ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΝΕΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

    Στα πλαίσια του ετήσιου ιερατικού συνεδρίου που διεξάγεται στις ανακαινισμένες εγκαταστάσεις των κατασκηνώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας στην Κασσιώπη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος και περί τους 40 νεώτεροι στην ιερωσύνη κληρικοί της τοπικής Εκκλησίας συναντήθηκαν το απόγευμα της Τετάρτης 4 Σεπτεμβρίου 2024, σε μια ξεχωριστή ευκαιρία πνευματικής συναναστροφής, επιμόρφωσης και ανταλλαγής απόψεων, αλλά και συμπροβληματισμού για τις προκλήσεις που η ιερωσύνη αντιμετωπίζει σήμερα. 

Ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι είναι σπουδαίοι οι νέοι κληρικοί να δίδουν μία δυναμική μαρτυρία στους καιρούς μας, ακολουθώντας τις προτροπές του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου, ο οποίο τόνιζε ότι η Εκκλησία και οι ιερείς πρέπει να προηγούνται των εξελίξεων και όχι να είναι ουραγοί, ενώ χαιρέτησε την συμμετοχή των κληρικών, που μαρτυρεί τον ζήλο, την αγάπη, το ενδιαφέρον για τον καταρτισμό της και την επιθυμία για ενότητα και συμπόρευση εν Χριστώ.

Χαιρετισμό απηύθυνε ο λόγιος ιερομόναχος π. Μύρων Σιμωνοπετρίτης, γέροντας της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Αγίου Αθανασίου Αγρού Κέρκυρας, ο οποίος υπενθύμισε στους πατέρες τρεις καίριες αρχές της ποιμαντικής διακονίας: την πίστη στον Χριστό, τη θέληση για μαρτυρία και την προσφορά στον συνάνθρωπο. Ο μακαριστός προηγούμενος της Σιμωνόπετρας π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης έλεγε ότι στην εποχή μας ζητούμε την τιμή χωρίς να τιμούμε τους άλλους, ζητούμε να μας ακούνε χωρίς να ακούμε, ζητούμε να μας αγαπούνε χωρίς να αγαπάμε. Οι ιερείς οφείλουν να αντιστρέψουν αυτό το κλίμα και εδώ είναι το κλειδί της διακονίας στους καιρούς μας, πάντοτε με την ευχή και την ευλογία του Επισκόπου.

Εισηγήσεις έκαναν ο Πρωτ. Σπυρίδων Κοσκινάς, με θέμα την woke ατζέντα και την ποιμαντική απάντηση της Εκκλησίας, ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος, με θέμα τη σχέση πίστης και επιστήμης, ο Πρωτ. Χρίστος Μαλάης, με θέμα σύγχρονους λειτουργικούς προβληματισμούς, και ο Πρωτ. Γεώργιος Μπογδάνος, με θέμα την διοικητική διακονία στην ενορία.

Ενδιαφέρων διάλογος, με τοποθετήσεις, προβληματισμούς και γόνιμες μαρτυρίες ακολούθησε, ενώ ο Μητροπολίτης και οι ιερείς συνέφαγαν σε κοινή τράπεζα και μετείχαν στις ακολουθίες του Εσπερινού και του Αποδείπνου.

Το συνέδριο θα γίνει το πρωί της Πέμπτης 5 Σεπτεμβρίου, με την τέλεση από τον κ. Νεκτάριο θείας λειτουργίας και κύριοο ομιλητή τον Αρχιμ. Συμεών Βενετσιάνο, διευθυντή του Ιδρύματος Νεότητος και Οικογένειας τη Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και θέμα την βία στην οικογένεια και την ποιμαντική της αντιμετώπιση. 

2024-09-04 Α' ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΊ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΎ

ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ

     

«Το μέτρο στολίζει κάθε πράγμα. Διότι, χωρίς το μέτρο, ακόμη κι αυτά που φαίνονται καλά γίνονται βλαβερά» (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

«Μηδέν άγαν», λέγανε οι αρχαίοι, δείχνοντάς μας την οδό του μέτρου, την αριστοτελική μεσότητα, ούτε την υπερβολή ούτε την έλλειψη. Εμείς, σήμερα, δείχνουμε να έχουμε λησμονήσει αυτή την οδό. Αντιθέτως, έχουμε δοθεί στην πλεονεξία να τα θέλουμε όλα δικά μας. Και σχέση και απιστία. Και σταθερότητα και νέες εμπειρίες. Και μία καλή εργασία, αλλά και κάτι καινούργιο για να μην πλήττουμε. Κυρίως όμως επιζητούμε την απόλαυση, αν είναι εφικτό, στον ανώτατο δυνατό βαθμό. Δείχνουμε την εντύπωση αχόρταγων ανθρώπων. Περιφρονούμε  την πενία, την έλλειψη και αυτό μοιάζει εύλογο. Από την άλλη, συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε εμείς αυτοί που μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα, ακόμη κι αν συνειδητοποιούμε κατά βάθος ότι αυτό δεν γίνεται. Μοιάζουμε σαν ένα παιδί που συνεχώς κλαίει και θέλει κι άλλα, που ενώ λαμβάνει τα δώρα του, για λίγο μένει ευχαριστημένο, διότι δεν αισθάνεται ότι γέμισε η καρδιά του από αυτά. Κι ενώ αλλού είναι το νόημα, εντούτοις νομίζουμε ότι στα αγαθά θα βρούμε ευτυχία.

Γιατί όμως μάς λείπει το μέτρο;

Μία απάντηση που θα χρειαζόταν να δούμε είναι η ύπαρξη ή μη ενός σκοπού που να ξεπερνά τα μέτρα του παρόντος κόσμου και χρόνου. Όταν ο άνθρωπος είναι προσανατολισμένος στη ζωή αυτή, τότε εύκολα επιλέγει την οδό της αμετρίας. Αφού ό,τι ζούμε εδώ είναι το μόνο που έχει νόημα, γιατί να μην απολαύσουμε τα πάντα, καθώς μετά το πέρας αυτής της ζωής δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει συνέχεια; Από την άλλη, όσοι είτε από πίστη είτε από ιδεολογία θεωρούν ότι η αθανασία δεν είναι κατ’ ανάγκην πνευματική και αιώνια, αλλά έχει να κάνει με την μνήμη, τον «μετάμελο» κατά τον βιβλικό όρο, που αφήνουμε πίσω μας, παλεύουν και δίνονται σε έναν σκοπό που δεν περιορίζεται στο υλικό. Υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμούν, άνθρωποι που απορρίπτουν, όμως αυτός που διαλέγει την οδό της υπέρβασης τα ζει όλα, κάποτε και θυσιαστικά. Έτσι, η αμετρία γίνεται αποδεκτή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν κουράζει ή ότι γεμίζει πάντοτε την ψυχή.

Στην πνευματική μας παράδοση χρειάζεται η ισορροπία της χαράς για τις επιλογές μας και η νίκη κατά της απληστίας και της πλεονεξίας, αλλά και η υπέρβαση του εαυτού, με γνώμονα τον πλησίον και την αγάπη. Κι εκεί όμως υπάρχει η ασφαλιστική δικλείδα που περνά από το μέτρο: είναι η ταπείνωση. Ο άνθρωπος του Θεού δεν επαίρεται για τα κατορθώματά του, ούτε έχει την πεποίθηση ότι θα σώσει τον κόσμο. Προσπαθεί να υπερβεί το εγώ του, όμως εμπιστεύεται τον Θεό εκεί που διαπιστώνει τοίχους. Και αφήνεται στην προσευχή και στην υπομονή, εκεί που βλέπει ακαρπία. Αλλά και στις δικές του προσπάθειες, εμπιστεύεται την οδό της Εκκλησίας. Τον λειτουργικό της τρόπο. Τη συμβουλή του πνευματικού πατέρα. Την αίσθηση ότι δεν είναι η ατομική αυτάρκεια το κλειδί, αλλά η συνάντηση στο σώμα του Χριστού με τους άλλους. Και δεν τεντώνει τον εαυτό του, για να μη σπάσει. Ούτε εγκλωβίζεται στη διαχείριση της ζωής με βάση της συμπεριφορά. Δεν είναι κριτήριο η συμπεριφορά, αλλά έκφραση της αγάπης, που χρειάζεται ειλικρίνεια.

Ιδίως η οικογένεια σήμερα χρειάζεται να ξαναβρεί την οδό του μέτρου. Στα όσα δίνει και στα όσα ζητά. Για να λιγοστέψει το άγχος. Να νικηθεί η υπερηφάνεια της αυτάρκειας. Και να γίνουμε πιο κοινωνικοί, συλλογικοί, αληθινά συνυπάρχοντες στην αγάπη που μοιράζεται.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 4 Σεπτεμβρίου 2024

Η Ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου στην Κέρκυρα

     Στην Ιερά Μονή των Αγίων Θεοδώρων στη Μέση Κέρκυρα, στην οποία διαβιεί ο Σεβ. Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, μετά μικράς συνοδείας πατέρων, ετέλεσε εις το παρεκκλήσιον του Αγίου Νεκταρίου της Ιεράς Μονής, την κατ’ έτος Ιεράν Αγρυπνίαν επί τη ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης. Κατά την Ιεράν Αγρυπνίαν έψαλαν ο μουσικολογιώτατος καθηγητής βυζαντινής μουσικής πρωτ. π. Νεκτάριος Μπόκος μετά πολλών νέων μαθητών του. Οι εν λόγω μαθητές φοιτούν στη Σχολή Βυζαντινής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως, ενώ ορισμένοι εξ αυτών είναι και πτυχιούχοι της σχολής. Επίσης, συνεπικουρήθηκε και από τους πατέρες της Ιεράς Μονής.

 Εις την ως άνω αγρυπνία υπάρχει έθος να συμμετέχουν αντιπροσωπείες από τα μοναστήρια της Ιεράς Μητροπόλεως. Αξίζει να σημειωθεί ότι συμμετείχε στην Ιερά Αγρυπνία και ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Μύρων Σιμωνοπετρίτης, ο οποίος είναι πνευματικός πολλών γυναικείων αδελφοτήτων και με τον οποίον ο Σεβ. έχει πνευματικές και φιλικές σχέσεις εκ νεότητος αυτών. Ο Σεβ. μετά το πέρας της Ιεράς Αγρυπνίας, ανεφέρθη στο πρόσωπον του μεγάλου αυτού τιμωμένου Αγίου του 20ου αιώνος. Ομίλησε για τη ζωή των δοκιμασιών της συκοφαντίας, των διωγμών και της ταπεινώσεως που υπέστη από τη μία πλευρά και από την άλλη, υπεγράμμισε τη λογιώτητά του και την ζωήν της προσευχής η οποία τον ώθησε στην ένωσή του με τον Θεό. Έτσι, ο Κύριος τον πλημμύρησε με τη χάρη και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, τόσο στην επίγεια ζωή του, όσο και μετά την κοίμησή του. Μάλιστα, αξιοθαύμαστο είναι το γεγονός ότι μετά την τρίτη ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου ευωδίασε ολόκληρη η νήσος της Αίγινας. 

Μετά το τέλος της αγρυπνίας, η οποία άρχισε την ογδόην απογευματινήν και ολοκληρώθηκε την τρίτην πρωινήν ώρα, προσεφέρθη εις το αρχονταρίκι της Ιερά Μονής το καθιερωμένο κέρασμα και τα κόλυβα- σπερνά του Αγίου στους συμμετέχοντες. Ο Σεβ. ευχαρίστησε τους κοπιώντας για την αγρυπνία και τους συμμετέχοντας μοναχούς και μοναχές. 

2024-09-02 ΠΑΡΆΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΤΊΜΙΟ ΣΤΑΥΡΌ

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΝΕΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος την 1η Σεπτεμβρίου, αρχή της Ινδίκτου λειτούργησε και χειροτόνησε εις Πρεσβύτερον τον άχρι τούδε Ιεροδιάκονον π. Ιωάννην Χρυσικόπουλον.

Ο π. Ιωάννης είναι έγγαμος κληρικός και εκπαιδευτικός μέσης εκπαίδευσης και διδάσκει την φυσική επιστήμη. Ο π. Ιωάννης από τριακονταετίας, ο οποίος γεννήθηκε και ανατράφηκε στην πόλη της Λευκίμμης, διακόνησε στον Ιερό  Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Αρσενίου από νεαράς ηλικίας ως Ιερόπαις, αργότερα ως Επίτροπος και στην συνέχεια, επειδή είναι γνώστης και πτυχιούχος της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής ως Ιεροψάλτης του Ιερού αυτού Μητροπολιτικού Ναού.

Η κλήση του όμως για την ιερωσύνη ωρίμασε και άκουσε επιτακτική την φωνή του Κυρίου μας προσκαλώντας τον να Τον διακονήσει από την υψηλή θέση του Ιερέως. Κατά την Θεία Λειτουργία ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας συλλειτούργησε με πλείστους Κληρικούς εκ της Αρχιερατικής Περιφερείας της Λευκίμμης και μετά του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίου π. Σεραφείμ Λινοσπόρη Ιεροκήρυκος της Περιοχής, αλλά και τον καταγόμενον εκ Λευκίμμης Πανοσιολογιώτατον Αρχιμανδρίτην  Αυγουστίνο Ψωμα, ο οποίος υπηρετεί την ομογένεια στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

Ο χειροτονούμενος ομιλώντας και προσφωνώντας τον Σεβασμιώτατο και το εκκλησίασμα αναφέρθηκε όχι μόνο στο υψηλό αξίωμα της ιερωσύνης στο οποίο τον κάλεσε ο Κύριός μας, αλλά και στην αρχή της νέας του ζωής, η οποία συμπίπτει με το νέον εκκλησιαστικόν έτος, δηλονότι την αρχή της Ινδίκτου.

Ο ίδιος ξεδίπλωσε όλη την ζωή του με εναργή τρόπο και ιδιαίτερα τις στιγμές της πνευματικής του ανατάσεως, αλλά και των βιωμάτων του μέσα από την προσευχή και την πνευματική παιδεία που έζησε και στο οικογενειακό περιβάλλον αλλά και στο ενοριακό, κοντά σε έμπειρους Κληρικούς, θεωρώντας υψίστη τιμή το να διακονήσει και τον Κύριό μας Ιησού Χριστό αλλά και το εκλεκτό και ευσεβές ποίμνιο της Λευκίμμης. Επικαλέσθηκε την Χάρι του Θεού και τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων στη ζωή του, αφού ευχαρίστησε τόσο την σύζυγό του, τα παιδιά, τους οικείους και τους συμπρεσβυτέρους του πλέον, οι οποίοι παρίσταντο στο μυστήριο της χειροτονίας του, αλλά εξαιρέτως τους συναδέλφους του εκπαιδευτικούς. Τέλος, ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο, ο οποίος όλα τα χρόνια της γνωριμίας και της επαφής τους τού παρέσχε τα εφόδια και τα εχέγγυα. προκειμένου τώρα να αποκορυφωθεί η κλήσις του στο υπέρτατον μυστήριο της ιεροσύνης.

Εν συνεχεία, ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του αναφέρθηκε με θεολογικούς όρους στο γεγονός της εκλογής του π. Ιωάννη από τον Κύριό μας για το μέγιστο μυστήριο της Ιερωσύνης. Η πορεία για το μυστήριο αυτό πραγματοποιήθηκε σε βάθος χρόνου με αφιέρωση και διακονία προς την Εκκλησία μας από διάφορες διακονίες. Συνεργοί και συμβοηθοί του στην μακρά και δύσκολη αυτή πορεία ήταν η θαυμάσια οικογένειά του και οι κληρικοί, τους οποίους συναναστράφηκε. Η ωρίμανση την οποία του προσέφερε η πορεία αυτή υπήρξε μεγίστη ευλογία και αντίδωρο για τους μόχθους και την αφιέρωσή του. Ο Σεβασμιώτατος τόνισε το ιδιαίτερο νόημα της διακονίας, την οποία αναλαμβάνει, στόχος της οποίας πρέπει να είναι η υπακοή στον Κύριό μας παράλληλα με την διακονία προς τον άνθρωπο.

Μνεία έγινε στο γεγονός πως η έναρξη της ιερατικής διακονίας του π. Ιωάννου συμπίπτει κατά αγαθή συγκυρία με την αρχή του εκκλησιαστικού έτους. Έφθασε με τον τρόπο αυτό το πλήρωμα του χρόνου για να αναλάβει τον σταυρό που συνεπάγεται η διακονία ιερωσύνης, του θυσιαστηρίου και της διακονίας των ψυχών. Σ’ ένα κόσμο απομόνωσης και κενότητος, η διακονία του π. Ιωάννου πρέπει να αναλώνεται στην αναπτέρωση και την ανακούφιση των ανθρώπων από τις μέριμνες και τα χοϊκά στην αιωνιότητα και τα επουράνια, ώστε στόχος τους να είναι η σωτηρία της ψυχής τους.

Ο Σεβασμιώτατος ανέφερε ότι η Ιερωσύνη που έλαβε ο π. Ιωάννης αποτελεί την μέγιστη ευχαριστία προς τον Κύριό μας, σήμερα όπου η πίστη μας δεν εδράζεται σε θεολογικές βάσεις, αλλά σε επιφανειακά και επιπόλαια ζητήματα. Η προτροπή του Σεβασμιωτάτου προς τον χειροτονούμενο ήταν να στηρίξει στον Κύριό μας την χάρη την οποία θα λάβει. Καθώς η ιερωσύνη του πλέον θα τον καθιστά άξιο και θα αλλοιώνει όλη την ζωή, την σκέψη, τον λόγο του και θα δίδει λύσεις στα προβλήματα των ανθρώπων οδηγώντας τους στην αλήθεια του ευαγγελίου, την οποία και ο ίδιος πρέπει να σπουδάζει μέρα και νύχτα. Τέλος, ο Σεβασμιώτατος, αφού του ευχήθηκε με ιδιαίτερη πατρικότητα τα δέοντα, του επέστησε την προσοχή στους ιδιαίτερους πειρασμούς τους οποίους κυοφορεί η εποχή μας, αλλά και στο μεγάλο πλέον σε έκταση φαινόμενο της αθεΐας που έχει κυριεύσει τον κόσμο μας και έχει καθυποτάξει την ελευθερία και τις ζωές των ανθρώπων.

2024-09-01 ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ