εγώ του ό,τι του φαίνεται ευχάριστο. Θέλει ο άνθρωπος να ελέγχει, να κρίνει και να κατακρίνει. Δεν θέλει να ελέγχεται και ο Σταυρός είναι η απόδειξη. Επάνω του ο άνθρωπος ανέβασε τον Θεό για να αισθάνεται ελεύθερος από οποιονδήποτε έλεγχο. Και είναι ο λόγος τον οποίο ο Χριστός έφερε στον κόσμο η κρίση του καθενός μας. Η ακρόαση του λόγου του Θεού επί της ουσίας μας κρίνει. Διότι θέτει τα κριτήρια της πλάνης μας. Το πρόσκαιρο αντί του αιωνίου. Το ψεύτικο αντί του αληθινού. Της θεοποίησης του εαυτού μας αντί της εμπιστοσύνης στον Θεό και της σχέσης μαζί Του. Κι όμως, επάνω στο Σταυρό ο Θεός μας διδάσκει με την σιωπή και την υπομονή Του. Αφήνει το κακό να ξεσπάσει πάνω Του, να του στερήσει την ζωή, για να το νικήσει οριστικά δια της Αναστάσεως. Γιατί μόνο ο Θεός μπορεί να αναστηθεί και να αναστήσει, δείχνοντας την οδό της απόλυτης αλήθειας, η οποία, και μόνο αυτή, νικά τον θάνατο.

Ο Σταυρός είναι στην πράξη η εφαρμογή της μετριοπάθειας του Θεού έναντι του αγνοούντος και πλανωμένου ανθρώπου. Ο άνθρωπος ζητά επάνω στον σταυρό έναν Θεό που να αποδεικνύει την εξουσία Του. Ζητά τον δοξασμένο με τα κοσμικά μέτρα Θεό. Αυτόν που θα φορά το βασιλικό στέμμα, θα είναι ντυμένος την πορφύρα, θα κρατά σκήπτρο, θα διατάζει τους πάντες. Θα κάνει, εκτός από όλα τα θαύματα που έχει κάνει, και το μεγαλύτερο: θα κατεβεί από τον Σταυρό, γιατί πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να τα βάλει με όλους και να τους νικήσει: κοσμική εξουσία, πολιτισμό, κακία, πάθη. Να αποδείξει ότι αξίζει να τον αποκαλούν οι άνθρωποι Θεό. Κι όμως, πάνω στο Σταυρό ο Χριστός βρίσκεται στην απόλυτη δόξα, μόνο που αυτή είναι η ίδια η ταπείνωσή Του. Είναι το κάλλος που δε φωνάζει, αλλά ανέχεται. Που δεν αποδεικνύει τίποτε, αλλά αφήνεται στο να το ανακαλύψουν και να τα ζήσουν «τα μωρά του κόσμου». Μία απλή γυναίκα της Ναζαρέτ. Ένας ψαράς που έγινε μαθητής του και Τον ακολούθησε μέχρι το τέλος. Γυναίκες του λαού, χωρίς μόρφωση και υπεροχή. Ένας εκατόνταρχος, ειδωλολάτρης, που όμως άφηνε χαραμάδα στην καρδιά του για να μπει το φως του Θεού. Και πρωτίστως ένας ληστής. Αυτός που δεν υπήρχε αμαρτία που να μην είχε διαπράξει, είδε την αλήθεια πίσω από την ταπείνωση. Και νίκησε, μαζί με τον Θεάνθρωπο, τον θάνατο.

Η Εκκλησία μας, βάζοντας τον τίμιο Σταυρό εν μέσω του ναού, στην μέση της Αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστή, μας υπενθυμίζει την μετριοπάθεια του θεού και την ανάγκη κι εμείς να Τον μιμηθούμε. Στην αγάπη που γίνεται συγχώρεση. Στην σιωπή και την υπομονή. Και στην ταπείνωση. Αυτά οδηγούν στο Απόλυτο και όχι η απαίτηση ο Θεός και ο κόσμος να είναι όπως εμείς τον θέλουμε. Με τον Σταυρό ως σημείο και όπλο ας πορευτούμε λοιπόν στον τρόπο του πολιτισμού μας που αφήνει το κακό να κυριαρχεί και απαιτεί από τον Θεό σημεία. Κι Εκείνος θα συνεχίσει να δείχνει την μετριοπάθειά Του και σε μας και σε όσους αγνοούν και πλανώνται, προτείνοντάς μας δια του Σταυρού την Ανάσταση.

Κέρκυρα, 3 Απριλίου 2016

Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Γ΄ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΜΑΣ

Με κατάνυξη στον κατάμεστο ναό μας τελέσαμε απόψε  την ακολουθία των Γ΄ Χαιρετισμών. 

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ

Μεγάλη Τεσσαρακοστή: Περίοδος για το άνοιγμα της Πνευματικής Καρδιάς

Ο Αρχιμ. Ζαχαρίας Ζάχαρου ομιλεί για το άγιο χάρισμα της πίστεως και την αφύπνιση της καρδιάς του ανθρώπου μέσω της άσκησης και της μυστικής πνευματικής εργασίας. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στην Εκκλησία των 12 Αποστόλων Βόρειου Λονδίνου.

ΧΑΙΡΕ ΟΧΗΜΑ ΠΑΝΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΕΠΙ ΤΩΝ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ, ΧΑΙΡΕ ΟΙΚΗΜΑ ΠΑΝΑΡΙΣΤΟΝ ΤΟΥ ΕΠΙ ΤΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Δύο από τους ωραιότερους χαρακτηρισμούς που ο υμνογράφος του Ακαθίστου Ύμνου αποδίδει στην Υπεραγία Θεοτόκο είναι αυτοί που την ονομάζουν «όχημα» και «οίκημα». Το όχημα δεν είναι απλώς ένα μεταφορικό μέσο. Έχει να κάνει και με το πρόσωπο το οποίο είναι εποχούμενο, είτε αυτό είναι οδηγός είτε επιβάτης. Το όχημα δεν έχει «εγώ». Υπάρχει για να διακονεί. Και η διακονία του φτάνει μέχρι το τέλος του χρόνου, μέχρι να νικηθεί από την φθορά. Το όχημα είναι πάντοτε όχημα. Το οίκημα πάλι είναι και ο χώρος στον οποίο κάποιος κατοικεί, αλλά έχει να κάνει και με το πρόσωπο ή τα πρόσωπα τα οποία κατοικούν στο οίκημα. Και αυτό υπάρχει όχι για το «εγώ» του, αλλά για να μπορούν όσοι κατοικούν εν αυτώ να αισθάνονται ασφαλείς, να μπορούν να χαίρονται και να δημιουργούν, να ξεκουράζονται, να ετοιμάζονται για την πορεία της ζωής τους, να αναπτύσσουν σχέσεις. Και το οίκημα υπάρχει για να διακονεί. Μέχρι το τέλος χρόνου, μέχρι να νικηθεί κι αυτό από την φθορά.

Η Παναγία ως όχημα και ως οίκημα συνδέεται με τον Χριστό. Μάλιστα, ο υμνογράφος αναφέρει, επισημαίνοντας το θαυμαστό, ότι είναι όχημα Εκείνου που εποχείται στα Χερουβείμ, στον ουράνιο κόσμο. Δείχνει με τον τρόπο αυτό ότι ο Κύριος κατοίκησε στην μήτρα της, ενώ είχε τις ουράνιες Δυνάμεις ως όχημά Του. Παραιτήθηκε δηλαδή από την αποκλειστικότητα της θεϊκής Του φύσης και προσέλαβε και την ανθρώπινη. Και διάλεξε την Υπεραγία Θεοτόκο ως όχημά Του, καθιστώντας την εκπρόσωπο όλου του ανθρώπινου γένους σε μία νέα συμφωνία, καινή διαθήκη, την οποία βιώνουμε στην Εκκλησία. Ότι δηλαδή οι άνθρωποι μπορούμε να γίνουμε κι εμείς οχήματα του Θεού. Να μεταφέρουμε τον λόγο Του. Να μεταφέρουμε την αγάπη Του. Να μεταφέρουμε το μήνυμα της άφεσης των αμαρτιών και της ελπίδας σε όλο τον κόσμο. Να μεταφέρουμε την αλήθεια και τη χαρά της αιωνιότητας. Να μεταφέρουμε την υπέρβαση της μοναξιάς. Να μεταφέρουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους συνανθρώπους μας με τους οποίους αναστρεφόμαστε στην οδό της ανάστασης. Αλλά και ως οίκημα η Παναγία έγινε κατοικητήριο και μάλιστα το πλέον άριστο που θα μπορούσε να γίνει Αυτού που κατοικεί στα Σεραφείμ, αναπαύεται στις ουράνιες Δυνάμεις. Έχει θρόνο τον ουρανό και υποπόδιο τη γη. Τον ξεκούρασε η Παναγία τον Θεό. Του έδειξε την αγάπη και τη στοργή. Τον μεγάλωσε και του έδωσε την αναγκαία ανθρώπινη ασφάλεια, διότι ό Χριστός ήταν τέλειος άνθρωπος κατά πάντα, δίχα αμαρτίας. Το ίδιο κι εμείς. Μπορούμε να γίνουμε κατοικητήριο του Θεού, μετέχοντας στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και αφήνοντας τον εαυτό μας να αγιαστεί από Εκείνον, για να βοηθήσουμε και τους άλλους να αγιαστούν με τη σειρά τους. Να γίνουμε κατοικητήριο φωτός, να φωτιστούμε και να φωτίσουμε. Να έχουμε επίγνωση ότι δεν αρκεί ο εαυτός μας, αλλά κληθήκαμε να αγαπάμε και να μοιραζόμαστε την Αλήθεια που κατοικεί εντός μας από τη στιγμή που βαπτιστήκαμε και εισήλθαμε στην Εκκλησία. να μην κλείνουμε την πόρτα της καρδιάς μας σ’ Αυτόν που κατοικεί εντός της εκδιώκοντάς Τον με την κακή χρήση της προαιρέσεως, με την ανταρσία των βιοτικών μεριμνών, με την κάθε είδους αμαρτία, αλλά κυρίως με τον φόβο ότι θα χάσουμε τη χαρά της εγκοσμίου πραγματικότητας αν αφήσουμε χώρο στον Θεό να κατοικεί εντός μας.

Ο πολιτισμός μας ζητά ανθρώπους οι οποίοι να είναι φερέφωνα ενός τρόπου ζωής χωρίς Θεό. Εκκοσμικευμένα άτομα, τα οποία δεν θα μεταφέρουν αγάπη, χαρά, ελπίδα, ανάσταση, αλλά έγνοια για τον εαυτό τους, φιληδονία, προσποίηση ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όλα πρέπει να είναι μία ατέρμονη διασκέδαση, το «να περνάς καλά», ότι η ζωή είναι ο χρόνος που έχουμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο πολιτισμός μας ζητά ιδιοκτήτες και όχι φιλοξενούντες. Ιδιοκτήτες των αγαθών και χρήστες τους αποκλειστικά για τον εαυτό μας και όχι φιλοξενούντες, έτοιμους να μοιραστούν κάθε τι που ο Θεός επέτρεψε να έχουν με τον πλησίον τους. Ιδιοκτήτες του εγώ, των συναισθημάτων, των σκέψεων, των επιθυμιών, ανθρώπους προσανατολισμένους στα υλικά, στην τεχνολογία, στα μηχανήματα παντός είδους και όχι διαχειριστές και προσφερόμενους στις σκέψεις, στα συναισθήματα, στα αγαθά να επιτρέψουμε να χωρούν οι άλλοι. να χαιρόμαστε να μοιραζόμαστε. Γιατί όταν κάποιος μοιράζεται δίνει ασφάλεια και δυνατότητα κοινωνίας με τους πλησίον του. Παύει να είναι μόνος του και δίνει την ευκαιρία και στους άλλους να μην είναι μόνοι. Αναπαύει και δίνει χαρά.

Η Παναγία παρέμεινε όχημα και οίκημα μέχρι το τέλος της επιγείου ζωής της. Αλλά παραμένει και σήμερα δικό μας όχημα και δικό μας οίκημα εφόσον πιστεύουμε στον Υιό και Θεό της, εφόσον είμαστε έτοιμοι να παραιτηθούμε από τη νοοτροπία του πολιτισμού μας να λειτουργούμε εκκοσμικευμένα και όχι Θεανθρωποκεντρικά, εφόσον κατανοήσουμε ότι το νόημα δε βρίσκεται στην ιδιοκτησία, αλλά στο μοίρασμα, την φιλόξενη καρδιά, την ετοιμότητα της αγάπης που ανοίγεται και νοηματοδοτεί αυτό που έχουμε ανάγκη: τη σχέση με τον Θεό και τους ανθρώπους που μας κάνει αληθινά χρήσιμους τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τον κόσμο. Ας την παρακαλούμε στη ζωή της Εκκλησίας κι ας γίνεται και για μας το όχημα και το οίκημα, διδάσκοντάς μας τον τρόπο της δικής της ζωής.

Κέρκυρα, 1 Απριλίου 2016

Αναρτήθηκε από π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός