Η Εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού στην Κέρκυρα

     Την Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2025, εoρτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος. Το Ιερό Προσκύνημα ήταν κατάμεστο από πλήθος ευλαβών προσκυνητών προερχόμενοι τόσο από την Ελλάδα όσο και από πολλά μέρη του Ορθόδοξου κόσμου, όπως τις αδελφές Εκκλησίες Σλαβικών χωρών, της Ρουμανίας κ. α., οι οποίοι συρρέουν ώστε να ωφεληθούν πνευματικά και να καταθέσουν τα αιτήματα τους με πίστη στο Ιερό Σκήνωμα του σπουδαίου αυτού Αγίου της Εκκλησίας μας.  

Ο Σεβασμιώτατος, στην ομιλία του, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, αναφέρθηκε, αρχικά, στη σπουδαιότητα της μεγάλης και σεβάσμιας ημέρας της Ύψωσης του Τίμιου και Ζωοποιού Σταυρού. Τόνισε ότι η Αγία μας Εκκλησία διδάσκει ότι η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού τιμάται όπως η Μεγάλη Παρασκευή και φέρει τα ίσα με αυτή. Καθώς υψώνεται ο Τίμιος Σταυρός εν τω μέσω των Ορθόδοξων Ιερών Ναών, καλούνται οι Χριστιανοί να ατενίζουν το Σταυρό ώστε να λαμβάνουν δύναμη και να ενδυναμώνονται στον αγώνα τους για τη σωτηρία. Σήμερα, βλέπουμε τον Τίμιο Σταυρό ο οποίος βρέθηκε από την Αγία Ελένη στα Ιεροσόλυμα και υψώθηκε από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων σε όλους εκείνους τους ανθρώπους οι οποίοι άλλοι μεν κατεδίκασαν τον Χριστόν και άλλοι δε, Τον λάτρευσαν. Τον είδαν σταυρούμενον αλλά ταυτόχρονα έζησαν και την Ανάστασήν του. Τώρα, αυτός ο Σταύρος στον οποίο τελείωσε την επίγεια ζωή του ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο οποίος είναι αιματοβαμμένος, από εκεί που αποτελούσε ένα όργανο ατίμωσης και καταδίκης των βαρυποινιτών, πλέον, μετατρέπεται στη σωτηρία όλων των πιστών, καθώς ο Κύριός μας μαρτύρησε και έδωσε τη σωτηρία στο ανθρώπινο γένος.

Ο Απόστολος Παύλος, ο οποίος εκλήθη από τον ίδιο τον Κύριό μας για να κηρύξει σε όλα τα έθνη το Πάθος και την Ανάσταση, λέγει στη σημερινή αποστολική περικοπή απευθυνόμενος στους Κορινθίους ότι ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου μας σε άλλους δίδει τη σοφία, τη σωτηρία, τη σύνεση ενώ άλλους τούς σκανδαλίζει. Ο λόγος ο του Σταυρού είναι εκείνος που και τότε και σήμερα, «τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι».

Ενώ οι Ιουδαίοι ανέμεναν το Μεσσία, καθώς εδιδάχθηκαν από τους προφήτες και τις γραφές, που θα έσωζε όλο το γένος των ανθρώπων έπαθαν σύγχυση. Περίμεναν έναν κοσμικό άρχοντα που θα τούς γλίτωνε από τους Ρωμαίους και θα γινόταν ένας παγκόσμιος ηγέτης, απεσταλμένος του Θεού. Όμως, απατήθηκαν στην πίστη τους. Έτσι, εκείνοι οι οποίοι καταδίκασαν τον σεσαρκωμένο Υιό και Λόγο του Θεού, Τού είπαν ότι εμείς γνωρίζουμε ότι ουκ αποθνήσκει ο Μεσσίας, τι είναι αυτό που μάς λες ότι εγώ θα θυσιαστώ υπέρ της του κόσμου σωτηρίας; Δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν όταν τούς έλεγε ο Κύριος «μικρὸν καὶ οὐκέτι θεωρεῖτέ με, καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με» (Ιων. ιστ’, 16). Δηλαδή, με το σταυρικό θάνατό Του επ’ ολίγον δε θα ήταν μαζί τους. Αλλά και μετά την Ανάσταση Του θα Τον έβλεπαν εν δόξη. Έτσι, όσοι εκ των Ιουδαίων επίστευσαν, δόξασαν το Θεό και ευτύχησαν να συμπορευτούν και να συνυπάρξουν εις τα άγια των Αγίων έως και στον Ουρανό μαζί με τους αναρίθμητους εκείνους ανθρώπους που Τον απεδέχθησαν και επιζήτησαν τη σωτηρία τους.

Οι δε Έλληνες, εκείνοι δηλαδή οι οποίοι εκπροσωπούσαν τον ειδωλολατρικό κόσμο, θεωρούσαν ως μία ανοησία το μυστήριο του Σταυρού και τη θυσία του Κυρίου μας, λόγω της φιλοσοφίας τους. Για αυτούς, άλλες θεότητες μπορούσαν να εκπροσωπήσουν τον άνθρωπο. Αυτές ήταν η αμαρτία και τα διαφόρων ειδών πάθη της εποχής εκείνης. Για αυτό η κάθε αμαρτία που αντιπροσωπευόταν από κάποια θεότητα ήταν σεβαστή από τους ειδωλολάτρες.

Όμως, τούτο το μυστήριο και ο λόγος του Σταυρού προσφέρει, δια μέσω των αιώνων, σταθερά τα ίδια στον καθένα μας. Έτσι, «τοῖς μέν σῳζομένοις» γίνεται σωτηρία και Ανάσταση. Όμως, για τους άλλους που κοροϊδεύουν και μυκτηρίζουν το Σταυρό του Κυρίου μας είναι απώλεια. Ο Κύριός μας επάνω στο Σταυρό απώλεσε όλα τα δικαιώματα του οικειοθελώς. Ήταν αθάνατος αλλά την αθανασία την προσέφερε σε όλον τον κόσμο. Μάλιστα είπε ότι θα μπορούσε να παρακαλέσει τον Ουράνιο Πατέρα του και να παρατάξει λεγεώνες Αγγέλων για να Τον υπερασπιστούν. Όμως, παραιτήθηκε ακόμη και τούτου του δικαιώματός Του. Έτσι λοιπόν, σήμερα, όλοι εμείς οι οποίοι υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας στην εποχή του δικαιωματισμού, στην εποχή της κάθε είδους αμαρτίας, όσοι έχουμε αποδεχτεί το μυστήριο και το λόγο του Σταυρού, αντί να κατανοούμε το συμβολισμό του Σταυρού για την παραίτηση από την αμαρτία και τη σωτηρία μας, εμπίπτουμε σε εκείνους οι οποίοι ονειδίζουν το μυστήριον του Σταυρού.

Σήμερα, που υψώνεται και πάλι ο Τίμιος Σταυρός εν μέσω ημών, ας ατενίσουμε τον αιματόβρεχτο Σταυρό του Κυρίου μας και εκείνος ο οποίος αποζητά τη λύτρωση δύναται να τη βρει στον Τίμιο Σταυρό. Για αυτό λέμε «Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει Σου». Ο Σταυρός του Κυρίου μας απέκτησε δύναμη η οποία διοχετεύεται στον καθένα μας προκειμένου να ενδυναμωθούμε στη ζωή των πειρασμών και στον καιρό των θλίψεων, των προκλήσεων, της αμαρτίας και της αποστασίας. Όσο προσβλέπουμε στον Τίμιο Σταυρό, τόσο θα ενδυναμωνόμαστε σε αυτή τη σύγχρονη εποχή που οι άνθρωποι εξαπατώνται καθημερινά με τα του κόσμου προσφερόμενα και την αμαρτία που λάτρεψε ο άνθρωπος. 

Στο τέλος, ο κ. Νεκτάριος κάλεσε όλους, τη σημερινή ημέρα, ο καθένας μας να γονατίσει ενώπιον του Τιμίου Σταυρού και να ικετεύσει τον Κύριό μας ώστε να αγκαλιάσει το σύγχρονο άνθρωπο ο οποίος ταλανίζεται και υποφέρει από όλους εκείνους τους πειρασμούς οι οποίοι ενσκήπτουν καθημερινά στη ζωή μας ενώ ευχήθηκε χρόνια πολλά σε όλους. 

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος είχε συνάντηση στο αρχονταρίκι του Ιερού προσκυνήματος με το Γενικό Επιθεωρητή Στρατού και Υπαρχηγό του ΓΕΣ, Αντιστράτηγο κ. Ανδρέα Κορωνάκη, ο οποίος και φέρει την καταγωγή του από την Κέρκυρα, το διοικητή της 8ης ταξιαρχίας πεζικού που εδρεύει στα Ιωάννινα, Ταξίαρχο κ. Βασίλειο Κολιό και το Διοικητή του Τάγματος Εθνοφυλακής Κέρκυρας, Αντισυνταγματάρχη ΠΖ, κ. Νικόλαο Πουρνάρα. Η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια της περιοδείας του κυρίου Αντιστρατήγου στις ακριτικές μονάδες της Ελλάδος. Έτσι, πορευόμενος προς το στρατιωτικό φυλάκιο των Οθωνών, υπέβαλε τα σέβη του στο Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας, ενώ αντήλλαξαν ευχές και δώρα. Ο κ. Νεκτάριος ευχήθηκε ο Τίμιος Σταυρός να προστατεύει και να σκεπάζει το στρατό της πατρίδος μας και να ενδυναμώνει όλους όσους υπηρετούν για την προστασία των συνόρων της Ελλάδος. 

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2025- ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Α’ Κορ. 1,18-24)

 

Ἀδελφοί,  ὁ λόγος ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι.  γέγραπται γάρ· ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω.  ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου; οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου;  ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας.  ἐπειδὴ καὶ ᾿Ιουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ ῞Ελληνες σοφίαν ζητοῦσιν,  ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, ᾿Ιουδαίοις μὲν σκάνδαλον, ῞Ελλησι δὲ μωρίαν,  αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, ᾿Ιουδαίοις τε καὶ ῞Ελλησι, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν.

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Ἀδελφοί, ο λόγος του σταυρού αφενός γι’ αυτούς που χάνονται είναι μωρία, αφετέρου για εμάς που σωζόμαστε είναι δύναμη Θεού.  Γιατί είναι γραμμένο: Θα καταστρέψω τη σοφία των σοφών και τη σύνεση των συνετών θα απορρίψω.  Πού είναι ο σοφός; Πού ο γραμματέας; Πού ο συζητητής του αιώνα τούτου; Δεν μώρανε ο Θεός τη σοφία του κόσμου;  Επειδή, λοιπόν, με τη σοφία του Θεού, δε γνώρισε ο κόσμος διαμέσου της σοφίας του το Θεό, ευδόκησε ο Θεός διαμέσου της μωρίας του κηρύγματος να σώσει εκείνους που πιστεύουν.  Επειδή, πράγματι, οι Ιουδαίοι απαιτούν σημεία και οι Έλληνες ζητούν σοφία,  εμείς όμως κηρύττουμε Χριστό σταυρωμένο, αφενός στους Ιουδαίους είναι σκάνδαλο, αφετέρου στα έθνη μωρία.  Σ’ αυτούς όμως τους κλητούς, Ιουδαίους και Έλληνες, ο Χριστός είναι Θεού δύναμη και Θεού σοφία.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 14 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2025- ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Ἰωάν. 19, 6-11, 13-20, 25-28,30)

 

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, συμβούλιον ἐποίησαν οἱ Ἀρχιερεῖς καί οἱ Πρεσβύτεροι κατά τοῦ Ἰησοῦ, ὅπως αὐτόν ἀπολέσωσι. Καί παρεγένοντο πρός τόν Πιλᾶτον, λέγοντες· σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν.  ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ ᾿Ιουδαῖοι· ἡμεῖς νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ἡμῶν ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν.  ῞Οτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη,  καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ ᾿Ιησοῦ· πόθεν εἶ σύ; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ.  λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;  ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ' ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν. Ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τόν λόγον, ἤγαγεν ἔξω τόν Ἰησοῦν, καί ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ·  ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς ᾿Ιουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν.  οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα.  τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ.  Παρέλαβον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ,  ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ' αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν ᾿Ιησοῦν.  ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· ᾿Ιησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν ᾿Ιουδαίων.  τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν ᾿Ιουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ ᾿Ιησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον ῾Εβραϊστί, ῾Ελληνιστί, Ρωμαϊστί. Εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή.  ᾿Ιησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ· γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου.  εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ' ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια. Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ ᾿Ιησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα. 

Ἀπόδοση σέ ἁπλή γλῶσσα

Εκεῖνο τον καιρό, έκαναν συμβούλιο οι Αρχιερείς και οι Πρεσβύτεροι εναντίον του Ιησού, με ποιο τρόπο να τον θανατώσουν. Και εμφανίστηκαν στον Πιλάτο και του είπαν: «σταύρωσέ τον, σταύρωσέ τον». Τους λέει ο Πιλάτος: «Λάβετέ τον εσείς και σταυρώστε τον, γιατί εγώ δεν βρίσκω σ’ αυτόν καμιά αιτία κατηγορίας».  Αποκρίθηκαν σ’ αυτόν οι Ιουδαίοι: «Εμείς έχουμε νόμο και κατά το νόμο οφείλει να πεθάνει, γιατί έκανε τον εαυτό του Υιό Θεού».   Όταν λοιπόν άκουσε ο Πιλάτος αυτόν το λόγο, φοβήθηκε περισσότερο,  και εισήλθε στο πραιτόριο πάλι και λέει στον Ιησού: «Από πού είσαι εσύ;» Αλλά ο Ιησούς δεν του έδωσε απόκριση.  Λέει τότε σ’ αυτόν ο Πιλάτος: «Σ’ εμένα δε μιλάς; Δεν ξέρεις ότι έχω εξουσία να σε απολύσω και έχω εξουσία να σε σταυρώσω;»  Του αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Δε θα είχες εξουσία κατεπάνω μου καμιά, αν δε σου ήταν δοσμένο από τον ουρανό».  Γι’ αυτό που είπε, ο Πιλάτος ζητούσε να τον απολύσει. Αλλά οι Ιουδαίοι κραύγασαν λέγοντας: «Αν τούτον απολύσεις, δεν είσαι φίλος του Καίσαρα. Καθένας που κάνει τον εαυτό του βασιλιά αντιτίθεται στον Καίσαρα».  Ο Πιλάτος, λοιπόν, όταν άκουσε τα λόγια αυτά, έφερε έξω τον Ιησού και κάθισε πάνω σε βήμα, σ’ έναν τόπο που λέγεται Λιθόστρωτο και στα εβραϊκά “Γαββαθά”. Ήταν τότε παρασκευή του Πάσχα, η ώρα ήταν περίπου δώδεκα το μεσημέρι. Και λέει στους Ιουδαίους: «Να ο βασιλιάς σας».  Κραύγασαν τότε εκείνοι: «Πάρτον, πάρτον και σταύρωσέ τον». Τους λέει ο Πιλάτος: «Το βασιλιά σας να σταυρώσω;» Αποκρίθηκαν οι αρχιερείς: «Δεν έχουμε βασιλιά παρά μόνο τον Καίσαρα».  Τότε, λοιπόν, τον παράδωσε σ’ αυτούς για να σταυρωθεί.   Παρέλαβαν λοιπόν τον Ιησού, και βαστάζοντας ο ίδιος το σταυρό, εξήλθε από την πόλη στο λεγόμενο “Κρανίου Τόπο”, που λέγεται εβραϊκά “Γολγοθά”, όπου τον σταύρωσαν, και μαζί του άλλους δύο, δώθε και κείθε, και στο μέσο τον Ιησού.  Ο Πιλάτος έγραψε τότε και μια επιγραφή και την έθεσε πάνω στο σταυρό. Και ήταν γραμμένο: “Ιησούς ο Ναζωραίος, ο βασιλιάς των Ιουδαίων”.  Αυτή, λοιπόν, την επιγραφή διάβασαν πολλοί από τους Ιουδαίους, γιατί ήταν κοντά στην πόλη ο τόπος όπου σταυρώθηκε ο Ιησούς. Και ήταν γραμμένη εβραϊκά, ρωμαϊκά, ελληνικά.  Είχαν σταθεί κοντά στο σταυρό του Ιησού η μητέρα του και η αδελφή της μητέρας του, η Μαρία η γυναίκα του Κλωπά, και η Μαρία η Μαγδαληνή.  Ο Ιησούς, τότε, όταν είδε τη μητέρα του και το μαθητή που αγαπούσε να έχει σταθεί εκεί κοντά, λέει στη μητέρα του: «Γυναίκα, να ο γιος σου».  Έπειτα λέει στο μαθητή: «Να η μητέρα σου». Και από εκείνη την ώρα έλαβε αυτήν ο μαθητής στην οικία του. Μετά από αυτό, επειδή ήξερε ο Ιησούς ότι ήδη όλα έχουν τελεστεί,  έγειρε το κεφάλι και παρέδωσε το πνεύμα.

ΤΑ ΤΡΙΑ ΞΥΛΑ

 

«Μή τήν πικρίαν την τοῦ ξύλου ἐάσας ἀναιρέσιμον Κύριε, διά Σταυροῦ τελείως ἐξἠλειψας. Ὅθεν και ξύλον ἔλυσε ποτέ, πικρίαν ὑδάτων Μεῤῥᾶς, προτυποῦν τοῦ Σταυροῦ την ἐνέργειαν. Ἥν πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν οὐρανῶν μεγαλύνουσιν» (Τροπάριο από την Θ’ Ωδή του Κανόνος του Όρθρου της εορτής της  Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού) 

«Την πικρή γεύση του απαγορευμένου καρπού δεν επέτρεψες, Κύριε, να γίνει θανατηφόρα για τον άνθρωπο, αλλά με τον Σταυρό Σου τελείως την εξάλειψες. Γι’αυτό και κάποτε ένα ξύλο διέλυσε την πίκρα του νερού της Μερράς, προτυπώνοντας τη δύναμη του ξύλου του Σταυρού. Αυτή τη δύναμη όλες οι ουράνιες Δυνάμεις δοξολογούν» (μετάφραση Ανθούσης Μοναχής)

          Τρία ξύλα θυμόμαστε στην εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Το πρώτο ξύλο είναι το ξύλο του δέντρου του Παραδείσου, αυτού της γνώσης του καλού και του πονηρού, από το οποίο ο άνθρωπος τρώγοντας αρνήθηκε τη σχέση του με τον Θεό, ώστε να πορεύεται προς την ομοίωση, τη θέωση, μαζί με τον Θεό και διάλεξε την αυτοθέωση, τον πνευματικό θάνατο του «εγώ είμαι θεός», με ό,τι αυτό συνεπάγεται: μία πρόοδο που νικιέται από τον θάνατο, μία πρόοδο που είναι δεμένη με τον θάνατο. Το δεύτερο ξύλο είναι αυτό που έριξε ο Μωυσής στον τόπο της Μερράς, εκεί όπου το νερό ήταν πικρό και ο λαός διψασμένος. Ένα κομμάτι ξύλο ήταν αρκετό για να μεταβάλει το πικρό σε γλυκύ, καθότι ο Μωυσής πίστεψε στον λόγο του Θεού. Το τρίτο ξύλο είναι αυτό του Σταυρού, εκεί όπου ο Χριστός έδειξε υπακοή στον Θεό μέχρι θανάτου, εκεί όπου ο πονηρός νικήθηκε οριστικά, διότι δεν μπορεί να συκοφαντήσει τον Θεό ότι εγκατέλειψε τον άνθρωπο μόνο του στον θάνατο, εκεί όπου οι αμαρτίες μας νικήθηκαν και νικιούνται διά της αγάπης και της ανάστασης. 

         Τα τρία ξύλα ας τα θυμόμαστε στη ζωή μας. Το πρώτο, διότι ζούμε συνέχεια τον πειρασμό της αυτοθέωσης, όχι μόνο μέσα από τα επιτεύγματά μας, αλλά μέσα από την επιθυμία μας εμείς να είμαστε το κριτήριο και το κέντρο για κάθε απόφαση, για κάθε σχέση, για κάθε περίσταση. Το δεύτερο, διότι λίγη πίστη αρκεί για να μεταβάλει την πικρίλα της ζωής, της αμαρτίας, της δοκιμασίας σε ξεδίψασμα από τη βεβαιότητα ότι ο Θεός αγαπά και δεν ξεχνά. Το τρίτο, επειδή στους δικούς μας σταυρούς δεν είμαστε μόνοι. Στα δικά μας πάθη και λάθη υπάρχει η άφεση. Επειδή τελικά η μοναξιά του όποιου θανάτου δεν είναι πραγματικότητα, καθώς όποιος ακούει τον Θεό και τον ζει στη σχέση με τον Χριστό της Εκκλησίας κι αν πεθάνει, θα ζήσει! 

           Χρόνια πολλά κι ευλογημένα!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2025

Της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

“Σταυρός ο φύλαξ πάσης της οικουμένης”

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει με κατάνυξη και δόξα την Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Είναι μια ημέρα που μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας στον Σταυρό του Χριστού, όχι ως σύμβολο πόνου, αλλά ως σημείο νίκης, σωτηρίας και αγάπης. 

Ο Σταυρός, που άλλοτε ήταν όργανο καταδίκης και θανάτου, έγινε με τη θυσία του Κυρίου μας πηγή ζωής και ελπίδας. Όπως ψάλλουμε στον ύμνο της ημέρας: 

«Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα, και την αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν.» 

Η Ύψωση του Σταυρού μας θυμίζει το γεγονός της εύρεσης του Τιμίου Ξύλου από την Αγία Ελένη και την επίσημη ανύψωσή του στον Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα το 326 μ.Χ. Από τότε, ο Σταυρός έγινε σύμβολο πίστης και δύναμης για κάθε χριστιανό. 

Ο Απόστολος Παύλος γράφει χαρακτηριστικά: 

«Ο λόγος γὰρ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστίν, τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστίν.» (Α' Κορινθίους 1:18) 

Ο Σταυρός είναι η γέφυρα που ενώνει τον ουρανό με τη γη, το κλειδί που άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου. Είναι η απάντηση του Θεού στην αμαρτία και στον θάνατο. 

Σήμερα, καλούμαστε να υψώσουμε τον Σταυρό όχι μόνο με τα χέρια μας, αλλά και με τη ζωή μας. Να τον κάνουμε κέντρο της ύπαρξής μας, να τον φέρουμε στην καρδιά μας, να τον ακολουθούμε με πίστη και υπομονή. 

Όπως λέει ο Χριστός: 

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.» (Μάρκος 8:34) 

Ας προσκυνήσουμε λοιπόν τον Τίμιο Σταυρό με ευλάβεια, ας τον υψώσουμε στις ψυχές μας, και ας τον δοξάσουμε ως σημείο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. 

Χρόνια πολλά και ευλογημένα σε όλους! 

π. Δημ. Κοσκινάς 

 

 

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ

    Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος κατά την μεγάλη Δεσποτική εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού βρέθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και λειτούργησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Βόλου, όπου τιμάται ιδιαίτερα και ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου μας. Εις τον ως άνω Ιερό Ναό ο Σεβασμιώτατος διηκόνησε από την ημέρα της χειροτονίας του εις Πρεσβύτερον από το έτος 1979 έως το 2002, οπότε και αναχώρησε για την Ιερά Μητρόπολη Κερκύρας. 

Ο Σεβασμιώτατος ανταποκρινόμενος στην ευγενική πρόσκληση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, συνιερούργησε μετά του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Άσσου κ. Τιμοθέου, προερχομένου εκ Κολομβίας. Επίσης, συλλειτούργησε με τον Πανοσιολογιώτατον Αρχιμανδρίτην π. Καλλίνικον Γεωργακόπουλο, Προϊστάμενο του Ιερού Ναού και Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, με τον Πανοσιολογιώτατον Αρχιμανδρίτην π. Δοσίθεον Παπαμήτρο, εκπαιδευτικό και Ιεροκήρυκα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας καθώς και με τους άλλους Ιερείς του ως άνω Ιερού Ναού. Ιδιαίτερα δε με τον μετά πολλών ετών συνεφημέριό του εις την ανωτέρω ενορία Αιδ. Πρωτοπρεσβύτερο π. Απόστολο Θάνο. 

Απευθυνόμενος προς το πολυπληθές εκκλησίασμα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στον Άγιο Δημητριάδος που του παρείχε τη δυνατότητα έπειτα από είκοσι δύο έτη να βρεθεί στην εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και επιπλέον εξέφρασε την συγκίνησή του καθώς είδε πρόσωπα με τα οποία συνυπήρξε, τα είχε εξομολογήσει και τα είχε κατευθύνει κατά την εφημεριακή του διακονία. 

Κατά την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο γεγονός της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αναφέροντας: «Χαίροις ο Ζωηφόρος Σταυρός» και υπογράμμισε ότι είναι λαμπρά και πανεπίσημη η σεβάσμια ύψωσις του Τιμίου Σταυρού, η οποία φέρει τα ίσα της Αγίας και Μεγάλης Παρασκευής καθώς ατενίζουμε το Ζωηφόρο ξύλο του Τιμίου Σταυρού αιματόβρεχτο να ρέει η αγάπη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού από τη θυσία Του. 

Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε τη λύτρωση και την καταλλαγή από την αμαρτία, από τον εκούσιο θάνατο του Κυρίου μας με αναφορά σε τρεις βασικές θεολογικές αλήθειες, προκειμένου να είναι χρήσιμες για την πορεία του καθενός μας προς την αιωνιότητα. Η πρώτη αλήθεια είναι η ανάγκη του εκουσίου θανάτου μας. Δηλαδή η συσταύρωσή μας μετά του Ιησού, γεγονός που μαρτυρά την εκούσια παραίτησή μας από τα πάθη και τις επιθυμίες μας. Ο κόσμος σήμερα θεοποιεί τα πάθη και τις επιθυμίες και προβάλει την αμαρτία ως πρότυπο ζωής. Απορρίπτει το ήθος του Σταυρού και της θυσίας που είναι η μετάνοια και ο αγιασμός και αντίθετα προβάλει ένα ήθος φιληδονίας, ατομικισμού, αυτάρκειας και καλοπέρασης. Η Εκκλησία μας όμως προβάλει το ήθος του Σταυρού στον κόσμο που μπορεί να μην αποτελεί ευκολία για την επίγεια ζωή, αλλά δίνει πληρότητα και παρέχει την σωτηρία. Ο άνθρωπος με αυτό το ήθος του Σταυρού καθίσταται ελεύθερος από τα πάθη και τις εξαρτήσεις του. 

Μια δεύτερη αλήθεια είναι ότι πάνω στον Σταυρό ο Κύριός μας παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του. Το δικαίωμα της αθανασίας, το δικαίωμα της παντοδυναμίας, το δικαίωμα της εξουσίας έναντι του κόσμου, το δικαίωμα του θαύματος, το δικαίωμα της διακονίας από τους άλλους. Όταν οι σταυρωτές του Τον έβλεπαν πάνω στο Σταυρό του έλεγαν: «Ει Υιός ει του Θεού, κατάβηθι από του Σταυρού» (Ματθ. κζ', 40) και η απάντηση του Κυρίου μας ήταν: «δώδεκα λεγεώνας παρά του πατρός μου παραστήσαι αγγέλων», αλλά δεν το έπραξε. Τα θυσίασε όλα για την υπακοή στο θέλημα του Θεού Πατρός και για την γνήσια αγάπη που είχε προς τον άνθρωπο. Σήμερα ο κόσμος μιλά για τα δικαιώματά του και προβάλει τον ψευτοδικαιωματισμό, το δικαίωμα στην εξουσία, το δικαίωμα στο να υπηρετείται από τους άλλους ανθρώπους και διαγράφει την έννοια της θυσίας και της αγάπης του Θεού. 

Μια τρίτη αλήθεια είναι ότι ο κόσμος μας ζητά σήμερα τη σωτηρία στις ψεύτικες θεότητες, στο χρήμα, στην δύναμη, στην επιστήμη, στην τεχνολογία, στην δύναμη της πληροφορίας, στην δύναμη του διαδικτύου και προσπαθεί να αντικαταστήσει το δώρο της φυσικής νοημοσύνης που μας χάρισε ο Θεός με την τεχνητή νοημοσύνη αγνοώντας ότι αυτά είναι μέσα για την ζωή μας και όχι πρότυπα. 

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε όλοι μας να εγκολπωθούμε τη θυσία του Σταυρού, την αγάπη του Θεού και τον εκούσιο θάνατο για την δική μας ανάσταση και τη δική μας σωτηρία. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας έγινε η Ύψωσις του Τιμίου Σταυρού όπου οι άνθρωποι με μεγάλο σεβασμό και ευλάβεια ασπάστηκαν τον Τίμιο Σταυρό και χαιρέτισαν τον Σεβασμιώτατο με αισθήματα χαράς, αγάπης και σεβασμού, λαμβάνοντας την ευχή του. 

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως 

ΤΟ ΞΥΛΟ ΚΑΙ Η ΑΞΙΝΑ

 

«Ὁ βυθῷ κολπωσάμενος, τέμνουσαν ἀνέδωκεν Ἰορδάνης ξύλῳ, τῷ Σταυρῷ καί τῷ Βαπτίσματι, τήν τομήν τῆς πλάνης τεκμαιρόμενος» (Τροπάριο από την Δ’ Ωδή του Κανόνος του Όρθρου της εορτής της  Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού) 

«Ο Ιορδάνης ποταμός την αξίνα, που δέχτηκε στα βάθη του, τη επανέφερε θαυματουργικά με το ξύλο που έριξε ο προφήτης Ελισσαίος, προεικονίζοντας έτσι τον Σταυρό και το Βάπτισμα, που εξάλειψαν την πλάνη των ειδωλολατρών» (μετάφραση Ανθούσης Μοναχής)

 Γεμάτη είναι η υμνογραφία της εορτής της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού από προτυπώσεις του ξύλου της ζωής στην Παλαιά Διαθήκη. Μια από τις λιγότερο γνωστές είναι αυτή που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Βασιλειών Δ’». Οι υιοί κάποιων προφητών πήγαν μαζί με τον προφήτη Ελισσαίο, τον μαθητή και διάδοχο του προφήτη Ηλία, στον Ιορδάνη ποταμό, για να κόψουν ξύλα για κάποιες καλύβες που θα κατασκεύαζαν. Ενώ όμως έκοβαν τα ξύλα, η σιδερένια αξίνα από το τσεκούρι ενός βγήκε από το ξύλο και έπεσε στον ποταμό, με αποτέλεσμα να βουλιάξει. Τότε ο προφήτης Ελισσαίος έκοψε ένα ξύλο και το έριξε στον Ιορδάνη ποταμό. Το ελαφρύ ξύλο που κανονικά θα έπρεπε να επιπλέει, πήγε στον βυθό του ποταμού, βρήκε την σιδερένια αξίνα, ενώθηκε μαζί της σαν να μεσολάβησε ανθρώπινο χέρι και ανέβηκε ως ένα νέο τσεκούρι στην επιφάνεια του Ιορδάνη. Το όλο θαυμαστό γεγονός προτυπώνει τον Τίμιο Σταυρό. Η αξίνα που κόβει, προεικονίζει τον αφανισμό της πλάνης των ειδώλων που θα έφερνε ο λόγος του Χριστού και της πίστης, το ξύλο που έριξε ο Ελισσαίος στον ποταμό προεικονίζει τον Τίμιο Σταυρό, καθώς επάνω του ο Χριστός σταυρώνεται και σώζει τον άνθρωπο, και ο Ιορδάνης ποταμός προεικονίζει το  άγιο Βάπτισμα, διά του οποίου οι άνθρωποι εντασσόμαστε στην Εκκλησία, ακολουθούμε το Ευαγγέλιο, τον λόγο και το παράδειγμα ζωής του Χριστού και των αγίων μας, και κάθε στιγμή είμαστε έτοιμοι να δώσουμε λόγο παντί τω αιτούντι περί της εν ημίν ελπίδος. 

 Αυτή η πολύ όμορφη εικόνα προϋποθέτει και την παρουσία ανθρώπων που θέλουν να κατασκευάσουν έναν νέο κόσμο, μια γειτονιά αγάπης, όπως οι υιοί των προφητών τις ξύλινες καλύβες. Αυτοί είμαστε οι χριστιανοί, που καλούμαστε να ζήσουμε τη χαρά της νέας ζωής μέσα από τον κόπο και τον πνευματικό αγώνα εις βάρος της πλάνης του πονηρού, της δύναμης του κακού που αντιστέκεται, με όπλο την αγάπη, το μοίρασμα, την αλήθεια. Και θα έρθουν στιγμές που θα βουλιάξουμε στη ζωή, από το κύμα του κακού, των ανθρώπινων επιθυμιών, της ανημπόριας μας να παλέψουμε με προσοχή. Θα έρθουν στιγμές που θα χρειαστεί να συνειδητοποιήσουμε ότι η έξοδος από τον βυθό της απόγνωσης έρχεται διά του σταυρού, δηλαδή διά της αποφάσεως να μπούμε μέσα στον κόσμο, μέσα στο νερό και να φτάσουμε μέχρι τον βυθό, αναζητώντας τον Χριστό, το Ευαγγέλιο, την αλήθεια. Ακόμη κι αν οι άλλοι είναι παρατηρητές του αγώνα μας, ακόμη κι αν κάποιες στιγμές αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διότι όλα βουλιάζουν και τα όπλα μας είναι ανίσχυρα, το σημείο του σταυρού είναι η υπόμνησή μας ότι ακόμη και στην ήττα, υπάρχει ο Θεός διά του προφήτου, διά της Εκκλησίας, που μας δείχνει τον σταυρό, αυτόν που φαίνεται να βουλιάζει, αλλά, στην πραγματικότητα, ενώνει με τον λόγο της αγάπης και της αλήθειας τους κόπους μας. 

 Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού είναι μια υπόμνηση σε όλους μας ότι η αληθινή ωραιότητα της πίστης μας δεν είναι η βεβαιότητα της δικαίωσης, της λάμψης, του θριάμβου, αλλά η ταπεινότητα της ήττας χάριν της αγάπης, του απλώματος των χεριών, ακόμη κι αν κανείς δεν τα ακουμπήσει, η άρνηση της θεοποίησης των επιθυμιών και η πρόταξη της εμπιστοσύνης στον Νικητή του θανάτου. Και ας μην ξεχνούμε ότι όταν βρέθηκε από την Αγία Ελένη ο Τίμιος Σταυρός, γιάτρεψε μια βαριά ασθενή γυναίκα. Και ήταν αρκετό να τον βλέπουν οι πιστοί και να προσεύχονται με την πιο μικρή και ζεστή προσευχή: το «Κύριε ελέησον», για να παίρνουν χάρη και δύναμη, να συνεχίζουν το έργο της οικοδόμησης της μικρής ή μεγάλης κοινότητας που είναι η Εκκλησία, η συνάντηση, η πορεία που με τον Χριστό νικά τον θάνατο!

 Χρόνια πολλά και καλά!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

14 Σεπτεμβρίου 2024

Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στην Κέρκυρα

 Με ιδιαίτερη λαμπρότητα αλλά και συγκίνηση εορτάστηκε η εορτή, της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στην Κέρκυρα και ιδιαίτερα στο ιστορικό κέντρο της Κέρκυρας και στον βομβαρδισμένο από τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, Ιερό ναό των Αγίων Πατέρων ο οποίος κατά την 14η Σεπτεμβρίου του 1943 βομβαρδίστηκε όλη η πόλη και ο ως άνω ιερός ναός ο οποίος αναστηλώθηκε και εγκαινιάσθηκε κατ’ αυτήν την ημέρα από τον μακαριστό Μητροπολίτη Κερκύρας κυρό Τιμόθεο.

Ο Σεβασμιώτατος στη θεία λειτουργία αναφέρθηκε στο ιστορικό της ευρέσεως του Τιμίου Σταυρού από την Αγία Ελένη και την Ύψωση από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο. Το ζωοποιών ξύλο επί του οποίου θυσιάστηκε ο Ιησούς Χριστός, είναι το σύμβολο της νίκης κατά του θανάτου και της δωρεάς της αιωνιότητος στον άνθρωπο, αφού δια του σταυρικού θανάτου συμφιλίωσε, ο Ιησούς Χριστός τον πεπτωκότα άνθρωπο με τον ίδιο τον Δημιουργό Του, τον Θεό και έκτοτε έρευσαν τα ελέη του Θεού επί του Σταυρού και επλούτησαν την ανθρωπότητα. Έτσι μας εξαγόρασε από την δέσμευση που είχαμε από τον διάβολο που ο άνθρωπος με τη δική του θέληση παγιδεύτηκε και έγινε δέσμιος του Άδου. Όμως ο Θεός τον άνθρωπο τον δημιούργησε με τα δικά του χαρακτηριστικά, δίνοντας του, τον πλούτο της αγάπης και το δώρο του αυτεξουσίου. Όταν δεσμευθεί το αυτεξούσιο του ανθρώπου, τότε παύει να είναι κατ’ εικόνα Θεού και δεν έχει τη δυνατότητα της θέωσης. Σήμερα λοιπόν οι άνθρωποι ενώ ο Θεός, μας ελευθέρωσε, επανερχόμεθα στη δέσμευση την πνευματική, με αποτέλεσμα πολλές φορές να στερούμεθα και την δέσμευση την σωματική, όταν υποτασσόμεθα στα κελεύσματα για τον οποίων μας υπόσχονται ανετότερη και ασφαλέστερη ζωή. Όταν όμως ο άνθρωπος έχει χάσει το αυτεξούσιο του, το μέγιστο δώρο του θεού, τότε μοιάζει προς τα άλογα ζώα. Σήμερα λοιπόν, σας επαναλαμβάνω το του αποστόλου Παύλου (στήκετε τη ελευθερία , καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε).

  Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης τέλεσε την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού προσφέροντας προς ασπασμό στους πιστούς. το Τίμιο Ξύλο και την ευλογία του βασιλικού.

2023-09-14 ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΥΨΩΣΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΎ

Ο ΛΩΤ ΠΟΤΙΖΕΙ ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

           

 Μια από τις λιγότερο γνωστές ιστορίες της βιβλικής παράδοσης είναι και αυτή με τον Λωτ, τον ανιψιό του Αβραάμ, να ποτίζει το ξύλο του Σταυρού. Μετά την καταστροφή των Σοδόμων και των Γομόρρων, στην οποία η γυναίκα του Λωτ μετατράπηκε  σε στήλη άλατος, καθώς γύρισε να δει τη φωτιά που κατέβαινε από τον ουρανό, παρότι είχε λάβει όλη η οικογένεια εντολή από τον Θεό να μην κοιτάξει πίσω την ώρα της καταστροφής, ο Λωτ έπεσε σε δύο μεγάλες αμαρτίες: η μία της μέθης και η άλλη της αιμομιξίας, παρασυρμένος από τις θυγατέρες του. Εξομολογήθηκε με συντριβή στον θείο του τον Αβραάμ τις αμαρτίες του και πήρε από αυτόν την εντολή να φυτέψει ένα ραβδί μισοκαμένο, το οποίο ανήκε στους τρεις αγγέλους που είχαν φιλοξενηθεί από τον Αβραάμ κάτω από την δρυ στην περιοχή της Μαμβρή. Ο Αβραάμ είπε στον Λωτ να το ποτίζει καθημερινά και αν το καμένο ραβδί φύτρωνε, αυτό θα ήταν σημάδι ότι ο Θεός τον συγχώρεσε για τις αμαρτίες του.

                Ο Λωτ πήγαινε καθημερινά και έφερνε νερό από τον Ιορδάνη ποταμό και πότιζε το καμένο ξύλο. Έκανε την προσευχή του και προς μεγάλη του έκπληξη και χαρά, είδε να φυτρώνει ένα δέντρο, το οποίο όμως ήταν ταυτόχρονα κέδρος, κυπαρίσσι και πεύκο. Ο Λωτ ανακουφίστηκε πάντως, διότι ένιωσε πως ο Θεός τον συγχώρεσε.

                Αυτό το παράξενο δέντρο υψωνόταν χρόνια στην έρημο. Όταν ο βασιλιάς Σολομώντας θέλησε να οικοδομήσει τον περίφημο ναό του, συνέλεξε ξυλεία από διάφορους τόπους. Οι απεσταλμένοι του έφτασαν και στην έρημο όπου βρισκόταν το δέντρο του Λωτ. Το έκοψαν και το πήγαν στους εργάτες που ετοίμαζαν τη ξυλεία για τον ναό. Τότε συνέβη κάτι θαυμαστό. Ήταν αδύνατον το ξύλο αυτού του δέντρου να χρησιμοποιηθεί, γιατί όπου το τοποθετούσαν, άλλοτε μίκραινε και άλλοτε μεγάλωνε και πουθενά δεν προσαρμοζόταν.

                Έτσι, το έριξαν σε μια γωνιά ως άχρηστο. Έμενε εκεί ριγμένο για αιώνες. Η παράδοση λέει, ότι όταν επρόκειτο να σταυρωθεί ο Χριστός αυτό το περιφρονημένο ξύλο χρησιμοποίησαν για τη σταύρωσή Του και τότε το ξύλο αυτό σα να ήταν ζωντανό, δέχτηκε να γίνει  ο σταυρός του Χριστού.

                Αυτή η όμορφη παράδοση μας δείχνει αλήθειες για το νόημα της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού. Η ανθρωπότητα, μεθυσμένη από την έπαρση ότι μπορεί να καταφέρει να υπάρξει χωρίς Θεό, καταλήγει στην απουσία κάθε σεβασμού, ακόμη και στις πιο ιερές αξίες, όπως είναι η αγάπη,  και προχωρά στην χρήση των πάντων για την ευχαρίστησή της, όπως ο Λωτ. Συνειδητοποιεί την πτώση, αλλά, για να επιστρέψει στον Θεό, χρειάζεται κόπος πολύς, υπομονή, αγώνας για το ανέφικτο. Όμως όποιος αγαπά και νιώθει τι έχει χάσει, παλεύει για το ανέφικτο. Και τότε το αδύνατο γίνεται δυνατό, όχι όμως με τους όρους της φύσης, ούτε με τους όρους που θέλει ο άνθρωπος. Θέλει χρόνο η συγχώρηση. Θέλει χρόνο η αλλαγή. Και σ' αυτή μετέχει και η φύση. Μόνο που ό,τι οι άνθρωποι περιφρονούν, διότι δεν μπορούν να το υποτάξουν, ούτε και να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους, ακόμη κι αν αυτοί φαίνονται ιεροί, έρχεται ο Θεός να φανερώσει το νόημά του. Κι αυτό δεν είναι άλλο από την ταπείνωση.

                Το δέντρο του Λωτ γίνεται ο σταυρός του Χριστού. Γίνεται το ξύλο της ταπείνωσης. Το ξύλο που από τον θάνατο βγάζει ζωή. Γιατί ο άνθρωπος δίχως τον Θεό μόνο θάνατο τελικά ζει και σκορπίζει. Ο άνθρωπος όμως, τον οποίο ο Θεός έκανε ένα με τη φύση Του στο πρόσωπο του Χριστού, όταν ζει την ταπείνωση, την αγάπη, την υπομονή, την πάλη για το ανέφικτο, την εμπιστοσύνη στο θεϊκό θέλημα, τότε βρίσκει ζωή.

                Ο Σταυρός είναι η βάση για το πέρασμα από το πρόσκαιρο στο αιώνιο. Στον Σταυρό νικιέται το κακό. Γι' αυτό και φρίττουσι δαίμονες, ακριβώς διότι δεν αντέχουν αυτό που οι ίδιοι νομίζουν ως το ξύλο της κατάρας , της ήττας και της συντριβής, να γίνεται ξύλο ζωής, δύναμης και στερέωσης στην Αλήθεια. Ας μην το ξεχνούμε αυτό κάθε φορά που κάνουμε τον σταυρό μας, φορώντας τον σταυρό, ζώντας την ελπίδα ότι δεν είμαστε μόνοι μας σε κάθε δοκιμασία της ζωής, κάνοντας αυτό το ευλογημένο σταυροκόπημα, της αγάπης και της ανάστασης, του Χριστού.

                Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει σου!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

14 Σεπτεμβρίου 2023

Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

2023-09-13 ΕΣΠΕΡΙΝΌΣ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΎ