ΤΟ ΔΟΥΝΑΙ ΚΑΙ ΛΑΒΕΙΝ

       «Αγάπησε τον Θεό, όπως οφείλεις να Τον αγαπάς και όχι για όσα πρόκειται να μας δώσει, αλλά για όσα ήδη λάβαμε» (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος).

        Συνήθως οι άνθρωποι λειτουργούμε στην προοπτική του «λαμβάνειν». Πιστεύουμε ότι δικαιούμαστε από τον κόσμο, από τη ζωή, από τους συνανθρώπους μας και δεν είμαστε έτοιμοι να προτάξουμε το «δούναι». Ζούμε, εξάλλου, σε μία εποχή θριάμβου του δικαιωματισμού. Χωρίς κάποιος να παραγνωρίζει το γεγονός ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα πάσης μορφής πρέπει να γίνονται σεβαστά, εντούτοις χρειάζεται να λαμβάνουμε υπόψιν ότι τα δικαιώματα δεν είναι μόνο αυτοτελή, αλλά προέρχονται από την κοινωνία στην οποία ζούμε, από τις αρχές της και προϋποθέτουν σχέση, τόσο με το σύνολο ως σώμα όσο και με τους συνανθρώπους μας ξεχωριστά. «Η ελευθερία μου σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου»  είναι ένα αξίωμα το οποίο δεν μπορεί να θεωρηθεί αύταρκες, αλλά χρειάζεται να ιδωθεί στο πλαίσιο της σχέσης του κοινωνικού σώματος. Αυτός που ζητά, επικαλούμενος τα δικαιώματά του, συχνά λησμονεί να προσφέρει.

      Σ’ αυτό το πλαίσιο βλέπουμε και τη σχέση μας με τον Θεό. Ο ασκητικός λόγος μάς υπενθυμίζει μία μεγάλη αλήθεια: ο Θεός ήδη μάς έχει δώσει τα πάντα. Την ζωή και την ύπαρξη, την εικόνα Του εντός μας, την σωτηρία μας από το κακό και τον θάνατο, την πνευματική μας ανακαίνιση, την αγάπη Του που δεν έχει μέτρο και όριο. Αν πορευόμασταν ενώπιον του Θεού με γνώμονα τη λέξη «δικαίωμα», δεν θα έπρεπε να ζητούμε τίποτα. Αντίθετα, θα έπρεπε να αισθανόμασταν οφειλέτες σε τέτοιο βαθμό που καμία ζωή δεν θα αρκούσε για να ξεπληρώσουμε στον Θεό ό,τι μάς έδωσε. Μόνο που ο Θεός δεν λειτουργεί στα πλαίσια μιας συναλλαγής. Δεν ζητά καν να Τον αποδεχτούμε, επειδή μας έχει προσφέρει τον ίδιο Του τον εαυτό, καθώς «εκένωσεν εαυτόν μορφήν δούλου λαβών». Μας αφήνει ελεύθερους και μας δίδει το δικαίωμα να πορευόμαστε σαν να είμαστε εμείς οι θεοί. Δεν παρεμβαίνει , για να μας τιμωρήσει. Αντιθέτως, περιμένει την επιστροφή μας, όντας όλος αγάπη.  Κι αυτό είναι ένα παράδειγμα μοναδικό και αξεπέραστο.

         Στην εποχή μας έχουμε αρνηθεί την ηθική ως βάση της ζωής μας. Θέλοντας να αντιδράσουμε σε έναν τρόπο που την ταύτισε με τη συμπεριφορά και μας έκανε να μην μπορούμε να χαρούμε τη ζωή ανάλογα με τα χαρίσματά μας, φτάσαμε στο άλλο άκρη. Βαφτίσαμε τις επιθυμίες μας ηθική, τα δικαιώματά μας κανόνες, με αποτέλεσμα να μην θέλουμε να έχουμε κανένα όριο. Έτσι, η αγάπη ως κριτήριο και κέντρο της ζωής και της ύπαρξης, ως αφετηρία που οδηγεί διά του «δούναι» στην σχέση, στην προσέγγιση, στην συνύπαρξη με καλοσύνη, στην υπέρβαση της αυτοθέωσης, δεν είναι προτεραιότητα. Μεγαλώνουμε με την απαίτηση της ικανοποίησης. Ζητούμε από τον Θεό με απαιτητικό τρόπο να μας δώσει όσα θεωρούμε ότι δικαιούμαστε και Τον βάζουμε εύκολα στο δικαστήριο της απόρριψης, για να συνεχίσουμε να πορευόμαστε στην οδό του «λαμβάνειν». 

             Το »λαμβάνειν» είναι ενισχυτικό της απόφασής μας να δίνουμε. Δεν είναι προϋπόθεσή της. Η έξοδος από την αυτάρκεια του εγώ είναι σημείο έρωτα για τη ζωή, για τον άλλο, για τον Θεό. Μπορεί να έχει ταλαιπωρία ο έρωτας. Κάνει όμως τη ζωή να αξίζει. Το να παίζεις στα σίγουρα, στην απαίτηση, στην αναμονή του «λαμβάνειν» οδηγεί συνήθως στη μοναξιά. Ας μην το λησμονούμε. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 21 Αυγούστου 2024

Κερκύρας Νεκτάριος: Να μην απεμπολήσουμε «τα ζώπυρα της πίστεως και της πατρίδας μας τα ιδεώδη»

     Στο ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου, εορτάστηκε η εορτή των τριών Αγίων της Επτανήσου, δηλαδή των Αγίων Σπυρίδωνος Επισκόπου Τριμυθούντος του Θαυματουργού, Γερασίμου του εν Κεφαλληνία και Διονυσίου του εν Ζακύνθου.

Κατά την επτανησιακή εκκλησιαστική παράδοση η σημερινή Κυριακή, η πρώτη μετά το Δεκαπενταύγουστο, είναι αφιερωμένη στη σύναξη των τριών προστατών αγίων της Επτανήσου. 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας και Παξών, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, ο οποίος ήτο κατάμεστος από έλληνες και ξένους προσκυνητές.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, έλαβε αφορμή από την Ευαγγελική περικοπή του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων.

Περιέγραψε τη σφοδρή πολεμική που δέχθηκε το πρόσωπο του Ιησού από τους Φαρισαίους και τους Γραμματείς. Εν τούτοις, ο όχλος των ανθρώπων επιδίωκε να τον ακολουθεί, διότι προσέβλεπαν στη φιλανθρωπία του Κυρίου. Μεταξύ αυτών υπήρχαν αρκετοί ασθενείς, και ο Κύριός μας, τους ευσπλαγχνίσθηκε μας περιγράφει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, και τους εθεράπευσε.

Καθώς όμως ο Κύριος απηύθυνε προς το πλήθος διδακτικούς λόγους, άρχισε να νυχτώνει, και οι μαθητές Του τον ενημέρωσαν πως πέρασε η ώρα και πρέπει να πάνε να φάνε οι άνθρωποι. Ο Κύριος με απάθεια τότε τους απήντησε, «δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν», και με απορία οι μαθητές Του απήντησαν, πως δεν φτάνει το φαγητό, καθώς υπήρχαν μόνο πέντε άρτοι και δύο ιχθύδια.

Ο κύριος και πάλι τους λέει «φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε», και οι μαθητές τα προσεκόμισαν σε Αυτόν, τα ευλόγησε, και αφού έδωσε εντολή να μοιράσουν σε όλους φαγητό, τους ζήτησε να μαζέψουν και το περίσευμα, για να μην πάει τίποτα χαμένο, και πράγματι οι μαθητές, γέμισαν δώδεκα κοφίνους πλήρεις.

Στη σημερινή εποχή ο κ. Νεκτάριος παρατήρησε πως κυριαρχεί το παράπονο και η μεμψιμοιρία. Μέσα στην εποχή του πλεονασμού, της ευμάρειας και του υλισμού, όλοι οι άνθρωποι εκφράζουμε πολλές φορές ένα παράπονο έναντι του Θεού, πως δεν μας φτάνουν τα αγαθά που έχουμε, και παράλληλα σπαταλούμε άσκοπα τα υλικά αγαθά, γεμίζοντας από απορρίμματα και σκουπίδια, τον τόπο και την Πατρίδα μας. 

Ο Κύριος μας όμως, δεν παρέβλεψε την υλική ανάγκη των πέντε χιλιάδων ανδρών. Αυτό μας προτρέπει και σήμερα, να φέρουμε ενώπιον Του, την ένδεια μας, αυτό που έχουμε ή και δεν έχουμε, να έρθουμε κοντά Του, και τότε θα μας ευλογήσει, και θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Η εικόνα της κοινωνίας μας είναι τραγική, καθώς «ος μεν πεινά, ος δε μεθύει».

Ο Θεός μας εμπιστεύτηκε την κτίση, κι εμείς εκμεταλλευόμαστε τα αγαθά που μας έδωσε ο Θεός, χωρίς να ζητούμε τη Χάρη Του.

«Φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε». Τι να φέρουμε όμως ενώπιον του Κυρίου μας; 

Ο Κύριος ζητάει την καρδιά μας, την σκέψη μας, τη νοημοσύνη μας, ακόμη και την επιστήμη μας, προκειμένου να καταφέρουμε να αντεπεξέλθουμε στην πορεία της ζωής μας. Μόνο τότε η επιστήμη δεν θα αντιμάχεται τον ίδιο τον Θεό και ό,τι ο ίδιος ο Θεός μας δωρίζει. Μόνο τότε η σκέψη μας δεν θα αναμειγνύεται με την κακία που κυριαρχεί σήμερα.

Ακόμη, έχουμε χρέος να φέρουμε ενώπιον του Θεού τα παιδιά μας, να τα ευλογήσει ο Κύριος μας, διότι αυτά τα παιδιά, τα οποία δεν διδάσκονται πλέον την πίστη στον αληθινό Θεό, ούτε από τους γονείς ούτε από την παιδεία μας, παρόλο που τους δίνεται η δυνατότητα να σπουδάζουν, να μαθαίνουν ξένες γλώσσες και να έχουν τόσα και τόσα αγαθά, μετά ταύτα, αυτά τα παιδιά πολύ εύκολα χειραφετούνται από τους γονείς, και αποστρέφουν το πρόσωπο τους από τον αληθινό Θεό. 

Πολλές φορές οι νέοι γίνονται ερείπια πνευματικά μέσα στη κοινωνία, η οποία ως «λέων ωρυόμενος που ζητά τι να καταπίει», λαμβάνει όλα αυτά τα νέα βλαστάρια και τα καταστρέφει.

Οδηγήστε τα παιδιά στον Χριστό, τόνισε ο κ. Νεκτάριος, ώστε να μάθουν τι σημαίνει Αλήθεια, να μάθουν τι σημαίνει Ελευθερία, μακροθυμία, χρηστότητα και αληθινή αγάπη, και όχι τον αισθησιασμό με τον οποίο τα παιδιά μας σήμερα ασχολούνται.

Φέρτε τα παιδιά σας στον Χριστό να τα ευλογήσει, και τότε θα καμαρώνουμε την ανάπτυξή τους. Ο ίδιος ο Χριστός θέλει να βλέπει τα τέκνα του να αυξάνουν και να προοδεύουν.

Έχουμε ανάγκη την ευλογία του Χριστού στη ζωή μας, ώστε να γίνει η ζωή μας Χριστοκεντρική, και τότε πραγματικά όλη η κοινωνία δε θα πασχίζει, ούτε από τους πολέμους, ούτε από την εγκληματικότητα, ούτε από την εκμετάλλευση, ούτε από τα ναρκωτικά, ούτε από τόσα πράγματα με τα οποία σήμερα οι άνθρωποι καταφέρονται. Αντιθέτως, θα γίνουμε μια κοινωνία της χάριτος του Θεού.

Χριστοκεντρική ήταν και η ζωή των προστατών της επτανήσου, του Αγίου Σπυρίδωνος, του Αγίου Γερασίμου και του Αγίου Διονυσίου, οι οποίοι φυλάττουν τα σύνορα την Ανατολής με την Δύση. Σήμερα ακτινοβολεί η παρουσία τους και σ’ εμάς, και γίνονται παράδειγμα ώστε να Χριστοποιήσουμε τη ζωή μας.

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος τόνισε πως πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας δυνατοί. Να μην απεμπολήσουμε «τα ζώπυρα της πίστεως και της πατρίδας μας τα ιδεώδη», όπως θα έλεγε και ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ας τα κρατήσουμε, γιατί μόνο έτσι μπορεί ο λαός μας μπορεί να ζήσει σε μια συνοχή και σε μια κοινωνία αγάπης.

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2024- Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Α’ Κορ. 1, 10-17)

 

     Ἀδελφοί,  παρακαλῶ ὑμᾶς, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. Ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. Λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. Μεμέρισται ὁ Χριστός; Μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; Ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε;

Εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον, ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα. Ἐβάπτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβάπτισα. Οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα:

Ἀδελφοί, σᾶς παρακαλῶ, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, νὰ λέγετε ὅλοι τὸ ἴδιο καὶ νὰ μὴν ὑπάρχουν διαιρέσεις μεταξύ σας, ἀλλὰ νὰ εἶσθε ἑνωμένοι μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα καὶ τὴν ἴδια γνώμη. Διότι ἐπληροφορήθηκα γιὰ σᾶς, ἀδελφοί μου, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Χλόης, ὅτι ὑπάρχουν ἔριδες μεταξύ σας. Ἐννοῶ τοῦτο: καθένας ἀπὸ σᾶς λέγει, «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Παύλου», «Ἐγὼ τοῦ Ἀπολλώ», «Ἐγὼ τοῦ Κηφᾶ», «Ἐγὼ τοῦ Χριστοῦ». Μήπως ἔχει μοιρασθῆ ὁ Χριστός; Μήπως ὁ Παῦλος ἐσταυρώθηκε γιὰ σᾶς; Ἢ μήπως ἐβαπτισθήκατε εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Παύλου; Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν ποὺ δὲν ἐβάπτισα κανένα ἀπὸ σᾶς παρὰ τὸν Κρίσπον καὶ τὸν Γάϊον, διὰ νὰ μὴ μπορῇ νὰ πῇ κανεὶς ὅτι ἐβαπτισθήκατε εἰς τὸ δικό μου ὄνομα. Ἐβάπτισα ἐπίσης καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Στεφανᾶ. Ἐκτὸς ἀπ’ αὐτοὺς δὲν γνωρίζω ἐὰν ἐβάπτισα κανένα ἄλλον. Ὁ Χριστὸς δὲν μὲ ἔστειλε νὰ βαπτίζω, ἀλλὰ νὰ κηρύττω τὸ εὐαγγέλιον, ὄχι μὲ σοφίαν ρητορικήν, διὰ νὰ μὴ χάσῃ τὴν δύναμίν του ὁ σταυρικὸς θάνατος τοῦ Χριστοῦ.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2024- Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Ματθ. 14, 14-22)

 

    Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν. Ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. Οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας. Ὁ δὲ εἶπε· Φέρετέ μοι αὐτούς ὧδε. Καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις. Καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις. Οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων. Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εκείνο τον καιρό,  όταν βγήκε ο Ιησούς από εκεί που έμενε, είδε πολύ λαό, τους σπλαχνίσθηκε και θεράπευσε  όλους όσοι ήσαν άρρωστοι. Αργά  το απόγευμα προσήλθαν οι μαθητές και του είπαν· “ο τόπος είναι έρημος και η ώρα έχει περάσει· διάλυσε τα πλήθη, ώστε να πάνε στα   γύρω χωριά και να αγοράσουν για τον εαυτό τους τροφές ”. Ο δε Ιησούς τους είπε· “δεν έχουν ανάγκη να πάνε· δώστε τους σεις να φάγουν”. Εκείνοι του είπαν· “εδώ δεν έχουμε παρά μόνο πέντε άρτους και δύο ψάρια”. Ο δε Ιησούς είπε “φέρετέ τα εδώ σε μένα ”. Και αφού συνέστησε στα πλήθη να καθίσουν επάνω στα χόρτα, πήρε τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, σήκωσε τα μάτια στον ουρανό, για να ευχαριστήσει τον ουράνιο Πατέρα, ευλόγησε, έκοψε τους άρτους σε κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές και οι μαθητές στους όχλους. Έφαγαν όλοι και χόρτασαν και μάζεψαν ό,τι περίσσευσε από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα. Εκείνοι που έφαγαν ήσαν πέντε περίπου χιλιάδες, εκτός από τις γυναίκες και τα παιδιά. Και αμέσως ο Ιησούς ανάγκασε τους μαθητές να εισέλθουν στο πλοίο και να πάνε πριν από αυτόν στο απέναντι μέρος, μέχρις ότου αυτός απολύσει τα πλήθη του λαού.

ΔΟΤΕ ΑΥΤΟΙΣ ΥΜΕΙΣ ΦΑΓΕΙΝ

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.

Ο δε Ιησούς τους είπε· “δεν έχουν ανάγκη να πάνε· δώστε τους σεις να φάγουν”. 

            Η προτροπή του Χριστού στους μαθητές Του να δώσουν στον λαό να φάει, καθώς είχε περάσει μια ολόκληρη μέρα διδασκαλίας στην έρημο και το ανθρώπινο σώμα, εκτός από την πνευματική τροφή, έχει ανάγκη και την υλική, απεικονίζει μία από τις πιο σημαντικές παρακαταθήκες του Κυρίου για την αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο. Από την μία είναι η παροχή της πνευματικής τροφής, δηλαδή του μηνύματος ότι ήρθε η Βασιλεία του Θεού και τη ζούμε, ότι κληθήκαμε να παλεύουμε όχι μόνο να συνυπάρχουμε ή να ανεχόμαστε τον άλλον, αλλά να αγαπούμε πέρα από συμφέροντα, συγγένειες, οικειότητες, με υπέρβαση του εαυτού μας. Από την άλλη, μολονότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με το ψωμί, εντούτοις είναι χρέος μας όπου βλέπουμε ένδεια, να προσφέρουμε είτε από το περίσσευμα είτε από το υστέρημά μας. Οποιαδήποτε ανισομερής θέαση των δύο αυτών παραγόντων, στην πραγματικότητα αλλοιώνει το νόημα της αποστολής της Εκκλησίας.

            Αυτό συμβαίνει συχνά στους καιρούς μας, με τη δυνατότητα που έχουν οι πάντες να κρίνουν δημόσια τους πάντες. Οι πολλοί σπεύδουν να απαιτήσουν από την Εκκλησία, που δεν την βλέπουν στην πραγματικότητα ως το σώμα του Χριστού, αλλά ως φιλανθρωπικό οργανισμό και σωματείο, να λειτουργεί ως ένας μεγάλος κορβανάς, ο οποίος θα πρέπει να δίδει τους υποτιθέμενους πακτωλούς των χρημάτων της για την αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων των ανθρώπων. Η Εκκλησία πρέπει να δίδει στους πάντες, είτε έχουν σχέση είτε όχι μαζί της. Οι κρίνοντες δεν θέλουν να δούνε την εικόνα του Ευαγγελίου. Προηγείται η πνευματική τροφή και έπεται η υλική. Ζητούν χωρίς να έχουν σχέση με τον Χριστό και την Εκκλησία. Ακολουθούν την προτεσταντίζουσα γραμμή της ατομικής σχέσης, του ατομικού Θεού, των ατομικών αναγκών και δεν είναι σε θέση να δούνε τι σημαίνει σώμα  Χριστού, πίστη, κοινότητα. Η νοοτροπία αυτή έχει διαχυθεί στην κοινωνία μας, με αποτέλεσμα το ελλιπές να μοιάζει αυτονόητα σωστό. Μολονότι ποτέ η Εκκλησία δεν πορεύθηκε στη γραμμή τού «μου δίνεις για να σου δώσω», η κατάργηση στην πράξη της θέασης της συμμετοχής στη ζωή της Εκκλησίας ως προτεραιότητας της ύπαρξης και η υποκατάστασή της από την απολυτοποίηση της υλικότητας και της επιβίωσης με κάθε τρόπο έχουν δημιουργήσει αυτή τη νοοτροπία, η οποία δεν αλλάζει, καθότι ο θόρυβος των απαιτούντων καλύπτει κάθε νηφάλια φωνή. Έτσι, η Εκκλησία αναγκάζεται να ακολουθήσει τη γραμμή τού να δίνει προς πάσα κατεύθυνση και να απολογείται διότι ουδέποτε τα όσα θα δώσει θα φτάνουν.

            Είναι θέμα προτεραιοτήτων στην πνευματική μας πορεία. Δεν ξεκινάμε από τη δίψα για τον Χριστό, από την ανάγκη να καρδιοχτυπήσουμε για την κοινωνία μαζί Του, για την μεταμορφωτική δύναμη του λόγου Του, για την σύμπηξη αυθεντικών κοινοτήτων στις οποίες να ανήκουμε στο όνομά Του, όπου η φιλανθρωπία έρχεται ως φυσική απόρροια της αγάπης, αλλά η πρόταξη των παθών μας, των εμπαθειών μας, της γνώμης μας. Το κακό είναι ότι αυτή η νοοτροπία εύκολα καλλιεργείται και από εκείνους που είναι οι συνεχιστές του έργου του Χριστού και των αποστόλων, από αυτούς στους οποίους ο Χριστός απευθύνεται: «συμπληρώστε το έργο μου, δίδοντας στους ανθρώπους να φάνε. Μοιραστείτε τα διακονήματα στην Εκκλησία, άλλοι κηρύξτε και λειτουργήστε, άλλοι βοηθήστε στις ανάγκες των ανθρώπων, αλλά όλοι μαζί, ως κοινότητα, ως σώμα, χωρίς κάποιος να περιφρονεί το διακόνημα του άλλου». Η απώλεια του αισθήματος της ενότητας του ανθρώπου ως ψυχοσωματικής ύπαρξης, αλλά και ως κοινωνικού όντος που υπάρχει για να είναι εν σχέσει με τους άλλους, έχει χτυπήσει και την Εκκλησία και η νοοτροπία ότι μόνο η ψυχή ή μόνο το σώμα, σε μια ατομική προοπτική, κυριαρχεί.

            Το ευαγγελικό ανάγνωσμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων δείχνει ότι ο Χριστός δεν αρκείται στη σωτηρία της ύπαρξης, αλλά ζητά και τη συνδρομή μας στην κάλυψη των υλικών αναγκών των συνανθρώπων μας. Όλα είναι αγάπη. Η ευθύνη είναι στον καθέναν μας και στην Εκκλησία, ώστε να πορευτούμε εν σώματι, κοινότητι και με την απόφαση ότι όπου και όπως μπορούμε χρειάζεται να υπάρχουμε και για τον άλλον. Για να τον καλέσουμε κι εκείνος να ανταποκριθεί. 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

18 Αυγούστου 2024

Κυριακή Η’ Ματθαίου

Η Θεομητορική εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου στην Κέρκυρα

    Με κάθε μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε το πάσχα του καλοκαιριού, η μετάστασις της Υπεραγίας ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας στην Κέρκυρα.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, το εσπέρας της παραμονής, χοροστάτησε στον εσπερινό και έψαλλε τα εγκώμια της Υπεραγίας Θεοτόκου ενώπιον του επιταφίου της, και εν συνεχεία λιτάνευσε τον επιτάφιο στην ενορία της Υπεραγίας Θεοτόκου στον άνω Γαρούνα της Μέσης Κέρκυρας.

Πλήθος κόσμου, εντοπίων και ξένων συμμετείχαν στις ιερές ακολουθίες και στη λιτάνευση του επιταφίου.

Μετά την ευλογία των άρτων, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε λόγον εγκωμιαστικόν εις το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου και το χρονικόν της κοιμήσεώς της.

Ανήμερα της εορτής, λειτούργησε και ομίλησε στον εορτάζοντα μητροπολιτικό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Σπηλαιωτίσσης, στην πόλη της Κέρκυρας.

Παρά τον αφόρητο καύσωνα, η συμμετοχή των πιστών υπήρξε αθρόα.

Ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, έλαβε αφορμή από το νόημα της μεγάλης Θεομητορικής εορτής, η οποία καθιερώθηκε κατά την παράδοση από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων άγιο Ιουβενάλιο, περίπου το 460 μ. Χ.

Η Αγία Γραφή δεν διασώζει πολλά γεγονότα από το θεομητορικό πρόσωπο, ωστόσο κείμενα Πατέρων αναφέρονται με ευρύτητα στο πρόσωπο της Παναγίας μας. 

Ο Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, αναφερόμενος στο πρόσωπο της Θεοτόκου λέγει «ᾖς ὁ τόκος παράδοξος, ἡ γέννησις ὑπερφύσιν καὶ ἔννοιαν, καὶ τῷ κόσμῳ σωτήριος, ἡ κοίμησις ἔνδοξως, καὶ ὄντως ἱερὰ καὶ πανεύφημος»

Ο Σεβασμιώτατος ανεφέρθη στο Πάσχα του καλοκαιριού, που παρά το γεγονός ότι το περιεχόμενο της εορτής είναι η κήδευση της Θεοτόκου, εν τούτοις, μέσα μας αισθανόμαστε την χαρά, ότι η Παναγία μας μετέστη-ανελήφθη στους ουρανούς, με την θέληση του Υιού της, επειδή η Παναγία μας εκυοφόρησε την Ζωήν, και υπήρξε η όντως μητέρα της Ζωής. 

Δε μπορούσε λοιπόν ο Υιός και Θεός της, να αφήσει να δει το σώμα της την φθορά, αλλά έπρεπε να μετατεθεί στην χώρα του αχωρήτου.

Μπορεί μεν στη ζωή της Παναγίας μας, οι νόμοι της φύσεως να υποκλίθηκαν ενώπιον της, εν τούτοις, υπήρξε τέλειος άνθρωπος αφού συνελήφθη από τους γηραιούς γονείς της Ιωακείμ και Άννα, καθ’ υπέρβασιν των φυσικών νόμων, ενηδόνως και ανθρωπίνως.

Επομένως το δόγμα της Δυτικής Εκκλησίας περί της ασπίλου συλλήψεως, δεν χωράει στην δική μας Ορθόδοξη Θεολογία.

Αλλά ούτε και του αιρετικού Νεστορίου, ο οποίος την ονόμασε Χριστοτόκο και καταδικάστηκε από την 3η Οικουμενική σύνοδο, ευσταθεί στην δική μας ορθόδοξη Θεολογία στο πρόσωπο της Θεοτόκου.

Κατά τον Ευαγγελισμό, όταν η Παναγία μας με την ελεύθερη συγκατάθεση της, και μετά την εξιχνίαση του αγγέλματος του αρχαγγέλου συγκατατίθεται, το Πνεύμα το άγιον το οποίο διέρχεται σε όλο το είναι της, την απαλλάσσει από την προπατορικήν αμαρτίαν.

Η Παναγία μας εγέννησε τέλειον Θεό, και τέλειον άνθρωπο.

Γι αυτό το λόγο, ο Κύριος μας, ο οποίος παρεδρεύει με την δική μας ανθρώπινη φύση με τον Θεό Πατέρα και το άγιον Πνεύμα, παραλαμβάνει ο ίδιος την ψυχή της Παναγίας μας, η οποία απεχωρίσθη προσωρινώς του σώματος της.

Και όταν μετά τρεις ημέρας, οι μαθητές του Κυρίου μας οδηγούν τον Απόστολο Θωμά στον τάφο της Παναγίας μας για να την προσκυνήσει, εκείνη πλέον δε βρίσκεται στον τάφο, διότι ο Κύριος Ιησούς χριστός, δεν επέτρεψε να δει διαφθορά το σώμα της.

Ενώθηκε η ψυχή της μετά του σώματός της, και μετετέθη-μετέστη εις τον ουρανόν. Εις την Βασιλείαν του Θεού. Όλοι οι άγιοι οι σεσωσμένοι αναμένουν προγευόμενοι την δόξαν του Θεού, την τελική κρίση, και την ανάσταση των σωμάτων τους.

Η Παναγία μας όλα αυτά τα στάδια, τα διήλθε χάριτι Θεού. Το κάλλος της Παναγίας μας σε όλη της τη ζωή, είναι πνευματικό, και αποτυπώθηκε σε πολλές εκφάνσεις τη επίγειας ζωής της.

Το έσχατον όμως κάλλος της Παναγίας μας και η δόξα της, είναι ουράνιον.

Μπορεί μεν οι σύγχρονοι άνθρωποι και οι σύγχρονες γυναίκες να αποζητούν το κάλλος εις την ζωή τους αλλά αυτό το κάλλος είναι επίπλαστον, και φαινομενικόν. Το κάλλος της Παναγίας μας είναι πνευματικόν που αντανακλά σε όλη τη παρουσία της επιγείως και επουρανίως.

Σήμερα λοιπόν η Παναγία μας, αίρεται εκ των προσκαίρων στα επουράνια, και ο καθένας από εμάς γονατίζει ενώπιον της σεβάσμιας μορφής της, έχοντας το θάρρος και την μητρικήν αγάπη της, προκειμένου να της απευθύνουμε λόγο ικεσίας και παρακλήσεως στην ζωή μας.

Ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στους ανθρώπους η κραταιά σκέπη της Παναγίας μας, η οποία σκέπασε το γένος και την Πατρίδα μας, να σκεπάζει τις σύγχρονες οικογένειες, τη νεότητα, τα γηρατειά, και όλους του κατατρεγμένους από τους πολέμους και τη φτώχεια της ανθρωπότητας, και να προπορεύεται στα διαβήματα μας, ώστε ως λαμπηδόνα ηλιακή, να φωτίζει την πορεία του καθενός μας.

2024-08-15 ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ