ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗ 8

  ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗ 8   

«Σαν πεινασμένα στόματα που δεν εχόρτασαν,

ανοίγουν οι επιθυμίες πληγές απάνω μας,

που μένουν ανοιχτές και δεν περνούν,

πληγές που μας πονούν.

Αν χέρι συμπονετικό δε μας τις γιάνει,

αν λόγος συμπονετικός δεν μας τις γλυκάνει,

λόγος παρήγορος, που ξέρει, απαλός,

τα τραύματα αφορμίζουν.

Περνάει καιρός και κλείνουν,

γιατί πρέπει να ζήσουμε.

Όμως σημάδια αφήνουνε,

ουλές, που φαίνονται άσχημες, βαθιές.

Οι αληθινές μορφές είναι τυραννισμένες.

Κι ας μη μας λένε τότε,

ας μην κατηγορούν, που είμαστε

οι παραμορφωμένοι»

(«Ουλές», από την συλλογή «Της Μοναξιάς και της Έπαρσης», 1951)

Η ανάσταση πρόσωπο συμπονετικό, χέρι που γιάνει πληγές, λόγος που γλυκαίνει πληγές, λόγος παρήγορος που ξέρει  ότι μόνο η αγάπη κρατά τα τραύματα στην βάση τους και δεν τ’ αφήνει να σαπίσουν τη ζωή μας. Ναι, έπρεπε να πεθάνει, να γεμίσει πληγές, στα χέρια, στα πόδια, στην πλευρά, στον νώτο, στο στόμα, στα μάγουλα, στ’  αυτιά, στην καρδιά που ένιωσε το μίσος του ασθενή για τον γιατρό που δεν του δίνει υποκατάστατα, αλλά του προτείνει την μόνη ίαση: την αγάπη ως υπέρβαση του «μόνο εγώ». Η Αγάπη, η μόνη αληθινή μορφή, τυραννισμένη, παραμορφωμένη, όχι όμως αγνώριστη. Και βγαίνει νικήτρια από κάθε τάφο ψευδαίσθησης ότι την θάψαμε για πάντα, επειδή έχουμε. Πόνεσε και πονά, γι’  αυτό γνωρίζει την πρώτη επιθυμία μας, της ζωής. Ήταν Θεός, έγινε και παραμένει για πάντα Θεάνθρωπος, νίκησε τον θάνατο και μας καλεί στο ταξίδι. Της Βασιλείας Του.

π. Θ.

24 Απριλίου 2022

Κυριακή του Πάσχα

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗ 6 - ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

 

«Ολόλυζαν οι γυναίκες

πάνω στον τάφο που έκλεισε,

ύστερα φύγαν με συνοδειά

τη λύπη και το θρήνο τους.

Έτσι αφήνουν μόνο το νεκρό

και φεύγουν όλοι,

μονάχο στην απύθμενη

αγκάλη του θανάτου, ασυνήθιστον.

Κλείνεται στην πυκνή γη,

αποκλείνεται ο νεκρός,

δεν τολμά να μας ακολουθεί

ούτε το ίνδαλμά του.

Πρέπει να μείνει εκεί,

ανάμεσα στους άλλους πέτρινους σταυρούς,

ανάμεσα στους ξένους νεκρούς,

τους ζωντανούς ν’ αφήσει

που βιάζονται να ζήσουν»

(«Χωρισμός», από την έκδοση « Ποιήματα», 1986)

Τον θάβουμε, με «άρον», με κίνηση της κεφαλής ή ταξιδεύοντας στον δικό μας χρόνο. Η παρουσία Του ένα επεισόδιο, ένα θαύμα, ένας όμορφος λόγος. Μα δεν έχουμε χρόνο, ούτε όρεξη. Κι αν είναι Θεός, θα μας καταλάβει. Γι’  αυτό έγινε άνθρωπος, για να ξέρει πώς περνάμε, ποιες μέριμνες μας κυνηγάνε, ποιες ηδονές επιζητούμε. Πρέπει να μείνει μόνος Του. Θεός είναι, καταλαβαίνει. Βιαζόμαστε κι Εκείνος έχει τον δικό Του χρόνο. Μα όσο βαθιά κι αν Τον κλείσουμε στον τάφο, τα σημάδια από τα καρφιά, την λόγχη, την αγάπη θα ρίχνουν την δική Του αχτίδα. Πέθανε για να ζήσουμε.

π. Θ.

22 Απριλίου 2022

Μεγάλη Παρασκευή

ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗ 7

                                              ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

                        ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗ 7 – ΜΕΓΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 

«Σιωπηλοί περίμεναν τις ειδήσεις»

Η θλίψη είναι πιο δυνατή απ’ τις φωνές.

Δίχως φωνή επίκλησης,

δίχως βοήθειας επίκληση,

η απόφαση της υπομονής κυριεύει,

κύρια η θλίψη καίρια

βαστά, γίνεται θέληση

και βαστά την υπομονή,

γίνεται η θλίψη υπομονή

σταθερή κι ακέρια.

 («Περί τα τέλη Αυγούστου 1939», από τη συλλογή «Η εποχή του θανάτου», 1948)

 Η Ανάσταση μία είδηση ανάμεσα σε όλες τις άλλες. Οι άνθρωποι όμως είμαστε λαλίστατοι, με λόγια, εικόνες, συνθήματα, εύκολα αισθήματα και μια λέξη που συνέχεια ακούμε: «εγώ». Κατά βάθος, πίσω από τις φωνές, κρύβεται η θλίψη, γιατί ο θάνατος... Πεισματικά αρνούμαστε η Ανάσταση να είναι η μία και μοναδική είδηση. Ότι ο θάνατος πατήθηκε. Ότι όλα ξεκινούν, κάθε στιγμή, από την αρχή. Ότι σκοτάδι, μοναξιά, απελπισία δεν μπορεί να υπάρχουν. Αρκεί η θλίψη να γίνει υπομονή της προσμονής του αναστημένου εγώ που αγαπιέται από τον Θεό και αγαπά και τον άνθρωπο. 

π. Θ.

23 Απριλίου 2022

Μέγα Σάββατο

Ο επιτάφιος θρήνος στο νησί της Κέρκυρας

 Την Μεγάλη Παρασκευή, μετά την αποκαθήλωση, στην Κέρκυρα συνηθίζεται η κάθε μια ενορία, να λιτανεύει τον επιτάφιο, αρχής γενομένης από 2ας μεταμεσημβρινής ώρας έως την 10ην εσπερινήν, που λιτανεύεται ο τελευταίος επιτάφιος του Μητροπολιτικού Ναού. Ειρήσθω, ότι όλοι οι επιτάφιοι των ενοριών, συνοδεύονται από τις φιλαρμονικές εταιρίες της Πόλεως, και διέρχονται διαμέσου της πλατείας Λιστόν και καταλήγουν στους ναούς των. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό, της Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης, με την συμμετοχή όλων των τοπικών φορέων του νησιού μας, Βουλευτών, Περιφερειάρχου, Δημάρχου και εκπροσώπων των στρατιωτικών, αστυνομικών , λιμενικών, πυροσβεστικών και εκπαιδευτικών της νήσου.

Κατά την διάρκεια των εγκωμίων, την τρίτη στάση, την έψαλε η πολυφωνική χορωδία του μητροπολιτικού ναού. Εις το μέσον της λιτανείας, και στο κέντρο της πλατείας Λιστόν (Πεντοφάναρο), έγινε δέησις, ενώπιον του επιταφίου, και ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε μικράν προσφώνηση και ευχές στον λαό του Θεού, που κατέκλυσαν όλη την Κέρκυρα, από διάφορα μέρη της Ελλάδος, αλλά και της Ευρώπης. Υπογράμμισε ότι, απόψε, κέντρον της λατρείας μας, αποτελεί ο εράσμιος Νυμφίος της Εκκλησίας. Εκατομμύρια χριστιανοί ανά τον κόσμο, λιτανεύουν το Νυμφίο της εκκλησίας, ψάλλοντας επιταφίους ύμνους για την ταφή του Χριστού. Μαζί με όλους αυτούς και εμείς, οι Κερκυραίοι, αλλά και οι φιλοξενούμενοι επισκέπτες, συμμετέχουμε κρατώντας το αναμμένο αγιοκέρι στα χέρια μας, και έχοντας την κατάνυξη στην καρδιά μας. Βλέποντας κανείς αυτή την ανθρωποθάλασσα, θα μπορούσε να υποθέσει πως ο Χριστός κυριαρχεί στην πλειονότητα. Και όμως τα φαινόμενα απατούν. Ήταν πάντα, και είναι ο Χριστός και σήμερα, στην μειονότητα.

Ήταν στην μειονότητα, όταν γεννιόταν στο φτωχό σπήλαιο της Βηθλεέμ, και δεν υπήρχε τόπος εν τω καταλύματι. Στην πλειονότητα ήταν ο Ηρώδης, που διέθετε δύναμη και εξουσία. Ήταν στην μειονότητα, όταν αργότερα κήρυξε την επανάσταση της αγάπης, ενάντια στο ανήθικο κατεστημένο της εξουσίας. Ήταν στην μειονότητα, όταν κήρυττε, ότι πρέπει να τιμά κανείς τον άνθρωπο για αυτό που είναι, για την προσωπική του αξία και όχι για αυτά που κατέχει, θέσεις και αξιώματα. Ήταν στην μειονότητα, όταν έλεγε πως ένας δούλος του Καίσαρα μπορούσε να είναι περισσότερο άνθρωπος, παρά ο Καίσαρας. Ήταν στην μειονότητα, όταν ασυμβίβαστος στις διακηρυγμένες αρχές Του, ανέβαινε στο Σταυρό, πληρώνοντας με τη ζωή Του. Στην πλειονότητα ήταν οι δημαγωγοί, που επιδίδονταν στην παραπλάνηση, διαστρεβλώνοντας την αλήθεια.

Μπορεί να πέρασαν είκοσι αιώνες, αλλά και σήμερα εξακολουθεί να είναι στην μειονότητα ο Κύριος μας. Είναι στην μειονότητα και σήμερα, γιατί ο δρόμος που εισηγείται, αξιώνει αγώνες και θυσίες. Οι άνθρωποι σήμερα ζητούν εύκολες λύσεις, το βόλεμα και λιγότερη προσπάθεια. Είναι στην μειονότητα γιατί κηρύττει την Αγάπη, την Συμπόνοια, την Αλληλεγγύη, την Ειρήνη, την Δικαιοσύνη, την Ισότητα. Και αυτά για την πλειονότητα είναι αποδεκτά, μόνο που τα συνθήματα αυτά, τα χρησιμοποιεί υποκριτικά, αφειδώς, και υπηρετεί τα συμφέροντα με κυνισμό και χυδαιότητα. Είναι στην μειονότητα, γιατί εισηγείται την καλλιέργεια της ψυχής σε βάθος, την εσωτερικότητα που παράγει ήθος. Στην πλειονότητα είναι οι φανφαρόνοι, που δουλεύουν στον κόσμο των εντυπώσεων, της βιτρίνας και των προσωπείων. Είναι στην μειονότητα, γιατί είναι για τους εκλεκτούς του πνεύματος, του αγώνος, της πίστεως. Και οι εκλεκτοί είναι λίγοι. Αυτοί εμπιστεύονται τον εαυτό τους, στα χέρια του Κυρίου, προκειμένου να αναγεννηθούν και να φθάσουν στην Θέωση. Οι πολλοί δεν έχουν τέτοιες διαθέσεις, και ατυχώς είναι εκείνοι, που κυριαρχούν στην ζωή και διαμορφώνουν τον περίγυρο.

Εμείς ας αναρωτηθούμε, που ανήκουμε; Στην μειονότητα ή την πλειονότητα; Ας αποφασίσει ο καθένας και ας επιλέξει.

Η ιερά λιτανεία κατέληξε στον Μητροπολιτικό Ναό περί την πρώτην πρωινήν ώρα. Το Μέγα Σάββατο, υπάρχει η παράδοση από την Ενετοκρατία, που απαγόρευε την λιτανεία του επιταφίου το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, και γι αυτό είχε δοθεί άδεια, να λιτανεύεται το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Όμως, κατά αυτή την λιτανεία, λίτανεύεται και το Ιερό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος, που μάλιστα επέχει και θέση επισκόπου, αφού έπεται του επιταφίου, και εις ανάμνησιν μεγάλου θαύματος, της λεγομένης σιτοδείας, που το Μέγα Σάββατο θαυματουργικά, οδηγήθηκε ένα πλοίο στην Κέρκυρα με την επέμβαση του Αγίου και έφερε σιτάρι, προκειμένου να έχουν ψωμί οι άνθρωποι και να κορέσουν την πείνα τους. Και αυτή η λιτανεία είναι μεγαλοπρεπής, με την συμμετοχή όλων των φιλαρμονικών, προσκόπων και σχολείων, που κατ΄ αυτήν δεν γίνεται δέησις, διότι το Μέγα Σάββατο, σιγή τιμάται. Στη συνέχεια, ο Σεβασμιώτατος, λειτούργησε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό, στην εσπερινή Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως.

Παράδοσις αποτελεί κατά τους στίχους του Αποστόλου «Ανάστα ο Θεός, κρίνων την γήν», να χτυπούν όλες οι καμπάνες της πόλεως και των χωριών, και να ρίπτουν τους λεγομένους μπότηδες, που σημαίνει ότι στην ανανέωση των κεραμικών σκευών έπρεπε τα παλαιά σκεύη, κατ εκείνην την ώραν να τα ρίψουν για να αντικατασταθούν με νέα. Το γεγονός, έχει εξήγηση θεολογική, που με την ανάσταση του Κυρίου μας, ανανεώνεται όλη η κτίσις. Και μια δευτέρα εξήγηση είναι αυτό που είπε ο προφήτης Ησαΐας, «ίνα συντρίψω αυτούς ως σκεύη κεραμέως», ότι ο Χριστός δηλαδή, μετά την ανάσταση Του, ενεργεί πλέον ως ο Μεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου.

2022-04-21 Η ΑΚΟΛΟΥΘΊΑ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΠΑΘΩΝ

 

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗ 5

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΡΕΛΛΗ 5 - ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ 

«Δεν κοιτάζω να βλέπω τους άλλους,

ζητώ την δική μου εντύπωση να βαστάξω.

Βαστάξτε μέλη του πιο ωραίου μου

σώματος. Γυρεύω ολόρθος, δικές μου

ορθότητες να τοξέψω στο φως που μ’ έχει.

Τότε γνωρίζω πως θά ’ρθει

άπειρη νύχτα, να δείξω της ημέρας

τα όνειρα, ν’ ανακαλύψω τ’ άστρα.

Αρνιέμαι τον ύπνο. Με γυρίζει

τόση ορμή, δε θέλω να πέσω,

να ξεκουραστώ στο βέβαιο σκοτάδι,

όπου κανένας δε θα με δει,

απ’ όσους δε μ’ είδαν.

Δεν θέλω ν’ αρνηθώ τίποτα,

απ’ ό,τι απάνω μου αισθάνομαι, όραμα.

Θα χάσω το πάθος μου, του χορού μου

το νόημα, φόρεμα κι όνομα.

Εξαίσιο λάθος μου της μοναξιάς.

Υπάρχω με τέχνη, δική μου

είν’ η ζωή μου.

Ο θάνατος έρχεται ξένος.

Δονείστε με, γυρίστε με απ’ αλλού

μέλη μου διαρκή, δε θέλω το ξένο.

Επιμένω, ο θάνατός μου

είν’ ο εαυτός μου».

(«Νάρκισσος», από την συλλογή «Της μοναξιάς και της έπαρσης», 1951)

Ο Ιούδας, εγώ, εσύ, ο κόσμος όλος. Δεν σε θέλω, Θεέ μου, να μ’  αγαπάς. Σε θέλω να κυβερνάς, για να κυβερνώ κι εγώ μαζί σου. Σε θέλω θεατή των δικών μου χαρισμάτων, του δικού μου χορού. Αν υπάρχεις, χειροκρότησέ με. Αν δεν είσαι, όπως σε θέλω, θα σε φιλήσω, για να με χειροκροτήσουν οι άλλοι. Κι αν φανερώνεις με την σιωπηλή σου αγάπη το ποιος είμαι, θα είμαι απέναντί σου. Δεν μπορούμε να υπάρχουμε μαζί κι εσύ κι εγώ. Ας πάψουν οι υποκρισίες. Είμαι ο εαυτός μου. Δεν θέλω να αρνηθώ τίποτα. Ο καθρέφτης μαρτυρεί την αλήθεια. Θάνατος είναι ο εαυτός μου. Δεν θα αρνηθώ ούτε κι αυτό. Μόνο εγώ μπορώ να με καταλάβω. Μόνο εγώ μπορώ να χορέψω με μένα τον τέλειο χορό. Υπάρχω με τέχνη. Ακόμα κι αν κάνω στάση σε πρόσωπα άλλα, είναι γιατί πρέπει να τους δώσω την απόλαυση του να είναι μαζί μου.

Τι; Δεν με χειροκροτάς, αλλά επιμένεις να με αγαπάς; Μου πλένεις τα πόδια; Το αξίζω. Μου δίνεις τον εαυτό σου, το σώμα και το αίμα Σου; Καλοσύνη σου, αλλά δεν σε χρειάζομαι. Μου φτάνει ότι, έστω για μια στιγμή, σε νίκησα. Κι ας έρθει το χάος της αιώνιας μοναξιάς. Τουλάχιστον, θα είμαι με τον εαυτό μου. Δακρύζεις για μένα; Δεν την θέλω την ελπίδα σου. Μη με περιμένεις. Μη με κοιτάζεις, σε παρακαλώ. Δεν αντέχω να μ’  αγαπάς. Γιατί τότε ξυπνάς την χαραμάδα της εικόνας σου. Όχι, είμαι ελεύθερος. Θα σε αρνηθώ.

Ας πούμε ΟΧΙ σ’  αυτόν τον τρομακτικό εαυτό μας. Ας πούμε ΝΑΙ στο βλέμμα Του.

π. Θ.

21 Απριλίου 2022

Μεγάλη Πέμπτη

Ο εσπερινός της αποκαθήλωσης στην Κέρκυρα

 Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας , Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε και ομίλησε στον εσπερινό της αποκαθήλωσης, στον Ιερό μητροπολιτικό Ναό της Κέρκυρας, της Υπεραγίας Θεοτόκου της Σπηλαιωτίσσης. Στην ομιλία του, έλαβε αφορμή απο τον λόγο του κυρίου μας, «πάτερ άφες αυτοίς,ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Πάνω από το ικρίωμα του Σταυρού βλέπει τους σταυρωτές του, όπως βλέπει ένας πατέρας το άρρωστο παιδί του. Αυτή δεν είναι ανθρώπινη προσευχή προς τον Θεόν, είναι προσευχή του θεού προς τον Θεόν. Πρώτη φορά άκουγαν ότι έπρεπε να συγχωρήσουμε εκείνους οι οποίοι φθάνουν έως και τον θάνατον μας. Είναι το απύθμενο βάθος της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, και που επισφραγίζει το κήρυγμα της αγάπης Του προς τον λαό Του. Δεν γνώριζαν τι έκαναν οι σταυρωτές του όταν έμπηγαν τα καρφιά στα Άχραντα χέρια Του, με τα οποία σκόρπισε την γιατρειά στους αρρώστους, που ψώμισε τους πεινασμένους,που πότισε τους διψασμένους με το ύδωρ της ζωής στην έρημο, που τα άπλωσε πάνω στον Σταυρό για να αγκαλιάσει την ανθρωπότητα. Δεν γνώριζε τι έκανε ο Πιλάτος όταν επικύρωσε την καταδίκη Του. Δεν γνώριζαν τι έκαναν οι Φαρισαίοι όταν Τον καταδίκασαν επειδή απατήθηκαν στις προσδοκίες τους. 

Μπορεί να έχουν περάσει είκοσι αιώνες, αλλά οι σταυρωτές πάντοτε παραμένουν στο προσκήνιο. Είναι οι σύγχρονοι Πιλάτοι που τον καταδικάζουν από την ιδιοτέλεια τους, και το προσωπικό τους συμφέρον. Είναι οι σύγχρονοι Ισκαριώται, οι οποίοι προτιμούν τον χρυσό, απορρίπτοντας την αγάπη και την θυσία του θεού. Είναι οι σύγχρονοι δημαγωγοί που εκμεταλλεύονται την θέση τους και το εξουσιαστικό αξίωμα τους, προκειμένου να καταδικάσουν τον Χριστό και την Εκκλησία Του. Και τέλος, είναι ο ανεύθυνος όχλος,ο οποίος παρασύρεται από τους ηγέτες του. Μπορεί ο σύγχρονος άνθρωπος να έκανε το πείραμα να αυτονομηθεί από τον Θεό αλλά στην πράξη διεπίστωσε την αποτυχία Του. Μπορεί η παγκοσμιοποιημένη κοινότητα να θέλησε να εγκαταστήσει την Ειρήνη επάνω στον πλανήτη χωρίς τον Θεό της ειρήνης και αιματοκύλισε τους λαούς και τα έθνη.

Εσταυρωμένε λυτρωτά, σήμερα ενώπιον σου, ομολογούμε όλοι μας, ότι μέσα στην σύγχυση της εποχής μας, «ου γαρ οίδαμεν τι ποιούμεν.»