Αδελφοί μου,
Σήμερα το ιερό Ευαγγέλιο μας φέρνει μπροστά σε μια συγκλονιστική εικόνα: δέκα άνθρωποι άρρωστοι, δέκα λεπροί, αποκλεισμένοι, πονεμένοι, ξεχασμένοι από όλους. Στέκονται «πόρρωθεν», μακριά.
Έτσι ζούσαν: μακριά από τους ανθρώπους, μακριά από τον ναό, μακριά από τη ζωή.
Και όμως…δεν είναι μακριά από τον Χριστό.
Μόλις Τον βλέπουν, δεν Του ζητούν πολλά. Δεν Του κάνουν θεολογία.
Φωνάζουν απλά: «Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς».
Κύριε, ελέησέ μας. Μια κραυγή που βγαίνει από πόνο.
Μια προσευχή γυμνή, αληθινή.
Και ο Χριστός δεν τους αγγίζει, δεν τους λέει ακόμα «θεραπεύεστε».
Τους δοκιμάζει: «Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσιν».
Υπακούουν. Φεύγουν. Και ἐν τῷ ὑπάγειν, στον δρόμο, καθαρίζονται.
Δέκα καθαρίστηκαν. Δέκα πήραν πίσω το σώμα τους, τη ζωή τους, την ελπίδα τους.
Και όμως, αδελφοί μου…μόνο ένας γυρίζει πίσω.
Ένας. Και μάλιστα αλλοεθνής, Σαμαρείτης.
Γυρίζει όχι απλώς για να πει «ευχαριστώ», αλλά για να δοξάσει τον Θεό, να πέσει στα πόδια του Χριστού, να Τον αναγνωρίσει ως Σωτήρα.
Και τότε ακούγεται το φοβερό ερώτημα του Κυρίου: «Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ;» Πού είναι οι άλλοι;
Αδελφοί μου, αυτό το ερώτημα δεν είναι μόνο για τους λεπρούς. Είναι για όλους μας.
Πόσες φορές ο Θεός μάς ελέησε; Πόσες φορές μας σήκωσε από αρρώστια, από κίνδυνο, από απόγνωση; Πόσες φορές Τον φωνάξαμε με πόνο – και μόλις πέρασε η δυσκολία, Τον ξεχάσαμε;
Στα δύσκολα όλοι θυμόμαστε τον Θεό. Στα εύκολα… λίγοι επιστρέφουν.
Οι εννέα πήραν το δώρο. Ο ένας βρήκε τον Δωρητή.
Οι εννέα καθαρίστηκαν στο σώμα. Ο ένας σώθηκε στην ψυχή.
Γι’ αυτό ο Χριστός δεν του λέει απλώς «θεραπεύτηκες», αλλά:
«Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε».
Η ευχαριστία είναι πίστη. Και η πίστη σώζει.
Αδελφοί μου, ο Θεός δεν ζητά πολλά. Ζητά καρδιά που να θυμάται.
Ζητά άνθρωπο που να επιστρέφει. Ζητά ευγνωμοσύνη.
Ας μη μείνουμε στους εννέα. Ας γίνουμε ο ένας.
Αυτός που, ό,τι κι αν λάβει, ξαναγυρίζει στον Χριστό και λέει: «Δόξα Σοι, ο Θεός».
π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΝΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου