Κήρυγμα Κυριακής του Θωμά (01-05-2022)

 «Μακάριοι οἱ μὴ ἱδόντες καὶ πιστεύσαντες»

 

Χαροποιά και κοσμοσωτήρια γεγονότα συμβαίνουν, όπως ο ιερός Ευαγγελιστής Ιωάννης σήμερα μας εξιστορεί αδελφοί μου στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα.

Φοβισμένοι και κατατρομαγμένοι οι μαθητές έχουν κρυφτεί «δια τον φόβον των Ιουδαίων» μέσα σ’ ένα σπίτι, πιθανόν αυτό που πριν λίγες ημέρες είχε τελέσει το Μυστικό Δείπνο ο Κύριος.

Ξαφνικά με κλεισμένες τις πόρτες και τα παράθυρα χωρίς θόρυβο εμφανίζεται ο Αναστημένος Κύριος.

Έχουν λάβει βεβαίως το μήνυμα της Αναστάσεως του Διδασκάλου, το έμαθαν από τις μαθήτριες, αλλά εξακολουθούν να αμφιβάλλουν. Θεωρούν ότι είναι γυναικείες φαντασίες το γεγονός. Και να ο Κύριος εμφανίζεται, τους καλεί να δουν τις πληγές από τα χέρια και τα πόδια που ακόμα είναι νωπές από τα καρφιά του Σταυρού. Θέλει να βεβαιωθούν ότι είναι γεγονός η Ανάστασή Του. Οι μαθήτριες δεν βλέπουν φαντασίες αλλά αυτές πρώτες αξιώθηκαν να δουν το θαύμα, πρώτες αυτές να χαρούν γιατί αυτές δεν δειλίασαν, δεν απόκαμαν. Πόνεσαν και στάθηκαν. Γι αυτό και αμείφθηκαν να δουν πρώτες τον Αναστημένο Διδάσκαλο, τον νικητή του θανάτου.

«Ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἱδόντες τὸν Κύριον» και Εκείνος τους δίνει την ειρήνη, «Ειρήνη ημίν», τους δυναμώνει με το Πνεύμα το Άγιον, «Λάβετε Πνεύμα Άγιον» τους λεει. Τους δίνει το χάρισμα και την εξουσία σαν συνέχεια της παρουσίας του στην γη, για την δημιουργία της επί γης Εκκλησίας Του, να συγχωρούν αμαρτίες «ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται».

Η λύπη τους μετατρέπεται σε χαρά, η απελπισία σε ευτυχία, ο φόβος εξαφανίζεται και λαμβάνει την θέση του το θάρρος.

Ένας μόνον λείπει και αυτός είναι ο Θωμάς. Ποιος είναι αυτός που γνωρίζει γιατί απουσιάζει από την ομήγυρη των μαθητών.

Αισθάνεται απογοητευμένος γιατί βλέπει ότι ο Διδάσκαλος είναι πια νεκρός και τα όνειρα και οι ελπίδες για το νέο Μεσσία πήγαν χαμένες; Ο φόβος ή η ολιγοπιστία τον κάνει να είναι μακράν της ομηγύρεως;

Μετά από οκτώ ημέρες στο ίδιο μέρος πάλι, στο ίδιο σπίτι με κλεισμένες πόρτες και παράθυρα οι μαθητές μαζεμένοι, αυτήν την ημέρα όμως χαρούμενοι, βεβαιωμένοι, ευτυχείς! Ο Κύριος ανέστη όντως, είναι μαζί και ο Θωμάς. Αυτός όμως δεν θέλει να πιστέψει στο γεγονός της Αναστάσεως του Διδασκάλου του. Αμφιβάλει, ζητά αποδείξεις, δεν του φτάνουν τα λόγια των συμμαθητών. Ζητά η πίστη να είναι βεβαία και αυτό μόνο με τις αποδείξεις, πρέπει να βεβαιωθεί. Οι άλλοι χαίρονται και αυτός μελαγχολικός και απαισιόδοξος. Είναι βέβαιος ότι στο μνημείο μαζί με τον Κύριο χάθηκε και η ελπίδα. Και όμως να! εμφανίζεται ο Κύριος από το πουθενά, κλεισμένες πόρτες και παράθυρα. Πώς μπήκε; πως εμφανίζεται; Έλα Θωμά πιάσε, ψηλάφισε, δες τις πληγές από τα καρφιά που μου έβαλαν, ψηλάφισε την πληγή της λόγχης, βεβαιώσου, όχι πια «άπιστος αλλά πιστός» και εκείνος πια ομολογεί: «Ο Κύριος μου και ο Θεός μου». Ω καλή ομολογία του Θωμά αδελφοί μου. Ο Απόστολος Θωμάς δεν ήταν άπιστος όπως έχει καθιερωθεί να λέγεται, ήταν πιστός απλά ήθελε αυτή του η πίστη να έχει έρεισμα, και τότε θα έδινε ολόκληρη την ζωή του γι αυτήν, όπως άλλωστε την έδωσε για χάρη του Διδασκάλου.

Αδελφοί μου, ο Απ. Θωμάς για να πιστέψει στο γεγονός της Αναστάσεως ήθελε ένα ορθολογιστικό τεκμήριο, μια λογική και χειροπιαστή απόδειξη και του δόθηκε. Από εκεί και πέρα δόθηκε ολοκληρωτικά μέχρι θανάτου. Το ίδιο και οι λοιποί μαθητές. Ο Θωμάς δεν είναι περισσότερο άπιστος από τους άλλους μαθητές. Κανείς δεν πίστευε στην Ανάσταση πριν τον δουν αναστημένο, γι’ αυτό και κρύβονται και φοβούνται. Απλά ζητά απόδειξη, ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που δεν αρκούνται στην τυφλή παραδοχή. Ερευνά, ελέγχει, εξετάζει. Ζητά η πίστη του να είναι θεμελιωμένη, σταθερή, και τότε πεθαίνει γι αυτήν.

Τι γίνεται όμως με τους σύγχρονους «Θωμάδες;». Οι σύγχρονοι άπιστοι λένε και «αν ίδω ου μη πιστεύσω», και να δω δεν πιστεύω.

Τι παράξενο όμως αδελφοί μου, αυτοί που είναι πρόθυμοι να πιστεύουν και παρασύρονται σ’ ένα ψεύτη ή παράφρονα πολιτικό ή οποιοδήποτε λαοπλάνο ή ακόμα γίνονται εύπιστοι και στον διάβολο, μόνο στον Χριστό δεν θέλουν να πιστέψουν.

Μακάρι αδελφοί όλοι οι σύγχρονοι άπιστοι να ήσαν Θωμάδες. Αλλά δυστυχώς είναι εντελώς άσχετοι και ξένοι με τον μαθητή εκείνον, ο οποίος μας άφησε την θαμαστότερη ομολογία.

Τότε ο Χριστός μας θα δεχόταν όλους τους σύγχρονους αυτούς Θωμάδες, διότι ο Κύριός μας δεν καταδικάζει την έρευνα αλλά την άπιστη διάθεση.

Ο Απ. Θωμάς είναι σύμβολο πίστεως και ειλικρινούς έρευνας. Μακάρι στην ζωή μας να είναι το πρότυπό μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Κυριακή του Θωμά στην Κέρκυρα

 Με λαμπρότητα εορτάστηκε η Κυριακή του Αντιπάσχα στην Κέρκυρα. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, λειτούργησε στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου Άνω Κορακιάνας, που τιμάται και ο άγιος Απόστολος Θωμάς, και που καταυτήν την ημέρα, συνεορτάστηκε και ο Άγιος Γεώργιος ο τροπαιοφόρος. Στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, χειροτόνησε τον Κωνσταντίνο Σωτήρχο εις διάκονο, έγγαμο και πατέρα τριών παιδιών. Ο π. Κωνσταντίνος, καταγόμενος από τις αχαρνές Αττικής, που από μικράν ηλικίαν ωρίμασε μέσα στην εκκλησία, και ως ιεροψάλτης, που είναι άριστος γνώστης και πτυχιούχος της βυζαντινής μουσικής, αλλά και ως πτυχιούχος της ριζαρείου εκκλησιαστικής σχολής, ενετάγη στον ιερόν κλήρο της ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας. Κατά την προσφώνηση του προς τον Σεβασμιώτατο, ανεφέρθη στο γεγονός που τον οδήγησε ο Θεός στην Ιερά Μητρόπολη της Κέρκυρας, χρησιμοποιώντας τον λόγον του Θεού προς τον Αβραάμ: «ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω». Όλα τα γεγονότα της ζωής του, τον οδήγησαν στην Ιερά Μητρόπολη της Κέρκυρας τα οποία εξέλαβε ως την υπόδειξιν του ίδιου του Θεού, για την ιερατική του ζωή. Το πρώτο γεγονός είναι η βαθειά πίστη και η αγάπη του στον Άγιο Σπυρίδωνα, και το δεύτερο γεγονός, η παρουσία του πνευματικού του πατρός, του αρχιμ. Θεολόγου Σκορδίλη, που είναι το στήριγμα στην πνευματική του ζωή, και το τρίτον, το απρόσωπον της αστικής κοινωνίας, της περιοχής της αττικής, όπου συμπνίγεται ο άνθρωπος πνευματικά και θεώρησε ότι εδώ στη Νήσο της Κέρκυρας, η οποία είναι αγιοσκέπαστη, θα ευδοκιμήσει πνευματικά και θα προκόψει εν χριστώ. Στο τέλος, ευχαρίστησε τον πνευματικό του πατέρα, την σύζυγο του και τα παιδιά του, αλλά και όλους όσους τον ακολούθησαν για να παραστούν στην Κέρκυρα, στο φρικτό μυστήριο της ιερωσύνης, ο οποίος όπως περιέγραψε στην ομιλία του, όσο κι αν προσπάθησε θεωρητικά να μυηθεί σε τούτο το υπέρτατον μυστήριον της ιεροσύνης, βιωματικά δεν το γεύθηκε, αλλά τώρα εις το εξής, θα βιώνει την ιεροσύνη του αγιοπνευματικώς, καθώς θα εισέρχεται εις το ενδότερον του καταπετάσματος του φρικτού βήματος του Κυρίου.

Ο Σεβασμιώτατος απάντησε στην προσλαλιά του χειροτονουμένου, λέγοντας του, ότι ο Κύριος μας, ο οποίος μετά την ανάσταση Του, ενεφανίσθη στους μαθητές Του, τους έδωσε την ειρήνη και τους είπε «λάβετε πνεύμα άγιον», το οποίο άγιον πνεύμα ολοκληρώθηκε κατά την ημέρα της πεντηκοστής, και επλήρωσε την ψυχή και την καρδίαν των μαθητών του Κυρίου μας, και τους απέστειλε να ευαγγελίσουν πάντα τα έθνη. Ανέφερε χαρακτηριστικά, πώς αυτό το πανάγιον πνεύμα αγαπητό μου παιδί, υποδιάκονε Κωνσταντίνε, έπειτα από λίγο, θα πληρώσει την ζωή σου και θα σε καταστήσει διάκονο των μυστηρίων της χάριτος του Θεού. Ο Απόστολος Θωμάς, που σήμερα η εκκλησία μας εορτάζει το γεγονός της ψηλάφησης της ζωοπαρόχου πλευράς του Κυρίου, καθώς τον προσκάλεσε ο Κύριος μας, και του διέλυσε την αμφιβολία της καλής απιστίας την οποία είχε ο Θωμάς, και που αυτή την καλή απιστία δεν την απέρριψε ο Κύριος, αλλά τον ενίσχυσε στην πίστη του, προσκαλώντας τον, να θέσει τον δάκτυλο του επί τον τύπο των ήλων, και «μη γίνου άπιστος αλλά πιστός». Εις το εξής θα καλείσαι αγαπητό μου παιδί καθημερινά στην Θεία Λειτουργία, να θέτεις τον δάκτυλο σου και να ψαύεις την πλευράν του Κυρίου, και τα στίγματα του Σταυρού, θα τα φέρεις εσύ προσωπικά στην ιερατική σου διακονία. Και όσο θα εγγίζεις τον αναστάντα Κύριο, τόσο θα γιγαντώνεται η πίστη σου, για να γίνεσαι μάρτυρας αυτής της πίστεως του αναστάντος Κυρίου μας, μεταφέροντας την στις καρδιές των ανθρώπων, οι οποίοι διψούν  πνευματικά αλλά δυστυχώς η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της διαμορφωμένης κοινωνίας μας, η οποία είναι επηρεασμένη από την λεγόμενη νέα τάξη πραγμάτων, απέχει του ζώντος ύδατος. Ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στο νέο διάκονο, πάντοτε να περπατάει υπό το φώς το ανέσπερον της αναστάσεως και ποτέ να μην νοιώσει το σκοτάδι της αμαρτίας. Τον καλωσόρισε στην ιερατική οικογένεια της Ιεράς μητροπόλεως, και του υποσχέθηκε τόσο την αγάπη την πατρική του, όσο και τον στηριγμόν του, στην ιερατική του διακονία, και του ευχήθηκε όλοι οι τοπικοί άγιοι να τον σκεπάζουν με τις πρεσβείες τους, στον αγώνα του τον πνευματικό.

ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ ΚΑΙ ΙΔΕ ΤΑΣ ΧΕΙΡΑΣ ΜΟΥ

 «Εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός» (Ιωάν. 20, 27)

«Ἐπειτα λέγει στὸν Θωμᾶ, ,,Φέρε τὸ δάκτυλό σου ἐδῶ καὶ κύτταξε τὰ χέρια μου καὶ φέρε τὸ χέρι σου καὶ βάλε το στὴν πλευρά  μου καὶ μὴ γίνεσαι ἄπιστος ἀλλὰ πιστός’’». 

     Κάθε γεγονός της πίστης μας προϋποθέτει συνέργεια Θεού και ανθρώπου. Η πίστη δεν είναι κατ’  ανάγκην μετανεωτερικό φαινόμενο, δηλαδή η πεποίθηση πως αλήθεια υπάρχει σε ό,τι αποδεχόμαστε εμείς ως αληθινό. Δεν είναι κριτήριο της πίστης το εγώ, ο νους, η προσωπική μας πεποίθηση. Η πίστη υπάρχει ανεξαρτήτως από εμάς. Κι αυτό διότι ο Θεός έγινε άνθρωπος, είτε το πιστεύουμε είτε όχι. Το μαρτυρεί η ύπαρξη της Εκκλησίας. Το μαρτυρούν οι άγιοι και τα αναρίθμητα θαύματα στους αιώνες. Το μαρτυρεί η αγάπη που προσφέρεται στο όνομα του Θεού. Το μαρτυρεί η απόρριψη του κακού από όσους θέλουν να είναι συνειδητά μέλη του σώματος του Χριστού, αλλά και η συνολική καταδίκη του από την Εκκλησία. Όμως, κι εδώ η πίστη συναντά την μετανεωτερικότητα, υπάρχει και ένα σημείο που είναι κομβικής σημασίας: η ανθρώπινη ελευθερία. Είναι έπαρση να πεις πως αληθινό είναι ό,τι εγώ πιστεύω ως αληθινό. Όμως η πίστη, για να έχει νόημα για τον καθέναν μας προϋποθέτει την αποδοχή της εμπειρίας της. Φαίνεται λεπτή η διαφορά. Είναι σημαντική όμως. Τα γεγονότα της πίστης και η παρουσία του Χριστού στον κόσμο δεν χρειάζονται αποδείξεις. Εμείς όμως χρειάζεται να πούμε «Ναι» στον Χριστό, να πούμε «Ναι» στην  ανάστασή Του, για να έχει νόημα η πίστη για τον καθέναν μας.

                Είναι δώρο που δεν μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε την αξία του η ελευθερία μας. Ένας σύγχρονος άγιος, ο άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ (στο βιβλίο «Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί»), λέει ότι η ελευθερία που μας έδωσε ο Θεός φτάνει μέχρι και την τραγική πλευρά να αρνηθούμε τον Θεό, την ύπαρξη και τις εντολές Του, να φτάνουμε στην αυτοθέωση που αποτελεί την πτώση μας. Επισημαίνει ακόμη ότι η κατά Θεόν ελευθερία συνίσταται στο να μη θέλουμε να εξουσιάζουμε, αλλά και να μην επιθυμούμε να εξουσιαζόμαστε. Τα πάντα να τα εμπιστευόμαστε στον Θεό και αυτή η ελευθερία είναι η πνευματική, η βίωση του δώρου του Θεού στον μέγιστο βαθμό. Η ελευθερία φαίνεται και από το γεγονός ότι παύουμε να φοβόμαστε τον θάνατο. Είναι αυτό που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, πως είτε ζούμε είτε πεθαίνουμε «του Κυρίου εσμέν» (Ρωμ. 14,8). Η ελευθερία προϋποθέτει την απόφαση να παραιτηθούμε από τον τρόπο του εγώ μας και να εμπιστευθούμε την πρόνοια και τη αγάπη του Θεού για την ζωή μας, καταβάλλοντας τον κόπο που μας αναλογεί, τόσο σωματικά, όσο και πνευματικά, οδηγώντας την προαίρεση της καρδιάς μας στο θέλημα του Θεού.

                Η ελευθερία λοιπόν οδηγεί στην συνάντηση με τον Θεό. Επειδή ο άνθρωπος δεν λειτουργεί αυτόματα, αλλά χρειάζεται οδό και τρόπο ωρίμασης, για να φτάσει στο μεγάλο «Ναι», υπάρχουν στιγμές και χαρακτήρες που θέλουν να βεβαιωθούν για να δοθούν. Βλέπουμε την Κυριακή του Αντίπασχα, την Κυριακή του Θωμά, πως ο Χριστός δεν το αρνείται. Δεν ζητά από όλους μας να λέμε «Ναι» ανεπιφύλακτα. Δέχεται την αμφιβολία μας. Δέχεται την διάθεσή μας να ψηλαφήσουμε την αλήθεια και μας δίνει την ευκαιρία. Κλειδί η ψηλάφηση. Ο απόστολος Θωμάς δεν έμεινε στο ορθολογικώς αδύνατο της ανάστασης. Δεν έμεινε στην προτεραιότητα της σκέψης. Ζήτησε να δει, να ψηλαφήσει τα τραύματα, να μοιραστεί την εμπειρία των άλλων μαθητών με τις δικές του αισθήσεις. Δεν έγινε ένας διανοητής, αλλά ζήτησε την εμπειρία για να δεχθεί την πίστη. Και ο Χριστός του έδωσε την ευκαιρία αυτή.

Εμείς έχουμε σημάδια αυτής τη εμπειρίας όταν μετέχουμε στο σώμα και το αίμα του Χριστού, που δεν είναι απλώς ψηλάφηση, αλλά κοινωνία μαζί Του, κοινωνία με τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριο. Αν Τον αφήσουμε να ενεργήσει ως αγάπη και πίστη μέσα μας, τότε θα ζήσουμε την χαρά της δικής μας ανάστασης, την είσοδό μας στην δική Του αιωνιότητα και τότε θα γνωρίζουμε πώς καλούμαστε να διαχειριστούμε την ελευθερία μας. Επίσης, έχουμε τις εμπειρίες των αγίων, τις οποίας μπορούμε να πάρουμε ως βάση, από την στιγμή που εντασσόμαστε στην Εκκλησία. Οι άλλοι μαθητές ήταν για τον Θωμά η Εκκλησία και η εμπειρία της ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Ο ίδιος ανήκε στην Εκκλησία, καθότι έλειπε μεν από το σπίτι όπου ήσαν συνηγμένοι μαθητές του Χριστού, δεν το είχε όμως απορρίψει, δεν είχε φύγει από την κοινότητα. Αυτό είναι σπουδαίο μήνυμα για όσους ζητούνε να μοιραστούν την εμπειρία του αναστάντος Χριστού. Δεν δίνεται εκτός της Εκκλησίας, αλλά μόνο στην συνάντηση της κοινότητας, των αποστόλων και των αγίων και του καθενός που θέλει να είναι μέλος του σώματος του Χριστού. Βεβαίως το Άγιο Πνεύμα «όπου θέλει πνει» (Ιωάν. 3,8). Αυτό όμως δεν μπορεί να είναι αφορμή για να εγκλωβιστούμε σε έναν στείρο διανοητικισμό, και να προτάσσουμε την δική μας εμμονή πως αλήθεια είναι ό,τι αποδεχόμαστε προσωπικά, χωρίς όμως κοινότητα, χωρίς να μετέχουμε στην Εκκλησία.

Η αναστάσιμη περίοδος είναι μια περίοδος γιορτής, χαράς, άνοιξης, ελπίδας. Είναι περίοδος στην οποία καλούμαστε, μετέχοντας στην Εκκλησία και την ζωή της, να αφεθούμε ελεύθερα στην αγάπη του Χριστού. Να δώσουμε την ελευθερία του εγώ στην συνάντηση με τον Χριστό σε ένα ευλογημένοι «εμείς», σε ένα ευλογημένο «μαζί», στην χαρά της συγχώρεσης, στην χαρά του «Χριστός ανέστη». Και τότε και οι αμφιβολίες μας θα μπορούν να θεραπευθούν, στον χρόνο που ο Χριστός κρίνει, «μεθ’  ημέρας οκτώ», στην πορεία μιας ολόκληρης ζωής, μέσα από τα πρόσωπα και την μαρτυρία των άλλων, μέσα από τα σημάδια της παρουσίας του Χριστού που τετραυμάτισται, αλλά και ανέστη για τον καθέναν μας!

Χριστός ανέστη! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

1η Μαΐου 2022

Κυριακή του Θωμά

2022-05-01 ΚΥΡΙΑΚΉ ΤΟΥ ΘΩΜΆ

Η εορτή των Αγίων αποστόλων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, των ιδρυτών της εκκλησίας της Κέρκυρας

 Την Παρασκευή της διακαινησίμου, η τοπική μας εκκλησία εόρτασε την Ζωοδόχον πηγή της Υπεραγίας Θεοτόκου και επειδή κατ’ αυτή την ημέρα συμπίπτει η 29ην  απριλίου, εορτή των αγίων Αποστόλων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, συνεορτάσθησαν και οι άγιοι Απόστολοι. 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, την παραμονή  χοροστάτησε στον εσπερινό, στην Ιερά Μονή Υπεραγίας Θεοτόκου Παλαιοκαστριτίσσης, που εορτάζει την Ζωοδόχον πηγήν. Η αδελφότης της Ιεράς μονής, υπεδέχθη τον Σεβασμιώτατο με τον καθηγούμενο αυτής αρχιμ. Σωσίπατρο, που φέρει το όνομα του ενός εκ των δύο αποστόλων αγίων. Ο Σεβασμιώτατος στην προσφώνηση του, τόσο προς την αδελφότητα όσο και προς τους προσκυνητές της ιεράς μονής, εκτός των πασχαλίων ευχών που απηύθυνε, και το θεολογικό νόημα της εορτής της αναστάσεως το οποίον και ανέλυσε, εγκωμίασε το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, που η ευλάβεια της εκκλησίας την ονόμασε Ζωοδόχον πηγή. Μάλιστα δε, ανεφέρθη σε έναν ύμνο της εκκλησίας, που ούτε το ύδωρ που έτρεξε από την πέτρα στην έρημο, ούτε το νερό του Ιορδάνου, ούτε οποιοδήποτε άλλο νερό ξεκούρασε και ξεδίψασε τους ανθρώπους της Παλαιάς Διαθήκης, όσο η Παναγία μας, η οποία συνεργάστηκε για την εκπλήρωση του απ’ αιώνος αποκεκρυμμένου μυστηρίου της ενσάρκου οικονομίας,  για να δανείσει την ανθρώπινη φύση εις τον λόγο του Θεού. Έτσι στην ανθρωπότητα, χάρη σ αυτή την ελεύθερη συνεργασία της Παναγίας μας, με το θέλημα του Θεού, ήλθε η λύτρωσις εις τον κόσμον. Ευχήθηκε δε στην αδελφότητα, η Παναγία να τους σκεπάζει, και στον καθηγούμενο αυτής Χρόνια Πολλά.

Ανήμερα της εορτής των Αγίων Ιάσονος και Σωσιπάτρου, ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε και λειτούργησε στον παλαίφατο ιστορικό ναό, όπου και είναι το μόνο βυζαντινό μνημείο του νησιού και εντός του ιερού ναού υπάρχουν οι τάφοι των δύο αγίων, καθώς και μέρος των ιερών λειψάνων τους. Ο Σεβασμιώτατος, στο πολυπληθές εκκλησίασμα που αποτελείτο κυρίως από νέους ανθρώπους, στην ομιλία του περιέγραψε τις μορφές των δύο αγίων Αποστόλων, ως και της παρθενομάρτυρος Κερκύρας και των αγίων επτά μαρτύρων, των δεσμωτών της αγίας, που συνεορτάζουν μαζί με τους αγίους Αποστόλους. Όταν ο Κύριος μας είπε στους μαθητές Του, «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», και τους απέστειλε εις πάντα τα έθνη να ευαγγελίσουν και να κηρύξουν το ευαγγέλιο της αναστάσεως του Χριστού, οι απόστολοι όντως πήγαν εις τα έθνη, που αυτό σημαίνει ότι τα έθνη δεν εγνώριζαν για τον ερχομό του Μεσσία, όπως εγνώριζε εκ των προφητών ο ηγαπημένος λαός του Θεού, και από αυτόν κατ’ άνθρωπον προήλθε ο Ιησούς Χριστός, τον οποίον και δεν τον απεδέχθησαν οι δικοί του ως τον Μεσσία. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης με ενάργεια το περιγράφει, «εις τα ίδια ήλθε και οι ίδιοι αυτόν ου παρέλαβον». Σ αυτόν τον ειδωλολατρικό ναό των εθνών που πήγαν οι Απόστολοι, οι οποίοι δεν είχαν ακούσει για τον αληθινό Θεό, και υπήρξε αποστροφή και διωγμός και δυσκολίες στο έργο του Ευαγγελίου, εν τούτοις ανεδείχθησαν αφοσιωμένοι χριστιανοί και μαθητές του Κυρίου. Εδώ στην Κέρκυρα, απέστειλε ο Απόστολος Παύλος του δύο μαθητές του, όχι σε φιλικό κλίμα αλλά σε αντίθετο κλίμα, και μπορεί μεν να ήταν η αποστολή τους μαρτυρική, αλλά ο λόγος του Θεού ρίζωσε στις καρδιές των ανθρώπων, και γιγαντώθηκε το δέντρο της Εκκλησίας. Και ο μεν Βασιλεύς Κερκυλίνος, υπήρξε σκληρός στην καρδιά, η κόρη του η Κερκύρα, με ενθουσιασμό άκουσε το μήνυμα της αναστάσεως από τους αγίους Αποστόλους, και όχι μόνο ησπάσθη τον Χριστιανισμόν αλλά και πρώτη μαρτύρησε από τα χέρια του Πατέρα της, του Βασιλέως. Στους δε δεσμοφύλακες, που ήταν εντεταλμένοι να φρουρούν την αγία, το μαρτυρικό αίμα της, μίλησε στις καρδιές τους και από φύλακες έγιναν μάρτυρες και εκείνοι της πίστεως μας. Αυτή τη δύναμη της πίστεως στην ανάσταση του Χριστού δεν μπορεί κανείς λόγος και κανένα κήρυγμα να την υπερβεί. Η ανάστασις του Χριστού είναι εκείνη η οποία άλλαξε διαχρονικά τις καρδιές όλων των ανθρώπων. Και η αγάπη και η ανιδιοτέλεια στο πρόσωπο του Κυρίου, μεγάλωσε το δένδρο της πίστεως και της ορθοδοξίας μας. Ο Σεβασμιώτατος προσκάλεσε όλους τους ανθρώπους, να μην είναι η συμμετοχή τους επιφανειακή, η οποία στηρίζεται στα εξωτερικά γνωρίσματα αλλά το φώς το ανέσπερον της αναστάσεως του Κυρίου μας, αυτό το οποίο συνήγειρε τις συνειδήσεις των Αποστόλων, των μαρτύρων και των αγίων της πίστεως μας, αυτό το φως να λάμψει κατάβαθα στην ψυχή και την καρδιά μας, με τις πρεσβείες των Αγίων αποστόλων, της αγίας Κερκύρας αλλά και της Θεοτόκου,  να πορευόμαστε στη σημερινή ακαταστασία της ζωής μας που οδηγεί σε αδιέξοδα. Αυτή η πίστη, θα μας οδηγήσει σε διέξοδο πνευματικό, και στην αγιότητα την οποία έζησαν όλοι οι άγιοι της πίστεως μας.

Μεταξύ του εκκλησιάσματος, εκκλησιάστηκε και η κ. Δήμαρχος της Κέρκυρας, κ. Μερόπη Υδραίου, η οποία από νωρίς συμμετείχε στην Θεία Λειτουργία ως προσκυνήτρια.

ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ

Ποθούμε την ζωή οι άνθρωποι και κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, ώστε τα έργα μας να την καταδεικνύουν. Ζωή σημαίνει ένα αίσθημα ότι  ελέγχω τον χρόνο, ελέγχω τον ρυθμό, ικανοποιώ το θέλημά μου, είμαι ελεύθερος. Ζωή σημαίνει όχι μόνο να χτυπά η βιολογική μου καρδιά, αλλά να μπορώ να αφουγκράζομαι τον κόσμο και να τον κάνω δικό μου. Ζωή σημαίνει ένα αίσθημα διάρκειας. Να μπορώ να αισθάνομαι πως τίποτα από όσα θέλω και μου αρέσουν, δεν θα τελειώσει. Ζωή σημαίνει να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που είναι δικά μου ή θέλω να είναι δικά μου. Ζωή σημαίνει να απολαμβάνω, από τον καφέ και το άρωμα ενός λουλουδιού, μέχρι τους ανθρώπους, και το δικαίωμα όλα να έρχονται όπως τα περιμένω.

                Παλαιότερα η ζωή περνούσε μέσα από αυτό που ονομάζαμε τάξη, σειρά, πρόγραμμα. Σκοπός του ανθρώπου ήταν να μεγαλώσει στα πλαίσια που η κοινωνία όριζε. Να εργαστεί, ώστε να μην είναι εξαρτημένος από κανέναν. Να κάνει οικογένεια, ώστε να φέρει καινούργια πρόσωπα στον κόσμο, αλλά και να τον επαινούν όλοι. Να αποδείξει την αξία του όχι κάνοντας κάτι ξεχωριστό, αλλά δείχνοντας ότι μπορεί να είναι όπως όλοι που έχουν μια κάποια πρόοδο. Δεν ήταν τόσο το θέμα των χρημάτων, όσο το να νιώθεις ότι μπορείς να περνάς και να σε χαιρετάνε όλοι, χωρίς να χρειαστεί να σκύψεις το κεφάλι. Και όταν θα ερχόταν η ώρα να φύγεις απ’ αυτόν τον κόσμο, να έχεις την ικανοποίηση ότι πάλεψες και πέτυχες.

                Σήμερα η ζωή περνά από το να έχεις. Δεν είναι μόνο τα αγαθά, αλλά το να είσαι «εσύ» που είσαι ευχαριστημένος από τον εαυτό σου, διότι ο εαυτός σου κυρίως σε νοιάζει. Εσύ είσαι το κριτήριο της αλήθειας για το τι χρειάζεται και τι δεν χρειάζεται η ζωή, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Αν δεν τα καταφέρνεις κάπου, δεν σε νοιάζει. Εκεί όπου αποτυγχάνεις, αυτό δεν έχει αξία τελικά. Έτσι λες, έτσι υποστηρίζεις, έτσι ηρεμείς. Όλα τα βλέπεις μέσα από τα δικαιώματά σου. Κι έτσι, ακόμη και τα τραύματα που γεννιούνται για όσα φοβήθηκες ή για όσα δεν πέτυχες ή για όσα σου στέρησαν, μπορείς να τα δεχτείς, όχι γιατί δεν ήσουν άξιός τους ή γιατί, κατά κάποιον τρόπο, χρειάζεται να μένεις ταπεινός, αλλά γιατί οι άλλοι δεν αξίζουν όσο εσύ, γιατί θα παλέψεις και θα τους εκδικηθείς κάποια στιγμή, γιατί πάντα θα υπάρχει μια καλή δικαιολογία.

                «Θανάτω θάνατον πατήσας». Η πίστη έρχεται όλα τα παραπάνω να τα ανανοηματοδοτήσει. Αλλάζει κέντρο. Είναι ο αναστημένος Χριστός. Αλλάζει πρόσωπο. Είναι το «εμείς». Αλλάζει κλειδί για την ευτυχία. Δεν είναι ο σκοπός να δικαιωθείς, αλλά να αγαπήσεις, να μοιραστείς, να νικήσεις με θάνατο του «εγώ» και του «θέλω», τον τελικό θάνατο που μας περιμένει. Αλλάζει προοπτική. Από την εκδίκηση, περνά στην συγχώρηση. Από την ελευθερία του «κάνε ό,τι θέλεις», στην ελευθερία του «εμπιστέψου τον Χριστό, κι ακόμα κι αν αυτό που θέλεις δεν γίνεται, εσύ να έχεις χαρά». Διότι γίνεται το θέλημά Του. Σε καλεί να ψηλαφήσεις τους τύπους των ήλων και την πληγή της πλευράς και να θυμηθείς ότι αν δεν δώσεις αίμα, δεν θα λάβεις πνεύμα. Και σε κάνει ένα με όλους. Διότι δεν υπάρχει ήττα από τον θάνατο, αλλά μόνο νίκη με την ανάσταση. Ένα νέο ξεκίνημα!

 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Νιας Τετάρτης 27 Απριλίου 2022

Τα «μπάσματα» του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα

 Κάθε Μεγάλο Σάββατο στην Κέρκυρα, εκτός του επιταφίου του ναού του Αγίου Σπυρίδωνος, κατά τις πρωινές ώρες, και επειδή η τότε ενετική κυβέρνηση απαγόρευε την λιτανεία του επιταφίου τη νύχτα, λιτανεύεται και το ιερό λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος του θαυματουργού, του προστάτου και πολιούχου της Κέρκυρας. Η λιτανεία, γίνεται σε ανάμνηση του θαύματος της δεινής σιτοδείας που μάστιζε την Κέρκυρα, και δια της θαυματουργικής επεμβάσεως του Αγίου, οδήγησε πλοίο φορτωμένο με σιτάρι, ενώ είχε άλλη κατεύθυνση στην Κέρκυρα, και οι άνθρωποι ευχαρίστησαν τον θεό, που ο άγιος φρόντισε για τους κατοίκους. Έκτοτε, σε ευγνωμοσύνη αυτού του θαύματος, λιτανεύεται ο Άγιος. Μετά την επιστροφή της ιεράς λιτανείας, ο Άγιος τίθεται όρθιος «εις την θύραν», και παραμένει καθόλα τα εικοσιτετράωρα, ημέρας και νυκτός εις προσκύνησιν. Έτσι, την Τρίτη ημέρα του Πάσχα, γίνεται η επανατοποθέτηση του ιερού λειψάνου εις την λάρνακα (μπάσματα) με μια σεμνή τελετή, όπου ο άγιος εξέρχεται των θυρών εκατέρωθεν του ιερού ναού, που πλήθη πιστών αποδίδουν την ευγνωμοσύνη τους εις τον άγιο.

Ο Σεβασμιώτατος στο τέλος, απηύθυνε μικρόν αναστάσιμο χαιρετισμόν, τόσο στην δημοτική αρχή και τους άλλους εκπροσώπους, όσο και στον λαό του Θεού, εκφράζοντας την χαρά του και την ικανοποίηση του, για το φετινό Πάσχα, που στην κυριολεξία, κατέκλυσαν τα πλήθη των ανθρώπων όλη την Κέρκυρα, παρακολουθώντας τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίον εορτάζεται το Πάσχα στην Κέρκυρα. Η διαπίστωση του Σεβασμιωτάτου, έγκειται στο ότι ενώ από τα κέντρα παγκοσμιοποίησης επιχειρήθηκε η απομάκρυνση των ανθρώπων από την εκκλησία και την πίστη κατά τα δύο τελευταία έτη, και ενώ επίστευσαν ότι κάτι τέτοιο το είχαν καταφέρει, να απομονώσουν δηλαδή τους ανθρώπους αφενός μεν από τον Χριστό και την λατρεία Του, και αφετέρου τον άνθρωπο από τον συνάνθρωπο του, τώρα διαπιστώνουν ότι οι προσπάθειες τους έπεσαν στο κενό, και ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποχωριστούν την πίστη τους και την ελπίδα τους από τον Ιησού Χριστό. Και εδώ επαληθεύεται ο λόγος του Κυρίου, «Καί πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», και ο ιερός Χρυσόστομος, αυτόν το λόγον τον επιβεβαιώνει, πως «η εκκλησία πολεμουμένη, λαμπροτέρα καθίσταται και ναυάγιο ούχ υπομένει».