ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΣ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΑΣΧΑ 2026

 

Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίω ἀγαπημένα,

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

"Οἱ ἄνθρωποι καταδικάσαμε τόν Θεό σέ θάνατο. Ὁ Θεός ὅμως, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, μᾶς καταδικάζει σε ἀθανασία. Γιά τά χτυπήματα, μᾶς ἀνταποδίδει τούς ἐναγκαλισμούς. Γιά τίς βρισιές, τίς εὐλογίες. Γιά τόν θάνατο, τήν ἀθανασία. Ποτέ δέν δείξαμε οἱ ἄνθρωποι τόσο μῖσος πρός τόν Θεό, ὅσο ὅταν Τόν σταυρώσαμε. Καί ποτέ δέν ἔδειξε ὁ Θεός τόση ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους, ὅση ὅταν ἀναστήθηκε. Οἱ ἄνθρωποι ἤθελαν νά καταστήσουν τόν Θεό θνητό, ἀλλά ὁ Θεός, διά τῆς Ἀναστάσεώς Του, κατέστησε τούς ἀνθρώπους ἀθάνατους. Δέν ὑπάρχει πλέον θάνατος. Μέ τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ ἀνθρώπινη φύση ὁδηγήθηκε τελεσίδικα στήν ὁδό τῆς ἀθανασίας καί ζεῖ αἰώνια".

Τά λόγια αὐτά ἑνός συγχρόνου θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, μᾶς δείχνουν ὅτι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας εἶναι το κορυφαῖο γεγονός τῆς Ἱστορίας τοῦ κόσμου. Ὁ Ἀναστημένος Χριστός δέν ἀφήνει μόνο κενό τό μνημεῖο τῆς ταφῆς Του. Ἀνοίγει τήν ἀνθρώπινη καρδιά καί τήν κάνει νά ἀφήνει πίσω, ἐφόσον ὑπάρχει ἡ πίστη, τό βάρος τῆς ματαιότητος καί τοῦ φόβου. Τήν ὁδηγεῖ ἀπό τήν φθορά πρός τήν ἀφθαρσία, ἀπό τήν ἀπομόνωση πρός τήν κοινωνία. Καί ἀλλάζει τήν πορεία τοῦ κόσμου, μολονότι οἱ ἄνθρωποι ἐξακολουθοῦμε νά ἀπορρίπτουμε τόν Θεό εἴτε μέ τήν ἀπιστία εἴτε μέ τήν ἀδιαφορία μας. Ἐξακολουθοῦμε νά ἀγνοοῦμε τά δῶρα τῆς εἰρήνης, τῆς συμφιλιώσεως, τῆς ἑνότητας, τῆς ἀγάπης πού μᾶς ἔδωσε καί νά ἐπιλέγουμε τήν κατάρα τοῦ πολέμου καί τῆς ἐξοντώσεως τοῦ ἄλλου, τήν πρόταξη ἑνός δικαιωματισμοῦ πού μᾶς κάνει νά θεωροῦμε τόν πλησίον μας εἴτε ἐχθρό εἴτε ἄξιο μόνο γιά τήν ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων μας. Ἐξακολουθοῦμε νά φοβόμαστε τόν θάνατο καί νά κλείνουμε τά μάτια στήν Ἀνάσταση, παραδομένοι σέ ἕναν τεχνοκρατικό μηδενισμό, μέ τόν ὁποῖο φιμώνουμε τή συνείδησή μας, γιά νά περάσουμε καλά, χωρίς νά βλέπουμε ὅτι ὁ θάνατος δέν εἶναι τό τέρμα τῆς  ὑπάρξεώς μας, ἀλλά τό Πάσχα, τό πέρασμα στήν αἰωνια ζωή καί κοινωνία μέ τόν Χριστό.  

Γι' αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία δέν θά πάψει νά μᾶς προτρέπει, μέ τή ζωή καί τήν παράδοσή της, νά καταστήσουμε τήν Ἀνάσταση τό κορυφαῖο γεγονός καί τῆς δικῆς μας, τῆς προσωπικῆς μας ἱστορίας. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τήν ἁμαρτία καί τό κακό διά τῆς μετανοίας. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τήν διχόνοια διά τῆς συγχωρήσεως. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τό πάθος τῆς αὐτοθεώσεως διά τῆς ταπεινώσεως. Νά ἀναστηθοῦμε ἀπό τήν ματαιότητα τῆς ἐπικρατήσεως εἰς βάρος τῶν ἄλλων διά τοῦ πολέμου, τῶν ὅπλων, τῆς χρήσεως τῆς τεχνολογίας πρός ὑποδούλωση, διά τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευθερίας, τῆς ψυχῆς δηλαδή πού δέν κλείνεται στά παρόντα, ἀλλά ἐλπίζει στά αἰώνια.  Διά τῆς εἰρηνικῆς καρδιᾶς, πού δέν ζητᾶ τήν ἐπικράτηση, ἀλλά τή συνύπαρξη. Διά τῆς ἀληθείας, πού μόνο τό Ἀνέσπερο Φῶς τοῦ Χριστοῦ προσφέρει, δοκιμασμένο στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων, τῶν γνησίων φίλων τοῦ Θεοῦ, καί ὄχι οἱ ψεύτικες ὑποσχέσεις ἑνός κόσμου πού δέν μπορεῖ νά καταλάβει ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ὑπερηφάνεια καί ἀλαζονεία ἔχουν τέλος.    

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μᾶς ξαναδίνει τόν ἀληθινό προορισμό μας. Οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε πλασμένοι «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» (Γεν. 1,26).  Ἡ ἀξία μας δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τή χρησιμότητα, οὔτε ἀπό τήν ἀπόδοση, οὔτε ἀπό τήν κοινωνική μας θέση καί ἐπιφάνεια, ἀλλά ἀπό τό κατά πόσον μποροῦμε νά πιστέψουμε στόν Χριστό καί νά ζήσουμε τή ζωή πού ὁ Ἴδιος μᾶς προσφέρει μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τό Εὐαγγέλιό Του. Νά νικήσουμε κάθε τι πού ἔχει σχέση μέ τόν θάνατο, δηλαδή τήν ἀδικία, τόν φόβο, τό ἄγχος, τό ψέμα, τή βία, τήν ἐκμετάλλευση τοῦ συνανθρώπου. Ἡ Ἀνάσταση μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μία βιολογική ὕπαρξη, πού νικιέται ἀπό τόν χρόνο. Εἶναι πρόσωπο πού γιά χάρη του ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, σταυρώθηκε, ἀναστήθηκε καί μᾶς περιμένει στή βασιλεία Του, τήν ὁποία προγευόμαστε στήν Ἐκκλησία. 

Αὐτή τή συγκλονιστική στιγμή, πού ἑορτάζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ὄχι ὡς ἔθιμο, ἀλλά ὡς γεγονός, ὡς παρόν καί μέλλον πού μᾶς περιμένει, ἄς θυμηθοῦμε τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: "οὔτε θάνατος οὔτε ζωή οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἄλλες οὐράνιες δυνάμεις οὔτε παρόντα οὔτε μέλλοντα οὔτε κάτι ἄλλο εἴτε στόν οὐρανό εἴτε στόν ἅδη οὔτε κανένα ἄλλο δημιούργημα θά μπορέσουν ποτέ νά μᾶς χωρίσουν ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς, ὅπως αὐτή φανερώθηκε στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ"(Ρωμ. 8, 38-39). Ἄς μοιραστοῦμε λοιπόν τή χαρά, ἄς γίνουμε μάρτυρες τοῦ Ἀναστημένου Θεοῦ μας μέ ἐλεήμονα καρδία, μέ συγχώρηση, μέ ἀλήθεια, μέ ἐλπίδα, μέ ἀνάταση ψυχῆς, ἀγκαλιάζοντας τόν κάθε συνάνθρωπο, προσευχόμενοι γιά τήν εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου, κοινωνῶντας Τον στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, πού εἶναι ἡ συνεχής βίωση τοῦ Πάσχα, προσπαθῶντας νά κρατήσουμε τήν πίστη ὡς τήν τελική μας ἐλπίδα! Καί Ἐκεῖνος θά εἶναι μαζί μας "ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μας, ὥς τή συντέλεια τοῦ κόσμου" (Ματθ. 28, 20), ὡς ὁ Σωτήρας καί Λυτρωτής μας! 

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη! Κάθε εὐλογία, ἀδελφοί, καί σέ σᾶς καί στίς οἰκογένειές σας! 

Ἱκέτης ἐνώπιόν τοῦ κενοῦ μνημείου ὑπέρ πάντων Ὑμῶν

+ Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2025

 

Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί, παιδιά μου ἐν Κυρίω ἀγαπημένα, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τό κορυφαῖο γεγονός τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖο ἐπισφραγίζει τή νίκη τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, τοῦ φωτός ἐπί τοῦ σκότους, τῆς ἐλπίδας ἐπί τῆς ἀπελπισίας. Δέν εἶναι μία ἁπλή ἱστορική ἀνάμνηση ἤ ἕνα γεγονός περιορισμένο στό παρελθόν, ἀλλά ἡ ζῶσα πραγματικότητα πού ἐπηρεάζει ἄμεσα τήν ὕπαρξή μας, δίνει προοπτική στήν πορεία μας καί χαρίζει στόν κόσμο ἀληθινό νόημα. 

Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ νέα ζωή πού χαρίζεται σέ ὅλη τήν κτίση. «Ὅλα ἀνακαινίζονται ἐν Χριστῷ» (Β’ Κορ. 5,17), διότι Ἐκεῖνος, ὡς ὁ πρῶτος ἀναστημένος, ἔγινε ἡ ἀπαρχή τῆς αἰώνιας ζωῆς γιά ὅλους μας. Ὁ Χριστός δέν ἀνέστη μόνο γιά τόν ἑαυτό Του, ἀλλά γιά νά ἐλευθερώσει καί ἐμᾶς ἀπό τά δεσμά τοῦ θανάτου, τῆς ἁμαρτίας καί τῆς φθορᾶς. 

Γιά τήν Ἐκκλησία μας ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἀπάντηση στόν θάνατο. Ζοῦμε σέ ἕναν κόσμο ὅπου ὁ φόβος τοῦ θανάτου κυριαρχεῖ στίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀβεβαιότητα, ἡ φθορά, ἡ ἀπουσία νοήματος ὁδηγοῦν στήν ἀπόγνωση καί τό τέλμα. Ὁ ἄνθρωπος ἀναζητᾶ νά γεμίσει τό κενό της ὕπαρξής του μέ ὑλικά ἀγαθά, προσωρινές ἀπολαύσεις καί ἐφήμερες χαρές, ἀλλά τίποτε δέν μπορεῖ νά τοῦ προσφέρει τή σταθερότητα καί τήν αἰωνιότητα πού ποθεῖ ἡ ψυχή του. Ὁ κόσμος παραπαίει μέσα στή σύγχυση, τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό, τόν ὑλισμό καί τήν ἔλλειψη οὐσίας καί νοήματος. 

Στίς συνθῆκες αὐτές τίποτα δέν εἶναι πιό ἀβέβαιο ἀπό ἕναν κόσμο χωρίς Ἀνάσταση! Καί τίποτα δέν εἶναι πιό σταθερό ἀπό τόν Ἀναστημένο Χριστό, πού εἶναι «ὁ Αὐτός, χθές καί σήμερον, ὁ αὐτός καί εἰς τούς αἰώνας» (Ἑβρ. 13,8). Ὁ ἄνθρωπος χωρίς τήν Ἀνάσταση εἶναι ἕνα πλάσμα χωρίς σκοπό, μία ὕπαρξη χωρίς αἰωνιότητα, ὅπως χαρακτηριστικά μας λέγει ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς: «Ἐκεῖ ὅπου δέν ὑπάρχει Ἀνάσταση, ὅλα καταλήγουν σέ τάφο. Ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει Ἀνάσταση, ὅλα ὁδηγοῦν στήν αἰωνιότητα».

Ὁ Χριστός Ἀναστήθηκε! Ὁ Ἅδης κατεπόθη, ἡ ἁμαρτία ἡττήθηκε, ἡ Ζωή νίκησε! Ὁ Χριστός εἰσῆλθε στόν θάνατο, ἀλλά δέν ἔμεινε ἐκεῖ. Κατῆλθε στόν Ἅδη, ἀλλά δέν ὑπέκυψε στήν ἐξουσία του. Ἀντιθέτως, μέ τήν Ἀνάστασή Του, διέλυσε τά δεσμά τοῦ θανάτου καί ἐλευθέρωσε ὅσους βρίσκονταν στήν αἰχμαλωσία του. 

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς λέει ὅτι ἡ Ἀνάσταση δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα γεγονός τοῦ παρελθόντος, ἀλλά ἡ θεμελιώδης πραγματικότητα τῆς ὕπαρξής μας: «Χωρίς τήν Ἀνάσταση, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία ὕπαρξη πού βαδίζει πρός τό κενό. Μέ τήν Ἀνάσταση, ὁ ἄνθρωπος βαδίζει πρός τόν Θεό». 

«Ὁ Ἅδης ἐνεκρώθη, καί ἐσύ μιλᾶς γιά θάνατο; Τό Φῶς ἀνέτειλε, καί ἐσύ ὑψώνεις τά σκοτάδια; Ὁ Χριστός συγχωρεῖ, καί ἐσύ κρατᾶς λογαριασμό ἁμαρτιῶν; Ἡ Ἀγάπη βασιλεύει, καί ἐσύ ἀκόμα φοβᾶσαι;»». 

Γι' αὐτό ἡ Ἀνάσταση εἶναι μία πρόσκληση πρός ὅλους μας νά ζήσουμε μέσα σέ αὐτή τή νίκη κατά τοῦ θανάτου. Μᾶς καλεῖ νά ἐγκαταλείψουμε τόν παλαιό ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καί νά ντυθοῦμε τόν καινό ἄνθρωπο τῆς χάριτος. Νά μήν περιοριστοῦμε στόν ἑορτασμό τῆς μόνο μία ἡμέρα τόν χρόνο, ἀλλά νά τήν καταστήσουμε ζωή μας! Μᾶς καλεῖ σέ καθημερινή ἀνακαίνιση, σέ μετάνοια, σέ ζωή γεμάτη φῶς, χαρά, αἰσιοδοξία, ἐλπίδα καί ἀγάπη. Ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι «ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη βρίσκει τό πλήρωμά της μόνο μέσα στήν Ἀνάσταση». Διότι ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἐξωτερική πραγματικότητα, ἀλλά ἡ ἐσωτερική μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἀναγέννηση τοῦ κόσμου ὁλόκληρου. 

Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἡ ἐλπίδα γιά τόν σύγχρονο κόσμο καθώς ἡ ἐποχή μᾶς εἶναι γεμάτη δυσκολίες, κρίσεις καί προκλήσεις. Οἱ ἄνθρωποι βιώνουν ἄγχος, θλίψη, ἀνασφάλεια. Ὅμως, ἡ Ἀνάσταση μᾶς ὑπενθυμίζει πώς ἡ τελική νίκη ἀνήκει στόν Θεό. Ὁ Χριστός, ὁ Ἀναστημένος Κύριος, εἶναι ἡ μόνη σταθερή ἀλήθεια, ἡ μόνη πηγή ἀληθινῆς ζωῆς. Δέν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος σωτηρίας παρά μόνο Αὐτός, ὁ Νικητής τοῦ θανάτου, ἡ πηγή τῆς ἀθανασίας, ὁ Οποίος μᾶς διαβεβαιώνει: «Θαρσεῖτε! Ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον!» (Ἰωάν. 16,33). Ἡ ζωή μας δέν εἶναι μία πορεία πρός τό μηδέν, ἀλλά μία πορεία πρός τήν αἰώνια χαρά. Ὅπου ὑπάρχει ἡ Ἀνάσταση, ὅλα ὁδηγοῦν στήν αἰωνιότητα.

Ἀδελφοί μου, ἐλᾶτε στήν Ἀνάσταση! Μήν ἀφήνετε τόν φόβο νά σᾶς κρατᾶ μακριά ἀπό τή Ζωή! Ὁ Χριστός συνέτριψε τό κράτος τοῦ θανάτου, ἄνοιξε τόν δρόμο πρός τήν αἰώνια χαρά καί μᾶς καλεῖ σήμερα, τώρα, αὐτή τή στιγμή! Ἄς ζήσουμε τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἄς πορευθοῦμε στήν αἰώνια χαρά Του! Ἄς μήν ζοῦμε σάν νά μήν ἔχει ἀναστηθεῖ, ἀλλά ἄς γίνουμε μάρτυρες τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ στή ζωή μας!  Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἱκέτης ἐνώπιόν του κενοῦ μνημείου ὑπέρ πάντων Ὑμῶν

+ Ὁ Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ