Κερκύρας Νεκτάριος: Σήμερα, επιχειρείται η ενορχηστρωμένη δίωξη του Κυρίου μας

     Τη Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2026, εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στην πανηγυρίζουσα ενορία των Καστελλάνων Μέσης Κέρκυρας. Ο Σεβασμιώτατος κατά τη Θεία Λειτουργία πλαισιώθηκε πέραν από τον εφημέριο, Πρωτοπρεσβύτερο Μιχαήλ Πανάρετο και από αρκετούς Ιερείς εκ των πλησιοχώρων ενοριών. Επίσης, η Εκκλησία γέμισε από τις φερέλπιδες παρουσίες των μαθητών του σχολείου της περιοχής ενώ παρευρέθηκε και ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας.

Κατά τη ομιλία του ο κ. Νεκτάριος, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, αναφέρθηκε αρχικά στην εορτή της Υπαπαντής και στην προσφορά του βρέφους Ιησού στον Ναό από την Παναγία και τον Ιωσήφ ως πρωτοτόκου αρσενικού σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο. Ο Κύριός μας, ως Θεός ενανθρωπήσας υπακούει στον Νόμο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Εκεί, ο γηραιός Συμεών μέσω θείας αποκάλυψης αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Χριστού το σωτήριο Φως όλων των εθνών που θα διαλύσει το σκοτάδι το πνευματικό το οποίο προέρχεται από την αμαρτία και θα νικήσει κάθε κακό, κάθε καχυποψία ώστε οι άνθρωποι να κατανοήσουν την παρουσία του Θεού. Κρατώντας λοιπόν τον Θεάνθρωπο στην αγκαλιά του, δοξάζει τον Θεό δηλώνοντας έτοιμος να αναχωρήσει εκ του κόσμου. Παράλληλα, στρεφόμενος στην Παναγία, προφητεύει ότι ο Χριστός «κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν» αλλά θα είναι και σημείο αντιλεγόμενο στον κόσμο.

Είναι γεγονός ότι εκείνος ο οποίος στρέφεται προς το Σωτήρα μας Ιησούν Χριστόν, ζει εν πίστη και εν αγάπη μίαν άλλη πνευματική κατάσταση αφού εκλάμπει η ψυχή του και η καρδιά του από το φως της θεότητας. Αντιλαμβάνεται ότι η ζωή του κοντά στον Θεό είναι φωτεινή και ξεκάθαρη. Βλέπει τα μυστήρια αυτά τα οποία είδε και ο Απόστολος Παύλος ο οποίος αξιώθηκε από τον Θεόν να φτάσει έως τον «τρίτον ουρανόν». Αυτές τις πνευματικές καταστάσεις έζησαν και οι Άγιοι της Εκκλησίας μας και ζει κάθε αγωνιζόμενος άνθρωπος ο οποίος προσδοκά τη Σωτηρία και να είναι κοινωνός της θεότητος, είτε δια των μυστηρίων, είτε δια της προσευχής, έπειτα από τον πνευματικό αγώνα της καθάρσεως. 

Οι προφητικοί λόγοι του Συμεών είναι διαχρονικοί. Όντως ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός έτμησε την ιστορία της ανθρωπότητος στα δύο. Ο Χριστός μας, το Σωτήριον φως θα υπάρχει εις πείσμα όλων εκείνων οι οποίοι Τον αρνούνται και οι οποίοι κατεργάζονται την εξαφάνιση και την αμαύρωση του προσώπου του Κυρίου μας. Κείται λοιπόν εις πτώσιν όλων αυτών. Όμως, όσοι Τον απεδέχθησαν, έζησαν και ζουν σε υπερκόσμιες καταστάσεις ενώ βιώνουν τη σωτηρία τους. Δε λογίζεται για τον πιστό ο θάνατος του σώματος, διότι όταν ζει ο άνθρωπος πνευματικά γνωρίζει την πορεία του και άπτεται των μυστηρίων του Θεού, τα οποία είναι υπεράνθρωπα. 

Σήμερα, θέλουν να κάνουν τον «μετάνθρωπο». Από εικόνα Θεού θέλουν να καταντήσουν τον άνθρωπο μία παραμόρφωση. Καθένας μας είναι μοναδικός και ξεχωριστά πλασμένος από τον Θεό. Ακόμη και τα αδέλφια ή μέσα σε μία οικογένεια ομοιότητες μπορεί να υπάρχουν όμως, ο Θεός μοιράζει τα χαρίσματα στον καθέναν άνθρωπο ξεχωριστά. Εκείνοι οι οποίοι έρχονται και προσκρούουν επάνω στο όνομα του Κυρίου μας, επειδή δε θέλησαν να Τον αποδεχτούν και τον απέβαλαν από την καρδιά τους, για εκείνους, είναι κατάπτωση, καταστροφή, διαφθορά. Από την άλλη, όσοι Τον αποδέχονται ζουν την ανάσταση, το φως, τη χάρη του Θεού. Το αντιλεγόμενον σημείον ήταν, είναι και θα είναι ο Χριστός μας. 

Έχουμε αντιληφθεί άραγε τι συμβαίνει επάνω στον πλανήτη; Είναι ενορχηστρωμένη η δίωξη του προσώπου του κυρίου μας Ιησού Χριστού. Οι πολέμιοί Του είναι ενωμένοι προκειμένου να σπιλώσουν το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όπως είχε πει και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, κυρός Χριστόδουλος, «βλέπουν τον Σταυρό και δαιμονίζονται» καθώς δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Επιθυμούν να μετατρέψουν τον κόσμο σε μια μάζα για να τον εκμεταλλευτούν, όχι για να του δώσουν την τιμήν με την οποίαν μάς έπλασε ο Θεός. Ως αποτέλεσμα, οι χριστιανοί επάνω σε όλον τον κόσμο θα γίνουν όπως λέει η Αποκάλυψη οι μάρτυρες αυτής της εποχής. Οι μάρτυρες της παγκόσμιας δίωξης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού τούτου του απατεώνος αιώνος.

Για αυτό, πρέπει να έχουμε αντιστάσεις στη ζωή μας και στην καρδιά μας απέναντι σε όλο το κακό το οποίο συντελείται επάνω στη Γη. Εάν δεν αποκτήσουμε μέσα μας την αίσθηση της δυνάμεως του Θεού, τότε πραγματικά θα γίνουμε ανίσχυροι και τότε ως ένας οδοστρωτήρας, αυτή η λαίλαπα θα περάσει από πάνω μας και θα διαλύσει τα πάντα, τον άνθρωπο, τα έθνη, την πίστη, την ιστορία, την οικογένεια, το ήθος και τις αξίες. 

Τέλος, ευχήθηκε χρόνια πολλά σε όλους και παρότρυνε τους νέους να αγωνιστούν ώστε να αποκτήσουν αντισώματα πνευματικά μέσα από την αληθινή πίστη στον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

ΧΕΡΣΙΝ ΕΠΕΔΟΘΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΧΟΥ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΤΗ ΧΕΙΡΙ ΣΟΥ ΚΡΑΤΩΝ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ

            Είναι συγκινητική η εικόνα του γέροντα ιερέα Συμεών, που κατά μία παράδοση ήταν 270 ετών, να κρατά στα κουρασμένα, γέρικα χέρια του το βρέφος Ιησού, τον Θεό ο Οποίος στα χέρια Του κρατά τα σύμπαντα. Όταν ένας άνθρωπος γίνεται παππούς, κρατά στα χέρια του το εγγόνι του, νιώθει  ότι η ζωή του βρήκε πληρότητα. Δεν είναι μόνο ότι ο ίδιος έκανε παιδί. Είναι ότι το μεγάλωσε, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πατρότητας, το έκανε να σταθεί στα πόδια του, να βρει δρόμο για τη ζωή του και εκείνο ακολούθησε το παράδειγμα του πατέρα, δημιουργώντας δική του οικογένεια και φέρνοντας με τη σειρά του στον κόσμο έναν νέο άνθρωπο. Ο παππούς τώρα νιώθει αυτή τη χαρά που είναι και συγκίνηση μαζί, ότι «του παιδιού του το παιδί δυο φορές παιδί του». Το ίδιο συμβαίνει και με τη γυναίκα, όταν γίνεται γιαγιά. Γι’ αυτήν είναι ακόμη πιο οικεία κατάσταση, διότι ήδη γνωρίζει τι σημαίνει να κυοφορείς στα σπλάχνα σου άνθρωπο. Γι’ αυτό και η χαρά γίνεται εξίσου κι ακόμη μεγαλύτερη.  

           Δεν γνωρίζουμε αν ο Συμεών είχε οικογένεια. Όταν λαμβάνει την πληροφορία εκ Πνεύματος Αγίου ότι δεν θα φύγει από τον κόσμο εάν δεν κρατήσει στα χέρια του τον Χριστό, ο Συμεών συνειδητοποιεί ότι υπάρχει μια άλλη συγγένεια: όχι αυτή της φύσεως, αλλά της πίστεως. Η πίστη είναι ζωή και δίνει ζωή. Είναι ζωή διότι όποιος πιστεύει, νιώθει πως υπάρχουμε επειδή ο Θεός το θέλησε, επειδή ο Θεός μας έπλασε με όλον τον θαυμαστό μηχανισμό της ζωής, σωματικό και ψυχικό, επειδή ο Θεός μας έδωσε χαρίσματα, για να μπορέσουμε να βρούμε σκοπό όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους άλλους, ενώ για  την κάθε δυσκολία της ζωής, απότοκη της φθοράς, αλλά και του κακού, όπως επίσης και της αναγκαστικής συνύπαρξης με ανθρώπους, είτε τους επιλέγουμε είτε όχι, έρχεται ο Θεός να συνδράμει, να ενισχύσει, να φωτίσει, να δώσει αντοχή, ανοχή και υπομονή. Δίνει ζωή όμως η πίστη, διότι ο έσχατος εχθρός μας που είναι ο θάνατος, δεν μπορεί να κατισχύσει επάνω μας, καθώς μας περιμένει η ανάσταση. Έτσι και ο Συμεών. Πίστευε και έλαβε ζωή. Πίστευε και κρατιόταν στη ζωή παρά το γήρας. Διότι τα πάντα σ’ αυτόν ήταν αφημένα στα χέρια του Θεού. Και, την ίδια στιγμή, πρόσμενε τον ίδιο τον Θεό να έρθει και να του δείξει ότι κάθε προσδοκία που οι άνθρωποι είχαν, λύτρωσης από το κακό και τον θάνατο, αλλά και καινούργιας αρχής στην παρούσα ζωή, ήρθε η ώρα να εκπληρωθεί. 

            Εκλεκτός του Θεού ο Συμεών. Ασήμαντος άνθρωπος για τον κόσμο και τους πολλούς, όπως ασήμαντη ήταν η Παναγία, ο Ιωσήφ, οι απόστολοι και όλοι εκείνοι που δεν είχαν θέση στην μεγάλη Ιστορία του κόσμου ως εξουσιαστές, φιλόσοφοι, μορφωμένοι, εφευρέτες, επιστήμονες, δυνατοί. Είχαν θέση όμως στη συγγένεια της πίστεως στον Θεό. Ο Συμεών μένει στην ιστορία αυτής της συγγένειας ως αυτός που είδε την προσδοκία του να εκπληρώνεται και την προσμονή του να μην πάει χαμένη. Και αξιώνεται να κάνει κάτι που ούτε ο ίδιος ούτε κι εμείς θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Τον αχώρητο να Τον κρατήσει στα χέρια του. Τον Δημιουργό του σύμπαντος να τον δει ως βρέφος σμικρό, αλλά χωρίς να έχει χάσει την παντοδυναμία της θεότητας, από την οποία ουδέποτε εχωρίσθη. Και τα γέρικα, παραλυμένα χέρια να παίρνουν δύναμη από το Άγιο Πνεύμα, για να κρατήσουν στην αγκαλιά τους, να ευλογήσουν και να δώσουν την άδεια κατά άνθρωπον στην  Παναγία και τον Ιησού να προχωρήσουν σ’ αυτή τη ζωή, η μάνα για να μεγαλώσει το παιδί της, όπως όλες οι μητέρες, αλλά να μην της ανήκει ποτέ, καθώς ο Χριστός είναι όλων μας, και ο Ιησούς για να ζήσει τα της ανθρωπίνης φύσεως όπως όλοι μας, δίχα αμαρτίας, για να φτάσει μέχρι και τον θάνατο, ως σημείον αντιλεγόμενον, ως ρομφαία που θα χωρίσει την Ιστορία μας στα δύο, αλλά και τις καρδιές μας. Διότι ένα κομμάτι της καρδιάς μας ζητά ουρανό και ένα κομμάτι μένει κολλημένο στον κόσμο αυτό. 

               Αυτή η γιορτή μας θέτει το ερώτημα: είμαστε στη συγγένεια της πίστεως με τον Συμεών; Κρατούμε στα χέρια της ψυχής μας τον Χριστό κοινωνώντας Τον στη Θεία Ευχαριστία; Τον κρατούμε με την αγάπη του Συμεών και είμαστε έτοιμοι να δείξουμε και να ζήσουμε αυτή την αγάπη στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου, φίλου, εχθρού, αδιάφορου; Προσμένουμε την παρουσία του Χριστού στη ζωή μας, με προσευχή, με μετάνοια, με υπομονή στις δοκιμασίες; Νιώθουμε τη χαρά ότι ο Χριστός είναι η ζωή μας; Ας μην ξεχνούμε ότι Υπαπαντή σημαίνει συνάντηση με κάποιον που έρχεται. Είναι ο Χριστός ένας διαρκής ερχόμενος στη ζωή μας; Αν ναι, τότε η Υπαπαντή του Συμεών γίνεται δική μας! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

2 Φεβρουαρίου 2026

Της Υπαπαντής

ΜΕΤΑΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΓΑΡ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΘΕΣΙΣ ΝΟΜΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ

«Μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται» (Ἑβρ. 7, 12)

«Ὅταν ὅμως ἀλλάζει ὁ φορέας τῆς ἱερωσύνης, τότε ἀναγκαστικὰ ἀλλάζει καὶ ὁ νόμος». 

            Στο αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής της Υπαπαντής, κατά την οποία θυμόμαστε τον σαραντισμό του Χριστού στον ναό των Ιεροσολύμων και την ευλόγησή του από τον υπερήλικα ιερέα Συμεών, διαβάζουμε την αναφορά του αποστόλου Παύλου στην ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης και στην ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης. Στην πρώτη, οι ιερείς λαμβάνουν το χάρισμα της ιερωσύνης από τον προπάτορα της ιουδαϊκής φυλής, στην οποία ανήκουν, δηλαδή τον Λευί, γιο του Ιακώβ και εγγονό του Αβραάμ. Σ’ αυτήν ανήκε και ο Ααρών, αδελφός του Μωυσή, ο οποίος κληροδοτεί το χάρισμα αυτό κατ’ εντολήν του Θεού διά του Μωυσή σε όσους από τη φυλή του θα αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Είναι και ευλογία και κληρονομιά η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης. Υπάρχει όμως σ’ αυτήν ένα πρόσωπο, ο Μελχισεδέκ,  βασιλιάς της πόλης Σαλήμ, ο οποίος συναντά τον Αβραάμ, τον γενάρχη των Εβραίων, μετά από μία μεγάλη μάχη στην κοιλάδα Σιδδίμ, και του προσφέρει άρτους και οίνο, ευλογώντας τον, ενώ ο Αβραάμ του προσφέρει το ένα δέκατο των λαφύρων από τη νίκη του. Ο Μελχισεδέκ χαρακτηρίζεται «απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων (Εβρ. 7,3) και θεωρείται τύπος του Χριστού, καθότι και ο Κύριος είναι «απάτωρ εκ μητρός» (της Παναγίας), «αμήτωρ» (εκ Πατρός, γεννηθείς από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων), «αγενεαλόγητος» (καθότι Θεός), «μήτε αρχή ημερών μήτε ζωής τέλος έχων» (σε ό,τι αφορά την θεότητά Του). Έτσι, η ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης έρχεται ως συνέχεια της ιερωσύνης του Χριστού, που είναι κατά την τάξη Μελχισεδέκ, όχι δηλαδή κατά τα ανθρώπινα μέτρα και πρότυπα, επομένως όχι κληρονομική, ούτε ανήκουσα σε έναν λαό ή σε μία φυλή, αλλά ως απόρροια της σχέσης με τον Χριστό και με την Εκκλησία.

            Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει ότι «όταν αλλάζει ο φορέας της ιερωσύνης, τότε αλλάζει αναγκαστικά και ο νόμος» που τη διέπει, όπως και ο νόμος που διέπει τον κόσμο. Η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης λειτουργούσε στην προοπτική της θυσίας για τον εξιλασμό, την άφεση των αμαρτιών των ανθρώπων και τη συμφιλίωση με τον Θεό. Οι ιερείς της Παλαιάς Διαθήκης θυσίαζαν ζώα ή και προσέφεραν τους πρώτους καρπούς της γης, για να υπενθυμίσουν στους ανθρώπους ότι απέναντι στον Θεό δεν ήταν αυτοί που ήθελε Εκείνος, λόγω των αμαρτιών τους. Η Καινή Διαθήκη ξεκινά με τη θυσία του Υιού του Θεού, του ιερέα κατά την τάξη Μελχισεδέκ, όχι γιατί θα πάψουμε οι άνθρωποι να είμαστε αμαρτωλοί, αλλά γιατί τώρα πρέπει να λυθεί το μεγαλύτερο εμπόδιο που μας χωρίζει από τον Θεό, τη ζωή, τον συνάνθρωπο, που είναι ο θάνατος. Η θυσία του Χριστού έγινε μία φορά, στον Γολγοθά και στον Σταυρό. Καθαρισθήκαμε από την αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο μία φορά και για πάντα. Η ζωή είναι ανεξάλειπτη πλέον. Επαφίεται σε μας να τη ζήσουμε κατά Θεόν, κατά την προσταγή Του που είναι η αγάπη, και να παλέψουμε με τον τρόπο της ζωής μας να την καθιστούμε πάντοτε ενεργή στην Εκκλησία.

            Αυτή η αλλαγή είναι το καίριο σημείο της εορτής της Υπαπαντής. Από την μία, ο Χριστός τηρεί τα έθιμα του μωσαϊκού νόμου. Πηγαίνει από τη Βηθλεέμ στα Ιεροσόλυμα, για να τηρηθεί το έθιμο του καθαρισμού του Ιωσήφ (που λειτουργεί σαν να είναι ο φυσικός Του πατέρας και προστάτης) και της Παναγίας. Για τους Εβραίους, η σχέση ενός ζευγαριού, εκτός από τη χαρά του ερχομού ενός παιδιού στον κόσμου, έκρυβε και την οδύνη της φθοράς και του θανάτου και έπρεπε συμβολικά να καθαριστούν από αυτήν με εγκράτεια και αναφορά στον ναό του Θεού, για να συνεχίσουν και πάλι τη ζωή τους, με τη σωφροσύνη, δηλαδή την πιστότητα ο ένας στον άλλον και την ένταξη της συζυγικής σχέσης στα πλαίσια της ευλογίας της από τον Θεό. Έτσι έφερναν ένα ζευγάρι τρυγονιών ή δύο νεοσσούς περιστερών ως προσφορά στον ναό. Ο Ιωσήφ και η Παναγία φέρνουν δύο μικρά περιστέρια, διότι δεν ήταν στην πραγματικότητα ζευγάρι, και τα περιστέρια συμβολίζουν την Παναγία και τον Χριστό, που παραμένουν αμόλυντοι από τον τρόπο της επιβίωσης και της διαδοχής του ανθρώπινου γένους. Όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, το ζεύγος των τρυγονιών αποτυπώνεται στα πρόσωπα του ιερέα Συμεών και της προφήτιδος Άννης, που διακονούσαν τον ναό του Θεού και που ήταν σώφρονες και εγκρατείς και επειδή ήταν μεγάλοι στην ηλικία και επειδή είχαν αφιερώσει όλη τους τη ζωή στον Θεό. Ο Συμεών παίρνει στα χέρια του τον Χριστό. Και αντί να ευλογήσει αυτός το βρέφος, ευλογείται από τον Κύριο. Όλα αλλάζουν. Δεν είναι ο άνθρωπος που μεταφέρει τις ευλογίες του Θεού στον άνθρωπο ως παρηγοριά για τον θάνατο που θα επέλθει, αλλά ο Θεός που γίνεται άνθρωπος, ευλογεί την φύση μας και δεν την παρηγορεί απλώς, αλλά τη σώζει από τον θάνατο για πάντα.

            Αλλάζει η ιερωσύνη. Αλλάζει ο τρόπος της ζωής. Δεν είναι τώρα το κλειδί τα έθιμα και οι συνήθειες, αλλά η σχέση με τον Χριστό. Το να έχουμε στα χέρια μας, δηλαδή να Τον κοινωνούμε στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και να τον προσδοκούμε να φανερωθεί στο πρόσωπο του αδελφού μας, όταν αποφασίζουμε και παλεύουμε να τον αγαπήσουμε, με όποιον τρόπο μπορούμε. Αυτή η αλλαγή ας ξεκινά από τη γιορτή της Υπαπαντής και ας δίνει νέο νόημα στη ζωή μας.

            Χρόνια Πολλά! 

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

2 Φεβρουαρίου 2025

Της Υπαπαντής

ΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025- ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ (Ἑβρ. 7, 7-17)

 

 Ἀδελφοί, χωρὶς πάσης ἀντιλογίας τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται. Καὶ ὧδε μὲν δεκάτας ἀποθνήσκοντες ἄνθρωποι λαμβάνουσιν, ἐκεῖ δὲ μαρτυρούμενος ὅτι ζῇ. Καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν, διὰ ᾿Αβραὰμ καὶ Λευῒ ὁ δεκάτας λαμβάνων δεδεκάτωται· ἔτι γὰρ ἐν τῇ ὀσφύϊ τοῦ πατρὸς ἦν ὅτε συνήντησεν αὐτῷ ὁ Μελχισεδέκ. Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· ὁ λαὸς γὰρ ἐπ᾿ αὐτῇ νενομοθέτητο· τίς ἔτι χρεία «κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ» ἕτερον ἀνίστασθαι ἱερέα καὶ οὐ κατὰ τὴν τάξιν ᾿Ααρὼν λέγεσθαι; Μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται. ᾿Εφ᾿ ὃν γὰρ λέγεται ταῦτα, φυλῆς ἑτέρας μετέσχηκεν, ἀφ᾿ ἧς οὐδεὶς προσέσχηκε τῷ θυσιαστηρίῳ. Πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐξ ᾿Ιούδα ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς ἣν φυλὴν οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης Μωϋσῆς ἐλάλησε. Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλόν ἐστιν, εἰ κατὰ τὴν ὁμοιότητα Μελχισεδὲκ ἀνίσταται ἱερεὺς ἕτερος, ὃς οὐ κατὰ νόμον ἐντολῆς σαρκικῆς γέγονεν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀκαταλύτου· μαρτυρεῖ γὰρ «῞Οτι σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ». 

Ἀπόδοση στή νεοελληνική

 Ἀδελφοί, ἀναντίρρητα, αὐτὸς ποὺ εὐλογεῖ εἶναι ἀνώτερος ἀπ’ αὐτὸν ποὺ εὐλογεῖται. Κι ἐνῶ οἱ λευίτες ποὺ συγκεντρώνουν τὴ δεκάτη εἶναι κοινοὶ θνητοί, ὁ Μελχισεδέκ, ὅπως μαρτυροῦν οἱ Γραφές, ζεῖ. Θὰ μποροῦσε μάλιστα νὰ πεῖ κανεὶς πὼς, δίνοντας ὁ ᾿Αβραὰμ τὸ ἕνα δέκατο, ἔδωσε τὴ δεκάτη καὶ ὁ Λευί, αὐτὸς δηλαδὴ ποὺ εἶχε πάρει τὴν ἐντολὴ νὰ τὴν εἰσπράττει. Δὲν ἦταν βέβαια γεννημένος ἀκόμα, ἦταν ὅμως στὸ σῶμα τοῦ προπάτορά του ᾿Αβραάμ, ὅταν τὸν τελευταῖο τὸν συνάντησε ὁ Μελχισεδέκ. ῍Αν ἡ λευιτικὴ ἱεροσύνη ὁδηγοῦσε στὴν τελειότητα -γιατὶ ἀπὸ τὸν νόμο αὐτὴ ἡ ἱεροσύνη δόθηκε στὸν λαό- ποιὰ ἀνάγκη ὑπῆρχε νὰ ἐμφανιστεῖ νέο εἶδος ἱεροσύνης ὅπως ἐκείνη τοῦ Μελχισεδέκ; Δὲν ἀρκοῦσε ἡ ἱεροσύνη ἀπὸ τὴ γενιὰ τοῦ ᾿Ααρών; ῞Οταν ὅμως ἀλλάζει ὁ φορέας τῆς ἱεροσύνης, τότε ἀναγκαστικὰ ἀλλάζει καὶ ὁ νόμος. Καὶ ὁ Κύριός μας, γιὰ τὸν ὁποῖο λέγονται τὰ παραπάνω, ἀνῆκε σὲ ἄλλη φυλή, ἀπ’ τὴν ὁποία κανεὶς δὲν ὑπηρέτησε ὡς ἱερέας τὸ θυσιαστήριο. ῞Ολοι ξέρουμε πὼς γεννήθηκε ἀπ’ τὴ φυλὴ ᾿Ιούδα, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Μωυσῆς δὲν ἔκανε καθόλου λόγο γιὰ ἱεροσύνη. Αὐτὸ γίνεται ἀκόμη σαφέστερο· ἐμφανίζεται ἕνας ἄλλος ἱερέας, ὅμοιος μὲ τὸν Μελχισεδέκ, ὄχι σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ ἀνθρώπινου νόμου, ἀλλὰ μὲ τὴ δύναμη ποὺ δίνει μιὰ δίχως τελειωμὸ ζωή. ῞Οπως μαρτυρεῖ ἡ Γραφή, ᾿Εσὺ εἶσαι ἱερέας γιὰ πάντα ὅπως ὁ Μελχισεδέκ.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2025, ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ (Λουκ. 2, 22-40)

 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνήγαγον οἱ γονεῖς τὸ παιδίον ᾿Ιησοῦν εἰς ῾Ιεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου «ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται», καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν νόμῳ Κυρίου, «ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν». Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν ῾Ιεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ῞Αγιον ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. Καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον ᾿Ιησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε· Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν, φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου ᾿Ισραήλ. Καὶ ἦν ᾿Ιωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ. Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ᾿Ιδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί. Καὶ ἦν ῎Αννα προφῆτις, θυγάτηρ Φανουήλ, ἐκ φυλῆς ᾿Ασήρ· αὕτη προβεβηκυῖα ἐν ἡμέραις πολλαῖς, ζήσασα ἔτη μετὰ ἀνδρὸς ἑπτὰ ἀπὸ τῆς παρθενίας αὐτῆς, καὶ αὐτὴ χήρα ὡς ἐτῶν ὀγδοήκοντα τεσσάρων, ἣ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν· καὶ αὕτη αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιστᾶσα ἀνθωμολογεῖτο τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλάλει περὶ αὐτοῦ πᾶσι τοῖς προσδεχομένοις λύτρωσιν ἐν ῾Ιερουσαλήμ. Καὶ ὡς ἐτέλεσαν ἅπαντα τὰ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου, ὑπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὴν πόλιν ἑαυτῶν Ναζαρέτ. Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σοφίᾳς, καὶ χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ᾿ αὐτό. 

Ἀπόδοση στή νεοελληνική 

Ἐκεῖνο τὸν καιρό, οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδὶ, τὸν ᾿Ιησοῦ, στὰ ῾Ιεροσόλυμα, γιὰ νὰ τὸ ἀφιερώσουν στὸν Θεό. -Σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τοῦ Κυρίου, ἂν τὸ πρῶτο παιδὶ ποὺ φέρνει μιὰ γυναίκα στὸν κόσμο εἶναι ἀγόρι, πρέπει νὰ θεωρεῖται ἀφιερωμένο στὸν Κύριο. ᾿Επίσης θὰ πρόσφεραν θυσία ἕνα ζευγάρι τρυγόνια ἢ δύο μικρὰ περιστέρια, ὅπως λέει ὁ νόμος τοῦ Κυρίου. Στὰ ῾Ιεροσόλυμα βρισκόταν ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸν ἔλεγαν Συμεών. ῏Ηταν πιστὸς καὶ εὐλαβής, περίμενε τὴ σωτηρία τοῦ ᾿Ισραὴλ καὶ τὸν καθοδηγοῦσε τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιο. Τοῦ εἶχε φανερώσει, λοιπόν, τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα ὅτι δὲν θὰ πεθάνει προτοῦ νὰ δεῖ τὸν Μεσσία. Τότε τὸ ῞Αγιο Πνεῦμα τοῦ ὑπέδειξε νὰ πάει στὸν ναό. Μόλις οἱ γονεῖς ἔφεραν ἐκεῖ τὸ παιδί, τὸν ᾿Ιησοῦ, γιὰ νὰ κάνουν γι’ αὐτὸ τὰ ἔθιμα τοῦ νόμου, τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του, δόξασε τὸν Θεὸ καὶ εἶπε· «Τώρα, Κύριε, μπορεῖς ν’ ἀφήσεις τὸν δοῦλο σου νὰ πεθάνει εἰρηνικά, ὅπως τοῦ ὑποσχέθηκες, γιατὶ τὰ μάτια μου εἶδαν τὸν σωτήρα ποὺ ἑτοίμασες γιὰ ὅλους τοὺς λαούς, φῶς ποὺ θὰ φωτίσει τὰ ἔθνη καὶ θὰ δοξάσει τὸν λαό σου τὸν ᾿Ισραήλ». ῾Ο ᾿Ιωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του θαύμαζαν γιὰ ὅσα λέγονταν γι’ αὐτό. ῾Ο Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε στὴ Μαριάμ, τὴ μητέρα τοῦ ᾿Ιησοῦ· «Αὐτὸς θὰ γίνει αἰτία νὰ καταστραφοῦν ἢ νὰ σωθοῦν πολλοὶ ᾿Ισραηλίτες. Θὰ εἶναι σημεῖο ἀντιλεγόμενο, γιὰ νὰ φανερωθοῦν οἱ πραγματικὲς διαθέσεις πολλῶν. ῞Οσο γιὰ σένα, ὁ πόνος γιὰ τὸ παιδί σου θὰ διαπεράσει τὴν καρδιά σου σὰν δίκοπο μαχαίρι». Στὰ ῾Ιεροσόλυμα ζοῦσε μιὰ γυναίκα ποὺ προφήτευε καὶ τὴν ἔλεγαν ῎Αννα· ἦταν θυγατέρα τοῦ Φανουὴλ ἀπὸ τὴ φυλὴ ᾿Ασήρ. Αὐτὴ ἦταν πολὺ ἡλικιωμένη. ῎Εζησε ἑφτὰ χρόνια μὲ τὸν ἄνδρα της μετὰ τὸν γάμο καὶ τώρα χήρα, ἡλικίας ὀγδόντα τεσσάρων χρονῶν, δὲν ἔφευγε ἀπὸ τὸν ναό, ἀλλὰ λάτρευε τὸν Θεὸ νύχτα καὶ μέρα μὲ νηστεῖες καὶ προσευχές. Αὐτὴ παρουσιάστηκε ἐκείνη τὴν ὥρα καὶ δοξολογοῦσε τὸν Θεὸ καὶ μιλοῦσε γιὰ τὸ παιδὶ σὲ ὅλους ὅσοι στὴν ῾Ιερουσαλὴμ περίμεναν τὴ λύτρωση. ῞Οταν ἔκαναν ὅλα ὅσα πρόσταζε ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, γύρισαν στὴ Γαλιλαία, στὴν πόλη τους τὴ Ναζαρέτ. Στὸ μεταξὺ τὸ παιδὶ μεγάλωνε καὶ τὸ πνεῦμα του δυνάμωνε· ἦταν γεμάτος σοφία, καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἦταν μαζί του.

Η εορτή της Υπαπαντής στη Κέρκυρα

 Την Δεσποτο-θεοτομητορική εορτή της Υπαπαντής εόρτασε η Κέρκυρα σε αρκετούς ιερούς ναούς αφιερωμένους σε τούτο το γεγονός. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών & Διαποντίων νήσων κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στον ιστορικό και γραφικό Ιερό Ναό της Υπαπαντής του Κυρίου, στη περιοχή του Κομμένου της Κέρκυρας, όπου βρίσκεται επάνω σε μία μικρή χερσόνησο, που δεσπόζει ο ως άνω Ιερός Ναός. Αρκετοί οι συμμετέχοντες στη εορτή ευσεβείς χριστιανοί και μεταξύ αυτών ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου κ. Δημήτρης Μεταλληνός, εκπροσωπώντας την δημοτική αρχή της Κέρκυρας, ο τέως βουλευτής Κέρκυρας κ. Σπύρος Σπύρου και άλλα σημαίνοντα πρόσωπα.

Ο Σεβασμιώτατος στη ομιλία του αναφέρθηκε στο γεγονός της Υπαπαντής του Κυρίου, όπως το περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς και υπογράμμισε τρία σημεία, εκ των προσώπων που κυριαρχούν στην ως άνω εορτή. Πρώτον, η Υπεραγία Θεοτόκο η οποία γνώριζε ότι κρατούσε στα χέρια της τον Σωτήρα του κόσμου, δεν θέλησε να παρακάμψει τον νόμο του Θεού, που η συμφωνία του Θεού ήταν τα πρωτότοκα αρσενικά να αφιερώνονται στον Θεό. Σήμερα ενώ επεκράτησε η ιερά αυτή πράξη και στη χριστιανική ορθόδοξη εκκλησία, οι σημερινοί γονείς λησμονούν το χρέος τους, να αφιερώσουν τα παιδιά τους στη χάρη του Θεού. Το χάρισμα της παιδοποιίας ανήκει στον Θεό και γι’ αυτό το λόγο εκείνοι οι γονείς που αισθάνονται ότι τίποτα δεν τους ανήκει, τότε προσφέρουν τα παιδιά τους στον Θεό. Η κατάσταση της σημερινής αποστασίας από τον Θεό, μεταξύ των πολλών εστιών είναι και τούτη. Δεύτερον, η Άννα η προφήτις, η οποία ήταν χήρα και επτά έτη μόνο έζησε μετά του συζύγου της, δεν σπατάλησε τη ζωή της στην αμαρτία και στην ηδονή, αλλά αφιέρωσε τον εαυτό της στον Θεό που ήταν προσευχόμενη και ενασκούμενη στις εντολές Του. Εν αντιθέσει με την σημερινή πραγματικότητα που είτε οι άνθρωποι διαλύουν τον γάμο τους, είτε και όταν επέλθει η διάλυση του γάμου εκ της χηρείας, να κατασπαταλούν την ζωή τους στην αμαρτία, στην ηδονή και στην αποστασία από τον Θεό. Τρίτον, ο γηραιός Συμεών γνωρίζοντας τις γραφές ικέτευε τον Θεό να του χαρίσει χρόνους στην επίγεια ζωή του, για να δουν τα σαρκικά μάτια του το Σωτήριον του κόσμου, που προφήτευσε ο Ησαΐας και ο Θεός άκουσε την προσευχή του και του έδωσε, κατά την επιθυμία του. Η στάση του Συμεών έναντι του Ιησού, λέγοντας ότι θα είναι το αντιλεγόμενο σημείο στον κόσμο, προβληματίζει όχι μόνο εκείνους που πίστευσαν στη σωτηρία Του, αλλά και εκείνους οι οποίοι δεν τον απεδέχθησαν, αλλά εν τούτοις τον πολεμούν. Συνεχίζει ο Ιησούς Χριστός να είναι το αντιλεγόμενο σημείο και στη εποχή μας « ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών ». Όποιος προσκρούει επάνω στον ακρογωνιαίο λίθο που είναι ο Χριστός, αυτός είτε στερεώνει την ζωή του, είτε καταστρέφεται από την απιστία του. 

Σήμερα οι άνθρωποι ζουν σε μία σύγχυση ανάλογη με την σύγχυση της εποχής του πύργου της Βαβέλ. Έχουμε σκεφτεί σήμερα γιατί βρισκόμαστε εδώ στον ιερό ναό; Τι αναζητούμε; Αναζητούμε τον Χριστό, ο οποίος είναι πάρων στη ζωή εκείνου, ο οποίος τον αναζητεί χθες και σήμερον και εις τους αιώνες. Από εμάς εξαρτάτε εάν ο Χριστός θα είναι παρών στη ζωή μας. Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τους πατέρες που συλλειτούργησε και ευχήθηκε κάθε καλό στο πολυάριθμο εκκλησίασμα.

ΕΟΡΤΗ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

 

Σας γνωρίζουμε ότι την Τρίτη 1η Φεβρουαρίου ώρα 6,00 μ.μ. θα ψαλεί ο εσπερινός της  Υπαπαντής του Κυρίου και την 2α Φεβρουαρίου ανήμερα της εορτής και ώρα  8,00 π.μ. θα ψαλεί η ακολουθία του όρθρου και εν συνεχεία η θεία λειτουργία. 

ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

 Στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό Υπαπαντής του Χριστού στους Καστελλάνους της Μέσης Κέρκυρας λειτούργησε το πρωί της Τρίτης 2 Φεβρουαρίου 2021 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε στο κήρυγμά του ότι η Παλαιά Διαθήκη ερμηνεύει τα γεγονότα της Καινής Διαθήκης. Το νόημα των γεγονότων αυτών έχει να κάνει με την σωτηρία, με την απαλλαγή από τον αιώνιο θάνατο. Ο άνθρωπος είναι ασυμβίβαστος με τη σκέψη και το μυστήριο του θανάτου, μολονότι υπόκειται και στην φθορά και τον θάνατο. Ο θάνατος έρχεται διότι ο άνθρωπος δεν συνεργάζεται με τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί να αυτοθεωθεί, να αντικαταστήσει τον Θεό, τότε αστοχεί και αμαρτάνει και πεθαίνει.   

Ο άνθρωπος δεν αρκέστηκε μόνο στο να απορρίπτει τον Θεό. Έφτασε να διώκει τον Θεό στα πρόσωπα των συνανθρώπων του. Και οι διωγμοί υπήρξαν έντονοι. Θυμόμαστε όλοι την θεοποίηση των αυτοκρατόρων από τους Ρωμαίους, που οδηγούσε τους χριστιανούς στον θάνατο. Και οι διωγμοί συνεχίστηκαν στην ιστορία. Ο τόπος μας τους βίωσε στην Τουρκοκρατία. Αλλά και η ανθρωπότητα το διαπίστωσε στα χιλιάδες θύματα στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Αλλά και στις μέρες μας, η Εκκλησία και πάλι διώκεται, καθώς εφευρίσκονται εναντίον της διάφορες διαστρεβλώσεις, όπως αυτή του «πίστευε και μη ερεύνα»  το οποίο δήθεν ακολουθεί η πίστη, ενώ όλα στην πίστη μας ακολουθούν την φράση « ερευνάτε τας γραφάς». Ερμηνευτής της Παλαιάς Διαθήκης ήταν ο δίκαιος Συμεών, ο οποίος έλαβε την ευλογία να ζήσει την ζωή της αιωνιότητας, της αφθαρσίας, της χάριτος.

Ο Συμεών και η Άννα προϋπάντησαν τον Κύριό μας. Χρειάζεται όμως πίστη και καρτερία. Χρειάζεται να αρνηθούμε την νοοτροπία των καιρών μας. Την εγωπάθεια, τον ατομισμό, την θεοποίηση της ύλης. Χρειάζεται να πιστέψουμε στο πνεύμα και στην πνευματική ζωή. Να αντισταθούμε σε όλους αυτούς που αμφισβητούν τον άνθρακα Χριστό και να λάβουμε μέσα από το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας την δρόσο την πνευματική.

           Στο τέλος της θείας λειτουργίας ο κ. Νεκτάριος χειροθέτησε σε πρωτοπρεσβύτερο τον εφημέριο της ενορίας π. Μιχαήλ Πανάρετο, ο οποίος είχε χειροτονηθεί πρεσβύτερος το 1991 αυτήν την ημέρα από τον μακαριστό Μητροπολίτη Κερκύρας κυρό Τιμόθεο.

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΓΙΑΝΑΔΩΝ

Στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Υπαπαντής του Κυρίου στους Γιαννάδες στην μέση Κέρκυρα λειτούργησε το πρωί της Κυριακής 2 Φεβρουαρίου 2020, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος.

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας, μιλώντας στους πιστούς, τόνισε ότι ο Θεοδόχος Συμεών ήταν άνθρωπος προσευχόμενος. Είχε επιχειρήσει, όπως η παράδοση αναφέρει, να μεταφράσει το χωρίο του Ησαΐα περί της παρθένου Μαρίας και της γεννήσεως του Εμμανουήλ, είχε αμφισβητήσει με το λογικό του μια τέτοια δυνατότητα και έλαβε σημείο και πληροφορία παρά Θεού ότι αυτό ήταν εφικτό. Και πήρε στα χέρια του τον σωτήρα Χριστό, ως επιβεβαίωση αυτού του κατά τη λογική ανέφικτου. Ο Χριστός συνάντησε στο πρόσωπο του πρεσβύτη Συμεών όλη την ανθρωπότητα! Και η ανθρωπότητα συνεχίζει να βλέπει τον Χριστό ως ως σημείον αντιλεγόμενον, όπως είπε ο Συμεών στην Παναγία. Ο άνθρωπος καλείται να πει το ΝΑΙ στην σωτηρία που ο Χριστός προσφέρει και να μην αυταπατάται ότι μπορεί να σωθεί αφ’ εαυτού του, ότι μπορεί να απορρίψει τον Θεό και να ζήσει. Ο Χριστός είναι η σωτηρία μας. Όποιος τον δέχεται, ιδίως στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Ας Το προϋπαντήσουμε, ας Τον θέσουμε ως καθαρτήριο των αισθήσεών μας, ας παλέψουμε για τις αρετές που ο Κύριος μας δίδει και μας ζητά να έχουμε!