ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΕΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ: Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ)

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΕΜΦΥΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ: Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Το απόγευμα της Κυριακής 14 Μαΐου 2017 πραγματοποιήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, εκδήλωση με αφορμή την έκδοση του τελευταίου βιβλίου του Πρωτ. Βασιλείου Θερμού με τίτλο: “Έλξη και Πάθος: μια διεπιστημονική προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας”. Την εκδήλωση διοργάνωσαν η τοπική Εκκλησία και η Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων Νομού Κερκύρας.

Για το βιβλίο μίλησε αρχικά ο Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως, ο οποίος επεσήμανε ότι θέτει απαντήσεις και ταυτόχρονα μας βοηθά να καταλάβουμε γιατί στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα πολλοί θεωρούν την ομοφυλοφιλία ως φυσική κατάσταση, ότι δεν αποδέχονται την χριστιανική διδασκαλία για την ύπαρξη των δύο φύλων, του αρσενικού και του θηλυκού στα πλαίσια του σχεδίου του Θεού για τον άνθρωπο, ότι η νέα γενιά έχει υποκύψει σ’ αυτόν τον μοντέρνο και συχνά μεταμοντέρνο τρόπο σκέψης και ζωής, ενώ η σύγχρονη οικογένεια δεν μπορεί να μένει αμέτοχη καθώς τα παιδιά αντιμετωπίζουν αυτή την νοοτροπία χωρίς αντίβαρα πνευματικά. Εδώ έγκειται και η ευθύνη της Εκκλησίας, να κατηχήσει, να προβληματίσει, να ενισχύσει με επιχειρηματολογία σύγχρονη την αιώνια αλήθεια της διδασκαλίας της, κάτι που το βιβλίο πετυχαίνει, χάρις στον κόπο και την τόλμη του συγγραφέα να δει το ζήτημα δι-επιστημονικά.

Στη συνέχεια ο π. Βασίλειος Θερμός επέμεινε σε τρία σημεία: πρώτον στην ανάγκη να κατανοήσουμε ότι σήμερα συνυπάρχουν στην νοοτροπία μας οι τρεις μορφές πολιτισμικής και κοινωνικής οργάνωσης. Η παραδοσιακή κοινωνία στην οποία ο άνθρωπος λογοδοτούσε στην κοινότητα στην οποία ανήκε και ο ρόλος του ήταν καθορισμένος. Σ’ αυτήν ο γάμος ήταν αυτονόητη κατάσταση, ενώ η ομοφυλοφιλία, όταν υπήρχε, θεωρούνταν ως παρέκκλιση από το φυσικό. Ο ομοφυλόφιλος απαλλάσσονταν από την υποχρέωση του γάμου και παρέμενε μόνος του, ουσιαστικά κοινωνικά καταδικασμένος αφού δεν μπορούσε να εκπληρώσει τον σκοπό της ζωής. Αλλιώς έκρυβε την κατάστασή του παντρευόμενος, χωρίς όμως να μπορεί να αισθάνεται καλά. Στη συνέχεια, υπάρχει η νεωτερική κοινωνία, στην οποία δεν είναι ο γάμος το κλειδί, αλλά η συντροφικότητα, η οποία αποτελεί δικαίωμα, όπως και ο έρωτας. Οι ομοφυλόφιλοι σήμερα, επειδή κλειδί δεν είναι ο γάμος, έχουν δικαίωμα να επιλέγουν συντρόφους και να απαιτούν αυτό το δικαίωμα να γίνεται αποδεκτό, διότι, όπως πιστεύουν, μέσω της συντροφικότητας βρίσκουν πληρότητα. Αυτό έχει οδηγήσει σε μία αλλαγή σε ό,τι αφορά την στάση της κοινωνίας έναντί τους,. Πλέον δεν ενοχλείται από την ύπαρξή τους και τους αναγνωρίζει ορισμένα δικαιώματα. Τέλος, υπάρχει η μετανεωτερική κοινωνία, στην οποία επικρατεί η σύγχυση και τελικά η κατάργηση των ειδών. Σημασία έχει η εμπειρία και το συναίσθημα. Έτσι σκοπός πλέον σήμερα του ομοφυλοφιλικού κινήματος δεν είναι η απ-ενοχοποίηση, αλλά και η προτυποποίηση, ενώ έχει εισαχθεί ως ζητούμενο και η έμφυλη ταυτότητα. Δεν μιλούμε πλέον για σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά δικαίωμα αυτοκαθορισμού ως προς το φύλο. Πάμε στην διαγραφή του «πατέρας-μητέρα» από τα ληξιαρχεία και στην καθιέρωση του «γονέας Α’- γονέας Β’». Αυτό συνεπάγεται την κατάργηση του ρόλου των φύλων και τελικά μία ελευθερία η οποία όχι απλώς διαστρέφει την φύση, αλλά την καταργεί νομικά.

Και οι τρεις τύποι κοινωνιών μπορούν να συνυπάρχουν ταυτόχρονα, κάτι όμως που προκαλεί περαιτέρω σύγχυση, ενώ η Εκκλησία δεν έχει δυστυχώς κατανοήσει ότι πρέπει να ξέρουμε πού βρισκόμαστε σε κάθε θέμα.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο στάθηκε ο π. Βασίλειος έχει να κάνει με την θεολογική αντιμετώπιση του ζητήματος. Η ομοφυλοφιλία αντίκειται στο δημιουργικό σχέδιο του Θεού για τη ενότητα του ανθρωπίνου γένους, η οποία έγκειται στην ύπαρξη δύο φύλων, του αρσενικού και του θηλυκού. Η ενότητα δεν έχει να κάνει μόνο με την συμπληρωματικότητα των ρόλων και την σαρκική ένωση. Έχει να κάνει με την συνύπαρξη των προσώπων που φέρνει στην ζωή τα παιδιά ως σημεία νέας δημιουργίας και συνέχειας του αρχικού έργου του Θεού. Παρότι ο Απόστολος Παύλος και οι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν για την ομοφυλοφιλία την εικόνα ότι δεν επρόκειτο περί συντροφικότητας, αλλά περί διαστροφικής φιληδονίας ορισμένων προσώπων, που δεν ήταν από τη φύση τους τέτοια, αλλά γίνονταν εξαιτίας της ακολασίας, εντούτοις η θεολογία μας δεν αφήνει περιθώρια να δικαιολογηθεί η ομοφυλόφιλη πράξη και κατάσταση.

Το τρίτο σημείο στο οποίο στάθηκε ο π. Βασίλειος έχει να κάνει με τον σεβασμό στα πρόσωπα, για τα οποία είπε ότι φέρουν ως τάση μέσα τους την ομοφυλόφιλη κατεύθυνση, κάτι για το οποίο δεν είναι υπεύθυνα. Υπεύθυνα όμως είναι αν δεν εγκρατεύονται, αν δεν αγωνίζονται να σηκώσουν τον σταυρό τους και αυτό μπορεί να γίνει αυθεντικά μέσα στην εκκλησιαστική ζωή. Η έλξη θέλει κατανόηση και συμπάθεια, το πάθος όμως δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Ο Απόστολος Παύλος και η πατερική θεολογία απορρίπτουν τον επαναστατημένο έναντι του Θεού άνθρωπο, ο οποίος μεταστρέφει την ζωή του σε φιληδονία και αρνείται την κοινωνία με τον Θεό και την τήρηση του Ευαγγελίου, καθιστώντας τον εαυτό του κέντρο του κόσμου, τα πάθη και τις επιθυμίες του κλειδιά. Σε κοινωνικό όμως επίπεδο η Εκκλησία δεν μπορεί να συναινέσει ούτε στην υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, διότι πρόκειται για νομική απόφαση αλλαγής πολιτισμικού παραδείγματος και όχι απλώς για πρακτική δικαιώματος, για κατάργηση ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο του δεσμού άντρα και γυναίκας, κάτι το οποίο δεν δικαιούται να το κάνει κανένας νομοθέτης.

Ο συγγραφέας κάλεσε ακόμα, αφού κατανοήσουμε τις νοοτροπίες αυτές, σε ψύχραιμη αντίσταση έναντι των αιτημάτων του κινήματος των έμφυλων ταυτοτήτων, όπως επίσης και εναντίον της απόπειρας κύκλων του Υπουργείου Παιδείας να εισαγάγουν τέτοιες αντιλήψεις στην εκπαίδευση.

Την εκδήλωση έκλεισε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος τόνισε ότι η Εκκλησία δεν μπορεί να μη δείχνει την οδό της συγχώρεσης προς κάθε τραυματισμένο άνθρωπο, αλλά και να μην επισημαίνει ότι τέτοιες παρεκτροπές δεν μπορούν να γίνονται αποδεκτές. Βεβαίως, δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι υπάρχουν αμαρτίες όπως το μίσος και η κακία που δεν τις προσέχουμε, αλλά εντοπίζουμε την απέχθειά μας μόνο προς τα σαρκικά αμαρτήματα. Είναι όμως άλλο η αγάπη προς τον αμαρτωλό και άλλο η αποδοχή της αμαρτίας. Η θεολογία και η παράδοση της Εκκλησίας μας θα παραμένει πάντοτε χωρίς υποσημειώσεις.

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

  

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΩΣ ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ ΤΟ ΤΡΙΤΟ

ΜΑΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, σε συνεργασία με την Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων διοργάνωσε το απόγευμα του Σαββάτου 13 Μαΐου 2017, στο Πνευματικό Κέντρο, το τρίτο μάθημα του Ελεύθερου Πανεπιστημίου για το ιεραποστολικό έτος 2016-2017 με θέμα “Συγχώρηση: το δυσκολότερο και ωραιότερο άθλημα” και με ομιλητή τον Πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Θερμό, Δρ. Θεολογίας- Παιδοψυχίατρο και συγγραφέα.

Ο ομιλητής επεσήμανε ότι το ζήτημα της συγχώρεσης ως στάσης ζωής έχει να κάνει με την ποιότητα της θρησκευτικότητας, την κουλτούρα της κοινωνίας και τα κίνητρα της συγχώρεσης. Αυτά αρχικά είναι κοσμικά: συγχωρούμε για να μη γίνουμε ζούγκλα, για να μην κάνουμε κακό στον εαυτό μας εξαιτίας της μνησικακίας, η οποία αίρει την εσωτερική γαλήνη, αλλά και για να σταματήσει η φθορά που η επιθετικότητα και η εκδίκηση φέρνει. Οι χριστιανοί όμως έχουν και άλλα κίνητρα να τους ωθήσουν στη συγχώρεση: είναι επειδή μας το ζητά ο Θεός και Εκείνος επάνω στον σταυρό είναι το πρότυπό μας.

Η συγχώρεση είναι δύσκολο άθλημα, διότι κόβεις δρόμο προς την βασιλεία του Θεού, εμπιστευόμενος τον Χριστό που μας το ζητά. Παράλληλα, η συγχώρεση στην εκκλησιαστική παράδοση έχει να κάνει και με το νοιάξιμο στον δράστη, στον φταίχτη, καθώς είμαστε όλοι μέλη του ιδίου σώματος και καλούμαστε να έχουμε αγάπη, ακόμη και προς όσους είναι εχθροί μας, προς όσους κι αν μας έβλαψαν.

Η συγχώρεση είναι σημείο ταπείνωσης. Δεν συνεπάγεται ωστόσο την λήθη, αλλά την συνειδητή επιλογή, ενώ γνωρίζουμε, να προχωρήσουμε μπροστά. Γι’ αυτό και η αντίληψη ότι πρέπει να λησμονήσουμε την Ιστορία για να συμφιλιωθούμε με τους εχθρούς μας συλλογικά είναι λανθασμένη. Πρέπει να γνωρίζουμε, αλλά να μην νικιόμαστε από την αντίληψη ότι κρατώντας το κακό ζωντανό, μπορούμε να υπάρξουμε. Η συγχώρεση σπάει την αλυσίδα του κακού. Εάν αντιδρούμε στο κακό με κακό, τότε τροφοδοτούμε τον κύκλο της βίας.

Η συγχώρεση δεν αίρει την έννοια της δικαιοσύνης. Είναι άλλο η προστασία μας από το κακό, για την οποία είμαστε υπεύθυνοι να τηρείται ο νόμος, και άλλο η επιεικής μας στάση έναντι όσων μας βλάπτουν. Εάν παραβιάζεται ο νόμος, δεν μπορούμε να προσποιούμαστε τους αγίους, διότι δεν βοηθούμε τους ανθρώπους να αλλάξουν προς το καλύτερο. Για τον Θεό όμως το όνομα της δικαιοσύνης είναι το ΕΛΕΟΣ. Αυτή είναι η δικαιοσύνη Του. Πάντως, δεν πρέπει να ησυχάζουμε αν κάποιοι θα μείνουν έξω της βασιλείας του Θεού, επειδή δεν αγαπούνε, αλλά να προσευχόμαστε γι’ αυτούς και να παρακαλούμε να σκεφτούν τη ζωή τους διαφορετικά.

Πραγματικά δυνατός για τον ομιλητή δεν είναι αυτός που ανταποδίδει, αλλά αυτός που συγχωρεί. Ωστόσο οι δυσκολίες σ’ αυτήν την στάση ζωής πηγάζουν και από τις ψυχολογικές ιδιαιτερότητες του καθενός, από μία δήθεν ανωτερότητα να μην πέσουμε στο επίπεδο του άλλου και από έλλειψη αυτοεκτίμησης, η οποία μας καθιστά αδύναμους να εκδικηθούμε και επιλέγουμε την οδό μιας ψεύτικης συγχώρεσης, καθώς η καρδιά μας αναγκάζεται να μην ανταποδώσει, αλλά δεν ξεχνά. Υπάρχει και η τοξική επιθετικότητα, που είναι παθητική και έχει να κάνει με την άρνηση κοινωνίας με τον άλλο που θεωρούμε εχθρό μας.

Τέλος, ο ομιλητής επεσήμανε ότι σε συλλογικό επίπεδο στην κοινωνία μας υπάρχει μία διχαστική πολιτική κουλτούρα, από την αρχαιότητα. Ο πυρήνας της «Ιλιάδος» του Ομήρου ήταν η σύγκρουση Αχιλλέα και Αγαμέμνονα. Χρειάζεται όμως να παλέψουμε για μία κουλτούρα σύνθεσης, διότι δεν υπάρχει απόλυτο καλό ούτε απόλυτο κακό, δεν μπορεί στην Ελλάδα να συνεχίζουμε να λειτουργούμε στην λογική της εξιδανίκευσης και της δαιμονοποίησης. Αλλιώς δεν θα υπάρξει έξοδος από την κρίση.

Σε χαιρετισμό του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι για να συγχωρήσει ο άνθρωπος, χρειάζεται πρωτίστως να έχει ζωντανή κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό. Όταν η παρουσία του Θεού αφήνει αδιάφορο τον άνθρωπο, τότε εκείνος γίνεται σκληρόκαρδος, έχοντας ως μέλημά του την ιδιοτέλεια και την περιφρούρηση της φιλαυτίας του. Ο Κύριός μας μάς έχει πλάσει ώστε να αποφασίζουμε ελεύθερα, για την πορεία που θα ακολουθήσουμε στη ζωή μας και γι’ αυτό το λόγο δεν βιάζει συνειδήσεις, τόνισε κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος.

Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από την Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων, ενώ τον ομιλητή προσφώνησε η κ. Μαρία Δημουλά, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ενώσεως. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη, ενώ παραβρέθηκε μεταξύ άλλων και ο βουλευτής κ. Αϊβατίδης.

Η τελευταία εκδήλωση του Ελεύθερου Πανεπιστημίου, του οποίου τα μαθήματα έχουν ως άξονα φέτος το θέμα «Το πρόβλημα του κακού», θα γίνει τη Δευτέρα 22 Μαΐου 2017 με θέμα «Τραύματα, βία και απώλειες σήμερα: το στοίχημα της ανθεκτικότητας». Ομιλήτρια θα είναι η κ. Φωτεινή Τσαλίκογλου, καθηγήτρια της Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕ ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΟ ΤΟΝ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΘΕΡΜΟ

Αγαπώ τον Χριστό, αλλά όχι την εκκλησία…

Ο π. Βασίλειος Θερμός, Ψυχίατρος νέων και εφήβων μιλά για τις σχέσεις των χριστιανών με την Εκκλησία, επισημαίνοντας ότι για τα όποια προβλήματα εμφανίζονται στις σχέσεις αυτές ευθύνονται και οι δύο πλευρές, δηλαδή και οι απλοί άνθρωποι – πιστοί έχουν ευθύνες για το πως αντιλαμβάνονται την εκκλησία, αλλά και οι κληρικοί για τον τρόπο που προσεγγίζουν το ποίμνιό τους.

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 1 Απριλίου 2017, στο πλαίσιο της ημερίδας «Αγαπώ τον Χριστό…αλλά όχι την Εκκλησία…» που εντάσσεται στο διήμερο πολιτιστικών εκδηλώσεων με γενικό τίτλο «Πορευόμενοι με ενάντιους ανέμους: Αναζητώντας νόημα ζωής στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Το διήμερο διοργανώθηκε από το Ίδρυμα Νεότητας και Οικογένειας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και τις εκδόσεις «Εν Πλω», στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Συντονιστής της συνεδρίας: Αρχιμ. Συμεών Βενετσιάνος.

Εκδήλωση με ομιλητή τον π. Βασίλειο Θερμό στο Πνευματικό Κέντρο της Ι.Μ. Κερκύρας

Το απόγευμα του Σαββάτου 4 Ιουνίου 2016 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση του Δικτύου Στήριξης Μαθητών Κέρκυρας “ οι Τρεις Ιεράρχες ” και υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως, με θέμα : “ Ο καθορισμός των ορίων στη συμπεριφορά των παιδιών, των εφήβων και των ενηλίκων για μια πιο ευτυχισμένη ζωή “, με ομιλητή τον Πρωτ. Βασίλειο Θερμό, Ψυχίατρο παιδιών και εφήβων και διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Χαιρετισμό απηύθυναν ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ι.Μ. Κερκύρας Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, ο οποίος ευχαρίστησε τον π. Βασίλειο, ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης κ. Κωνστ/νος Γκούσης, η Υπεύθυνη Παιδείας του Δήμου Κέρκυρας κ. Μαρία Μουζακίτη, καθώς και η Πρόεδρος του Δικτύου Στήριξης Μαθητών Κέρκυρας “ οι Τρεις Ιεράρχες “, κ. Αλεξάνδρα Τζούμα.

Ο π. Βασίλειος στην εισήγησή του ανέφερε ότι η τοποθέτηση ορίων στη ζωή του ανθρώπου, ανάγεται από την περίοδο της δημιουργίας του. Διαβάζουμε στο βιβλίο της Γενέσεως ότι ο Θεός απαγορεύει στον άνθρωπο να φάει τον απαγορευμένο καρπό, του βάζει δηλαδή όριο, για να αντιληφθεί έτσι ο άνθρωπο ότι είναι πεπερασμένος, είναι κτιστός και η ελευθερία του δεν είναι απεριόριστη. Η τοποθέτηση ορίων από το Θεό στον άνθρωπο, αποβλέπει στο να τον προφυλάξει από το ναρκισσισμό και την αυταπάτη ότι δεν έχει όρια ο ίδιος. Σε αντίθετη περίπτωση ο άνθρωπος φαντάζεται πράγματα για τον εαυτό του, που δεν είναι πραγματικά και τον υπερβαίνουν.

Όσον αφορά τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών και των εφήβων, ο π. Βασίλειος επεσήμανε τρεις άξονες μέσω των οποίων μπαίνουν αυτά τα όρια. Ο πρώτος άξονας έχει να κάνει με τη στοιχειώδη γνώση και ενημέρωση των γονέων για τη νηπιακή και εφηβική ηλικία και τις ιδιαιτερότητες αυτών των ηλικιών. Ο δεύτερος άξονας είναι ο τρόπος που οι γονείς θέτουν τα όρια στα παιδιά. Χρειάζεται να υπάρχει διάλογος μεταξύ γονέα και παιδιού, λαμβάνοντας υπόψιν τις διανοητικές του δυνατότητες. Να καταλάβει το παιδί ότι είναι συνομιλητής και να γίνει μέτοχο του σκεπτικού του γονέα. Και ο τρίτος άξονας είναι η εξισορρόπηση των ορίων με την αγάπη . Όταν ο Θεός έβαλε όριο, είχε προηγηθεί όλη η αγάπη Του. Ποτέ δεν θέτουμε όρια, αν προηγουμένως δεν έχουμε δώσει αγάπη. Την αγάπη της προσφοράς, της θυσίας, της διάθεσης για διάλογο και την ακρόαση. Χρειάζεται να λειτουργεί εντός της οικογένειας η σχέση των προσώπων, κατέληξε ο π. Βασίλειος.

Κατόπιν της εισηγήσεως του π. Βασιλείου ακολούθησε συζήτηση με τους παρισταμένους.

Έχουμε εξαιρετική νεολαία! Αλλά… [βίντεο]

Σε τηλεοπτική συνέντευξή του για τα "άλλα" αίτια της κρίσης στην Ελλάδα, ο ψυχίατρος νέων και εφήβων, π. Βασίλειος Θερμός, δεν κρύβει τη θετική άποψή του για την ελληνική νεολαία.