ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΣΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΑΣ

Η Εκκλησία εορτάζει στις 2 Φεβρουαρίου το πρόσωπο και την ιδιότητα της μητέρας. Κατά την εορτή της Υπαπαντής η Παναγία πηγαίνει τον Χριστό στον ναό, εκπληρώνοντας την νομική παράδοση του σαραντισμού. Μας δείχνει έτσι την πλήρη συγκατάβαση του Χριστού στα ανθρώπινα, αλλά και την αίσθηση της αποστολής “ως μάνας” που είχε στην ψυχή της η Μητέρα του Θεού και όλων των ανθρώπων.

Αυτή η αίσθηση της αποστολής δεν φαίνεται να συμβαδίζει με το πνεύμα των καιρών μας. Για την σύγχρονη γυναίκα η μητρότητα δεν είναι προτεραιότητα. Οι σπουδές, η καριέρα, τα χρήματα, το να ζήσει την ζωή είναι τα στοιχεία εκείνα που μεταθέτουν χρονικά την μητρική λειτουργία. Δεν τιμάται άλλωστε από τους πολλούς η ιδιότητα της μάνας. Το star-system προβάλλει το πρότυπο του γυναικείου σώματος χωρίς τις ατέλειες και το βάρος της εγκυμοσύνης, ενώ για την σταδιοδρομία της γυναίκας στον επαγγελματικό και κοινωνικό χώρο ένα παιδί δεν είναι ό,τι καλύτερο, καθώς την κάνει να χάνει χρόνο και δημοσιότητα, αναγκασμένη να μείνει στο σπίτι για να το φροντίσει στα πρώτα βήματά του. Το φεμινιστικό κίνημα, εξάλλου, υπερτονίζει ότι το σώμα της ανήκει στην γυναίκα και αυτή θα αποφασίσει αν θα κάνει παιδί ή όχι. Έτσι δικαιολογείται και ο μεγάλος αριθμός εκτρώσεων.

Ανάλογη είναι και η στάση των καιρών έναντι της πολυτεκνίας. Το να γεννήσει μία γυναίκα τρία και περισσότερα παιδιά θεωρείται ανεπιθύμητη πολυτέλεια. Τι να πει κάποιος για την πολιτεία που φορολογεί τις πολύτεκνες οικογένειες σαν να μην έχει καμία σημασία για το οξύτατο δημογραφικό μας πρόβλημα η αύξηση του πληθυσμού; Τι να πει όμως κάποιος και για την ντροπή που αισθάνεται ένα νέο κορίτσι αν πει δημόσια ότι θα ήθελε να κάνει περισσότερα από δύο παιδιά; Για την ειρωνεία ακόμη και του περιβάλλοντός της και για την παντελή έλλειψη υποστήριξης της ιδέας της από το σχολείο; Δεν μπορεί να είναι στόχος φανερός για μία νέα κοπέλα το να παντρευτεί και να κάνει παιδιά. Η μητρότητα στο περιθώριο…

Είναι αυτονόητο ότι με τις διαπιστώσεις δεν λύνεται το πρόβλημα. Όμως αν θυμηθούμε όλοι μας ότι μάς έχει γεννήσει μητέρα, προς την οποία η αγάπη μας είναι αναντικατάστατη, το όνομα της οποίας αναφωνούμε σε κάθε δυσκολία, την φροντίδα της αναζητούμε σε κάθε γνήσια σχέση, για την αγκαλιά της δεν μπορούμε να βρούμε άλλη παρηγοριά, τότε υπάρχει ελπίδα να αλλάξουμε νοοτροπία.

Άνδρες και γυναίκες, νέοι και μεγαλύτεροι μπορούμε να αφυπνιστούμε. Να καταλάβουμε ότι η φύση μας περιλαμβάνει τις ιδιότητες του πατέρα και της μητέρας, για να ολοκληρωθούμε ως άνθρωποι, εφόσον δεν έχουμε επιλέξει κλήση μοναχική. Ότι η δωρεά της μητρότητας είναι καλό να επιδιώκεται στην νεαρότερη ηλικία, διότι τότε η γυναίκα έχει δυνάμεις. Ότι η καριέρα, όση καταξίωση κι αν δίνει στην γυναίκα, δεν μπορεί να αντικατασταθεί από το βλέμμα του παιδιού που λέει “μαμά” και ότι η μητρική ιδιότητα είναι εφ᾽ όρου ζωής δωρεά. Ότι αν η γυναίκα αποτύχει στον μητρικό της ρόλο, διότι δεν έδειξε την αγάπη και την έγνοια που χρειαζόταν, καμία καριέρα δεν την καταξιώνει. Η μητρότητα είναι το αντίδοτο της φύσης στον θάνατο.

Η Παναγία ως μάνα ας ξαναγίνει πρότυπο!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 6 Φεβρουαρίου 2019

H ενορία του Ζυγού πανηγύρισε την Αγία Αγάθη.

Την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2019 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ιερούργησε στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της Αγίας Αγάθης, στο χωριό Ζυγός της βόρειας Κέρκυρας.

Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Κερκύρας τόνισε ότι η Αγία Μάρτυς του Χριστού Αγάθη, η οποία έζησε στην Κατάνη της Σικελίας, πολέμισε τον διάβολο, την ειδωλολατρία και την αμαρτία, δια της πίστεώς της στον Τριαδικό Θεό. Ενώ  ήταν γυναίκα, είχε παρόλα αυτά ανδρείο φρόνημα. Στην περιοχή που βρισκόταν υπήρχε τότε ναός αφιερωμένος στον Ποσειδώνα. Σήμερα στο ίδιο σημείο δεσπόζει μια μεγάλη Χριστιανική Βασιλική, αφιερωμένη στην Αγία Αγάθη.

Αναφερόμενος στη σημερινή εποχή ο Σεβασμιώτατος επεσήμανε ότι η δύναμη της πίστεως  δεν ίσχυε μόνο στους πρώτους Χριστιανικούς αιώνες, αλλά και σήμερα. Και στις ημέρες μας  ο εχθρός μας, ο διάβολος συνεχίζει και πολεμά τον Θεό, μέσω της κορωνίδας της δημιουργίας του Κυρίου, δηλαδή μέσω του ανθρώπου. Η δύναμη του κακού λαμβάνει υπόσταση και μπορεί να καταστρέψει τα πάντα, όταν ο άνθρωπος αυτονομείται και απομακρύνεται από τον Χριστό. Με άλλα λόγια όταν βρίσκεται “ανοχύρωτος” πνευματικά. Βλέπουμε καθημερινά τις πάμπολλες αλλοιώσεις που υφίσταται η κοινωνία μας από το κακό και κυρίως η νέα γενιά που παρασύρεται στα ναρκωτικά και στην φιληδονία, εξαιτίας φυσικά της πνευματικής αδιαφορίας των μεγαλυτέρων. Η πίστη από την άλλη μεριά αποδεικνύεται ισχυρότερη, από αυτή τη δύναμη του κακού. Ο Απόστολος Παύλος τονίζει ότι ο άνθρωπος γίνεται ισχυρός όταν έχει τον Χριστό στην καρδιά του.

Επιπλέον ο κ. Νεκτάριος υπογράμμισε ότι η Εκκλησία μας προβάλλει κάθε ημέρα, μέσα στον Λειτουργικό ενιαυτό, τους Αγίους μας, με σκοπό να πάρουμε όλοι μας αφορμή, ώστε να εντείνουμε τον πνευματικό μας αγώνα και να δοξολογήσουμε τον Κύριο.

Κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στους πιστούς Κύριος ο Θεός να τους δίδει φώτιση, δια πρεσβειών της Αγίας Αγάθης.

ΠΡΟΣΗΝΕΓΚΕΝ ΑΛΛΑ ΠΕΝΤΕ ΤΑΛΑΝΤΑ

«Προσελθών ο τα πέντε τάλαντα λαβών προσήνεγκεν άλλα πέντε τάλαντα λέγων: κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας. Ίδε άλλα πέντε τάλαντα εκέρδησα επ’ αυτοίς» (Ματθ. 25, 20)

Παρουσιάστηκε τότε εκείνος που είχε λάβει τα πέντε τάλαντα και του έφερε άλλα πέντε. «Κύριε», του λέει, «μου εμπιστεύτηκες πέντε τάλαντα. Κοίτα, κέρδισα μ’ αυτά άλλα πέντε».

Συνήθως στην ζωή μας βλέπουμε τα πράγματα από την αρνητική πλευρά. Λειτουργούμε με απαισιοδοξία, η οποία πηγάζει από την ανασφάλεια και τον φόβο. Είμαστε ανασφαλείς διότι βλέπουμε περισσότερο τις δυσκολίες που προκύπτουν όταν θέτουμε έναν στόχο, είτε προσωπικό, είτε επαγγελματικό, είτε πνευματικό. Περισσότερο θεωρούμε ότι οι συνθήκες, το περιβάλλον, οι άλλοι δεν θα μας επιτρέψουν να πετύχουμε τον στόχο μας και αυτό γεννά φόβο. Ο φόβος της αποτυχίας είναι και υπαρκτός και εγωιστικός. Κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο πως θα πετύχει όποιον στόχο θέτει. Και οι άλλοι είναι ένας παράγοντας τον οποίο οφείλουμε πάντοτε να λαμβάνουμε υπ’ όψιν μας. Ο φόβος έγκειται στην λύπη την οποία θα ζήσουμε, αν το αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θέλουμε. Έγκειται στα ερωτήματα αν άξιζε ο στόχος που βάλαμε, αν αξίζουμε εμείς, αν ο Θεός είναι μαζί μας εφόσον πιστεύουμε, γιατί η ζωή να είναι άδικη. Η αποτυχία υπονομεύει το εγώ μας και καθιστά τους φόβους μας πραγματικότητα.

Στην παραβολή των ταλάντων ο τρίτος δούλος, αυτός που έλαβε ένα τάλαντο από τον κύριό του, έτσι ακριβώς σκέφτηκε. Θεώρησε δεδομένη την αποτυχία του να καλλιεργήσει το χάρισμα που έλαβε, θεώρησε άδικο ο κύριός του να λειτουργήσει ως δανειστής που ζητά πίσω αυτό που έδωσε, έκρινε και κατέκρινε, αλλά στην πράξη επικράτησε στην καρδιά του η οκνηρία. Προτίμησε να θάψει το τάλαντό του, γιατί ήταν βέβαιος ότι θα ζήσει την αρνητική εξέλιξη για την οποία είχε προετοιμάσει τον εαυτό του. Προτίμησε να κάνει την ζωή του, με την ιδέα ότι θα καθυστερήσει ο κύριός του να επιστρέψει, και όταν γυρίσει να του επιτεθεί λεκτικά, επιστρέφοντας τουλάχιστον ό,τι έλαβε. Θα ήταν τουλάχιστον εντάξει, καθώς δεν θα είχε σπαταλήσει το τάλαντο. Μοιάζει ο τρίτος δούλος με εκείνους τους ανθρώπους που μέσα στο μυαλό τους δεν είναι υπάκουοι και ευγνώμονες για ό,τι τους δίνεται, αλλά θεωρούν πως η ζωή τους χρωστάει και ότι έχουν δίκιο σε ό,τι λένε και σε ό,τι κάνουν. Επομένως αυτοί είναι «εντάξει» και οι άλλοι που τους δίνουν και ζητούν από αυτούς είναι σκληροί και απαιτητικοί και άδικοι.

Σε αντίθεση με τον τρίτο δούλο, ο πρώτος και ο δεύτερος λειτουργούν θετικά. Ευγνωμονούν τον κύριό τους για ό,τι τους εμπιστεύθηκε και σπεύδουν να το καλλιεργήσουν. Πρώτη έγνοια είναι να πάρει ο ευεργέτης τους πίσω με τόκο ό,τι τους έδωσε. Δεύτερη έγνοια να πάρουν και οι ίδιοι ό,τι τους χρειάζεται για να ζήσουν. Τρίτη έγνοια η χαρά της δημιουργίας, της προσθήκης, ακόμη και μέσα στις δυσκολίες. Λειτουργεί στην καρδιά τους κι εδώ ο φόβος. Όχι όμως της αποτυχίας ή της σκληρότητας του κυρίου τους, αλλά της φιλοτιμίας. Παλεύω για να ευχαριστήσω αυτόν που με εμπιστεύθηκε και την ίδια στιγμή για να έχει νόημα και χαρά η ζωή μας. Ακόμη κι αν ηττηθώ, θα έχω τουλάχιστον προσπαθήσει.

Η γκρίνια, ο φόβος και η ανασφάλεια είναι σημάδια βαθιάς απιστίας. Ας μην ξεχνούμε ότι ο Χριστός μας δίνει «εκάστω κατά την ιδίαν δύναμιν» (Ματθ. 25, 15). Μας δίνει δηλαδή ανάλογα με την ικανότητά μας, δείχνοντας διάκριση, αγάπη και σεβασμό στην διαφορετικότητά μας. Από εμάς περιμένει υπακοή, φιλοτιμία και κόπο. Τα τάλαντα που είναι τα κάθε λογής χαρίσματα τα οποία έχουμε λάβει, δεν είναι προσωπικό μας κτήμα, αλλά δάνειο το οποίο καλούμαστε να ξεπληρώσουμε, όχι ως οικονομική σχέση, αλλά ως σχέση εμπιστοσύνης προς τον Δανειστή μας Θεό. Αν Εκείνος μας εμπιστεύεται, δίνοντάς μας κατά πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τα διδόμενα, τότε η διάθεσή μας θα είναι θετική. Και η σχέση μας με τους άλλους θα κινείται σ’ αυτήν την προοπτική. Θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας, σαν να είναι όλοι φίλοι μας, και ακόμη κι αν οι στόχοι μας δεν εκπληρώνονται, θα δοξάζουμε τον Θεό διότι Εκείνος μας ώθησε στην οδό αυτή. Με πίστη θα καλλιεργούμε τα χαρίσματά μας, υλικά και πνευματικά, και θα Τον περιμένουμε. Από τα χρήματα θα ελεούμε. Τοι περίσσευμα του νου θα γίνεται λόγος φωτός, λόγος Ευαγγελίου. Το περίσσευμα της καρδιάς θα γίνεται συγχώρεση. Και η ψυχή και το σώμα μας θα συμμετέχουν στον κόπο της άσκησης. Στόχος να μη μένουμε στο εδώ της ζωής, αλλά να ανοιγόμαστε στο αιώνιο της Αγάπης Του.

Αυτός που τα πέντε τα έκανε δέκα πήρε και το ένα τάλαντο του τρίτου δούλου. Ο Θεός προσθέτει σ’ αυτόν που παλεύει. Είναι μία ακόμη παρηγοριά σε μία εποχή στην οποία νομίζουμε ότι τα πάντα εξαρτώνται από το εγώ μας και ότι ο Θεός δεν νοιάζεται. Δεν είναι μόνο η επιβράβευση. Είναι ότι η αφθονία έρχεται σ’ αυτόν που υπακούει, φιλοτιμείται, κοπιάζει. Είναι προσθήκη χαράς και όχι κατ’ ανάγκην υλικότητας. Είναι σημάδι τελικά ότι στην ζωή της πίστης η σχέση με τον Θεό νοηματοδοτεί τα πάντα και μας κάνει να αντέχουμε. Αρκεί να το θέλουμε!

Κέρκυρα, 3 Φεβρουαρίου 2019

Ο Απόστολος Και Το Ευαγγέλιο Της Κυριακής 3 Φεβρουαρίου 2019, ΙΣΤ’ Ματθαίου – Η Παραβολή Των Ταλάντων

Ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο της Κυριακής 3 Φεβρουαρίου 2019, ΙϚ΄ Ματθαίου η παραβολή των ταλάντων , όπως θα ακουστούν αύριο στην Εκκλησία και με απόδοση στα νέα Ελληνικά.

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου 2019

Κυριακὴ ΙϚ΄ Ματθαίου – Ἡ παραβολὴ τῶν ταλάντων. Τοῦ Ἁγίου καί Δικαίου Συμεών τοῦ Θεοδόχου, καί Ἄννης τῆς Προφήτιδος. Ἰωάννου, Νικολάου καί Σταματίου, Νεομαρτύρων ἐκ Σπετσῶν († 1822). Τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Βρεφοτρόφου.

Απόστολος

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Ϛ´ 1 – 10

1 Συνεργοῦντες δὲ καὶ παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς· 2 – λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας – 3 μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, 4 ἀλλ’ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, 5 ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, 6 ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, 7 ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, 8 διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, 9 ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, 10 ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ, πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β’ Ϛ´ 1 – 10

1 Συνεργαζόμενοι δε με τον Θεόν δια να συμφιλιωθή με αυτόν ο κόσμος, σας παρακαλούμεν να προσέξετε, μήπως ματαίως και ανωφελώς δεχθήτε την χάριν του Θεού. 2 Αι ευκαιρίαι της σωτηρίας παρέρχονται. Διότι η Γραφή λέγει· “εις κατάλληλον και ευπρόσδεκτον καιρόν σε ήκουσα και σε εδέχθην και εις περίοδον, που προσφέρεται προς σωτηρίαν, σε εβοήθησα”. Ιδού τώρα είναι ο κατάλληλος και ευπρόσδεκτος καιρός, ιδού τώρα είναι η ημέρα της σωτηρίας. 3 Τωρα και ημείς ως πρεσβευταί του Θεού μεσιτεύομεν και παρακαλούμεν να δεχθήτε την σωτηρίας, χωρίς να δίδωμεν εις κανένα ουδεμίαν αφορμήν προσκόμματος, δια να μη γίνη κατά κανένα τρόπον θέμα μομφής και εμπαιγμού η διακονία, που μας ανέθεσεν ο Κυριος. 4 Αλλά τουναντίον εις κάθε περίστασιν και με κάθε έργον συσταίνομεν και προβάλλομεν τους εαυτούς μας σαν γνησίους υπηρέτας του Θεού με πολλήν υπομονήν, με θλίψεις, με ανάγκας, με στενοχωρίας, 5 με δαρμούς, με φυλακίσεις, με συνεχείς μετακινήσεις-είτε ένεκα των διωγμών είτε ένεκα των αναγκών του έργου μας-με κόπους, με αγρυπνίας, με νηστείας, 6 με αγνότητα από κάθε μολυσμόν, με την άδολον γνώσιν της αληθείας, με την μακροθυμίαν, με ημερότητα και καλωσύνην, με τας δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, με αγάπην ειλικρινή και άδολον, 7 με το κήρυγμα, δια του οποίου εξαγγέλεται η αλήθεια, με την δύναμιν του Θεού, με τα όπλα της δικαιοσύνης τα δεξιά, σαν εκείνα που κρατούν οι επιτιθέμενοι κατά την μάχην, και με τα όπλα τα αριστερά, σαν εκείνα που κρατούν οι αμυνόμενοι με το αριστερόν των χέρι, όπως είναι η ασπίδα. 8 Μαρτυρούμεν και βεβαιώνομεν επάνω εις τα πράγματα ποίοι είμεθα με την δόξαν, την οποίαν ο Θεός και οι πιστοί άνθρωποι μας αποδίδουν, αλλά και με την περιφρόνησιν εκ μέρους των απίστων, με την δυσφήμησιν εκ μέρους των διαβολέων, με τον έπαινον και την καλήν φήμην εκ μέρους των πιστών, με την κατηγορίαν εκ μέρους των απίστων ότι είμεθα απατεώνες και με την ομολογίαν εκ μέρους των πιστών ότι είμεθα ειλικρινείς. 9 Εργάται του Ευαγγελίου ημείς ζώμεν εν μέσω του κόσμου ως άγνωστοι δια την ασημότητα ημών, αλλά και ως πολύ καλά γνωστοί από τους πιστούς δια το έργον μας, ως κινδυνεύοντες κάθε ημέραν να αποθάνωμε, αλλ’ ιδού ότι ζώμεν, ως βασανιζόμενοι και τιμωρούμενοι, αλλά και μη θανατούμενοι έως τώρα, 10 ως άνθρωποι, που είμεθα συνεχώς βυθισμένοι εις την λύπην, ημείς οι οποίοι εν τούτοις εις την πραγματικότητα πάντοτε χαίρομεν, ως πτωχοί οι οποίοι κάμνομεν πολλούς άλλους πλουσίους, ως άνθρωποι ποι δεν έχομεν τίποτε και όμως κατέχομεν τα πάντα.

Ευαγγέλιο

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΕ´ 14 – 30

14 Ὥσπερ γὰρ ἄνθρωπος ἀποδημῶν ἐκάλεσε τοὺς ἰδίους δούλους καὶ παρέδωκεν αὐτοῖς τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ, 15 καὶ ᾧ μὲν ἔδωκε πέντε τάλαντα, ᾧ δὲ δύο, ᾧ δὲ ἕν, ἑκάστῳ κατὰ τὴν ἰδίαν δύναμιν, καὶ ἀπεδήμησεν εὐθέως. 16 πορευθεὶς δὲ ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν εἰργάσατο ἐν αὐτοῖς καὶ ἐποίησεν ἄλλα πέντε τάλαντα· 17 ὡσαύτως καὶ ὁ τὰ δύο ἐκέρδησε καὶ αὐτὸς ἄλλα δύο. 18 ὁ δὲ τὸ ἓν λαβὼν ἀπελθὼν ὤρυξεν ἐν τῇ γῇ καὶ ἀπέκρυψε τὸ ἀργύριον τοῦ κυρίου αὐτοῦ. 19 μετὰ δὲ χρόνον πολὺν ἔρχεται ὁ κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ συναίρει μετ’ αὐτῶν λόγον. 20 καὶ προσελθὼν ὁ τὰ πέντε τάλαντα λαβὼν προσήνεγκεν ἄλλα πέντε τάλαντα λέγων· κύριε, πέντε τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ’ αὐτοῖς. 21 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. 22 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὰ δύο τάλαντα λαβὼν εἶπε· κύριε, δύο τάλαντά μοι παρέδωκας· ἴδε ἄλλα δύο τάλαντα ἐκέρδησα ἐπ’ αὐτοῖς. 23 ἔφη αὐτῷ ὁ κύριος αὐτοῦ· εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου. 24 προσελθὼν δὲ καὶ ὁ τὸ ἓν τάλαντον εἰληφὼς εἶπε· κύριε, ἔγνων σε ὅτι σκληρὸς εἶ ἄνθρωπος, θερίζων ὅπου οὐκ ἔσπειρας καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισας· 25 καὶ φοβηθεὶς ἀπελθὼν ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου ἐν τῇ γῇ· ἴδε ἔχεις τὸ σόν. 26 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ κύριος αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· πονηρὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ! ᾔδεις ὅτι θερίζω ὅπου οὐκ ἔσπειρα καὶ συνάγω ὅθεν οὐ διεσκόρπισα! 27 ἔδει οὖν σε βαλεῖν τὸ ἀργύριόν μου τοῖς τραπεζίταις, καὶ ἐλθὼν ἐγὼ ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ. 28 ἄρατε οὖν ἀπ’ αὐτοῦ τὸ τάλαντον καὶ δότε τῷ ἔχοντι τὰ δέκα τάλαντα· 29 τῷ γὰρ ἔχοντι παντὶ δοθήσεται καὶ περισσευθήσεται· ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ’ αὐτοῦ. 30 καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

Ερμηνευτική απόδοση Ι. Θ. Κολιτσάρα

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΚΕ´ 14 – 30

14 Διότι η βασιλεία των ουρανών και η δευτέρα παρουσία του υιού του ανθρώπου ομοιάζει προς ένα άνθρωπον, ο οποίος, προκειμένου να ταξιδεύση, εκάλεσε τους δούλους του και παρέδωκε εις αυτούς όλα τα υπάρχοντά του, επί αποδώσει λογαριασμού. 15 Και εις μεν τον ένα έδωκε πέντε τάλαντα, στον άλλον δύο, στον τρίτον ένα, σύμφωνα με την ικανότητά που είχε ο καθένας. Και αμέσως εταξίδευσε εις μακρυνήν χώραν. 16 Εκείνος που επήρε τα πέντε τάλαντα, επήγε ειργάσθη με αυτά και εκέρδησε άλλα πέντε τάλαντα. 17 Το ίδιο και εκείνος που είχε τα δύο, εκέρδησε άλλα δύο. 18 Εκείνος όμως που επήρε το ένα τάλαντον, επήγε, έσκαψε εις την γην και έκρυψε εκεί τα χρήματα του κυρίου του. (Δεν ήτο κλέπτης και καταχραστής, αλλά αμελής και πονηρός. Δεν κατησώτευσε το τάλαντον, αλλά το αφήκε αχρησιμοποίητον, πράγμα που φανερώνει ασέβειαν και απείθειαν προς τον κύριόν του). 19 Υστερα από πολύν χρόνον, ήλθε ο κύριος εκείνων των δούλων και εζήτησε από αυτούς λογαριασμόν. 20 Και προσελθών εκείνος ο οποίος είχε πάρει τα πέντε τάλαντα επρόσφερε και άλλα πέντε τάλαντα λέγων· “Κυριε, πέντε τάλαντα μου παρέδωκες. Ιδού άλλα πέντε τάλαντα εκέρδησα με αυτά”. 21 Τοτε είπε ο κύριος αυτού· “Εύγε δούλε, αγαθέ και πιστέ! Εις ολίγα υπήρξες πιστός, εις πολλά θα σε εγκαταστήσω. Είσελθε δια να λάβης μέρος εις την χαράν του Κυρίου σου”. 22 Προσελθών δε και εκείνος, που είχε λάβει τα δύο τάλαντα, είπε· “Κυριε, δύο τάλαντα μου παρέδωκες· ιδού άλλα δύο εκέρδησα επάνω εις αυτά”. 23 Είπε δε προς αυτόν ο Κυριος του· “Εύγε, δούλε αγαθέ και πιστέ! Εις ολίγα υπήρξες πιστός, εις πολλά θα σε εγκαταστήσω. Ελα και συ μέσα, δια να απολαύσης την χαρά του Κυρίου σου”. 24 Προσήλθε δε και εκείνος, που είχε λάβει το ένα τάλαντο, και είπε· “Κυριε, σε εγνώρισα ότι είσαι σκληρός άνθρωπος, που θερίζεις εκεί όπου δεν έσπειρες και μαζεύεις από εκεί όπου δεν εσκόρπισες. 25 Και επειδή εφοβήθηκα, επήγα και έκρυψα το τάλαντόν σου μέσα εις την γην. Ιδού έχεις αυτό που σου ανήκει”. 26 Αποκριθείς δε ο Κυριος αυτού του είπε· “δούλε πονηρέ και οκνηρέ! Εγνώριζες ότι εγώ θερίζω εκεί όπου δεν έσπειρα και μαζεύω από εκεί όπου δεν εσκόρπισα. 27 Επρεπε λοιπόν συ να καταθέσης τα χρήματά μου στους τραπεζίτας και όταν εγώ θα ερχόμουν, θα έπαιρνα με τον τόκο του αυτό που είναι ιδικόν μου. 28 Παρτε, λοιπόν, από αυτόν το τάλαντον και δώστε το εις εκείνον, που έχει τα δέκα τάλαντα. 29 Διότι εις εκείνον ο οποίος με την εργασίαν και την τιμιότητά του έχει αυξήσει αυτό που του εδόθη, θα του δοθούν και άλλα πολλά με το παραπάνω. Από εκείνον δε που του εδόθησαν μεν χαρίσματα, αλλά δεν τα εκαλλιέργησε, θα του αφαιρεθή, και αυτό που του εδόθη. 30 Και τον άχρηστον αυτόν πονηρόν δούλον βγάλτε τον από εδώ και ρίξτε τον στο πυκνό σκοτάδι της κολάσεως· εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων”.

Ευλογημένη Κυριακή και καλόν Εκκλησιασμό.

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΩΝ ΠΑΞΩΝ

Σήμερα το πρωί ο Σεβασμιώτατος μητροπολίτης μας κ. Νεκτάριος παρά την μεγάλη θαλασσοταραχή μετέβη στους Παξούς για να ιερουργήσε στον εορτάζοντα Ιερό Ναό της Υπαπαντής στην Λάκκα των Παξών.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

Σέρνει τα βήματά του προς τον ναό. Άλλη μια μέρα προσμονής. Από τότε που άκουσε την φωνή να του λέει ότι δεν θα φύγει αν δεν κρατήσει στα χέρια του Αυτόν που περιμένει κι ο ίδιος κι όλος ο κόσμος, μετρά τα βήματά του αργά και τα συνδέει με την προσμονή: «να ‘ ναι σήμερα;». Μια δεύτερη φωνή τού λέει μέσα του: « αν είναι σήμερα, μαζί Του θα φύγεις για πάντα για το άγνωστο. Θα πας σε μια χώρα στην οποία Αυτός που θα αγκαλιάσεις δεν θα σε περιμένει, γιατί θα μείνει πίσω, για να κάνει το έργο Του. Είσαι εδώ κι Αυτός στο αλλού. Θα πας στο αλλού κι Αυτός θα μείνει εδώ. Μόνη σου παρηγοριά η στιγμή. Τι να την κάνεις, αφού ο θάνατος θα σε καταπιεί κι Εκείνος δεν θα μείνει μαζί σου για να σε παρηγορήσει; Καλός κι αυτός ο Θεός σου, συμφέρον δεν έχεις απ’ Αυτόν, κρίμα την υπηρεσία».

Προχωρά. Εισέρχεται στον ναό. Τον χαιρετούν όλοι με σεβασμό. Είναι ο γέροντας. Τους κάνει εντύπωση που έρχεται για την εφημερία του. Άλλοι στην θέση του ξεκουράζονται. Περιμένουν το τέλος με ηρεμία. Μοιράζονται τις στιγμές με τους δικούς τους. Τελευταίες χαρές. Εκείνος όμως επιμένει. Η φωνή του έδωσε το μήνυμα. «Δεν θα φύγεις, αν δεν κρατήσεις Αυτόν που περιμένει όλος ο κόσμος». Και ο γέροντας μετρά τα βήματά του, φτάνει στο ιερό, ξεκινά το «Ελέησόν με ο Θεός» και δέχεται τους ανθρώπους. «Μια προσευχή, γέροντα, για το παιδί μου». «Μια προσευχή για τον άντρα μου που είναι άρρωστος». «Μια προσευχή, γέροντα, για τον πατέρα μου». «Μια προσευχή, γέροντα, για τον εχθρό μου».

Ταπεινά βαδίζει προς τον ναό. Κρατά στα χέρια της το αγοράκι της. Σαράντα μέρες, όλες γεμάτες από μνήμες. Ήρθε η ώρα σε έναν τόπο, όπου δεν κάμαρη δεν υπήρχε, ούτε για την επίτοκο. Ήρθε η ώρα σε έναν τόπο όπου εκατοντάδες άνθρωποι της έλεγαν «Τι μας νοιάζει; να περιμένεις την σειρά σου». Είδε να βγαίνει από τα σπλάχνα της η Ζωή ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά. Μόνη της τον έντυσε με τα σπάργανα που κουβαλούσε μαζί της για την ώρα εκείνη. Ο συγγενής της, άνθρωπος γεμάτος υπομονή κι αγάπη, που διακριτικά την είχε στο πλάι του, έτσι ώστε να μην νιώσει κανείς ότι το παιδί ήταν κλεψίγαμο, αφού ήξερε ότι ήταν του Θεού, βοήθησε ώστε το νεογέννητο να μπει στο παχνί. Και την ώρα που μάνα και βρέφος ξεκουράζονταν μετά από το πρώτο κλάμα, το κορίτσι έζησε. Τις φωνές από τον ουρανό να ψάλλουν «Δόξα», τους απλούς στην καρδιά και στους τρόπους βοσκούς να της προσφέρουν ψωμί, γάλα και λίγο φρεσκομαγειρεμένο κρέας για να πάρει δύναμη, τους άλλους, τους παράξενα ντυμένους σοφούς, να προσκυνούνε το παιδί της και να Του προσφέρουν δώρα μοναδικά.

Προχωρά. Εισέρχεται στον ναό. Και θυμάται. Τον ιερέα την όγδοη ημέρα που έκανε το έθιμο της περιτομής και προσευχήθηκε για τον γιο της. Θυμάται όλα όσα έγιναν από τότε που η ίδια κατάλαβε τον εαυτό της και ήρθε πρώτη φορά εκεί, στον ναό όπου έφερε τώρα το δικό της παιδί. Μία ζωή τόσο γεμάτη, που μόνο η σιωπή της καρδιάς μπορούσε να περιγράψει το μυστήριο. Κι ένα χαμόγελο στο κοίταγμα του βρέφους, μόνο όπως μια μάνα ξέρει να χαμογελά στο σπλάχνο της.

Προχωρά. Δίπλα της ο συγγενής της κρατά ένα ζευγάρι τρυγόνια κι ένα ζευγάρι περιστέρια, για να τα δώσει στον γέροντα. Και εκείνη, καθώς θαρρετά πλησιάζει τον εφημέριο, μέσα της συζητά με το παιδί της. «Μια προσευχή, Υιέ και Θεέ μου, για τον γέροντα αυτό». «Μια προσευχή, Υιέ και Θεέ μου, γι’ αυτόν που οι άνθρωποι νομίζουν πατέρα σου ως ευχαριστώ». «Μια προσευχή, Υιέ και Θεέ μου, για τον κόσμον όλον, που δεν ξέρω πώς κι αν θα σε δεχτεί». «Μια προσευχή, Υιέ και Θεέ μου, για μένα, που πρέπει να ξαναγυρίσω στην Βηθλεέμ, γιατί η απογραφή δεν τελείωσε και φοβάμαι λίγο».

«Δικό σου;», της λέει ο γέροντας. «Του κόσμου όλου», απαντά το κορίτσι. Και τότε ο γέροντας το’ νιωσε βαθιά στα σπλάχνα του. «Ήρθε η ώρα». Και μέσα του είπε: «το δικό μου ταξίδι στην χώρα από όπου λείπεις δεν με νοιάζει. Αρκεί που σε παίρνω στα χέρια μου τα τρεμάμενα από χαρά και δέος. Δεν ξέρω πότε θα έρθεις να με βγάλεις από το σκοτάδι, αλλά Εσύ είσαι η Χώρα των Ζώντων. Τώρα σε παίρνω αγκαλιά εγώ. Σου παραδίδω όμως την ψυχή μου, για να την πάρεις αγκαλιά στο δικό σου ‘για πάντα’. Σ’ αυτό της αγάπης που νικά τον χρόνο και τον θάνατο. Σ’ αυτό που είναι Φως. Δόξα. Ρήμα Αιωνιότητας». Του’ ρθε να ρωτήσει το κορίτσι. Μα το δάκρυ που λαμπύρισε στα μάτια του τον έκανε μόνο ν’ απλώσει την αγκαλιά του. Το κορίτσι άφησε το βρέφος στα τρεμάμενα χέρια του γέροντα. Κι εκείνη την στιγμή αυτός που έφευγε κράτησε στα χέρια του τον ουρανό. «Ο ων, ο ην και ο ερχόμενος» χαμογέλασε τρυφερά, παιδιάστικα. «Γέρων κεκμηκώς κατέχει εν χερσί τον επιβλέποντα προς την γην και ποιούντα αυτήν τρέμειν».

Μία στιγμή δίνει το «για πάντα»!

Κέρκυρα, 2 Φεβρουαρίου 2019

π. Θ.Μ.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος επισκέφθηκε το βράδυ της Πέμπτης 31 Ιανουαρίου 2019 τον Κύκλο Φοιτητών και Επιστημόνων της τοπικής Εκκλησίας και μίλησε στους παρευρεθέντας.

Αφορμώμενος από το θέμα του Χειμερινού Εξαμήνου που ήταν ο «Βίος Βαρλαάμ και Ιωάσαφ» του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι τόσο η οδός του μοναχισμού όσο και η οδός του γάμου είναι ευλογημένες από την Εκκλησία μας. Και οι δύο όμως χρειάζονται «απόφαση», διότι προϋποθέτουν την υπέρβαση του εγώ. Στην οδό του ασκητικού βίου χρειάζεται ο ενθουσιασμός του θείου έρωτα. Στην οδό του γάμου η αυταπάρνηση και η αγάπη που γίνεται ανοχή.

Στους καιρούς μας το αγαπητικό ήθος τείνει να περιθωριοποιηθεί. Ο πολιτισμός μας προβάλλει συνεχώς τι δικαιούμαστε και όχι τι προσφέρουμε. Η οδός της πίστεως όμως μάς επαναφέρει στην κοινωνία με τον Θεό, η οποία γίνεται μέθεξη. Όποιος κοινωνεί με τον Θεό, όποια κι αν είναι η κλήση του, θα αντέξει τον καύσωνα των πειρασμών και θα εγκαταστήσει νου ηγεμόνα των παθών του στους λογισμούς.

Πάντως, όπως επεσήμανε ο κ. Νεκτάριος, η ζωή του ανθρώπου είναι κλήση στην χώρα των ζώντων, στην σχέση με τον Χριστό που γίνεται αιωνιότητα. Αυτό οφείλουμε να μην το λησμονούμε και να μην παρασυρόμεθα από αλλότριες αντιλήψεις, οι οποίες περιφρονούν το ανθρώπινο πρόσωπο και το παραδίδουν στην φιλαυτία και την φιληδονία.

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας εξέφρασε την χαρά του διότι στον Κύκλο φοιτητών και επιστημόνων γίνεται μία συστηματική προσπάθεια γνωριμίας με την ορθόδοξη πίστη και παράδοση, σε συνδυασμό με την επαφή με τον λόγο των αρχαίων Ελλήνων και τον επιστημονικό στοχασμό και συνεχάρη όλους για το ότι στο Πνευματικό Κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως λειτουργεί μία κυψέλη διαλόγου και προβληματισμού για την πίστη και την ζωή μας.

Ο κ. Νεκτάριος ευλόγησε και βασιλόπιτα.