Μικρό εγκώμιο στην Κοίμηση της Παναγίας

 

Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

«Ευλογημένη κοίμηση της πολυδοξασμένης Θεοτόκου δια της οποίας η ασύλληπτη άπειρη φιλανθρωπία της τρισυπόστατης Θεότητας έχει φανερωθεί σ’ εμάς εκπλήσσοντας τις Άγιες Δυνάμεις των Ουρανών και μάς παρακινεί στην ομολογία και στον ατέλειωτο έπαινο της ανείπωτης ευσπλαχνίας και της καλοσύνης της».

Με τα ποιητικά αυτά εγκώμια ο άγιος Μόδεστος απευθύνεται στη Θεοτόκο, με την ευκαιρία της Κοίμησής της, και μαζί του σύνολος ο ορθόδοξος λαός μας αυτές τις μέρες από τη μιαν ως την άλλη άκρη της Οικουμένης, έως εδώ στο νοτιοδυτικό άκρο της Ελλάδας, στο Πανηγύρι της Παναγούλας του Μπανάτου.

Μπροστά μας ο ανθοστόλιστος Επιτάφιος της Θεοτόκου. Την ατενίζουμε ήδη χωρίς πνοή. Εκείνην, που διοχέτευσε στον ασφυκτικά χαωμένο μας κόσμο την αυθεντική και κατεξοχήν Πνοή, την ίδια τη Ζωή. Έχουμε μπροστά μας «προς ουρανόν επειγομένην» Εκείνην, που κυριολεκτικά γεφυρώνει τον Ουρανό με τη Γη. Και πραγματικά: Ολόκληρη η ζωή της, αλλά και ο θάνατός της, τον οποίον η εκκλησιαστική Παράδοση ονόμασε «κοίμηση», καταξιώνει το χωματένιο μας και φθαρτό στοιχείο στην ουράνια δόξα και χώρα. 

Κοιμήθηκε, λοιπόν, η Παναγιά μας. Φορτωμένη με μνήμες εντονότατες, αλλά κυρίως με θεϊκές και απαράμιλλες εμπειρίες. Κοιμήθηκε, έχοντας αισθανθεί στα σπλάχνα της το εμβρυακό σκίρτημα Εκείνου που συνέχει τα πάντα, του ίδιου του Θεού, του Σαρκωμένου Λόγου. Κοιμήθηκε παναγιότερη απ’ όλους τους αγίους, «υψηλοτέρα των ουρανών», καθαρότερη κι απ’ αυτές ακόμη τις ακτίνες του ήλιου.

Σύμφωνα με την ιερή τής Ορθοδοξίας Παράδοση, όταν ήρθε ο καιρός της εξόδου της, σύννεφα μετέφεραν στο φτωχικό της σπίτι τους Αποστόλους από τα πέρατα της οικουμένης, από εκεί όπου ο καθένας διακονούσε κηρύσσοντας, για να την συντροφέψουν στη μεγάλη εκείνη ώρα. Σύμπασα η Εκκλησία στο πλάι της. Μαζί και η κεφαλή της, ο Χριστός, παραλαμβάνοντας το πνεύμα Της. Το άχραντο Σώμα Της κηδεύεται «Γεθσημανή τω χωρίω», αλλά η ιερά Παράδοση διηγείται, ότι σε τρεις ημέρες ο Τάφος Της βρέθηκε αδειανός, επειδή η Παναγία και με το Σώμα Της ανέβηκε στον ουρανό, πλάι στον Γιο Της. «Μετέστη προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής», παραδεχόμαστε στο Απολυτίκιο της προκείμενης εορτής.

Για τούτο όλοι εμείς, το πλήρωμα της Ορθοδοξίας, διακατεχόμαστε από χαρμονή κατά τις ημέρες αυτές. Γι’ αυτό και το Δεκαπενταύγουστο θεωρείται «Πάσχα του καλοκαιριού». «Πάσχα», στην εβραϊκή γλώσσα, σημαίνει πέρασμα, διάβαση. Στην περίπτωση της Θεοτόκου, Εκείνη πέρασε στην ατελεύτητη Ζωή, αφήνοντας πίσω Της ορθάνοιχτη θύρα σωτηρίας για τον κόσμο. Άνθρωπος υπήρξε η Παναγία, όχι υπεράνθρωπος ή θεά. Άνθρωπος, σαν εμάς. Ένας από εμάς. Με σάρκα χωματένια και φθαρτή σαν τη δική μας. Αλλά, δοξάστηκε όσο κανείς! Η σωματική της μετάσταση κοντά στον Θεό καταδεικνύει πόσο απέραντα και ανεπανάληπτα αντιδοξάζει Εκείνος, όσους Τον δοξάζουν με τη ζωή και την πολιτεία τους.

Και κάτι ακόμα, ιδιαίτερα σημαντικό: Η Μητέρα του Θεού, ως Μητέρα των Αποστόλων εκείνου του μικρού γεωγραφικού χώρου στην Παλαιστίνη, με την ιερή Της Μετάσταση, γίνεται στο εξής Μητέρα του κόσμου ολόκληρου. Για τούτο ακριβώς τονίσαμε στην αρχή, ότι γεφυρώνει τον Ουρανό με τη Γη. Παραμένοντας εσαεί πλάι στον Γιο Της, καθίσταται ο ακαταμάχητος πρεσβευτής μας στον Ουρανό. Η προσηνής μεσίτριά μας. Ακούει τους πόνους, αφουγκράζεται την αγωνιώδη κραυγή του πονεμένου κόσμου και ακατάπαυστα δέεται για την ποθητή τού καθενός μας αποκατάσταση. Δέχεται τα δάκρυα του ταλαιπωρημένου και πολυπικραμένου Ανθρώπου και τα καταθέτει στα πόδια του «Υιού και Θεού» Της, μεσιτεύοντας αδιάλειπτα για την άφεση των αμαρτιών, την ψυχοσωματική μας ισορροπία, την πνευματική μας αρτίωση με τελικό ζητούμενο τη σωτηρία, ή -με άλλα λόγια- το προσωπικό τού καθενός μας πέρασμα (:πάσχα) στη μακαριότητα της εν Χριστώ ζωής.

Δεκαπενταύγουστο, λοιπόν. Πάσχα του Αυγούστου. Χαρμονή ουρανού και γης, ορατών και αοράτων, στρατευόμενης και θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Η Αειπάρθενος «προς την ζωήν μετέστησεν» και «Ασωμάτων δυνάμεις, θεοπρεπώς υποδέχονται» την ελπίδα του κόσμου.

Γι’ αυτό, μαζί με τον ιερό Υμνογράφο απευθύνουμε κι εμείς οι πανηγυρίζοντες την ολόθερμη ικεσία προς την προστάτιδα και πολιούχο του χωριού μας: «Δέσποινα αγαθή, τας αγίας σου χείρας, προς τον Υιόν σου άρον, τον φιλόψυχον πλάστην, οικτιρήσαι τους δούλους σου»!!!

Πανηγυρικός εσπερινός της Κοιμήσεως Θεοτόκου στην Κέρκυρα

 Στον εσπερινό της κοιμήσεως Θεοτόκου, ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, χοροστάτησε και μίλησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου Κοινοπιαστών στη μέση Κέρκυρα. Αναφέρθηκε στο κάλλος της Παναγίας μας, το οποίον επεθύμησε και ο ίδιος ο Κύριος. Ο ψαλμωδός αναφέρεται στην Υπεραγία Θεοτόκο με πολύ κολακευτικά λόγια, διότι αυτή είναι «η θυγάτηρ του Θεού», της οποίας το κάλλος επιθυμεί ο Βασιλεύς. Αυτό το κάλλος της Παναγίας μας, αυτή τη μυστική ομορφιά, καλούμαστε κι εμείς να ανακαλύψουμε και να ενστερνιστούμε. Η Παναγία είναι η υπέρτατη ανθρώπινη ομορφιά, όχι αυτή που ο κόσμος μας, ταυτίζει με τη σωματική εμφάνιση. Το κάλλος της Παναγίας μας, είναι εσωτερικό και πνευματικό, και γι αυτό γίνεται επιθυμητό απ όλο τον κόσμο, υλικό και πνευματικό. 

Η Παναγία μας, μας διδάσκει με τον βίο της πάμπολλα. Πρώτον ακούει, «άκουσον θύγατερ» τον λόγο του Θεού, και παραμένει πιστή σε Αυτόν. Από την στιγμή του Ευαγγελισμού μέχρι και τον Σταυρό του Κυρίου μας, ακούει την φωνή του Αρχαγγέλου Γαβριήλ που της μεταφέρει το μήνυμα του Θεού. Ακούει την φωνήν του Συμεών όταν προσαγάγει τεσσαράκοντα ημερών εις τον Ναόν, που της προλέγει τα προφητικά λόγια «σου την καρδίαν ρομφαίαν» θα διέλθει. Ακούει την φωνή του Υιού της από το ικρίωμα του Σταυρού «Γύναι, ιδού ο υιός σου».

Δεύτερον βλέπει, «και ίδε» τον εσωτερικό κόσμο της αρετής, έχει τους οφθαλμούς της να ατενίσουν και να φροντίσουν το εσωτερικό κάλλος που προέρχεται από την άσκηση, την εγκράτεια και την παρθενία της. Αρετές που οδηγούν στην θέα του Θεού. Η Παναγία μας βλέπει τον Ιησούν όχι μόνο όταν είναι στην επίγεια ζωή, αλλά τον ατενίζει και στην επουράνια ζωή. Γι αυτό και η κοίμηση της είναι η επιστροφή στον αγαπημένο Υιό της, που την εμπειρία Του, διαρκώς είχε μέσα στην καρδιά της. 

Τρίτον υπακούει, «κλίνον το ούς σου», η Παναγία αποτελεί το πρότυπον της υπακοής στον Θεό. Ο Κύριος είπε ότι όποιος με αγαπά υπακούει και τηρεί τις εντολές μου, και η Παναγία τήρησε τις εντολές του Θεού. Στο πρόσωπο της, αίρεται η ανυπακοή της πρώτης Εύας. Η πρώτη Εύα δια της ανυπακοής οδηγεί τον άνθρωπο στον θάνατο, η Παναγία δια της υπακοής, μας επανασυνδέει με την ζωή. 

Τέταρτον, αποτάσσεται την ματαιότητα και ζει ασκητικά «και επιλάθου του λαού σου και του οίκου του Πατρός σου». Η Παναγία αποτελεί το υπόδειγμα του μονήρους βίου, το καύχημα των μοναχών και ασκητών. Είναι το τείχος των παρθένων.

Και τέλος, το κάλλος της Παναγίας γίνεται επιθυμητό υπό του Βασιλέως «και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου». Έχει ανάγκη ο Θεός από το ανθρώπινο κάλλος; Όχι, αλλά το κάλλος της Παναγίας είναι καρπός της Χάριτος του Θεού, της ενεργείας Του, γι αυτό καθίσταται η υψηλοτέρα των ουρανών, η τιμιωτέρα των χερουβείμ και η ενδοξοτέρα των Σεραφείμ. Κατοικεί μέσα της το Άγιον Πνεύμα, και γίνεται η ευλογημένη και κεχαριτωμένη. 

Μέσα σ έναν κόσμο που θορυβεί, που δεν βλέπει, ή βλέπει ότι θέλει και ότι τον συμφέρει , που δεν κλίνει τη κεφαλή για να ακούσει τον άλλον και να κάνει την υπακοή, οι χριστιανοί καλούμαστε να ζήσουμε διαφορετικά, να σιωπήσουμε, να απομονώσουμε τους θορύβους του κόσμου και να ακούσουμε τον έσω άνθρωπο. Να ακούσουμε πάνω από όλα τον Λόγο του Θεού, να τον βάλουμε καλά μέσα στην καρδιά μας και να τον κάνουμε πράξη. Σ αυτή την δύσκολη πορεία, ας αντλήσουμε δύναμη και κουράγιο από το πάνσεπτον πρόσωπο της Παναγίας μας.

Παραμονή της Εορτής της Κοιμήσεως Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Παλαιοκαστριτίσσης.

 Σήμερα Κυριακή 14 Αυγούστου, παραμονή της εορτής της κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε προεορτίως, στην εορτάζουσα παλαίφατη και ιστορική Ιερά Μονή της Παναγίας Παλαιοκαστριτίσσης στην ομώνυμη περιοχή. Η ως άνω Ιερά Μονή είναι επανδρωμένη με νέους μοναχούς υπό τον καθηγούμενο αρχιμανδρίτη Σωσίπατρο. 

Στην ομιλία του αναφέρθηκε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, και υπογράμμισε τρία στοιχεία. Το πρώτον, αφού απόλυσε τους όχλους, τους οποίους και εδίδαξε ο Ιησούς Χριστός, απεμακρύνθη σε έρημον τόπο για να προσευχηθεί. Στην πολύβουη σήμερα κοινωνία μας, τα μοναστήρια είναι τόποι ησυχίας και τόποι προσευχής, πέραν των δυνατοτήτων που έχουν οι μοναχοί, να παρατηρούν εσωτερικά τον εαυτό τους, να ανακαλύπτουν την πεσμένη των εικόνα, αγωνιζόμενοι για την ανόρθωση της πεπτωκυίας ανθρώπινης φύσεως των. Για να γίνεται εντονότερος ο αγώνας τους για να φτάσουν στο καθ ομοίωσιν, τους βοηθά πολύ η προσευχή στον Πανάγιο Θεό. Και αυτό το διδασκόμαστε σήμερα από την προσευχή που έκανε ο Ιησούς στην έρημο. Τα μοναστήρια όμως, είναι και πόλοι έλξεως των ανθρώπων για να ζήσουν λίγο και εκείνοι από την ησυχία, την κατάνυξη, και την προσευχή την οποία ο σύγχρονος άνθρωπος έχει ιδιαίτερα ανάγκη.

Το δεύτερο σημείο, είναι η ανασφάλεια του Πέτρου καθώς εκέλευσε ο Ιησούς να έλθει κοντά Του, περπατώντας επάνω στην θάλασσα, και η ολιγοπιστία του, ήταν η αιτία του καταποντισμού του. Ανασφάλειες και ολιγοπιστίες, σήμερα αντιμετωπίζουμε όλοι οι άνθρωποι. Όσο περισσότερο, η σύγχρονη κοινωνία υπόσχεται στον σύγχρονο άνθρωπο (Homo economicus),ασφάλειες ζωής και διευκολύνσεις για την ζωή του, οι οποίες υποστηρίζονται στα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα και άλλες τεχνικές, θέλοντας να τον βγάλει από τα αδιέξοδα, τόσο περισσότερο γίνεται ανασφαλής ο άνθρωπος , χωρίς την παρουσία του Θεού στην ζωή του. Η ασφάλειά μας, στηρίζεται ολοκληρωτικά στην πίστη μας, στον Ιησού Χριστό, ο οποίος εξαγόρασε τον άνθρωπο από την φθορά και τον θάνατο, και μας έδωσε την δυνατότητα της ζωής της αιωνιότητος.

Και το τρίτον σημείο, στη θέα του Ιησού Χριστού βαδίζοντας επάνω στα κύματα, οι μαθητές, πάλι από την ολιγοπιστία τους, δεν μπόρεσαν να διακρίνουν τον Θεάνθρωπο Ιησούν Χριστό, και τον θεώρησαν ως φάντασμα, όπως και μετά την ανάστασή Του, όταν εφανερώθη στους μαθητές, δεν μπόρεσαν και τότε να έχουν σαφή εικόνα του διδασκάλου των , για αυτό και τότε αλλά και τώρα επί της θαλάσσης της Τιβεριάδος, ο Ιησούς Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές του, τους είπε «εγώ ειμι· μη φοβείσθε». Χρειάζεται καθαρότητα στον λογισμό, στη σκέψη και στην καρδιά μας, προκειμένου να έχουμε σαφή εικόνα της παρουσίας του Θεού στην ζωή μας. Οι όσιοι πατέρες της ερήμου μίλησαν για την μεγάλη αρετή της διάκρισης, και η διάκριση έχει να κάνει ακόμη και στην λατρεία μας στον αληθινό Θεό. Συμβαίνει πολλές φορές, εμείς οι άνθρωποι που ζούμε στον γνώφο της αγνωσίας, να συγχέουμε στην λατρεία μας τον αληθινό Θεό με έναν θεό τον οποίο εμείς έχουμε δημιουργήσει, στην σφαίρα της δικής μας φαντασίας, και ενώ προσευχόμαστε. Και έτσι η προσευχή μας να μην απευθύνεται στον αληθινό Θεό. Η παιδεία η πνευματική, και η άσκηση, είναι τα μέσα με τα οποία ο άνθρωπος προσπαθεί να καθαρίσει τις πνευματικές του αισθήσεις, και τούτο συντελείται στο εργαστήριο το πνευματικό, που είναι η εκκλησία του Χριστού μας, και η κοινή εν Χριστώ ζωή δια της θείας μυσταγωγίας και λατρείας.

Στο τέλος ο σεβασμιώτατος απευθύνθηκε στον καθηγούμενο, ευχόμενος να τον στηρίζει η Παναγία μας, στο έργο που του ανέθεσε εκείνη, ώστε να διαφυλάξει την αδελφότητα ακεραίαν και να την οδηγήσει από τον κόσμο της δουλείας, στην ελευθερία του Θεού.

Καλή Παναγιά – Δεκαπενταύγουστος 2022

Καλή Παναγιά – Ο Δεκαπενταύγουστος είναι γιορτή! Διότι σε κάθε σημείο της Ελλάδας υπάρχει και μια ξεχωριστή Παναγιά.

Η προετοιμασία των πιστών αρχίζει από την 1η Αυγούστου με τη νηστεία που διαρκεί έως τον Δεκαπενταύγουστο, αποτελώντας για τους Ορθόδοξους χριστιανούς το «Πάσχα του καλοκαιριού».

Μακριά από τα αστικά κέντρα, στις παραλίες, στα δεκάδες προσκυνήματα της Παναγίας ανά τη χώρα, στην Ελλάδα γιορτάζεται το «Πάσχα του καλοκαιριού».

Στις 15 Αυγούστου χιλιάδες πιστοί με κατάνυξη, προστρέχουν στα αμέτρητα προσκυνήματα της Παναγίας.

Θέλουν έτσι να μαρτυρήσουν την πίστη τους στο πρόσωπο της μητέρας του Θεανθρώπου και να την ικετέψουν να μεσολαβήσει στον Υιό της για τη σωτηρία της ψυχής τους.

Η Παναγία φροντίζει για όλο τον κόσμο και είναι η μεσίτρια στον Υιό της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

Παναγία Σουμελά στη Βέροια, στην Μεγαλόχαρη της Τήνου και η Παναγία της Κεφαλλονιάς, όπου κάθε χρόνο εμφανίζονται κοντά στην εικόνα της τα λεγόμενα «φίδια της Παναγίας» είναι μερικά μόνο από τα εκατοντάδες προσκυνήματα της Θεοτόκου.

Η Παναγία δεν έχει μόνο θρησκευτική σημασία για τους Έλληνες αλλά και εθνική. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει σώσει το έθνος και έτσι ο ελληνικός λαός την τιμά και τη σέβεται πολύ.

Η Παναγία, το ιερότερο από τα πρόσωπα της Ορθοδοξίας, δοξάζεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Έτσι και φέτος με ευλάβεια και κατάνυξη ας εορτάσουμε την Εορτή της Παναγιάς μας.

Καλή Παναγιά…

Η Νηστεία και οι Παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου

Από 1 μέχρι και 14 Αυγούστου – Νηστεύουμε προς τιμήν της Υπεραγίας Θεοτόκου η οποία ενήστευσε επίσης πριν από την Κοίμησή Της.

Η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου έχει αυστηρό χαρακτήρα και αρχικά ήταν διαιρεμένη σε δύο τμήματα: αυτό που προηγείτο της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (6/8) και εκείνο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Νηστεύουμε λοιπόν και από λάδι όλες τις ημέρες – Κατάλυση οίνου και ελαίου μόνο τα Σάββατα και τις Κυριακές. Κατά την εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στις 6 του μηνός, οποιαδήποτε μέρα κι αν πέσει, καταλύουμε ψάρι. Κατάλυση ιχθύος και μόνον, έχουμε και κατά την ημέρα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αν αυτή πέσει Τετάρτη ή Παρασκευή.

Η νηστεία είναι εντολή του Θεού. Η πρώτη. Η πιο παλιά από όλες. Την έδωσε στον Αδάμ μέσα στον παράδεισο.

Το νόημα της νηστείας ήταν: με το όπλο της νηστείας να συνηθίσουν οι άνθρωποι στην υπακοή στον Θεό και στην πάλη κατά του διαβόλου.

Ο Xριστός, τόνισε ακόμη περισσότερο την αξία της νηστείας. Είπε: «Το γένος τούτο ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία» – Δηλαδή με τη νηστεία πολεμάμε τον διάβολο και τον νικάμε. Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας «Δεν αρκεί η αποχή από τροφές, αλλά ας νηστεύσωμε νηστεία αρεστή στον Θεό. Αληθινή νηστεία είναι η εγκράτεια της γλώσσας, η αποχή από τον θυμό, αποχωρισμός από τις επιθυμίες, από τη συκοφαντία, το ψέμα, την επιορκία». (Μέγας Βασίλειος). Οι παρακλητικοί κανόνες της Θεοτόκου.

Τον Δεκαπενταύγουστο είναι μια περίοδος του εκκλησιαστικού έτους κατά την οποία η ορθόδοξη ψυχή στρέφει τα μάτια με βαθειά κατά­νυξη προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Επί δεκαπέντε μέρες πριν από την εορτή της Κοιμήσεως, σημαίνουν οι καμπάνες την ώρα του δει­λινού, και τα πλήθη των πιστών πάνε να ψάλλουν τον Μικρό και τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα. Ανάλογη κατάνυξη έχει βέβαια και η περίοδος των Χαιρετισμών της Παναγίας. Αλλά ενώ στους Χαιρετι­σμούς κυριαρχεί ο υμνολογικός τόνος, η θριαμβική δοξολόγηση των απείρων χαρίτων της «Μητρός του Θεού γενομένης», στους Παρα­κλητικούς Κανόνες του Δεκαπενταυγούστου κυρίαρχος τόνος είναι το πένθος και η οδύνη της βαρυαλγούσης ψυχής του πιστού που ζη­τά παράκληση και παρηγοριά από την Παναγία.

Οι Παρακλητικοί Κανόνες, ο Μικρός και ο Μέγας, ή απλώς η Μικρή και η Μεγάλη Παράκληση – επειδή δια των ύμνων αυτών οι πιστοί παρακαλούν την Παναγία να ακού­σει και να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους – ψάλλονται εναλλάξ, δη­λαδή τη μία μέρα ψάλλεται η Μεγάλη και την άλλη η Μικρή. Μόνο κατά τους εσπερι­νούς των Σαββάτων και της Εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου δεν ψάλλον­ται οι Παρακλήσεις, και τούτο επειδή το περιεχόμενό τους είναι πέν­θιμο και ικετευτικό και δεν συμφωνεί προς το χαρμόσυνο ύφος των εορταστικών αυτών ύμνων.

Εκτός όμως από την περίοδο του Δεκα­πενταύγουστου, η Μικρή ιδίως Παράκληση, ψάλλεται συχνά, «εν πά­ση περιστάσει και θλίψει ψυχής», είτε στους Ιερούς Ναούς είτε και κατ” οίκον από τους πιστούς, οι οποίοι επιθυμούν να ικετεύσουν δι” αυτής τη Θεοτόκο και να επικαλεσθούν την μεσιτεία της. Η δε διάκριση των Παρακλήσεων σε Μικρή και Μεγάλη, οφείλεται αποκλειστικώς και μόνον στην έκταση, το μέγεθος των τροπαρίων. Τα τροπάρια δηλαδή της Μικρής Παρακλήσεως είναι μικρότερα και συντομότερα από εκείνα της Μεγάλης. Η Μικρή Παράκληση είναι ποίημα κάποιου υμνογράφου ο οποίος κατ” άλλους μεν ονομάζονταν Θεοστήρικτος και ήταν Μο­ναχός, κατ” άλλους δε Θεοφάνης. Όπως φαίνεται όμως πρόκειται περί του ιδίου προσώπου, το οποίο έγινε Μοναχός, και από Θεοφά­νης μετονομάσθηκε σε Θεοστήρικτο. Η Μεγάλη Παράκληση είναι έργο του Θεοδώρου του Β΄, του Δουκός, Βασιλέως της Νικαίας, του επονομαζομένου Λασκάρεως, ο οποίος έζησε περί τα μέσα του 13ου αιώνα, και είναι πολύ μεταγενέστερος του Θεοστηρίκτου του Μοναχού.

Οι δύο Παρακλήσεις, πλην του Κανόνος, περιλαμβάνουν στην Ακο­λουθία τους και Ψαλμούς, δεήσεις υπέρ των ζώντων πιστών υπέρ των οποίων τελούνται, και Ευαγγελική περικοπή. Το περιεχόμενό τους είναι ικετευτικό, συγκινεί τους πιστούς, διδάσκει και προτρέπει αυτούς να προστρέχουν με θάρρος και εμπιστοσύνη πάντοτε προς την Κυρία Θεοτόκο, τη Μεγάλη Μητέρα τους, για να βρίσκουν πα­ρηγοριά και να λαμβάνουν βοήθεια στις ανάγκες τους.

Προς την Κυρία Θεοτόκον ας ψάλλουμε και ’μεις, με πίστη και εκ βά­θους καρδίας, τις ιερές Παρακλήσεις, και μαζί με τους ιερούς υμνω­δούς, ας επαναλαμβάνουμε: «Βλέψον ιλέω όμματί σου και επίσκεψαι την κάκωσιν, ην έχομεν, και δεινών συμφορών και βλάβης και κινδύ­νων και πειρασμών ημάς λύτρωσαι, αμερήτω σου ελέει», με την ακρά­δαντη βεβαιότητα ότι «δεν θα παρίδη την πενιχράν δέησίν μας, τον κλαυθμόν και τα δάκρυα και τους στεναγμούς μας, αλλά θα πληρώση τας αιτήσεις μας», για να δοξάζουμε Αυτήν μετά πόθου πάντοτε.

theomitoros.blogspot.com

Η ΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΜΑΝΔΡΑΚΙΝΑΣ

Με κατάνυξη και μεγαλοπρέπεια πραγματοποιήθηκε η περιφορά του Επιταφίου από τον πανηγυρίζοντα Ι. Ν. Υ. Θ. Μανδρακιωτίσσης στο κέντρο της πόλεως με τη συμμετοχή ευάριθμων ιερέων με προεξάρχοντα τον Πρωτοπρεσβύτερο Θεμιστοκλή Μουρτζανό Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Μητροπόλεως μας, ο οποίος στην σύντομη ομιλία του αναφέρθηκε στο γεγονός του θανάτου που για μας τους ορθοδόξους  είναι η γενέθλια ημέρα για την αιώνια ζωή. Επίσης συμμετείχε η φιλαρμονική "ΜΑΝΤΖΑΡΟΣ" και η πολυμελής τετράφωνη χορωδία της ενορίας μας υπό την Διεύθυνση του μαέστρου Ιωάννη Καρύδη. Συγκινητική ήταν η συμμετοχή χιλιάδων πιστών όχι μόνο Κερκυραίων αλλά και πολλών επισκεπτών του νησιού.