ΟΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ π. ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΟΛΟΒΙΝΟΥ ΤΕΛΕΣΑΝ ΤΡΙΣΑΓΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΜΑΣ

Οι παλιοί συμμαθητές και φίλοι του μακαριστού πλέον π. Ανδρέα Μπολοβίνου ως ένδειξη σεβασμού απείρου εκτιμήσεως και αγάπης συγκεντρώθηκαν στον Ι. Ναό μας του Αγίου Ελευθερίου  για  να ενώσουν τις προσευχές τους υπέρ αναπαύσεως του αγαπητού μας π. Ανδρέα. Ο π. Δημήτριος συνδεόταν μαζί του από τα μαθητικά χρόνια  και διατηρούσαν πνευματικό σύνδεσμο και μια ειλικρινή φιλία έως τέλους.

Η θλίψη όλων ήταν μεγάλη και ο καλός λόγος από όλα τα χείλη πλούσιος. Ο π. Δημήτριος συγκινημένος στο τέλος είπε λίγα λόγια για τον καλό φίλο, τον άξιο και ανάργυρο επιστήμονα αλλά προ πάντων  τον ακάματο εργάτη του Ευαγγελίου, τον ποιμένα των ψυχών και των σωμάτων. Ευχαρίστησε τον Θεό που είχαμε τέτοιο φίλο που μας έκανε υπερήφανους γιατί τίμησε με την προσωπικότητα του   την αγαπημένη του Κέρκυρα και όπως χαρακτηριστικά έλεγε "Η Κέρκρυρα θα είναι πάντα η Ιθάκη μου" αλλά και την εκκλησία μας.

Ευχήθηκε όπως ο Αρχηγός της Ζωής και του Θανάτου τον αναπαύσει εν χώρα δικαίων και το χώμα της Μάνης που τον σκέπασε να είναι ελαφρύ.

Αγαπητέ και φίλε αδελφέ και συλλειτουργέ Αιωνία σου η μνήμη.

Πάρε Θεέ μου την ζωή μου και δος μου την δική Σου...

Κάποιος αγιορείτης είχε πει κάποτε, ότι η Θεία Λειτουργία, είναι το «γλέντι του μοναχού». Εγω θα έλεγα της ανθρώπινης ψυχής. Γιατί αυτή η πράξη, σε πάει σε μέρη που δεν μπορεί κανείς εύκολα να επισκεφθεί, τόσο μακρινά όσο η ψυχή, όσο ο ουρανός. Κάποιος άλλος είπε, ότι η Θεία Λειτουργία, είναι «ένα ταξίδι». Αλήθεια κι αυτό. Όλη η ζωή μας είναι ένα ταξίδι άλλωστε. Μια οδοιπορία. Μια μαθητεία σε κάτι που ξημερώνει στο βαθύ σκοτάδι μας, σε κάτι που θα γεμίσει μια για πάντα το κενό στα στήθη μας.

Η Θεία λειτουργία είναι και κάτι άλλο ακόμη. Μια βαθιά ερωτική πράξη. Ίσως η όντως ερωτική πράξη, αφού η ευχαριστία είναι το ξεχείλισμα της αγάπης. Να ευχαριστείς τον άλλο που σε αγαπάει και επιτρέπει να το αγαπάς. Τι άλλο μπορεί να είναι η Ευχαριστία, από ερωτική πράξη, όταν τα δώρα που σου έδωσε ο Θεός, τα στοιχεία της φύσης σου, το ψωμί και το νερό σου, το κρασί και το λάδι σου, τα αναφέρεις στο όνομα Του και τον ευχαριστείς για την ζωή που σου χάρισε; Γι αυτό το μέγα δώρο της ύπαρξης που κανείς δεν εκτιμά παρά μονάχα όταν αρχίζει να χάνει.

Το μυστήριο του ανθρώπου συναντά το μυστήριο του Θεού, μεσα από την Ευχαριστία, την δοξολογία, την αναφορά ως αγαπητικό διάλογο. Δίνεις πίσω στην Αιτιώδη Αρχή του σύμπαντος, Εκείνον, τα στοιχεία της φύσης σου, αυτά που σου έδωσε για να επιβιώσεις βιολογικά, και του λες, «Πάρε Θεέ μου την ζωή μου και δός μου την δική σου». Σου δίνω το ψωμί, το κρασί και το νερό που συ μου έδωσες να ζήσω και σου ζητάω να μου τα ξαναδώσεις πίσω, μα αυτή την φορά όχι απλά για να επιβιώσω αλλά για να ζήσω αιώνια. Θέλω ζωή που να νικά τον θάνατο.

Γιατί η πραγματική πείνα και δίψα μου είσαι εσύ Θεέ μου. Και ξέρεις πότε το καταλαβαίνω; Όταν πεινάω και δεν βρίσκω με τι να χορτάσω την πείνα μου. Όταν διψάω και κανένα νερό δεν μοιάζει να ξεδιψάει τα ξεραμένα χείλη μου. Μα πιο πολύ όταν αισθάνομαι αυτή την μοναξιά επάνω στο Σταυρό των παθών και καημών μου και αισθάνομαι ότι μονάχα εσύ είσαι «η γλυκιά παρηγοριά μας σε αυτόν το πικρό κόσμο που περνά και η αιώνια χαρά μας αυτόν τον αθάνατο κόσμο που έρχεται…»

Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος στις 10:03 μ.μ.

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ;

Οι παρελάσεις, οι αθλητικοί αγώνες, οι σχολικές εορτές και τα συλλαλητήρια διασώζουν τον σύνδεσμο του Έλληνα με την πατρίδα του. Ακόμη, όσοι πηγαίνουν στην εκκλησία, συμμετέχουν στις γιορτές της πίστης, έχουν φιλότιμο, παλεύουν για την αρετή, με επίγνωση της πνευματικής τους κατάστασης, αισθάνονται ότι δεν είναι μόνο χριστιανοί, αλλά συνεχιστές αυτής της μακράς παράδοσης που ήθελε πίστη και πατρίδα να συνοδοιπορούν. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πατριωτισμός έχει εκλείψει, επειδή η σημερινή κοινωνία τείνει ολοένα και περισσότερο να απορροφηθεί στην προοπτική της παγκοσμιοποίησης. Όμως δεν είναι προτεραιότητα η πατρίδα για τους πολλούς, αλλά ο εαυτός, το άτομο.

«Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει» γράφει ο Σεφέρης, ποιητής με παγκόσμια αναγνώριση. Η Ελλάδα μας πληγώνει, γιατί διαπιστώνουμε ότι πρώτοι εμείς την πληγώνουμε. Εμείς αφήνουμε στην άκρη την γλώσσα, την ιστορία, την παράδοση του ήθους, την πνευματικότητα της πίστης και εγκλωβίζουμε την σχέση μας με την Ελλάδα στην συνήθεια ή βλέπουμε την πατρίδα ως ένα brand name, το οποίο πουλά τουριστικά, χωρίς όμως να έχει να δώσει την αυθεντικότητα της ιδιαιτερότητας σε όσους την επισκέπτονται. Ναι στην θάλασσα και στα βουνά, ναι στον ήλιο και την ομορφιά, ποιος μπορεί να το αρνηθεί; Από την άλλη, πόσο σήμερα, μεγαλύτεροι και μικρότεροι, είμαστε έτοιμοι να δούμε την Ελλάδα στην προοπτική ότι έχουμε ένα ιερό χρέος έναντί της. να ελέγξουμε τι κληρονομήσαμε και να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε να κληροδοτήσουμε;

Για ποια Ελλάδα να παλέψουμε σήμερα; Αν γίνει πόλεμος κάποια στιγμή, απευκταίο αλλά όχι αδιανόητο, ποιων Ελλήνων συνέχεια θα χτυπήσει ως καμπανάκι αφύπνισης στις καρδιές μας; Αυτών της ελευθερίας που δεν λογαριάζει την ζωή ή αυτών που άρχονται από το «δεν με μέλλει» ούτε για τον διπλανό ούτε για την χώρα μου; Αυτών της πίστης στον Χριστό που γεννά ήθος θυσίας για τους πολλούς ή αυτών της πίστης στο χρήμα και στην καλοπέραση που γεννά ήθος συμβιβασμού για να μην χάσουμε τα κεκτημένα; Αυτών που βλέπουν κάθε χώμα ελληνικό, ακόμη και του τελευταίου νησιού, ως ιερό ή αυτών που αρκούνται στο να κρατήσουν το δικό τους και ας γίνει ό,τι θέλει του διπλανού τους;

Στην ελληνική ιστορία, λίγο πριν την Μικρασιατική καταστροφή, γράφτηκε το άρθρο «ΟΙΚΑΔΕ». Ο συντάκτης του προέτρεπε να εγκαταλειφθούν οι Έλληνες και η γη της Ιωνίας, χάριν της εν Ελλάδι εθνικής πραγματικότητας. Και έτσι κι έγινε, καθώς η πατρίδα ηττήθηκε. Δεν ηττήθηκαν μόνο όσοι πολεμούσαν εκεί. Ηττήθηκε η Ελλάδα συνολικά.

Αυτό το μήνυμα είναι απόλυτης αξίας. Η ηττοπάθεια, η αδιαφορία, η απουσία συλλογικού ήθους, η επανάπαυση, η ενασχόληση μόνο με τα του εαυτού μας φέρνουν συλλογικές ήττες. Παρασυρμένοι στον βωμό ότι τα πάντα είναι οικονομία, μοντερνισμός, αντιρατσισμός, δικαιώματα, καθώς και ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, έχουμε λησμονήσει να δώσουμε στους νεώτερους, όπως και στους εαυτούς μας, λίγη καλή περηφάνια. Ότι χωρίς υπερβολές μπορούμε να χαιρόμαστε για την Ελλάδα που χτίστηκε στην παράδοση, αλλά και στην θυσία των Ελλήνων. Σ’ αυτήν που πιστεύει στον Θεό και που μέσα από κάθε κύτταρό της αφήνει να αναπνέει συλλογικότητα.

Δεν έρχεται μόνο με λόγια αυτό το βίωμα. Θέλει αναστροφή πορείας. Επώδυνη αυτοκριτική. Παράδειγμα των μεγαλυτέρων. Και Εκκλησία που να μην φοβάται την αφύπνιση των καρδιών. Είναι καιρός!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

Στο φύλλο της Τετάρτης 28 Μαρτίου 2018

Αναρ

«Πασχαλινές Εκδήλωση –Εργαστήρι μπότηδων »

Ο Βρεφονηπιακός Παιδικός Σταθμός Της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας «ΕΛΕΝΗ ΜΠΕΛΛΟΥ» εν όψει της μεγάλης εορτής του Πάσχα διοργάνωσε Πασχαλινή Εκδήλωση για τα παιδιά και τους γονείς του σταθμού.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο χώρο του σταθμού

την Δευτέρα 26 Μαρτίου και ώρα 17.00’ – 18.30’ μ.μ.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε εργαστήρι  ζωγραφικής και στολισμού των παραδοσιακών μπότηδων από τα παιδιά του σταθμού και τους γονείς τους μέσα σε μια ιδιαίτερα χαρούμενη και γιορτινή ατμόσφαιρα.

Η συμμετοχή των γονέων και των παιδιών ήταν πολύ μεγάλη.

                                                                                              

 ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ

«Όποιος δεν είναι ταπεινός είναι ανίκανος να αγαπήσει»Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης κ. Παύλος μιλάει για τη Μ. Τεσσαρακοστή και τα πνευματικά μηνύματά της στο σύγχρονο άνθρωπο.

Ένα χαμόγελο η προσευχή μας...

Η καλύτερη προσευχή είναι το χαμόγελο μας. Θα μου πείτε δύσκολο. Δεν είναι πάντα κατορθωτό. Όμως ας το δούμε πιο ρεαλιστικά. Υπάρχει ζωή που να είναι όλα «τέλεια», «ιδανικά» ή όπως ακριβώς θα θέλαμε; Δεν νομίζω. Κανείς μας δεν έχει ένα τέλειο βίο, δίχως προβλήματα και δοκιμασίες. Εάν περιμένουμε πότε θα έρθουν τα πράγματα έτσι όπως τα θέλουμε για να γελάσουμε, να χαρούμε και να ευχαριστηθούμε, το μόνο σίγουρο είναι, ότι θα πεθάνουμε στην θλίψη, βυθισμένοι με τα μικρά και μεγάλα όνειρα μας στην κόλαση της απόγνωσης.

Είναι γεύση παραδείσου και εμπειρία Θεού, να χαμογελάς ενώ όλα δεν είναι τέλεια στην ζωή σου. Μπορεί να είναι και χάλια. Κι όμως εσυ να επιμένεις, να λες «έχει ο Θεός, θα τα καταφέρουμε, θα το παλέψουμε, γέλα ρε τι σου ζητάνε….».

Προσωπικά εδώ και χρόνια δέχομαι να μου μιλήσουν για τον Θεό μονάχα εκείνοι οι άνθρωποι, που ενώ κοιμήθηκαν στην κόλαση ξύπνησαν στον παράδεισο. Δηλαδή απόλυτα πονεμένους, τσαλακωμένους και σταυρωμένους, και όμως αναστημένους. Κανέναν άλλον, ότι ένδυμα ή προσωπείο κι αν φορά.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε και μια άλλη μεγάλη αλήθεια, ότι η χαρά δεν έρχεται μέσα από μεγάλα και συνταρακτικά γεγονότα, αλλά από καθημερινές απλές πράξεις ζωής. Οπότε ας δώσουμε στο πρόσωπο και στην ψυχή μας αυτό που της αξίζει, μικρές χαρές, μέχρι να έρθει η αιώνια μεγάλη. Γιατί γι’ αυτό πλαστήκαμε, για την χαρά, για το χαμόγελο που ατελεύτητα θα απλωθεί στην ύπαρξη μας.

“Το μήνυμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου σήμερα”.

Το απόγευμα της Κυριακής 25 Μαρτίου 2018 τελέστηκε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, Αρχιερατικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου.

Στην προσλαλιά του ο Σεβασμιώτατος καλωσόρισε τον Πανοσιολ. Αρχιμ. Μεθόδιο Ντελή, Καθηγούμενο της Ι.Μ. Κοιμήσεως της Θεοτόκου Γηρομερίου, ο οποίος ήταν και ο ομιλητής με θέμα : “ Το μήνυμα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου σήμερα”.

Επιπλέον ο Μητροπολίτης Κερκύρας ανέφερε ότι η Παναγία μας είναι η Προστάτις των Μοναχών, όλων εκείνων που έχουν αφιερώσει την ζωή τους στον Κύριό μας. Η Θεοτόκος είναι το τείχος των παρθένων και η καλή κουροτρόφος. Με τις πρεσβείες Της στον θρόνο του Θεού, ενισχύει τους ασκητές στον καθημερινό πνευματικό αγώνα που δίνουν, για την αποκοπή του ιδίου θελήματος και την νέκρωση των παθών.

Ακολούθως ο π. Μεθόδιος,  αφού ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο, τόνισε ότι τα στοιχεία εκείνα που διακρίνουν την Παναγία μας είναι η ταπείνωση και η βαθιά πίστη. Η άσκηση της Θεοτόκου, όπως διδάσκουν οι Πατέρες, ξεπέρασε τα ανθρώπινα μέτρα και τίποτε δεν εμπόδιζε τον διαρκή προσανατολισμό του νου Της, από τον Θεό. Ήταν ξένη προς όλα εκείνα που θα μπορούσαν να νοθεύσουν την  καθαρότητα του νοός Της. Με τον τρόπο αυτό διατήρησε την σκέψη Της άσπιλη και ιερή. Η Κυρία Θεοτόκος είναι το πρότυπο των Μοναχών και την σέβονται πολύ οι αφιερωμένοι. Όταν ο Αρχάγγελος Γαβριήλ Τής είπε ότι θα γεννήσει τον Υιό του Θεού, τον Μεσσία του ανθρωπίνου γένους, Εκείνη ονόμασε τον εαυτό Της δούλη Κυρίου, μεγαλύνοντας τον Κύριο.

Επιπροσθέτως ο π. Μεθόδιος υπογράμμισε ότι το μήνυμα του  Αρχαγγέλου Γαβριήλ στην εποχή μας είναι η απολύτρωσή μας από τη  αμαρτία, τον διάβολο  και τον θάνατο. Απολύτρωση ως ανακαίνιση, με τα Μυστήρια του βαπτίσματος και της Θείας Ευχαριστίας. Απολύτρωση ως συμφιλίωση με τον Θεό και παράλληλα ενοποίηση του ανθρωπίνου γένους με τον Δημιουργό του. Σε έναν κόσμο που εναγώνια επιζητά την λύτρωση, αλλά ψάχνει να την βρει σε λάθος κατεύθυνση, σε έναν κόσμο που διψά για χαρά, για αλλαγή, για ανανέωση, που όμως μένει συνεχώς παλαιός, που προσπαθεί να θεραπεύει τα συμπτώματα του κακού, χωρίς να χτυπά το ίδιο το κακό στην ρίζα του, δηλαδή τον αμαρτωλό εαυτό του, τι καλύτερο θα έχει να προσφέρει κανείς από την ζωντανή παρουσίαση αυτού του μηνύματος ;

Καταλήγοντας ο π. Μεθόδιος τόνισε ότι δεν μένει παρά να προσπαθήσουμε εμείς οι Χριστιανοί, κυρίως με το παράδειγμα της ζωής μας, ώστε και οι σημερινοί άνθρωποι να ακούσουν και να νιώσουν αυτόν το λόγο της Γραφής : “ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα”.