ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακή του Ζακχαίου (Λουκ. 19, 1–10)

 ΚΗΡΥΓΜΑ Κυριακή του Ζακχαίου (Λουκ. 19, 1–10)

Σήμερα η Εκκλησία μάς βάζει στην πύλη του Τριωδίου. Δεν αρχίζουμε ακόμη νηστείες· αρχίζουμε καρδιές. 

Και ο πρώτος που στέκεται μπροστά μας είναι ο Ζακχαίος. Ένας άνθρωπος μικρός στο ανάστημα, αλλά –όπως φανερώνει το Ευαγγέλιο–μεγάλος στην επιθυμία.

Ο Ζακχαίος ήταν αρχιτελώνης. Άνθρωπος περιφρονημένος, αμαρτωλός στα μάτια όλων. Κι όμως, «ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι».

Δεν ζητά κάτι από τον Χριστό. Δεν ζητά θαύμα. Ζητά να Τον δει. Κι επειδή είναι μικρός, ανεβαίνει στο δέντρο. Δεν ντρέπεται. Δεν τον νοιάζει τι θα πουν. Όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «Ὅπου πόθος, ἐκεῖ καὶ τόλμη».

Αδελφοί μου, πολλές φορές δεν βλέπουμε τον Χριστό όχι γιατί δεν είναι κοντά, αλλά γιατί μένουμε χαμηλά. Μένουμε στο πλήθος, στη φασαρία, στις γνώμες των άλλων. Ο Ζακχαίος ανεβαίνει. 

Κάνει μια μικρή, αλλά ταπεινή κίνηση. Και τότε γίνεται το απρόσμενο.

Ο Χριστός σταματά. Σηκώνει το βλέμμα Του. Και λέει: «Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι». Δεν τον φωνάζει «αμαρτωλέ». Δεν του κάνει κήρυγμα. Τον φωνάζει με το όνομά του.

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέει: «Ὁ Θεός οὐχὶ τὴν ἁμαρτίαν ὁρᾷ πρῶτον, ἀλλὰ τὸν πόνον τῆς ψυχῆς». Ο Χριστός βλέπει την καρδιά του Ζακχαίου. Και ζητά να μπει στο σπίτι του. Γιατί πρώτα αλλάζει ο έσω άνθρωπος, και μετά έρχονται τα έργα.

Και πράγματι, η μετάνοια του Ζακχαίου δεν μένει στα λόγια. Λέει: «Τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν».

Όχι από φόβο. Αλλά από χαρά. Γιατί η αληθινή μετάνοια δεν είναι λύπη που σε συνθλίβει, είναι αλλαγή που σε ελευθερώνει.

Και τότε ακούγεται ο μεγάλος λόγος: «Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». Σήμερα. Όχι αύριο. Όχι όταν γίνουμε τέλειοι. Σήμερα, όταν ανοίγουμε την πόρτα.

Αδελφοί μου, ο Ζακχαίος είναι ο καθένας από εμάς. Μικροί στο ανάστημα της αρετής, αλλά αν έχουμε πόθο, ο Χριστός θα σταθεί.

Αρκεί να Τον ζητήσουμε. Αρκεί να κατέβουμε από το δέντρο της υπερηφάνειας και να Τον δεχθούμε στο σπίτι της καρδιάς μας.

Ας αρχίσουμε έτσι το Τριώδιο. Όχι με φόβο, αλλά με προσμονή.  Όχι με τύπους, αλλά με συνάντηση.

Γιατί κι από σήμερα, ο Χριστός περνά και λέει στον καθένα μας: «Σήμερον δεῖ με μεῖναι ἐν τῷ οἴκῳ σου».

π. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΣΚΙΚΑΣ