“Ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καί κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν” (Μᾶρκ. 1, 4)
“Παρουσιάστηκε ο Ιωάννης βαπτίζοντας στην έρημο και κηρύττοντας βάπτισμα μετανοίας, για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες των ανθρώπων”.
Γρήγορα προχωρούν οι γιορτές στη ζωή της πίστης. Είδαμε τον Χριστό νήπιο και ενανθρωπήσαντα στη Βηθλεέμ, να λαμβάνει τα δώρα των Μάγων και την προσκύνηση των ποιμένων, τον είδαμε πρόσφυγα να φεύγει στην Αίγυπτο, για να μη σφαγεί από την μανία της ανθρώπινης εξουσίας, τον βλέπουμε να επιστρέφει στη Ναζαρέτ και αμέσως να έχει φτάσει στην ηλικία την ώριμη του ανδρός εκείνης της εποχής, που ήταν τα τριάντα χρόνια, έτοιμο να ξεκινήσει το έργο της αναγγελίας του ερχομού της βασιλείας του Θεού στον κόσμο. Πριν όμως συμβεί αυτό, ο Χριστός θα βαπτιστεί στον Ιορδάνη ποταμό, από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο.
Το ευαγγελικό ανάγνωσμα που διαβάζουμε την Κυριακή προ των Φώτων μας δείχνει ποιος ήταν ο Ιωάννης και ποια ήταν η αποστολή του. Ήταν εκείνος που έφυγε από τον κόσμο και κατέφυγε στην έρημο, όχι από μισανθρωπία, αλλά από αγάπη για τον κόσμο που προχωρούσε μέσα στις αμαρτίες του. Ο Ιωάννης θυσιάζει τη συνήθεια, την φυσική πορεία του καθενός ανθρώπου που είναι η οικογένεια, θυσιάζει την ίδια του τη ζωή, πορευόμενος με την άσκηση της λιτότητας και της προσευχής, για να κηρύξει μετάνοια στους ανθρώπους, αλλαγή δηλαδή νοοτροπίας και επιστροφή στον Θεό και να ζητήσει από τους ανθρώπους να επικυρώσουν αυτή την αλλαγή εισερχόμενοι στον Ιορδάνη ποταμό για να γευτούν το νερό ως σημείο κάθαρσης και αλλαγής. Και ο Ιωάννης δηλώνει εμφατικά ότι το βάπτισμα της μετανοίας συνεπάγεται από την πλευρά του Θεού τη συγχώρηση για όποια αμαρτία έκανε ο άνθρωπος και την συμπόρευση στην οδό της Βασιλείας των ουρανών. Ο Ιωάννης δεν σώζει με τον καθαρμό. Δείχνει όμως τον τύπο της σωτηρίας. Δείχνει στους ανθρώπους ότι το ίδιον θέλημα μάς χωρίζει από τον Θεό και μας κάνει να αποτυγχάνουμε να αγαπήσουμε και να μοιραστούμε, αλλά και να ελπίσουμε στην κοινωνία με τον Χριστό που δίνει ζωή. Ο Ιωάννης περιμένει τον Χριστό, για να τελειοποιήσει Εκείνος το βάπτισμα, κάνοντάς το μυστήριο με ανεξάλειπτο κύρος, που λυτρώνει τον άνθρωπο όχι μόνο από την αμαρτία της στιγμής, αλλά και από τον θάνατο τον πνευματικό, που μπορεί να γίνει αιώνιος.
Η πρώτη ονομασία της Εκκλησίας στους πρωτοχριστιανικούς χρόνους ήταν “Η ΟΔΟΣ”, ο δρόμος προς τον Χριστό διά του Χριστού. Και ο δρόμος αυτός ξεκινά από το βάπτισμα. Καθώς ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε την εορτή των Θεοφανίων, ας θυμηθούμε τον δρόμο που χάραξε ο Ιωάννης, με την υπέρβαση της συνήθειας και της θεώρησης ότι όλα είναι αυτονόητα, με την επιλογή η ζωή μας να είναι με τον τρόπο της ερήμου, της προσευχής και της ασκητικότητας δηλαδή, κυρίως όμως με την πορεία προς την άφεση των αμαρτιών διά της μετανοίας και της αγάπης, ώστε η ύπαρξή μας να ακολουθεί την ΟΔΟ του Κυρίου. Ο δρόμος είναι κατορθωτός, όπως μας έδειξε ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. Αρκεί με την πίστη και όσο άσκηση μπορούμε, να κόβουμε το θέλημά μας, να μοιραζόμαστε, να συγχωρούμε, να αγαπούμε. Και τότε ο ισχυρότερος πάντων, ο Χριστός μας, θα είναι μαζί μας και θα μας συντροφεύει στην ΟΔΟ της Εκκλησίας!
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
4 Ιανουαρίου 2026
Κυριακή Προ των Φώτων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου